Μεγάλη γιορτή σήμερα και δεν γιορτάζουν μόνο οι Μάριοι, οι Μαρίες, οι Παναγιώτες και οι Παναγιώτηδες αλλά γιορτάζουμε όλοι μας διότι κοιμόμαστε τον «Μεγάλο Ύπνο» όπως θα ‘λεγε ο Καραγάτσηςνη ζούμε σ’ ένα συμβολικό «Σπίτι του Ύπνου» μέσα στο αλληλομπέρδεμα των πληροφοριών και της σύγχυσης που αφορά τον επάρατο κορωνοϊό και της οικονομικής αγωνίας για το σήμερα και το αύριο που σου δένει τα χέρια.
Παρ’ όλα αυτά όπως οι μπούφοι κοιμόμαστε μακάρια στο κλαδί του ατομισμού του έκαστος, έστω κι αν είναι έτοιμο να σπάσει, ναρκωμένοι από τα παραμύθια των ΜΜΕ που συνεχίζουν να μας ρίχνουν ληθαργικές δόσεις από το κοινωνικό ναρκωτικό του εφησυχασμού, την ίδια ώρα που όσοι αξιωματικοί στρατού, ναυτικού και πιθανώς και της αεροπορίας, βρίσκονται σε διακοπές, καλούνται να επιστρέψουν στις μονάδες τους έτοιμοι για το ενδεχόμενο πολέμου με την Τουρκία.
Οι υπόλοιποι και οι υπόλοιπες μέσα στην έλξη του ασίγαστου καταναλωτισμού από τα Lidle, τα σούπερ μάρκετ, κοιμούνται ύπνο βαθύ. Φταίει και ο ζεστός καιρός και τα δροσερά μπάνια που συντελούν στο πατροπαράδοτο καλοκαίρι της λήθης και της αποκάρωσης των καρπουζιών και της ραστώνης.
Φταίνε και τα νιάτα που μ’ όλες τις απαγορεύσεις Χαρδαλιά και Κυβέρνησης σκιρτούν για φλέρτ, για έρωτα, για μεθύσι, για αγκαλιές και χάδια και συνουσίες της μιας βραδιάς με όποιο σύντυχο/η βρεθεί πρόθυμος/η να σου καθίσει και να οργιάσετε λίγο έστω και με τον κίνδυνο των κονδυλωμάτων, τους HIV, covid-19, για να έχεις το χειμώνα να θυμάσαι και να σχεδιάζεις για το επόμενο καλοκαίρι.
Δοκιμάζουμε ο καθένας το κατά δύναμιν από τα παντοία φρούτα που μας προμηθεύουν οι Λωτοφάγοι και Λαιστρυγόνες για να μας παχύνουν σαν τα χοιρινά και να μας καταβροχθίσουν όταν θεωρήσουν ότι ήρθε η ώρα της σφαγής.
Εσύ όμως δεν καταλαβαίνεις τίποτα ότι σε παχοαίνουν για να είσαι δυσκίνητος, νυσταγμένος, δεν καταλαβαίνεις τίποτα απ΄πο την τραγική μοίρα που σου ετοιμάζουν. Τρως για να ξεχάσεις και ξεχνάς κοιμώμενος. Αυτή την τελετουργία του ύπνου, της μακάριας βύθισης στα φιλήδονα μέχρι ονείρωξης όνειρα και του εξορκισμού της πραγματικότητας, δεν παίρνεις χαμπάρι ότι την υποκινούν την επικροτούν και την υποβοηθούν ποικίλες δυνάμεις, εξουσίες τύπου καμπάλ, Πεφωτισμένων, Τεκτόνων, εβραιοσιωνιστών Τραπεζιτών, εβραίοαμερικανών ηθοποιών του Χόλυγουντ που προωθούν την νεοταξίτικη κουλτούρα της βίας και της κατάρρευσης κάθε ηθικού Νόμου, Ήθους, αρχής, θρησκευτικού και πνευματικού περιεχομένου. Διδάσκουν τον πάσης φύσης οργασμό, σεξουαλικό, οικονομικού κέρδους, την οργασμική διέγερση της κόκας, την ευτυχισμένη χαύνωση της ηρωΐνης, της ελεύθερη βίωση κάθε διαστροφής. Εδώ ιδιαίτερα στη χώρα μας η πολιτική ελίτ με δικτατορικού τύπου μέτρα κι επεμβάσεις, (όπως τον ΦΕΚ 4682 περί υποχρεωτικού εμβολιασμού) κατασταλτικά και αφαιρετικά της ελευθερίας του λαού νομοσχέδια μέσα στο καλοκαίρι, με την αστυνομία να δίνει κλήσεις αν δεν φοράς το φίμωτρο του σφάγιου,με την πληρωμένη με λεφτά των Ελλήνων τηλεδημοκρατία της πλύσης εγκεφάλου και τους δύο μόνιμους τηλεαρχηγούς Κούλη-Τσίπρα να καταγγέλλουν ο ένας τον άλλο για σαπουνόφουσκες ανάξιες λόγου, κουραστικοί και μπλαζέ ηγέτες χωρίς διαφορά μεταξύ τους αμφότεροι υπεραμυνόμενοι με τη βαριεστημάρα που προκαλούν του εθνικού δικαιώματος στον λαϊκό νήδυμο ύπνο.
Προς το συμφέρον τους, βέβαια.
Κοιμισμένοι , βλέπετε, βλέπουμε με καλό ματί τα ηλίθια, χωρίς πνεύμα και ουσία πρόγράμματά τους, γινόμαστε πιο ευχειραγώγητοι, μοιάζουμε με τη Somnabula της γνωστής όπερας, πραγματικοί υπνοβάτες που θέλουν συνειδητά και υποσυνείδητα ν’ αγνοούν την προσωπική τους μιζέρια, δυστυχία και τραγικότητα, παίζοντας στο κοινωνικό θέατρο μια εκδοχή χαρούμενης νύστας, μιας κοιμήσεως, μιας λησμονιάς που καταπραΰνει και βολεύει όλους ηγέτες και αποβλακωμένο λαό.
Το πολύ να βαφτίσεις τους εφιάλτες σου «όνειρα» και να ξεμπερδέψεις. Καλά είναι κι έτσι. Με ελάχιστες προσδοκίες και καθόλου απαιτήσεις από το αδιάφορο κράτος, που σε καίει στο Μάτι, σε πνίγει στη Μάνδρα και στην Εύβοια και πάντα έχει στα χείλη των υπουργών τη δικαιολογία έτοιμη· η Φύση φταίει.
Είναι μηχανισμός ψυχολογικός άμυνας που κοιμόμαστγε. Νομίζουμε ότι είμαστε ξύπνιοι και έξυπνοι. Όλα αυτά όμως μέχρι να φωνήσει ο αλέκτωρ και να ξυπνήσουμε είτε με τη μορφή του παιδιού μας που χάθηκε στον καταστροφικό δρόμο Πάτρας-Πύργου, του παππού που πέθανε από κορωνοϊό στο ΚΑΠΗ, του χρεοκοπημένου επιχειρηματία ξάδερφου που αυτοκτόνησε γιατί χρώσταγε ως και το σπίτι του στην τράπεζα και έβλεπε να πλησιάζει η επώδυνη ώρα που τα παιδιά και η γυναίκα του θα κοιμούνται στο παγκάκι, ή ο εξαγριωμένος επαναστάτης νέος που διψά να γίνει ο ίδιος Χάνιμπαλ Λέκτορ για να εκδικηθεί το κατεστημένο καταβροχθίζοντας τα λαρύγγια και τις γλώσσες των εφοπλιστών, των πολιτικάντηδων, των ασύδοτών δημόσιων υπαλλήλων –γραφειοκρατών των αναξίων που επιβιώνουν σαν τα σκουλήκια με το μισθό που τους παρέχει ο ελληνικός λαός για να τον βασανίζουν κλέβοντας μέρες από τη ζωή του.
Σε μια κοινωνία ύπνωσης και λήθαργου η κοιμισμένη οικονομική παραγωγή και η ξάγρυπνη ανεργία που καρτερά τα παιδιά μας, τα λιγοστά που κάνουμε από ανασφάλεια κι απιστία, εκτός των μεταναστών επιστημόνων που απορφανίζουν τη χώρα, είναι φυσικό επακόλουθο το υπνωτικό ντελίριο που από το 1974 οι κυβερνήσεις μας πότιζαν.
Το ρουσφετόκρατος πάνω από όλα εκούσια κι ακούσια, καθεύδει κρατώντας θριαμβευτικά σαν τη κίσσα που απέκτησε φτερό παγωνιού, τα σκήπτρα της εξουσίας του, νωθρό, υστερόβουλο, άβουλο, παρωχημένο, υποκριτικό και παρωχημένο.
Κοντά σ’ αυτό κοιμάται και η πατρίδα ήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Εορτάζει με γουρουνόπουλα, μοσχαράκια, πατάτες στο φούρνο, με ουζάκια και μπύρες και τα λοιπά του μεσημεριανού ύπνου σημαντικά.
Στα πόδια της Θεοτόκου ακουμπούν τρυφερά το κεφαλάκια τους, πλάι στο θείο βρέφος οι αρχηγοί των κομμάτων, οι διοικητές των τραπεζών, οι βιομήχανοι του ΣΕΒ του Χρηματιστηρίου, οι ιδιοκτήτες των μιντιακών συγκροτημάτων, οι προσφιλείς επικεφαλείς των κρατικών καναλιών που διδάσκουν το ποίημα που τους υποβάλλει η εκάστοτε κυβέρνηση, όλοι αυτοί κοιμούνται τρυφερά χωρίς ίχνος ενοχής στα πόδια της Θεοτόκου.
Η Θεοτόκος τους χαϊδεύει μητρικά τα καραφλά κρανία, που θυμίζουν κάρες μοναχών στα οστεοφυλάκια και τους νανουρίζει με τεριρέμ-ριρέμ. Έτσι κι αλλιώς όλοι τους κάνουν, που δεν κάνουν τίποτα ας κοιμηθούν λίγο παραπάνω, ίσως μέσα στον ύπνο τους βοηθήσουν την πατρίδα περισσότερο παρά όταν είναι εν ενεργεία. Εξ άλλου για μερικούς ανθρώπους τα όνειρά τους είναι η τιμωρία τους…
Ο ΥΠΝΟΣ ΕΧΕΙ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ.
Η ανάληψη της Θεοτόκου μετά την Κοίμησή της και την μετάσταση αυτής, της οποίας ήταν μακάρια η κοιλία η βαστάσασα και οι μαστοί που βύζαξαν τον Υιό του Θεού, είναι μια αξεπέραστη πραγματικότητα. Οι Απόστολοι έρχονται εκ περάτων να θρηνήσουν στη Γεθσημανή την θνητή της υπόσταση πριν αναληφθεί ενώ την ίδια στιγμή ο Ιεφωνίας ο κακόφωνος, προσπάθησε ο άπιστος να ψαύσει την Παρθένα και Άγγελος Κυρίου του έκοψε τα χέρια μη επιτρέποντας τέτοια ιεροσυλία.
Όλα αυτά συμβαίνουν κάτω στον παρωχημένο χωρόχρονο ενώ στην εικονογραφία στο άνω μέρος κυριαρχεί η επιβλητική ενσώματη αποκατάσταση της ταπεινής Μαρίας πλάι στο θρόνο του Υιού της.
Τέτοια δικαίωση των φτωχών, των καταφρονημένων, των αθώων μικρών παιδιών, κανένας Μαρξ, κανένας Λένιν δεν μπορούσαν να φανταστούν και να δημιουργήσουν.
Συνεκτικό στοιχείο ο ίδιος ο Χριστός που παραστέκεται πάνω από το νεκροκρέβατο της μάνας του κρατώντας μια πλαγγόνα, το σύμβολο της ψυχής της Παναγιάς δείχνει το δρόμο. Ότι μόνο η άσπιλη, η σεμνή, η ταπείνωση, η σιωπή, η κρυφή, η εσωτερικευμένη οδύνη στον πόνο από την απώλεια του αγαπημένου, οδηγεί στο θρίαμβο, στη δικαίωση, στην Ανάσταση.
Ευαγγελάτος Γεώργιος
Η ιδέα για το πιο πάνω άρθρο προήλθε από ένα άρθρο του δημοσιογράφου Μάνου Στεφανίδη που δημοσιεύτηκε στο ONOFF περιοδικό της Κυριακάτικης Ελευθερίας στις 14 Αυγούστου του 2005, σε μια εποχή ευωχίας, αισιοδοξίας και ελπίδας. Θα επιστρέψουμε στο τότε άραγε;
129 σχόλια