Όλα όσα ελέχθησαν πιο πάνω αλλά και αυτά που θα ακολουθήσουν πιο κάτω τα αναφέρουμε εξ αιτίας των άκρως αναρχοαυτόνομων και προκλητικών λόγων του Ιησού «ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην αλλά μάχαιραν». (Ματθαίος, κεφ.10, στ.34). Τουτέστιν «δεν ήρθα να συμφιλιώσω την αλήθεια και το ψέμα, την σοφία και την βλακεία, το καλό και το κακό, το δίκαιο και την βία, την κτηνωδία και την ανθρωπιά, την αγνότητα και την ασωτία, τον Θεό και τον μαμωνά, αλλά έφερα το ξίφος για να κόψω το ένα από το άλλο, για να μην ανακατεύονται και βεβηλώνεται το αγνό, το γνήσιο και το ορθό».
Οι θεϊκές εντολές και διδαχές αποσκοπούν στο να νικήσουν όλες τις παλιές μας αμαρτωλές συνήθειες και έθιμα. Ο Χριστός ήρθε για να φέρει ειρήνη σε όσους ακολουθούν τον λόγο του δεν ήρθε να δημιουργήσει ειρήνη μεταξύ των υιών τού φωτός και των υιών τού σκότους. Οι υίοι του σκότους έχουν το δικό τους αρχηγό, τον Σατανά δεν έχουν την ανάγκη του Ιησού.
Οπότε καταλήγουμε, πως ο σημερινός ρόλος των συνειδητοποιημένων Ελλήνων είναι· να αφυπνισθεί ο κάτοικος του λεκανοπεδίου Αττικής και του πιο απόμακρου χωριού της Ελλάδας και κατά προέκταση ο μαζάνθρωπος του Μονάχου ή του Λονδίνου ή της Νέας Υόρκης ότι οφείλει στον εαυτό του, στα παιδιά του, στην κοινωνία να ξεκινήσει από αυτό:
Ο τρόπος που τον έκαναν να σκέφτεται και να νομίζει τι είναι η ζωή και τι ο άνθρωπος είναι εντελώς αφύσικος και λανθασμένος. Οφείλει να αναγνωρίσει πως οι μεγάλοι του κόσμου, είτε καλούνται Πεφωτισμένοι, Τέκτονες, Sculls and Bones, είτε ελίτ, είτε Νεοταξίτες, ακολουθώντας τον τρόπο που τόσα χρόνια του επιδεικνύουν και τον παρασύρουν, τον μετατρέπουν σε ρομποτάκι μη σκεπτόμενο κι έτσι γίνεται μέρος του προγράμματος καταστροφής της ανθρωπότητας, της φύσης και του πλανήτη ολάκαιρου.
Στο απελπιστικό αυτό συμπέρασμα υπάρχει ένα ισχυρό αντίδοτο για όλους, ένας τρόπος να ακυρώσουν τον ολέθριο δρόμο που έχουν διαπαιδαγωγηθεί να πάρουν σε μείζονα βαθμό:
– Θυμηθείτε πως ζούσαν και τι πίστευαν για την ζωή και τον άνθρωπο οι γονείς κι οι παππούδες σας!
Εκείνοι ήταν ασύγκριτα πιο κοντά στην αλήθεια και την πραγματικότητα από τους σημερινούς Νεοέλληνες. Το να ψάξει κανείς πολύ το παραπάνω και το να μιμηθεί τι έκαναν εκείνοι, ή ακόμη το να διερωτηθεί κανείς τι θα έκαναν οι παππούδες του πριν από 80 χρόνια, αν θα αντιμετώπιζαν τα προβλήματα της σημερινής Ελλάδας, μπορεί να γίνει σωτήριο για κάποιον σήμερα που το διαδίκτυο πληροφορεί και ενημερώνει όσο έμπιστο δύναται να είναι.
Οφείλει αν είναι άρτιος στη λογική, ψυχικά ισορροπημένος, ζωντανός κι όχι πνευματικά νωθρός, σαθρός, σάπιος αλλοτριωμένος, και χωρίς να απεμπολήσει την πίστη των προγόνων του να παραδεχτεί ταπεινά ότι οι σημερινοί Νεοέλληνες ζουν εκτός πραγματικότητας κι έχουν χάσει την ιστορική συνέχεια με τις ρίζες τους.
Και πάλι, κι εδώ, το ίδιο χαρακτηρίζει τους δυτικο-Ευρωπαίους και βορειο-Αμερικανούς, και τούτο δεν είναι περίεργο επειδή η αποδόμηση κι η καταστροφή της ανθρωπότητας αναγκαστικά περνάει από αυτή την αρνητική διαδικασία.
Το όλο πλαίσιο ζωής και κοινωνίας του δυτικού κόσμου των νεωτέρων εποχών είναι ένα ψέμα το οποίο αναδύθηκε και διαδόθηκε σταδιακά επί αιώνες έτσι ώστε να μην γίνει αντιληπτό ή αισθητό στις πραγματικές του διαστάσεις. (Από τόσο παλιά, πιθανότατα από τον Μεσαίωνα, οι ισχυροί, εφάρμοζαν τη θεωρία του Οverton αν και ασυνείδητα κι όχι εν γνώσει τους αλλά εκ πείρας).
Μετά την διάλυση της μακεδονικής δυναστείας και την αντικατάσταση της από τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η Έλληνες έγιναν μέρος του ρωμαίϊκου κράτους και ασπάσθηκαν στην πλειοψηφία τους τον Χριστιανισμό. Το ίδιο και οι Ευρωπαίοι. Με την μεταφορά της πρωτεύουσας από την αμαρτωλή Ρώμη επί Κωνσταντίνου η ελληνική παρουσία γίνεται όλο και πιο έντονη. Αντίθετα η Ευρώπη, περνά από την πνευματική λάμψη του μαρτυρικού (ηρωικού) χριστιανισμού στον Μεσαίωνα οδηγούμενη σε σχίσμα μετά από τη βίαιη καταδίωξη και δολοφονία των ορθοδόξων επισκόπων επί Καρλομάγνου και κυρίως ύστερα από το σχίσμα και την επικράτηση της θεοκρατικής, αιρετικής, παπικής εκκλησίας. Οι εκτελέσεις στην πυρά των διαφωνούντων (άρα αιρετικών) από την Ιερά εξέταση ισχυροποιεί τον Πάπα που τα είχε πάντα καλά με την φεουδαρχία. Όμως και στο ορθόδοξο Βυζάντιο για τα πολιτικά εγκλήματα τα οποία ήσαν η συνωμοσία, η ανταρσία, η αποστασία, η πρόκληση κοινωνικής αναταραχής κ.ά. η εκκλησία συνήθως συμβιβαζόταν (αν και όχι πάντα) με την εξουσία.
Ο αυτοκράτορας ήταν ο ανώτατος δικαστής με απεριόριστα δικαιώματα. Από το «απτέσθω πυρά (ανάψτε τη φωτιά)», την σταύρωση, τον αποκεφαλισμό δια ξίφους, έως την εκτύφλωση, (εξόρυξη του ενός ή και των δύο βολβών των ματιών), την ωτοκοπή, ρινοκοπή, την ποδοστράβη (στρέβλωση των ποδιών με ειδικό μηχάνημα (ποδοκάκη), τον τροχό, τον ανασκολοπισμό, το φούρνισμα, το λιθοβολισμό, τη διαπόμπευση, ευνουχισμό, και τον ακρωτηριασμό τον χεριών και των ποδιών. Πιο ελαφρές ποινές ήταν ο ξυλοδαρμός, η μαστίγωση, το κούρεμα, το καψάλισμα των τριχών σε όλο το σώμα, η κάθειρξη, ο εγκλεισμός σε μοναστήρι, η εξορία.[1]
Οι αδύναμοι, απαίδευτοι, ανάπηροι, οι κολλήγοι-δουλοπάροικοι την πλήρωναν πάντα σε Ανατολή και Δύση. Ο πλούσιος φονιάς, ο οποίος ανήκε σε ανώτερη κοινωνική τάξη, λεγόταν «έντιμος» εξοριζόταν και η περιουσία του δημευόταν. Ο φτωχός ο «ευτελής» σταυρωνόταν ή ριχνόταν βορά στα θηρία όπως γινόταν με τους χριστιανούς πριν το διάταγμα των Μεδιολάνων.[2]
Οι αδύναμοι, φτωχοί και καταπονημένοι ζούσαν μόνο για να εργάζονται και να πλουτίζουν τ’ αφεντικά ή να στρατεύονται και να σκοτώνονται στους πολέμους που διεξήγαγαν οι βασιλείς και οι φεουδάρχες. Η απαξίωση του ανθρώπινου προσώπου υπήρχε και τότε όπως και σήμερα. Ο αυτοκράτορας Φωκάς, επειδή αποδοκιμάστηκε από τους «δήμους» στον ιππόδρομο, «άλλους αποκεφάλισε και ετέρους εν σάκκοις βαλών (γεμάτους φίδια) εν τη θαλάσση απέπνιξε».[3]
Οι φονείς γονέων και γενικότερα, οι μοιχοί, οι κλέφτες, οι συλητές μνημείων, οι τυμβωρύχοι, οι βιαστές κοριτσιών (παιδόφιλοι) κάτω των 13 χρονών, ο πατέρας που εκπορνεύει την κόρη του χωρίς τη θέλησή της ή τη δούλα του, ο χορηγός φαρμάκου για άμβλωση, όποιος αποσφραγίζει και διαβάζει διαθήκη ανθρώπου εν ζωή, οι παραχαράκτες στέλνονταν για να πεθάνουν στα μεταλλεία «προς μεταλλισμόν». [4].
Οι βιαστές αγοριών, «οι αρρενοφθόροι» (παιδεραστές) ετιμωρούνταν δια της ταυτοπαθείας. Στο 2ο χρόνο της βασιλείας του Ιουστινιανού δύο επίσκοποι τιμωρήθηκαν δι’ αποκοπής των γεννητικών των μορίων, έμπηξη μυτερών καλαμιών στην ουρήθρα, γύμνωση, περιαγωγή (διαπόμπευση) στους δρόμους και θάνατο.[5]
Όμοια ο θεσμός της δουλείας παρά την εκχριστιάνιση υποτίθεται των θεσμών, παραμένει ισχυρός και στην Ανατολή και στη Δύση. Το πρώτο που θα περίμενε κανείς μετά τον θρίαμβο του Χριστιανισμού και το διάταγμα των Μεδιολάνων το 313 μ.Χ. θα ήταν η ισότητα των ανθρώπων: «Ουκ ένι δούλος, ουδέ ελεύθερος» όπως κηρυξε ο Απόστολος Παύλος κι όμως η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία διατήρησε το δουλοκτητικό σύστημα στο ακέραιο. Δούλος και τετράποδο είναι αντικείμενα που φθείρονται και καταστρέφονται, με μοναδική συνέπεια την καταβολή αποζημιώσεων στους ιδιοκτήτες. Στη Νέα Ρώμη οι δούλοι δεν έχουν νομική υπόσταση, είναι «απρόσωποι». Αντιμετωπίζονται ως ανδράποδα, αγοράζονται και μεταπωλούνται, κακοποιούνται, εξευτελίζονται, βασανίζονται μέχρι θανάτου. Ο Βυζαντινός νομοθέτης προσπαθεί να συμβιβάσει τη θεολογία με το δίκαιο κι ακροβατεί μεταξύ του πρέποντος και του αναγκαίου. Εγκωμιάζει ο νομοθέτης τα αγαθά της ελευθερίας, υπογραμμίζει ότι η δουλεία είναι θεσμός αφύσικος, άδικος και σκληρός αλλά καταλήγει πως η δουλεία είναι πραγματικό γεγονός και είναι αδύνατη η κατάργησή της. Ακλόνητη η dominica potestas, η απόλυτη εξουσία, του δουλοκτήτη πάνω στο σκλάβο του. Ο Μέγας Κωνσταντίνος, σε ένα έδικτό του αναγνωρίζει στους δουλοκτήτες το δικαίωμα να βασανίζουν τους δούλους , αλλά όχι να τους σκοτώνουν με μαρτύρια. Ευθυγραμμισμένη με την πολιτική εξουσία (σ.γ.: όπως κάνει άλλωστε και σήμερα) η Εκκλησία, ούτε καταδίκασε τη δουλεία, ούτε αγωνίστηκε για την κατάργησή της. Μεγαλοφεουδάρχης από τον Δ΄ αιώνα η ίδια η Εκκλησία είχε ανάγκη από στρατιές δούλων για την καλλιέργεια των απέραντων γαιών της. Ευλόγησε έτσι το αντιχριστιανικό, ειδωλολατρικό σύστημα που ήταν συνέχεια του Ρωμαϊκού και νομιμοποίησε το δουλοκτητικό καθεστώς. Για θεολογική κάλυψη γεφύρωσε φαρισαϊκά το ιδεώδες της αγάπης, της ισότητας, της αδελφωσύνης, με το να δίνει έμφαση στη μέλλουσα ζωή, επιμένοντας πως δεν επεμβαίνει στα εγκόσμια, (!!!) δεν αμφισβητεί ούτε υπονομεύει τις κοινωνικές δομές. Κι ας είναι οι εξουσίες, σατανοκίνητες, καθοδηγούμενες από τους δικούς του ηγέτες, όπως ο Ματθαίος και ο Λουκάς αναφέρουν στους πειρασμούς του Χριστού στο 4ο κεφάλαιο του Ευαγγελίου τους έκαστος. Ο δούλος θα λυτρωθεί από το μαρτυρικό του βίο και θα δικαιωθεί στον άλλο κόσμο. Έτσι η δουλεία θα επιβιώσει σ’ ολόκληρη τη ζωή της αυτοκρατορίας από την ιουστινιάνεια νομοθεσία ως τον Αρενόπουλο, 14ο αιώνα και την κατάρρευσή της. [6]
Η ανατολική Ρώμη διεξάγει αμυντικούς πολέμους και φθάνει στο κορύφωμά της επί Ισαύρων και Βασιλείου Βουλγαροκτόνου. Εκεί το ελληνικό στοιχείο και ο πολιτισμός διανθίζουν όλες τις πτυχές της Ρωμιοσύνης. Φυσικά ποτέ δεν λείπουν οι διχόνοιες, οι συνωμοσίες, τα εγκλήματα μεταξύ των διαδόχων της αυτοκρατορίας, (πολιτικά εγκλήματα), οι σκληρές και απάνθρωπες τιμωρίες στους εγκληματίες, φονείς, αιμομίχτες, δίγαμους, βιαστές κ.λπ. παραβάτες του κοινού ποινικού δικαίου ανεξαρτήτως τάξεων. [7]
Όμως οι αποφάσεις και η εκλογή του αυτοκράτορα ή ακόμη και η καθαίρεσή του, εξαρτάται και από την απόφαση του λαού. Συχνά ξέσπαγαν στάσεις συνήθως μέσα στον ιππόδρομο.
Έτσι την έπαθε ο Ιουστινιανός ο Β΄ ο αποκαλούμενος Ρινότμητος. Ο λαός ζητούσε τη θανάτωσή του τελικά ο στρατηγός Λεόντιος τον καθήρεσε άμεσα στον ιππόδρομο και «ρινοκοπήσαντες άμα και γλωσσοκοπήσαντες εξώρισεν (τον έδιωξε δια παντός από την Πόλη)».[8]
Τα ίδια και χειρότερα έπαθε ο Ανδρόνικος ο Α΄ ο οποίος θεωρήθηκε προδότης γιατί ανάμεσα στα πολλά λάθη του, συνεργάστηκε με τον Λατίνο βασιλέα της Παλαιστίνης, τον Ούγγρο βασιλέα και τον σουλτάνο των Τούρκων, για την απόπειρα δολοφονίας του αυτοκράτορα Μανουήλ. Καταδιωκόμενος από αυτόν έφθασε να συνεργασθεί με τους Τούρκους της Μικράς Ασίας απάγων στην περιοχή της Χαλδίας χριστιανούς αιχμαλώτους τους οποίους παρέδιδε στους Τούρκους από τους οποίους αποκόμιζε πλούσια λάφυρα. Θεωρήθηκε ανίκανος γιατί μετά τον Νορμαννικό πόλεμο έχασε τη Θεσσαλονίκη ενώ από τον Ουγγρικό είχε την απώλεια της Δαλματίας. Τότε ξέσπασε η γενική δυσαρέσκεια, διέγραψαν τα άπειρα φιλολαϊκά έργα που είχε κάνει και όλες οι τάξεις στράφηκαν εναντίον του. Ο Ισαάκιος Άγγελος τον συνέλαβε την ώρα που επρόκειτο να φύγει δια θαλάσσης και τον παρέδωσε στον χειρότερο των δημίων· τον όχλο. Του ξερίζωσαν τα δόντια και τις τρίχες της κεφαλής, του εξώρυξαν τον έναν οφθαλμό, του απέκοψαν τα χέρια, τον κάθισαν «κάμηλο ή γαϊδουροκαβαλιστό», (η πιο εξευτελιστική τιμωρία) τον περιέφεραν στους δρόμους της Βασιλεύουσας και του πετούσαν περιττώματα κι άλλες ακαθαρσίες. Τέλος, στις παρακλήσεις του «σκοτώστε με, μην με διασύρετε άλλο» του έμπηξαν ένα ξίφος από το στόμα μέχρι τα έντερα και παρέδωσε το πνεύμα. Κατ’ άλλους τον αποκεφάλισαν δύο Ιταλοί από συμπόνια αφού τον κρέμασαν ανάμεσα σε δυο κίονες.[9]
Αυτός ο τρόπος συμμετοχής του λαού στα κοινά συνεχίζεται με τη μορφή της δημογεροντίας μετά την κατάληψη του Βυζαντίου από τους Σελτζούκους-Τούρκους και την ιστορική ήττα του Ρωμανού Δ΄ Διογένη στο Μαντζικέρτ. Αυτός και αν πλήρωσε ακριβά την ήττα του έστω κι αν οφειλόταν σε προδοσία των στρατηγών του (Μιχαήλ Ψελλού και άλλον που δεν τον πήγαιναν γιατί ο Ρωμανός Διογένης δεν ήταν άνθρωπος της ίντριγκας). Κι όμως θεωρήθηκε ο ίδιος υπεύθυνος και τιμωρήθηκε μ’ εξομματισμό (τύφλωση) από έναν Ιουδαίο δήμιο, ενώ ήταν δεμένος χειροπόδαρα και οι βοηθοί του δήμιου τον ακινητοποιούσαν πατώντας το στήθος και την κοιλιά του.
«Εκείνος», λέει ο βυζαντινός ιστορικός Μιχαήλ Ατταλειάτης «μούγκριζε σαν βόδι». Έτσι μισοπεθαμένο τον οδήγησαν καθισμένο σε ένα ευτελές υποζύγιο στην Προποντίδα, τραβώντας τον σαν σάπιο κουφάρι με τα μάτια βγαλμένα, το πρόσωπο πρησμένο κι από τις κόγχες να βγαίνουν σκουλήκια. [10]
Βλέπουμε πως σε όλη αυτή την περίοδο συχνά συμμετείχε και αποφάσιζε και ο λαός για τη εκλογή ή την καθαίρεση ακόμη και την τιμωρία των αυτοκρατόρων. Όχι χωρίς να σφαγιάζονται αν ο εξουσιαστής είχε τον στρατό με το μέρος του.
Αργότερα μετά την διάλυση της αυτοκρατορίας και την υποταγή στονυς Τούρκους, οι προεστοί αποφασίζουν συγκαλώντας το λαό και ορίζοντας ποιοι θα συγκεντρώσουν τους φόρους που όφειλαν να πληρώσουν στο Σουλτάνο.
Όσο στη Δύση η εξουσία είναι ενός ανδρός αρχή, τόσο το κοινοτικό σύστημα και οι αποφάσεις της πλειοψηφίας στα χωριά και τις κωμοπόλεις της άλλοτε βυζαντινής αυτοκρατορίας είναι γεγονός. Ιδιαίτερα στην ελληνοκρατούμενες περιοχές.
Εν τω μεταξύ ο Μεσαίωνας δίνει τη θέση του στην Αναγέννηση στη Δύση και αρχίζουν οι θρησκευτικοί πόλεμοι μεταξύ καθολικών και προτεσταντών για να φτάσουμε στο Διαφωτισμό, στη Γαλλική Επανάσταση στην επιφανειακή κατάργηση της βασιλείας με τον αποκεφαλισμό του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και της γυναίκας του. Το γαλλικό σύνθημα: Ελευθερία-Ισότητα-Αδερφωσύνη (Liberté, égalité, fraternité), συνεπαίρνει τους λαούς, τα Βαλκάνια και τον Ρήγα Φεραίο. Οι αυτοκρατορικές αυλές φρικιούν και δημιουργούν την Ιερή Συμμαχία (κάτι σαν τη σημερινή αόρατη παγκοσμιοποιητική Ελίτ που κινεί τα νήματα όλων των ξυβερνήσεων) για να καταπνίξουν τα απελευθερωτικά κινήματα των λαών που διψούν για δικαιοσύνη και δικαιώματα, συχνά κάνοντας χρήση ένοπλης βίας.
Είναι η ώρα που ο Ρήγας εκδίδει τη Χάρτα του και πρωτομιλάει σε συνδυασμό με το κήρυγμα του Κοσμά του Αιτωλού για ελληνικό Έθνος και αναβίωση της Ρωμιοσύνης. Λίγο αργότερα στη Μολδαβία πρώτα και στον Μωριά έπειτα, ξεσπάει η ελληνική επανάσταση. Ακολουθεί η ίδρυση ενός κρατιδίου, τύποις ελεύθερου, που καταλήγει να διοικείται από μια Βαυαρική τριανδρία προτεσταντών και έναν καθολικό Βασιλέα. Έκτοτε η μοίρα των Ελλήνων είναι καθορισμένη και προσδιορισμένη. Ακολουθεί η γενοκτονία της Μικράς Ασίας και του Πόντου, περνάμε μέσα από τους δύο Παγκόσμιους Πόλεμους, για να επακολουθήσει μια αδελφοκτόνος σφαγή για τα συμφέροντα τρίτων, των Άγγλων αποικιοκρατών και των κομμουνιστών της ΕΣΣΔ, κι ακόμη μαθήματα ισότητας, ενότητας κι αδελφοσύνης, σεβασμού του ενός Έλληνα προς τον άλλον δεν πήραμε ως τα σήμερα. Έτσι εξακολουθούμε όχι μόνο να μην είμαστε ελεύθεροι μέχρι τώρα, αλλά τπόδουλοι χαμένοι μέσα σε ένα νέφος φαντασιακής ελευθερίας.
Επιμένουμε να βαδίζουμε τη θνησιγενή πορεία του «Ανήκουμε εις τη Δύση» όπως ομολογούν οι ανόητοι, χωρίς ανάστημα, ιδιοτελείς και ανιστόρητοι πολιτικοί ηγέτες μας έως τα σήμερα και το μόνο κατόρθωμα αυτών των μετρίων και αργυρώνητων, ήταν να μας υποδουλώσουν στην δήθεν ευρωπαϊκή Ένωση, ναζιστικής προέλευσης και έμπνευσης, με μνημόνια για χρέη των τραπεζών, των ιδίων πολιτικών, των κυβερνήσεων και της άρχουσας τάξης έως το 2100.
Κι εμείς η μέση και η κατώτερη αστική τάξη, η εργατιά και οι γεωργοί, αγράμματοι, ανεκπαίδευτοι χωρίς ουσιαστική Παιδεία, έχοντας άγνοια του βαθύτερου αρχετύπου μας, του δρόμου που χάραξαν ήρωες, μάρτυρες, κοινότητες, δημογεροντίες, άμεση δημοκρατία, έχουμε μεταβληθεί σε ζόμπι-πιθήκους, του δυτικού τεχνοκρατικού προτύπου. Ενός προτύπου που στηρίζεται στην πεποίθηση ότι ο άνθρωπος είναι Φύση, αποκλειστικά υλικός. Κάθε δραστηριότητά του απορρέει από τις δεδομένες στη φύση αναγκαιότητες κυρίως από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και την αρχή της ηδονής.[11]
Η νεωτερική σκέψη (η φιλοσοφία του Διαφωτισμού) απέκλεισε μετά αηδίας από τη συνείδηση του ευρωπαίου ανθρώπου λόγω του μεσαιωνικού σκοταδισμού, κάθε ενδεχόμενο ανάδυσης μεταφυσικού «νοήματος» της φυσικής πραγματικότητας και της επιστημονικής παρατήρησης στο εργαστήριο. Το λεγόμενο καλό δεν αξιολογείται. Το κακό αποτελεί τρόπο λειτουργίας της Φύσης. Η ίδια η Φύση λέγουν οι φυσιοκράτες, πρέπει να αφανίσει τα πιο αδύνατα μέρη της για να αυτοσυντηρηθεί. Το δίκαιο του ισχυροτέρου είναι το μυχιαιότατο δίκαιό της. Ένας καινούργιος επιστημονικός (δήθεν) δογματισμός ήρθε να αντικαταστήσει τον θρησκευτικό δογματισμό του Μεσαίωνα. Δεν υπάρχει ηθική στη Φύση, καλό ή κακό. Ακόμη και το έγκλημα, η παραβίαση κανονιστικών αρχών, είναι ριζωμένο στη βιοδομή του ανθρώπου, προέρχεται από τη φωνή της Φύσης μέσα του.[12]
Με λίγα λόγια ο άνθρωπος είναι πιόνι της Φύσης. Αυτές τις εντελώς απαράδεκτες στην πίστη μας, στις παραδόσεις μας, στην ιστορική μας διαδρομή απόψεις, έχουν κατορθώσει επί χρόνια να μεταμοσχεύσουν στους Έλληνες οι Ευρωπαίοι και η παγκόσμια ελίτ που δεν θέλει ανθρώπους ελεύθερους, σκεπτόμενους, αλλά ανίσχυρα ρομπότ, με ελεγχόμενο λογισμικό.
Γίναμε δηλαδή μέσα από χρόνια (κυρίως μετά τη μεταπολίτευση) εγκεφαλοπλυμένη, άβουλη μάζα που δεν σκέπτεται και φτάσαμε ό,τι θεωρείται ως λογικό να είναι παράλογο, ό,τι θεωρείται ως φυσικό να είναι αφύσικο, και ό,τι θεωρείται ως ηθικό να είναι ως επί το πλείστον ανήθικο. Αυτό μπορείτε να καταλάβετε και μόνοι σας, αν κάνετε τον εξής συλλογισμό:
– Πάρτε σαν παράδειγμα του τι θεωρείτε εσείς λογικό και φυσικό, μεταθέστε το στον χρόνο (π.χ. στα χρόνια των γονιών σας, των παππούδων και των προπάππων σας) και δείτε πως θα το έβλεπαν και πως θα το αντιμετώπιζαν εκείνοι!
Ας πούμε:
Σήμερα θεωρούν φυσικό να παντρεύονται επίσημα οι ομοφυλόφιλοι.
Πως θα σκεφτόταν ο πατέρας ή η μητέρα σας γι’ αυτό το 1980 ή 1990;
Πως θα σκεφτόταν ο παππούς ή η γιαγιά σας γι’ αυτό το 1940 ή 1950;
Επιλέξτε άλλα δέκα παρόμοια παραδείγματα και θα καταλάβετε τι τρομερό σοκ θα σας προξενήσουν τα συμπεράσματα. Ξέρετε πως σας τα κρύβουν αυτά εκείνοι που επιδιώκουν την καταστροφή της ανθρωπότητας; Σας έχουν πουλήσει το παραμύθι της εξέλιξης κατά το οποίο ο πατέρας ήταν ανώτερος από τον παππού σας, εσείς είστε ανώτεροι από τον πατέρα σας, και ο γιος σας θα είναι ανώτερος από σας. Αυτό είναι ένα οικτρό ψέμα. Πρώτον διότι δεν υπάρχει εξέλιξη από γενιά σε γενιά, πλην της επάρατης τεχνολογίας, αυτή εξελίσσεται μόνο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ουσιαστικός ρόλος των βιομηχανιών και των διεφθαρμένων η αλαζόνων εφευρετών και επιστημόνων, είναι η υποδούλωση των ανθρώπων για το χρήμα και μόνο. Δεύτερον και κυριότερον αυτό το επιχείρημα διαψεύδεται εν τοις πράγμασιν, διότι οι παππούδες κι οι γονείς μας ήσαν πολύ πιο έτοιμοι και θα αντιμετώπιζαν πολύ εύκολα το πρόβλημα της εχθρικής εισβολής μουσουλμάνων λαθρομεταναστών στην Ελλάδα, αν ζούσαν σήμερα και με την εμπειρία της Μικράς Ασίας και τις δολοφονίες και σφαγές που υπέστησαν από τους Τουρκομάνους, τους Τσέτες και τις λοιπές βάρβαρες ορδές, θα ήταν σε θέση να πολεμήσουν αν όχι να ξεμπερδεύουν μια και καλή με τη «δήθεν ανθρωπιστική» συμπεριφορά των δοτών κυβερνήσεων και τις ανοησίες των εκμαυλισμένων από τα λεφτά του Σόρος ΜΚΟ.
[1] Σιμόπουλος Κυριάκος: «Βασανιστήρια και Εξουσία», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΑΧΥ, Αθήνα 1997, Δ΄ Έκδοση, σελίδες σελ.206-215.
[2] Ό.π.π., σελ 215.
[3] Νικήτας Χωνιάτης, Ιστορία εκδ. Βόννης, σελ.297.
[4] Σιμόπουλος Κυριάκος: «Βασανιστήρια και Εξουσία», ό.π.π.,σελ. 217
[5] Ό.π.π., σελ.226.
[6] Ό.π.π., σελ. 209 έως 212.
[7] Ό.π.π., σελ.225.
[8] Ό.π.π., σελ.220.
[9]Εγκυκλοπαιδεία Ηλίου, στο λήμμα Ανδρόνικος ο Α΄ Κομνηνός, τόμος 2ος, σελ. 783.
[10] Μιχαήλ Γλυκάς: Κωνσταντίνου Μανασσή: «Σύνοψις Χρονική» σελ. 612, και Ιωάννης Ζωναράς ό.π. τόμος ΙΙΙ, σελ.706.
[11] Παναγιώτη Κονδύλη, «Ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός» τόμος 2ος, Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1987, σελ. 193.
[12]Γιανναράς Χρήστος: «Το Αίνιγμα του Κακού» Εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ, 2008, σ.ς. 31-33.
Πρόσφατα Σχόλια