Τι είναι ευτυχία; Όταν πάψεις να αγωνίζεσαι για την επιβίωση. Μέρος 12ο

Σε ημέρες δίσεκτες όπως συμβαίνει στην πατρίδα μας η οποία παρά τη διαλυμένη οικονομία της βρίσκεται με τους πολίτες της εγκλωβισμένους, χωρίς να εργάζονται, στα σπίτια τους, η αναζήτηση της ευτυχίας φαντάζει όνειρο. Κύριο θέμα πως η Ελλάδα θα επιβιώσει μετά. Με βοηθήματα ύψους 600 και 800 ευρώ;

Οι πολίτες ανησυχούν , π.χ. οι τουριστικοί πράκτορες, οι ξενοδόχοι αν τέλειωσε η τουριστική περίοδος πριν ακόμη έρθει, και ο κάθε Έλληνας και Ελληνίδα, τρομοκρατούνται στη σκέψη ότι θα γίνουν περικοπές στους μισθούς και στις συντάξεις. Στους ήδη πετσοκομμένους.

Σε ώρες πολέμου, και δεν εξαιρούμε τον βιολογικό, όταν κάνεις την προσευχή σου να μη βρεθείς εσύ ή οι αγαπημένοι σου διασωληνωμένοι στο πάτωμα κάποιου νοσοκομείου, οι περισσότεροι υποκινούμενοι από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης δεν σκέφτονται παρά τις στοιχειώδεις ανάγκες επιβίωσης. Γι’ αυτό το κράτος, οι κυβερνήσεις αφήνουν κάποιες ακτίδες φωτός στο απόλυτο σκότος που περιβάλλει τους πολίτες.

Βγείτε μερικές ώρες 1 έως 2 για το φαρμακείο, τον γιατρό σας ή το σουπερμάρκετ. Άντε σας επιτρέπουμε και μια ώρα για γυμναστική και να κάνει την ανάγκη του το σκυλί σας. Θα τιμωρηθείτε όμως αν πάτε στις εκκλησιές να γιορτάσετε την Ανάσταση και το Πάσχα. 

Πρόκειται για κατάσταση ζωώδη με ελαχιστοποίηση των στοιχειωδών δικαιωμάτων των πολιτών για να προστατευθεί η υγεία τους.

Όμως αυτό είναι ο ύψιστος σκοπός σε ώρες συναγερμού; Η προστασία της υγείας του πολίτη; Σε τι διαφέρει από ένα κοπάδι αρνιών μέσα στη στάνη όταν ο βοσκός τα κλείνει μέσα για να μην κολλήσουν κάποια επιζωοτία από τη στάνη του γείτονα; Για την υγεία των αρνιών δεν γίνεται αυτό; Το ίδιο δεν συμβαίνει με το κλείσιμο του πολίτη στο σπίτι;

Είναι ευτυχία να χαίρεσαι πως ζεις και τούτη τη μέρα;

Όχι. Το να τρως για να συντηρηθείς, να απεκρίνεις γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς στην τουαλέτα και να περνάς την ώρα σου μένοντας σπίτι, κάνοντας ό,τι σ’ αρέσει, συνήθως οι περισσότεροι μπρος σε μια οθόνη που δίνει οδηγίες ευκαίρως-ακαίρως πώς να επιβιώσετε σαν τα σκουλήκια στην τρύπα σας, δεν είναι ευτυχία. Είναι οδηγίες κατατρομοκράτησης και επιβίωσης του κοπαδιού.

Τι είναι λοιπόν η ευτυχία σε περιόδους πολέμου και πως μπορεί κανείς να τη βιώσει κάτω από συνθήκες πολέμου, ζωής και θανάτου; Όταν έχεις να τα βάλεις με έναν ύπουλο, πανίσχυρο εχθρό που αυτή τουλάχιστον τη στιγμή έχει την υπεροπλία;

Frantz Jaegerstaetter

Ο Άγιος Φραντς Γαίγκερσταιτερ. Αγιοποιήθηκε από την Καθολική Εκκλησία στις 26.10.2007

Την απάντηση απροσδόκητη τη βρίσκουμε στην κρυφή ζωή που ζει, νιώθει και βιώνει ο Φραντς Γαιγκερσταίκερ στο κινηματογραφικό έργο “A Secret Life”.  Πολύ επίκαιρη και προφητική ταινία. Η όλη ταινία είναι δοσμένη με τέτοιο τρόπο ώστε ο πρωταγωνιστής της δεν κάνει τίποτα άλλο από το να στοχάζεται με τον εαυτό του, να περιπλανιέται στις ευχάριστες αναμνήσεις με τους αγαπημένους του και να συνομιλεί σιωπηλά με τον Θεό. Βλέπει τα χάλια και την κατάντια των συγκρατούμενών του, την τρέλα τους, τον πανικό τους, την απόλυτη έλλειψη αγάπης, την ενστικτώδη επιθυμία να ζήσουν, έχοντας απεμπολήσει κάθε άλλο δικαίωμα σαν άνθρωποι. Για σεβασμό, για αέρα ελευθερίας πέρα από το κελί τους, να δουν έστω και τελευταία φορά και να αγκαλιάσουν τους αγαπημένους τους πριν αποκεφαλιστούν.  Γιατί αρνήθηκαν να υπακούσουν όντας παθητικοί αποδέκτες,  τις εντολές του φασίστα ηγέτη που τους επέβαλε «σήκω-κάτσε» «σήκω-κάτσε» να πεθάνουν σ’ έναν άδικο, ανήθικο πόλεμο. 

Ο Φραντς  στην άρνηση να υπακούσει τον Γερμανό εισβολέα στην πατρίδα του την Αυστρία έχει να αντιπαλέψει με όλους τους δαίμονες μέσα κι έξω του. Αποτελεί νομοτέλεια όποιος διαφωνεί με την εξουσία να περνάει από το αναπόφευκτο σαραντάημερο των πειρασμικών ερωτήσεων που ο Σατανάς θα προκρίνει αιφνιδιαστικά για να τον λυγίσει:

«Νομίζεις πως εσύ θ’ αλλάξεις τον κόσμο αν δεν συμμορφωθείς;»

«Κανείς δεν θα ξέρει για σένα πέρα από τούτους τους τοίχους, τι ωφελεί ν’ αρνείσαι να στρατευθείς;»

«Υπέγραψε πως συμφωνείς και θα είσαι ελεύθερος αμέσως τώρα»

«Δεν σκέφτεσαι την οικογένειά σου; τα παιδιά σου;»

«Υπέγραψε και θα σε βάλουμε σε υγειονομική υπηρεσία οπότε δεν θα μπεις στον πειρασμό να σηκώσεις όπλο»  

«Γιατί αρνείσαι να ορκιστείς στο όνομα του Χίτλερ; Όλοι το κάνουν, λες και το πιστεύουν στ’ αληθινά; Όλοι τους υποκρίνονται»

Ακόμη και ο επίσκοπος τον συμβουλεύει φοβισμένος μήπως χάσει τη θεσούλα του: «Οφείλεις να προστατεύεις την πατρίδα σου!»

Όλο το στενό περιβάλλον του χωριού του τον αποδοκιμάζει, τον βρίζει αν δεν του επιτίθεται σωματικά, αποκαλώντας τον «προδότη» και τη γυναίκα του ηθική αυτουργό που του πήρε τα μυαλά. Ο Φραντς περνά διαδοχικά από την οργή και το θυμό με χειροδικία, απευθύνοντας εξίσου προσβλητικό λόγο, ως την έντονη συναισθηματική ταραχή από τους συντοπίτες του, για να προχωρήσει να δέχεται τις προσβολές και το ξύλο των δημίων του, αρχικά με εσωτερική πίκρα και οδύνη για να φτάσει στη λύπη και να καταλήξει να  θεωρεί το βασανισμό και το μαρτύριο έπαινο και να αναλογίζεται «ο σταυρός μου είναι ελαφρύς σε σύγκριση με των συντρόφων μου στη φυλακή».

Μέσα από τις ύβρεις, τους εμπαιγμούς, τους κολαφισμούς, τα ραπίσματα, τις κλωτσιές, ενώ είναι χειροπόδαρα αλυσοδεμένος και ανίκανος να προστατεύει στοιχειωδώς τον εαυτό του από την παντοδύναμη εξουσία των μικρών χίτλερ, μαθητών του δασκάλου, αντιδρά με σιωπή. Η σιωπή τους εξαγριώνει και τον βασανίζουν ανελέητα πέφτοντας 2 και 3 μικροναζίδες επάνω του. Και τότε αντιδρά σιωπηλά περνώντας ξεκάθαρα το μήνυμα στους δημίους του· «μη φοβηθείτε από των αποκτενόντων το σώμα την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι».  

Όσο πλησιάζει η ώρα του τέλους τόσο ο δαίμονας γιγαντώνει την αντεπίθεσή του. Ένας από τους συγκρατούμενους του περιγράφει πως ο ψυχρός, ατσάκιγος, λιμοκοντόρος δήμιος με το ημίψηλο καπέλο θα τον οδηγήσει στη λαιμητόμο και με το λεπίδι θα του κόψει το κεφάλι  «χρατσ-χρουτς» δυο φορἐς. Μετά θα του πάρει το κομμένο κεφάλι να το επανατοποθετήσει στο λαιμό αδιάφορα για να πάει στον επόμενο.

Ο Φραντς δεν αντιδρά στην οικτρή περιγραφή και αφήνεται ως και την τελευταία στιγμή στους κακοποιητές και δημίους του. Τον εμποδίζουν ακόμη και να αγκαλιάσει τη γυναίκα του στην τελευταία συνάντησή τους. Και πάλι εκτός μιας βαθιάς κραυγής που του ξεφεύγει, η  σιωπή του μιλάει εύγλωττα και γίνεται βοητό ανέμου για τους ανθρώπους του νόμου και της τάξης. Τους υπηρέτες του συστήματος. Ήδη μέσα του όλα αυτά που γίνονται του φαίνονται γνωστά, αναμενόμενα κι άλλοι τα έχουν ζήσει και πρώτος από όλους ο Θεός του. Κι εκεί όπως κάθεται αλυσοδεμένος ο δεξιός ληστής ακουμπά το στήθος του επάνω στον ώμο του ζητώντας με το βλέμμα συγχώρεση από τον Φραντς, κοιτώντας τον παρακλητικά να πάρει λίγο από το κουράγιό του. Και όταν έρθει η σειρά του, κοιτάει τους στρατιώτες θαρρετά και τους ακολουθεί γαλήνιος, άφοβος, πάντα τυλιγμένος στην καρτερική σιωπή. Μέσα από τα μάτια του  περνάει η Φάνη, τα τρία κοριτσάκια να παίζουν στο λιβάδι  ο ήλιος να λάμπει, μια υπέροχη αυγουστιάτικη ημέρα. «Προσευχηθείτε αγαπημένες μου για μένα και εγώ θα προσεύχομαι για σας από εκεί!»

Πλησιάζοντας το ικρίωμα αναλογίζεται αυτό που τα παθήματα, η ασάλευτη πίστη, η ξεκάθαρη σκέψη και ιδέα, τον  διέκριναν για να καταλήξει από βδομάδες τώρα στο οριστικό συμπέρασμα το οποίον ζούσε, βίωνε, τον έκανε να νιώθει μακάριος και ευτυχισμένος μέσα στην ησυχία της σιωπής:

«Όταν πάψεις ν’ αγωνίζεσαι για την επιβίωση τότε συναντάς το αληθινό, το ανέσπερο, το θείο φως!»

Τι εννοούσε άραγε ο Φραντς, ποιο φως έβλεπε, τι ουράνια εμπειρία βίωνε στις παραμονές του θανάτου του;  Υποθέτουμε ότι η καθαρή από αρνητικούς λογισμούς και μνησικακίες σκέψη του, το θυμικό της ψυχής του ήταν γεμάτο από αγάπη προς όλους, ακόμη και προς τον ψυχρό, λιμοκοντόρο, προσεκτικά ντυμένο δήμιο  του, έχοντας απαλλάξει την ψυχή του από κάθε γήινη, χοϊκή, ενστικτώδη επιθυμία. Ο Φραντς έβλεπε τη Χάρη του Θεού κι ένιωθε λουσμένος από το θείο φως της καθώς είχε μειώσει στο μηδέν κάθε δικό του θέλημα και είχε αφεθεί ολότελα στο θείο. Μιλούσε μέσα του και βίωνε εμπειρικά από το σκοτάδι της φυλακής του τη θέωση.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Leave a Reply

Your email address will not be published.