ΚΟΙΝΩΝΙΑ. – 26 Οκτ 2020 – 18:16

Φωτεινή Μαστρογιάννη

Επανέρχομαι στον φόβο του θανάτου γιατί η περιρρέουσα ατμόσφαιρα κυριαρχείται από αυτόν, θα έλεγα ότι είναι το θέμα των ημερών.

Είναι φυσιολογικό ο άνθρωπος να φοβάται τον θάνατο αλλά και να επιθυμεί την αθανασία. Κάποιοι θα θυμούνται το παλιό γκράφιτι στους τοίχους των Αθηνών «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη»  που με χιούμορ εξέφραζε και τον φόβο για τον θάνατο αλλά και την επιθυμία για την πολυπόθητη αθανασία.

Ο φόβος του θανάτου ,ακόμα και πριν την επιδημία του κορωνοϊού, είναι ισχυρός (εάν και στους περισσότερους ασυνείδητος) και ασκεί μεγάλη επίδραση, πολύ μεγαλύτερη από αυτή που φανταζόμαστε.

Είναι ένας φόβος που δεν εγκαταλείπει ποτέ τον άνθρωπο και τον οποίο ο άνθρωπος προσπαθεί να τον αντιμετωπίσει ατομικά, ιστορικά και πολιτισμικά. Αυτή η καταπίεση ισχυροποιεί τον φόβο, έναν φόβο για το άγνωστο και προσπαθούμε να βρούμε νόημα στη ζωή μας και να αφήσουμε το στίγμα μας σε αυτό τον κόσμο αλλά και να παλέψουμε ενάντια σε αυτούς οι οποίοι έχουν διαφορετική αντίληψη για τον θάνατο από εμάς. Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν παρατηρούμε στα μεταφορικά μέσα όπου οι φορώντες μάσκα μάχονται αυτούς που δεν την φορούν ή δεν την φορούν «σωστά» κατ’αυτούς;

Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ο φόβος του θανάτου αποτελεί τη βάση από τους περισσότερους φόβους μας καθώς και τη βάση πολλών ασθενειών όπως είναι η υποχονδρία, οι κρίσεις πανικού, η αγοραφοβία, το μετατραυματικό στρες, η κατάθλιψη και η μανιοκατάθλιψη (Iverach et al., 2014).

Ως Έλληνες θα έπρεπε όμως να ήμασταν περισσότερο εξοικειωμένοι με τον θάνατο άλλωστε ο Επίκουρος ήταν αυτός που επινόησε την «Συμμετρία του Θανάτου».

Ο Επίκουρος υποστήριξε ότι όλοι φοβόμαστε τον θάνατο και το απόλυτο τίποτα που αυτός εμπεριέχει αλλά δεν φοβόμαστε το απόλυτο τίποτα πριν γεννηθούμε. Με άλλα λόγια, δεν φοβόμαστε τη γέννηση τότε γιατί πρέπει να φοβόμαστε τον θάνατο; Και πριν την γέννηση αλλά και μετά τον θάνατο υπάρχει το απόλυτο τίποτα συνεπώς δεν θα έπρεπε να φοβόμαστε τον θάνατο γιατί όταν θα είμαστε νεκροί απλά δεν θα υπάρχουμε.

«Άρα είναι ανόητος αυτός που λέει ότι φοβάται το θάνατο,

όχι γιατί θα τον κάνει να υποφέρει όταν έρθει,

αλλά επειδή υποφέρει με την προσδοκία του θανάτου.

Γιατί ότι δεν σε στεναχωρεί όταν εί­ναι παρόν,

δεν υπάρχει λόγος να σε στεναχωρεί όταν το προσδοκείς».

Ο ψυχίατρος Ίρβιν Γιάλομ υποστήριξε ότι ο φόβος του θανάτου μπορεί να εκδηλωθεί ως:

·  Γενικευμένη ανησυχία, μία αίσθηση ότι κάτι δεν είναι σωστό.

· Ένα συνεχές άγχος για τον θάνατο. Φέρνοντας ως παράδειγμα την επιδημία του κορωνοϊού, συνεχές άγχος για τον θάνατο έχει κάποιος που παρακολουθεί συνεχώς και εμμονικά τις ειδήσεις με τα κρούσματα, τους διασωληνωμένους και τους νεκρούς κοκ.

· Τρόπος που αρνείται την ευτυχία. Είναι όταν ο άνθρωπος αισθάνεται ότι υπάρχει ο θάνατος παντού γύρω του και δεν ευχαριστιέται την καθημερινότητά του. Αλλωστε και αυτό το έχουμε παρατηρήσει στις μέρες μας. Ανθρωποι που λόγω του φόβου του κορωνοϊού αρνούνται να έρθουν σε επαφή με φίλους τους, αποφεύγουν συναναστροφές, σκέφτονται μόνο την επιδημία αρνούμενοι να σκεφθούν οτιδήποτε άλλο.

Ο Γιώργος Κίσσας (2019, σσ. 38-39) στο κείμενό του «Ναρκισσισμός και μέσα κοινωνικής δικτύωσης» παραθέτει μία ενδιαφέρουσα σύνδεση της θνητότητας με τον ναρκισσισμό. Παραθέτω αυτούσιο απόσπασμα από το κείμενό του:

«Η άρνηση της θνητότητας είναι κατ’εξοχήν ναρκισσιστικό χαρακτηριστικό. Βέβαια, η απώθηση της θνητότητας αποτελούσε κοινό χαρακτηριστικό της νεωτερικής κοινωνίας. Ο θάνατος έχει εξοριστεί από τη ζωή μας. Ολες οι παραδοσιακές τελετουργίες που αφορούσαν στη φροντίδα του νεκρού και που μας έφερναν σε επαφή με τη μόνη σίγουρη πραγματικότητα της ζωής μας , τον θάνατο, έχουν εξοστρακιστεί από το βίο μας. Σε πολλές πολυκατοικίες των Αθηνών απαγορεύεται, βάσει του κανονισμού των, η παραμονή του νεκρού στο σπίτι του. Το ίδιο και στους ναούς των νεκροταφείων η κηδεία γίνεται με κλειστό φέρετρο.

Αν κάποτε ταμπού ήταν το σεξ, τώρα ταμπού είναι ο θάνατος. Η εικονιστική κοινωνία, απωθεί την θνητότητα μέσω της εξεικόνισης. Η θνητότητά μας αποδεικνύει την παροδικότητα όλων των ανθρωπίνων. Αλλά η απώθηση της θνητότητας χαρίζει μια ψευδαίσθηση αιωνιότητας».

Ο φόβος του θανάτου όμως σχετίζεται και με ατομικούς παράγοντες όπως είναι η ηλικία (οι ηλικιωμένοι φοβούνται τη διαδικασία του θανάτου ενώ οι νεότεροι φοβούνται τον ίδιο τον θάνατο) και το φύλο (οι γυναίκες φοβούνται πιο πολύ από τους άντρες τον θάνατο των αγαπημένων τους και τις συνέπειες του θανάτου τους) (Iverach et al., 2014).

Πώς όμως μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτός ο φόβος;

Το βασικό είναι να αποδεχτούμε με ψυχραιμία ότι ο θάνατος είναι αναπόφευκτος, θα συμβεί σε όλους μας και να συμβιβαστούμε με την ιδέα. Ο Λόρδος Κέυνς το είχε θέσει εύστοχα: «Μακροπρόθεσμα όλοι θα πεθάνουμε». Στο εντωμεταξύ, μπορούμε να ζήσουμε βάζοντας στόχους στην ζωή μας, απολαμβάνοντας την ζωή με ανθρώπους που έχουν τις ίδιες αντιλήψεις με εμάς και αποκτώντας μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση.

https://mastroyanni.blogspot.com/2020/10/blog-post.html

Πηγές:

Iverach, L., Menzies, R.G., Menzies, R.E.2014. Death anxiety and its role in psychopathology:Reviewing the status of a transdiagnostic construct. Clinical Psychology Review, pp. 580-593.

Κίσσας, Γ., π.Βασίλειος Θερμός, π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (Λίβυος).2019, Ναρκισσισμός και Αυτοθεματοποίηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Βόλος: Εκδοτική Δημητριάδος.

Μαστρογιάννη, Φ. 2020. Θεωρία Διαχείρισης του Τρόμου και Κορωνοϊός. Διαθέσιμο στο: https://mastroyanni.blogspot.com/2020/05/blog-post.html

https://www.medicalnewstoday.com/articles/321939#causes-and-types

http://www.nspb.net/index.php/nspb/article/view/124

https://evolutioncounseling.com/facing-death-anxiety/

https://theawarenesscentre.com/death-anxiety/

https://ellaniapili.blogspot.com/2016/02/o.html

https://www.psychologytoday.com/us/blog/science-choice/202002/how-do-people-manage-death-anxiety

https://www.psychologytoday.com/us/blog/out-the-darkness/201402/the-psychology-death

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. ΚΑΛΙΜΑΥΚΙΔΗΣ Κ.. – 24 Οκτ 2020 – 9:35

Ερωτήσεις προς τον πρωτοσύγκελο Ιάκωβο Αθανασίου της Μητρόπολης Θεσ/νικης

Με ποιο δικαίωμα βάζουν σεκιουριτάδες στον Άγιο Δημήτριο;

Με τι τρόπο θα με διώξουν ή θα με εμποδίσουν να μπω;

Ο ναός είναι κτήμα σας ή τόπος συνάξεως των πιστών που τον έκτισαν;

Είσαι κληρικός, ποιμένας ή λοχαγός και διατάζεις ;

Είσαι αρχιμανδρίτης ή μανδρώνεις τα πρόβατα στο μαντρί των εντολέων σου;

Που είναι το αφεντικό σου ο Άνθιμος να βγει να ομολογήσει και να υπερασπιστεί τον άγιο της πόλης μας , όπως έκανε για την Εθνική Τράπεζα;

Δεν ντρέπεστε να λέτε να προσέχουμε και να μη φιλάμε για να μη μολυνθούμε, τα λείψανα του Αγίου που μυροβλύζουν;

Μαγαζί σας είναι ο ναός με βιτρίνα τον Άγιο;

Θεομπαίχτες.

Κληρονόμησα από τον πατέρα μου την αγάπη στον Άγιο, που αν δεν τον έσωζε από τους Γερμανούς ,δεν θα είχα γεννηθεί.

Πως μπορείς να μου το βγάλεις αυτό και να με εμποδίσεις να μπω όπως έμπαινα να προσκυνήσω την χάρη Του;

Το χειρότερο για σένα , που κλονίζει την θέση σου και σε καταργεί εσένα και τους όμοιους σου βουβούς υπαλλήλους μισθωτούς παπάδες ορντινάτσες, είναι πως θα με εμποδίσεις να μεταφέρω το γεγονός και την πίστη που παρέλαβα ,στα παιδιά μου και στα εγγόνια μου.

Δεν σε ξέρω, ούτε γνωρίζω την ηλικία σου, όμως είσαι σίγουρα καμένος από χέρι, εσύ και οι όμοιοι σου, τα παιδιά και οι νέοι που πιστεύουν θα σε βγάλουν στο περιθώριο σύντομα, αν δεν σας έβγαλαν ήδη με αυτά που κάνετε.

Παίρνετε αποφάσεις της καμαρίλας σας εν αγνοία μας και προσβάλουν τον Άγιο που ζει στην καρδιά μας.

Ποιος θα σας πληρώνει αύριο, όταν θα σας πετάξουν σαν στημένες λεμονόκουπες και δεν θα σας χρειάζονται αυτοί που σας χειραγωγούν τώρα;

Ο Ιερώνυμος και ο Άνθιμος θα εκλείψουν, κοντά είναι ηλικιακά, γκαβοί είναι και δεν το βλέπουν; (Σ.γ.:Αυτοί διαπνέονται από το χάος του συμβιβασμού με την υλιστική και αφορισμένη ηγεσία. Έτσι στα γεράματά τους δεν καταλαβαίνουν ούτε νιώθουν την αγωνία και τον πόνο του σύγχρονου Έλληνα. Όπως ακριβώς και οι 300 μειοδότες της Βουλής κάνουν).

Ο Άγιος Δημήτρης ζει 1700 χρόνια τώρα και μυροβλύζει και πληρώνει και γεμίζει με την Χάρη Του τον ναό Του και σεις βάζετε
υπόνοιες μόλυνσης και συγχρωτισμού;

Και μια τελευταία ερώτηση πρακτικού τύπου στους αρθρογράφους της Τρικλοποδιάς σας , νομικούς και θεολόγους.

Αν κάποιος σαν εμένα που δεν λέει να βάλει μυαλό, πάει στον δικό μου ναό ως πιστός και μέλος της εκκλησίας, στον Ναό τον αφιερωμένο από τους πιστούς στον Άγιο Δημήτριο ,να Τον προσκυνήσει και τον εμποδίσουν οι σεκιουριτάδες στην είσοδο γιατί δεν φοράει το φίμωτρο ,μπορεί να καλέσει τον εισαγγελέα για παρεμπόδιση εισόδου σε δημόσιο εκκλησιαστικό ίδρυμα;

Μπορεί να επικαλεστεί την στέρηση ή την παρεμπόδιση ή την επιβολή τροποποίησης στον ισχύοντα επι χιλιετίες τρόπο εκδήλωσης της πίστεως και της λατρείας, στην εκτέλεση του συνταγματικού του δικαιώματος της ελεύθερης λατρείας ,του εκκλησιασμού, της προσκύνησης των ιερών που πιστεύει;

Παρακαλώ προσθέστε και όσα άλλα μπορεί ένας έμπειρος νομικός να προσθέσει και να τα δημοσιεύσει να τα διαδώσει για να μάθει ο λαός ,τώρα και να πάει να ανάψει το κεράκι του την Δευτέρα, όπως θέλει και γνώριζε τόσα χρόνια και όχι όπως θέλει ο αρχιμανδρίτης και η παρέα του και ο Κούλης και οι συν αυτώ.

Έλεος ,αλλιώς προσβάλουμε την μνήμη του Αγίου που πάμε να προσκυνήσουμε.

Αυτός ομολόγησε και ευλόγησε τον Νέστωρα και νίκησε τον Λυαίο και μείς θα φοβηθούμε τον αρχιμανδρίτη και τους σεκιουριτάδες;

Περιμένω άρθρο με οδηγίες.

Θα τολμήσει κανείς;

Κωνσταντίνος Καλιμαυκίδης

ΠΗΓΗ: https://www.triklopodia.gr/%ce%ba%cf%89%ce%bd%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b9%ce%bc%ce%b1%cf%85%ce%ba%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%b9-%cf%88%cf%85%cf%87%ce%b7-%ce%b8%ce%b1/

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

Γιορτάζουμε την Εθνική Επέτειο του «ΟΧΙ», τρία γράμματα, μια ελαχιστότατη λέξη που περικλείει μέσα της το μεγαλείο της ελληνικής ιστορίας!! Με τα «ΟΧΙ» ανήλθαμε στις κορυφές της δόξας!! Με τα «ΝΑΙ» και τις προδοσίες των διαχρονικών Νενέκων που κυβερνούν τον τόπο, καταντήσαμε περίγελως της Οικουμένης. Σεργιανίζουν αμέριμνα τα καράβια των Μωχαμετάνων στο Αιγαίο και αναπολούμε τους Κανάρηδες και τους Κουντουριώτηδες που έστελναν τις ναυαρχίδες τους στον πάτο της γαλανόλευκης πατρίδας μας. Οι τρομεροί ναυμάχοι μας δεν γνώριζαν από «επακουμβήσεις» και λοιπές κουτοπονηριές που επινοούν οι τζιτζιφιόγκοι του κατευνασμού, αλλά τίναζαν στον αέρα τις φρεγάτες των θρασύδειλων Τούρκων.

Θα ξεδιπλωθούν και οι σημαίες στα μπαλκόνια των σπιτιών-όσων καίγονται από αγάπη για το ιερό σύμβολο του Έθνους μας και όχι όσων τις καίνε- θα ακούσουμε και τον Εθνικό μας Ύμνο, που δεν είναι ύμνος εις την Ελλάδα, αλλά «Ύμνος εις την Ελευθερίαν». Για τον εθνικό μας ποιητή είναι αξεδιάλυτα-ένα αυτά τα δύο. Και λέγεται πως, όταν το 1826 ο τότε πρωθυπουργός της Αγγλίας, Κάνιγκ, διάβασε τον Ύμνο του Σολωμού, συγκλονίστηκε και συνέταξε το Πρωτόκολλο με το οποίο αναγνώριζε τον αιμόφυρτο τόπο μας ως κράτος. Γιατί οι μεγάλοι του κόσμου συναγάγουν συμπεράσματα για την πολιτική τους, όχι με κριτήριο την «ετοιμότητα υποκλίσεων και …επακουμβήσεων», αλλά με κριτήριο την αποφασιστικότητα των λαών και των κυβερνήσεών τους, να υπερασπίσουν την εθνική τους αξιοπρέπεια με θυσίες και με το αίμα τους, αν χρειαστεί!

Το ’40 νικήσαμε γιατί ο λαός και οι μαχητές του μέθυσαν με τ’ αθάνατο κρασί του ’21. Γιατί έβλεπαν την Παναγία να περπατά πάνω στα χιόνια, γιατί ντρέπονταν να ντροπιαστούν!

Διασώζει ο συγγραφέας Χρ. Ζαλοκώστας στο βιβλίο του «Το περιβόλι των θεών», (σ. 13), κάτι εκπληκτικό. Περιγράφει την επίσκεψη του πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά στο στρατιωτικό νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και την στιχομυθία με πληγωμένο στρατιώτη:
«-Πού πληγώθηκες εσύ, παιδί μου;
-Στο Ιβάν!
-Ε, το Ιβάν το τιμωρήσαμε! Έπεσε χθες το βράδυ.
-Ναι, έπεσε κ. Πρόεδρε. Θα μπορούσε όμως να είχε πέσει εδώ και πέντε μέρες. Όταν βρήκαμε την πρώτη αντίσταση, έπρεπε να μας θυσιάσει ο συνταγματάρχης μας. Θα το παίρναμε από τότε».
Τι να πει κανείς ενώπιον τέτοιου μεγαλείου;

Το ’40 νικήσαμε γιατί είχαμε παιδεία, ηγεσία και εκκλησία αντάξιες της Ιστορίας και της Παράδοσής μας. Σ.γ.: Ενώ σήμερα όλες κείτονται ερείπια κατά γης.

Η Παιδεία της εποχής εκείνης, με τους ηρωικούς δασκάλους των πολυπληθών τάξεων, που κρατούσαν γερά στους ώμους τους την ιστορία του έθνους, που αμείβονταν με ψίχουλα, μόρφωναν γενιές παιδιών, που καμάρωναν γιατί είναι Έλληνες. Παιδιά που στα λιγοστά βιβλία τους, καταταλαιπωρημένα από την πολυχρησία -τότε δεν τα έκαιγαν στο τέλος της σχολικής χρονιάς, από σέβας, γιατί ήταν γεμάτα με εικόνες αγίων και ηρώων- αντίκριζαν τον ανθό της λογοτεχνίας μας, βιβλία με ταυτότητα ελληνική. Γιατί σήμερα η βλακεία, η προδοσία και η δειλία κυριαρχούν στα «περιοδικά ποικίλης ύλης», που τα ονομάζουν ευφημιστικώς βιβλία Γλώσσας! Και είναι η πρώτη φορά από ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους, που δεν σέβονται οι συγγραφικές ομάδες και παρέες του υπουργείου πρώην εθνικής και νυν νεοταξικής εκπαίδευσης τους αγώνες, τις επετείους του λαού μας!

Στην Γ’ Δημοτικού, στο α’ τεύχος του βιβλίου Γλώσσας, σελ.79, το αφιέρωμα στο Έπος του ’40, περιορίζεται στη εξής αναφορά: «Από το ημερολόγιο της Ροζίνας, μιας δεκάχρονης εβραιοπούλας από τη Θεσσαλονίκη. Οκτώβριος 1940: Τη Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940 δεν πήγαμε σχολείο. Είχε κηρυχτεί ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος. Αναστατωμένα ήμασταν εμείς τα παιδιά. Οι Ιταλοί βομβάρδισαν τη Θεσσαλονίκη. Στο μαγαζί του πατέρα μου γίνηκαν πολλές καταστροφές». Και τέλος! Τίποτε άλλο! Αναστάτωση (όπως λέμε «συνωστισμός») και καταστροφή ενός μαγαζιού! Σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, όπως στην Πάτρα, σκοτώθηκαν πολλοί άνθρωποι και παιδιά από ιταλικά βομβαρδιστικά. Σ.γ.: Αυτόπτες μάρτυρες είδαν πτώματα να κρέμονται από τα μπαλκόνια!Έγραψαν γι’ αυτό οι εφημερίδες της εποχής. Γιατί δεν συμπεριέλαβαν ένα τέτοιο συμβάν; (Στην δε Έ δημοτικού έγραψα σε προηγούμενο άρθρο για το άθλιο κείμενο που τιτλοφορείται «Η Ιταλία μας κήρυξε τον πόλεμο και εμείς κρυφτήκαμε στα υπόγεια»).

Τι λογής ήταν οι δάσκαλοι του ’40; Αντιγράφω: «Η εχθρική αντεπίθεση του Μαρτίου έχει εκδηλωθεί. Το 731 έχει μεταβληθεί σε ηφαίστειο. Οι φαντάροι μας, πεσμένοι με την κοιλιά στους λάκκους των οβίδων, πυροβολούν, χωρίς διακοπή, για να συγκρατήσουν το εχθρικό πεζικό. Ο δάσκαλος –έτσι έχει βαφτίσει τον διοικητή του ο λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος είναι το επάγγελμά του– με προβιές και επιδέσμους, γύρω από τα κρυοπαγημένα πόδια του, αντί για παπούτσια, χωρίς να προφυλάγεται, τρέχει νευριασμένος από διμοιρία σε διμοιρία και δίνει οδηγίες.
– Μην πυροβολείτε στα στραβά, παιδιά! Μην ξοδεύετε ασκόπως τις χειροβομβίδες σας, τους λέει. Κι όταν ο ταγματάρχης του φωνάζει να μην εκθέτει τόσο τον εαυτό του, ο δάσκαλος του απαντάει:
– Φοβάμαι μήπως χάσουμε σήμερα το ύψωμα. Και τι θα δικαιολογηθώ ύστερα εγώ στους μαθητές μου, άμα γυρίσω στο σχολείο;». (Χρ. Ζαλοκώστα, «Πίνδος», εκδ. «Εστία», σελ. 194).

Είχαμε ηγεσία με φιλοπατρία. Για τον Μεταξά που ακόμη και σήμερα δεν τον αφήνουν ούτε στο μνήμα του να αναπαυτεί, να σημειώσω ότι λίγο μετά το ένδοξο «ΟΧΙ» στον Μουσολίνι, στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο, που έγινε το πρωί της 28ης Οκτωβρίου του 1940, αφού, κάνοντας τον σταυρό του, υπέγραψε τα διατάγματα γενικής επιστράτευσης, ζήτησε από τους υπουργούς του την έγκριση νόμου με μόνο άρθρο του το εξής:

«Ουδείς Έλλην καθίσταται πλουσιώτερος εκ του πολέμου».

(Από το βιβλίο, «1940-Ο άγνωστος πόλεμος: Η ελληνική πολεμική προσπάθεια στα μετόπισθεν», εκδ. «Πατάκης», σελ. 106, της Μαρίνας Πετράκη). Πέθανε πάμφτωχος. Πόσοι και πόσοι πρωθυπουργοί και υπουργοί ιδίως των τελευταίων δεκαετιών μπήκαν πάμφτωχοι και βγήκα πάμπλουτοι από την πολιτική; Και το μόνο που άφησαν στην ιστορία είναι κουτσουλιές και προδοσίες.

Είχαμε ηγεσία στην εκκλησία με ήθος Παπαφλέσσα. Σήμερα ακούμε «ιερές μουρμούρες» και κηρύγματα υποταγής στα κελεύσματα των ανίκανων πολιτικών. Αρχιεπίσκοπος Αθηνών είναι ο Χρύσανθος ο από Τραπεζούντος, ο πολύ σπουδαίος, ασυμβίβαστος και λαμπρός Ιεράρχης, που «ευλογεί τα όπλα τα ιερά και καλεί πάντας να αποδυθούν εις Άγιον υπέρ Πίστεως και Πατρίδος αγώνα». Ανδροπρεπής και απτόητος αντιστέκεται και στους Γερμανούς, εκδιώκεται και αντικαθίσταται από τον Δαμασκηνό. Το 1943, τον Μάρτιο, ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός ηγήθηκε διαδηλώσεως για την ματαίωση της πολιτικής επιστρατεύσεως, που είχαν εξαγγείλει οι Γερμανοί. Όταν ένας Γερμανός αξιωματικός τον απείλησε με εκτέλεση, ο Αρχιεπίσκοπος ατάραχος απάντησε: «Ακούστε καλά και να μην με απειλείτε. Σε τούτον τον τόπο είναι συνήθεια, τους δεσποτάδες οι εχθροί να μην τους τουφεκίζουν, αλλά να τους κρεμάνε». (Εννοώντας το μαρτύριο του αγίου Γρηγορίου του ‘Ε).

Την επομένη το διάταγμα που θα μετέφερε χιλιάδες Έλληνες στα εργοστάσια-κρεματόρια της Γερμανίας, αποσύρθηκε.

Με τέτοια ηγεσία και παιδεία νικούν οι λαοί…

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

ΠΗΓΗ:https://www.triklopodia.gr/%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%ae%cf%84%cf%81%ce%b7%cf%82-%ce%bd%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%b9%cf%8c%cf%82-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%ad%cf%84%ce%bf%ce%b9%ce%b1-%ce%b7%ce%b3%ce%b5%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9/

Σ.γ.: Με τον ΧΡΙΣΤΟ και με την ΠΑΝΑΓΙΑ, με την ΠΡΟΣΕΥΧΗ και τη ΜΕΤΑΝΟΙΑ θα επιβιώσουμε των τεκτονοπεφωτισμένων και της χαζαροσιωνιστικής ηγεσίας τους