Η μητέρα των φτωχών και των κατατετρεγμένων παιδιών της Ινδίας που εργάζονται για μισό δολάριο το δωδεκάωρο.
Ο Αντρίνο είχε γεμάτο τον εγκέφαλό του απο αποστήματα και λόγω οιδήματος επρόκειτο να χειρουργηθεί πάραυτα αν και ολίγες ελπίδες ζωής του απέμεναν. Πλην τον διασωληνώσει ο αναισθησιολόγος ο Αντρίνο συνήλθε και το sensorium, ο προσανατολισμός του, η αντίληψη, η μνήμη (πρόσφατη και των παρελθόντων γεγονότων) ήταν άθικτα.
Οι γιατροί εξαπλάγησαν και σε λίγο διάτημα ο Αντρίνο συνήλθε πλήρως. Η Φερνάντα, η γυναίκα του το απέδωσε στις προσευχές της προς την μητέρα Τερέζα. Επίσης αν και οι γιατροί είχαν αποκλείσει τη δυνατότητα τεκνοποιίας του Αντρίνο αυτός μετά το γεγονός του εγκεφαλικού αποστήματος και της θαυματουργικής θεραπείας του, απέκτησε δύο υγιή παιδιά.
Διαβάστε την είδηση όπως μας ήρθε:
Mother Teresa cures dying man in third sainthood miracle
Το κομποσκοίνι από δίπλα, δεν έφευγε ποτέ
Mother Teresa is known for having loved beggars, prostitutes and street children without discrimination or distinction. Marcilio Andrino is convinced she also loved him — and interceded with God to cure him of a viral brain infection when doctors had given him little chance of survival.
Andrino’s cure, declared a miracle by Pope Francis earlier this year, was the final step needed to declare Mother Teresa a saint. She will be canonized by Francis on Sunday in St. Peter’s Square in the highlight of his Holy Year of Mercy, a yearlong emphasis on the merciful side of the Catholic Church.
The Brazilian mechanical engineer and his wife, Fernanda, said Mother Teresa’s message, conveyed through a lifetime of working for the “poorest of the poor” in India’s slums, is that God’s mercy is for everyone.
“Fernanda and I are just normal people within God’s people,” Andrino said on the sidelines of a Catholic meeting before the canonization. “God didn’t choose who to send down his mercy to, just like Mother Theresa, who cared for everybody without any distinction.”
According to the official account, Andrino was in a coma and dying on Dec. 9, 2008 from a viral brain infection that had resulted in multiple abscesses and an accumulation of fluid around the brain.
Surgery was scheduled for 6:10 p.m. but the anesthesiologist couldn’t immediately intubate him. When the surgeon arrived a half-hour later, he “found the patient inexplicably awake and without pain,” according to the postulator of Mother Teresa’s cause, the Rev. Brian Kolodiejchuk.
“The patient asked the doctor, ‘What I am doing here?’ The next morning … the patient was fully awake and without any headache; he was asymptomatic with normal cognition,” Kolodiejchuk said in a statement earlier this year.
Kolodiejchuk said Fernanda had been praying for Mother Teresa’s intercession specifically during the half-hour when her husband was supposed to be in surgery.
“Marcilio was fine. He was sitting up. He was talking in intensive care (at the hospital) and I realized that he was cured, that Mother Teresa had interceded on our behalf and cured Marcilio,” Fernanda said. “This was confirmed by the exams which proved the reduction of the abscesses and the disappearance of the hydrocephaly, making us sure that operations and drainage were no longer needed.”
Andrino has since resumed working and is in good health — and despite tests showing he had become sterile, has had two children since.
“Every time I look at Marcilio and our children, I feel very grateful,” Fernanda said. “I am very grateful to God and Mother Teresa.”
Στην αρχή μας πανικόβαλαν με τον κίνδυνο της χρεοκοπίας και τη δήθεν διάλυση του κράτους γιατί δεν θα μπορούσε να πληρώσει συντάξεις και μισθούς, το θυμάστε;
Ποιος ξεχνά τα ουρλιαχτά και τις αρές του Βαγγέλη Βενιζέλου;
Στη συνέχεια μας είπαν ότι τώρα μετά τα μνημόνια και τα κουρέματα θα δούμε ανάπτυξη και μόνο ανάπτυξη δεν είδαμε.
Μετά το δεύτερο μνημόνιο, τη δανειακή σύμβαση πάλι δεν είδαμε ανάπτυξη αλλά αντίθετα χάσιμο της εθνικής κυριαρχίας και μειώσεις μισθών και συντάξεων ενώ η μια κυβέρνηση ανίκανη αντικαθιστούνταν από μια άλλη πιο ανίκανη.
Τέλος ήρθε στα πράγματα, προς ανακούφιση όλων η αριστερά που έγινε δεξιότερη της δεξιάς και μας έχωσε ακόμη πιο βαθιά στα δίκτυα του ΔΝΤ και των τοκογλύφων της ΕΚΤ και της Ε.Ε. υπογράφοντας ένα τρίτο μνημόνιο προφανώς χειρότερο από τα πρώτα δύο.
Ύστερα, μπρος στα έκπληκτα μάτια των σοκαρισμένων Ελλήνων ήρθε η πληροφορία παραδοχής από τους ίδιους τους Δουνουτίτες ότι οι υπολογισμοί και οι λύσεις του ΔΝΤ για την έξοδο από την οικονομική πανούκλα ήσαν λανθασμένες.
Τότε μας την έπεσαν με τον κόφτη και μας επέβαλαν την προσδοκία ενός εφιάλτη που θα κρέμεται σαν δαμόκλεια σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας και τα κεφάλια των παιδιών μας χωρίς πιθανότητα ξεχρέωσης στον αιώνα τον άπαντα. ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ.
Ε, καμιά αυτοκτονιούλα… σπουδαία τα πράγματα! Για όλα φροντίζουν οι συμπεθέροι μας στο ΔΝΤ και στην Ε.Ε.
Την ίδια στιγμή που μας πέρναγαν από τα ΜΜΕ το διπλό μήνυμα “μα η χώρα έχει ήδη χρεοκοπήσει” αλλά εμείς πρέπει να κάνουμε “ό,τι περνάει από το χέρι μας σαν κυβέρνηση για να μην χρεοκοπήσουμε” και ο λαός αυτοενοχοποιημένος, εγκλωβισμένος στις αρπάγες “της κουλτούρας της θυματοποίησης” δικαιολόγησε τις αποτυχημένες προσπάθεις του Τσίπρα και τον εξέλεξε με εκλογές για δεύτερη φορά, παρ’ όλη την ολοφάνερη εξαπάτηση που του έκανε ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με το δημοψήφισμα.
Αυτή η αλήθεια δεν έχει εξαιρέσεις.
Μάταια φώναζαν οι Στάλιας, Καζάκης, Μαρία Νεγραπόντη Δεληβάνη, Αλαβάνος, Κατσανέβας, Κοντόγιωργας κ.ά. “Έξω από την Ε.Ε. και το ευρώ”, “έκδοση εθνικού νομίσματος και άρνηση του χρέους που μας επέβαλλαν βάσει των κανόνων του διεθνούς δικαίου”, “επιτελείται γενοκτονία των Ελλήνων”, “το χρέος είναι προϊόν στατιστικής αλχημείας και μη βιώσιμο” κ.λπ. Αυτούς τους έτρωγε το σκοτάδι της περιθωριοποίησης από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ. Οι φωνές τους δεν έφτασαν, ούτε φτάνουν, στα αυτιά ενός πλήθους ευρισκόμενου σε κατάσταση πανικού και αλλοφροσύνης.
Κι αφού διαβήκαμε τον Ρουβίκωνα της καταστροφής και μετατροπής μας σε “πρώην ελληνική Δημοκρατία νυν γερμανικό προτεκτοράτο” μας λένε κι αυτό που ήδη οι προαναφερόμενοι συχνά το ανέφεραν.
“… και; μια χρεοκοπία δεν είναι και τόσο τραγική κατάσταση. Το κράτος ποτέ δεν πεθαίνει, οι πολίτες του μόνο πεθαίνουν… σε λίγα χρόνια αν κηρύξουμε χρεοκοπία (failed State) θα επανέλθουμε ακμαιότατοι”.
Διαβάστε τα συμπεράσματα της πιο κάτω μελέτης δημοσιευμ’ένης στον ISKRA:
ΜΕΛΕΤΗ ΔΙΑΣΗΜΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΩΝ ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΕΙ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΤΩΝ
”Ο κίνδυνος της χρεοκοπίας που τρομάζει τις αγορές και θέτει την Ελλάδα ξανά στο στόχαστρο δεν είναι απαραίτητα τόσο απευκταία κατάσταση για τις χώρες που καταλήγουν στο «κόκκινο».”
Αυτό επιβεβαιώνει σχετική μελέτη δύο επιφανών οικονομολόγων της Κάρμεν Ράινχαρτ και του Κρίστοφερ Τράμπες, μελέτη που γίνεται ιδιαίτερα επίκαιρη στις μέρες μας και πρώτα απ’ όλα για την Ελλάδα και γι’ αυτό την υπενθυμίζουμε.
Όπως ανέφερε και η Deutsche Welle όταν παρουσίαζε τη νέα αυτή επιστημονική μελέτη, οι επερχόμενες γενιές δεν χάνονται από προσώπου γης, όταν μια χώρα έχει περάσει από τη στενωπό της χρεοκοπίας. Το αντίθετο!
ΜΙΚΡΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΘΑΥΜΑ
Αναζητώντας διδάγματα για το παρόν, δύο οικονομολόγοι, η καθηγήτρια στο Χάρβαρντ Κάρμεν Ράινχαρτ και ο Γερμανός συνάδελφός της Κρίστοφ Τράμπες, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μονάχου, ανέλυσαν μια σειρά από χρεοκοπίες του παρελθόντος θέτοντας το εξής βασικό ερώτημα: πώς επιδρά μια απομείωση χρέους ή χρεοκοπία μιας χώρας στην ανάπτυξη και στην ευημερία του λαού της; Η απάντηση υπάρχει σε μια ερευνητική μελέτη των δύο οικονομολόγων με τον τίτλο «A distant mirror of debt, default and relief», για την οποία έχει γίνει αναφορά σε παλιές εφημερίδες και περιοδικά.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, υποστηρίζουν οι δύο συγγραφείς, οι χρεοκοπίες επιφέρουν ένα μικρό οικονομικό θαύμα. Χώρες που κηρύσσουν στάση πληρωμών και -με ή χωρίς τη συναίνεση των δανειστών τους- κουρεύουν τμήμα του χρέους τους, αναπτύσσονται στη συνέχεια με γρηγορότερο ρυθμό απ’ ό,τι πριν.
ΤΙ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ
Στη μελέτη τους οι Ράινχαρτ και Τρέμπες ανέλυσαν συνολικά 47 χρεοκοπίες χωρών, οι περισσότερες στο διάστημα του Μεσοπολέμου και στη Λατινική Αμερική των δεκαετιών του ’80 και του ’90. Από τα 47 κράτη, τα 39 κατέγραψαν γοργούς ρυθμούς ανάπτυξης μετά την κήρυξη μερικής ή ολικής στάσης πληρωμών. Σε 6 περιπτώσεις παρατηρήθηκε στασιμότητα και μόνο σε δύο χώρες συρρικνώθηκε η οικονομία.
Τα αξιοπερίεργο είναι ότι η ανάπτυξη κινήθηκε με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Στα πρώτα 4 χρόνια μετά την χρεοκοπία στο διάστημα του μεσοπολέμου ο μέσος όρος ήταν της τάξης του 16% και στις χώρες της Λατινικής Αμερικής 9%. Οι δύο οικονομολόγοι αποδεικνύουν με βάση ιστορικά δεδομένα ότι η διαγραφή χρεών έλαβε μεγάλες διαστάσεις.
Το 1934 πολλές ευρωπαϊκές χώρες δήλωσαν ότι δεν θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν άλλο τα δάνεια από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έναντι της Βρετανίας και των ΗΠΑ. Και ενώ για παράδειγμα το χρέος της Αυστρίας ήταν σχετικά μικρό, 23 εκ. δολάρια το 1934, η Γαλλία εξοικονόμησε ποσό της τάξης των δισεκατομμυρίων, μειώνοντας το χρέος της κατά 50% μετά το 1934.
«ΚΑΘΑΡΟ ΚΟΥΡΕΜΑ»
Μια συνηθισμένη αντίρρηση για τις διαγραφές χρεών είναι ότι ναι μεν οι βιομηχανικές χώρες εξοικονομούν μικροπρόθεσμα χρήματα, μακροπρόθεσμα όμως «υποφέρουν» γιατί μετά τη χρεοκοπία κανείς δεν τις εμπιστεύεται, αφού έχουν διακινδυνεύσει την αξιοπιστία τους. Αλλά και αυτό φαίνεται να μην ισχύει, σύμφωνα με την μελέτη.
Μετά από μια χρεοκοπία το 1980 χρειάζονταν 4 χρόνια για να πάρει η χώρα νέα δάνεια. Την δεκαετία του ’90 οι χώρες που κήρυξαν στάση πληρωμών πήραν σχεδόν αμέσως φρέσκο χρήμα. Για τους νέους δανειστές ήταν προφανώς αδιάφορο εάν οι προηγούμενοι «αιμορράγησαν».
ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Το συμπέρασμα της μελέτης των Ράινχαρντ και Τρέμπερ είναι σαφές: όταν οι χώρες είναι υπερχρεωμένες, εκείνο που χρειάζεται είναι ένα καθαρό κούρεμα και όχι μακροχρόνιοι πολιτικοί τακτικισμοί. Βέβαια, απέναντι σε όλα αυτά, έχει αρχίσει εδώ και καιρό μια αντεπίθεση από το τραπεζικό κεφάλαιο πρώτα απ’ όλα, με διάφορους οικονομολόγους και ινστιτούτα να προσπαθούν, ματαίως, να πλήξουν την επιστημονική αξιοπιστία των Ράινχαρτ και Τρέμπερ αλλά και ανάλογων μελετών της Ράινχαρτ σε συνεργασία με τον διάσημο οικονομολόγο, καθηγητή του Χάρβαντ, Κένεθ Ρόγκοφ.
Το πως θα αποπρογραμματιστεί ένας λαός από την πλύση εγκεφάλου που επιχειρείται επάνω του είναι το προς μελέτη θέμα μας.
Στην παρούσα αρθρογραφία από τον Λόγιο Ερμή, παρουσιάζουμε την πλύση του εγκεφάλου που γίνεται μέσα από την πολιτική και τα ΜΜΕ με σκοπό τον αποπροσανατολισμό της κοινής λογικής και τη σπορά σύγχυσης μεταξύ του σοβαρού και του ασόβαρου, του πρωτεύοντος και του δευτερεύοντος, εκ μέρους του στοχευμένου θύματος που δεν είναι άλλος από τον ελληνικό λαό.
Διαβάστε το άρθρο:
Εγκεφαλόπλυση σημαίνει εξ αιτίας ειδικών εξωτερικών ερεθισμάτων και συνθηκών να εκμηδενίζεις την μέχρι τώρα σκέψη, μνήμη, γνώση, αντίληψη για τον εαυτό σου και τον κόσμο, βάσει προδιαγραφών και συγκεκριμένης τεχνικής μεθόδου που καθορίζουν για σένα οι άλλοι, η κυβέρνηση, οι μυστικές υπηρεσίες το σύστημα που σε ελέγχει, χωρίς να ελέγχεται.
Αντί να αναζητούνται οι υπεύθυνοι της τεράστιας καταστροφής που προκλήθηκε στην Ελλάδα μετά το 2010, έτσι ώστε να πληρώσουν τις ζημίες που υπέστη η χώρα μας, η δημόσια συζήτηση στρέφεται σκόπιμα στην εποχή προ των μνημονίων – για να συνεχιστεί η αυτοενοχοποίηση και η θυματοποίηση των Πολιτών, με τη βοήθεια των οποίων έχουν συμβιβαστεί με τη μοίρα τους, σιωπούν όπως τα πρόβατα και δεν επαναστατούν.
Επτά χρόνια μετά την καταδικαστική απόφαση εναντίον της Ελλάδας, με βάση την οποία ανέλαβε η Τρόικα τη διακυβέρνηση της με στόχο την ολοκληρωτική λεηλασία της, καθώς επίσης την πλήρη μετατροπή της σε αποικία χρέους των ξένων εντολοδόχων της, η παραπλάνηση/χειραγώγηση των εξαθλιωμένων πλέον Ελλήνων συνεχίζεται ακάθεκτη – αυτή τη φορά με το θέμα της ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας (ΕΛΣΤΑΤ), όπου αναζητείται δήθεν εάν ήταν αυτή υπεύθυνη για την για την καταδίκη της χώρας στα μνημόνια, λόγω της τεχνητής διόγκωσης του ελλείμματος.
Υπενθυμίζουμε πως λόγω του ελλείμματος αυτού, το δημόσιο χρέος εκτοξεύθηκε στο 128% περίπου του ΑΕΠ από το 112% – ενώ η τότε κυβέρνηση το ανακοίνωσε στους πάντες, κατηγορώντας τους Έλληνες ως διεφθαρμένους, χωρίς παραδόξως να λάβει κανένα απολύτως μέτρο αντιμετώπισής του. Εύλογα λοιπόν η Ελλάδα απομονώθηκε από τις αγορές, μη έχοντας πλέον άλλη δυνατότητα, από την αποδοχή της καταδίκης της. Μεταξύ πολλών άλλων που θα μπορούσε να δρομολογήσει η κυβέρνηση εκείνης της εποχής, για να αποφευχθεί το εκ προμελέτης έγκλημα των μνημονίων, ήταν ο εσωτερικός δανεισμός μέσω της έκδοσης εθνικών ομολόγων, όπως είχαμε αναφέρει από τις 30 Οκτωβρίου του 2009. κάτι που φυσικά ούτε καν επιχειρήθηκε. Επίσης η σύνταξη ενός κρατικού Ισολογισμού, έτσι ώστε να μη φαίνονται μόνο τα χρέη της χώρας αλλά, επίσης, τα περιουσιακά της στοιχεία – οπότε να προκύπτει η καθαρή της θέση, η οποία ακόμη και τότε ήταν θετική.
Η αιτία τώρα της καταδίκης της Ελλάδας δεν ήταν τόσο το έλλειμμα, ειδικά σε μία χρονική συγκυρία που όλες οι χώρες του πλανήτη αντιμετώπιζαν ανάλογα προβλήματα με ευθύνη των Η.Π.Α., αλλά η στενότητα ρευστότητας, καθώς επίσης η μετέπειτα απομόνωση της. από τις αγορές – είτε αυτή οφειλόταν σε σκοτεινές, υπόγειες σκοπιμότητες, είτε στον ερασιτεχνισμό/ανοησία/προδοσία της τότε κυβέρνησης, είτε στις προηγούμενες που σύναψαν ανεύθυνα βραχυπρόθεσμα δάνεια, γνωρίζοντας πως ήταν αδύνατον να εξυπηρετηθούν σκοτεινές, υπόγειες σκοπιμότητες, είτε στον ερασιτεχνισμό/ανοησία/προδοσία της τότε κυβέρνησης, είτε στις προηγούμενες που σύναψαν ανεύθυνα βραχυπρόθεσμα δάνεια, γνωρίζοντας πως ήταν αδύνατον να εξυπηρετηθούν στη λήξη τους.
Όσον αφορά το ύψος του χρέους, ήταν χαμηλότερο από το σημερινό της Ιταλίας (πλησιάζει στο 140% του ΑΕΠ) ακόμη και αν το έλλειμμα του 2009 ήταν σωστό – πόσο μάλλον όταν η Ελλάδα δεν είχε τραπεζικά προβλήματα όπως η Ιταλία σήμερα ή η Ισπανία τότε (μαζί με τη φούσκα ακινήτων), ούτε υπερβολικά κόκκινα δάνεια, ούτε μεγάλο ιδιωτικό χρέος.
Εκτός αυτού, απέναντι στο δημόσιο χρέος υπήρχαν περιουσιακά στοιχεία του κράτους αξίας 300 δις € σύμφωνα με το ΔΝΤ (πηγή), χωρίς να συμπεριλαμβάνεται ο υπόγειος πλούτος – περιουσιακά στοιχεία που σήμερα έχουν εντελώς απαξιωθεί, υπολογίζοντας πως η τιμή τους είναι πλέον αρκετά κάτω από τα 50 δις €.
Μετά από την επιτυχημένη τώρα, για τους δανειστές βέβαια, πολιτική των μνημονίων, δεν εκτοξεύθηκε μόνο το δημόσιο χρέος στο 180% του ΑΕΠ (σε απόλυτα νούμερα θα πλησιάσει τα 350 δις € στα τέλη του 2016,. όταν ήταν κάτω από τα 300 δις € το 2010, παρά τη διαγραφή που υπερέβη τα 120 δις €), αλλά επίσης το ιδιωτικό – σε επίπεδα που δεν θα μπορούσε ποτέ κανείς να φαντασθεί το 2010. Επί πλέον χρεοκόπησαν οι τράπεζες επιβαρύνοντας με πάνω από 40 δις € το χρέος, έκλεισαν δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις, πτώχευσαν εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά, χάθηκαν ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία πάνω από 500 δις € κοκ. (άρθρο).
Αντί λοιπόν να αναζητούνται οι υπεύθυνοι της τεράστιας καταστροφής που προκλήθηκε στην Ελλάδα μετά το 2010, έτσι ώστε να πληρώσουν τις ανυπολόγιστες ζημίες που υπέστη η χώρα μας, η δημόσια συζήτηση. αποπροσανατολίζει σκόπιμα τους Έλληνες στην εποχή προ των μνημονίων – για να συνεχιστεί η αυτοενοχοποίηση και η θυματοποίηση τους, με τη βοήθεια των οποίων έχουν συμβιβαστεί με τη μοίρα τους, σιωπούν όπως τα πρόβατα και δεν επαναστατούν.
Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως οι Έλληνες δεν έκαναν μεγάλα λάθη πριν το 2010, αλλά όχι τέτοια που να δικαιολογούν την υπαγωγή τους στην Τρόικα, καθώς επίσης την άθλια σημερινή κατάσταση της οικονομίας της χώρας τους. – ενώ ένα μεγάλο μέρος της επιδείνωσης της ελληνικής οικονομίας πριν από το 2010 οφείλεται στα προβλήματα της Ευρωζώνης και ειδικά στην πολιτική φτωχοποίησης του γείτονα που ακολούθησε η Γερμανία, όπως τεκμηριώνεται πλέον και από άλλους οικονομολόγους.
Περαιτέρω, εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί σήμερα δεν είναι το παρελθόν, το οποίο καλώς ή κακώς έχει παρέλθει, αλλά το μέλλον– ενώ δεν πρέπει να δίνεται βήμα σε όλους αυτούς που προσπαθούν να μετακυλήσουν το σύνολο των ευθυνών στους Έλληνες, πολιτικούς και Πολίτες, ευρισκόμενοι στην έμμισθη υπηρεσία του ΔΝΤ, της Τρόικα, της Γερμανίας ή όποιου άλλου επιδιώκει σκόπιμα κάτι τέτοιο.
Στα πλαίσια αυτά, με δεδομένες πλέον τις αλλεπάλληλες παραδοχές του ΔΝΤ για τα «λάθη» του (άρθρο), η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να καταθέσει αγωγή αποζημίωσης στο ευρωπαϊκό δικαστήριο εναντίον του – όπως έχουμε επισημάνει πολλές φορές στο παρελθόν.
Εκτός αυτού πρέπει να καταγγείλει στο ίδιο δικαστήριο τις παράνομες δανειακές συμβάσεις, μέσω των οποίων μεταφέρθηκαν οι απαιτήσεις των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών εναντίον της Ελλάδας στους Ευρωπαίους Πολίτες – καθώς επίσης να προβεί σε αναβολή πληρωμών, εάν δεν της εγκριθεί η διαγραφή εκείνου του μέρους του χρέους που δεν οφείλεται στη χώρα μας, αλλά στην αποικιοκρατική πολιτική που μας επέβαλλαν οι δανειστές μετά το 2010.
Παράλληλα, οφείλει να εκπονήσει ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, έτσι ώστε να μην επικαλούνται όλοι όσοι εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα το ότι, «δεν μπορεί να υπάρξει και δεν υπάρχει άλλο ρεαλιστικό σχέδιο, εκτός από τα μνημόνια της Τρόικα» – κάτι που δεν έχει δυστυχώς ούτε η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία παραμένει υπέρ των μνημονίων της Τρόικα, με το γνωστό αποτυχημένο από το παρελθόν «άλλο μείγμα πολιτικής.»
Το σχέδιο αυτό πρέπει να στηρίζεται σε ίδια μέσα, κυρίως σε δημόσιες επενδύσεις, χωρίς τις οποίες δεν υπάρχει καμία δυνατότητα ιδιωτικών – όσες κρατικές επιχειρήσεις και αν ιδιωτικοποιηθούν, έστω στις σημερινές εξευτελιστικές τιμές. Επειδή όμως είναι αδύνατον να διενεργηθούν δημόσιες επενδύσεις, όταν όλα τα έσοδα του κράτους, συμπεριλαμβανομένων των αποκρατικοποιήσεων, οδηγούνται στην εξυπηρέτηση των παλαιών χρεών, τα οποία συνεχώς αυξάνονται παρ’ όλα αυτά, η αναβολή πληρωμών είναι απολύτως απαραίτητη – όσο ή ότι και αν κοστίσει στην πατρίδα μας.
Τον τελευταίο καιρό μιλάμε συχνά για τις τεχνικές χειραγώγησης που χρησιμοποιούν η κυβέρνηση και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αναφορικά με την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας παιδείας και όλων των κοινωφελών οργανισμών.
Σε αυτούς τους πρώτους μήνες της νομοθεσίας, το μεγαλύτερο μέρος αυτής της χειραγώγησης επικεντρώθηκε στο να μας φέρει σε κατάσταση σοκ, κατόπιν της οποίας, εκφοβισμένοι και παραλυμένοι, δεν θα αντιδρούμε στην απώλεια δικαιωμάτων που μας επιβάλλεται τόσο βάναυσα. Τα μέτρα, οι αναγγελίες και οι δηλώσεις της αυτονομημένης κυβέρνησης διαμοιράζονται μέρα με τη μέρα, σταδιακά, σαν δηλητηριώδεις σταγόνες διαρκούς άγχους. Ασταμάτητα τα ΜΜΕ, που σε μερικές περιπτώσεις είναι προτιμότερο να τα αποκαλούμε «προπαγανδιστές», συνεχίζουν το ακούραστο κήρυγμά τους, που μοιάζει με αποκαρδιωτική ηχώ κακών ειδήσεων από τους υψηλά ιστάμενους (το υπουργικό συμβούλιο και τους οίκους αξιολόγησης).
Η Ναόμι Κλάιν εξηγεί στο βιβλίο της «Το Δόγμα του Σοκ» πώς ο νεοφιλελευθερισμός, ανίκανος να πείσει τον κόσμο μέσω επιχειρημάτων, δεδομένου ότι αυτά τα νεοφιλελεύθερα μέτρα είναι ουσιαστικά απάνθρωπα, μπορεί μόνο να επιβάλλεται μέσω πραξικοπημάτων, κήρυξη πολέμου, τεράστιες φυσικές καταστροφές (ένα τσουνάμι), ή άλλα τραυματικά φαινόμενα, εγκαταλείποντας την κοινή γνώμη στον έλεος της αγωνίας και του φόβου.
Και με τι άλλο εκτός από φόβο προσπαθούν να μας εμβολιάσουν σε αυτή την χώρα; Φόβος ότι, για παράδειγμα, θα χάσουμε τις δουλειές μας, ή ότι δεν θα είμαστε ποτέ ξανά σε θέση να βρούμε δουλειά ή ότι πολύ απλά το μόνο που θα βρίσκουμε θα είναι εκμετάλλευση. Φόβος ότι θα χάσουμε την πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ή δεν θα μπορούμε να παρέχουμε επαρκή παιδεία στα παιδιά. Φόβος ότι θα καταλήξουμε θύματα κατάσχεσης, ότι θα κοιμόμαστε στον δρόμο. Φόβος, τελικά, ότι θα συλληφθούμε άδικα επειδή διαμαρτυρόμαστε ειρηνικά σε μια διαδήλωση.
Σε αυτό το άρθρο, θα παρατηρήσουμε πώς το Δόγμα του Σοκ εφαρμόζεται πάνω μας με την ονομασία «μεμαθημένη ανημπόρια». Αλλά και πώς μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτή την κατάσταση απόγνωσης αν μάθουμε να αποδίδουμε σωστά τις αιτίες της δυσθυμίας μας.
Μεμαθημένη ανημπόρια, ένα όπλο μαζικής καταστροφής
Είναι, πράγματι, αλήθεια ότι η εξουσία μας φέρεται σαν να είμαστε σκυλιά ή τουλάχιστον σαν να είμαστε τα σκυλιά στο πείραμα του Σέλιγκμαν.
Στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα, ο ψυχολόγος Μάρτιν Σέλιγκμαν διενήργησε το εξής πείραμα. Μέσα σε ένα κλουβί εργαστηρίου, ένας σκύλος υποβαλλόταν σε μια σειρά αναπόφευκτων ηλεκτροσόκ. Εν τω μεταξύ, σε διαφορετικό κλουβί, ένας άλλος σκύλος είχε τη δυνατότητα να διακόπτει αυτά τα ηλεκτροσόκ πατώντας έναν μοχλό. Αργότερα, και τα δύο σκυλιά τοποθετήθηκαν σε μια ηλεκτροφόρα επιφάνεια από την οποία μπορούσαν να ξεφύγουν απλά πηδώντας ένα εμπόδιο. Ο σκύλος που μπορούσε να ελέγχει τα ηλεκτροσόκ πήδηξε το εμπόδιο, ενώ ο άλλος σκύλος, αντί να αναζητήσει πώς θα διαφύγει επιτυχώς από αυτή την αντίξοη κατάσταση, παρέμεινε και υπέστη παθητικά τα σοκ. Το σκυλί αυτό «εκπαιδεύτηκε» στην ανημπόρια του. Γιατί το να σπαταλάς ενέργεια προσπαθώντας να αποδράσεις από το αρνητικό ερέθισμα όταν ξέρεις (στην πραγματικότητα πιστεύεις, όχι ξέρεις) ότι δεν μπορείς να το κάνεις, ότι δεν υπάρχει διέξοδος;
Η μεμαθημένη ανημπόρια οδηγεί στην κατάθλιψη. Δεν κάνεις τίποτα επειδή πιστεύεις ότι θα είναι ανώφελο.
Στο παρακάτω βίντεο, βλέπουμε μια καθηγήτρια η οποία προκαλεί το αίσθημα της μεμαθημένης ανημπόριας σε μια ομάδα μαθητών μέσα από μια απλή δραστηριότητα.
Από αυτό μπορούμε να συμπεράνουμε, δεδομένης της σημερινής δύναμης της προπαγάνδας των ΜΜΕ, ότι είναι εφικτό να προκαλέσουμε καταθλιπτική κατάσταση σε μεγάλα τμήματα ενός πληθυσμού.
Χάρη στο βίντεο που ακολουθεί είναι ευκολότερο να κατανοήσουμε γιατί τα θύματα της Ναζιστικής Γερμανίας αποδέχονταν τον θάνατό τους χωρίς την παραμικρή αντίσταση, ακριβώς κατά τον ίδιο τρόπο που οι κακοποιημένες γυναίκες, συχνά, αποδέχονται την μοίρα τους με παραίτηση:
Είναι τρομερό, έτσι; Όχι όμως τόσο τρομερό όσο το να συνειδητοποιείς ότι, το μπόλιασμα του μυαλού μας με την μεμαθημένη ανημπόρια, είναι ακριβώς αυτό που μας έχουν κάνει. Ακριβώς αυτή τη στιγμή. Προσπαθούν να μας πείσουν να αποδεχτούμε παθητικά την απώλεια των δικαιωμάτων μας και την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών χωρίς αντίσταση ή διαμαρτυρία. Το σλόγκαν είναι: ό,τι κι να κάνεις είναι ανώφελο.
Μας υποβάλλουν, όπως τα σκυλιά στο πείραμα του Σέλιγκμαν, σε σοκ τα οποία είναι πιο γνωστά με τους ευφημισμούς «δημοσιονομική προσαρμογή» ή «περικοπές σε μισθούς και συντάξεις». Τα σοκ αυτά είναι φαινομενικά αναπόφευκτα, ανεξάρτητα με το πόσες φορές θα απεργήσεις, θα λάβεις μέρος σε ενημερωτικές δράσεις ή θα διαδηλώσεις. Επιπλέον, πολλοί διαδηλωτές έπεσαν θύματα άδικων συλλήψεων και «προληπτικών» ποινών φυλάκισης», γεγονότα που ούτε κατ’ ελάχιστον δεν συμβαδίζουν με τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.
Η Ελλάδα, που υποφέρει εδώ και πολύ περισσότερο καιρό από αυτή την απογύμνωση από τα θεμελιώδη δικαιώματα, είδε την κατάθλιψη να εξαπλώνεται στον κόσμο σαν πυρκαγιά. Το ποσοστό των αυτοκτονιών εκτοξεύτηκε στα ύψη.
Ο φιλόσοφος Αμαντόρ Φερνάντεζ-Σάβατερ, στο άρθρο του με τίτλο «Και τι έγινε που δεν κάναμε τίποτα;» περιγράφει την απελπισία που έχει καταλάβει τους Έλληνες.
Πάνω από δέκα γενικές απεργίες στην Ελλάδα κι όμως δεν επιτεύχθηκε τίποτα; Η Αλεξάνδρα Οντέτ Κυπριωτάκη συμμετείχε σε κινήματα από το 2008, για να μετακομίσει τελικά στο Λονδίνο έχοντας στο μυαλό της αυτό το ερώτημα. «Στην χώρα μου δεν μπορείς να βρεις δουλειά ούτε ως σερβιτόρα», μου είπε. Βρεθήκαμε σε μια συνάντηση στη Βαρκελώνη, διοργανωτής της οποίας ήταν ο διανοητής-ακτιβιστής Franco Berardi (Bifo). Η παρουσίασή της στη συνάντηση είχε αναμνηστική χροιά και ταυτόχρονα αποτελούσε πρόκληση.
Καταρρίπτοντας τη βασική λογική της σύγκρουσης και της διαμαρτυρίας, αμφότερες ανίκανες να εμποδίσουν την κοινωνική αποσύνθεση, καταστολή και καταστροφή, η Αλεξάνδρα πρότεινε μια νέα αρχή από διαφορετική οπτική γωνία. «Μην μάχεστε, μην αντιπαρατίθεστε, μόνο λιποτακτήστε. Μην απαιτείτε, ούτε να εκλιπαρείτε, μόνο περιγράψτε, εδώ και τώρα, τον κόσμο στον οποίο θέλουμε να ζήσουμε. Ούτε να ενεργείτε, ούτε να κινητοποιήστε, μόνο αφεθείτε στην ανεμελιά. Να μετατρέψουμε την αδυναμία μας σε δύναμη.»
«Ο καπιταλισμός απαιτεί από εμάς να έχουμε μια σταθερή διάθεση απέναντι στην επιθυμία, την επαφή, την παραγωγή. Όπου ο χρόνος είναι συνεχώς απασχολημένος και πάντα υπό πίεση για να φέρει αποτελέσματα. Στην εποχή μας το να είσαι ευτυχισμένος, αισιόδοξος και θετικός είναι υποχρεωτικό. Πρέπει συνεχώς να προβάλουμε την εικόνα ότι ξέρουμε τι μας γίνεται, ότι όλα πάνε καλά, όλα είναι υπό έλεγχο και είμαστε δυνατοί. Άλλωστε, αυτό δεν είναι που συχνά απαιτεί και ο πολιτικός ακτιβισμός; Αγώνα, αποτελέσματα, μια έτοιμη απάντηση για όλα, σταθερά υψηλό ηθικό, απόρριψη του διστακτικού, του επισφαλούς και μελαγχολικού…
Δεν θα μπορούσαμε να συγκεντρώσουμε έναν στρατό από τους αδύναμους, τους αδέξιους, τους αδαείς (σ.γ.: και να τους διδάξουμε την παθητική αντίσταση😉 Το σύνθημα θα μπορούσε να είναι «Ναι, έχουμε κατάθλιψη, ε και; Οδηγεί αυτό πουθενά αλλού εκτός από την απραξία;» Το πρόγραμμα: «Δεν γνωρίζω». Απεργία, να μην κάνουμε τίποτα, ούτε καν να κινητοποιούμαστε. Ημέρα απραξίας… Τετάρτη, μετά Πέμπτη και ούτω καθεξής.»
Η μορφή του ανήμπορου τιμωρού
Αυθαίρετα ηλεκτροσόκ, που μας γίνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα και τα οποία δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Σοκ ή η λεηλασία που αποκαλούν «περικοπές» ή «έλεγχος ελλειμμάτων». Ψυχολογική κακοποίηση, που φτάνει σε σημείο που θα αποκαλούσαμε, μόλις πριν λίγους μήνες, δυστοπία: «Το ΔΝΤ απαιτεί να κοπούν οι συντάξεις λόγω του «Κινδύνου Να Ζουν οι Άνθρωποι Περισσότερο Από Το Προσδόκιμο Ζωής».
Οι οίκοι αξιολόγησης, οι διεθνείς οργανισμοί (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, ΟΟΣΑ, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου) στην υπηρεσία των οικονομικών ελίτ, της Κομισιόν και της ΕΚΤ… όλοι τους μας υποβάλλουν σε μια σειρά απαιτήσεων και προσαρμογών, σταδιακά αλλά αδυσώπητα. Φυσικά, είμαστε βέβαιοι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Από την άλλη, περιπτώσεις όπως της Ισλανδίας αποσιωπούνται από τα ΜΜΕ.
Ποιος είναι ο ρόλος των ηγετών μας σε αυτή την κατάσταση; Απλά, να είναι αποτελεσματικοί εκτελεστές αυτής της υφαρπαγής που διατάζεται «από πάνω». «Πρέπει να κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε», «η Ευρωπαϊκή Ένωση το απαιτεί», «Πρέπει να αυξήσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών», κ.τλ.
Δεν έχει κανένα νόημα να χαρακτηρίζουμε τους πολιτικούς που διεκπεραιώνουν αυτά τα καθήκοντα ώς «κακούς» ή «σαδιστές», παρόλο που συχνά μπαίνουμε στον πειρασμό δεδομένων κάποιων δηλώσεών τους.
Στο βιβλίο της «Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ», η Hannah Arendt εκφράζει την φιλοσοφία της κοινοτοπίας του κακού. Ένας μέσος δημόσιος υπάλληλος των Ναζί, όπως ο Αδόλφος Άιχμαν, ήταν απόλυτα ικανός να διαπράττει μαζικές δολοφονίες, όχι από σκληρότητα, αλλά απλά επειδή λειτουργούσε σύμφωνα με τους κανόνες του συστήματος στο οποίο ανήκε, χωρίς να σκέφτεται τις πράξεις του. Αυτό που έκανε ο Άιχμαν ήταν απόλυτα κοινότοπο, τυπικό και δικαιολογημένο από την καπιταλιστική και προτεσταντική ηθική, “υπάκουα στις εντολές άνωθεν και τις εκτελούσα ευσυνείδητα ως υπάλληλος” η άρτια διεκπεραίωση εντολών που είχαν δοθεί από τους ανώτερους, ακριβώς όπως κάνουν οι κυβερνώντες πολιτικοί με τις εντολές εκείνων που εκπροσωπούν τα συμφέροντα των οικονομικών κέντρων. Και είναι ανίκανοι να αμφισβητήσουν τους κανόνες που ακολουθούν όντας τυφλωμένοι από τις αρχές της κυρίαρχης ιδεολογίας, του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος επιπλέον νομιμοποιεί το γεγονός ότι οι ίδιοι οι ηγέτες ή οι φίλοι και οι οικογένειές τους επωφελούνται από αυτό, με τρόπο που θεωρείται ανήθικος, εξαιτίας της απώλειας των κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών και της ιδιωτικοποίησης του δημόσιου τομέα.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι κυβερνήσεις αυτοπαρουσιάζονται στην κοινή γνώμη ως απλά θύματα της μεμαθημένης ανημπόριας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα για αυτό είναι φράσεις όπως: «Θα ήθελα να κάνω κάτι άλλο, όμως δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Οι εντολές έρχονται από πάνω. Αν είχα πράξει διαφορετικά, οι συνέπειες θα ήταν πολύ χειρότερες.»
Αυτοί οι ίδιοι και απαράλλακτοι κυβερνόντες έχουν γίνει δημόσια πρότυπα της μεμαθημένης ανημπόριας. Και, όπως πολύ καλά ξέρουμε, ο καλύτερος τρόπος καθοδήγησης είναι διά του παραδείγματος. Έτσι ακριβώς συνέβη και με τον προηγούμενο Ισπανό πρόεδρο, Χοσέ Λουίς Ροδρίγκεθ Θαπατέρο όταν τον κάλεσε ο Μπάρακ Ομπάμα. Σήμερα όμως, με τον σημερινό μας πρόεδρο, Μαριάνο Ραχόι, το φαινόμενο εντάθηκε σε τέτοιο βαθμό, που ο ίδιος έχει μετατραπεί σε ζωντανό παράδειγμα ανημπόριας και αδυναμίας, με τα σκονάκια του στις δημόσιες εμφανίσεις, τις απουσίες του, τους χειρισμούς και τις ενέργειές του, όπως το να τρέχει να ξεφύγει από τις κάμερες και τους δημοσιογράφους που θέλουν να τον ρωτήσουν για τις περικοπές στην παιδεία και στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Συνεπώς, αυτό που μας δείχνουν οι πολιτικοί «παίζοντας το ανήμποροι» είναι ότι η χώρα μας δεν είναι πλέον κυρίαρχη αλλά υπόκειται στις εντολές εκείνων που διοικούν στην πραγματικότητα, των περίφημων «αγορών». Επομένως, γιατί να μην είμαστε λογικοί και ειλικρινείς και, απλώς, να παραιτηθούμε και να αφήσουμε την Ισπανία να γίνει προτεκτοράτο των οικονομικών κέντρων όπως η Ιταλία και η Ελλάδα;
Ίσως δεν έχουμε ακόμα εκπληρώσει πλήρως τον ρόλο μας στο δόγμα του σοκ. Δεν έχουμε ακόμα υποταχθεί πλήρως στην μεμαθημένη ανημπόρια. Πώς όμως μπορούμε να την αποτρέψουμε πριν μας καταβάλλει ολοκληρωτικά;
Καλύτερη ζωή με αποδόσεις
Για την προστασία από την μεμαθημένη ανημπόρια ο Seligman εφαρμόζει τη θεωρία απόδοσης αιτιών του Fritz Heider. Στο βιβλίο του «Μεμαθημένη αισιοδοξία: Πώς να αλλάξετε τον νου και την ζωή σας» (Learned Optimism: How to Change Your Mind and Your Life) μελετά τρεις διαστάσεις ή χαρακτηριστικά του τύπου απόδοσης που ονομάζεται επίσης και αιτιακή απόδοση:
Προσωποποίηση: όπου οι εσωτερικές ή εξωτερικές αιτίες αποδίδονται σε καλά ή (συνήθως) κακά γεγονότα που αφορούν τον καθένα προσωπικά. Είμαστε εμείς, ο καθένας υπεύθυνος για αυτή την οικονομική λαίλαπα. Σ.γ.: Το γνωστό: «Τα φάγαμε όλοι μαζί» του ανεκδιήγητου πατέρα της αυτοενοχοποίησης Πάγκαλου. Αισθάνομαι ένοχος όταν κάνω κάτι κακό «επειδή έτσι είμαι» ή είμαι σε θέση να εξωτερικεύσω το πρόβλημα και κατηγορώ τον εαυτό μου στους άλλους για τις αλλαγές που έκανα και χρεοκόπησα, έπεσα έξω στην επιχείρησή μου, έκανα τη βλακεία να δανειστώ από τράπεζα για να φτιάξω σπίτι, κ.λπ. Η διάσταση αυτή συνδέεται με την αυτοεκτίμηση. Η απόδοση των κακών γεγονότων σε εξωτερικές αιτίες αυξάνει την ανοσία στην μεμαθημένη ανημπόρια.
Μονιμότητα: η διάρκεια, η σταθερότητα ή η αστάθεια στον χρόνο που αποδίδουμε τις αιτίες που υποβόσκουν σε καλά ή κακά γεγονότα. Ακραία παραδείγματα εκφράζονται μέσω της συζήτησης για το δίπολο πάντα – ποτέ. (σ.γ.: Πάντα έτσι γινόταν στο διάβα των αιώνων, ή πρώτη φορά συμβαίνουν τέτοια γεγονότα σε τέτοια έκταση, ποτέ πριν δεν είχαμε τέτοια επί παγκοσμίου επιπέδου, οικονομική κατάρρευση. Η σκέψη ότι οι αιτίες πίσω από τα γεγονότα είναι σταθερές, μόνιμες, πλανητικής έκτασης ή ακόμα και οριστικές, μας κάνει πιο ευάλωτους στην μεμαθημένη ανημπόρια.
Διεισδυτικότητα: πόσοι τομείς της ζωής μας επηρεάζονται από την καλή ή την κακή μας τύχη, είτε οι αιτίες αυτές μας επηρεάζουν οικουμενικά είτε συγκεκριμένα. Εκφράζεται μέσα από τη τοποθέτηση ή πίστη στην αρχή των δύο άκρων «όλα ή τίποτα».
Από την άλλη, ο José Ramón Yela Bernabé και ο José Luis Marcos Malmierca, στην εργασία τους σχετικά με την μεμαθημένη ανημπόρια και την ανοσοποίηση των ανθρώπων, (στο αίσθημα της αδυναμίας να αλλάξεις κάτι, να αντισταθείς, να το παλέψεις) αναφέρονται επίσης και στη σημασία της ελεγξιμότητας των γεγονότων.
Αποπροσωποποίηση: το πρόβλημα ενυπάρχει στην κατάσταση, όχι μέσα μας
Μια άλλη στρατηγική που χρησιμοποιείται από την εξουσία προκειμένου να πυροδοτούν την μεμαθημένη ανημπόρια είναι όπως είπαμε, το να μας ενθαρρύνουν να κατηγορούμε τους εαυτούς μας για αυτό που συμβαίνει. Μας είπαν ότι ζούσαμε «πέρα από τις δυνάμεις μας», όταν στην πραγματικότητα, οι «δυνάμεις αυτές» ίσα που επέτρεπαν σε εκείνους που βρίσκονταν στον πάτο, να απέχουν πολύ από τις προδιαγραφές της αξιοπρεπούς διαβίωσης, όπως αποδεικνύουν οι χαμηλοί μισθοί και η έλλειψη βασικών πόρων σαν την στέγαση.
Ο γεωγράφος David Harvey παρουσιάζει την συστημική του εξήγηση για αυτό που συμβαίνει. Σύμφωνα με εκείνον, ζούμε μέσω της διαδικασίας της συσσώρευσης μέσω της απαλλοτρίωσης. Με την μείωση των μισθών από την δεκαετία του 70, η αύξηση των κερδών απορροφάται από την καπιταλιστική τάξη χάρη στην ιδιωτικοποίηση κοινωφελών αγαθών, τη χρηματοδότηση της οικονομίας, τη διοίκηση και τη χειραγώγηση της κρίσης και την άνιση ανακατανομή των πόρων. Προσέξετε πάλι στο ίδιο βίντεο κάνει μια ανασκόπηση της σημερινής κρίσης:
Συγγραφείς, όπως ο Vicenç Navarro, εστίασαν στο γεγονός ότι η έλλειψη πόρων της πλατιάς μάζας είναι αυτή που προκάλεσε την αύξηση των επιπέδων χρέους και όχι το αντίθετο. Αν είχαμε μια δημόσια πολιτική που θα υπερασπιζόταν την πρόσβαση όλων σε αξιοπρεπή στέγαση, οι άνθρωποι δεν θα είχαν φτάσει σε τέτοια επίπεδα χρέους, και το στεγαστικό ζήτημα και η πιστωτική φούσκα που οδήγησαν στην κρίση δεν θα είχαν ποτέ προκύψει.
Έτσι, δεν πρέπει να πέφτουμε στην παγίδα να πιστεύουμε ότι εμείς είμαστε υπεύθυνοι για την «κρίση» (την συσσώρευση μέσω απαλλοτρίωσης). Οφείλουμε να πάμε πέρα από την υπερπληροφόρηση των ΜΜΕ και να αναλύσουμε τις βασικές αιτίες του σημερινού κοινωνικού, οικονομικού και πολιτιστικού μοντέλου ώστε να μπορέσουμε να αμβλύνουμε τις επιβλαβείς συνέπειες ή ακόμα και να προτείνουμε νέα και διαφορετικά εναλλακτικά μοντέλα.
Η κρίση είναι επίσης η κρίση του κυρίαρχου οικονομικού παραδείγματος
Σε ότι αφορά την σταθερότητα της πηγής του προβλήματός μας θα πρέπει να αναρωτηθούμε: μπορεί αυτή η συσσώρευση μέσω της απαλλοτρίωσης να συνεχιστεί για πάντα; Βρισκόμαστε άραγε στο τέλος της ιστορίας; Μάλλον μακριά από αυτό. Πολλοί έχουν επισημάνει ότι ζούμε μια παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού εξαιτίας των οικολογικών ορίων, τα οποία εμποδίζουν το μοντέλο της αέναης συσσώρευσης και ανάπτυξης. Ο αείμνηστος Ισπανός οικολόγος Ramón Fernández Durán είχε υποδείξει, όπως πολλοί άλλοι, ότι η προβλέψιμη εξάντληση των ορυκτών καυσίμων θα οδηγούσε στην κατάρρευση του πολιτισμού μας.
Το ντοκιμαντέρ «Η ιστορία του Προϊόντων» περιγράφει με εξαιρετικό τρόπο τα ανθρώπινα και οικολογικά όρια του σημερινού τρόπου παραγωγής:
Έτσι, αντί να ανησυχούμε για το τι συμβαίνει δεν θα έπρεπε να αναζητούμε ήδη εναλλακτικές λύσεις;
Ευκαιρίες για χειραφέτηση
Αναφορικά με την διεισδυτικότητα: άραγε επηρεάζεται ή όχι, ολόκληρη η ύπαρξή μας από αυτή την λεηλασία των κοινών αγαθών;
Ενώ η κρίση-απάτη επηρεάζει αναμφίβολα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας λόγω της ανεργίας, της διαρκούς χειροτέρευσης των δημοσίων υπηρεσιών και την απώλεια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αξίζει να θυμόμαστε και ότι υπάρχει ζωή, πολύ ζωή μάλιστα, πέρα από την κρίση. Σ.γ.: Ότι οι άνθρωποι και η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι η ύψιστη προτεραιότητα στη γη, πολύ πιο πάνω από την ευημερία των αριθμών και την ανάπτυξη και βελτίωση των οικονομικών μεγεθών.
Τώρα είναι η στιγμή να εξερευνήσουμε νέους τρόπους νέους τρόπους συσχετισμού με τους εαυτούς μας, τους άλλους και το περιβάλλον.Έφτασε η ώρα να αναζητήσουμε νέους τρόπους ζωής.
Αυτό το οικονομικό μοντέλο που υπηρετούσαμε ή αναγκαστήκαμε να δεχτούμε, ακόμα και στην ακμή του, ήταν αιτία της δυσαρέσκειας. Κάτω από την επιφάνεια του καταναλωτισμού, που μεταλλάχτηκε σε μια απάτη τύπου «πυραμίδα» (σ.σ. γνωστή και ως «αεροπλανάκι») εξαιτίας της άφθονης εύκολης πίστωσης, (σ.γ.:των δανείων που οι τράπεζες με τους υπαλλήλους-θύματα προπαγάνδας και πλύσης εγκεφάλου μας παρακαλούσαν να πάρουμε) παραμόνευε μια μοντέρνα εκδοχή του βασιλιά Μίδα. Ό,τι άγγιζε αυτό το μοντέλο μετατρεπόταν σε προϊόντα, μέχρι και οι ίδιες μας οι ζωές, ακόμα και οι πιο απόκρυφες γωνίες του μυαλού μας.
Είναι η πρώτη φορά που η αποξένωση φτάνει σε τέτοιο ακραίο βαθμό. Ενώ την εποχή του Φορντισμού[1] και της μαζικής παραγωγής ο εργάτης ήταν αποξενωμένος μόνο κατά τη διάρκεια του ωραρίου του, (σ.γ.: μετά πήγαινε στο καφενείο ή το ταβερνείο και τα συζητούσαν όλοι μαζί, σήμερα δεν υπάρχει λόγω της εργασιακής κόπωσης, των μεγάλων αποστάσεων, των πολλών προβλημάτων που συσσωρεύονται στην οικογένεια καθενός μας κ.λπ. τέτοια ευκαιρία επικοινωνίας), αποτέλεσμα, το κεφάλαιο αποκομίζει κέρδη από ολόκληρη τη ζωή μας.
Τα κοινά αγαθά, αυτά που μοιραζόμαστε όλοι μας, «απαλλοτριώνονται» από μερικούς, από το 1% του πληθυσμού, για να συνεχίσουν να συσσωρεύουν κεφάλαιο. Η διαφήμιση οικειοποιείται την κοινή μας κουλτούρα για να εισβάλει στο μυαλό μας με τον καταναλωτικό προγραμματισμό. Επικοινωνούμε με τους άλλους με κριτήρια που διαμορφώνονται από την αποδοτικότητα, ενώ εμείς οι ίδιοι γινόμαστε εμπόρευμα προς πώληση στην αγορά εργασίας ή όταν προσπαθούμε να αποκομίσουμε κέρδη από το σύνολο της ζωής μας.
Επομένως, το μέρος της ζωής μας που επηρεάζεται από την κρίση είναι πολύ μικρό σε σχέση με αυτά που μπορεί να μας προσφέρει αυτή η κρίση του συστήματος:
Ο καλύτερος τρόπος να αυξήσουμε την ευτυχία είναι μέσω των διαπροσωπικών σχέσεων. Προωθούμε τις συνεργατικές σχέσεις αντί για τις σχέσεις που έχουν σαν βάση τον ανταγωνισμό και την εξόντωση οικονομική, ή άλλη τύπου, του ενός από τον άλλον. Σ.γ.: Ό,τι είναι δεδομένο και πολύ απλό, λογικοφανές και αυθεντικό όπως η ανθρώπινη ανάγκη για επαφή, ανταλλαγή και μοίρτασμα συναισθημάτων, η αυτό που εμείς ονομάζουμε «συναισθηματική αφομοίωση», δεν πρέπει να χαθεί.
Να μην επιτρέψουμε να απαλλοτριωθεί η γνωστική δημιουργία (οι σκέψεις μας, οι τέχνες μας και η γνώση μας) από την κοινή λογική, με τρόπους που ονομάζονται πνευματική ιδιοκτησία. Μια παράνομη οικειοποίηση, που εξυπηρετεί τα συμφέροντα μεγάλων επιχειρήσεων, με κύριο αντικείμενο την παραγωγή και την διανομή πολιτιστικών και τεχνολογικών προϊόντων.
Προωθούμε την οικονομία που βασίζεται στα κοινά αγαθά, όπου αντί για αποδοτικότητα, η αξία παραμένει σε ένα συνεργατικό μοντέλο επιχείρησης, που επικεντρώνεται στη βελτίωση της κοινωνίας και του περιβάλλοντος.
Βάζουμε τέλος στην υπεροχή της δημοσιονομικής οικονομίας έναντι της παραγωγικής οικονομίας. Υπερνικούμε την απάτη που συνιστά το ιδιωτικό χρηματικό ζήτημα ως χρέος, απάτη η οποία σκλαβώνει ανθρώπους και λαούς με τους μηχανισμούς της.
Επιστρατεύουμε πρωτοβουλίες όπως το βασικό εισόδημα, (σ.γ.: στην Ελλάδα σύμφωνα με τις οικονομικές αναλύσεις της Τράπεζας της Ελλάδας ο σημερινός Έλληνας για να ζήσει αξιοπρεπώς πρέπει να λαμβάνει ατομικό εισόδημα κάθε μέλος της οικογένειάς του, ανεξαρτήτως αριθμού μελών, 800 ευρώ) έτσι ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να εργάζονται ελεύθερα και όχι για να επιβιώσουν. Οι φυσικοί πόροι είναι κοινό αγαθό.
Και για να συμπληρώσουμε αυτό το βασικό εισόδημα, γιατί να μην προτείνουμε, όπως ο Ρούσβελτ στην εποχή του, ένα ανώτατο όριο μισθού που θα φορολογείται σε ποσοστό 100% μόλις ξεπεραστεί; Ο Ρουσσό έγραφε στο Κοινωνικό Συμβόλαιο «… σχετικά με τους πλούσιους, κανένας πολίτης δεν θα πρέπει ποτέ να είναι τόσο πλούσιος ώστε να μπορεί να αγοράσει έναν άλλον, και κανείς τόσο φτωχός που να αναγκάζεται να πουλήσει τον εαυτό του.»
Αξιολογούμε οικολογικές προτάσεις, όπως η απομεγέθυνση: καταναλώνουμε λιγότερο, κατασκευάζουμε λιγότερο, σχεδιάζουμε πλήρως ανακυκλώσιμα αντικείμενα και καταναλώνουμε λιγότερη ενέργεια. Αναπτύσσουμε τις τοπικές οικονομίες.
Κατασκευάζουμε αυτόνομα δίκτυα διανομής ανεξάρτητα από τους διανομείς ευρείας κλίμακας που, πρακτικά, ελέγχουν όλη την εμπορική δραστηριότητα, από την παραγωγή ως το κατάστημα λιανικής, (καταργούμε ή νμειώνουμε στο ελάχιστο τους πονηρούς μεσάζοντες).
Ανακατασκευάζουμε τη δημόσια σφαίρα με πραγματικά δημοκρατικό τρόπο, με την συμμετοχή όλων και ισότιμα.
Το μέλλον είναι, εν μέρει, στα χέρια μας
Τέλος, τι ικανότητα έχουμε να ελέγξουμε την κατάστασή μας; Στο προηγούμενο άρθρο, ο Yela Bernabé και ο José Luis Marcos Malmierca υποστήριξαν ότι, για αποκτήσουμε ανοσία στην μεμαθημένη ανημπόρια, το καλύτερο είναι να μην έχουμε αντιμετωπίσει ούτε αποκλειστικά την επιτυχία ούτε αποκλειστικά την αποτυχία. Να γνωρίζουμε ότι υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να ελέγξουμε και άλλα που δεν μπορούμε. Όπως παρατήρησε ο Επίκουρος: «Πρέπει να θυμόμαστε ότι το μέλλουν ούτε μας ανήκει ολοκληρωτικά, ούτε δεν μας ανήκει ολοκληρωτικά έτσι ώστε ούτε να υπολογίζουμε ότι θα έρθει σίγουρα, ούτε να απελπιζόμαστε επειδή μάλλον δεν θα έρθει.»
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα αντίστασης στη συσσώρευση μέσω της απαλλοτρίωσης που θριάμβευσαν παγκοσμίως, όπως το νερό στην Βολιβία ή η εξέγερση στην Τσιάπας (Chiapas). (Βλέπε το ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ, Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ της Melani klein, εκδόσεις Λιβάνη). Το να ξεχάσουμε αυτή την ιστορία αποδεικνύεται κυρίως από τους από πάνω, οι οποίοι χαίρονται να μας θυμίζουν μόνο τις ήττες που υπέστησαν όσοι αγωνίστηκαν για χειραφέτηση.
Εδώ στην Ισπανία, παρά τα αδέξια πρώτα βήματα ενός παιδιού που μαθαίνει να περπατάει, το κίνημα 15Μ είχε αρκετά σημαντική επιτυχία καθώς και διεθνή προβολή. Αύξησε την επίγνωση σχετικά με την αιτία των προβλημάτων μας σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, ένωσε πολύ διαφορετικά κοινωνικά κινήματα και αντιπροσωπεύει ένα άριστο σημείο εκκίνησης για την ανάπτυξη δικτύων συνεργασίας και αλληλεγγύης.
Φυσικά, θα κάνουμε και λάθη, όμως χάρη στα λάθη γινόμαστε σοφότεροι.
Δράση για να δημιουργήσουμε δυνατότητες
Με δυο λόγια, απέναντι στον φόβο που μας περιβάλλει, θα πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι αυτό που συμβαίνει δεν συμβαίνει εξαιτίας μας, ότι η κρίση είναι κρίση του σημερινού οικονομικού μοντέλου – το οποίο δεν είναι σταθερό, είναι οτιδήποτε εκτός από σταθερό – και ότι αυτή
Και κυρίως να μην ξεχάσουμε ποτέ το δίδαγμα του η αλλαγή μπορεί να είναι η ευκαιρία για έναν νέο, πιο ανθρώπινο κόσμο, χωρίς την τυραννία του χρήματος και άλλων αγαθών. Alain Badiou: «Πρέπει να δράσουμε». Οι ενέργειές μας δεν χρειάζεται να εμπίπτουν στο εφικτό. Αντίθετα, η δράση από μόνη της μπορεί να ανοίξει ένα νέο χώρο δυνατοτήτων. «Ένα ανθρώπινο υποκείμενο, (σ.γ.: κάθε προσωπικότητα στο βαθμό της ωριμότητάς της) είναι ένα σημείο μετατροπής του ανέφικτου σε εφικτό. Η θεμελιώδης λειτουργία του υποκειμένου (σ.γ.:προσώπου) είναι να βρίσκεται στο σημείο όπου κάτι αδύνατο γίνεται πιθανότητα».
[1] O όρος Φορντισμός (Fordism από τον κατασκευαστή αυτοκινήτων Henry Ford) σημαίνει: «… την τυποποίηση ενός προϊόντος και την μαζική κατασκευή του σε τιμή τόσο χαμηλή ώστε η εργατική τάξη να μπορεί να αντέξει οικονομικά να το αγοράσει.»
Ο μύθος της απόδειξης. Ζητώντας απόδειξη καταστρέφετε την οικονομία
Ο ΦΠΑ που πληρώνετε κάνει φτερά προς τα θυλάκια των δανειστών τηε γερμανικής ευρωένωσης
Σας έχουν πείσει ότι ζητώντας απόδειξη προσφέρετε στην εθνική οικονομία? Μπούρδες. Με την βοήθειά σας εξαφανίζουν το χρήμα από την αγορά.
Γράφει η Ντίνα Μαγιάρου
Δείτε πως εξαφανίζουν με το ΦΠΑ – δηλαδή με την απόδειξη που ζητάτε – το χρήμα από την χώρα μας:
Ας υποθέσουμε ότι έχετε στην κατοχή σας ένα 100ευρω. Ας υποθέσουμε…
Πάτε στον υδραυλικό και του λέτε θέλω απόδειξη για την εργασία των 80,64 € που σας έκανε και σας παίρνει φυσιολογικά όλο το 100ρικο.
Τότε το 100ρικο γίνεται στον υδραυλικό – ως δια της οδηγίας της Ε.Ε. – 80,64€. Τα 19,36 ταξιδεύουν για τους “θεσμούς” με την μορφή ΦΠΑ και όχι για το κράτος που διατυμπανίζουν…
Παίρνει ο υδραυλικός τα χρήματα που του έμειναν και για μια βλάβη λέει στον ηλεκτρολόγο ότι θέλει απόδειξη για τα 80,64€
Τότε τα 80,64€ γίνονται 65,03 €, τα υπόλοιπα πάνε στους “θεσμούς”…
Πάει ο ηλεκτρολόγος στο γιατρό και ζητάει απόδειξη.
Τα 65,03 ευρώ γίνονται 52,44€ …
Πάει ο γιατρός στο χασάπη και του λέει θέλω απόδειξη…
Από τα 52,44€ μένουν και πάλι ως δια μαγείας …42,29 €
Πάει ο χασάπης να πάρει βιβλία στο παιδί του και από τα 42,29€ με απόδειξη μένουν στον βιβλιοπώλη τα 34,10
Ο βιβλιοπώλης πάει στον μανάβη με τα 34,10 και με την απόδειξη που κόβει ο μανάβης μένουν σε αυτόν τα 27,5 €
Πάει ο μανάβης στον ψαρά και από τα 27,5 € με απόδειξη του μένουν τα 22,20€…
Στο τέλος πρέπει να πληρώσει και τον φόρο εισοδήματος αλλά και το ΕΝΦΙΑ για το σπίτι που του άφησε ο παππούς του….
Στο τέλος καταφέρνει με πολύ κόπο να πληρώσει τον φόρο του και … του κόβουν το ρεύμα.
Φυσικά για τον φόρο που πληρώνει δεν έχει καμία παροχή και ανταποδοτικότητα.
Υγεία, χωρίς υγεία, παιδεία χωρίς παιδεία, δρόμους και γεφύρια για να τα διαβεί πρέπει να πληρώσει στους Έλληνες, Γάλλους και στους Γερμανούς …”επενδυτές”… διόδια. Μετά την TTIP μερτικό θα ‘χουν και οι υπερατλαντικοί σύμμαχοί μας.
Φυσικά θα απαντήσουν πολλοί… Μα με το ΦΠΑ επιστρέφουν τα λεφτά μας μέσω της Ε.Ε. του ΕΣΠΑ και της Ευρωπαϊκής τράπεζας επενδύσεων…
Ένα θα σας πω.. .η Ευρωπαϊκή τράπεζα επενδύσεων, αγοράζει τα κόκκινα δάνεια που τα έκαναν κόκκινα με το παραπάνω κόλπο και ψηφίζοντας “νόμιμους” υπερβολικούς φόρους για να μην μπορούν να πληρώσουν τα κορόιδα.
Όσο για τα ΕΣΠΑ… κοιτάξτε δεξιά κι αριστερά τις ταμπέλες που πέρασαν όλα τα έργα αυτά, στο ΤΑΙΠΕΔ και στους συμμάχους μας Γερμανούς της Hochtief
Η αδυναμία πληρωμής φόρων δεν είναι έγκλημα.
Έγκλημα είναι να απαιτούν φόρους από την λαϊκή οικογένεια και όχι από τους οικονομικά ισχυρούς.
Έγκλημα είναι η ηθική αυτουργία για τους χιλιάδες αυτόχειρες, έγκλημα είναι οι θάνατοι λόγω αδυναμίας πρόσβασης στην υγεία, έγκλημα είναι η σύγχρονη δουλεία, η μετανάστευση της νέας γενιάς, έγκλημα είναι η ανεργία και η φτώχεια που μας επέβαλαν αυτοί που προστατεύουν την δημοκρατία και το πολίτευμα… Σαν τον Ερντογάν
Έτσι εξαφανίζεται το χρήμα από την Ελληνική οικονομία. Νέο χρήμα δεν πέφτει, Μόνο χαράτσια για τους “θεσμούς”
Τι είναι ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ.
Φοροδιαφυγή είναι η είσπραξη των φόρων όταν φεύγουν από την χώρα μας και ταξιδεύουν στις τσέπες των τραπεζών, των μεγαλοεπιχειρηματικών ομίλων, των πολιτικών…
Όσο για την επιστροφή φόρου… θα την καρπωθούν οι Γερμανοί για τις υπηρεσίες που μας προσφέρουν.
Ρωτούν πολλοί: Είναι δυνατόν να είναι σωστό να μην κόβεις αποδείξεις?
ΝΑΙ, το μεγάλο κεφάλαιο θέλει να κόβεις αποδείξεις για να εισπράττει το ΦΠΑ… από την άλλη πόρτα… που λέγεται Ε.Ε. Έτσι εξαφανίζει το χρήμα, Έρχεται μετά και στο δανείζει με τόκο. Εξαφανίζει την μικρομεσαία επιχείρηση η οποία δεν αντέχει την υπερφορολόγηση και κατακυριεύει την αγορά. Μετά φτιάχνει και τις ειδικές οικονομικές ζώνες κι εσύ μένεις άνεργος … αλλά δεν παύεις να είσαι πιόνι τους.
Ήδη κάνουν την δουλειά τους με μηχανές… ρομπότ.. αύριο θα σε χρειάζονται μόνο για να αγοράζεις το νερό και το φαΐ που θα το κατέχουν μόνο αυτοί….
Και για να σας εξοργίσω… δεστε τα παρακάτω τρομερά που συμβαίνουν στη χώρα μας η οποία ληστεύεται συστηματικώς και νομίμως.
Φοροδιαφυγή Νο 1
Οι τρεις αντιπροσωπείες των γερμανικών κολοσσών στον χώρο της αυτοκινητοβιομηχανίας εμφανίζονται να εισήγαγαν με υποτιμολόγηση πολυτελή μοντέλα αυτοκινήτων με τιμές 10.000 ευρώ, ενώ στην πραγματικότητα αυτά κόστιζαν από 90.000 έως 100.000 ευρώ. Το Spiegel μάλιστα φέρνει ως παράδειγμα μια Mercedes S-Class 500 χρώματος μπλε η οποία εισήχθη στη χώρα μας αντί 22.135 ευρώ, ενώ η πραγματική αξία της και κατ’ επέκταση η τιμή πώλησης ήταν τουλάχιστον τέσσερις φορές μεγαλύτερη. Η κομπίνα αυτή είχε ως αποτέλεσμα, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, να αποφεύγουν την πληρωμή ανάλογου ΦΠΑ, αλλά και φόρου πολυτελείας.
Η φοροδιαφυγή, στις αντιπροσωπείες της BMW, Mercedes και OPEL στην Ελλάδα την περίοδο 2011-2014, ανέρχεται σε 600 εκατ. Ευρώ.
Φοροδιαφυγή Νο 2
Η γερμανική εταιρία Hochtief (συνεργάτης του κ. Μπόμπολα) η οποία επί 20 έτη διαχειριζόταν την κατασκευή και λειτουργία του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος» έκλεβε φόρους αξίας 167 εκατομμυρίων και μετά απόφαση του Διοικητικού Εφετείου αναγνωρίστηκε η φοροκλοπή. Ενώ έκλεβε φόρους, βρίσκεται στην κορυφή των κατασκευών στην Ελλάδα, συνεχίζοντας να αναλαμβάνει τα μεγάλα έργα, όπου χρηματοδοτούνται από εμάς (Τράπεζες που χρηματοδοτήσαμε και κράτος με τους φόρους), και την Ε.Ε. μέσω των ΕΣΠΑ (ΦΠΑ). Φυσικά τα έργα είναι ιδιωτικά και θα παραμείνουν ιδιωτικά. Παράδειγμα στην “Ολυμπία οδό” Πληρώνεις και τα διόδια στην Hochtief για τον δρόμο που θα φτιάξει με τα λεφτά μας και θα τον έχει για εκμετάλλευση για καμιά εκατοστή χρόνια. Η εταιρεία (από την διαφήμισή της) δραστηριοποιείται σήμερα σε ένα σύνολο 25 έργων ΣΔΙΤ που αντιπροσωπεύει όγκο επενδύσεων πάνω από 6 δισεκατομμύρια ευρώ.!!!
Φοροδιαφυγή Νο 3
Παρά την ύπαρξη του πορίσματος της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής, το οποίο υπολόγιζε τη ζημιά του Δημοσίου σε τουλάχιστον 2 δισ. ευρώ.από το σκάνδαλο της siemens, οι αρχές μας ως σύγχρονοι γερμανοτσολιάδες με βαρύ κατηγορητήριο και στην κατοχική δικαιοσύνη ΔΕΝ πρόκειται να εισπράξουν τίποτα.
Ο ερχόμενος σωτήρας Κυριάκος έρχεται στον ανθόσπαρτο δρόμο των δωροδοκιών του Γερμανικού κολοσσού. Το δε μαύρο χρήμα που κυκλοφορεί στα βουλευτικά και υπουργικά έδρανα είναι αντίστοιχο της απάτης. Ακόμα και ο Προκόπης που υπέγραψε την ζημιογόνο σύμβαση c4i με την siemens είναι υπόλογος.
Αν συμφωνείτε με τις απόψεις μας … διαδώστε το άρθρο… Έτσι μπορείτε να προσφέρετε στην εθνική μας οικονομία…
Να συμπληρώσω γιατί πολλοί είναι εκείνοι που διαφωνούν, έχοντας ως μητέρα και αδερφή την Ε.Ε.
Διαφωνούν και υποστηρίζουν ότι το άρθρο είναι απαράδεκτο, άθλιο και φτηνό.
Διαφωνούν ότι το ΦΠΑ το αρπάζουν και δεν επιστρέφει στην Ελληνική οικονομία. Διαφωνούν ότι δεν προσφέρει τίποτα ανταποδοτικό ο θεσμός του ΦΠΑ της Ε.Ε. δυστυχώς γι αυτούς χωρίς ένα επιχείρημα.
Διαφωνούν οικονομικοί επιστήμονες και λογιστές, τσιράκια του συστήματος, κρατικοδίαιτοι, γενίτσαροι του φορολογικού μηχανισμού των Βρυξελλών….
Διαφωνούν αλλά κανείς δεν λέει τι γίνεται το ΦΠΑ.
Να ξεκαθαρίσουμε ότι, ο ΦΠΑ δεν έχει σχέση με την ανταποδοτικότητα του φόρου εισοδήματος ο οποίος είναι αυτός που πληρώνει την κοινωνική πολιτική, τους μισθούς της εκτελεστικής εξουσίας, της δικαστικής, της νομοθετικής και τον πρόεδρο της δημοκρατίας Σ.γ.: να προσθέσουμε επίσης ότι το αναξιόιπιστο κράτος μας δεν πληρώνει αμέσως το ΦΠΑ στους δανειστές μας. το κρατάει για να .
Σ.γ.: Και όπως είπαμε αυτό ισχύει όσο το ελληνικό κράτος έχει χάσει την εθνική του κυριαρχία και την οικονομική του ανεξαρτησία και δεν εκδίδει το δικό του νόμισμα. Αν εξέδιδε το δικό του, δραχμή, φοίνικα, οβολό, όπως θέλετε ονομάστε το, δεν χρειαζόταν κατά τον Σπύρο Στάλια, ούτε φόρους να πληρώνουμε, ούτε ΕΝΦΙΑ, και φυσικά ούτε ΦΠΑ γιατί όπως είπαμε (στα προηγούμενα μαθήματα Οικονομίας 1ο και 2ο), όποτε έχει ανάγκη εκδίδει νόμισμα και δαπανά.
Η φορολογία έχει μόνο ένα σκοπό να διατηρεί σταθερή την αξία του νομίσματος και να αποτρέπει τους πολίτες από το να υπερκαταναλώνουν, ή να υπεραποταμιεύουν αναγκάζοντάς τους κάτι που δεν είναι αναγκαίο, να πληρώνουν φόρους να υπολογίζουν πόσους έμμεσους φόρους θα πληρώσουν στο τέλος του χρόνου και να συγκρατούνται από το να καταναλώνουν υπερβολικά και να σπαταλούν το χρήμα για άχρηστα, αχρείαστα και ανόητα ψώνια οδηγώντας μια ολόκληρη κοινωνία στον πληθωρισμό και στην υποτίμηση της αξίας του χρήματος.
Το άρθρο είναι απλό και κατανοητό σε όσους νοιώθουν στο πετσί τους την αδικία, την ανεργία, την φτώχεια. Το άρθρο είναι για τους ανθρώπους του μόχθου και του αγώνα για μια καλύτερη ζωή. Απλούστατα αντιδράσετε στο άδικο κράτος και αποφεύγετε με κάθε τρόπο να πληρώνετε τους παντός είδους φόρους οι οποίοι έτσι αλλιώς πάντοτε ήσαν άδικοι και σπάνια δίκαιοι. Από παλιά δεν θεωρούσαν τους τελώνες την μεγαλύτερη φάρα; Ακόμη και ο Χριστός τους ανέχθηκε για να μη γίνει σφαγή των Ιουδαίων από τους Ρωμαίους αν δεν πλήρωναν την βαριά και άδικη φορολογία στον Καίσαρα.
Στο άρθρο, ευτυχώς συμφωνούν, χιλιάδες αναγνώστες απ’ όλα τα κοινωνικά στρώματα, οικονομολόγοι, εργάτες, άνεργοι, μικρομεσαίοι, φοιτητές, γιατροί, δικηγόροι, εκπαιδευτικοί…. που διαμαρτύρονται για την κλοπή της ελπίδας, την ανύπαρκτη οικονομία, την ανύπαρκτη υγεία, την άθλια παιδεία, την μετανάστευση της νέας γενιάς, την τυφλή δικαιοσύνη, την βρόμικη δημοκρατία.
Πρακτική εφαρμογή των όσων είπαμε στο μάθημα οικονομίας Νο3 αποτελεί το παρακάτω παράδειγμα που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή και αναδημοσίευσε το Κουρδιστό Πορτοκάλι:
Στο χέρι μας είναι να ενωθούμε ειδάλλως χανόμαστε. Ακούει κανείς;
Επιτέλους!
Οι ηρωικοί Έλληνες φορολογούμενοι σταμάτησαν να πληρώνουν το άθλιο φορομπηχτικό κράτος καθώς αντελήφθησαν ότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος παλλαϊκής αντίστασης στο μαρτύριο που μας έχει υποβάλλει.
Ετσι σύμφωνα με ρεπορτάζ της Καθημερινής «τρύπα» μισού δισεκ. ευρώ στα καθαρά έσοδα καταγράφηκε τον Ιούλιο.
Σύμφωνα με πληροφορίες της Καθημερινής, τα καθαρά έσοδα τον Ιούλιο ανήλθαν στα 4,8 δισεκ. ευρώ, αντί 5,3 δισεκ. ευρώ που ήταν ο στόχος, παρουσιάζοντας απόκλιση της τάξης του 9,5%.
Να σημειωθεί ότι ο Ιούλιος ήταν κρίσιμος μήνας, καθώς οι φορολογούμενοι έπρεπε να καταβάλουν 1,2 δισεκ. ευρώ που αφορά στην πρώτη δόση του φόρου εισοδήματος, ενώ ο Ιούλιος ήταν ο πρώτος μήνας που κατεβλήθη ο ΦΠΑ με το νέο υψηλό συντελεστή, που έχει από τον Ιούνιο αυξηθεί στο 24% από 23%.
Αν και ακόμη δεν είναι γνωστό από ποιους κωδικούς προέκυψε η τρύπα των 500 εκατ. ευρώ, είναι σαφές ότι η εξέλιξη αυτή προξενεί προβληματισμό στο οικονομικό επιτελείο για τις αντοχές των φορολογουμένων.
Αξίζει δε να σημειωθεί ότι σε σχέση με τον περυσινό Ιούλιο τα καθαρά έσοδα είναι μειωμένα κατά 3,5%.
Υπενθυμίζεται ότι από εδώ και στο εξής οι φορολογούμενοι θα κληθούν να καταβάλουν μεγάλο μέρος φορολογικών υποχρεώσεων.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ: «Ο αγώνας όσων συμμετέχουν σε στάση πληρωμών σύμφωνα με το σύνταγμα συνεχίζεται. Το κράτος ήδη έχει χάσει 90 δις από ανεξόφλητα χρέη.»
. ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ – ΟΙ ΦΟΡΟΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ
Σαφώς αναφέρεται στο άρθρο 120 του Συντάγματος δικαιολογώντας ότι η στάση πληρωμών είναι μια πράξη δικαιολογημένη σαν αντίσταση εκ μέρους του ελληνικού λαού για τους παράνομους (βλέπε ΕΝΦΙΑ) και υπερβολικούς φόρους που επιβάλλουν οι θεσμοί, τρόϊκα τετραόϊκα και όλοι αυτοί που έχουν κάνει τη χώρα από κυρίαρχο κράτος Κοτρογουάη…
Και συνχίζει:
Γ. ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ – ΟΙ ΦΟΡΟΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ
Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, εν ήδη άρθρου, κείμενο με την υπογραφή του Καθηγητή Συνταγματικού ΔικαίουΓεώργιου Κασιμάτη.
Κατόπιν επικοινωνίας μαζί του για την επιβεβαίωση της ”πατρότητας” του κειμένου διευκρινίζεται ότι το κείμενο αποτελεί απομαγνητοφώνηση από κάποια ομιλία του.
Σε συνεργασία μαζί του γίνανε κάποιες καίριες διορθώσεις και πλέον μπορεί να αναδημοσιευτεί. Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι σχετικά κείμενα τόσο του Γ. Κασιμάτη όσο και του Μίκη Θεοδωράκη, η Σπίθα τα επικοινωνεί εδώ και 6 χρόνια.
Η φίμωση που γίνεται από τα ΜΜΕ σε τέτοιου περιεχομένου δηλώσεις δεν επιτρέπουν στο σύνολο των πολιτών να γίνουν κοινωνοί.
Είναι ελπιδοφόρο να διαπιστώνεται ότι η ”σπορά” που έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης με την Σπίθα και το Μέτωπο ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α. δεν πήγε χαμένη, παρά τις προσπάθειες του καθεστώτος.
Εμείς θα επιμένουμε ότι μόνο με ένα Παλλαϊκό Πατριωτικό Δημοκρατικό Μέτωπο μπορεί να ανατραπεί το σάπιο καθεστώς και σε αυτό τον δρόμο συνεχίζουμε.
Το επόμενο διάστημα θα ανακοινωθούν πρωτοβουλίες.
Για το σχόλιο,
Πατσίκας Μιχαήλ
ΤΟ ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ Γ. ΚΑΣΙΜΑΤΗ
«Ο αγώνας όσων συμμετέχουν σε στάση πληρωμών σύμφωνα με το σύνταγμα συνεχίζεται.
Το κράτος ήδη έχει χάσει 90 δις από ανεξόφλητα χρέη προς το δημόσιο, και αναμένεται να αυξηθεί με τα νέα απάνθρωπα μέτρα της τελευταίας υπογραφής του μνημονίου.
Αυτό που πρέπει να γνωστοποιηθεί σε όλους τους φορολογούμενους είναι ότι το καθεστώς του φόρου, δεν σχετίζεται με των τραπεζών, και οι νόμοι περί κατασχέσεων ή παρακράτησης μισθών, δεν αφορούν τα χρέη προς την εφορία.
Συνταγματικά, ο φόρος για κάθε φορολογούμενο είναι το το ποσό που προκύπτει από το εισόδημα, για την λειτουργία του δημοσίου και των δημόσιων έργων.
Σήμερα ο φόρος αυτός δεν χρησιμοποιείται για την λειτουργία του κράτους, αλλά για την αποπληρωμή του παράνομου χρέους προς τους δανειστές. Το δημόσιο λειτουργεί με νέα δάνεια τα οποία φορτώνονται οι πολίτες και συνεπώς βλέπουμε συνεχώς αυξήσεις με νέους φόρους και μειώσεις μισθών.
Επειδή αυτό το καθεστώς είναι παράνομο και αντισυνταγματικό, το κράτος δεν μπορεί να δεσμεύσει ή να πραγματοποιήσει αναγκαστικές πληρωμές. Αρκείται στο να στέλνει τελεσίγραφα των οφειλών που λήγουν σε 15 μέρες.
Από το 2010 έχουν λάβει (σ.γ.:οι πολίτες) πάνω από 10 τέτοια τελεσίγραφα, τα οποία στοχεύουν στην δημιουργία φόβου, και πολλοί υποχωρούν με ρυθμίσεις δόσεων και ελαφρύνσεων που κατά καιρούς εξαγγέλλονται.
Από την άλλη δεν τολμούν να προχωρήσουν δια μέσου της δικαστικής οδού, διότι θα καταρρεύσει όλο το σύστημα της απάτης του υπ. Οικονομικών και ενδέχεται πολλοί υπάλληλοι να μπουν φυλακή.
Αυτός ο πόλεμος γίνεται ανάμεσα σε 2 μεγάλα όπλα. Το ένα από πλευράς κυβέρνησης είναι τα ΜΜΕ που διασπείρουν τον φόβο, και το άλλο η ευσυνειδησία των πολιτών που θεωρούν ότι οι πλατείες και οι απεργίες δεν αποτελούν επαρκές φάρμακο αντιμετώπισης του καρκίνου της υποτέλειας και της εξαφάνισης του κράτους.
Όσο χρόνο κι αν διαρκέσει αυτός ο πόλεμος, νικητής θα είναι ο λαός, διότι το δίκαιο πηγάζει από τις αποφάσεις του λαού.
Δεν είναι καθόλου τυχαίος ο στίχος του Σολομού που λέει: …μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει, και μετά προς την δόξα τραβά.» Από ομιλία του Καθηγητή Γ. Κασιμάτη
31 Μάη 2016 Σ.γ.:με λίγα λόγια μας τονίζει ότι η πληρωμή φόρων εκ μ’έρους των πολιτών μόνο όταν πηγαίνουν για την λειτουργία του κράτους επιβάλλεται να πληρώνονται. ‘Οταν πηγαίνουν για τα δάνεια που συνήψε το άχρηστο, εθνικό κηφηναριό κι οι εκμεταλλευτές του ελληνικού λαού μια είναι η λύση. ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ. κι αν σας κατασχ’έσουν τα σπίτια, τις καταθέσεις με την αλλαγή του καθεστώτος, θα σας αποδοθούν πίσω με τη μορφή της Σεισάχθειας, όπως ακριβώς έγινε και στις χώρες των Σοβιέτ, μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού. Όλα τα σπίτια που οι κομμουνιστές κατάσχεσαν δια της βίας, αποδόθηκαν πάραυτα πίσω στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους. Έτσι για παράδειγμα έγινε στην Τσεχία.
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει να παραμένετε παθητικά κι άβουλα όντα ή να κλαίτε τη μοίρα σας. οργανωθείτε σε ομάδες όπως το δίκτυο Ελλάδα, προβαίνετε σε Στάση πληρωμών οργανωμένα, ΕΝΩΘΕΙΤΕ σε ένα πατριωτικό μέτωπο. Ο καιρός τους είναι λίγος. ά;λλωστε αργά ή γρήγορα με όλες τις ανακουφιστικές ενέσεις δεν θα υπάρξει αστός Έλληνας που θα μπορεί να πληρώνει τους φόρους του αφού τα έσοδά του, πλην των μονοπωλίων του εξωτερικού, και τα σούπερμάρκετ τροφίμων, κανείς δεν θα εργάζεται και φυσικά δεν θα εισπράττει, λόγω μη υπάρχοντος ρευστού. Ήδη πολλοί εργαζόμενοι εργάζονται με μισθό φιλοδώρημα και πολλοί άλλοι δωρεάν.
Αρκετά μείναμε πρόβατα και κάναμε πορεία προς το σφαγείο του ΣΥΡΙΖΑ και των προηγουμένων δημίων μας
Πόσο διαφέρει η Ελλάδα από την Ζιμπάμπουε;
του Δημήτρη Καζάκη
Φαντάζομαι ότι θα θυμάστε τον πανικό που προσπάθησαν να σπείρουν στον απλό κόσμο οι θιασώτες του ευρώ στις παραμονές του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015. “Θα καταντήσουμε Ζιμπάμπουε…”, έλεγαν και ξα-ναέλεγαν. Μάλιστα ο Κυριάκος Μητσοτάκης έστησε ολόκληρη παράσταση στα προσφιλή μέσα μαζικής αποβλάκωσης εμφανίζοντας στις οθόνες των ανυποψίαστων θεατών χαρτονο-μίσματα του δολαρίου της Ζιμπάμπουε ονομαστικής αξίας τρισεκατομμυρίων.
Στις 17 Αυγούστου οι δυνάμεις καταστολής της Ζιμπάμπουε διέλυσαν βίαια τους διαδηλωτές που είχαν συγκεντρωθεί να διαμαρτυρηθούν εναντίον των σχεδίων για την εισαγωγή ενός «υποκατάστατου νομίσματος» για την αντιμετώπιση της κρίσης ρευστότητας. Η κεντρική τράπεζα της Ζιμπάμπουε έχει ανακοινώσει ότι από τον Οκτώβριο θα αρχίσει να εκδίδει μια ειδική υποσχετική (bond note) έναντι του δικού της νομίσματος. Η υποσχετική αυτή θα είναι σε αξίες $ 2, $ 5, $ 10 και $ 20.
Η υποσχετική αυτή είναι κάτι ανάλογο με το IOU, ή σκριπ, που ετοίμαζαν να εισάγουν στην ελληνική οικονομία οι Βαρουφάκης και Σία το πρώτο εξάμηνο του 2015. Είναι το “εναλλακτικό νόμισμα” που πρεσβεύει η Ζωή Κωνσταντοπούλου και η Πλεύση Ελευθερίας. Είναι κάτι ανάλογο με το σχέδιο Σόιμπλε και παπαγαλίζουν αρκετοί σήμερα δήθεν αντιμνημονιακοί.
Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν πολύ καλά ότι η κατάσταση με την ρευστότητα….. στην Ελλάδα είναι τέτοια, που αργά ή γρήγορα οι Ευρωπαίοι θα μας οδηγήσουν οι ίδιοι σε “υποκατάστατο νομίσματος” σαν της Ζιμπάμπουε.
Η Ζιμπάμπουε εγκατέλειψε το νόμισμά της το 2009, υιοθετώντας ένα σύστημα πολλαπλών νομισμάτων που κυριαρχείται από το δολάριο ΗΠΑ και το ραντ της Νότιας Αφρικής. Αλλά η έλλειψη σκληρού νομίσματος οδήγησε τις τράπεζες να περιορίσουν τις αναλήψεις από γκισέ και ΑΤΜ, αλλά και να αρνηθούν την καταβολή μισθών και τις συντάξεων σε ρευστό. Σας θυμίζει τίποτε αυτό;
Η Ζιμπάμπουε επέβαλε καθεστώς περιορισμών -που στην αφρικανική ενδοχώρα της ΕΕ, που ονομάζεται Ελλάδα, λέγεται “capital control”- τον Μάιο φέτος. Από τότε άρχισαν να σχηματίζονται ουρές έξω από τα ΑΤΜ, γιατί δηλώθηκε επίσημα ότι το διαθέσιμο ρευστό είναι περιορισμένο. Σήμερα οι τράπεζες με έδρα το εξωτερικό επιτρέπουν αναλήψεις έως US $ 300 ανά ημέρα, ενώ οι εγχώριες τράπεζες περίπου US $ 150. Καλύτερα από την Ελλάδα.
Αυτοί που αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, διότι με τις απανωτές μειώσεις δεν υπάρχουν πλέον πολλοί που δικαιούνται περισσότερα από τα όρια αναλήψεων. Αυτές που κυριολεκτικά υποφέρουν είναι οι μικρές και μεσαίες εγχώριες επιχειρήσεις που πρέπει να στείλουν κάποιον να περιμένει στην ουρά για να συλλέξει αρκετά για εβδομαδιαία ημερομίσθια και άλλες δαπάνες. Οι πολυεθνικές εξυπηρετούνται, όπως κι εδώ, με κεφαλαιακούς λογαριασμούς χωρίς σοβαρά προβλήματα.
Η κεντρική τράπεζα τώρα σχεδιάζει να εισαγάγει “bond notes” για να διευκολύνει τις πληρωμές μισθών και συντάξεων. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζεται ο Πρόεδρος Ρόμπερτ Μουγκάμπε και η κυβέρνησή του. Κρατήστε το, γιατί κάπως έτσι θα εμφανιστεί το “υποκατάστατο νομίσματος” και στην περίπτωση της Ελλάδας. Μόνο που το πιθανότερο είναι να αποτιμάται σε ευρώ.
Ωστόσο, ο κόσμος δεν πείθεται, ούτε ξεγελιέται με το γεγονός ότι αυτή η υποσχετική θα αποτιμάται σε δολάρια ΗΠΑ. Φοβάται βάσιμα ότι τα χαρτιά αυτά δεν θα έχουν καμιά αξία στην καθημερινή ζωή. Ενώ η υποτίμησή τους θα είναι διαρκής επιστρέφοντας σε καταστάσεις υπερπληθωρισμού. Δεν έχουν καθόλου άδικο.
Όμως γιατί έφτασε σε τέτοια κατάντια η Ζιμπάμπουε; Το προφανές είναι γιατί εγκατέλειψε το δικό της νόμισμα. Και το εγκατέλειψε γιατί οδηγήθηκε σε έναν πρωτοφανή υπερπληθωρισμό, που εξανάγκασε την κεντρική τράπεζα να τυπώνει χαρτονομίσματα δολαρίου Ζιμπάμπουε έως και 100 τρις ονομαστικής αξίας!
Πώς έφτασε ως εδώ; Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο της Οικονομικής Πολυπλοκότητας (OEC), το 2014, η Ζιμπάμπουε εξάγει 2,5 δις $, ενώ εισάγει 6,25 δις $. Αυτό οδήγησε σε αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο των 3,4 δις $. Η Ζιμπάμπουε, που κάποτε θεωρούνταν ο σιτοβολώνας της Νότιας Αφρικής τώρα εισάγει προϊόντα όπως γλυκά, οδοντογλυφίδες, ακόμη και εμφιαλωμένο νερό.
Τυχαίο; Κάθε άλλο. Η Ζιμπάμπουε απέκτησε την ανεξαρτησία από τη Βρετανία το 1980. Τη δεκαετία του 1980, ο ρυθμός οικονομικής ανάπτυξης της Ζιμπάμπουε κατά μέσο όρο ήταν περίπου 4% ετησίως. Οι εξαγωγές αυξήθηκαν, αποτελούμενες από όλο και περισσότερα βιομηχανικά προϊόντα, τα χρέη αποπληρώνονταν χωρίς δυσκολία, επιτεύχθηκε η επισιτιστική ασφάλεια του πληθυσμού, δηλαδή νικήθηκε η πείνα. Οι υπηρεσίες εκπαίδευσης και υγείας επεκτάθηκαν σε σημαντικό βαθμό λόγω των μεγάλων κρατικών δαπανών. Κατά συνέπεια, το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας μειώθηκε από 100 ανά 1.000 γεννήσεις σε 50 μεταξύ 1980 και 1988 και το προσδόκιμο ζωής αυξήθηκε 56 – 64 χρόνια. Οι εγγραφές στο Δημοτικό σχολείο διπλασιάστηκαν.
Όλα αυτά μέχρι το 1991. Η Ζιμπάμπουε άρχιζε να εφαρμόζει προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής από το 1991 όταν υπέγραψε μια συμφωνία με το ΔΝΤ σε αντάλλαγμα για ένα δάνειο $ 484 εκατομμυρίων. Τι έκανε το ΔΝΤ; Διέλυσε το σύστημα ελέγχου συναλλάγματος, απελευθέρωσε όλες τις συναλλαγές του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών από τους ελέγχους συναλλάγματος και έκδοσης αδειών εισαγωγής, κατήργησε το δημόσιο μονοπώλιο της εμπορίας των γεωργικών προϊόντων όπου στηρίζονταν οι φτωχοί αγρότες, απορρύθμισε εντελώς τον χρηματοπιστωτικό τομέα, κατήργησε τους ελέγχους στις τιμές και εισήγαγε ένα από τα πιο εκτεταμένα προγράμματα ιδιωτικοποίησης. Σας θυμίζουν τίποτε όλα αυτά;
Να πώς αποτίμησε η Παγκόσμια Τράπεζα το πρόγραμμα προσαρμογής του ΔΝΤ: Η οικονομία της Ζιμπάμπουε εισήλθε σε ύφεση μεταξύ 1991 και 1996, η κατά κεφαλήν ιδιωτική κατανάλωση μειώθηκε κατά 37%, οι μισθοί μειώθηκαν κατά 26%, ενώ η ανεργία αυξήθηκε και οι τιμές των τροφίμων εκτινάχθηκαν στα ύψη. Η συνταγή του ΔΝΤ, η οποία απαιτεί από την κυβέρνηση της Ζιμπάμπουε να μειώσει τις δαπάνες κατά 46%, πάνω απ’ όλα με την περικοπή των μισθών των εργαζομένων της υγείας, είχε καταστροφικές συνέπειες για τη δημόσια υγεία. Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού έμεινε χωρίς πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας. Ο υποσιτισμός και η συχνότητα εμφάνισης ασθενειών όπως η φυματίωση αυξήθηκαν δραματικά. (Βλέπε World Bank, “Structural Adjustment and Zimbabwe’s Poor, Operations Evaluation Department” 02/01/1996.)
Από τότε και χάρις στις ίδιες ακριβώς πολιτικές που εφαρμόζονται στην Ελλάδα, η Ζιμπάμπουε πάει από το κακό στο χειρότερο. Κι έτσι ο πάλαι ποτέ σιτοβολώνας της Αφρικής, μια από τις πιο πλούσιες χώρες του πλανήτη σε πολύτιμα μέταλλα και ορυκτά, λεηλατείται αδίστακτα υπό την επιστασία του ΔΝΤ. Φανταστείτε τι έχουμε να πάθουμε εμείς και η χώρα μας από τη στιγμή που έχουμε τεθεί υπό κατοχή.
Σε μια πρωτοφανή και άκρως προκλητική ανακοίνωσή της η περιβόητη Κομισιόν στηρίζει απροκάλυπτα τον υπόλογο Α. Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ, για την παραποίηση των στατιστικών στοιχείων που απετέλεσε τη δικαιολογητική βάση για να οδηγηθεί η Ελλάδα στο καθεστώς των μνημονίων. Ταυτόχρονα, οι γνωστοί Ντομπρόβσκις – Μοσκοβισί απέστειλαν επιστολή στήριξης του Γεωργίου στον φερόμενο ως υπουργό Οικονομικών δωσίλογο Τσακαλώτο.
Προφανώς οι αρχιμαφιόζοι επικεφαλής της Ε.Ε. αντιλαμβάνονται ότι μια σε βάθος δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης της παραποίησης των στατιστικών μεγεθών της ελληνικής οικονομίας της περιόδου 2009-2015 και μια τυχόν καταδίκη του κυρίως υπεύθυνου γι’ αυτή την παραποίηση, καθώς και όσων και ό,τι προσπαθεί να αποκρυβεί πίσω απ’ αυτόν, θα οδηγήσει σε πιο ουσιαστική αμφισβήτηση των πολιτικών που ακολουθήθηκαν από τους δανειστές και τα ντόπια τους τσιράκια.
Οι 4 ευαγγελιστές είναι οι εξής τρεις εκ των οποίων δύο ο Σόϊμπλε!
Έτσι, σε μια περίοδο έντονης αμφισβήτησης της Ε.Ε. και με νωπό το δημοψήφισμα για το Brexit, σωστά αντιλαμβάνονται, ότι το πουλόβερ που έχει ήδη αρχίσει να ξηλώνεται, κανείς πλέον δεν θα είναι δυνατό να το σταματήσει.
Το γεγονός αυτό, που έρχεται σε συνέχεια της πρόσφατης έκθεσης του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης του ΔΝΤ, όπου ομολογείται απερίφραστα η συνωμοσία σε βάρος της χώρας μας, προκειμένου να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες και το ευρώ, αποδεικνύει περίτρανα το πόσο έωλο είναι το καθεστώς κατοχής που επιβλήθηκε στη χώρα και πόσο πιο εύκολα μπορεί να ανατραπεί, εάν ο ελληνικός λαός το αποφασίσει, όπως το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο τον καλεί τα τελευταία χρόνια.
Το ΕΠΑΜ καλεί τους Έλληνες δικαστές που χειρίζονται την υπόθεση, να μη δειλιάσουν μπροστά στην μεθοδευμένη επιχείρηση εκφοβισμού τους και να προχωρήσουν απερίσπαστοι στο εθνικό τους έργο αποκάλυψης της πλήρους αλήθειας και την άσκηση διώξεων σε όλους αυτούς που εμπλέκονται πίσω από τον Γεωργίου.
Το ΕΠΑΜ δηλώνει επίσης, ότι τίποτε δεν θα μπορέσει να ξεπλύνει τη μεγάλη προδοσία που συντελέστηκε σε βάρος της χώρας και του ελληνικού λαού. Όλοι οι ένοχοι -νυν και πρώην- πολύ σύντομα θα έχουν την τύχη που τους αξίζει…
Αθήνα 24 Αυγούστου 2016
Το Γραφείο Τύπου του ΕΠΑΜ
Σ.γ.: Άντε GREXIT το ταχύτερο πριν κλάψουμε κι άλλους νεκρούς και μετανάστες επιστήμονες, κι άλλη εξαθλίωση και δούμε την Ελλάδα να γεμίζει αποκεφαλιστές του ISIS…
O Γιώργος Ευαγγελάτος ψυχίατρος – ψυχαναλυτής παρέχει ψυχιατρική βοήθεια και συμβουλευτική σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προσωπικές ή οικογενειακές ψυχολογικές και ψυχοκοινωνικές δυσκολίες. Μάθετε περισσότερα για εμάς εδώ.
Πρόσφατα Σχόλια