The security camera of the Sunset District branch of Hibernia Bank in San Francisco showed Patricia Hearst holding an assault rifle as members of the Symbionese Liberation Army carried out the midday robbery. Was the rich heiress, kidnapped two months earlier, acting in fear of her life? Was she brainwashed? Or did she participate in the robbery as a loyal soldier in “the revolution”? That was the issue a California jury had to decide in the 1976 trial of Patty Hearst.
On the evening of February 4, 1974, three armed members of a group calling itself the Symbionese Liberation Army (SLA) burst into the Berkeley, California apartment shared by Patty Hearst and her fiance, Steven Weed. Hearst, the daughter of Randolph Hearst (managing editor of the San Francisco Examiner) and the granddaughter of the legendary William Randolph Hearst, screamed when the men assaulting Weed with a wine bottle. The SLA members carried Hearst, clothed in a nightgown, out of her apartment and forced her into the trunk of a white car. Hearst’s abductors fired a round of bullets as they sped away, followed by a second vehicle.
The SLA released a communique in which it called the kidnapping the “serving of an arrest warrant on Patricia Campbell Hearst.” The communique warned that any attempt to rescue Hearst would result in the prisoner being “executed.” The statement ended with the capital letters: “DEATH TO THE FASCIST INSECT THAT PREYS UPON THE LIFE OF THE PEOPLE.”
Eight days later, the SLA sent a audiotape to a local radio station, KPFA, tape recording from “General Field Marshall Cinque” demanding that Randolph Hearst fund a multi-million dollar food giveaway “as a good faith gesture.” “Cinque” was actually Donald DeFreeze, who–following his escape from a California prison in March 1973–organized a group of Berkeley area activists that hoped to spur a revolution. The SLA established as its goals closing prisons, ending monogamy, and eliminating “all other institutions that have made and sustained capitalism.” The tape included the frightened voice of Patty Hearst. She is heard telling her parents: “Mom, Dad, I’m okay. I’m with a combat unit with automatic weapons. And these people aren’t just a bunch of nuts….I want to get out of here but the only way I’m going to do it is if we do it their way. And I just hope that you’ll do what they say, Dad, and do it quickly…” The package received by the radio station also included a photograph showing Hearst, brandishing a carbine and wearing a beret, in front of the SLA’s seven-headed cobra symbol.
In response to the SLA demands, Randolph Hearst created the People in Need program and donated about $2 million. The food giveaway program was fraught with problems. In some distribution locations, rioting and fraud hampered efforts, On February 22 at a distribution site in West Oakland, rioting led to dozens of injuries and arrests. In a March audiotape released by the SLA, Patty criticized her father’s food distribution efforts: “So far it sounds like you and your advisers managed to turn it into a real disaster.”
The public heard the most shocking audiotape from the SLA in April, fifty-nine days after Patty’s kidnapping. On the tape, Hearst says: “I have been given the choice of being released…or joining the forces of the Symbionese Liberation Army and fighting for my freedom and the freedom of all oppressed people. I have chosen to stay and fight.” Hearst further announced that she had accepted the name “Tania,” after a “comrade who fought alongside Che in Bolivia.”
The Hibernia Bank robbery occurred shortly afterward, on April 15. The robbery, which netted the SLA $10,692, resulted in two bystanders being shot, one fatally. Security camera tapes of the robbery were played on television and closely analyzed by authorities. Different conclusions were drawn from the tapes as to whether Hearst seemed to be a completely willing participant. She can be seen announcing, “I am Tania” and ordering customers to the floor. “We are not fooling around,” she warned. In an audiotape released by the SLA after the Hibernia robbery, Hearst says: “Greetings to the people, this is Tania. Our actions of April 15 forced the Corporate State to help finance the revolution. As for being brainwashed, the idea is ridiculous beyond belief. I am a soldier in the People’s Army.”
A month later, Hearst is at another crime scene, this time at Mel’s Sporting Goods Store in Englewood, California. Store employees spotted SLA member William Harris, along with his wife Emily, attempting to shoplift an ammunition case, and a scuffle ensued. From a van parked across the street from Mel’s, shots were fired in the direction of the store. The shooter was identified as Patty Hearst.
The “Gotterdaemmerung” came the next day. One hundred Los Angeles police officers mounted an assault on a home at 1466 54th Street, a place determined to be an SLA hideout. The event was captured on live television. Police ordered the home’s occupants to “Come on out. Hands up.” No one answered the call–except with automatic fire. The heavily armed SLA members succeeded in pinning down the police for a time. In the end, however, teargas grenades started a fire that consumed the house. Six SLA members–a majority of the group’s membership, but not included Emily and John Harris or Patty Hearst–died in the assault. Hearst responded by criticizing “the fascist pig media” for “painting a typically distorted picture” of her “beautiful sisters and brothers” killed in the assault. She said that “out of the ashes” of the fire she “was reborn”–and knew what she had to do next.
The arrest of Patty Hearst came over a year later, after authorities following the trail of SLA member Kathleen Soliah (who had not long before organized a commemoration of the gun battle in a Berkeley park) were led to Emily and William Harris and Hearst. Hearst was arrested on September 18, 1975 at her apartment in the outer Mission District of San Francisco. Patty Hearst’s mother, Catherine, expressed confidence that her daughter would not face imprisonment: “I don’t believe Patty’s legal problems are that serious. After all, she’s primarily a kidnap victim. She never went off and did anything of her own free will.”
The Trial
The trial of Patricia Hearst began on February 4, 1976 (two years to the day after the kidnapping) in the courtroom of U. S. District Judge Oliver J. Carter. The kidnap victim, who had spent fifty-nine days blindfolded and living in a closet where she was subjected to verbal and sexual abuse, was charged with armed robbery of the Hibernia Bank. In the days following her arrest three months earlier, Hearst had maintained her allegiance to the SLA. By the time of the trial, however, she had changed her tune. She claimed she had been brainwashed and feared that had she tried to return to her parents, she would have been killed. Carolyn Anspacher, who covered the trial for the San Francisco Chronicle, offered this assessment of Patty Hearst:
“[T]he metamorphosis back to Patricia, if indeed there was one, took time and platoons of lawyers, as assembled in desperation by the frantic Hearsts… [T]he young woman usually referred to as ‘the defendant’ who will be brought into court to stand trial is a seeming replica of the original Patricia Hearst, the soft-voiced Patty who was wrenched from her familiar surroundings by such violence. . . . Her hair, dyed a brassy red when she was arrested, has been toned to a gentle chestnut and coiffed softly around her face. Her tight and revealing sweater and jeans have been replaced by tasteful slacks and jackets. She no longer lifts manacled wrists in black power salute and her eyes are, for the most part, downcast, as if she were sharing a secret with herself.”
The defense of Hearst was headed by F. Lee Bailey and his associate Albert Johnson. Bailey chose to adopt the strategy of attempting to prove that Hearst had been “brainwashed” and suffered from what has been variously called the “Stockholm Syndrome” or the “POW Survivor Syndrome.” (Although, somewhat inconsistently, Bailey suggested at various times in the trial that his client did only what she had to do to stay alive.) Stockholm Syndrome sufferers are captives who, after a period of being utterly dependent upon the captors, become sympathetic to their captors’ cause. Under Bailey’s theory, Hearst was never a free agent or voluntary member of the SLA, up to and including the time of her arrest.
The defense strategy of claiming brainwashing and duress, critics pointed out, had several problems. First, the actions and statements of Hearst after the Hibernia robbery strongly suggested that she was acting freely and it was not necessary in the case, critics noted, to establish that Hearst remained brainwashed throughout the entire time up to her arrest–rather only that she was not a free agent at the time of the robbery. Second, brainwashing was not recognized as a defense to bank robbery under federal law, and Judge Carter’s instructions to jurors, telling them that Hearst had to have been acting out of an “immediate fear for her life” made acquittal on this theory difficult. Third, the strategy seemed to fly in the face of facts. “Why,” a juror might ask, “if Hearst was not a free agent, was she carrying in her purse, on the day of her arrest, a stone Olmec monkey face on a chain given to her by SLA member Cujo (William Wolfe)?” “Why did she have revolutionary books, such as Explosives and Homemade Bombs, on her apartment bookshelf?” “Why did she not escape despite her numerous opportunities to do so?”
Judge Carter’s ruling undercut the defense strategy by allowing the prosecution to introduce evidence of statements and events after the robbery to prove her state of mind at the time of the robbery. Thus the jury listened to Patty tell Americans on an audiotape, “‘The idea of brainwashing is ridiculous.” On cross-examination, Hearst faced numerous questions from prosecutors about her actions after the bank robbery, causing her to plead the Fifth Amendment forty-two times. She also had to listen to embarrassing expert testimony about her vulnerability and endure a humiliating cross-examination about a wide range of topics, including her sex life. The strategy, one commentator observed, “deprived Patty of the right to feel blameworthy and get on with her life.”
Why, then, did Bailey opt for the brainwashing theory? One reason is because that was the theory that Hearst’s parents wanted him to use–and they were paying for his defense. Randolph and Catherine Hearst seemed unwilling to accept that their daughter would voluntarily choose to become an SLA member. Another reason might have been Bailey’s fear that arguing in this case that Hearst’s voluntary conversion came after the Hibernia robbery would expose her to a future prosecution for her shooting outside Mel’s Sporting Goods store a month after the bank robbery. Bailey also had a psychiatrist ready to testify that Patty “was not responsible for her actions” and felt confident of his own ability to sway jurors on the brainwashing theory. Finally, it is possible that Bailey’s holding book rights to the Patty Hearst story influenced his decision; brainwashing, it might be assumed, would make for a good story line and boost his recently sagging criminal practice.
In choosing to go forward with the brainwashing theory, defense attorneys rejected the offer of prosecutors to allow Patty to plead guilty to practically anything in return for a lenient sentence, possibly just probation as a first-time offender. Bailey, perhaps, thought he couldn’t lose.
Opening statements for the two sides addressed the reality that the crime for which Hearst was being tried was captured on videotape. U. S. Attorney Robert R. Browning quoted from the words of Hearst’s April 17 communique: “My gun was loaded, and at no time did any of my comrades intentionally point their guns at me.” Bailey, on the other hand, suggested that the robbery was staged by the SLA to make Hearst appear to be an “outlaw.” Bailey told jurors, the SLA “positioned her directly in front of the cameras” like “a prized pig.” Bailey also argued, “Perhaps for the first time in the history of bank robbery, a robber was directed [by other robbers] to identify herself in the midst of the act.” Later, when the prosecution played the security videotape, Patty Hearst gazed disbelievingly at the screen, then began weeping.
Psychiatrists played the central role in Hearst’s courtroom drama. Jurors listened to over 200 hours of expert psychiatric testimony. Before the psychiatric testimony began, according to Shana Alexander in Anyone’s Daughter: The Times and Trials of Patty Hearst, most jurors thought Hearst was probably innocent–or, at least, not guilty beyond a reasonable doubt.
No psychiatrist had a bigger effect on the jury’s thinking that government psychiatrist Joel Fort. He told jurors to be skeptical of defense psychiatrists, who treat everybody as a patient, not a defendant. He suggested that they have a strong interest in helping Hearst avoid hard time in prison. Moreover, he questioned the ability of defense psychiatrists to draw conclusions about Hearst’s state of mind at a time fifteen months before they first interviewed her. According to Fort, Patty Hearst was a prime candidate for radicalism even before her kidnapping. Fort described the young Hearst as basically “an amoral person” who thought rules did not apply to her. He noted that she lied to nuns at school about her mother having cancer in order to get out of an exam, engaged in sexual activity at an early age, and experimented with drugs such as LSD. Fort offered his “velcro theory” for aimless, lost souls such at Hearst: such persons, he said, float around in moral space and then find stuck to them the first random ideology they bump into. It is not at all surprising, Fort concluded, that Hearst would find the SLA appealing. Many of its members, including Cinque, came from educated, upper-class background similar to Patty’s–and all chose to become members without being brainwashed. Hearst, if the jurors believed Fort, signed on with the sociopaths as a form of self-hatred.
The decision to go with the brainwashing theory meant that Hearst would have to take the stand to describe in some detail how the brainwashing took place. Unfortunately for her case, the jurors didn’t believe a lot of what they heard from her. For example, after Hearst described being “raped” by SLA member William Wolfe (or “Cujo”) and telling jurors “I hated him,” the prosecution produced the love trinket, the so-called Olmec monkey, found in her purse after arrest, that Wolfe had given her. Asked to explain why she would keep a gift in her purse from a rapist that she hated, Hearst answered lamely that she “like art” and took classes in art history. If the love trinket wasn’t enough to explain, there was also Patty’s own words in her June 7 communique, in which she called Cujo “the gentlest, most beautiful man I’ve ever known.” In his cross-examination of Hearst, Browning repeatedly turned to the defendant’s own writings, in the form of the “Tania Interview” (personal reflections written during Patty’s so-called “missing year” with the SLA), to undercut her testimony that she was something other than an enthusiastic radical.
The verdict came after twelve hours of deliberation. Many jurors ended their session in tears. On March 20, 1976, a jury of seven men and five women pronounced Hearst guilty of armed robbery and use of a firearm to commit a felony. In the end, jurors thought Hearst lied to try to shoehorn her actions into an untenable theory. One juror explained that Bailey forced him to either buy or reject “the whole package” and that Hearst’s firing shots at Mel’s “didn’t jive” with her supposedly passive role in the SLA. Hearst was not the weak-willed puppet that the defense suggested she was. A female juror concluded Hearst was “lying, through and through,” and that no woman would keep a love token from someone who raped and abused her. Other jurors described Hearst as “remote” and “baffling.” We didn’t know “whether we were looking at a live girl or a robot,” one male juror said. Jurors seemed to blame the defendant for hiding behind Bailey’s “mind-control” theory and not coming clean about her true feelings. Hearst’s repeated taking of “the Fifth” also didn’t sit well with jurors. One explained, “It was a real shocker. A witness can’t just tell you what he wants to tell you and not tell you what he doesn’t want to.”
Epilogue
Hearst was sentenced to seven years in prison. President Jimmy Carter commuted Hearst’s sentence to time served in February 1979. Hearst gained her release from prison after just twenty-two months. On January 20, 2001, the last full day of his presidency, Bill Clinton granted Patricia Campbell Hearst a full pardon.
Commentator George Will, reflecting on the Hearst story, saw it as a demonstration of “the fragility of the individual’s sense of self.” Will observed that Arthur Koestler’s classic political novel Darkness at Noon featured a sinister figure named Gletkin who was a master mind bender. Will worried: “The disturbing thought is not that the SLA had some cunning Gletkin who destroyed Tania’s sense of her former self. The disturbing thought is that no Gletkin was needed.”
Έκαναν ΝΤΟΥ σε σούπερ μάρκετ της Πάτρας, άρπαξαν προϊόντα και τα μοίρασαν στη λαϊκή!
Καινούργια μόδα;
Ομάδα 20 ατόμων που πιθανολογείται ότι προέρχονται από τον αντιεξουσιαστικό χώρο μπήκαν σε σούπερ μάρκετ στη συμβολή των οδών Αγίας Σοφίας και Κεφαλληνίας και αφαίρεσαν διάφορα είδη.
Στη συνέχεια αποχώρησαν και φέρεται να κινήθηκαν προς σημείο όπου γίνεται λαϊκή αγορά.
Στην περιοχή βρίσκονται ισχυρές δυνάμεις της Αστυνομίας σε αναζήτηση των συγκεκριμένων ατόμων.
Σύμφωνα με πληροφορίες του tempo24.news τα άτομα παρέμειναν για λίγο χρονικό διάστημα μέσα στο σούπερ μάρκετ, φέρεται να τοποθέτησαν τα είδη σε καλάθια με τα οποία αποχώρησαν.
Όση ώρα παρέμειναν στο εσωτερικό του καταστήματος, απαγόρευαν στους υπαλλήλους να χρησιμοποιήσουν το τηλέφωνο.
Σύμφωνα τέλος με μαρτυρίες, τα είδη που αφαίρεσαν τα μοίρασαν σε πελάτες της λαϊκής αγοράς, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα πως η κίνησή τους είχε, κατά τους ίδιους, ακτιβιστικά χαρακτηριστικά ενάντια στην ακρίβεια.
Τα παραπάνω κάθε άλλο παρά αποτελούν καινούργια μόδα δράσης παρακολουθείστε την διάσημη περίπτωση της πλούσιας εγγονής της οικογένειας Hearst το 1974.
Πάτι (Πατρίτσια) Χερστ
Αν μπείτε στο linkθα δείτε ένα βίντεο με ανακατασκευασμένες εικόνες τραπεζικής επιτήρησης που δείχνουν μια ληστεία τράπεζας στο Σαν Φρανσίσκο από την Patty Hearst, με επιθετικό τουφέκι στο χέρι, με το μέλος του Symbionese Liberation Army (SLA) Donald DeFreeze, στις 15 Απριλίου 1974. Ήταν το πρώτο της έγκλημα ως δήθεν μέλος του SLA . Δείτε μία από τις εικόνες από τη ληστεία .
Γύρω στις 9 το βράδυ στις 4 Φεβρουαρίου 1974, χτυπήθηκε η πόρτα του διαμερίσματος #4 στην οδό Benvenue 2603 στο Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνια.
Έσκασε μια ομάδα ανδρών και γυναικών με τραβηγμένα τα όπλα. Άρπαξαν μια έκπληκτη 19χρονη φοιτήτρια ονόματι Patty Hearst, ξυλοκόπησαν τον αρραβωνιαστικό της, την πέταξαν στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου τους και έφυγαν.
Έτσι ξεκίνησε μια από τις πιο περίεργες υποθέσεις στην ιστορία του FBI.
Ο Χερστ, όπως ανακαλύφθηκε σύντομα, είχε απαχθεί από μια ομάδα ένοπλων ριζοσπαστών που αυτοαποκαλούνταν ο Συμβιωνικός Απελευθερωτικός Στρατός ή SLA. Με επικεφαλής έναν σκληραγωγημένο εγκληματία ονόματι Donald DeFreeze, η SLA δεν ήθελε τίποτα λιγότερο από το να υποκινήσει έναν ανταρτοπόλεμο ενάντια στην κυβέρνηση των ΗΠΑ και να καταστρέψει αυτό που αποκαλούσαν «καπιταλιστικό κράτος». Οι τάξεις τους περιελάμβαναν γυναίκες και άνδρες, μαύρους και λευκούς, και αναρχικούς και εξτρεμιστές από διάφορα κοινωνικά στρώματα.
Ήταν, με λίγα λόγια, μια ομάδα εγχώριων τρομοκρατών. Και πολλοί επικίνδυνοι. Είχαν ήδη πυροβολήσει δύο στελέχη του σχολείου του Όκλαντ με σφαίρες από κυάνιο, σκοτώνοντας τον ένα και τραυματίζοντας σοβαρά τον άλλο.
Γιατί άρπαξαν τον Χερστ; Για να τραβήξει την προσοχή της χώρας, πρωτίστως. Ο Χερστ ήταν από μια πλούσια, ισχυρή οικογένεια. ο παππούς της ήταν ο μεγιστάνας της εφημερίδας Γουίλιαμ Ράντολφ Χερστ. Το σχέδιο του SLA λειτούργησε και λειτούργησε καλά: η απαγωγή κατέπληξε τη χώρα και έγινε πρωτοσέλιδο εθνική είδηση.
Αλλά η SLA είχε περισσότερα σχέδια για την Patty Hearst. Αμέσως μετά την εξαφάνισή της, η SLA άρχισε να κυκλοφορεί ηχητικές κασέτες που απαιτούσαν εκατομμύρια δολάρια σε δωρεές τροφίμων σε αντάλλαγμα για την απελευθέρωσή της. Ταυτόχρονα, προφανώς άρχισαν να την κακομεταχειρίζονται και να κάνουν πλύση εγκεφάλου στην αιχμάλωτό τους, ελπίζοντας να μετατρέψουν αυτή τη νεαρή κληρονόμο από τα υψηλότερα επίπεδα της κοινωνίας σε παιδί διαφήμιση για την επερχόμενη επανάστασή τους.
Και αυτό φαινόταν να λειτουργεί. Στις 3 Απριλίου, η SLA κυκλοφόρησε μια κασέτα με τη Χερστ να λέει ότι είχε συμμετάσχει στον αγώνα τους για την απελευθέρωση των καταπιεσμένων και μάλιστα είχε πάρει νέο όνομα. Δώδεκα ημέρες αργότερα, εντοπίστηκε σε κάμερες παρακολούθησης τραπεζών να κρατά ένα όπλο επίθεσης κατά τη διάρκεια μιας ληστείας τράπεζας SLA, να ουρλιάζει δίνοντας εντολές σε παρευρισκόμενους και να παρέχει κάλυψη στους συμμάχους της.
Εν τω μεταξύ, το FBI είχε ξεκινήσει μια από τις πιο μαζικές, εντατικές έρευνες για πράκτορες στην ιστορία του για να βρει τον Χερστ και να σταματήσει την SLA. Δουλεύοντας με πολλούς συνεργάτες, εξάντλησε χιλιάδες πιθανούς ύποπτους. Αλλά με την SLA να τρομάζει πιθανούς πληροφοριοδότες στη σιωπή, χρησιμοποιώντας καλή επιχειρησιακή ασφάλεια και βασιζόμενη σε ένα οργανωμένο δίκτυο ασφαλών κατοικιών, ήταν δύσκολο να προχωρήσουμε.
Ένα διάλειμμα ήρθε στο Λος Άντζελες. Στις 16 Μαΐου, δύο μέλη του SLA προσπάθησαν να κλέψουν μια ζώνη πυρομαχικών από ένα τοπικό κατάστημα και παραλίγο να πιαστούν. Το βαν απόδρασης ανακαλύφθηκε, το οποίο οδήγησε τις αρχές σε ένα ασφαλές σπίτι της SLA. Την επόμενη μέρα, το σπίτι περικυκλώθηκε από την αστυνομία του Λος Άντζελες. Ακολούθησε μαζική ανταλλαγή πυροβολισμών. Το κτίριο τυλίχτηκε στις φλόγες. έξι μέλη του SLA πέθαναν στην πυρκαγιά, συμπεριλαμβανομένου του DeFreeze.
Πού ήταν όμως η Χερστ; Αυτή και αρκετοί άλλοι είχαν δραπετεύσει και άρχισαν να ταξιδεύουν σε όλη τη χώρα για να αποφύγουν τη σύλληψη. Οι πράκτορες του FBI, ωστόσο, ήταν πολύ πίσω. Τελικά την αιχμαλώτισαν στο Σαν Φρανσίσκο στις 18 Σεπτεμβρίου 1975 και κατηγορήθηκε για ληστεία τράπεζας και άλλα εγκλήματα.
Η δίκη της ήταν τόσο συγκλονιστική όσο και η καταδίωξη. Παρά τους ισχυρισμούς για πλύση εγκεφάλου, και σύνδρομο της Στοκχόλμης, το δικαστήριο την έκρινε ένοχη και καταδικάστηκε σε επτά χρόνια φυλάκιση. Η Χερστ εξέτισε δύο χρόνια πριν ο Πρόεδρος Κάρτερ μετατρέψει την ποινή της. Αργότερα της δόθηκε χάρη.
Και η υπόλοιπη SLA; Τους έπιασαν όλους. Τα δύο τελευταία μέλη συνελήφθησαν το 1999 και το 2002.
Σύνδρομο Στοκχόλμης , ψυχολογική απάντηση όπου ένας αιχμάλωτος αρχίζει να ταυτίζεται στενά με τους απαγωγείς του, καθώς και με την ατζέντα και τις απαιτήσεις τους.
Το όνομα του συνδρόμου προέρχεται από μια κακή ληστεία τράπεζας στη Στοκχόλμη της Σουηδίας . Τον Αύγουστο του 1973 τέσσερις υπάλληλοι της Sveriges Kreditbank κρατήθηκαν όμηροι στο θησαυροφυλάκιο της τράπεζας για έξι ημέρες. Κατά τη διάρκεια της αντιπαράθεσης, αναπτύχθηκε ένας φαινομενικά αταίριαστος δεσμός μεταξύ αιχμάλωτου και αιχμαλώτου. Μια όμηρος, κατά τη διάρκεια μιας τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον Σουηδό πρωθυπουργό Olof Palme , δήλωσε ότι εμπιστευόταν πλήρως τους απαγωγείς της, αλλά φοβόταν ότι θα πέθαινε σε μια αστυνομική επίθεση στο κτίριο.
Το πιο διαβόητο παράδειγμα του συνδρόμου της Στοκχόλμης μπορεί να είναι αυτό που αφορά την απαχθείσα κληρονόμο της εφημερίδας Patricia Hearst . Το 1974, περίπου 10 εβδομάδες αφότου συνελήφθη ως όμηρος από τον Απελευθερωτικό Στρατό της Συμβιόνης , η Χερστ βοήθησε τους απαγωγείς της να ληστέψουν μια τράπεζα στην Καλιφόρνια. Αλλά ήταν κατά τη διάρκεια της κρίσης ομήρων στο Ιράν (1979–81) που το σύνδρομο της Στοκχόλμης δραστηριοποιήθηκε στη φαντασία του κοινού. Το σύνδρομο αναφέρθηκε επίσης μετά την αεροπειρατεία της πτήσης 847 της TWA το 1985 . Αν και οι επιβάτες υποβλήθηκαν σε δοκιμασία ομήρων που διήρκεσε περισσότερο από δύο εβδομάδες, μετά την απελευθέρωσή τους ορισμένοι ήταν ανοιχτά συμπαθείς στις απαιτήσεις των απαγωγέων τους. Ένα άλλο παράδειγμα αφορούσε Δυτικούς που απήχθησαν από ισλαμιστές μαχητές στο Λίβανο . Οι όμηροι Terry Anderson (κρατούμενος 1985–91), Terry Waite (1987–91) και Thomas Sutherland (1985–91) ισχυρίστηκαν όλοι ότι είχαν καλή μεταχείριση από τους απαγωγείς τους, παρά το γεγονός ότι κρατούνταν συχνά σε απομόνωση και αλυσοδεμένοι σε μικρά, ακάθαρτα κελιά. Παρόμοιες απαντήσεις έδειξαν και οι όμηροι που κρατούνταν στην ιαπωνική πρεσβεία στο Περού το 1996-97.
Οι ψυχολόγοι που έχουν μελετήσει το σύνδρομο πιστεύουν ότι ο δεσμός δημιουργείται αρχικά όταν ένας αιχμάλωτος απειλεί τη ζωή ενός αιχμάλωτου, σκόπει και στη συνέχεια επιλέγει να μην σκοτώσει τον αιχμάλωτο. Η ανακούφιση του αιχμαλώτου με την απομάκρυνση της απειλής θανάτου μετατρέπεται σε συναισθήματα ευγνωμοσύνης προς τον αιχμάλωτο που του έδωσε τη ζωή. τράπεζας της Στοκχόλμης Όπως αποδεικνύει το περιστατικό ληστείας , χρειάζονται μόνο λίγες μέρες για να παγιωθεί αυτός ο δεσμός, αποδεικνύοντας ότι, από νωρίς, η επιθυμία του θύματος να επιβιώσει υπερτερεί της παρόρμησης να μισήσει το άτομο που δημιούργησε την κατάσταση.
Το ένστικτο της επιβίωσης βρίσκεται στην καρδιά του συνδρόμου της Στοκχόλμης. Τα θύματα ζουν σε αναγκαστική εξάρτηση και ερμηνεύουν σπάνιες ή μικρές πράξεις καλοσύνης εν μέσω φρικτών συνθηκών ως καλή μεταχείριση. Συχνά γίνονται υπερεπαγρυπνοί στις ανάγκες και τις απαιτήσεις των απαγωγέων τους, δημιουργώντας ψυχολογικούς δεσμούς μεταξύ της ευτυχίας των απαγωγέων και της δικής τους ευτυχίας. Πράγματι, το σύνδρομο χαρακτηρίζεται όχι μόνο από έναν θετικό δεσμό μεταξύ αιχμαλώτου και αιχμαλώτου αλλά και από μια αρνητική στάση εκ μέρους του αιχμάλωτου απέναντι στις αρχές που απειλούν τη σχέση αιχμαλώτου. Η αρνητική στάση είναι ιδιαίτερα ισχυρή όταν ο όμηρος δεν είναι χρήσιμος για τους απαγωγείς παρά μόνο ως μοχλός έναντι ενός τρίτου μέρους, όπως έχει συμβεί συχνά με τους πολιτικούς ομήρους.
Μέχρι τον 21ο αιώνα, οι ψυχολόγοι είχαν επεκτείνει την κατανόησή τους για το σύνδρομο της Στοκχόλμης από ομήρους σε άλλες ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας , των μελών της λατρείας, των αιχμαλώτων πολέμου, των εξαγορασμένων πόρνων και των κακοποιημένων παιδιών. Η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία δεν περιλαμβάνει το σύνδρομο της Στοκχόλμης στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM) .
Σ.γ.: Αν έχετε κάποιες σκέψεις για άλλου τρόπου αντίδραση όπως την παθητική, παρακαλείσθε να την καταθέσετε έστω και ανώνυμα στα σχόλια.
Ο γνωστός πλέον σε όλους ιολόγος Dr Malone δήλωσε για τα εμβόλια και τους εμβολιασμένους σε δημοσιογράφο που του είπε:
«Μας έλεγαν και ουσιαστικά προωθούσαν οι κυβερνήσεις μας ότι αυτά τα εμβόλια θα μας προστάτευαν από την μόλυνση, την αναπαραγωγή, την διασπορά του ιού!
Όταν αυτοί οι πυλώνες κατέρρευσαν και τα δεδομένα έγιναν ξεκάθαρα ότι τα εμβόλια δεν είναι αποτελεσματικά με κανέναν τρόπο, σύμφωνα με τον οποίο ένα παραδοσιακό εμβόλιο θα θεωρούταν ότι είναι αποτελεσματικό, εμποδίζοντας την μόλυνση και την διασπορά, το εναλλακτικό σχέδιο της κυβέρνησης ήταν πάντοτε ”Λοιπόν, σας προστατεύουν από την σοβαρή νόσηση και τον θάνατο.”
Τώρα κι αυτοί οι πυλώνες καταρρίπτονται!!!!!! Τα δεδομένα από τις ΗΠΑ, την Ευρώπη, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Σκωτία και το Ισραήλ, μέχρι που σταμάτησαν να κοινοποιούν τα δεδομένα, καταδεικνύουν ότι όσο περισσότερα εμβόλια απ’ αυτά τα γενετικά εμβόλια, λαμβάνεις, τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος μόλυνσης, νόσησης και θανάτου συγκριτικά μ’ εκείνους που παραμένουν ”ανεμβολίαστοι”!!!!!».
Μ.Ζαχάροβα κατά Πολωνίας και ΕΕ: «Να απολογηθείτε τώρα για την αντιρωσική υστερία με τον πύραυλο»
Πυρά κατά πάντων από την εκπρόσωπο του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα
Να απολογηθούν καλεί η Μόσχα τόσο την Βαρσοβία όσο και την Ευρωπαϊκή Ένωση, για τα όσα ισχυρίστηκαν οι δυο πλευρές αναφορικά με την προέλευση του ουκρανικού πυραύλου που σκότωσε δυο άτομα, εξαπολύοντας ταυτόχρονα κατηγορίες περί ρωσοφοβίας και υστερίας της Ευρώπης.
Μέσω Telegram η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα, διερωτήθηκε ,
«ο πρόεδρος της Πολωνίας χαρακτήρισε “ατύχημα” την πτώση του πυραύλου.
Εχθές ακούσαμε την υστερία Πολωνών αξιωματούχων και πολιτικών.
Οι Πολωνοί που εξαπέλυσαν αντιρωσικές επιθέσεις και κάλεσαν τον πρέσβη μας Σεργκέι Αντρέγιεφ για να διαμαρτυρηθούν μέσα στα μεσάνυχτα, δεν πρέπει να απολογηθούν;».
Η ίδια στη συνέχεια προχώρησε σε αιχμηρό σχόλιο με αποδέκτη τον πολεμοχαρή, επικίνδυνο και ασταθή Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο οποίος γνωρίζοντας ότι επρόκειτο για ουκρανικό πύραυλο έσπευσε να καλέσει το ΝΑΤΟ σε δράση κατά της Ρωσίας λέγοντας πως
«κάθεται σε ένα καταφύγιο και δεν καταλαβαίνει γιατί ακόμη και οι πιο διαβόητοι Ρωσόφοβοι αποκήρυξαν την εκδοχή του για έναν “ρωσικό πύραυλο στην Πολωνία”.
Δεν μπορεί να καταλάβει ότι τον έβαλαν επικεφαλής μιας συμμορίας ληστών στην Ουκρανία για να κάνει τη βρόμικη δουλειά και όχι να υπαγορεύει στους ‘χειριστές’ του τι να κάνουν».
«Τα θραύσματα του πυραύλου που έπεσαν την Τρίτη στην Πολωνία δεν δίνουν λόγο για κλιμάκωση. Η Βαρσοβία θα μπορούσε αμέσως να πει ότι αυτά ήταν θραύσματα ενός πυραύλου S-300 που δεν είχαν καμία σχέση με τη Ρωσία» δήλωσε από πλευράς του ο εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου Ντμίτρι Πεσκόφ.
«Είναι γεγονός ότι δεν υπήρχε λόγος για κλιμάκωση. Οι Πολωνοί είχαν όλες τις ευκαιρίες να δηλώσουν αμέσως ότι αυτά ήταν θραύσματα ενός πυραύλου S-300. Συνεπώς, όλοι οι ειδικοί θα είχαν συνειδητοποιήσει αμέσως ότι οι ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις δεν είχαν τίποτα να κάνει με αυτόν τον πύραυλο» ανέφερε.
Σ.γ.: Για όλα φταίνε οι Ρώσοι ακόμη και για τους επάρατους, δολοφονικούς ψεκασμούς κάτω από τον αίθριο ουρανό σήμερα στην Πάτρα! Μας πεθαίνουν αργά αλλά σταθερά, ξεσηκωθείτε!!!
«Θερμή» υποδοχή επιφύλαξαν στον υπουργό Υγείας Θάνο Πλεύρη, οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί του Μαμάτσειου Γενικού Νοσοκομείου Κοζάνης, αλλά και εκπρόσωποι του Συλλόγου Εργαζομένων του νοσοκομείου, και τον αποδοκίμασαν έντονα όταν έφτασε στο χώρο.
«Πλεύρη ακούς, γεμίσαμε νεκρούς», ήταν το πιο χαρακτηριστικό από τα συνθήματα που ακούστηκαν, ενώ δεν έλειψαν και οι πιο έντονες αποδοκιμασίες.
Σημειώνεται ότι προ έξι ημερών ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κατά την περιοδεία του στην Πιερία και μετέπειτα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης όπου και έδωσε το παρών σε εκδήλωση του 63ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου αντιμετώπισε τις αποδοκιμασίες των ανεμβολίαστων υγειονομικών τους οποίους αυτός πρωτίστως και μετά ο Θ.Πλεύρης έχει καταδικάσει στην φτώχεια μαζί με τις οικογένειές τους και στην επαγγελματική ανυπαρξία.
Σ.γ.:Με ποιο δικαίωμα βρε φερέφωνα της Νέας Τάξης εμποδίζετε τους γιατρούς να ασκήσουν επάγγελμα διότι δεν θέλουν με το στανιό να διεισδύσουν γενετικά, θανατηφόρα σκευάσματα στο κορμί τους; Siharut Bhakdi
Υποδεχθείτε με βάϊα και δάφνες τον νέο μας παγκόσμιο ηγέτη που θα μας φέρει μέσω του WEF την απόλυτη δυστυχία, φτώχια καθ πείνα. Σε όσους θα ζουν ακόμη από τις παρενέργειες των αναγκαστικών αντι-Covid εμβολίων!
Ο Klaus Schwab Ήταν Μαθητής Του Henry Kissinger Και Γιος Ενός Συνεργάτη Των Ναζί, Ο Οποίος Χρησιμοποίησε Σκλάβους Και Βοήθησε Τις Προσπάθειες Των Ναζί Να Αποκτήσουν Την Πρώτη Ατομική Βόμβα.
Υπάρχει κάποιος λόγος να πιστεύουμε ότι ο Κλάους Σβαμπ, όπως υπάρχει σήμερα, έχει αλλάξει οπωσδήποτε; Ή μήπως εξακολουθεί να είναι το δημόσιο πρόσωπο μιας προσπάθειας δεκαετιών για την εξασφάλιση της επιβίωσης μιας πολύ παλιάς ατζέντας;
Το τελευταίο ερώτημα που πρέπει να τεθεί σχετικά με τα πραγματικά κίνητρα πίσω από τις ενέργειες του κ. Schwab, μπορεί να είναι το πιο σημαντικό για το μέλλον της ανθρωπότητας: Προσπαθεί ο Klaus Schwab να δημιουργήσει την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση ή προσπαθεί να δημιουργήσει το τέταρτο Ράιχ; (Σ.γ.:Μάλλον προσπθεί να μας μειώσει σε 500 εκατομμύρια σκλάβους και παθητικά μετανθρωπάκια που θα παίρνουν εντολές από πάμφθηνα ρομπότ μέσω τηλεόρασης).
(Johnny Vedmore) Είναι ο πραγματικός Klaus Schwab μια ευγενική φιγούρα ηλικιωμένου θείου που επιθυμεί να κάνει καλό στην ανθρωπότητα ή είναι στην πραγματικότητα ο γιος ενός συνεργάτη των Ναζί που χρησιμοποίησε δουλεμπορική εργασία και βοήθησε τις προσπάθειες των Ναζί να αποκτήσουν την πρώτη ατομική βόμβα; Ο Johnny Vedmore το ερευνά.
από τον Johnny Vedmore, 24 Μαρτίου 2021
Το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, ο Klaus Schwab καθόταν για πρωινό στη συναγωγή Park East της Νέας Υόρκης με τον ραβίνο Arthur Schneier, πρώην αντιπρόεδρο του Παγκόσμιου Εβραϊκού Κογκρέσου και στενό συνεργάτη των οικογενειών Bronfman και Lauder.
Μαζί, οι δύο άνδρες παρακολουθούσαν να εκτυλίσσεται ένα από τα πιο εντυπωσιακά γεγονότα των επόμενων είκοσι ετών, καθώς τα αεροπλάνα έπλητταν τα κτίρια του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου. Τώρα, δύο δεκαετίες μετά, ο Klaus Schwab κάθεται και πάλι στην πρώτη σειρά σε μια ακόμη καθοριστική για τη γενιά στιγμή της σύγχρονης ανθρώπινης ιστορίας. (Σ.γ.:Μην ξεχνάμε ότι μόνο οι Εβραίοι υπάλληλοι δεν πήγαν στους διδύμους Πύργους εκείνη την επάρατη ημέρα, ειδοποιημένοι από ποιον;)
Φαίνεται να έχει πάντα μια θέση στην πρώτη σειρά όταν πλησιάζει μια τραγωδία, και η εγγύτητα του Schwab σε κοσμοϊστορικά γεγονότα οφείλεται πιθανότατα στο ότι είναι ένας από τους πιο καλά δικτυωμένους ανθρώπους στη Γη. (Σ.γ.: Πάντα ενημερωμένος από το Παγκόσμιο Τεκτονο-σιωνιστικό κατεστημένο που προηγείται των εξελίξεων).
Ως η κινητήρια δύναμη πίσω από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, “τον διεθνή οργανισμό για τη συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα”, ο Schwab έχει προσελκύσει αρχηγούς κρατών, κορυφαία στελέχη επιχειρήσεων και την ελίτ των ακαδημαϊκών και επιστημονικών κύκλων στο Νταβός για πάνω από 50 χρόνια.
Πιο πρόσφατα, έχει επίσης προσελκύσει την οργή πολλών λόγω του πιο πρόσφατου ρόλου του ως μπροστάρη της Μεγάλης Επανεκκίνησης, μιας σαρωτικής προσπάθειας για την αναμόρφωση του πολιτισμού σε παγκόσμιο επίπεδο προς όφελος της ελίτ του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ και των συμμάχων της… (σ.γ.: και εις βάρος των προβάτων που τα αξιολογεί η Ελίτ λιγότερο κι από τις σκνίοες και τα κουνούπια).
Ο Schwab, κατά τη διάρκεια της ετήσιας συνάντησης του Φόρουμ τον Ιανουάριο του 2021, τόνισε ότι η οικοδόμηση εμπιστοσύνης (σ.γ.: μεταξύ των ηγετών της μασονίας και των σιωνιστών) θα είναι αναπόσπαστο μέρος της επιτυχίας της Μεγάλης Επαναφοράς, σηματοδοτώντας μια επακόλουθη επέκταση της ήδη τεράστιας εκστρατείας δημοσίων σχέσεων της πρωτοβουλίας.
Αν και ο Schwab ζήτησε την οικοδόμηση εμπιστοσύνης μέσω μιας απροσδιόριστης “προόδου”, η εμπιστοσύνη συνήθως διευκολύνεται μέσω της διαφάνειας (σ.γ.: που στην ουσία πρόκειται για πλήρη αδιαφάνεια) . Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τόσοι πολλοί αρνήθηκαν να εμπιστευτούν τον κ. Schwab και τα κίνητρά του, καθώς ελάχιστα είναι γνωστά για την ιστορία και το ιστορικό του ανθρώπου πριν από την ίδρυση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Όπως και πολλοί επιφανείς μπροστάρηδες για τις ατζέντες που υποστηρίζονται από την ελίτ, (σ.γ.: Σιωνιστές,τέκτονες, τραπεζίτες, ροδόσταυρους, ναϊτες, και όλο το κακό συναπάντημα) το διαδικτυακό αρχείο του Schwab έχει απολυμανθεί καλά, καθιστώντας δύσκολη την ανεύρεση πληροφοριών σχετικά με την πρώιμη ιστορία του, καθώς και πληροφοριών για την οικογένειά του.
Ωστόσο, έχοντας γεννηθεί στο Ράβενσμπουργκ της Γερμανίας το 1938, πολλοί έχουν υποθέσει τους τελευταίους μήνες ότι η οικογένεια του Schwab μπορεί να είχε κάποιους δεσμούς με τις πολεμικές προσπάθειες του Άξονα, δεσμούς που, αν αποκαλυφθούν, θα μπορούσαν να απειλήσουν τη φήμη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ και να θέσουν σε ανεπιθύμητο έλεγχο τις διακηρυγμένες αποστολές και τα κίνητρά του (σ.γ.: για μια απάνθρωπη, μετανθρώπινη ανθρωπότητα).
Σε αυτή την έρευνα του Unlimited Hangout, το παρελθόν που ο Κλάους Σουάμπ προσπάθησε να αποκρύψει διερευνάται λεπτομερώς, αποκαλύπτοντας την εμπλοκή της οικογένειας Σουάμπ, όχι μόνο στην προσπάθεια των Ναζί για ατομική βόμβα, αλλά και στο παράνομο πυρηνικό πρόγραμμα της Νότιας Αφρικής του απαρτχάιντ.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η ιστορία του πατέρα του Κλάους, του Eugen Schwab, ο οποίος οδήγησε τον υποστηριζόμενο από τους Ναζί γερμανικό κλάδο μιας ελβετικής εταιρείας μηχανικών στον πόλεμο ως εξέχων στρατιωτικός εργολάβος.
Αυτή η εταιρεία, η Escher-Wyss, θα χρησιμοποιούσε σκλάβους για την παραγωγή μηχανημάτων κρίσιμων για την πολεμική προσπάθεια των Ναζί, καθώς και για την προσπάθεια των Ναζί να παράγουν βαρύ νερό για το πυρηνικό τους πρόγραμμα.
Χρόνια αργότερα, στην ίδια εταιρεία, ο νεαρός Klaus Schwab συμμετείχε στο διοικητικό συμβούλιο όταν αποφασίστηκε να εφοδιάσει το ρατσιστικό καθεστώς απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής με τον απαραίτητο εξοπλισμό για να προωθήσει την προσπάθειά του να γίνει πυρηνική δύναμη. (Σ.γ.: Σαν τον μπαμπά του ασχολούνταν πάντα με αγαθοεργίες που ωφελούσαν την ισχυροποίηση δικτατορικών, τυραννικών καθεστώτων).
Με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ να είναι πλέον ένας εξέχων υποστηρικτής της μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων και της “καθαρής” πυρηνικής ενέργειας, το παρελθόν του Κλάους Σβαμπ τον καθιστά ακατάλληλο εκπρόσωπο για την ατζέντα που διακηρύσσει για το παρόν και το μέλλον.
Ωστόσο, αν εμβαθύνει κανείς ακόμη περισσότερο στις δραστηριότητές του, γίνεται σαφές ότι ο πραγματικός ρόλος του Schwab είναι εδώ και καιρό να “διαμορφώνει τις παγκόσμιες, περιφερειακές και βιομηχανικές ατζέντες” του παρόντος, προκειμένου να διασφαλίσει τη συνέχεια μεγαλύτερων, πολύ παλαιότερων ατζεντών που περιήλθαν σε ανυποληψία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όχι μόνο της πυρηνικής τεχνολογίας, αλλά και των πολιτικών ελέγχου του πληθυσμού που επηρεάζονται από την ευγονική.
Μια Swabian-η ιστορία
Στις 10 Ιουλίου 1870, ο παππούς του Klaus Schwab, ο Jakob Wilhelm Gottfried Schwab, ο οποίος αργότερα αναφερόταν απλώς ως Gottfried, γεννήθηκε σε μια Γερμανία που βρισκόταν σε πόλεμο με τους Γάλλους γείτονές της. Η Καρλσρούη, η πόλη όπου γεννήθηκε ο Gottfried Schwab, βρισκόταν στο Μεγάλο Δουκάτο του Baden, το οποίο κυβερνούσε το 1870 ο 43χρονος Μεγάλος Δούκας του Baden, Φρειδερίκος Α΄. (Σ.γ.: Όπως πάντα οι σοφοί σιωνιστές βρίσκονται παντοτε στη σκιά κάποιου “χιστιανού” ηγέτη και φυσικά τον συμβουλεύουν τι να κάνει και πως να περνούν οι εντολές των πρωτοκόλλων της Σιών στα άβουλα πρόβατα τους μισητούς των εχθρούς που είναι οι gentiles = οι κτηνώδεις, μολυσμένοι χριστιανοί).
Την επόμενη χρονιά, ο προαναφερόμενος δούκας θα ήταν παρών στην ανακήρυξη της Γερμανικής Αυτοκρατορίας που έλαβε χώρα στην αίθουσα των καθρεφτών στο παλάτι των Βερσαλλιών. Ήταν ο μοναδικός γαμπρός του εκάστοτε αυτοκράτορα Γουλιέλμου Α΄ και, ως Φρειδερίκος Α΄, ήταν ένας από τους βασιλεύοντες ηγεμόνες της Γερμανίας.
Όταν ο Gottfried Schwab έγινε 18 ετών, η Γερμανία θα έβλεπε τον Γουλιέλμο Β’ να καταλαμβάνει τον θρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα του, Φρειδερίκου Γ’.
Το 1893, ο 23χρονος Gottfried Schwab εγκατέλειψε επίσημα τη Γερμανία, παραιτούμενος από τη γερμανική υπηκοότητα και εγκαταλείποντας την Καρλσρούη για να μεταναστεύσει στην Ελβετία. Εκείνη την εποχή, το επάγγελμά του ήταν αυτό ενός απλού αρτοποιού.
Εδώ, ο Gottfried θα γνωρίσει τη Marie Lappert που καταγόταν από το Kirchberg κοντά στη Βέρνη της Ελβετίας και ήταν πέντε χρόνια νεότερή του. Θα παντρευτούν στο Roggwil της Βέρνης στις 27 Μαΐου 1898 και τον επόμενο χρόνο, στις 27 Απριλίου 1899, θα γεννηθεί το παιδί τους Eugen Schwab.
Κατά τη στιγμή της γέννησής του, ο Gottfried Schwab είχε ανέβει στην ιεραρχία, έχοντας γίνει μηχανικός μηχανών. Όταν ο Eugen ήταν περίπου ενός έτους, ο Gottfried και η Marie Schwab αποφάσισαν να επιστρέψουν για να ζήσουν στην Καρλσρούη και ο Gottfried υπέβαλε εκ νέου αίτηση για τη γερμανική υπηκοότητα και πάλι.
Ο Eugen Schwab θα ακολουθούσε τα βήματα του πατέρα του και θα γινόταν επίσης μηχανικός μηχανών και τα επόμενα χρόνια θα συμβούλευε τα παιδιά του να κάνουν το ίδιο. Ο Eugen Schwab θα αρχίσει τελικά να εργάζεται σε ένα εργοστάσιο σε μια πόλη της Άνω Σουαβίας στη Νότια Γερμανία, πρωτεύουσα της περιφέρειας Ράβενσμπουργκ της Βάδης-Βυρτεμβέργης.
Το εργοστάσιο στο οποίο θα σφυρηλατούσε την καριέρα του ήταν το γερμανικό παράρτημα μιας ελβετικής εταιρείας με την επωνυμία Escher Wyss. Η Ελβετία είχε πολλούς μακροχρόνιους οικονομικούς δεσμούς με την περιοχή του Ράβενσμπουργκ, με Ελβετούς εμπόρους στις αρχές του 19ου αιώνα να φέρνουν νήματα και προϊόντα ύφανσης.
Την ίδια περίοδο, το Ράβενσμπουργκ παρέδιδε σιτηρά στο Ρόρσαχ μέχρι το 1870, μαζί με ζώα εκτροφής και διάφορα τυριά, βαθιά μέσα στις ελβετικές Άλπεις. Μεταξύ του 1809 και του 1837, στο Ράβενσμπουργκ ζούσαν 375 Ελβετοί, αν και ο ελβετικός πληθυσμός είχε μειωθεί σε 133 μέχρι το 1910.
Στη δεκαετία του 1830, ειδικευμένοι Ελβετοί εργάτες δημιούργησαν ένα εργοστάσιο βαμβακιού με ενσωματωμένο εργοστάσιο λεύκανσης και φινιρίσματος που ανήκε και συντηρούνταν από τους αδελφούς Erpf.
Η αγορά αλόγων του Ράβενσμπουργκ, που δημιουργήθηκε γύρω στο 1840, προσέλκυσε επίσης πολλούς ανθρώπους από την Ελβετία, ιδίως μετά το άνοιγμα της σιδηροδρομικής γραμμής από το Ράβενσμπουργκ προς το Φρίντριχσχάφεν, μια πόλη που βρίσκεται στην κοντινή λίμνη Κωνστάντζας στα σύνορα της Ελβετίας και της Γερμανίας, το 1847.
Οι έμποροι σιτηρών του Rorsach επισκέπτονταν τακτικά το Ravensburger Kornhaus και τελικά αυτή η διασυνοριακή συνεργασία και το εμπόριο οδήγησαν επίσης στο άνοιγμα ενός υποκαταστήματος του εργοστασίου μηχανών της Ζυρίχης, Escher-Wyss & Cie, στην πόλη. Το κατόρθωμα αυτό έγινε αληθοφανές μόλις ολοκληρώθηκε μεταξύ 1850 και 1853 μια σιδηροδρομική γραμμή που συνέδεε την Ελβετία με το γερμανικό δίκτυο δρομολογίων.
Το εργοστάσιο ιδρύθηκε από τον Walter Zuppinger μεταξύ 1856 και 1859 και θα ξεκινούσε την παραγωγή το 1860. Το 1861, μπορούμε να δούμε την πρώτη επίσημη πατέντα των κατασκευαστών Escher-Wyss στο Ravensburg για “ιδιαίτερες εγκαταστάσεις σε μηχανικούς αργαλειούς για την ύφανση κορδέλας”.
Εκείνη την εποχή, το υποκατάστημα της Escher Wyss στο Ράβενσμπουργκ θα διευθύνεται από τον Walter Zuppinger και θα είναι το μέρος όπου ανέπτυξε την εφαπτομενική τουρμπίνα και όπου απέκτησε μια σειρά από πρόσθετες πατέντες.
Το 1870, ο Zuppinger μαζί με άλλους θα ίδρυε επίσης ένα εργοστάσιο χαρτοβιομηχανίας στο Baienfurt κοντά στο Ravensburg. Αποσύρθηκε το 1875 και αφιέρωσε όλη του την ενέργεια στην περαιτέρω εξέλιξη των στροβίλων.
Το Ιδρυτικό έγγραφο του εργοστασίου Escher-Wyss Ravensburg, με ημερομηνία 1860.
Στην έλευση του νέου αιώνα, η Escher-Wyss είχε αφήσει στην άκρη την υφαντουργία κορδέλας και είχε αρχίσει να επικεντρώνεται σε πολύ μεγαλύτερα έργα, όπως η παραγωγή μεγάλων βιομηχανικών στροβίλων και, το 1907, αναζήτησε μια “διαδικασία έγκρισης και παραχώρησης” για την κατασκευή ενός υδροηλεκτρικού εργοστασίου κοντά στο Dogern am Rhein, κάτι που αναφέρεται σε ένα φυλλάδιο της Βασιλείας του 1925.
Μέχρι το 1920, η Escher-Wyss βρέθηκε να αντιμετωπίζει σοβαρές οικονομικές δυσκολίες. Η συνθήκη των Βερσαλλιών είχε περιορίσει τη στρατιωτική και οικονομική ανάπτυξη της Γερμανίας μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, και η ελβετική εταιρεία βρήκε την ύφεση στα γειτονικά εθνικά έργα πολιτικού μηχανικού υπερβολικά δυσβάσταχτη.
Το μητρικό υποκατάστημα της Escher-Wyss βρισκόταν στη Ζυρίχη και χρονολογούνταν από το 1805 και η εταιρεία, η οποία εξακολουθούσε να επωφελείται από μια καλή φήμη και μια ιστορία που διαρκούσε περισσότερο από έναν αιώνα, θεωρήθηκε πολύ σημαντική για να χαθεί.
Τον Δεκέμβριο του 1920 πραγματοποιήθηκε αναδιοργάνωση με τη μείωση του μετοχικού κεφαλαίου από 11,5 σε 4,015 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα και το οποίο αργότερα αυξήθηκε εκ νέου σε 5,515 εκατομμύρια ελβετικά φράγκα. Μέχρι το τέλος του οικονομικού έτους 1931, η Escher-Wyss εξακολουθούσε να χάνει χρήματα.
Ωστόσο, η θαρραλέα εταιρεία συνέχισε να παραδίδει μεγάλης κλίμακας συμβάσεις πολιτικού μηχανικού καθ’ όλη τη δεκαετία του 1920, όπως σημειώνεται στην επίσημη αλληλογραφία που συντάχθηκε το 1924 από τον Γουλιέλμο Γ΄ Πρίγκιπα του Urach προς την εταιρεία Escher-Wyss και προς τον διαχειριστή περιουσιακών στοιχείων του Οίκου του Urach, λογιστή Julius Heller.
Το έγγραφο αυτό εξετάζει τους “Γενικούς όρους της Ένωσης Γερμανών Κατασκευαστών Υδροστροβίλων για την παράδοση μηχανών και άλλου εξοπλισμού για υδροηλεκτρικά εργοστάσια“.
Αυτό επιβεβαιώνεται επίσης σε ένα φυλλάδιο σχετικά με τους “Όρους της Ένωσης Γερμανών Κατασκευαστών Υδροστροβίλων για την εγκατάσταση στροβίλων και εξαρτημάτων μηχανών εντός του Γερμανικού Ράιχ”, που τυπώθηκε στις 20 Μαρτίου 1923 σε ένα διαφημιστικό φυλλάδιο της Escher-Wyss για έναν καθολικό ρυθμιστή πίεσης λαδιού.
Αφού η Μεγάλη Ύφεση στις αρχές της δεκαετίας του 1930 είχε καταστρέψει την παγκόσμια οικονομία, η Escher-Wyss ανακοίνωσε: “καθώς η καταστροφική εξέλιξη της οικονομικής κατάστασης σε σχέση με τη νομισματική πτώση- Η εταιρεία [Escher-Wyss] δεν είναι προσωρινά σε θέση να συνεχίσει τις τρέχουσες υποχρεώσεις της σε διάφορες χώρες-πελάτες“.
Η εταιρεία αποκάλυψε επίσης ότι θα ζητούσε δικαστική αναβολή στην ελβετική εφημερίδα Neue Zürcher Nachrichten, η οποία ανέφερε την 1η Δεκεμβρίου 1931 ότι, “η εταιρεία Escher-Wyss έχει λάβει αναστολή της πτώχευσης μέχρι το τέλος Μαρτίου 1932 και, ενεργώντας ως σύνδικος στην Ελβετία, έχει διοριστεί μια εταιρεία καταπιστευμάτων“.
Το άρθρο ανέφερε με αισιοδοξία ότι, “θα πρέπει να υπάρχει προοπτική συνέχισης των εργασιών”. Το 1931, η Escher-Wyss απασχολούσε περίπου 1.300 μη συμβασιούχους εργαζόμενους και 550 μισθωτούς.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, η Escher-Wyss βρέθηκε και πάλι σε οικονομικά προβλήματα. Προκειμένου να διασωθεί η εταιρεία αυτή τη φορά, μια κοινοπραξία επιστρατεύτηκε για να σώσει την προβληματική τεχνική εταιρεία. Η κοινοπραξία σχηματίστηκε εν μέρει από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Ελβετίας (της οποίας συμπτωματικά ηγείτο κάποιος Max Schwab, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με τον Klaus Schwab) και πραγματοποιήθηκε περαιτέρω αναδιάρθρωση.
Το 1938, ανακοινώθηκε ότι ένας μηχανικός της εταιρείας, ο συνταγματάρχης Jacob Schmidheiny, θα γινόταν ο νέος πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Escher-Wyss. Αμέσως μετά το ξέσπασμα του πολέμου το 1939, ο Schmidheiny είχε δηλώσει: “Το ξέσπασμα του πολέμου δεν σημαίνει απαραίτητα ανεργία για τη βιομηχανία μηχανών σε μια ουδέτερη χώρα, το αντίθετο μάλιστα“.
Η Escher-Wyss, και η νέα της διοίκηση, προφανώς ανυπομονούσε να επωφεληθεί από τον πόλεμο, ανοίγοντας το δρόμο για τη μετατροπή της σε σημαντικό στρατιωτικό εργολάβο των Ναζί.
Μια σύντομη ιστορία των εβραϊκών διώξεων στο Ράβενσμπουργκ
Όταν ο Αδόλφος Χίτλερ ήρθε στην εξουσία, πολλά πράγματα άλλαξαν στη Γερμανία, και η ιστορία του εβραϊκού πληθυσμού του Ράβενσμπουργκ κατά τη διάρκεια εκείνης της εποχής είναι θλιβερή. Ωστόσο, δεν ήταν καθόλου η πρώτη φορά που καταγράφηκε για πρώτη φορά ότι ο αντισημιτισμός σήκωσε το άσχημο κεφάλι του στην περιοχή.
Κατά τον Μεσαίωνα, μια συναγωγή, η οποία αναφέρεται ήδη από το 1345, βρισκόταν στο κέντρο του Ράβενσμπουργκ και εξυπηρετούσε μια μικρή εβραϊκή κοινότητα, η οποία μπορεί να εντοπιστεί από το 1330 έως το 1429. Στα τέλη του 1429 και μέχρι το 1430, οι Εβραίοι του Ράβενσμπουργκ έγιναν στόχος και ακολούθησε μια φρικτή σφαγή.
Στους κοντινούς οικισμούς Lindau, Überlingen, Buchhorn (που αργότερα μετονομάστηκε σε Friedrichshafen), Meersburg και Konstanz, έγιναν μαζικές συλλήψεις Εβραίων κατοίκων.
Οι Εβραίοι του Lindau κάηκαν ζωντανοί κατά τη διάρκεια της αιματοχυσίας του Ράβενσμπουργκ το 1429/1430, κατά την οποία τα μέλη της εβραϊκής κοινότητας κατηγορήθηκαν ότι θυσίαζαν μωρά με τελετουργικό τρόπο . Τον Αύγουστο του 1430, στο Überlingen, η εβραϊκή κοινότητα αναγκάστηκε να προσηλυτιστεί, 11 από αυτούς το έκαναν και οι 12 που αρνήθηκαν σκοτώθηκαν.
Οι σφαγές που έλαβαν χώρα στο Lindau, το Überlingen και το Ravensburg συνέβησαν με την άμεση έγκριση του βασιλέα Sigmund και οι εναπομείναντες Εβραίοι εκδιώχθηκαν σύντομα από την περιοχή.
Στο Ράβενσμπουργκ η απαγόρευση αυτή επιβεβαιώθηκε από τον αυτοκράτορα Φερδινάνδο Α΄ το 1559 και διατηρήθηκε, για παράδειγμα, σε μια οδηγία που εκδόθηκε το 1804 για τη φρουρά της πόλης, η οποία έγραφε:
“Εφόσον οι Εβραίοι δεν επιτρέπεται να ασχολούνται με κανένα εμπόριο ή επιχείρηση εδώ, δεν επιτρέπεται σε κανέναν άλλον να εισέλθει στην πόλη ταχυδρομικώς ή με άμαξα, Οι υπόλοιποι, ωστόσο, εάν δεν έχουν λάβει άδεια για μεγαλύτερη ή μικρότερη διαμονή από το αστυνομικό γραφείο, πρέπει να απομακρύνονται από την πόλη από το αστυνομικό τμήμα”.
Μόλις τον 19ο αιώνα οι Εβραίοι μπόρεσαν να εγκατασταθούν ξανά νόμιμα στο Ράβενσμπουργκ και, ακόμη και τότε, ο αριθμός τους παρέμεινε τόσο μικρός ώστε δεν ξαναχτίστηκε συναγωγή.
Το 1858, στο Ράβενσμπουργκ είχαν καταγραφεί μόνο 3 Εβραίοι και, το 1895, ο αριθμός αυτός κορυφώθηκε στους 57. Από την αλλαγή του αιώνα μέχρι το 1933, ο αριθμός των Εβραίων που ζούσαν στο Ράβενσμπουργκ μειωνόταν σταθερά, μέχρι που η κοινότητα αποτελούνταν μόνο από 23 άτομα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, υπήρχαν επτά κύριες εβραϊκές οικογένειες που ζούσαν στο Ράβενσμπουργκ, μεταξύ των οποίων οι οικογένειες Adler, Erlanger, Harburger, Herrmann, Landauer, Rose και Sondermann.
Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους εθνικοσοσιαλιστές, ορισμένοι από τους Εβραίους του Ravensburg αναγκάστηκαν αρχικά να μεταναστεύσουν, ενώ άλλοι θα δολοφονούνταν αργότερα στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξαν πολλές δημόσιες εκδηλώσεις μίσους προς τη μικρή κοινότητα των Εβραίων στο Ravensburg και γύρω από αυτό.
Ήδη από τις 13 Μαρτίου 1933, περίπου τρεις εβδομάδες πριν από το πανεθνικό ναζιστικό μποϊκοτάζ όλων των εβραϊκών καταστημάτων στη Γερμανία, φρουροί της SA τοποθετήθηκαν μπροστά από δύο από τα πέντε εβραϊκά καταστήματα στο Ravensburg και προσπάθησαν να εμποδίσουν τους πιθανούς αγοραστές να εισέλθουν, τοποθετώντας πινακίδες στο ένα κατάστημα που ανέγραφαν “To Wohlwert θα παραμείνει κλειστό μέχρι τον Αριανισμό”. Το Wohlwert θα γινόταν σύντομα “αρειανοποιημένο” και θα ήταν το μόνο εβραϊκής ιδιοκτησίας κατάστημα που θα επιβίωνε από το ναζιστικό πογκρόμ. Οι άλλοι ιδιοκτήτες των τεσσάρων μεγάλων εβραϊκών πολυκαταστημάτων στο Ράβενσμπουργκ: Knopf, Merkur, Landauer και Wallersteiner αναγκάστηκαν να πουλήσουν τις ιδιοκτησίες τους σε μη εβραίους εμπόρους μεταξύ 1935 και 1938.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πολλοί από τους Εβραίους του Ράβενσμπουργκ κατάφεραν να φύγουν στο εξωτερικό πριν αρχίσουν οι χειρότερες διώξεις των εθνικοσοσιαλιστών. Ενώ τουλάχιστον οκτώ πέθαναν βίαια, αναφέρθηκε ότι τρεις Εβραίοι πολίτες που ζούσαν στο Ράβενσμπουργκ επέζησαν λόγω των “άριων” συζύγων τους.
Ορισμένοι από τους Εβραίους που συνελήφθησαν στο Ράβενσμπουργκ κατά τη διάρκεια της Νύχτας των Κρυστάλλων αναγκάστηκαν να παρελάσουν στους δρόμους του Baden-Baden υπό την επίβλεψη φρουρών των SS την επόμενη ημέρα και αργότερα απελάθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Sachsenhausen.
Στο Ράβενσμπουργκ έλαβαν χώρα φρικτά ναζιστικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Την 1η Ιανουαρίου 1934 τέθηκε σε ισχύ στη ναζιστική Γερμανία ο “Νόμος για την πρόληψη των κληρονομικών ασθενειών”, που σήμαινε ότι άνθρωποι με διαγνωσμένες ασθένειες όπως άνοια, σχιζοφρένεια, επιληψία, κληρονομική κώφωση και διάφορες άλλες ψυχικές διαταραχές, μπορούσαν να στειρωθούν νόμιμα με τη βία.
Στο νοσοκομείο της πόλης Ravensburg, που σήμερα ονομάζεται νοσοκομείο Heilig-Geist, πραγματοποιήθηκαν αναγκαστικές στειρώσεις από τον Απρίλιο του 1934. Μέχρι το 1936, η στείρωση ήταν η ιατρική διαδικασία που εκτελούνταν περισσότερο στο δημοτικό νοσοκομείο.
Κατά τα προπολεμικά χρόνια της δεκαετίας του 1930, που οδήγησαν στην προσάρτηση της Πολωνίας από τη Γερμανία, το εργοστάσιο Escher-Wyss του Ράβενσμπουργκ, το οποίο διοικείται πλέον απευθείας από τον πατέρα του Klaus Schwab, Eugen Schwab, συνέχισε να είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης στο Ράβενσμπουργκ.
Το εργοστάσιο δεν ήταν μόνο ένας σημαντικός εργοδότης στην πόλη, αλλά το ίδιο το ναζιστικό κόμμα του Χίτλερ απένειμε στο υποκατάστημα της Escher-Wyss στο Ράβενσμπουργκ τον τίτλο της “Εθνικοσοσιαλιστικής Πρότυπης Εταιρείας”, ενώ ο Schwab ήταν στο τιμόνι. Οι Ναζί ενδεχομένως προσεταιρίζονταν την ελβετική εταιρεία για συνεργασία στον επερχόμενο πόλεμο, και οι προθέσεις τους τελικά ανταμείφθηκαν.
Το Ράβενσμπουργκ αποτέλεσε μια ανωμαλία στη Γερμανία του πολέμου, καθώς δεν έγινε ποτέ στόχος οποιουδήποτε συμμαχικού αεροπορικού πλήγματος. Η παρουσία του Ερυθρού Σταυρού και μια φημολογούμενη συμφωνία με διάφορες εταιρείες, μεταξύ των οποίων και η Escher-Wyss, έφερε τις συμμαχικές δυνάμεις να συμφωνούν δημοσίως να μην στοχεύσουν τη νότια γερμανική πόλη.
Δεν χαρακτηρίστηκε ως σημαντικός στρατιωτικός στόχος καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου και, για το λόγο αυτό, η πόλη διατηρεί ακόμη πολλά από τα αρχικά της χαρακτηριστικά.
Ωστόσο, στο Ράβενσμπουργκ υπήρχαν πολύ πιο σκοτεινά πράγματα μόλις ξεκίνησε ο πόλεμος.
Ο Eugen Schwab συνέχισε να διευθύνει την “Εθνικοσοσιαλιστική Εταιρεία Μοντέλων” για την Escher-Wyss και η ελβετική εταιρεία θα βοηθούσε τη ναζιστική Βέρμαχτ να παράγει σημαντικά πολεμικά όπλα καθώς και πιο βασικούς εξοπλισμούς.
Η εταιρεία Escher-Wyss ήταν πρωτοπόρος στην τεχνολογία μεγάλων στροβίλων για υδροηλεκτρικά φράγματα και σταθμούς παραγωγής ενέργειας, αλλά κατασκεύαζε επίσης εξαρτήματα για γερμανικά μαχητικά αεροπλάνα. Ήταν επίσης στενά αναμεμειγμένη σε πολύ πιο σκοτεινά έργα που συνέβαιναν στο παρασκήνιο και τα οποία, αν ολοκληρώνονταν, θα μπορούσαν να αλλάξουν την έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ναζιστές αξιωματούχοι μπροστά από το δημαρχείο του Ράβενσμπουργκ το 1938, πηγή: Haus der Stadtgeschichte Ravensburg
‘Οι δυτικές στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες γνώριζαν ήδη τη συνενοχή και τη συνεργασία των Escher-Wyss με τους Ναζί. Υπάρχουν διαθέσιμα αρχεία από τις δυτικές στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες της εποχής, συγκεκριμένα το Record Group 226 (RG 226) από τα στοιχεία που συνέταξε το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS), τα οποία δείχνουν ότι οι συμμαχικές δυνάμεις γνώριζαν ορισμένες από τις επιχειρηματικές συναλλαγές της Escher-Wyss με τους Ναζί.
Μέσα στο RG 226, υπάρχουν τρεις συγκεκριμένες αναφορές για την Escher-Wyss, μεταξύ των οποίων:
Αριθμός φακέλου 47178 που έχει ως εξής: Escher-Wyss της Ελβετίας εργάζεται πάνω σε μια μεγάλη παραγγελία για τη Γερμανία. Τα φλογοβόλα αποστέλλονται από την Ελβετία με την ονομασία Brennstoffbehaelter. Χρονολογείται Σεπτέμβριος 1944.
Ο αριθμός φακέλου 41589 έδειχνε ότι οι Ελβετοί επέτρεπαν την αποθήκευση γερμανικών εξαγωγών στη χώρα τους, ένα υποτιθέμενο ουδέτερο έθνος κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η καταχώρηση λέει: ” Επιχειρηματικές σχέσεις μεταξύ της Empresa Nacional Calvo Sotelo (ENCASO), της Escher Wyss και της Mineral Celbau Gesellschaft. 1 σ. Ιούλιος 1944- βλέπε επίσης L 42627 Έκθεση σχετικά με τη συνεργασία μεταξύ της ισπανικής Empresa Nacional Calvo Sotelo και της γερμανικής Rheinmetall Borsig, σχετικά με τις γερμανικές εξαγωγές που αποθηκεύονται στην Ελβετία. 1 σ. Αύγουστος 1944.’
Ο φάκελος με αριθμό 72654 υποστήριζε ότι: Ο βωξίτης της Ουγγαρίας στέλνονταν παλαιότερα στη Γερμανία και την Ελβετία για διύλιση. Στη συνέχεια ένα κυβερνητικό συνδικάτο κατασκεύασε εργοστάσιο αλουμινίου στο Dunaalmas στα σύνορα της Ουγγαρίας. Παρέχονταν ηλεκτρική ενέργεια, η Ουγγαρία συνεισέφερε ανθρακωρυχεία και παραγγέλθηκε εξοπλισμός από την ελβετική εταιρεία Escher-Wyss. Η παραγωγή άρχισε το 1941. 2 σελ. Μάιος 1944.
Ωστόσο, η Escher-Wyss ήταν πρωτοπόρος σε έναν τομέα που ανθούσε ιδιαίτερα, τη δημιουργία νέας τεχνολογίας στροβίλων. Η εταιρεία είχε κατασκευάσει μια τουρμπίνα 14.500 ίππων για το στρατηγικής σημασίας υδροηλεκτρικό εργοστάσιο της βιομηχανικής μονάδας Norsk Hydro στο Vemork, κοντά στο Rjukan της Νορβηγίας.
Το εργοστάσιο της Norsk Hydro, το οποίο τροφοδοτήθηκε εν μέρει από την Escher Wyss, ήταν η μόνη βιομηχανική μονάδα υπό τον έλεγχο των Ναζί που ήταν σε θέση να παράγει βαρύ νερό, ένα συστατικό απαραίτητο για την παραγωγή πλουτωνίου για το πρόγραμμα ατομικών βομβών των Ναζί. Οι Γερμανοί είχαν βάλει όλους τους δυνατούς πόρους πίσω από την παραγωγή βαρέος νερού, αλλά οι συμμαχικές δυνάμεις γνώριζαν τις δυνητικά καθοριστικές για το παιχνίδι τεχνολογικές εξελίξεις των όλο και πιο απελπισμένων Ναζί.
Κατά τη διάρκεια του 1942 και του 1943, το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο αποτέλεσε στόχο μερικώς επιτυχημένων επιδρομών των βρετανικών κομάντος και της νορβηγικής αντίστασης, αν και η παραγωγή βαρέος νερού συνεχίστηκε. Οι συμμαχικές δυνάμεις θα έριχναν περισσότερες από 400 βόμβες στο εργοστάσιο, οι οποίες ελάχιστα επηρέασαν τις λειτουργίες της εκτεταμένης εγκατάστασης.
Το 1944, γερμανικά πλοία επιχείρησαν να μεταφέρουν βαρύ νερό πίσω στη Γερμανία, αλλά η νορβηγική αντίσταση κατάφερε να βυθίσει το πλοίο που μετέφερε το φορτίο. Με τη βοήθεια του Escher-Wyss, οι Ναζί παραλίγο να αλλάξουν την τροπή του πολέμου και να επιφέρουν τη νίκη του Άξονα.
Πίσω στο εργοστάσιο της Escher-Wyss στο Ράβενσμπουργκ, ο Eugen Schwab ήταν απασχολημένος με την τοποθέτηση καταναγκαστικών εργατών στην πρότυπη ναζιστική εταιρεία του. Κατά τη διάρκεια των ετών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σχεδόν 3.600 καταναγκαστικοί εργάτες εργάστηκαν στο Ράβενσμπουργκ, μεταξύ άλλων και στην Escher Wyss.
Σύμφωνα με την αρχειοφύλακα της πόλης του Ράβενσμπουργκ, Andrea Schmuder, το εργοστάσιο μηχανών Escher-Wyss στο Ράβενσμπουργκ απασχολούσε 198 έως 203 πολιτικούς εργάτες και αιχμαλώτους πολέμου κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο Karl Schweizer, τοπικός ιστορικός του Lindau, δηλώνει ότι η Escher-Wyss διατηρούσε ένα μικρό ειδικό στρατόπεδο για καταναγκαστικούς εργάτες στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου.
Η χρήση μαζικών καταναγκαστικών εργατών στο Ράβενσμπουργκ κατέστησε αναγκαία τη δημιουργία ενός από τα μεγαλύτερα καταγεγραμμένα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας των Ναζί στο εργαστήριο ενός πρώην ξυλουργείου στη Ziegelstrasse 16. Κάποια στιγμή, το εν λόγω στρατόπεδο φιλοξένησε 125 Γάλλους αιχμαλώτους πολέμου, οι οποίοι αργότερα αναδιανεμήθηκαν σε άλλα στρατόπεδα το 1942.
Οι Γάλλοι εργάτες αντικαταστάθηκαν από 150 Ρώσους αιχμαλώτους πολέμου, οι οποίοι, όπως φημολογείται, έτυχαν της χειρότερης μεταχείρισης από όλους τους αιχμαλώτους πολέμου. Μια τέτοια αιχμάλωτη ήταν η Zina Jakuschewa, της οποίας η κάρτα εργασίας και το βιβλίο εργασίας βρίσκονται στο Μουσείο Μνήμης του Ολοκαυτώματος των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα έγγραφα αυτά την προσδιορίζουν ως μη Εβραία καταναγκαστική εργάτρια που τοποθετήθηκε στο Ράβενσμπουργκ της Γερμανίας κατά τη διάρκεια του 1943 και του 1944.
Ο Eugen Schwab θα διατηρούσε ευλαβικά το status quo κατά τη διάρκεια των ετών του πολέμου. Εξάλλου, με τον νεαρό Klaus Martin Schwab να έχει γεννηθεί το 1938 και τον αδελφό του Urs Reiner Schwab να έχει γεννηθεί λίγα χρόνια αργότερα, ο Eugen θα ήθελε να κρατήσει τα παιδιά του μακριά από κινδύνους.
Klaus Martin Schwab – Μυστηριώδης Κοσμοπολίτης
Γεννημένος στις 30 Μαρτίου 1938 στο Ράβενσμπουργκ της Γερμανίας, ο Klaus Schwab ήταν το μεγαλύτερο παιδί μιας κανονικής πυρηνικής οικογένειας. Μεταξύ 1945 και 1947, ο Κλάους φοίτησε σε δημοτικό σχολείο στο Au της Γερμανίας.
Ο Klaus Schwab θυμάται σε συνέντευξή του στους Irish Times το 2006 ότι: “Μετά τον πόλεμο, ήμουν πρόεδρος της γαλλογερμανικής περιφερειακής ένωσης νεολαίας. Οι ήρωές μου ήταν ο Αντενάουερ, ο Ντε Γκάσπερι και ο Ντε Γκωλ“.
Ο Klaus Schwab και ο μικρότερος αδελφός του, Urs Reiner Schwab, επρόκειτο να ακολουθήσουν τα βήματα του παππού τους, Gottfried, και του πατέρα τους, Eugen, και θα εκπαιδεύονταν αρχικά ως μηχανικοί μηχανών.
Ο πατέρας του Klaus είχε πει στον νεαρό Schwab ότι, αν ήθελε να επηρεάσει τον κόσμο, θα έπρεπε να εκπαιδευτεί ως μηχανικός μηχανών. Αυτό θα ήταν μόνο η αρχή των πανεπιστημιακών διαπιστευτηρίων του Schwab.
Ο Κλάους θα αρχίσει να σπουδάζει την πληθώρα των πτυχίων του στο Spohn-Gymnasium Ravensburg μεταξύ 1949 και 1957, αποφοιτώντας τελικά από το Humanistisches Gymnasium του Ravensburg.
Μεταξύ 1958 και 1962, ο Κλάους άρχισε να εργάζεται σε διάφορες τεχνικές εταιρείες και, το 1962, ολοκλήρωσε τις σπουδές του ως μηχανολόγος μηχανικός στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας (ETH) στη Ζυρίχη με δίπλωμα μηχανικού. Το επόμενο έτος, ολοκλήρωσε επίσης μαθήματα οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Φρίμπουργκ της Ελβετίας. Από το 1963 έως το 1966, ο Κλάους εργάστηκε ως βοηθός του γενικού διευθυντή της Γερμανικής Ένωσης Μηχανουργών (VDMA), Φρανκφούρτη.
Το 1965, ο Κλάους εκπόνησε επίσης το διδακτορικό του από το ETH της Ζυρίχης, γράφοντας τη διατριβή του με θέμα: “Η μακροπρόθεσμη εξαγωγική πίστωση ως επιχειρηματικό πρόβλημα στη μηχανολογία“. Στη συνέχεια, το 1966, έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στη Μηχανολογία από το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας (ETH) της Ζυρίχης. Εκείνη την εποχή, ο πατέρας του Klaus, Eugen Schwab, κολυμπούσε σε μεγαλύτερους κύκλους από ό,τι είχε κολυμπήσει προηγουμένως.
Αφού ήταν γνωστή προσωπικότητα στο Ράβενσμπουργκ ως διευθύνων σύμβουλος του εργοστασίου Escher-Wyss από την προπολεμική περίοδο, ο Eugen θα εκλεγόταν τελικά πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου του Ράβενσμπουργκ.
Το 1966, κατά την ίδρυση της γερμανικής επιτροπής για τη σιδηροδρομική σήραγγα Splügen, ο Eugen Schwab όρισε την ίδρυση της γερμανικής επιτροπής ως ένα έργο “που δημιουργεί μια καλύτερη και ταχύτερη σύνδεση για μεγάλους κύκλους στην ολοένα και περισσότερο συγκλίνουσα Ευρώπη μας και προσφέρει έτσι νέες ευκαιρίες για πολιτιστική, οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη”.
Το 1967, ο Klaus Schwab απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο του Φρίμπουργκ της Ελβετίας, καθώς και μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στη δημόσια διοίκηση από τη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης John F. Kennedy στο Χάρβαρντ των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο Χάρβαρντ, ο Schwab διδάχθηκε από τον Henry Kissinger, ο οποίος αργότερα θα έλεγε ότι ήταν μεταξύ των 3-4 κορυφαίων προσωπικοτήτων που επηρέασαν περισσότερο τη σκέψη του κατά τη διάρκεια ολόκληρης της ζωής του.
Ο Henry Kissinger και ο πρώην μαθητής του, Klaus Schwab, καλωσορίζουν τον πρώην πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου Ted Heath στην ετήσια συνάντηση του WEF το 1980. Πηγή: Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ
Στο προαναφερθέν άρθρο των Irish Times του 2006, ο Klaus μιλάει για εκείνη την περίοδο ως πολύ σημαντική για τη διαμόρφωση της σημερινής ιδεολογικής του σκέψης, δηλώνοντας
“Χρόνια αργότερα, όταν επέστρεψα από τις ΗΠΑ μετά τις σπουδές μου στο Χάρβαρντ, υπήρξαν δύο γεγονότα που είχαν καθοριστική επίδραση πάνω μου. Το πρώτο ήταν ένα βιβλίο του Jean-Jacques Servan-Schreiber, Η αμερικανική πρόκληση – το οποίο έλεγε ότι η Ευρώπη θα χάσει έναντι των ΗΠΑ λόγω των κατώτερων μεθόδων διαχείρισης της Ευρώπης. Το άλλο γεγονός ήταν – και αυτό είναι σχετικό με την Ιρλανδία – η Ευρώπη των έξι έγινε η Ευρώπη των εννέα“.
Αυτά τα δύο γεγονότα θα βοηθούσαν στη διαμόρφωση του Klaus Schwab σε έναν άνθρωπο που ήθελε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι ασχολούνταν με τις επιχειρήσεις τους.
Την ίδια χρονιά, ο μικρότερος αδελφός του Klaus, Urs Reiner Schwab, αποφοίτησε από το ETH της Ζυρίχης ως μηχανολόγος μηχανικός και ο Klaus Schwab πήγε να εργαστεί στην παλιά εταιρεία του πατέρα του, την Escher-Wyss, που σύντομα θα γινόταν Sulzer Escher-Wyss AG, Ζυρίχη, ως βοηθός του προέδρου για να βοηθήσει στην αναδιοργάνωση των εταιρειών που συγχωνεύονταν. Αυτό μας οδηγεί στις πυρηνικές διασυνδέσεις του Κλάους.
Η Άνοδος ενός Τεχνοκράτη
Η Sulzer, μια ελβετική εταιρεία της οποίας οι ρίζες χρονολογούνται από το 1834, είχε πρωτοεμφανιστεί στο προσκήνιο αφού άρχισε να κατασκευάζει συμπιεστές το 1906. Μέχρι το 1914, η οικογενειακή επιχείρηση είχε γίνει μέρος “τριών ανωνύμων εταιρειών“, μία εκ των οποίων ήταν η επίσημη εταιρεία χαρτοφυλακίου.
Τη δεκαετία του 1930, τα κέρδη της Sulzer θα υποφέρουν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης και, όπως πολλές επιχειρήσεις εκείνη την εποχή, αντιμετώπισε διαταραχές και απεργιακές κινητοποιήσεις από τους εργαζομένους της.
Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος μπορεί να μην επηρέασε την Ελβετία όσο οι γείτονές της, αλλά η οικονομική άνθιση που θα ακολουθούσε οδήγησε τη Sulzer σε αύξηση της δύναμης και της κυριαρχίας στην αγορά.
Το 1966, λίγο πριν από την άφιξη του Klaus Schwab στην Escher-Wyss, οι Ελβετοί κατασκευαστές τουρμπίνων υπέγραψαν συμφωνία συνεργασίας με τους αδελφούς Sulzer στο Winterthur.
Η Sulzer και η Escher-Wyss θα άρχιζαν να συγχωνεύονται το 1966, όταν η Sulzer αγόρασε το 53% των μετοχών της εταιρείας. Η Escher-Wyss θα γινόταν επίσημα Sulzer Escher-Wyss AG το 1969, όταν οι αδελφοί Sulzer απέκτησαν και τις τελευταίες μετοχές.
Μόλις ξεκίνησε η συγχώνευση, η Escher-Wyss θα αρχίσει να αναδιαρθρώνεται και δύο από τα υπάρχοντα μέλη του διοικητικού συμβουλίου θα είναι τα πρώτα που θα δουν την υπηρεσία τους στην Escher-Wyss να τελειώνει. Οι Dr. H. Schindler και W. Stoffel θα παραιτηθούν από το διοικητικό συμβούλιο του οποίου ηγούνταν πλέον οι Georg Sulzer και Alfred Schaffner.
Ο Dr. Schindler ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Escher-Wyss για 28 χρόνια και είχε εργαστεί μαζί με τον Eugen Schwab κατά το μεγαλύτερο μέρος της θητείας του.
Ο Peter Schmidheiny θα αναλάμβανε αργότερα τη θέση του προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου της Escher-Wyss, συνεχίζοντας την κυριαρχία της οικογένειας Schmidheiny στα στελέχη της εταιρείας.
Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αναδιάρθρωσης, αποφασίστηκε ότι η Escher-Wyss και η Sulzer θα επικεντρώνονταν σε ξεχωριστούς τομείς της μηχανολογίας, με τα εργοστάσια της Escher-Wyss να εργάζονται κυρίως στην κατασκευή υδραυλικών σταθμών παραγωγής ενέργειας, συμπεριλαμβανομένων στροβίλων, αντλιών αποθήκευσης, μηχανών αναστροφής, συσκευών κλεισίματος και αγωγών, καθώς και ατμοστροβίλων, στροβιλοσυμπιεστών, συστημάτων εξάτμισης, φυγοκεντρικών μηχανών και μηχανών για τη βιομηχανία χαρτιού και χαρτοπολτού.
Η Sulzer θα επικεντρωθεί στη βιομηχανία ψύξης, καθώς και στην κατασκευή ατμολεβήτων και αεριοστροβίλων.
Την 1η Ιανουαρίου 1968, η φρεσκοαναδιοργανωμένη Sulzer Escher-Wyss AG παρουσιάστηκε δημόσια και η εταιρεία είχε εξορθολογιστεί, μια κίνηση που κρίθηκε απαραίτητη λόγω πολλών μεγάλων εξαγορών.
Αυτό περιελάμβανε μια στενή συνεργασία με την Brown Boveri, έναν όμιλο ελβετικών εταιρειών ηλεκτρολόγων μηχανικών, οι οποίοι είχαν επίσης εργαστεί για τους Ναζί, προμηθεύοντας τους Γερμανούς με μέρος της τεχνολογίας των υποβρυχίων που χρησιμοποίησαν κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Brown Boveri περιγράφηκε επίσης ως “ηλεκτρικές εταιρείες που σχετίζονται με την άμυνα” και θα έβρισκε τις συνθήκες της κούρσας εξοπλισμών του Ψυχρού Πολέμου επωφελείς για την επιχείρησή της.
Η συγχώνευση και η αναδιοργάνωση αυτών των ελβετικών κολοσσών της μηχανολογίας είδε τη συνεργασία τους να αποδίδει με μοναδικούς τρόπους. Κατά τη διάρκεια των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1968 στη Γκρενόμπλ, η Sulzer και η Escher-Wyss χρησιμοποίησαν 8 συμπιεστές ψύξης για να δημιουργήσουν τόνους τεχνητού πάγου.
Το 1969, οι δύο εταιρείες συνεργάστηκαν για να βοηθήσουν στην κατασκευή ενός νέου επιβατηγού πλοίου με την ονομασία “Hamburg”, το πρώτο πλοίο στον κόσμο που ήταν πλήρως κλιματιζόμενο χάρη στο συνδυασμό Sulzer Escher-Wyss.
Το 1967, ο Klaus Schwab εισέβαλε επίσημα στη σκηνή της ελβετικής επιχειρηματικής κοινότητας και πρωτοστάτησε στη συγχώνευση των Sulzer και Escher-Wyss, καθώς και στη δημιουργία κερδοφόρων συμμαχιών με την Brown Boveri και άλλες εταιρείες.
Τον Δεκέμβριο του 1967, ο Klaus θα μιλήσει σε μια εκδήλωση στη Ζυρίχη στους κορυφαίους ελβετικούς οργανισμούς μηχανολογίας: την Ένωση Εργοδοτών Ελβετών Κατασκευαστών Μηχανών και Μετάλλων και την Ένωση Ελβετών Κατασκευαστών Μηχανών.
Στην ομιλία του, προέβλεψε σωστά τη σημασία της ενσωμάτωσης των ηλεκτρονικών υπολογιστών στη σύγχρονη ελβετική μηχανουργία, δηλώνοντας ότι:
“Το 1971, προϊόντα που δεν κυκλοφορούν καν στην αγορά σήμερα είναι πιθανό να αντιπροσωπεύουν έως και το ένα τέταρτο των πωλήσεων. Αυτό απαιτεί από τις εταιρείες να ερευνούν συστηματικά τις πιθανές εξελίξεις και να εντοπίζουν τα κενά στην αγορά. Σήμερα, 18 από τις 20 μεγαλύτερες εταιρείες της βιομηχανίας μηχανών μας διαθέτουν τμήματα σχεδιασμού που είναι επιφορτισμένα με τέτοια καθήκοντα.
“Φυσικά, όλοι πρέπει να χρησιμοποιούν τις τελευταίες τεχνολογικές εξελίξεις, και ο υπολογιστής είναι μία από αυτές. Οι πολλές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις της μηχανολογικής μας βιομηχανίας παίρνουν το δρόμο της συνεργασίας ή χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες ειδικών παρόχων υπηρεσιών επεξεργασίας δεδομένων”.
Σύμφωνα με τον Schwab, οι υπολογιστές και τα δεδομένα θεωρήθηκαν προφανώς σημαντικά για το μέλλον και αυτό προβλήθηκε περαιτέρω στην αναδιοργάνωση της Sulzer Escher-Wyss κατά τη διάρκεια της συγχώνευσής τους.
Ο σύγχρονος ιστότοπος της Sulzer αντικατοπτρίζει αυτή την αξιοσημείωτη αλλαγή κατεύθυνσης, αναφέροντας ότι, το 1968:
“Οι δραστηριότητες τεχνολογίας υλικών εντείνονται [από τη Sulzer] και αποτελούν τη βάση για τα προϊόντα ιατρικής τεχνολογίας. Η θεμελιώδης αλλαγή από εταιρεία κατασκευής μηχανών σε εταιρεία τεχνολογίας αρχίζει να γίνεται εμφανής”.
Ο Klaus Schwab βοηθούσε να μετατραπεί η Sulzer Escher-Wyss σε κάτι περισσότερο από έναν γίγαντα της κατασκευής μηχανών, τη μετέτρεπε σε μια τεχνολογική εταιρεία που οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα σε ένα μέλλον υψηλής τεχνολογίας.
Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η Sulzer Escher-Wyss άλλαξε ένα άλλο σημείο εστίασης της επιχείρησής της για να τη βοηθήσει να “διαμορφώσει τη βάση για προϊόντα ιατρικής τεχνολογίας”, έναν τομέα που δεν είχε αναφερθεί προηγουμένως ως βιομηχανία-στόχος για τη Sulzer ή/και την Escher-Wyss.
Αλλά η τεχνολογική πρόοδος δεν ήταν η μόνη αναβάθμιση που ήθελε να εισαγάγει ο Klaus Schwab στη Sulzer Escher-Wyss, ήθελε επίσης να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο η εταιρεία σκεφτόταν για το επιχειρηματικό διαχειριστικό της στυλ.
Ο Schwab και οι στενοί του συνεργάτες προωθούσαν μια εντελώς νέα επιχειρηματική φιλοσοφία, η οποία θα επέτρεπε “σε όλους τους εργαζόμενους να αποδέχονται τις επιταγές της παρακίνησης και να εξασφαλίζουν στο σπίτι τους μια αίσθηση ευελιξίας και ικανότητας ελιγμών”.
Εδώ, στα τέλη της δεκαετίας του 1960, βλέπουμε τον Κλάους να αρχίζει να αναδεικνύεται ως μια πιο δημόσια προσωπικότητα. Εκείνη την εποχή, η εταιρεία Sulzer Escher-Wyss άρχισε επίσης να ενδιαφέρεται περισσότερο από ποτέ άλλοτε για την επαφή με τον Τύπο.
Τον Ιανουάριο του 1969, ο ελβετικός κολοσσός οργάνωσε μια δημόσια συμβουλευτική συνεδρία με τίτλο “Ημέρα Τύπου της Βιομηχανίας Μηχανών”, η οποία αφορούσε κυρίως ερωτήσεις σχετικά με τη διοίκηση της εταιρείας. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, ο Schwab θα δηλώσει ότι οι εταιρείες που χρησιμοποιούν αυταρχικό στυλ διοίκησης επιχειρήσεων “δεν είναι σε θέση να ενεργοποιήσουν πλήρως το ‘ανθρώπινο κεφάλαιο‘”, ένα επιχείρημα που θα χρησιμοποιήσει σε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις στα τέλη της δεκαετίας του 1960.
Το Πλουτώνιο και η Πραιτώρια
Οι Escher-Wyss ήταν πρωτοπόροι σε μερικές από τις πιο σημαντικές τεχνολογίες στην παραγωγή ενέργειας. Όπως επισημαίνει το Υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ στο έγγραφό του σχετικά με την ανάπτυξη του υπερκρίσιμου κύκλου CO2 Brayton (CBC), μιας συσκευής που χρησιμοποιείται σε υδροηλεκτρικούς και πυρηνικούς σταθμούς, “η Escher-Wyss ήταν η πρώτη γνωστή εταιρεία που ανέπτυξε τις στροβιλομηχανές για συστήματα CBC, ξεκινώντας το 1939“.
Συνεχίζοντας αναφέρει ότι κατασκευάστηκαν 24 συστήματα, “με την Escher-Wyss να σχεδιάζει τους κύκλους μετατροπής ισχύος και να κατασκευάζει τα στροβιλομηχανήματα για όλα εκτός από 3”. Μέχρι το 1966, λίγο πριν από την είσοδο της Schwab στην Escher-Wyss και την έναρξη της συγχώνευσης της Sulzer, ο συμπιεστής ηλίου της Escher-Wyss σχεδιάστηκε για την εταιρεία La Fleur Corporation και συνέχισε την εξέλιξη της ανάπτυξης του κύκλου Brayton.
Η τεχνολογία αυτή εξακολουθούσε να είναι σημαντική για την εξοπλιστική βιομηχανία μέχρι το 1986, με τα πυρηνικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη να εξοπλίζονται με έναν πυρηνικό αντιδραστήρα κύκλου Brayton με ψύξη ηλίου.
Η Escher-Wyss είχε ασχοληθεί με την κατασκευή και εγκατάσταση πυρηνικής τεχνολογίας τουλάχιστον ήδη από το 1962, όπως φαίνεται από αυτό το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για μια “διάταξη ανταλλαγής θερμότητας για πυρηνικό σταθμό παραγωγής ενέργειας” και αυτό το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από το 1966 για μια “εγκατάσταση αεριοστροβίλου πυρηνικού αντιδραστήρα με ψύξη έκτακτης ανάγκης”. Μετά την αποχώρηση του Schwab από την Sulzer Escher-Wyss, η Sulzer θα βοηθούσε επίσης στην ανάπτυξη ειδικών στροβιλοσυμπιεστών για τον εμπλουτισμό ουρανίου με σκοπό την παραγωγή καυσίμων αντιδραστήρων.
Όταν ο Klaus Schwab προσχώρησε στη Sulzer Escher-Wyss το 1967 και ξεκίνησε την αναδιοργάνωση της εταιρείας σε τεχνολογική εταιρεία, η εμπλοκή της Sulzer Escher-Wyss στις σκοτεινές πτυχές της παγκόσμιας κούρσας πυρηνικών εξοπλισμών έγινε αμέσως πιο έντονη. Πριν από την εμπλοκή του Klaus, η Escher-Wyss είχε συχνά επικεντρωθεί στη συμβολή στο σχεδιασμό και την κατασκευή εξαρτημάτων για πολιτικές χρήσεις της πυρηνικής τεχνολογίας, π.χ. παραγωγή πυρηνικής ενέργειας.
Ωστόσο, με την άφιξη του πρόθυμου κ. Schwab ήρθε και η συμμετοχή της εταιρείας στην παράνομη διάδοση της τεχνολογίας πυρηνικών όπλων. Μέχρι το 1969, η ενσωμάτωση της Escher Wyss στη Sulzer είχε ολοκληρωθεί πλήρως και θα μετονομαζόταν σε Sulzer AG, εγκαταλείποντας το ιστορικό όνομα Escher-Wyss από την επωνυμία της.
Τελικά αποκαλύφθηκε, χάρη σε μια εξέταση και έκθεση που διενεργήθηκε από τις ελβετικές αρχές και έναν άνδρα ονόματι Peter Hug, ότι η Sulzer Escher-Wyss άρχισε να προμηθεύεται και να κατασκευάζει κρυφά βασικά εξαρτήματα για πυρηνικά όπλα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960.
Η εταιρεία, ενώ ο Schwab ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου, άρχισε επίσης να παίζει κρίσιμο ρόλο-κλειδί στην ανάπτυξη του παράνομου προγράμματος πυρηνικών όπλων της Νότιας Αφρικής κατά τα πιο σκοτεινά χρόνια του καθεστώτος του απαρτχάιντ. Ο Klaus Schwab ήταν ηγετική φυσιογνωμία στην ίδρυση μιας εταιρικής κουλτούρας που βοήθησε την Πρετόρια να κατασκευάσει έξι πυρηνικά όπλα και να συναρμολογήσει εν μέρει ένα έβδομο.
Στην έκθεση, ο Peter Hug περιέγραψε πώς η Sulzer Escher Wyss AG (που μετά τη συγχώνευση αναφέρεται απλώς ως Sulzer AG) είχε προμηθεύσει ζωτικής σημασίας εξαρτήματα στην κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής και βρήκε αποδείξεις για το ρόλο της Γερμανίας στην υποστήριξη του ρατσιστικού καθεστώτος, αποκαλύπτοντας επίσης ότι η ελβετική κυβέρνηση “γνώριζε τις παράνομες συμφωνίες, αλλά “τις ανέχτηκε σιωπηλά”, ενώ υποστήριζε ενεργά ορισμένες από αυτές ή τις επέκρινε μόνο με μισή καρδιά“.
Η έκθεση του Hug οριστικοποιήθηκε τελικά σε ένα έργο με τίτλο: “Ελβετία και Νότια Αφρική 1948-1994 – Τελική έκθεση του NFP 42+ που ανατέθηκε από το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο”, το οποίο συνέταξε και έγραψε ο Georg Kreis και δημοσιεύθηκε το 2007.
Μέχρι το 1967, η Νότια Αφρική είχε κατασκευάσει έναν αντιδραστήρα στο πλαίσιο ενός σχεδίου παραγωγής πλουτωνίου, τον SAFARI-2 που βρισκόταν στην Pelindaba. Ο SAFARI-2 αποτελούσε μέρος ενός σχεδίου για την ανάπτυξη ενός αντιδραστήρα με μετριασμό από βαρύ νερό, ο οποίος θα τροφοδοτούνταν με φυσικό ουράνιο και θα ψυχόταν με νάτριο.
Αυτή η σύνδεση με την ανάπτυξη του βαρέος νερού για τη δημιουργία ουρανίου, την ίδια τεχνολογία που είχαν χρησιμοποιήσει οι Ναζί επίσης με τη βοήθεια της Escher-Wyss, μπορεί να εξηγήσει γιατί οι Νοτιοαφρικανοί ενέπλεξαν αρχικά την Escher-Wyss. Αλλά μέχρι το 1969, η Νότια Αφρική εγκατέλειψε το έργο του αντιδραστήρα βαρέως ύδατος στην Pelindaba, επειδή απορροφούσε πόρους από το πρόγραμμα εμπλουτισμού ουρανίου που είχε ξεκινήσει για πρώτη φορά το 1967.
Μια νοτιοαφρικανική πυρηνική κεφαλή σε αποθήκη
Το 1970, οι Escher-Wyss είχαν σίγουρα ασχοληθεί έντονα με την πυρηνική τεχνολογία, όπως φαίνεται σε ένα αρχείο που είναι διαθέσιμο στο Landesarchivs Baden-Württemberg.
Το αρχείο παρουσιάζει λεπτομέρειες μιας διαδικασίας σύναψης δημόσιας σύμβασης και περιέχει πληροφορίες σχετικά με συνομιλίες ανάθεσης με συγκεκριμένες εταιρείες που εμπλέκονται στην προμήθεια πυρηνικής τεχνολογίας και υλικών. Στις εταιρείες που αναφέρονται περιλαμβάνονται οι εξής: NUKEM, Uhde, Krantz, Preussag, Escher-Wyss, Siemens, Rheintal, Leybold, Lurgi και η διαβόητη Transnuklear.
Οι Ελβετοί και οι Νοτιοαφρικανοί είχαν στενή σχέση κατά τη διάρκεια αυτής της ιστορικής περιόδου, όταν δεν ήταν καθόλου εύκολο για το βάναυσο νοτιοαφρικανικό καθεστώς να βρει στενούς συμμάχους. Στις 4 Νοεμβρίου 1977, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών είχε θεσπίσει την απόφαση 418, η οποία επέβαλε υποχρεωτικό εμπάργκο όπλων κατά της Νότιας Αφρικής, ένα εμπάργκο που δεν θα αίρονταν πλήρως μέχρι το 1994.
Ο Georg Kreis επεσήμανε τα ακόλουθα στη λεπτομερή αξιολόγησή του για την έκθεση Hug:
“Το γεγονός ότι οι αρχές υιοθέτησαν μια χαλαρή στάση ακόμη και μετά τον Μάιο του 1978 έρχεται στο προσκήνιο σε μια ανταλλαγή επιστολών μεταξύ του Κινήματος κατά του Απαρτχάιντ και της DFMA τον Οκτώβριο/Δεκέμβριο του 1978.
Όπως εξηγεί η μελέτη του Hug, το Κίνημα κατά του Απαρτχάιντ της Ελβετίας επεσήμανε γερμανικές εκθέσεις σύμφωνα με τις οποίες η Sulzer Escher-Wyss και μια εταιρεία με την επωνυμία BBC είχαν προμηθεύσει εξαρτήματα για το νοτιοαφρικανικό εργοστάσιο εμπλουτισμού ουρανίου, καθώς και επανειλημμένες πιστώσεις προς την ESCOM, οι οποίες περιλάμβαναν επίσης σημαντικές συνεισφορές ελβετικών τραπεζών.
Οι ισχυρισμοί αυτοί οδήγησαν σε ερωτήματα σχετικά με το αν το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο – υπό το πρίσμα της θεμελιώδους υποστήριξης του εμπάργκο του ΟΗΕ, δεν θα έπρεπε να υποκινήσει την Εθνική Τράπεζα να σταματήσει να εγκρίνει πιστώσεις για την ESCOM στο μέλλον”.
Οι ελβετικές τράπεζες θα βοηθούσαν στη χρηματοδότηση του νοτιοαφρικανικού αγώνα για τα πυρηνικά και, μέχρι το 1986, η Sulzer Escher-Wyss παρήγαγε με επιτυχία ειδικούς συμπιεστές για τον εμπλουτισμό ουρανίου.
Η ίδρυση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ
Το 1970, ο νεαρός νεόκοπος Klaus Schwab έγραψε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ζήτησε βοήθεια για τη δημιουργία μιας “μη εμπορικής δεξαμενής σκέψης για τους Ευρωπαίους επιχειρηματίες”. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα ήταν και χορηγός της εκδήλωσης, στέλνοντας τον Γάλλο πολιτικό Raymond Barre για να ενεργήσει ως “πνευματικός μέντορας” του φόρουμ.
Ο Raymond Barre, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν Ευρωπαίος Επίτροπος Οικονομικών και Χρηματοοικονομικών Υποθέσεων, θα γινόταν αργότερα πρωθυπουργός της Γαλλίας και θα κατηγορούνταν για αντισημιτικά σχόλια κατά τη διάρκεια της θητείας του.
Έτσι, το 1970, ο Schwab άφησε τον Escher Wyss για να οργανώσει ένα συνέδριο για τη διοίκηση επιχειρήσεων διάρκειας δύο εβδομάδων. Το 1971, η πρώτη συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ -που τότε ονομαζόταν Ευρωπαϊκό Συμπόσιο Μάνατζμεντ- συγκλήθηκε στο Νταβός της Ελβετίας.
Περίπου 450 συμμετέχοντες από 31 χώρες θα έπαιρναν μέρος στο πρώτο Ευρωπαϊκό Συμπόσιο Μάνατζμεντ του Schwab, αποτελούμενοι κυρίως από διευθυντές διαφόρων ευρωπαϊκών εταιρειών, πολιτικούς και ακαδημαϊκούς των ΗΠΑ. Το εγχείρημα καταγράφηκε ως οργανωμένο από τον Klaus Schwab και τη γραμματέα του Hilde Stoll, η οποία, αργότερα την ίδια χρονιά, θα γινόταν σύζυγος του Klaus Schwab.
Το ευρωπαϊκό συμπόσιο του Κλάους δεν ήταν μια πρωτότυπη ιδέα. Όπως δήλωσε αρκετά συνεκτικά το 2018 ο συγγραφέας Ganga Jey Aratnam:
“Το “Πνεύμα του Νταβός” του Klaus Schwab ήταν επίσης το “Πνεύμα του Χάρβαρντ”. Όχι μόνο η σχολή διοίκησης επιχειρήσεων είχε υποστηρίξει την ιδέα ενός συμποσίου. Ο διακεκριμένος οικονομολόγος του Χάρβαρντ John Kenneth Galbraith υπερασπίστηκε την κοινωνία της ευημερίας καθώς και τις ανάγκες του καπιταλισμού για σχεδιασμό και την προσέγγιση Ανατολής και Δύσης”.
Ήταν επίσης αλήθεια ότι, όπως επισήμανε επίσης ο Aratnam, δεν ήταν η πρώτη φορά που το Νταβός φιλοξενούσε τέτοιες εκδηλώσεις. Μεταξύ του 1928 και του 1931, στο ξενοδοχείο Belvédère λάμβαναν χώρα οι Πανεπιστημιακές Διασκέψεις του Νταβός, εκδηλώσεις τις οποίες είχε συνιδρύσει ο Άλμπερτ Αϊνστάιν και οι οποίες διακόπηκαν μόνο λόγω της Μεγάλης Ύφεσης και της απειλής του επερχόμενου πολέμου.
Η Λέσχη της Ρώμης και το WEF
Η ομάδα με τη μεγαλύτερη επιρροή που ώθησε στη δημιουργία του συμποσίου του Klaus Schwab ήταν η Λέσχη της Ρώμης, μια σημαίνουσα δεξαμενή σκέψης της επιστημονικής και χρηματιστικής ελίτ, η οποία αντικατοπτρίζει το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ με πολλούς τρόπους, συμπεριλαμβανομένης της προώθησης ενός μοντέλου παγκόσμιας διακυβέρνησης υπό την ηγεσία μιας τεχνοκρατικής ελίτ.
Η Λέσχη ιδρύθηκε το 1968 από τον Ιταλό βιομήχανο Aurelio Peccei και τον Σκωτσέζο χημικό Alexander King κατά τη διάρκεια μιας ιδιωτικής συνάντησης σε μια κατοικία της οικογένειας Rockefeller στο Bellagio της Ιταλίας.
Μεταξύ των πρώτων επιτευγμάτων της ήταν ένα βιβλίο του 1972 με τίτλο “Τα όρια της ανάπτυξης”, το οποίο επικεντρώθηκε σε μεγάλο βαθμό στον παγκόσμιο υπερπληθυσμό, προειδοποιώντας ότι “αν τα καταναλωτικά πρότυπα του κόσμου και η αύξηση του πληθυσμού συνεχιστούν με τους ίδιους υψηλούς ρυθμούς της εποχής, η γη θα χτυπήσει τα όριά της μέσα σε έναν αιώνα“.
Στην τρίτη συνεδρίαση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ το 1973, ο Peccei εκφώνησε μια ομιλία που συνόψιζε το βιβλίο, η οποία, όπως θυμάται ο δικτυακός τόπος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, αποτέλεσε το χαρακτηριστικό γεγονός της ιστορικής αυτής συνάντησης. Την ίδια χρονιά, η Λέσχη της Ρώμης θα δημοσίευε μια έκθεση στην οποία θα περιγραφόταν λεπτομερώς ένα “προσαρμοστικό” μοντέλο παγκόσμιας διακυβέρνησης που θα χώριζε τον κόσμο σε δέκα, αλληλένδετες οικονομικές/πολιτικές περιοχές.
Η Λέσχη της Ρώμης ήταν επί μακρόν αμφιλεγόμενη για την εμμονή της στη μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού και για πολλές από τις προηγούμενες πολιτικές της, τις οποίες οι επικριτές της περιέγραψαν ως επηρεασμένες από την ευγονική και τη νεομαλθουσιανή.
Ωστόσο, στο διαβόητο βιβλίο της Λέσχης του 1991, Η πρώτη παγκόσμια επανάσταση, υποστηρίχθηκε ότι τέτοιες πολιτικές θα μπορούσαν να κερδίσουν τη λαϊκή υποστήριξη αν οι μάζες ήταν σε θέση να τις συνδέσουν με έναν υπαρξιακό αγώνα ενάντια σε έναν κοινό εχθρό.
Για το σκοπό αυτό, η Πρώτη Παγκόσμια Επανάσταση περιέχει ένα απόσπασμα με τίτλο “Ο κοινός εχθρός της ανθρωπότητας είναι ο Άνθρωπος“, το οποίο αναφέρει τα εξής:
“Αναζητώντας έναν κοινό εχθρό εναντίον του οποίου θα μπορούσαμε να ενωθούμε, καταλήξαμε στην ιδέα ότι η ρύπανση, η απειλή της υπερθέρμανσης του πλανήτη, η έλλειψη νερού, η πείνα και τα παρόμοια, θα ταίριαζαν στο σχέδιο. Στο σύνολό τους και στις αλληλεπιδράσεις τους τα φαινόμενα αυτά αποτελούν πράγματι μια κοινή απειλή που πρέπει να αντιμετωπιστεί από όλους μαζί.
“Όμως, ορίζοντας αυτούς τους κινδύνους ως εχθρούς, πέφτουμε στην παγίδα, για την οποία έχουμε ήδη προειδοποιήσει τους αναγνώστες, δηλαδή να μπερδεύουμε τα συμπτώματα με τις αιτίες. Όλοι αυτοί οι κίνδυνοι προκαλούνται από την ανθρώπινη παρέμβαση στις φυσικές διεργασίες, και μόνο μέσω αλλαγής στάσεων και συμπεριφοράς μπορούν να ξεπεραστούν. Ο πραγματικός εχθρός λοιπόν είναι η ίδια η ανθρωπότητα”.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η ελίτ που κατοικεί στη Λέσχη της Ρώμης και στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ υποστήριξε συχνάότι οι μέθοδοι ελέγχου του πληθυσμού είναι απαραίτητες για την προστασία του περιβάλλοντος.
Δεν αποτελεί επομένως έκπληξη το γεγονός ότι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ θα χρησιμοποιούσε παρομοίως τα ζητήματα του κλίματος και του περιβάλλοντος ως έναν τρόπο για να προωθήσει στην αγορά κατά τα άλλα αντιδημοφιλείς πολιτικές, όπως αυτές της Μεγάλης Επαναφοράς, ως απαραίτητες.
Το παρελθόν Καθορίζει το Παρόν
Από την ίδρυση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, ο Κλάους Σβαμπ έχει γίνει ένας από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους στον κόσμο και η Μεγάλη Επαναφορά του έχει καταστήσει πιο σημαντικό από ποτέ να εξετάσουμε τον άνθρωπο που κάθεται στον παγκοσμιοποιητικό θρόνο.
Δεδομένου του εξέχοντος ρόλου του στην εκτεταμένη προσπάθεια μετασχηματισμού κάθε πτυχής της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, η ιστορία του Κλάους Σβαμπ ήταν δύσκολο να ερευνηθεί.
Όταν αρχίζεις να σκαλίζεις την ιστορία ενός ανθρώπου όπως ο Schwab, ο οποίος κάθεται ψηλά σε άλλους σκιώδεις παράγοντες της ελίτ, σύντομα διαπιστώνεις ότι πολλές πληροφορίες έχουν αποκρυφτεί ή αφαιρεθεί.
Ο Κλάους είναι κάποιος που θέλει να παραμείνει κρυμμένος στις σκιώδεις γωνιές της κοινωνίας και που θα επιτρέψει στο μέσο άνθρωπο να δει μόνο ένα καλοστημένο κατασκεύασμα της επιλεγμένης προσωπικότητάς του.
Είναι ο πραγματικός Κλάους Σβαμπ μια ευγενική φιγούρα ενός ηλικιωμένου θείου που επιθυμεί να κάνει καλό στην ανθρωπότητα ή μήπως είναι στην πραγματικότητα ο γιος ενός συνεργάτη των Ναζί που χρησιμοποίησε σκλαβοπάζαρα και βοήθησε τις προσπάθειες των Ναζί να αποκτήσουν την πρώτη ατομική βόμβα;
Είναι ο Κλάους ο τίμιος επιχειρηματίας που πρέπει να εμπιστευτούμε για να δημιουργήσει μια δικαιότερη κοινωνία και έναν δικαιότερο χώρο εργασίας για τον απλό άνθρωπο ή είναι το πρόσωπο που βοήθησε να ωθήσει τη Sulzer Escher-Wyss σε μια τεχνολογική επανάσταση που οδήγησε στο ρόλο της στην παράνομη δημιουργία πυρηνικών όπλων για το ρατσιστικό καθεστώς απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής;
Τα στοιχεία που εξέτασα δεν υποδηλώνουν έναν ευγενικό άνθρωπο, αλλά μάλλον ένα μέλος μιας πλούσιας, καλά δικτυωμένης οικογένειας που έχει ιστορικό βοήθειας στη δημιουργία όπλων μαζικής καταστροφής για επιθετικές, ρατσιστικές κυβερνήσεις.
Όπως είπε ο Klaus Schwab το 2006: “Η γνώση θα είναι σύντομα διαθέσιμη παντού – το ονομάζω “γκουγκλοποίηση” της παγκοσμιοποίησης. Το θέμα δεν είναι τι ξέρεις πια, αλλά πώς το χρησιμοποιείς. Πρέπει να είσαι ο ρυθμιστής του ρυθμού“.
Ο Klaus Schwab θεωρεί τον εαυτό του ρυθμιστή του ρυθμού και παίκτη του κορυφαίου τραπεζιού, και πρέπει να πούμε ότι τα προσόντα και η εμπειρία του είναι εντυπωσιακά. Ωστόσο, όταν πρόκειται για την πρακτική εφαρμογή των όσων κηρύττει κανείς, ο Κλάους έχει βρεθεί σε δύσκολη θέση.
Μία από τις τρεις μεγαλύτερες προκλήσεις στον κατάλογο προτεραιοτήτων του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ είναι η μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, ωστόσο ούτε ο Klaus Schwab ούτε ο πατέρας του Eugen έζησαν τις ίδιες αρχές όταν ήταν επιχειρηματίες. Ακριβώς το αντίθετο.
Τον Ιανουάριο, ο Klaus Schwab ανακοίνωσε ότι το 2021 είναι η χρονιά που το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και οι σύμμαχοί του πρέπει να “ξαναχτίσουν την εμπιστοσύνη” με τις μάζες.
Ωστόσο, αν ο Schwab συνεχίσει να αποκρύπτει την ιστορία του και τις διασυνδέσεις του πατέρα του με την “Εθνικοσοσιαλιστική Εταιρεία Μοντέλων” που ήταν η Escher-Wyss κατά τις δεκαετίες του 1930 και του 1940, τότε οι άνθρωποι θα έχουν σοβαρούς λόγους να μην εμπιστεύονται τα υποκείμενα κίνητρα της υπερβολικής, αντιδημοκρατικής ατζέντας του για τη Μεγάλη Επανεκκίνηση.
Στην περίπτωση των Schwabs, τα στοιχεία δεν υποδεικνύουν απλώς κακές επιχειρηματικές πρακτικές ή κάποιου είδους παρεξήγηση. Η ιστορία της οικογένειας Schwab αποκαλύπτει αντίθετα μια συνήθεια συνεργασίας με γενοκτόνους δικτάτορες για τα βασικά κίνητρα του κέρδους και της εξουσίας. Οι Ναζί και το νοτιοαφρικανικό καθεστώς απαρτχάιντ είναι δύο από τα χειρότερα παραδείγματα ηγεσίας στη σύγχρονη πολιτική, όμως οι Schwab προφανώς δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να το δουν αυτό εκείνη την εποχή.
Στην περίπτωση του ίδιου του Κλάους Σουάμπ, φαίνεται ότι βοήθησε να ξεπλυθούν κατάλοιπα της ναζιστικής εποχής, δηλαδή οι πυρηνικές φιλοδοξίες της και οι φιλοδοξίες της για τον έλεγχο του πληθυσμού, ώστε να διασφαλιστεί η συνέχεια μιας βαθύτερης ατζέντας.
Όσο υπηρετούσε σε ηγετική θέση στην Sulzer Escher Wyss, η εταιρεία προσπάθησε να βοηθήσει τις πυρηνικές φιλοδοξίες του νοτιοαφρικανικού καθεστώτος, της τότε πιο ναζιστικής γειτονικής κυβέρνησης στον κόσμο, διατηρώντας την κληρονομιά της ίδιας της Escher Wyss από τη ναζιστική εποχή.
Στη συνέχεια, μέσω του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, ο Schwab βοήθησε στην αποκατάσταση των πολιτικών ελέγχου του πληθυσμού που επηρεάστηκαν από την ευγονική κατά τη διάρκεια της εποχής μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μια εποχή κατά την οποία οι αποκαλύψεις για τις ναζιστικές θηριωδίες έφεραν γρήγορα την ψευδοεπιστήμη σε μεγάλη δυσφήμιση.
Υπάρχει κάποιος λόγος να πιστεύουμε ότι ο Κλάους Σβαμπ, όπως υπάρχει σήμερα, έχει αλλάξει οπωσδήποτε; Ή μήπως εξακολουθεί να είναι το δημόσιο πρόσωπο μιας προσπάθειας δεκαετιών για την εξασφάλιση της επιβίωσης μιας πολύ παλιάς ατζέντας;
Το τελευταίο ερώτημα που πρέπει να τεθεί σχετικά με τα πραγματικά κίνητρα πίσω από τις ενέργειες του κ. Schwab, μπορεί να είναι το πιο σημαντικό για το μέλλον της ανθρωπότητας: Προσπαθεί ο Klaus Schwab να δημιουργήσει την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση ή προσπαθεί να δημιουργήσει το τέταρτο Ράιχ;
— Δικτυογραφία:
Klaus Schwab Was Henry Kissinger’s Pupil and the Son of a Nazi Collaborator Who Used Slave Labor and Aided Nazi Efforts to Obtain the First Atomic Bomb – Stillness in the Storm
Ο επικεφαλής του Παγκοσμίου Οικονομικού Φόρουμ, Κλάους Σβαμπ έδωσε το «παρών» στην εβδομάδα των συνόδων κορυφής των G20 και εκεί αποκάλυψε το μέλλον του κόσμου με τους Δυτικού ηγέτες να “τρέχουν” να τον συναντήσουν και να τον συμβουλευτούν.
Η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση. ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ τους πολλούς θα τους λιώσουμε σαν τις σκνίπες
Ο Σβαμπ, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής B20 στη Nusa Dua του Μπαλί, ανακοίνωσε εκ μέρους της διεθνιστικής τάξης πραγμάτων πως ο κόσμος θα αλλάξει, αλλά αυτή η διαδικασία θα πάρει λίγο χρόνο και μετά ο πλανήτης θα φαίνεται διαφορετικός! Σ.γ.:Αλίμονο στις σκνίπες!
Να θυμίσουμε ότι ο ιδρυτής και εκτελεστικός πρόεδρος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) Κλάους Σβαμπ κατά την συνεδρίαση του WEF στο Νταβός αναφερόμενος στον πόλεμο στην Ουκρανία είχε πει:
«Αυτός ο πόλεμος είναι πραγματικά ένα σημείο καμπής στην ιστορία και θα αναδιαμορφώσει το πολιτικό και οικονομικό μας τοπίο για τα επόμενα χρόνια». Σ.γ.: Πλήρης αδιαφορία για όσες σκνίπες πεθαίνουν η πολιτική και οικονομική αλλαγή τον νοιάζει.
Oι διεθνιστές ετοιμάζονται να εφαρμόσουν ότι δεν πρόλαβαν με την πανδημία του κορωνοϊού για να επιβάλουν το Great Reset.
Στους G20 κάλεσε μάλιστα να ενωθούν όλοι κάτω από μια κοινή ομπρέλα Σ.γ.: Της ανθρωποκτόνου ΕΛΙΤ δηλαδή.
Όπως δήλωσε:
«Αν δείτε όλες τις προκλήσεις, μπορούμε να μιλήσουμε για μια πολλαπλή κρίση, μια οικονομική, πολιτική, κοινωνική, οικολογική και θεσμική κρίση. Σ.γ.: Ξέχασε την κλιματική ο άθλιος. Αυτή θα την ισχυριστεί αργότερα όταν θα έρθει η ώρα.
Αλλά στην πραγματικότητα, αυτό που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι μια βαθιά συστημική και δομική αναδιάρθρωση του κόσμου μας και αυτό θα πάρει λίγο χρόνο! Σ.γ.: Αλίμονο στις σκνίπες και πάλι!
Και υποθέτω πως θα μοιάζουμε διαφορετικοί. Και ο κόσμος θα φαίνεται διαφορετικός αφού περάσουμε από αυτήν την διαδικασία μετάβασης!!
Σε πολιτικό επίπεδο, οι κινητήριες δυνάμεις πιέζουν για πολιτικό μετασχηματισμό.
Φυσικά, είναι επίσης η μετάβαση σε πολυπολικό κόσμο που έχει την τάση να κάνουμε τον κόσμο μας πολύ πιο διαιρεμένο.
Ως εκ τούτου, εκδηλώσεις όπως αυτή των G 20 και ούτω καθεξής είναι πολύ σημαντικοί σύνδεσμοι για να αποφύγουμε τους δύο μεγάλους διαχωρισμούς».
^Δευτεροπαλλήκαρα του Σβαμπ είναι πολλοί πρωθυπουργοί στην Ευρώπη αλλά Μακρόν, στον Καναδά όπως ο Τρυντώ, στη Νέα Ζηλανδία και πάει λέγοντας.
Συναγωγή του Σατανά: Μήπως είναι καιρός να εγκαταλείψουμε την κατεστημένη χριστιανική εκκλησία;
Κάθε Σάββατο ο Απόστολος Παύλος επισκεφτόταν τη συναγωγή, προσπαθώντας να πείσει Εβραίους και Έλληνες.
Όταν όμως οι Εβραίοι εναντιώθηκαν στον Παύλο και έγιναν επιθετικοί, εκείνος τίναξε τα ρούχα του σε ένδειξη διαμαρτυρίας και τους είπε: «Το αίμα σας να είναι στα κεφάλια σας! Είμαι απαλλαγμένος από τις ευθύνες μου. Από εδώ και πέρα θα πάω στους Εθνικούς».
Τότε ο Παύλος έφυγε από τη συναγωγή και πήγε δίπλα στο σπίτι του Τίτιου Ιούστου, ενός λάτρη του Θεού. (Πράξεις 18:4-7)
από τον Brian Shilhavy Εκδότης, Health Impact News
Θα δηλώσω αμέσως εδώ ότι αυτό το άρθρο δεν είναι για όλους.
Το κοινό στοχοθέτησής μου είναι όσοι από εσάς δεν αισθάνεστε πλέον άνετα ή ευπρόσδεκτοι στη Χριστιανική σας Εκκλησία λόγω όλων των πραγμάτων που έχουν συμβεί τα τελευταία 2 και πλέον χρόνια από την απελευθέρωση του Plandemic, ή όσοι από εσάς βλέπετε την παραφροσύνη γύρω σας και ψάχνετε για απαντήσεις για να καταλάβετε τα πάντα, αλλά να ξέρετε πολύ καλά ότι δεν θα βρείτε αυτές τις απαντήσεις στην οργανωμένη θρησκεία, συμπεριλαμβανομένης της κατεστημένης χριστιανικής θρησκείας.
Αυτό το άρθρο απευθύνεται στους αληθινούς μαθητές του Ιησού Χριστού ή σε αυτούς που θέλουν να γίνουν μαθητές του. Αν λοιπόν θέλετε να μάθετε αν είστε μαθητής του Ιησού ή όχι, διαβάστετα παρακάτω:
Σε όσους από εσάς είστε αληθινοί μαθητές του Ιησού Χριστού και καταλαβαίνετε ότι σας έχει κοστίσει ό,τι εκτιμά αυτός ο κόσμος της άνεσης και της φιληδονίας, της εκμετάλλευσης για το χρήμα, αλλά θέλετε να ακολουθήσετε το στενό μονοπάτι, όπως υποδεικνύει ο Ιησούς συμπεριλαμβανομένων των σχέσεων με τους οικείους μας, τότε αυτό το άρθρο είναι για εσάς: Είναι καιρός να αφήσετε την κατεστημένη Χριστιανική Εκκλησία , αν δεν το έχετε κάνει ήδη.
Και ενώ οι Χριστιανοί φίλοι και τα μέλη της οικογένειάς σας θα προσπαθήσουν πιθανώς να σας προκαλέσουν ενοχές για να το κάνετε αυτό, έχετε καλή παρέα, ανθρώπους που αναζητουν την αλήθεια την ουσία, την πρωτοχριστιανική ενότητα, το άπαντα κοινά, επειδή οι μαθητές του Ιησού Χριστού τον Πρώτο Αιώνα, όπως καταγράφονται στις Πράξεις των Αποστόλων της Καινής Διαθήκης της Βίβλου, έκαναν ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Η αγγλική λέξη «Εκκλησία» είναι η Λανθασμένη Μετάφραση για τη Συνάντηση των Πιστών στην Καινή Διαθήκη
Πριν μπω στους λόγους για τους οποίους οι αληθινοί μαθητές του Ιησού Χριστού πρέπει να εγκαταλείψουν τις Χριστιανικές Εκκλησίες, είναι πρώτα σημαντικό να καταλάβουμε ότι η αγγλική λέξη «εκκλησία» είναι η λάθος λέξη για τη μετάφραση της αρχικής λέξης στο ελληνικό κείμενο της Καινής Διαθήκης. , που είναι η εκκλησιά . Η ελληνική λέξη εκκλησιά σημαίνει «συνέλευση», ή «συνάθροιση».
Η αγγλική λέξη «church», αν μελετήσετε την ετυμολογία της (ιστορικό χρήσης) προέρχεται αρχικά από την ελληνική λέξη « kurios » που σημαίνει «Κύριος».
Είναι μια ακατάλληλη λέξη που χρησιμοποιείται στη μετάφραση του «εκκλησιά». Στον ρωμαϊκό κόσμο της Καινής Διαθήκης, η εκκλησιά χρησιμοποιήθηκε για γενικές συνελεύσεις, (εκκλησία του Δήμου στην Αρχαία Αθήνα) συμπεριλαμβανομένων των κοσμικών ή νομικών συνελεύσεων, και όχι απαραίτητα μόνο για θρησκευτικές συνελεύσεις.
Εκκλησιά είναι η ίδια λέξη που χρησιμοποιείται στις Πράξεις 19:32, 39, 41 όπου μεταφράζεται «συνέλευση» στις περισσότερες Αγγλικές Βίβλους και όχι «εκκλησία»:
Ακόμη και κάποιοι από τους αξιωματούχους της επαρχίας, φίλοι του Παύλου, του έστειλαν μήνυμα παρακαλώντας τον να μην τολμήσει να μιλήσει στο θέατρο. Η συνέλευση ήταν σε σύγχυση: Άλλοι φώναζαν άλλο, άλλοι άλλο. Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους δεν ήξεραν καν γιατί ήταν εκεί.
Οι Εβραίοι έσπρωξαν τον Αλέξανδρο μπροστά και κάποιοι από το πλήθος του φώναξαν οδηγίες. Έκανε νόημα για σιωπή για να κάνει υπεράσπιση ενώπιον του λαού.
Όταν όμως κατάλαβαν ότι ήταν Εβραίος, φώναξαν όλοι μαζί για περίπου δύο ώρες: «Μεγάλη είναι η Άρτεμις των Εφεσίων!».
Ο υπάλληλος της πόλης ησύχασε το πλήθος και είπε: «Άνδρες Εφέσου, δεν γνωρίζει όλος ο κόσμος ότι η πόλη της Εφέσου είναι ο φύλακας του ναού της μεγάλης Άρτεμης και της εικόνας της, που έπεσε από τον ουρανό; Επομένως, καθώς αυτά τα γεγονότα είναι αναμφισβήτητα, θα πρέπει να είστε ήσυχοι και να μην κάνετε τίποτα βιαστικά. Έχετε φέρει αυτούς τους άντρες εδώ, αν και δεν έχουν ληστέψει ναούς ούτε βλασφήμησαν τη θεά μας. Εάν, λοιπόν, ο Δημήτριος και οι συνάδελφοί του τεχνίτες έχουν παράπονο εναντίον οποιουδήποτε, τα δικαστήρια είναι ανοιχτά και υπάρχει ο ανθύπατος. Μπορούν να ασκήσουν κατηγορίες. Εάν υπάρχει κάτι περαιτέρω που θέλετε να αναφέρετε, πρέπει να διευθετηθεί σε μια νόμιμη γενική συνέλευση . Ως έχει, κινδυνεύουμε να κατηγορηθούμε για ταραχές λόγω των σημερινών γεγονότων. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να λογοδοτήσουμε για αυτή την αναταραχή, αφού δεν υπάρχει λόγος για αυτήν». Αφού το είπε αυτό, απέλυσε τη συνέλευση . (Πράξεις 19:31-41)
Αυτή ήταν μια καθαρά κοσμική «συνέλευση», επομένως η αγγλική λέξη «εκκλησία» δεν χρησιμοποιείται εδώ για την εκκλησιά σε καμία αγγλική μετάφραση της Βίβλου που γνωρίζω.
Και όμως, κάθε άλλη φορά που αυτή η ελληνική λέξη, εκκλησιά, χρησιμοποιείται στα πρωτότυπα ελληνικά κείμενα της Καινής Διαθήκης, όπου αυτοί που συγκεντρώνονται είναι πιστοί στον Ιησού Χριστό, η αγγλική λέξη «εκκλησία» χρησιμοποιείται σχεδόν πάντα στις περισσότερες αγγλικές μεταφράσεις της Αγιας ΓΡΑΦΗΣ.
Γιατί;
Διότι ο Τζέιμς Τσαρλς Στιούαρτ, που ήταν ο βασιλιάς της Αγγλίας το 1611, διέταξε να είναι έτσι. Ο Τζέιμς ήταν επίσης επικεφαλής της «Εκκλησίας της Αγγλίας» αυτός δημιούργησε την Ιακωβίνεια μετάφραση της Αγίας Γραφής.
Η «εξουσιοδοτημένη» αγγλική μετάφραση της Καινής Διαθήκης στη Βίβλο όρισε ότι η λέξη «εκκλησία» επρόκειτο να είναι η σωστή μετάφραση της εκκλησιάς.
Σήμερα στον επικρατούντα καθολικοπροτεσταντικό Χριστιανισμό, υπάρχει μια ολόκληρη λατρεία του Βασιλιά Τζέιμς και της «εξουσιοδοτημένης έκδοσης» της Αγγλικής Βίβλου του 1611, που πιστεύουν ότι είναι η μόνη μετάφραση που πρέπει να χρησιμοποιήσει κάποιος. Αν ακούσετε μερικούς από τους Χριστιανούς που είναι μέρος αυτής της λατρείας, θα σκεφτείτε ότι αυτός που «εξουσιοδότησε» αυτή τη μετάφραση της Βίβλου ήταν ο ίδιος ο Θεός.
Αλλά ήταν ο Τζέιμς Τσαρλς Στιούαρτ, ο βασιλιάς της Αγγλίας εκείνη την εποχή, που το «εξουσιοδότησε» και όποτε ένας κυβερνητικός αξιωματούχος «εξουσιοδοτήσει» κάτι και αναγκάσει τους πάντες να συμμορφωθούν, θα πρέπει να γίνετε δύσπιστοι και να αναζητήσετε τους λόγους για τους οποίους αυτός ο κυβερνητικός αξιωματούχος είναι να εκδώσουν ένα τέτοιο διάταγμα και πώς ωφελούνται από αυτό.
Υπήρχαν διαφωνούντες μεταξύ των ακαδημαϊκών που αντιτάχθηκαν στη χρήση της αγγλικής λέξης «εκκλησία» για τη μετάφραση της εκκλησιάς , και ο κύριος διαφωνών ήταν ένας άνδρας ονόματι William Tyndale, ο οποίος μετέφρασε την Ελληνική Καινή Διαθήκη στα αγγλικά στις αρχές του 1500.
Απέρριψε την αγγλική λέξη «εκκλησία» για τη μετάφραση της εκκλησιάς και χρησιμοποίησε το «congregation». Ο βασιλιάς Henry VIII (ο δολοφόνος των γυναικών που δεν του έκαναν διάδοχο), ήταν βασιλιάς της Αγγλίας εκείνη την εποχή, και εξέδωσε μια καταδίκη της μετάφρασης του Tyndale.
Γιατί ο Tyndale διακινδύνευσε την οργή του Βασιλιά για να χάσει τη λέξη «εκκλησία» στην αγγλική μετάφραση της Βίβλου;
Έντονη ανησυχία για τον Tyndale ήταν η κατάχρηση του παράνομου πλούτου από κληρικούς, μοναχούς και ιεράρχες (τους οποίους ο Tyndale αποκαλούσε συχνά «για λειψή πνευματικότητα», όπως εδώ):
«Τι καλή συνείδηση μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στην πνευματικότητά μας για να συγκεντρώσουμε τόσο μεγάλο θησαυρό μαζί, και με την υποκρισία της ψεύτικης μάθησής τους να κλέβουν σχεδόν από κάθε άνθρωπο σπίτι και γη … αναζητώντας στον Χριστό τίποτα άλλο παρά πρόσοδο;»
Ο Tyndale είπε ότι οι μοναχοί και οι κληρικοί εισχώρησαν στις συνειδήσεις των ανθρώπων, τους έκλεψαν την πίστη του Χριστού και τους έκαναν να δώσουν τα χρήματά τους για να χτίσουν νέες εκκλησίες και μοναστήρια μέσω μιας ψεύτικης πίστης με τέτοια έργα, από τα οποία όλοι υπέφεραν:
«… η οικοδόμηση [εκκλησιών και καμπαναριών] και άλλων παρόμοιων, μέσω της ψεύτικης πίστης που έχουμε σε αυτά, είναι η αποσύνθεση όλων των παραδείσων στην Αγγλία και όλων των πόλεων, των κωμοπόλεων, των αυτοκινητοδρόμων και, σύντομα, του συνόλου κοινοπολιτεία.
Γιατί από τότε που αυτά τα ψεύτικα τέρατα μπήκαν στις συνειδήσεις μας και μας έκλεψαν τη γνώση του Σωτήρα μας Χριστού, κάνοντάς μας να πιστέψουμε σε τέτοια ιερά έργα του Πάπα και να σκεφτούμε ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος για τον ουρανό, δεν σταματήσαμε να χτίζουμε τα αβαεία, τα μοναστήρια, τα κολέγια, τα κολέγια και τις εκκλησίες των καθεδρικών ναών με ψηλά καμπαναριά, που αγωνίζονται και ζηλεύουν ο ένας τον άλλον, ποιος πρέπει να κάνει τα περισσότερα».
Ως εκ τούτου, χρησιμοποιώντας την «συνέλευση» στην Καινή Διαθήκη του, ο Τύντεϊλ ήταν και πιστός στο ελληνικό πρότυπο και απέφευγε μια χρήση που θα συνέβαλλε στη συνεχιζόμενη εκμετάλλευση ή εξαπάτηση του λαού .
Πράγματι, αυτό, η μετάφραση του Tyndale, μαζί με τα βιβλία και τα γραπτά του, οδήγησαν ορισμένους να του πιστώσουν ότι « έσπασε το ξόρκι που συνδέεται με τη λέξη εκκλησία » και « σπάσιμο της ασφυκτικής δύναμης της μεσαιωνικής εκκλησίας ». ( Πηγή .)
Ωστόσο, απλώς για να επισημάνω ένα σημείο, ο Tyndale χρησιμοποίησε την αγγλική λέξη «εκκλησία» για να μεταφράσει την εκκλησιά σε ένα μέρος: Πράξεις 19 και η συνέλευση κοσμικού όχλου, την οποία παρέθεσα παραπάνω. Οπουδήποτε αλλού χρησιμοποίησε το “congregation” που φυσικά αναφέρεται στους ανθρώπους, στους αληθινούς πιστούς, και όχι σε ένα ίδρυμα ή εταιρεία.
Ο Βασιλιάς της Αγγλίας δεν ήταν ευχαριστημένος και χαρακτήρισε τον Τύντεϊλ αιρετικό, και ο Τύντεϊλ πλήρωσε το τελικό κόστος που ήταν αληθινός μαθητής του Ιησού και κάηκε στην πυρά για την «αίρεσή» του.
Οι αρχικές «Εκκλησίες» ήταν «Συναγωγές»
Υπάρχει μια άλλη λέξη στην Κοινή Ελληνική (η «κοινή» ελληνική γλώσσα στην οποία γράφτηκε η Καινή Διαθήκη) που έχει παρόμοια σημασία με την εκκλησιά , και επίσης σημαίνει «συνέλευση» ή «συνάθροιση» και αυτή η λέξη είναι « sunagōgē », η οποία υιοθετήθηκε επίσης στην αγγλική γλώσσα ως «συναγωγή».
Σε αντίθεση με την εκκλησιά που χρησιμοποιούνταν συνήθως για μη θρησκευτικές συγκεντρώσεις, όπως οι κοσμικές κυβερνητικές συνεδριάσεις, το sunagōgē συνδέθηκε σχεδόν αποκλειστικά με θρησκευτικές συγκεντρώσεις και είναι μια κοινή λέξη που χρησιμοποιείται σε όλα τα ελληνικά γραπτά της Καινής Διαθήκης.
Στα περισσότερα σημεία στα γραπτά της Καινής Διαθήκης, το sunagōgē μεταφράζεται ως «συναγωγή» και είναι πάντα μια θρησκευτική συγκέντρωση «πιστών».
Αυτές οι συνελεύσεις υπήρχαν πριν φτάσει ο Ιησούς στη σκηνή τον Πρώτο Αιώνα, επομένως θεωρούνταν κυρίως συνελεύσεις «Εβραίων» πιστών, αν και οι Εθνικοί (μη Εβραίοι) ήταν επίσης ευπρόσδεκτοι σε αυτές τις συνελεύσεις, καθώς υπήρχαν έξω από το Ισραήλ και παντού. στον ρωμαϊκό κόσμο.
Έτσι, όταν ο Παύλος, ο ίδιος Εβραίος από το Συντηρητικό Κόμμα των Φαρισαίων, αλλά και Ρωμαίος πολίτης, πίστεψε στον Ιησού και ξεκίνησε τη διακονία του ταξιδεύοντας κυρίως σε μη εβραϊκούς πληθυσμούς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όπως καταγράφεται στο Βιβλίο των Πράξεων , ξεκινούσε πάντα επισκεπτόμενος την τοπική «συναγωγή» για να φέρει το μήνυμα, τα «καλά νέα», σχετικά με τον Μεσσία, τον Ιησού Χριστό και τον θάνατο και την ανάστασή του.
Ενώ μερικοί από τους πιστούς σε αυτές τις συνελεύσεις ήταν δεκτικοί στο μήνυμά του, οι περισσότεροι, ιδιαίτερα οι ηγέτες, δεν ήταν. Οι συνέπειες της πίστης στον Ιησού ως Μεσσία, θα οδηγούσαν σε μια δραματική αλλαγή στη ζωή τους και θα ήταν μια απειλή για το καθεστώς και την επιρροή τους στις κοινότητές τους.
Όπως τεκμηρίωσα στο άρθρο σχετικά με το να είμαστε αληθινός μαθητής του Ιησού, σημαίνει να εγκαταλείψουμε όλα όσα προσφέρει αυτό το παγκόσμιο σύστημα, συμπεριλαμβανομένων ακόμη και των δικών μας οικογενειακών σχέσεων.
Είναι μια δύσκολη επιλογή που πρέπει να κάνεις, και έτσι οι περισσότεροι αντιτάχθηκαν στον Paul, και κάποιοι προσπάθησαν ακόμη και να τον σκοτώσουν.
Έτσι, στα εδάφια που εμφανίζονται στην αρχή αυτού του άρθρου, όπως καταγράφονται στο κεφάλαιο 18 των Πράξεων, όταν ο Παύλος πήγε στην πόλη της Κορίνθου, έφυγε από τη συνέλευση («εκκλησία» ή «συναγωγή» που περιείχε ΚΑΙ «Ιουδαίους» και «Έλληνες» ) και άρχισε να συναντά πιστούς στο σπίτι κάποιου.
Μετά από αυτό, ο Παύλος έφυγε από την Αθήνα και πήγε στην Κόρινθο.
Εκεί συνάντησε έναν Εβραίο ονόματι Ακύλα, καταγόμενο από τον Πόντο, ο οποίος είχε έρθει πρόσφατα από την Ιταλία με τη σύζυγό του Πρίσκιλλα, επειδή ο Κλαύδιος είχε διατάξει όλους τους Εβραίους να φύγουν από τη Ρώμη.
Ο Παύλος πήγε να τους δει και επειδή ήταν κατασκευαστής σκηνών, έμεινε και δούλεψε μαζί τους.
Κάθε Σάββατο σκεφτόταν στη συναγωγή, προσπαθώντας να πείσει Εβραίους και Έλληνες . Όταν ο Σίλας και ο Τιμόθεος ήρθαν από τη Μακεδονία, ο Παύλος αφοσιώθηκε αποκλειστικά στο κήρυγμα, μαρτυρώντας στους Ιουδαίους ότι ο Ιησούς ήταν ο Χριστός.
Όταν όμως οι Εβραίοι εναντιώθηκαν στον Παύλο και έγιναν επιθετικοί, εκείνος τίναξε τα ρούχα του σε ένδειξη διαμαρτυρίας και τους είπε: «Το αίμα σας να είναι στα κεφάλια σας! Είμαι απαλλαγμένος από τις ευθύνες μου. Από εδώ και πέρα θα πάω στους Εθνικούς».
Τότε ο Παύλος έφυγε από τη συναγωγή και πήγε δίπλα στο σπίτι του Τίτιου Ιούστου, ενός λάτρη του Θεού. (Πράξεις 18:1-7)
Αυτό το μοτίβο μπορεί να καταγραφεί σε πολλά άλλα μέρη στο Βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, όπου ο Παύλος πήγε πρώτα στη συνέλευση των πιστών (συναγωγές), αλλά στη συνέχεια τους άφησε όταν του εναντιώθηκαν.
Καθώς ο Παύλος και ο Βαρνάβας έφευγαν από τη συναγωγή, ο κόσμος τους προσκάλεσε να μιλήσουν περαιτέρω για αυτά τα πράγματα το επόμενο Σάββατο.
Όταν η εκκλησία απολύθηκε, πολλοί από τους Ιουδαίους και τους ευσεβείς προσήλυτους στον Ιουδαϊσμό ακολούθησαν τον Παύλο και τον Βαρνάβα, οι οποίοι μίλησαν μαζί τους και τους παρότρυναν να συνεχίσουν στη χάρη του Θεού.
Το επόμενο Σάββατο συγκεντρώθηκε σχεδόν όλη η πόλη για να ακούσει τον λόγο του Κυρίου.
Όταν οι Ιουδαίοι είδαν τα πλήθη, γέμισαν ζήλια και μιλούσαν υβριστικά ενάντια σε όσα έλεγε ο Παύλος .
Τότε ο Παύλος και ο Βαρνάβας τους απάντησαν με θάρρος: «Έπρεπε πρώτα να σας πούμε τον λόγο του Θεού. Εφόσον το απορρίπτετε και δεν θεωρείτε τους εαυτούς σας άξιους της αιώνιας ζωής, στρεφόμαστε τώρα στους Εθνικούς. Γιατί αυτό μας έχει διατάξει ο Κύριος: «Σε έκανα φως για τα έθνη, για να φέρεις τη σωτηρία στα πέρατα της γης».
Όταν το άκουσαν αυτό οι Εθνικοί, χάρηκαν και τίμησαν τον λόγο του Κυρίου. και όλοι όσοι διορίστηκαν για την αιώνια ζωή πίστεψαν. Ο λόγος του Κυρίου διαδόθηκε σε όλη την περιοχή.
Οι Ιουδαίοι όμως ξεσήκωσαν τις θεοσεβείς γυναίκες και τους αρχηγούς της πόλης. Ξεκίνησαν διωγμό κατά του Παύλου και του Βαρνάβα και τους έδιωξαν από την περιοχή τους. Τίναξαν λοιπόν τη σκόνη από τα πόδια τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας εναντίον τους και πήγαν στο Ικόνιο. (Πράξεις 13:42-51)
Ακόμη και ο ίδιος ο Ιησούς, που δίδασκε συχνά στις «συναγωγές», έπρεπε να εγκαταλείψει τη συνέλευση των πιστών στην πόλη του, επειδή απέρριψαν αυτόν και τη διδασκαλία του.
Ο Ιησούς επέστρεψε στη Γαλιλαία με τη δύναμη του Πνεύματος και τα νέα για αυτόν διαδόθηκαν σε ολόκληρη την ύπαιθρο. Δίδασκε στις συναγωγές τους και όλοι τον επαινούσαν.
Πήγε στη Ναζαρέτ, όπου είχε μεγαλώσει, και το Σάββατο πήγε στη συναγωγή, σύμφωνα με το έθιμο του .
Και σηκώθηκε να διαβάσει. Του παρέδωσαν το ειλητάριο του προφήτη Ησαΐα. Ξετυλίγοντας το, βρήκε το μέρος όπου είναι γραμμένο: «Το Πνεύμα του Κυρίου είναι επάνω μου, γιατί με έχρισε για να κηρύξω καλά νέα στους φτωχούς. Με έστειλε να διακηρύξω την ελευθερία για τους αιχμαλώτους και την αποκατάσταση της όρασης για τους τυφλούς, να απελευθερώσω τους καταπιεσμένους, να διακηρύξω το έτος της εύνοιας του Κυρίου».
Έπειτα τύλιξε τον κύλινδρο, τον έδωσε πίσω στον συνοδό και κάθισε. Τα μάτια όλων στη συναγωγή ήταν καρφωμένα πάνω του, και άρχισε λέγοντάς τους: «Σήμερα αυτή η γραφή εκπληρώνεται μπρος στα μάτια σας».
Όλοι μίλησαν καλά γι’ αυτόν και έμειναν έκπληκτοι με τα ευγενικά λόγια που έβγαιναν από τα χείλη του. «Δεν είναι αυτός ο γιος του Ιωσήφ;» Αυτοί ρώτησαν.
Ο Ιησούς τους είπε: «Σίγουρα θα μου παραθέσετε αυτήν την παροιμία: Γιατρέ, θεράπευσε τον εαυτό σου! Κάνε εδώ στη γενέτειρά σου αυτό που ακούσαμε ότι έκανες στην Καπερναούμ».
«Σας λέω την αλήθεια», συνέχισε, «κανένας προφήτης δεν γίνεται δεκτός στη γενέτειρά του. Σας διαβεβαιώνω ότι υπήρχαν πολλές χήρες στον Ισραήλ την εποχή του Ηλία, όταν ο ουρανός ήταν κλειστός για τρεισήμισι χρόνια και επικρατούσε σφοδρός λιμός σε όλη τη γη. Ωστόσο, ο Ηλίας δεν στάλθηκε σε κανέναν από αυτούς, αλλά σε μια χήρα στη Σαρεπάθ, στην περιοχή της Σιδώνας. Και υπήρχαν πολλοί στον Ισραήλ με λέπρα την εποχή του προφήτη Ελισσαίου αλλά κανένας από αυτούς δεν καθαρίστηκε—μόνο ο Νεεμάν ο Σύρος».
Όλοι οι άνθρωποι στη συναγωγή εξαγριώθηκαν όταν το άκουσαν αυτό. Σηκώθηκαν, τον έδιωξαν έξω από την πόλη και τον πήγαν στο φρύδι του λόφου που ήταν χτισμένη η πόλη, για να τον ρίξουν στον γκρεμό. Αλλά περπάτησε ακριβώς μέσα από το πλήθος και συνέχισε το δρόμο του. (Λουκάς 4:14-30)
Πριν στραφώ στη σύγχρονη χριστιανική «εκκλησία», θέλω να επισημάνω μερικά άλλα ενδιαφέροντα μέρη στα ελληνικά κείμενα της Καινής Διαθήκης όπου χρησιμοποιείται το sunagōgē .
Το ένα είναι στο βιβλίο του Ιακώβου, το οποίο γράφτηκε από τον ετεροθαλή αδελφό του Ιησού. Ο Ιάκωβος θεωρούνταν εκείνη την εποχή επικεφαλής της συνέλευσης των πιστών στην Ιερουσαλήμ, οι περισσότεροι από τους οποίους θα ήταν Εβραίοι.
Στο Κεφάλαιο 2 γράφει:
Αδελφοί μου, μη δείχνετε μεροληψία καθώς έχετε την πίστη στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, τον Κύριο της δόξης.
Διότι, αν κάποιος που φοράει χρυσό δαχτυλίδι και ωραία ενδύματα μπει στη συνέλευσή σας, και μπει και ένας φτωχός με άθλια ρούχα, και αν προσέξετε αυτόν που φοράει τα ωραία ρούχα και πείτε: «Κάθισε εδώ σε ένα καλό τόπο», ενώ λέτε στον φτωχό, «Στέκου εκεί» ή «Κάθισε στα πόδια μου», δεν κάνατε τότε διακρίσεις μεταξύ σας και δεν γίνατε δικαστές με κακές σκέψεις;
Ακούστε, αγαπητοί μου αδελφοί, δεν διάλεξε ο Θεός εκείνους που είναι φτωχοί στον κόσμο για να είναι πλούσιοι στην πίστη και κληρονόμοι της βασιλείας, που έχει υποσχεθεί σε όσους τον αγαπούν;
Ατιμάσατε όμως τον καημένο. Δεν είναι οι πλούσιοι αυτοί που σε καταπιέζουν και αυτοί που σε παρασύρουν στα δικαστήρια; Δεν είναι αυτοί που βλασφημούν το τιμητικό όνομα με το οποίο σε αποκαλούν;
Εάν εκπληρώνεις πραγματικά τον βασιλικό νόμο σύμφωνα με τη Γραφή, «Θα αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου», κάνεις καλά. Αλλά αν δείξετε μεροληψία, διαπράττετε αμαρτία και καταδικάζεστε από το νόμο ως παραβάτες.
Διότι όποιος τηρεί ολόκληρο τον νόμο αλλά αποτυγχάνει σε ένα σημείο, έχει γίνει ένοχος για όλα. Γιατί εκείνος που είπε: «Μη μοιχεύσεις», είπε επίσης: «Μη φονεύσεις».
Αν δεν διαπράττεις μοιχεία αλλά κάνεις φόνο, έχεις γίνει παραβάτης του νόμου.
Μιλήστε λοιπόν και ενεργήστε ως εκείνοι που πρόκειται να κριθούν βάσει του νόμου της ελευθερίας. Διότι η κρίση είναι χωρίς έλεος για εκείνον που δεν έχει δείξει έλεος. Το έλεος θριαμβεύει επί της κρίσης. (Ιακώβου 2:1-13)
Χρησιμοποίησα μια σύγχρονη αγγλική μετάφραση για να παραθέσω αυτούς τους στίχους, αλλά η ελληνική λέξη sunagōgē εδώ στο εδάφιο δύο που μεταφράζεται «συνέλευση» και όχι «συναγωγή» όπως βλέπουμε σχεδόν σε κάθε άλλο μέρος της Καινής Διαθήκης, προέρχεται επίσης από το ότι ο Βασιλιάς Τζέιμς «Εξουσιοδότησε» την αγγλική έκδοση της Βίβλου, όπου μεταφράζεται επίσης ως «συνέλευση».
Γιατί λοιπόν ο Βασιλιάς Ιάκωβος θα επέτρεπε να χρησιμοποιείται μόνο η «συνέλευση» σε αυτόν τον στίχο στον Ιάκωβο, αλλά η «συναγωγή» παντού αλλού;
Για να το καταλάβουμε αυτό πραγματικά, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο Χριστιανισμός ως επίσημη θρησκεία δεν ξεκίνησε παρά τον 4ο αιώνα, περίπου 1000 και πλέον χρόνια πριν ο βασιλιάς Ιάκωβος εξουσιοδοτήσει τη μετάφραση του στην αγγλική Βίβλο, όταν ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος «εξουσιοδότησε» τον Χριστιανισμό ως κρατική θρησκεία, και στη συνέχεια κωδικοποίησε το επίσημο δόγμα αυτής της νέας χριστιανικής θρησκείας στην Α’ Σύνοδο της Νίκαιας.
Αυτή ήταν η πραγματική ιστορική αρχή της Χριστιανικής Θρησκείας και δεν υπήρχε τον Πρώτο Αιώνα όταν γράφονταν τα χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης.
Αυτό είναι ένα πολύ μεγαλύτερο θέμα με το οποίο ασχολούμαι εδώ:
Έτσι, στον βασιλιά Ιάκωβο, που έβλεπε τον εαυτό του ως ηγέτη της Εκκλησίας της Αγγλίας και της Χριστιανικής Θρησκείας, ο Τζέιμς έγραφε σε «Χριστιανούς» και ΟΧΙ «Εβραίους», επειδή ο Τζέιμς ξεκινά αυτή την ενότητα γράφοντας: « Αδελφοί μου, ως πιστοί στο ένδοξό μας, Κύριε Ιησού Χριστέ …»
Και ως εκ τούτου, η «συναγωγή» ήταν ακατάλληλη γιατί για τον βασιλιά Ιάκωβο, αυτοί ήταν «Χριστιανοί» και όχι «Εβραίοι» και μόνο «Εβραίοι» συναντιόντουσαν στις «συναγωγές».
Επίσης, δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει την «εκκλησία» εδώ, γιατί αυτή η λέξη χρησιμοποιήθηκε μόνο για τη μετάφραση της « εκκλησίας», μια ελληνική λέξη παρόμοια σε σημασία, αλλά χρησιμοποιήθηκε περισσότερο για να περιγράψει τις συναθροίσεις των αληθινών μαθητών του Ιησού που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν κυρίως τις « εβραϊκές» συναγωγές.
Αλλά στην πραγματικότητα, και στις δύο συνελεύσεις, είτε ονομάζονταν « sunagōgē» ή « ekklesia» , ήταν μικτές συναθροίσεις των εξ εθνκών Εβραίων πιστών και μη εξ εθνών Εβραίων πιστών («Εθνικούς» ή «Έλληνες»).
Είναι προφανές ότι ο ίδιος ο Ιάκωβος, ο αδελφός του Ιησού, ΔΕΝ αναγνώριζε αυτές τις εθνοτικές ή θρησκευτικές διακρίσεις και δεν θα θεωρούσε ποτέ τους ανθρώπους στους οποίους έγραφε ως «Χριστιανούς», επειδή ξεκινά αυτή την επιστολή με:
Ιάκωβος, δούλος του Θεού και του Κυρίου Ιησού Χριστού, Προς τις δώδεκα φυλές που είναι διασκορπισμένες στα έθνη : Χαιρετισμούς. (Ιακώβου 1:1)
Όλη αυτή η ενότητα στο Κεφάλαιο 2 που παρέθεσα παραπάνω μας διδάσκει να ΜΗΝ διακρίνουμε τους ανθρώπους σε τάξεις ή ομάδες, και στην περίπτωση που αναφέρεται στο κεφάλαιο 2, σε άτομα χωρισμένα με βάση την οικονομική κατάσταση.
Όταν ο Ιάκωβος αναφέρεται στους « πλούσιους αυτούς που σας καταπιέζουν και σε αυτούς που σας τραβούν στο δικαστήριο », αναφέρεται προφανώς στην άρχουσα τάξη των «Εβραίων» που ο Ιησούς είπε ότι ήταν Σατανικοί Εβραίοι που ανήκαν στον πατέρα τους «τον Διάβολο. ” (Ιωάννης κεφάλαιο 8)
Για περισσότερα σχετικά με τη χρήση της αγγλικής λέξης «Εβραίοι» δείτε:
Οι ερμηνείες που μεταφράζονται καλύτερα ως «συνέλευση» ή «συνάθροιση», τότε μπορούμε να κατανοήσουμε πληρέστερα ένα άλλο μέρος όπου χρησιμοποιείται το « sunagōgē» , που βρίσκεται στο Βιβλίο της Αποκάλυψης:
Οι περισσότερες από τις σημερινές Συστημικές χριστιανικές εκκλησίες είναι «Συναγωγές του Σατανά»
Για να κατανοήσουμε αληθινά αυτές τις δύο περικοπές στο Βιβλίο της Αποκάλυψης που χρησιμοποιούν την αγγλική φράση «Συναγωγή του Σατανά», πρέπει να κατανοήσουμε τις διαμάχες της αγγλικής μετάφρασης σχετικά με το « sunagōgē» και το « ekklesia » που ξεκίνησε ο Βασιλιάς Ιάκωβος και να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτές οι φράσεις μεταφράζονται καλύτερα. σαν « συνελεύσεις του Σατανά », και αναφέρονται απολύτως στη σύγχρονη Χριστιανική Εκκλησία.
Εάν δεν μπορείτε να κατανοήσετε πλήρως ότι οι παγκοσμιοποιητές που προσπαθούν να μειώσουν τον παγκόσμιο πληθυσμό και να εισαγάγουν μια Νέα Παγκόσμια Τάξη είναι σατανικοί Εβραίοι, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι επίσης Τέκτονες και Ιησουίτες, τότε θα είστε εντελώς απροετοίμαστοι για αυτό που πρόκειται να συμβεί.
Εν ολίγοις, ο όρος «Εβραίος», όπως ορίζεται στα κείμενα της Καινής Διαθήκης, αναφέρεται κυρίως στους πιστούς που γνωρίζουν τον Θεό , ανεξαρτήτως εθνοτικής ή θρησκευτικής καταγωγής, γι’ αυτό και έχω δηλώσει δημόσια ότι είμαι πιο άνετα να αναφέρομαι στον εαυτό μου ως « Εβραίος» από ό,τι είμαι ως «χριστιανός», αν και επιλέγω να μην φοράω καθόλου ταμπέλες.
Επιπλέον, για να κατανοήσουμε πλήρως αυτήν την πρόταση στην Αποκάλυψη 3:9: « Θα κάνω αυτούς που είναι από τη συναγωγή του Σατανά, που ισχυρίζονται ότι είναι Εβραίοι, αν και δεν είναι, αλλά είναι ψεύτες… » – πρέπει επίσης να έχουν ένα σωστό νόημα πώς χρησιμοποιείται το όνομα «Εβραίος» στην Καινή Διαθήκη.
Και πάλι, έχω γράψει ένα ολόκληρο άρθρο για αυτό το θέμα, ένα που ενσωμάτωσε χρόνια έρευνας και μου πήρε πάνω από 40 ώρες για να γράψω, και είναι ίσως το πιο εξαντλητικό κείμενο που έχω γράψει ποτέ:
Έτσι, μόλις δούμε πώς οι αρχικές ελληνικές λέξεις « sunagōgē» και « ekklesia » έχουν και οι δύο παρόμοιες σημασίες που μεταφράζονται καλύτερα ως «συνέλευση» ή «συνάθροιση», τότε μπορούμε να κατανοήσουμε πληρέστερα ένα άλλο μέρος όπου χρησιμοποιείται το « sunagōgē» , που βρίσκεται στο Βιβλίο της Αποκάλυψης:
Ξέρω τα δεινά σου και τη φτώχεια σου – όμως είσαι πλούσιος! Γνωρίζω τη συκοφαντία όσων λένε ότι είναι Εβραίοι και δεν είναι, αλλά είναι συναγωγή του Σατανά . Μη φοβάσαι αυτό που πρόκειται να πάθεις. Σας λέω, ο διάβολος θα βάλει μερικούς από εσάς στη φυλακή για να σας δοκιμάσει και θα υποστείτε διωγμό για δέκα ημέρες. Να είσαι πιστός, ακόμα και μέχρι θανάτου, και θα σου δώσω το στεφάνι της ζωής. (Αποκάλυψη 2:9-10)
Θα κάνω αυτούς που είναι από τη συναγωγή του Σατανά , που ισχυρίζονται ότι είναι Εβραίοι, αν και δεν είναι, αλλά είναι ψεύτες – θα τους κάνω να έρθουν και να πέσουν κάτω στα πόδια σου και να αναγνωρίσουν ότι σε αγάπησα. (Αποκάλυψη 3:9)
Εάν δεν μπορείτε να κατανοήσετε πλήρως ότι οι παγκοσμιοποιητές που προσπαθούν να μειώσουν τον παγκόσμιο πληθυσμό και να εισαγάγουν μια Νέα Παγκόσμια Τάξη είναι σατανικοί Εβραίοι, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι επίσης Τέκτονες και Ιησουίτες, τότε θα είστε εντελώς απροετοίμαστοι για αυτό που πρόκειται να συμβεί στα επόμενα ερχόμενα γεγονότα.
Εν ολίγοις, ο όρος «Εβραίος», όπως ορίζεται στα κείμενα της Καινής Διαθήκης, αναφέρεται κυρίως στους πιστούς που γνωρίζουν τον Θεό , ανεξαρτήτως εθνοτικής ή θρησκευτικής καταγωγής, γι’ αυτό και έχω δηλώσει δημόσια ότι είμαι πιο άνετα να αναφέρομαι στον εαυτό μου ως « Εβραίος» από ό,τι είμαι ως «χριστιανός», αν και επιλέγω να μην φοράω καθόλου ταμπέλες.
Εν ολίγοις, ο όρος «Εβραίος», όπως ορίζεται στα κείμενα της Καινής Διαθήκης, αναφέρεται κυρίως στους πιστούς που γνωρίζουν τον Θεό , ανεξαρτήτως εθνοτικής ή θρησκευτικής καταγωγής, γι’ αυτό και έχω δηλώσει δημόσια ότι είμαι πιο άνετα να αναφέρομαι στον εαυτό μου ως « Εβραίος» από ό,τι είμαι ως «χριστιανός», αν και επιλέγω να μην φοράω καθόλου ταμπέλες.
Ένας άντρας δεν είναι Εβραίος αν είναι μόνο ένας εξωτερικά, ούτε η περιτομή είναι απλώς μια εξωτερική και σωματική πράξη.
Όχι, ένας άνθρωπος είναι Εβραίος αν είναι εσωτερικά. και η περιτομή είναι περιτομή της καρδιάς, από το Πνεύμα , όχι από τον γραπτό κώδικα. Ο έπαινος ενός τέτοιου ανθρώπου δεν είναι από τους ανθρώπους, αλλά από τον Θεό. (Ρωμαίους 2:28-29)
Όπως λέει η Γραφή, «Όποιος εμπιστεύεται σε αυτόν δεν θα ντροπιαστεί ποτέ». Διότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ Ιουδαίων και Εθνικών – ο ίδιος Κύριος είναι Κύριος όλων και ευλογεί πλουσιοπάροχα όλους όσοι τον επικαλούνται, γιατί « Όποιος επικαλείται το όνομα του Κυρίου θα σωθεί ». (Ρωμαίους 10:11-13)
Και για όσους από εσάς τα καταλαβαίνετε όλα αυτά, είναι απολύτως καιρός να εγκαταλείψετε την Συστημική Χριστιανική Εκκλησία, η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με την κρίση από τον Θεό.
Η άλλη τεράστια αδικία που έκανε ο βασιλιάς Τζαίημς στην «εξουσιοδοτημένη» αγγλική μετάφραση της Βίβλου ήταν η χρήση της αγγλικής λέξης «Pastor» στο εδάφιο Εφεσίους 4:11, όπου η ελληνική λέξη, poimēn , σε κάθε άλλο σημείο της Καινής Διαθήκης μεταφράζεται με την αγγλική λέξη «βοσκός».
Αν κάποιος χρησιμοποιούσε με συνέπεια την αγγλική λέξη «pastor» σε κάθε άλλο μέρος όπου χρησιμοποιείται η ελληνική λέξη poimēn , θα είχαμε αποσπάσματα που διαβάζονται όπως αυτό στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη που μεταφράζεται πάντα «βοσκός:»
Είμαι ο καλός πάστορας . Ο καλός ποιμένας δίνει τη ζωή του για τα πρόβατα.
Ο μισθωτός δεν είναι ο πάστορας που έχει τα πρόβατα. Όταν λοιπόν βλέπει τον λύκο να έρχεται, εγκαταλείπει τα πρόβατα και τρέχει μακριά.
Τότε ο λύκος επιτίθεται στο κοπάδι και το σκορπίζει. Ο άνθρωπος τρέχει μακριά γιατί είναι μισθωτός, υπάλληλος και δεν νοιάζεται τίποτα για τα πρόβατα.
Είμαι ο καλός πάστορας (βοσκός) . Γνωρίζω τα πρόβατά μου και τα πρόβατά μου με γνωρίζουν – όπως ο Πατέρας με γνωρίζει και εγώ τον Πατέρα – και δίνω τη ζωή μου για τα πρόβατα.
Έχω άλλα πρόβατα που δεν είναι αυτής της μάντρας. Πρέπει να τα φέρω και αυτά. Και αυτοί θα ακούσουν τη φωνή μου, και θα υπάρχει ένα ποίμνιο και ένας πάστορας (βοσκός) . (Λόγια του Ιησού στον Ιωάννη 10:11-16)
Ολόκληρο το αξίωμα της «παστορίας» στις χριστιανικές εκκλησίες είναι κάτι που δεν υπάρχει στη Βίβλο, αλλά ξεκίνησε από τον βασιλιά Τζαίημς που καθιέρωσε την Εκκλησία της Αγγλίας ως τη «μεταρρυθμισμένη» εκκλησία και ως εναλλακτική της «Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας». » που κυβερνούσε ο Πάπας.
Έτσι, απλώς αντικατέστησε τους «ιερείς» που κυβερνούσαν τις τοπικές Καθολικές εκκλησίες, όπως ένας Διευθύνων Σύμβουλος κυβερνά μια εταιρεία, με «παστόρους» που τώρα κυβερνούν Χριστιανικές Εκκλησίες που προήλθαν από το κίνημα της «Μεταρρύθμισης» στην Ευρώπη.
Τόσο οι τίτλοι όσο και τα αξιώματα δεν είναι βιβλικοί. Για μια πιο εξαντλητική πραγματεία σχετικά με αυτό το θέμα, δείτε:
Ο συστημικός Χριστιανισμός σήμερα είναι μια βιομηχανία τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Μια μελέτη που διεξήχθη το 2016 υπολόγισε ότι η θρησκεία στην Αμερική (η οποία είναι κυρίως η χριστιανική θρησκεία) ήταν « άξια 1,2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, περισσότερα από τα συνολικά έσοδα των 10 κορυφαίων εταιρειών τεχνολογίας στη χώρα, συμπεριλαμβανομένων των Apple, Amazon και Google ». ( Πηγή .)
Όπως οι κυβερνώντες Εβραίοι που έλεγχαν τις συναγωγές όπου συναντιόνταν οι πιστοί τον Πρώτο Αιώνα, οι οποίοι απειλήθηκαν από τους αληθινούς μαθητές του Ιησού Χριστού που κήρυτταν το Ευαγγέλιο, επειδή δίδασκε στους ανθρώπους ότι μπορούσαν να έχουν άμεση σχέση με τον Θεό εκτός από οργανωμένη θρησκεία , έτσι και σήμερα οι αληθινοί μαθητές του Ιησού αποτελούν απειλή για τον συστημικό Χριστιανισμό, επειδή δεν χρειαζόμαστε τους πάστορες, τους ιερείς, τους θεολόγους, τις εκκλησίες ή άλλα προγράμματα, τα οποία είναι πλήρως εδραιωμένα στο σατανικό παγκόσμιο σύστημα και υποστηρίζουν ένα τρισεκατομμύριο δολάρια όπου μια Χριστιανική βιομηχανία προσκολλήθηκε γύρω από την Συστημική Εκκλησία.
Ως συνεργάτες του Θεού σας προτρέπουμε να μην λάβετε τη χάρη του Θεού μάταια. Διότι λέει: «Τον καιρό της εύνοιάς μου σε άκουσα, και την ημέρα της σωτηρίας σε βοήθησα».
Σας λέω, τώρα είναι η ώρα της εύνοιας του Θεού, τώρα είναι η ημέρα της σωτηρίας .
Δεν βάζουμε εμπόδιο σε κανέναν, για να μην απαξιωθεί το υπουργείο μας. Αντίθετα, ως δούλοι του Θεού επαινούμε τον εαυτό μας με κάθε τρόπο: με μεγάλη υπομονή. στα προβλήματα, κακουχίες και στενοχώριες. σε ξυλοδαρμούς, φυλακίσεις και ταραχές. Στη σκληρή δουλειά, τις άγρυπνες νύχτες και την πείνα. στην αγνότητα, την κατανόηση, την υπομονή και την καλοσύνη. στο Άγιο Πνεύμα και στην ειλικρινή αγάπη. στον αληθινό λόγο και στη δύναμη του Θεού. με όπλα δικαιοσύνης στο δεξί χέρι και στο αριστερό. μέσω δόξας και ατιμίας, κακής αναφοράς και καλής αναφοράς. Γνήσιοι, αλλά θεωρούμενοι απατεώνες. Γνωστό, αλλά θεωρείται άγνωστο. πεθαίνουμε, και όμως ζούμε. Ξυλοκοπημένος ήμουν και όμως δεν σκοτώθηκα. Λυπημένος, αλλά πάντα χαρούμενος. Φτωχοί, αλλά πολλοί νοιώθουν πλούσιοι. να μην έχεις τίποτα και όμως να κατέχεις τα πάντα.
Μην μπαίνεις σε ζυγό μαζί με απίστους . Γιατί τι κοινό έχουν η δικαιοσύνη και η κακία; Ή τι συναναστροφή μπορεί να έχει το φως με το σκοτάδι; Τι αρμονία υπάρχει ανάμεσα στον Χριστό και στον Belial; Τι κοινό έχει ένας πιστός με έναν άπιστο; Ποια συμφωνία υπάρχει μεταξύ του ναού του Θεού και των ειδώλων;
Γιατί εμείς είμαστε ο ναός του ζωντανού Θεού .
Όπως είπε ο Θεός: «Θα ζήσω μαζί τους και θα περπατήσω ανάμεσά τους, και θα είμαι ο Θεός τους, και αυτοί θα είναι λαός μου.
Γι’ αυτό βγείτε από αυτούς και χωρίστε , λέει ο Κύριος. Μην αγγίζετε τίποτα ακάθαρτο, και θα σας δεχτώ. Θα γίνω Πατέρας για εσάς, και θα είστε οι γιοι και οι κόρες μου, λέει ο Κύριος ο Παντοδύναμος». (2 Κορινθίους 6:1-18)
Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο της Μαρίας Αναγνωστοπούλου.
2 Σχόλια
Δεν είμαι φιλόλογος, αλλά νομίζω ότι μια από τις ρίζες του γλωσσικού μας προβλήματος είναι και η ‘εθνική αρρώστια’ μας, η τάση του διχασμού. Οι ακραίες μορφές της σύγχρονης ελληνικής (ο ‘λογιωτατισμός’ και η ‘μαλλιαρή’) αναδείχθηκαν σε διακριτικά γνωρίσματα αντιστοίχων ιδεολογικών/πολιτικών ρευμάτων, με αποτέλεσμα έναν τεχνητό δυισμό που έβαζε τρικλοποδιές στη φυσική ροή και εξέλιξη ενός ζωντανού στοιχείου όπως η γλώσσα. Για όποιον ενδιαφέρεται, το Αντίφωνο είχε φιλοξενήσει πριν 10 χρόνια ένα σχετικό μικρό κείμενό μου, με τίτλο ‘Τα πάθη της γλώσσας μας’. Μπορεί να το αναζητήσει.
Τα πάθη της γλώσσας ακολουθούν τα πάθη του γένους. Εμφυλίους το γένος, διχασμούς η γλώσσα. Το γλωσσικό αποτελεί στοιχείο ταυτότητας για ορισμένες τάξεις ανθρώπων. Έτσι, μετά από όλα πάθη της γλώσσας και του γένους, έχουμε φτάσει για όλα τα άκριτα ή και συνειδητά γλωσσικά εξαμβλώματα ακόμη και ακαδημαϊκοί με σφραγίδα και υπογραφή να τα δέχονται αδιακρίτως ως “εξέλιξη ενός ζωντανού οργανισμού όπως είναι η γλώσσα μας, που δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε στις σύγχρονες τάσεις της, αλλά να είμαστε δεκτικοί και φιλελεύθεροι”. Αυτά από ακαδημαϊκά χείλη σε πρόσφατο δικτυακό σεμινάριο για τη γλώσσα. Μάλιστα, για τα τριτόκλιτα επίθετα τα ίδια ακαδημαϊκά χείλη υποστήριξαν ότι ανεχόμαστε την πρακτική κατάργησή τους (π.χ. η ασταθή κατάσταση αντί του ‘ασταθής’ κατάσταση), δεχόμαστε τύπους όπως “η οδό”, “ο ψήφος”, κ.τ.λ. στον προφορικό λόγο, αλλά τα διορθώνουμε σε ακαδημαϊκά συγγράμματα, μέχρι τώρα τουλάχιστον, όπως τόνισαν αυτά τα χείλη! Καθείς τα συμπεράσματά του!
O Γιώργος Ευαγγελάτος ψυχίατρος – ψυχαναλυτής παρέχει ψυχιατρική βοήθεια και συμβουλευτική σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προσωπικές ή οικογενειακές ψυχολογικές και ψυχοκοινωνικές δυσκολίες. Μάθετε περισσότερα για εμάς εδώ.
by Douglas
Δεν είμαι φιλόλογος, αλλά νομίζω ότι μια από τις ρίζες του γλωσσικού μας προβλήματος είναι και η ‘εθνική αρρώστια’ μας, η τάση του διχασμού. Οι ακραίες μορφές της σύγχρονης ελληνικής (ο ‘λογιωτατισμός’ και η ‘μαλλιαρή’) αναδείχθηκαν σε διακριτικά γνωρίσματα αντιστοίχων ιδεολογικών/πολιτικών ρευμάτων, με αποτέλεσμα έναν τεχνητό δυισμό που έβαζε τρικλοποδιές στη φυσική ροή και εξέλιξη ενός ζωντανού στοιχείου όπως η γλώσσα.
Για όποιον ενδιαφέρεται, το Αντίφωνο είχε φιλοξενήσει πριν 10 χρόνια ένα σχετικό μικρό κείμενό μου, με τίτλο ‘Τα πάθη της γλώσσας μας’. Μπορεί να το αναζητήσει.
Τα πάθη της γλώσσας ακολουθούν τα πάθη του γένους. Εμφυλίους το γένος, διχασμούς η γλώσσα. Το γλωσσικό αποτελεί στοιχείο ταυτότητας για ορισμένες τάξεις ανθρώπων. Έτσι, μετά από όλα πάθη της γλώσσας και του γένους, έχουμε φτάσει για όλα τα άκριτα ή και συνειδητά γλωσσικά εξαμβλώματα ακόμη και ακαδημαϊκοί με σφραγίδα και υπογραφή να τα δέχονται αδιακρίτως ως “εξέλιξη ενός ζωντανού οργανισμού όπως είναι η γλώσσα μας, που δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε στις σύγχρονες τάσεις της, αλλά να είμαστε δεκτικοί και φιλελεύθεροι”. Αυτά από ακαδημαϊκά χείλη σε πρόσφατο δικτυακό σεμινάριο για τη γλώσσα. Μάλιστα, για τα τριτόκλιτα επίθετα τα ίδια ακαδημαϊκά χείλη υποστήριξαν ότι ανεχόμαστε την πρακτική κατάργησή τους (π.χ. η ασταθή κατάσταση αντί του ‘ασταθής’ κατάσταση), δεχόμαστε τύπους όπως “η οδό”, “ο ψήφος”, κ.τ.λ. στον προφορικό λόγο, αλλά τα διορθώνουμε σε ακαδημαϊκά συγγράμματα, μέχρι τώρα τουλάχιστον, όπως τόνισαν αυτά τα χείλη! Καθείς τα συμπεράσματά του!