Χρειάζεται πολύ περίσκεψη, στοχασμός και προσευχή για να μην καταλήξει η ΑκΜΣ σε βλασφημία του Αγίου Πνεύματος και τότε αλλίμονο σε όλους μας!

Η πρόκληση της Νέας Τάξης εδώ είναι των πλέον υψηλών τόνων, αληθινά ανατριχιαστική και εν ταυτώ δηλωτική, με τρόπο απροκάλυπτο, των αληθινών προθέσεων των νεοταξιτών οικουμενιστών: της πλήρους δαιμονοποίησης των ορθοδόξων με επακόλουθο, τον απηνή διωγμό τους. Τα σημεία που μόλις περιγράψαμε αποτελούν τη κορύφωση μα και την ουσία της όλης εισήγησης.

Dr Prodromou Elizabeth

Ως τρίτο εμπόδιο θεωρεί η Δρ. Πρ. τη διαμάχη περί του χαρακτήρα του περιεχομένου της ΑκΜΣ και ενώ δεν λέει τίποτε στον ελάχιστο χώρο που αφιερώνει γι᾽αυτό το «εμπόδιο», κάνει μία πολύ περίεργη παρατήρηση αναφερόμενη στο ζήτημα της ενότητος των ορθοδόξων στις ΗΠΑ, λέει λοιπόν:

“Πάντως, η εξέταση του προβλήματος της ενότητος δεν δύναται να αποσπασθεί από το ευρύτερο ερώτημα της «μετατόπισης βάρους» της οικουμενικής Ορθοδοξίας από τους ιστορικούς τόπους καταγωγής της, την Μέση Ανατολή και την Ευρώπη, σ᾽όλες τις πέντε ηπείρους, και ιδιαίτερα υπό το φως της παγκόσμιας Αμερικανικής ηγεμονίας μετά το Ψυχρό Πόλεμο, στις ΗΠΑ”.

Εδώ φανερώνεται στα λεγόμενα της Δρ. Πρ. εμφατικά η γεωπολιτική σημασία που έχει για τον παγκόσμιο χωροφύλακα, όπως θεωρούν τον εαυτό τους οι ΗΠΑ, η ΑκΜΣ και συνακόλουθα ο έλεγχος της Ορθοδοξίας.
Καταλήγοντας και μη έχοντας να πει τίποτε ως προ το περιεχόμενο της ΑκΜΣ, απλά καταλογογραφεί μόλις στη τελευταία πρόταση θέματα που θεωρεί ότι οφείλουν να συζητηθούν: γάμος, διαζύγιο, παρθενία σε όλα τα επίπεδα του κλήρου: επισκοπικό, ιερατικό, διακονικό, καθώς και συμμετοχή-συνάντηση με τον θρησκευτικό πλουραλισμό (ευαγγελισμός, προσηλυτισμός, ιεραποστολή), τέλος και η βιοηθική.

Γ´. Πως θα επιτευχθή;

Έχοντας καταγράψει και το τελευταίο εμπόδιο, προχωρεί στο τρίτο και τελευταίο ερώτημα, του πως είναι δυνατόν να επιτευχθεί τελικά η σύγκλιση της ΑκΜΣ, και το απαντά προτείνοντας τρία σημεία. Στο πρώτο,
“(θεωρώ) σημαντικό να εκφρασθεί υποστήριξη στον Οικουμενικό Πατριάρχη να συγκαλέσει την ΑκΜΣ. Λαϊκοί, κληρικοί και ιεράρχες από όλο τον Ορθόδοξο κόσμο πρέπει να υποστηρίξουν αυτό το μήνυμα, το οποίο εναργώς αναγνωρίζει το εκκλησιαστικό κύρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. ”

Είναι σαφής η θέση της που εδώ επαναδιατυπώνει εμφατικά, όχι απλώς υποστηρίζοντας το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά αναγορεύοντάς το ως τον μόνο αρμόδιο παράγοντα σύγκλησης της ΑκΜΣ. Κάνει όμως εντύπωση ότι ενώ για το κύρος των Ιερών Κανόνων είπε αυτά που είπε, παρά ταύτα αποδέχεται σιωπηρά και ασυζητητί, τους σχετικούς κανόνες που διαλαμβάνουν τα προνόμια του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αποδίδοντας έτσι κύρος αιώνιο στις σχετικές αποφάσεις, παραβλέποντας το δυναμικό χαρακτήρα των σχετικών κανόνων που ρυθμίζεται από το αξίωμα που εισάγει ο ιζ´ κανών της δ´ Οικουμενικής Συνόδου και επαναλαμβάνει ο λη´ της πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, που λέει ότι: “ … τοις πολιτικοίς και δημοσίοις τύποις, και των εκκλησιαστικών πραγμάτων η τάξις ακολουθείτω ”. Ακριβώς βάσει αυτού του αξιώματος, απονεμήθηκαν άλλωστε και τα σχετικά προνόμια στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, για να είναι (τότε) βασιλεύουσα Πόλις η Κωνσταντινούπολη.

Ως δεύτερο σημείο προτάσσει τον επανακαθορισμό αυτής ταύτης της έννοιας της συνόδου:
“… υπάρχει ανάγκη να επανακαθορίσουμε ένα τέτοιο γεγονός στο ορθό του πλαίσιο: ειδικότερα το γεγονός της Συνόδου είναι απλώς μέρος -αν και κρίσιμου χαρακτήρα- της όλης διαδικασίας, στην οποία υπόκειται η Ορθοδοξία, της συνεχούς προσαρμογής, συνάντησης και μετασχηματισμού του κόσμου, στον οποίο ζούμε. Εάν δεν είμαστε έτοιμοι, μέσω μιας ώριμης πνευματικής ανάπτυξης και της αντίστοιχης θεσμικής ικανότητας βασισμένης στην ειλικρινή αυτοκριτική και βελτίωση, τα αποτελέσματα και οι αποφάσεις της ΑκΜΣ θα είναι με χονδροειδή τρόπο ατελή”.

Ήδη γνωρίζουμε ότι ακριβώς αυτό είναι το έδαφος ανάπτυξης του οικουμενιστικού λόγου, ο οποίος προετοίμασε την ΑκΜΣ και βάσει του οποίου θα υπάρξουν και οι όποιες αποφάσεις. Επισημαίνουμε ιδιαιτέρως τα σημεία, όπου ομιλούν περί προσαρμογής και αυτοκριτικής. Σ᾽αυτά τα σημεία εδράζεται κυρίως η προσπάθεια των ημέτερων οικουμενιστών για σύγκλιση με τους αιρετικούς, κυρίως με τους παπικούς.

Τέλος ως τρίτο σημείο αναφέρεται η ανάγκη υιοθέτησης όλων των ανωτέρω στη συνείδηση της όλης Εκκλησίας, η εμπέδωση δηλαδή των αρχών και μεθόδων του οικουμενισμού από το σύνολο των πιστών. Ιδιαιτέρως τονίζεται η ανάγκη μεγαλύτερης συμμετοχής (προτεσταντικού τύπου) του λαϊκού στοιχείου στη διοίκηση της Εκκλησίας και τούτο θα κατορθωθεί με την αύξηση και βελτίωση της παιδείας του (προφανώς στα διδάγματα του οικουμενισμού).

Έχοντας ολοκληρώσει την παρουσίαση των θέσεων της Δρ. Πρ. αξίζει να προσθέσουμε, κατόπιν και σχετικής επισήμανσης εκ μέρους αγιορειτών πατέρων, κάτι που ίσως διαφεύγει στους πολλούς• το γεγονός της κλήσης εκ μέρους του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως δύο γυναικών φανερώνει κάτι ακόμη από την «ατζέντα» της ΑκΜΣ: πέρα από το πρωτοφανές της παρουσίας τους σε μία σύνοδο, όπου de facto ακυρώνεται πλειας Ιερών Κανόνων, οι οποίοι ανάμεσα στα άλλα ρητώς απαγορεύουν το «διδασκαλικόν» για τις γυναίκες (οι δύο τους μετέχουν ως μέλη της επιστημονικής-συμβουλευτικής επιτροπής του Πατριαρχείου επί συνόλου έξι θέσεων!), ενώ αντιθέτως οι άνδρες επίσκοποι κυριολεκτικά εξοβελίζονται, επιχειρείται η εισαγωγή της πλέον επιθετικής νεοταξικής ατζέντας, αυτής της «πολιτικής φύλου» (gender politics). Ο σκοπός είναι να σπάσει ο -δήθεν- ανδροκρατικός πατερναλισμός της ξεπερασμένης πια παράδοσης, με την ανάδειξη γυναικών σε καίριες θέσεις αρχικά, κάτι που τελικά θα οδηγήσει σε εξελίξεις ως προς το ζήτημα της γυναικείας «ιερωσύνης».

Επίλογος

Έχοντας καταγράψει το σύνολο των επίμαχων θέσεων της Δρ. Πρ. πιστεύουμε να έχει γίνει κατανοητός με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο και ο λόγος παρουσίας της στην ΑκΜΣ. Η ιδιαίτερη σχέση της με τα πολιτικά πράγματα των ΗΠΑ αναμφίβολα την τοποθετεί σε θέση επιτρόπου εκ μέρους της υπερδύναμης εντός της ΑκΜΣ. Η αναφορά της στα επιμέρους ζητήματα, τα οποία και συνθέτουν το ουσιαστικό περιεχόμενο, με άλλα λόγια το σκληρό πυρήνα του οικουμενισμού, αφήνοντας στους «θεολόγους» την λεπτομερή επεξεργασία τους, κάνει σαφές αφ᾽ενός τη προτεραιότητα που δίνεται εκ μέρους των ΗΠΑ στην ΑκΜΣ, αφ᾽ετέρου δε την προσπάθεια εκ των έσω, ελέγχου των αποτελεσμάτων της και συνακόλουθα του ελέγχου της Ορθοδοξίας. Φρονούμε ότι η διασύνδεση εξωγενών, αμιγώς πολιτικών και με χαρακτηριστική σήμανση νεοταξικών παραγόντων, στο πρόσωπο της Δρ. Πρ. με τους οικουμενιστικούς παράγοντες του Φαναρίου δεν προμηνύει τίποτε το θετικό για την φιλτάτη Ορθοδοξία μας.

Πηγές:

https://hellasforce.com/2016/05/31/%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%85%CF%88%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%87%CE%BF%CF%85/

http://orthodoxostypos.gr/h-cia-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CE%B7%CE%B3%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%BA%CF%81%CE%B7%CF%84%CE%B7%CF%83/

http://trelogiannis.blogspot.gr/2016/05/cia.html

http://aktines.blogspot.gr/2016/05/cia.html

Κοινοποίηση: Προς όλους και όλα τα διαδικτυακά μέσα γιατί τα άλλα ΜΜΕ είναι στα ιερόσυλα χέρια τους!

Νέα «Σούδα» θὰ καταστῆ τὸ Κολυμβάρι καθὼς ἐκεῖ θὰ «ἀγκυροβολήση» πρόσωπον τοῦ «βαθέος» κράτους τῶν Η.Π.Α. Ἡ προεδρία τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης θὰ ἀσκῆται «ἐπιτροπικῶς» κάτω ἀπὸ τὸ βλέμμα τοῦ «μεγάλου ἀδελφοῦ»;

ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΜΟΝΑΧΟΥ

Γράφει ο Μοναχός Επιφάνιος Καψαλιώτης – Άγιον Όρος

H CIA ΚΑΘΟΔΗΓΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ;

Εισαγωγή

Στα μέσα της αγίας Τεσσαρακοστής το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανακοίνωσε τα ονόματα δύο γυναικών που θα στελεχώσουν την πατριαρχική αντιπροσωπία στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο (ΑκΜΣ)• το πρώτο είναι μιας ηγουμένης ελληνικής ι. μονής, της οποίας οι μοναχές διακονούν στο Φανάρι, και είναι «τιμής ένεκεν», το άλλο όμως είναι εξαιρετικά σημαντικό, καθότι ανήκει σε μία ελληνοαμερικανίδα καθηγήτρια γνωστού πανεπιστημίου των ΗΠΑ, με ειδίκευση τη διαχείριση κρίσεων και τις διεθνείς σχέσεις.

Dr Prodromou Elizabeth

Συγκεκριμένα το όνομα της Δρ. Ελισάβετ Προδρόμου (Δρ. Πρ.) ούτε είναι άγνωστο, ούτε βεβαίως ασήμαντο. Από το εξαιρετικά πλούσιο επιστημονικό βιογραφικό της ξεχωρίζουν: επίκουρος καθηγητής στο τμήμα Διεθνών Σχέσεων του πανεπιστημίου της Βοστώνης και επισκέπτης καθηγητής στην έδρα Επίλυσης Κρίσεων στη σχολή νομικών και διπλωματικών σπουδών Flecher του πανεπιστημίου Tufts, συνεργάζεται επίσης με το Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών (CES) του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ (Harvard), όπου προεδρεύει στην ομάδα μελέτης Ανατολικής Μεσογείου και Ευρώπης. Οι ακαδημαϊκοί της τίτλοι της επιτρέπουν να συμμετέχει, και εδώ είναι το σπουδαιότερο, σε αρμόδιες κυβερνητικές επιτροπές χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ : από το 2004-2012 αντιπρόεδρος της επιτροπής Διεθνών Θρησκευτικών Ελευθεριών της αμερικανικής Βουλής και από το 2011 αναβαθμίστηκε σε μέλος της αρμόδιας ομάδας εργασίας του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών με αντικείμενο «Θρησκεία και Εξωτερική Πολιτική».

Θεωρείται ειδήμων σε θέματα ανατολικής Μεσογείου και νότιο-ανατολικής Ευρώπης και έχει συνεργασθεί ως σύμβουλος στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΠΑ , το υπουργείο Άμυνας, την Αμυντική Υπηρεσία Πληροφοριών (DIA), την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA), το NATO, τον ΟΗΕ, υπουργεία και Μ.Κ.Ο. διαφόρων ευρωπαϊκών χωρών[1].

Χαρακτηρίζεται τέλος ως ανώτερη διπλωμάτης (Senior Diplomat).
Εκ των πραγμάτων αντιλαμβάνεται κανείς το status της Δρ. Πρ. εντός του πλέγματος ισχύος των ΗΠΑ• η ακαδημαϊκή της ιδιότητα συν­υπάρχει με αυτό που κυρίως την χαρακτηρίζει: του συνεργάτη -ιδιαιτέρως με τις υπηρεσίες ασφαλείας των ΗΠΑ- αυτού που αποκαλούμε ως «βαθύ κράτος».

Έχοντας λοιπόν σκιαγραφήσει το εύρος δραστηριοτήτων της Δρ. Πρ. στρέφουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη προσοχή μας στην εισήγησή της στο 20ο Συνέδριο του Orthodox Christian Laity (OCL), το Νοέμβριο του 2007 στο Illinois των ΗΠΑ με θέμα: «Η Ορθόδοξη Χριστιανoσύνη μπροστά σε σταυροδρόμι: Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Εκκλησίας – Πότε και Γιατί». Η Έκδοση των πρακτικών έγινε το 2009 [2](είναι στα αγγλικά, απ᾽ όπου και μεταφράζου­με, από την ηλεκτρονική έκδοση του βιβλίου). Το θέμα της εισήγησής της ήταν: «Η ανάγκη για μία Αγία και Μεγάλη Σύνοδος: Γιατί; Γιατί Όχι Ακόμη, και Πότε;».

Aι θέσεις
της Δρ. Ελισάβετ
Προδρόμου

Πριν την ανάπτυξη των θέσεών της, εν είδει εισαγωγής θέλησε να γνωρίσει στους συμμετέχοντες αφ᾽ενός μεν την επιστημονική της ειδίκευση αφ᾽ετέρου δε, να δώσει το στίγμα της παρουσίας της εν γένει στο συνέδριο, είπε λοιπόν:
“ Ομιλώ ως κοινωνική επιστήμων -ειδικότερα ως πολιτική επιστήμων και καθηγήτρια επί των διεθνών σχέσεων- της οποίας η ακαδημαϊκή έρευνα και διδασκαλία εστιάζεται στο ρόλο της θρησκείας στις διεθνείς υποθέσεις (world affairs). Η σημασία που αποδίδω στην αναγκαιότητα αλλά και στις συνέπειες μιας ΑκΜΣ για την Ορθόδοξο Εκκλησία διαμορφώνεται από ανάλογες μεθόδους και αναλύσεις που θεωρούν την Ορθοδοξία εντός της σύγχρονης πραγματικότητας της παγκόσμιας θρησκευτικής διαφορετικότητας.

Δευτερευόντως, προσεγγίζω το θέμα ως ένα πρόσωπο που συμμετέχει στα δημόσια πράγματα, και ειδικότερα στην Αμερικανική διπλωματία. Φυσικά ομιλώ σήμερα ως ιδιώτης (θέλω να είμαι ξεκάθαρη και κατηγορηματική ως προς αυτό το σημείο), πάντως οι παρατηρήσεις μου οφείλονται στη γνώση που μου προσπορίζει η υπηρεσία μου στην Επιτροπή των Διεθνών Θρησκευτικών Ελευθεριών (USCIRF), ένα εννεαμελές σώμα, το οποίο αναφέρει στον πρόεδρο, υπουργείο των εξωτερικών και στα μέλη της Γερουσίας, στο πως η Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική δύναται να προωθήσει τη θρησκευτική ελευθερία στο κόσμο. Ως ο πρώτος ορθόδοξος χριστιανός όπου υπηρετεί σ᾽ αυτή την επιτροπή, έχω καταλήξει ότι οι συζητήσεις περί το εφικτόν της πραγματοποιήσεως, και περί των στόχων της ΑκΜΣ συχνά παραβλέπουν τους τρόπους, με τους οποίους μία ενωμένη, όμως και ποικίλη[3] παγκόσμια Ορθόδοξος Εκκλησία μπορεί αποτελεσματικότερα ν᾽ απαντήσει στο δράμα της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των σχετιζομένων με την θρησκευτική ελευθερία, ειδικότερα, μάλιστα όπου υπάρχουν άμεσες αρνητικές συνέπειες στα δικαιώματα των Ορθοδόξων Χριστιανών”.

Έχοντας πει αυτά, η εξέταση της Δρ. Πρ. συναρθρώνεται ακολούθως σε τρία βασικά, όπως λέει, ερωτήματα αναφορικά με την αναγκαιότητα μιας ΑκΜΣ:

Α´. Γιατί να γίνει;
Β´. Γιατί δεν έχει γίνει ακόμη;
Γ´. Πως θα επιτευχθεί;

Α´. Γιατί να γίνη

Για ν᾽απαντήσει στο πρώτο ερώτημα η Δρ. Πρ. αναπτύσσει για πρώτη φορά την ιδέα περί μοναδικότητας (uniqueness) της παρούσης ιστορικής συγκυρίας, χαρακτηριστικά αναφέρει:
“Ειδικότερα, εμείς ως Εκκλησία, ζούμε σε θεμελιωδώς διαφορετικούς καιρούς και πρωτόγνωρες συνθήκες από αυτές που έως τώρα έζησε η Εκκλησία”.

Kαι θέτει δύο σημεία υποστηρικτικά της ανωτέρω θέσεως. (Σ.γ.: Γελοίο επιχείρημα. Η εκκλησία έχει ζήσει κάτω από πολύ χειρότερες συνθήκες, υπό διωγμόν επί Σοβιετικού Καθεστώτος, και τότε κανείς από τη Δύση δεν ενδιαφέρθηκε να προστατεύσει την Ορθόδοξη Εκκλησία. Την ίδια στιγμή οι αμερικανοεβραίοι, και ο γράφων είναι πλήρως ενήμερος έχοντας προσωπική πείρα και γνώση περί αυτού, αναστάτωναν τον κόσμο διακηρύσσοντας διαπρύσια στον αμερικάνικο τύπο τους διωγμούς που υφίστατο το εβραϊκό στοιχείο στην ΕΣΣΔ. Διοργάνωναν δε ολόκληρες υπηρεσίες με ψυχιάτρους αν χρειαζόταν, ψυχολόγους, και κοινωνικούς λειτουργούς για την υποδοχή Ρωσοεβραίων μεταναστών στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ.

Ο αποκλεισμός των Ρώσων ψυχιάτρων από το Παγκόσμιο Συνέδριο Ψυχιατρικής (World Psychiatric Association) το 1983 στη Βιέννη με πρόεδρο τον δικό μας καθηγητή Ψυχιατρικής Κώστα Στεφανή και τον Γάλλο συνάδελφό του γιατί εκτελούσαν ψυχιατρικού τύπου πειράματα και ανακρίσεις στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν σαφώς υποκινούμενος από τις ΗΠΑ. Αργότερα όταν έγιναν γνωστά τα ανακριτικά αίσχη και απάνθρωπα βασανιστήρια των ΗΠΑ στα δυτικά τύπου Γκουαντανάμο, στρατόπεδα κράτησης αιχμαλώτων Ιρακινών, Αφγανών και όσων ονομάζονταν από τους ιμπεριαλιστές Αγγλοαμερικάνους τρομοκράτες, ουδείς τόλμησε να αποκλείσει ούτε καν να αμφισβητήσει το ψυχιατρικό κατεστημένο της Δύσης. Ούτε και τότε που στην Νότια Αμερική η CIA πυροδοτούσε την μ.ία δικτατορία μετά την άλλη και τα έσκιαζε όλα η φοβέρα των πραξικοπημάτων και τα πλάκωνε η σκλαβιά το ψυχιατρικό κατεστημένο εποιούσε την νύσσαν. Τώρα     α υ τ ο ί θα προστατεύσουν την Ορθοδοξία μήπως από έναν αδύναμο Θεό γιατί αυτός δεν είναι σε θέση να προστατεύσει την εκκλησία Του ο ίδιος ενώ αυτοί μπορούν Δρ Προδρόμου;

Πρώτον, η ανθρωπότητα διαθέτει την ικανότητα να καταστρέψει όλη τη κτίση του Θεού (σ.γ.: βλασφημία αλαζονείας και απιστίας συνάμα) αφ᾽ ενός, αφ᾽ ετέρου δε, υπάρχει η δυνατότητα να δημιουργηθεί ανθρώπινη ζωή με τρόπο ολωσδιόλου ξεχωριστό (σ.γ.: μέσω της τεχνητής γονιμοποίησης και της κλωνοποίησης) από τη πράξη του έρωτα(!). Αυτά τα δύο τοποθετούν την Εκκλησία σε απορία ενώπιον ενός διωνύμου “ ισχύος και ύβρεως ”, αφάνταστου έως τώρα στην ανθρώπινη ιστορία η στην ιστορία της Εκκλησίας.

Επομένως η απουσία μιας ΑκΜΣ διαμορφώνει μία κατάσταση, κατά την οποία η Εκκλησία αδυνατεί να σταθμίσει τα καινούργια δεδομένα και να προσευχηθεί(!), ακόμη λιγότερο δε να ασκήσει την αρμόζουσα ποιμαντική μέριμνα υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος και έτσι να βοηθήσει τους Ορθοδόξους Χριστιανούς σε ζητήματα όπως: Πόλεμος(!), Περιβαλλοντική Προστασία(!) και Βιοηθική, ειδικότερα δε για το τελευταίο, ζητήματα όπως: ανθρώπινη σύλληψη, έκτρωση, ευθανασία, κλωνοποίηση, γενετικά μεταλλαγμένα τρόφιμα, και έρευνα στο ανθρώπινο γονιδίωμα.

Και καταλήγει στο εξής καίριο για την εισήγησή της σημείο:
“ Η ανωτέρω λίστα θεμάτων, υπογραμμίζει το αναμφισβήτητο γεγονός ότι ούτε οι κανόνες της Εκκλησίας στην παρού­σα τους μορφή, ούτε το σύνολο σώμα της Αγίας Παράδοσης, κατανοούμενο ως αμετάβλητο, δύνανται να προσ­φέρουν επαρκείς απαντήσεις στην πρωτόγνωρη δημιουργική και καταστροφική πραγματικότητα(sic) της παρούσης ιστορικής στιγμής. Η ΑκΜΣ ως έκφραση της ζώσας παράδοσης της Εκκλησίας, αποτελεί το ων ουκ άνευ όλο για την Εκκλησία στην προσπάθεια να έρθει σε συμφωνία και να μετασχηματίσει την παρούσα ιστορική πραγματικότητα. ”

Προχωρώντας στο δεύτερο σημείο αναφέρει επί λέξει:

“Η ανάγκη για μία ΑκΜΣ προέρχεται από την ιστορικά πρωτόγνωρη κατάσταση του παγκόσμιου θρησκευτικού πλουραλισμού. ”

Από τούτο γίνεται σαφές ότι στη ματιά της η σύνοδος σχετίζεται άμεσα και ουσιαστικά με τον “θρησκευτικό πλουραλισμό” δηλαδή με τον οικουμενισμό, αφού ανέκαθεν υπήρχαν πολλές θρησκείες που μάλιστα συμβίωναν ειρηνικά. Θέλοντας όμως να δώσει το στίγμα της, στο πως εννοεί αυτόν τον πλουραλισμό, λέει χαρακτηριστικά:
“Ο πλουραλισμός της σύγχρονης θρησκευτικής πραγματικότητας σε συνάρτηση με την παγκοσμιοποίηση της θρησκείας, επαναδιαμορφώνουν τόσο το χώρο(;) όσο και την εσωτερική διαφορετικότητα της Ορθοδοξίας, όπως μαρτυρεί­ται από την επέκταση, ανάπτυξη και μετασχηματισμό των ορθόδοξων πληθυσμών στα εδάφη της ιστορικής τους καταγωγής τόσο εντός όσο και εκτός αυτών των εδαφών”.

Το πρίσμα μέσω του οποίου περιγράφονται τα ανωτέρω είναι η εκτίμηση της εισηγήτριας ότι στην παρούσα φάση πλουραλισμού υπάρχει η τάση εντός της Ορθοδοξίας για κατακερματισμό αντί για ενότητα εν τη ποικιλία(!). Τι εννοεί; Μήπως ότι, για παράδειγμα στις ΗΠΑ, υπάρχουν όλες αυτές οι ορθόδοξες δικαιοδοσίες, η κάθε μία με τη σύνοδό της και όχι μία, όπως θα έπρεπε, σύνοδος; Μας ξεκαθαρίζει ότι δεν αναφέρεται σ᾽ αυτό, αλλά:
“Για τους δικούς μας σκοπούς ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί στην Αμερική, το ζήτημα του θρησκευτικού πλουραλισμού, και η συνοδεύουσα πρόκληση και δυνατότητα για ενότητα εν τη ποικιλία είναι εκ των απολύτως κατεπειγόντων κινήτρων για την ΑκΜΣ. Μία τέτοια σύνοδος πρέπει να βοηθήσει τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, ώστε να κατανοήσουν, να συμβιβαστούν και ενεργά να συμμετάσχουν στη διαμόρφωση της πραγματικότητας της παγκόσμιας θρησκευτικής ετερότητας”.

Το κείμενο νομίζουμε ότι μιλάει από μόνο του… Ανακεφαλαιώνοντας τις θέσεις της, επαναδιατυπώνει το ουσιώδες γι᾽αυτήν σημείο, ότι υπό το φως της σημερινής πραγματικότητας και των προκλήσεών της, ριζικά διαφορετικών, όπως λέει, από τους οκτώ πρώτους αιώνες ύπαρξης της Εκκλησίας κατά τους οποίους έλαβαν χώρα και οι Οικουμενικές Σύνοδοι,
“ …οι κανόνες είναι ανεπαρκείς, ακριβέστερα ελλιπείς και έχουν ανάγκη διόρθωσης και επαύξησης”.

Β´. Γιατί δεν έχει γίνει ακόμη;

Αναφορικά με το δεύτερο ερώτημα, το γιατί δεν έχει συγκληθεί η ΑκΜΣ, απαντά συναρθρώνοντάς το σε τρία εμπόδια-σημεία με τα δύο πρώτα να είναι και τα σημαντικότερα, ειδικά μάλιστα το δεύτερο.

Ως πρώτο αναφέρει το ζήτημα του εκκλησιαστικού πρωτείου, και το οποίο το κατονομάζει ως ένα από τους κύριους λόγους για τη σύγκληση της ΑκΜΣ. Στην ανάπτυξη του θέματος εντάσσει εμφατικά και την αντιπαράθεση ισχύος μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Μόσχας. Γίνεται σαφές ότι δίνει ιδιαίτερο βάρος στην περί του πρωτείου συζήτηση, και αν και πολύ προσεκτική στις διατυπώσεις της, σε μία κρίσιμη παράγραφο αναφορικά με τις πρωτοβουλίες της Κωνσταντινούπολης στην επίλυση ενδορθόδοξων εκκλησιαστικών προβλημάτων, καταθέτει την άποψή της, καταγράφοντας ως “έκφραση αναγνώρισης” από τις τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, της εκκλησιαστικής αυθεντίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου (ως πρώτου).

Ερχόμαστε όμως τώρα στο κρισιμότερο τμήμα της όλης έκθεσης των απόψεών της, σ᾽αυτό που καταγράφει ως δεύτερο εμπόδιο και που το ονομάζει “ νομικισμό ” (legalism), και να πως το περιγράφει με τα δικά της λόγια:

“Το δεύτερο εμπόδιο έχει να κάνει με αυτό που μπορεί να ονομασθεί “νομικισμός” (legalism), η τη τάση προς μία ανιστορική θέση, η οποία συνιστά την αντίθεση προς την έννοια της Ζώσας Παράδοσης. Θεωρώ αυτό το εμπόδιο μακράν σοβαρότερο από αυτό του εκκλησιαστικού πρωτείου/αυθεντίας, καθότι εκφράζει μία νοοτροπία που διαπερνά τόσο τον κλήρο (δηλαδή ιεράρχες, ιερείς και μοναχούς) όσο και τους λαϊκούς στην Εκκλησία και είναι τελείως ξένη προς την ορθή ανάγνωση της Ορθόδοξης θεολογίας. Ειδικότερα, η απροθυμία ν᾽ αναγνωρισθεί η ιστορικότητα της Αγίας Παράδοσης και να κατανοηθεί ως Ζώσα, έχει οδηγήσει σε μία νομικιστικού τύπου, συνολική σύλληψη της Ορθόδοξης εκκλησιολογίας και θεολογίας. Αυτή η προοπτική συνήθως εκφράζεται μέσω απλουστευτικών απόψεων, όπως ότι οι κανόνες είναι αιώνιοι, ή ότι η Ορθόδοξη θεολογία ως όλον, εφαρμόζεται σε όλες τις ιστορικές συνθήκες. Σύμφωνα μ᾽αυτή την λογική, δεν υπάρχει ανάγκη σύγκλησης της ΑκΜΣ, καθότι οι απαντήσεις στα σύγχρονα προβλήματα ήδη εμπεριέχονται στη πληρότητα της Αγίας Παράδοσης. Η πλέον δογματική έκφραση αυτού του ισχυρισμού είναι ότι, οι κανόνες δεν είναι «ανοικτοί» σε επανερμηνεία, αναθεώρηση, προσθήκες, η απόρριψη».

Βάσει αυτών των θέσεων καταλήγει:

“Αυτή η αναγωγή των κανόνων της Εκκλησίας σε τυποποιημένα προϊόντα, αποπνέει τον τύπο εκείνο του νομικισμού των Φαρισαίων που οδήγησε στη καταδίκη του Χριστού η πιο πρόσφατα, το στείρο φονταμενταλισμό του Σαουδικού Ουαχαμπιτισμού και του «κατά γράμμα» Καλβινισμού. ”

Η παράθεση -κατ᾽ανάγκην- των εκτεταμένων αυτών τμημάτων του κειμένου της εισήγησης, μας φανερώνει ότι η «εκλεκτή» επιστημονική συνεργάτις του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν είναι απλά θιασώτης του οικουμενισμού, αλλά της πλέον επιθετικής μορφής του. Και ενώ δεν χρειάζεται να προσ­θέσουμε εμείς τίποτε όσον αφορά το τμήμα, στο οποίο αναφέρεται για τους κανόνες, το κείμενο άλλωστε «φωνάζει» μόνο του, αξίζει όμως να σχολιάσουμε τα συμπεράσματά της. Οι ορθόδοξοι λοιπόν είναι φαρισαίοι σταυρωτές του Χριστού, ουαχαμπίτες και ακραίοι καλβινιστές. Θα σταθούμε στο «ουαχαμπίτες», διότι εδώ πλέον τα πράγματα κρίνονται τουλάχιστον επικίνδυνα. Ουαχαμπίτες δεν είναι μόνο οι σαουδάραβες αρρωστημένοι ηγέτες της Σαουδικής Αραβίας, αλλά και οι υπ᾽ αυτών χρηματοδοτούμενοι, εξοπλιζόμενοι, παντοιοτρόπως υποστηριζόμενοι και με την γενναία συνεισφορά της Δύσης των κροκοδειλίων δακρύων, σφαγείς της Αλ-Κάϊντα και του Ισλαμικού Κράτους (κατ᾽αρχάς παρακλαδιού της Αλ-Κάϊντα).

Με αυτούς ταυτίζεται η παραδοσιακή ορθοδοξία Επισκόπων, Κληρικών, μοναχών, καθηγητών Πανεπιστημίου και πιστού λαού! Η εμμονή στην αγιοπατερική παράδοση ταυτίζεται έτσι με τη βούληση των ουαχαμπιτών, για υποχρεωτική για όλους δια της βίας, εφαρμογής της ισλαμικής σαρία (=νόμου) και την εγκαθίδρυση χαλιφάτου της πλέον ακραίας μορφής! Ας μη διαφεύγει ότι κατ᾽ουσίαν με αυτόν τον τρόπο ταυτίζονται ιεροί κανόνες και σαρία !

Ο Σamuel Ηuntington έφα: “Ο δυτικός καθολικο-προτεσταντικός πολιτισμός πρέπει σαν ανώτερος να κυριαρχήσει έναντι των μουσουλμανο-ορθοδόξων κατώτερων θρησκειών και δογμάτων και επομένως ο πρώτος θα προστατεύσει το εβραϊκό στοιχείο στους κόλπους του μέχρι να επιβληθεί επ’ αυτού ο Ιουδαϊσμός και με την στρατιωτική ισχύ της Δύσης, παγκοσμίως”.

Σ.γ.: Παρατηρούμε να συνεχίζεται κι εδώ το παραμύθι της θεωρίας του Samuel Huntington: «Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης», που εξισώνει τους Ορθοδόξους με τους Ισλαμιστές και μάλιστα με την χειρότερη μερίδα από τις δεκάδες μουσουλμανικών παρακλαδιών, τους ουαχαμπίτες σφαγείς με το ευγενές δι’ αποκεφαλισμού σπορ των απίστων (κατ’ αυτούς) τουτέστι των χριστιανών (ιδιαίτερα των ορθοδόξων της Συρίας)..

Σημειώσεις:
[1] για τα βιογραφικά στοιχεία βλ. ενδεικτικά: genderrightsandreligion.csrc.asu.edu/people/elizabeth-prodromou
berkleycenter.georgetown.edu/people/elizabeth-prodromou
fletcher.tufts.edu/Fletcher_Directory/Directory/Faculty%20Profile?personkey=2BCDB8E4-7D92-4067-B4A5-8153CA29FD8A
[2] G. Matsoukas (ed), Orthodox Christianity at the Crossroad: A Great Council of the Church – When and Why? (Bloomington, Indiana, 2009)• να σημειωθεί ότι το βιβλίο βρίσκεται στη λίστα επιλεγμένης βιβλιογραφίας για την ΑκΜΣ, στο site που λειτουργεί ως Γραφείο Τύπου (Press Office) του Οικ. Πατριαρχείου για την σύνοδο:

http://www.orthodoxcouncil.org/bibliography

[3]εννοεί την ύπαρξη των διαφόρων ξεχωριστών τοπικών αυτοκεφάλων Εκκλησιών.

Δεν έχουμε τίποτα να προσθέσουμε ο Μπαρμπα-Γιάννης Μακρυγιάννης τα λέει όλα!

Τον ακούει κανείς;

Αν δεν κηρύξουμε το Ευαγγέλιο του Θεού, ούτε εμείς οι Έλληνες ούτε ο πλανήτης θε να βρουν σωτηρία κι αναπαμό!

«Τέτοι’ αρετή έχουν, (οι βαρβαρόφραγκοι) τέτοια φώτα μας δίνουν».

Απόσπασμα από τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, τόσο επίκαιρο, σα να γράφτηκε χτες.

Γράφει μεταξύ άλλων, στην επιστολή του προς τους Ευρωπαίους ηγέτες της εποχής του : 

« Κάνουν και οι μαθηταί τους ( των Ελλήνων ), οι Ευρωπαίοι, την ανταμοιβή εις τους απογόνους εμάς – γύμναση της κακίας και της παραλυσίας. Τέτοια αρετή έχουν, τέτοια φώτα μας δίνουν. Μια χούφτα απόγονοι εκείνων των παλαιών Ελλήνων χωρίς ντουφέκια και πολεμοφόδια και τ΄άλλα αναγκαία του πολέμου, ξεσκεπάσαμεν την μάσκαρα του Γκραν Σινιόρε, του Σουλτάνου, όπου ΄χε εις το πρόσωπόν του κι εσκίαζε εσέναν τον μεγάλον Ευρωπαίον. Και του πλέρωνες χαράτζι εσύ ο δυνατός, εσύ ο πλούσιος, εσύ ο φωτισμένος και τον έλεγες Γκραν Σινιόρε, φοβόσουνα να τον πεις Σουλτάνο.

Όταν ο φτωχός ο Έλληνας τον καταπολέμησε ξυπόλητος και γυμνός…τότε πολέμαγε και με σένα τον χριστιανόν – με τις αντενέργειές σου και το δόλο σου και την απάτη σου κι εφοδίασμα τις πρώτες χρονιές των κάστρων. Αν δεν τα εφοδίαζες, εσύ ο Ευρωπαίος, ήξερες, που θα πηγαίναμεν μ΄εκείνη την ορμή.

Ύστερα μας γιομόσατε και φατρίες – ο Ντώκινς μας θέλει Άγγλους, ο Ρουγάν Γάλλους, ο Κατακάζης Ρούσσους και δεν αφήνετε κανέναν Έλληνα – πήρε ο καθείς το μερίδιό του και μας καταντήσατε μπαλαρίνες σας και μας λέτε ανάξιους της λευτεριάς μας, ότι δεν την αιστανόμαστε.

Το παιδί , όταν γεννιέται, δεν γεννιέται με γνώση, οι προκομμένοι άνθρωποι το αναστήνουν και το προκόβουν.

Τέτοια ηθική έχετε εσείς και προκοπή, τέτοιους καταντήσατε κι εμάς τους δυστυχείς».

 Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη, εκδ. Καραβία.

Ξυπνείστε μπρε!

Επειδή οι Έλληνες έχουν κοντή μνήμη και συχνά την περίεργη διαστροφή να συγχωρούνε όσους πρόδωσαν την πατρίδα (βλέπε πόσοι γερμανοτσιλιάδες εξακολουθούν να κυβερνούν και να βασιλεύουν απτόητοι στο ελληνικό γερμανοαμερικάνικο προτεκτοράτο) με πρώτο και τρανταχτό παράδειγμα τον περιβόητο Χριστοφοράκο γιό, φέρνει ο Πήτερ Φρυδάς πάλι στην επιφάνεια τον βίο και την πολιτεία του  ναζί Rudolf Höss.

Για να θυμούνται και οι δικοί μας γερμανοτσολιάδες κι εθνικοί μειοδότες, ότι δεν τους ξεχνούμε και η δικαιοσύνη πρέπει να φέρει την κάθαρση γιατί τότε η ελονοσία και η πανούκλα τους θα μας χωνέψει όλους.

Χίτλερ, το μεγαλύτερο παράδειγμα του συνδρόμου της Ύβρεως και της ναρκισσιστικής-νεκρόφιλης κι αιμομεικτικής διαταραχής της προσωπικότητας. Αιώνιο παράδειγμα αποφυγής για τις γενεές που έρχονται

Peter Frydas
 Ξεκοιλιάστε τον άνθρωπο, κρεμάστε τον, ευνουχείστε τον, συντρίψετέ τον δεν αξίζει να υπάρχει αν δεν είναι δικός μας, Γερμανός και άρειος.

“Ο θάνατος από την εισπνοή αερίων ήταν το εύκολο στην υπόθεση. Το δύσκολο ήταν να ξεφορτώνεσαι μέxρι 10000 πτώματα την ημέρα” τόσα “παρήγε” το Auswitz ημερησίως κατά μέσο όρο, νούμερο το οποίο και εντυπωσίασε τον Χίτλερ.

O Rudolf Höss ήταν διοικητής του Στρατοπέδου Συγκέντρωσης στο Auswitz.

Θεωρήθηκε από την ηγεσία του Ναζιστικού καθεστώτος ως εξαιρετικά επιτυχημένος στην “δουλειά” του και ο Χίτλερ του είχε αναθέσει προσωπικά την επίβλεψη της “Τελικής Λύσης” “Die Endlösung”, το οριστικό ξεκαθάρισμα δηλαδή του “προβλήματος των Εβραίων”

Είχε τελειοποιήσει σε τέτοιο βαθμό την μηχανή θανάτου και εξολόθρευσης που διοικούσε, ώστε τα άλλα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης έπρεπε να αντιγράψουν τα Höss Principles και να αυξήσουν την “αποδοτικότητα” τους.

“Πρότυπο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης”

To “ρεκόρ” του, η κορυφαία του επίδοση, πρωτιά την οποία και προσπαθούσαν να του πάρουν άλλοι διοικητές ΣΣ, προκειμένου να κερδίσουν την εύνοια του Χίτλερ, ήταν 430.000 ψυχές. Τον Μάιο-Ιούνιο του 44. Σε 56 μέρες. Non Stop δούλευε η μηχανή εξολόθρευσης και θανάτου.

Κατηγορήθηκε για την συστηματική δολοφονία 3.500.000 (ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ) ανθρώπων.

Κατηγορία την οποία και αρνήθηκε κατηγορηματικά λέγοντας επανειλημμένα ότι ευθύνεται για την δολοφονία μονάχα 2.500.000.

“Οι υπόλοιποι πέθαναν από την ασιτία και της αρρώστιες. Δεν έφταιγα εγώ” επαναλάμβανε.

Οι Σύμμαχοι παρέδωσαν τον Höss στους Πολωνούς για να τον δικάσουν.

Ήταν από τους ελάχιστους ΝΑΖΙ που δικάστηκαν εκτός της Δίκης της Νυρεμβέργης.

Καταδικάστηκε σε θάνατο εξ απαγχονισμού. Οι Πολωνοί τον κρέμασαν δίπλα σε ένα από τα μεγάλα κρεματόρια στο Auswitz.

Το τέλος ενός μακάβριου δήμιου που νόμιζε ότι θα ήταν για πάντα Θεός!

Ειδικά και μόνο για αυτόν κατασκευάστηκε ειδική αγχόνη (κρεμάλα) με κοντό σκοινί η λεγόμενη Short Drop, όπου ο εκτελούμενος ξεψυχά σιγά σιγά με την θηλιά να τον πνίγει και να του ξεπατώνει σιγά σιγά τον σβέρκο. Εξαιρετικά οδυνηρός και όχι ιδιαίτερα σύντομος θάνατος.

Χρειάστηκε πάνω από 15 λεπτά να ψοφήσει.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΙΚΗ ΛΥΣΗ. ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΝΑΖΙ. ΓΙΑΤΙ ΚΑΛΟΣ ΝΑΖΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟΣ ΝΑΖΙ.

SHORT DROP HANGING.-

(άλλος ο Hess, άλλος ο Höss. Τελειωμένοι ΝΑΖΙ και οι δυο τους, αλλά διαφορετικά πρόσωπα, μην μπερδεύεστε).

Σε αυτή την αποτρόπαιη ιστορία εγκλημάτων και ιερόσυλης αδιαφορίας για την ανθρώπινη ζωή, η οργουελιανή διάλεκτος[1] έχει για τα καλά επιβληθεί στη χώρα. Η παραπληροφόρηση και η αλλαγή του νοήματος των λέξεων (κυριολεκτικά σατανική επινόηση) δίνει και παίρνει στην ελληνική κοινωνία ώστε να αποκοιμίζει τις συνειδήσεις των Ελλήνων κι Ελληνίδων.

Τεμαχισμένο έμβρυο 20 εβδομάδων

Έτσι επικρατεί ένα προκατασκευασμένο ιδεολόγημα που απέχει πολύ από την αλήθεια. Η λέξη «έκτρωση» αντικαταστάθηκε με τον δήθεν επιστημονικοφανή όρο «τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης…» έτσι καθίστανται ανώδυνα τα πραγματικά γεγονότα και η ουσία ότι πρόκειται δηλαδή για βίαιη διακοπή της εγκυμοσύνης με συνεπακόλουθη δολοφονία του ανυπεράσπιστου εμβρύου.

Ο μακαρίτης καθηγητής της Νομικής Αντώνιος Μανιάκης σε άρθρο του έγραφε το 1986. «…το έμβρυο δεν είναι πράγμα ή απλή ιδιότητα του γυναικείου σώματος, αλλά κύτταρο ζωής. Το κυοφορούμενο αποτελεί ζωή που αναπτύσσεται και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη μέχρι τον τοκετό με τη ζωή και την υγεία της εγκύου. Για το λόγο αυτό χρήζει ιδιαίτερης προστασίας από το δίκαιο». [2]

Συνέχεια ανάγνωσης

Φόβος, δειλία,ραδιουργία, υψιπετές φρόνημα κι ασέβεια στο Θεό το χειρότερο μείγμα

Τα ίδια χάλια μαζί με τον μεταξύ μας χωρισμό σε ενωτικούς και ανθενωτικούς, σε λατινόφρονες και ορθόδοξους διαίρεσε, δίχασε κα;ι οδήγησε στην άλωση της Πόλεως των Πόλεων, το θαύμα της Ρωμιοσύνης προς χάριν των Μογγόλων και του Υλόφρονα, παπισμού που επέχαιρε για το χάλι μας.

Τα ίδια μας περιμένουν και τώρα αν δεν ρίξουμε δάκρυα και προσευχές ατέλειωτες με κλάμα βαθιάς μετάνοιας και οδύνης στον Ύψιστο, όλος ο ακατέργαστος και πρωτόγονος λαός μας!

Έχει δίκιο ο Κορνήλιος  Καστοριάδης όταν μας θεωρεί υπεύθυνους για τον άθλιο και επιπόλαιο τρόπο με τον οποίο ψηφίζαμε, ψηφίζουμε και χειριζόμαστε την ιερότητα της ψήφου για ρουσφετολογικούς και εντελώς ιδιοτελείς σκοπούς:

Βαριά η ευθύνη του ελληνικού λαού

Αν δεν κατανοήσουμε πόσο βαθιά ψυχικά διαταραγμένοι είμαστε, και μέχρι τον πάτο της αβύσσου χωμένοι στον διπρόσωπο υλισμό (αριστεροδεξιό), ώστε να μας φτύνουν τα αφεντικά μας οι Γερμανοί και να νομίζουμε ότι ψιχαλίζει ή μας ψεκάζουν, δεν πρόκειται να συνέλθει ο λαός αυτός!

Σε τέτοιο απάνθρωπο κόσμο ζούμε. Κόσμο χωρίς αγάπη, χωρίς στοργή, χωρίς σεβασμό για τα έμβρυα, για τα νήπια, τα παιδιά, για τους εφήβους, για τους ενήλικες και τους υπερήλικες.

Μακριά από τον Θεό της αγάπης, συνεργάτες και πειθήνια όργανα του διαβόλου που κατέχει τις εξουσίες του κόσμου τούτου, τι να περιμένει κανείς;

Πιο κάτω παραθέτουμε μια συγκλονιστική φωτογραφία που τα λέει όλα.

Ευχόμαστε να μην τα ζήσουν τα παιδιά μας!

«Σε τι κόσμο μπαμπά μ’ έχεις φέρει να ζήσω;»

Ένας κρόνειος κόσμος που τρώει τα παιδιά του δεν είναι παρά η πρόγευση της Κόλασης

Η πρώτη εικόνα που αναφέρεται στα φαινόμενα παιδεραστίας στο Βατικανό.

Η δεύτερη εικόνα αναφέρεται στη σεξουαλικό τουρισμό με θύματα μικρά παιδιά στην Ταϊλάνδη.

Η τρίτη εικόνα αναφέρεται στον πόλεμο στη Συρία.

Η τέταρτη εικόνα αναφέρεται στην εμπορία οργάνων στη μαύρη αγορά, όπου τα περισσότερα από τα θύματα είναι παιδιά φτωχών χωρών.

Η πέμπτη εικόνα αναφέρεται στο δικαίωμα της ελεύθερης οπλοκατοχής στις ΗΠΑ.

Η έκτη εικόνα αναφέρεται στην παχυσαρκία, κατηγορώντας τις μεγάλες εταιρείες fast food.

Γέροντας Παίσιος πρόσφατα αγιοποιηθής

Τον Νοέμβριο του 2008 έπεσα θύμα ατυχήματος. Ένας μεθυσμένος ανεύθυνος οδηγός με χτύπησε με το αυτοκίνητο του.

Το αποτέλεσμα της δικής του ανευθυνότητας εμένα μου κόστισε την ζωή μου, τα όνειρα μου την αξιοπρέπεια μου.

Με έστειλε στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας να παλεύω για την ζωή μου διασωληνωμένη και με κρατούσε στην ζωή το μηχάνημα.

Η αλήθεια είναι ότι πέθανα αρκετές φορές αλλά ο Θεός είχε άλλα σχέδια για μένα που φυσικά μόνο Αυτός Γνωρίζει.

Έχουμε 2015 και εγώ είμαι ανάπηρη καθηλωμένη από τότε.

Οι γιατροί μου λένε ότι δεν θα περπατήσω ξανά. Έχω κάκωση του νωτιαίου μυελού στην Αυχενική μοίρα με κομμένα νεύρα αίσθησης και κίνησης.

Από τον λαιμό και κάτω δεν κουνάω τίποτα αλλά ούτε νιώθω. Μια ζωντανή-Νεκρή.

Έχω Πιστοποιημένη αναπηρία 86 %.

Πάντα πίστευα και πιστεύω στον Θεό, όταν όμως βλέπω σε τι κατάσταση ζω τα έβαζα μαζί του. Ένα γιατί…

Γιατί με άφησες να ζήσω;

Γιατί δεν με πήρες την ώρα που ήμουν στην εντατική;

Γιατί δεν κάνεις κάτι;

Αυτά τα γιατί τα έλεγα κάθε μέρα για 7 χρόνια.

Στις 1 Μαΐου 2015 πήγα στον Νευροχειρουργό μου και μου είπε να δεχτώ την κατάσταση μου ότι δεν θα περπατήσω ξανά.

Πως είναι δυνατόν να την δεχτώ;

Πως είναι δυνατόν να δεχτώ να είμαι καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι και για όλες της καθημερινές μου ανάγκες να θέλω κάποιον να τις κάνει για μένα;

Δεν μπορώ να φροντίσω τον εαυτό μου. Πως είναι δυνατόν να το δεχτώ αυτό; Αν κάποιος από αυτούς που λένε εύκολα τα λόγια, ήταν στην δική μου την θέση θα το δεχόταν;

Θα άντεχαν την δική μου καθημερινότητα;

Θα άντεχαν να σε κοιτάζουν με λύπη;

Άλλα δυστυχώς όταν το πρόβλημα το έχει άλλος είναι εύκολο να φιλοσοφούμε.

Κάθομαι λοιπόν στον προαύλιο χώρο και τα έβαζα για μια ακόμα φορά με τον Θεό… Πάρε με επιτέλους με ακούς, υπάρχεις;

Δώσε μου δείξε μου κάτι να ελπίζω δεν ξέρω τι περίμενα κάτι… οτιδήποτε να ενισχύσει την πίστη μου γιατί το ένιωθα, χανόμουν.

7 χρόνια παλεύω με την αναπηρία κάνε κάτι δεν ξέρω τι κάτι…

Και ενώ τα έλεγα αυτά βλέπω έναν ζητιάνο να έρχεται και είμαι σίγουρη ότι θα έρθει να μου μιλήσει.

Αυτό που με έκανε εντύπωση ήταν ότι δεν ζήτησε ελεημοσύνη από κανέναν.

Έρχεται και με ένα βλέμμα συμπόνιας και αγάπης με αγγίζει στον ώμο και μου λέει:

Χαρά μου, παιδί μου να πιστεύεις πολύ στον Θεό και να είσαι σίγουρη ότι θα σε βοηθήσει να πατήσεις στα πόδια σου Ξανά. Να πιστεύεις πολύ.

Εγώ πάγωσα δεν μπορούσα να μιλήσω το μόνο που έλεγα ήταν «ευχαριστώ». Μονάχα αυτό.

Η Καρδιά μου ήταν έτοιμη να σπάσει και ένιωθα έντονο κάψιμο στα πόδια μου.

Ήταν ένα γεροντάκι, το προσωπάκι του ρυτιδιασμένο, τα ρούχα του βρώμικα δεν μύριζαν όμως άσχημα… λουλούδια μυρίζανε.

Ήταν μελαχρινός άσπρα γένια και μαλλιά.

Τα μάτια του έντονα γαλάζια του ουρανού γεμάτα φως αγάπης…

Είμαι σίγουρη ότι ήταν Άγιος αλλά φυσικά δεν ξέρω ποιος. Το βράδυ πριν κοιμηθώ ζητάω από τον ΠΑΤΕΡΑ όλων μας να μου δείξει ποιος ήτανε. Στον ύπνο μου βλέπω.

Τον Άγιο Παΐσιο να μου λέει «να μην Ανησυχώ και ότι όλα θα πάνε καλά».

Ξέρω ότι αρκετή δεν θα με πιστέψουν, δεν με πειράζει ούτως η άλλως με το ζόρι τίποτα δεν γίνεται. Το γράφω αυτό για να ευχαριστήσω τον Θεό Πατέρα μας που παρότι Τον αμφισβήτησα Αυτός με Αγαπάει και μου έστειλε τον Αγαπημένο αυτόν Άγιο που ελπίζω να με λυπηθεί και να μου δώσει την ζωή μου πίσω που μου στέρησε άδικα κάποιος.

Όσοι από εσάς το πιστέψετε όμως σας παρακαλώ προσευχηθείτε για μένα. Για ένα θαύμα.

ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΩ ΠΑΛΙ. ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΩ ΝΑ ΖΗΣΩ..

Σας ευχαριστώ…

Να έχετε όλοι την Αγάπη και την προστασία του Αγίου Παϊσίου!

Πηγή: Αρχάγγελος Μιχαήλ