Αχόρταγοι καρχαρίες οι διεθνείς τραπεζίτες θα καταβροχθίσουν τη πατρίδα μας

Δεν έχει τέλος η κλοπή της χώρας μας από τα ξένα αρπακτικά. Ύστερα από την υπαγωγή και στην ουσία δήμευση ολόκληρης της δημόσιας περιουσίας και της μισής εκκλησιαστικής περιουσίας από το Υπερταμείο, οι κατοχικές δυνάμεις προχωρούν σε ένα νέο σχέδιο υφαρπαγής τεράστιου μεγέθους ιδιωτικής περιουσίας.

Μέσα στα επόμενα δύο χρόνια πρόκειται να περιέλθουν στο δημόσιο εκατοντάδες χιλιάδες ακίνητα,κατοικίες, διαμερίσματα, καταστήματα, αποθήκες, οικόπεδα, αγροτεμάχια κλπ., τα οποία είτε δεν δηλώθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους, στο πλαίσιο της διαδικασίας του κτηματολογίου, είτε δηλώθηκαν με σοβαρά λάθη/παραλείψεις που δεν διορθώθηκαν. με δεδομένο ΄τι ολόκληρη η δημόσια περιουσία περιέρχεται στο Υπερταμείο, είναι προφανές ότι οι ξένοι άρπαγες θα βάλουν χέρι και σε αυτό το μέρος της ιδιωτικής περιουσίας.

Αν και δεν είναι δυνατό να δοθεί ακριβής αριθμός των σχετικών περιπτώσεων, εκτιμάται ότι αυτό αφορά 300.000 κτίρια,οικόπεδα κλπ., σε 111 πόλεις και περιοχές της χώρας, στις οποίες συμπληρώνονται 14 χρόνια από την ημερομηνία έναρξης των αντίστοιχων κτηματολογικών γραφείων. Με το πέρας της σχετικής προθεσμίας χάνεται οριστικά η δυνατότητα δικαστικής προσφυγής και συνεπώς και το ίδιο το ακίνητο, αφού οι αρχικές εγγραφές καθίστανται οριστικές και ο ιδιοκτήτης δεν μπορεί να διεκδικήσει πλέον το ακίνητό του.

Το ζήτημα επανέφερε  στη δημοσιότητα η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ιδιοκτητών Ακινήτων      ( ΠΟΜΙΔΑ), ζητώντας για ακόμα μια φορά την παροχή νέας παράτασης της όλης διαδικασίας, τουλάχιστον μέχρι την 20ετία, ώστε να ευθυγραμμιστεί με τον Αστικό Κώδικα, ο οποίος άλλωστε προβλέπει απώλεια κυριότητας λόγω 20ετούς «έκτακτης χρησικτησίας».

Σύμφωνα με αναφορές υποθηκοφυλάκων, μόνο στα βόρεια προάστια έχουν καταγραφεί περισσότερα από 5.000 ακίνητα αγνώστου ιδιοκτήτη (όπως χαρακτηρίζονται όσα δεν δηλώθηκαν ποτέ). Ετσι, η διαδικασία κτηματολόγησης σε 20 περιοχές της Αττικής και της Θεσσαλονίκης και άλλες 91 ανά την επικράτεια κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια άνευ προηγουμένου διαδικασία μεταβίβασης ακινήτων ιδιωτών στα χέρια του Δημοσίου.

Πάντως, δεν φαίνεται να υπάρχει σχετική διάθεση από την πλευρά της κυβέρνησης, καθώς ήδη από τον προηγούμενο Ιούλιο, το υπουργείο Οικονομικών εξέδωσε σχετική εγκύκλιο (ΠΟΛ. 1137/18.7.2018), όπου καθορίζονται οι επιμέρους κινήσεις για τη μεταβίβαση των ακινήτων «αγνώστου ιδιοκτήτη» στο Δημόσιο.

Μάλιστα, ζητείται από το Ελληνικό Κτηματολόγιο να γνωστοποιήσει όλα τα σχετικά ακίνητα στους αρμόδιους φορείς του Δημοσίου (εν προκειμένω στο υπ. Οικονομικών, εφόσον πρόκειται για αστικά/αγροτικά ακίνητα και στο υπ. Περιβάλλοντος εφόσον πρόκειται για δασικές εκτάσεις), προκειμένου να ελέγξουν και να παραλάβουν τα ακίνητα αρμοδιότητάς τους για διαχείριση.

Άλλο ένα σοβαρό ζήτημα που θίγει η ΠΟΜΙΔΑ αφορά τη διεκδίκηση από το Δημόσιο και δεκάδων χιλιάδων άλλων ιδιωτικών ακινήτων, κυρίως εκτός σχεδίου, αλλά ακόμα και εντός των μεγάλων αστικών κέντρων. Πρόκειται για ακίνητα τα οποία δήθεν είχαν κάποια στιγμή στο παρελθόν δασικό χαρακτήρα, οπότε οι πολίτες αναγκάζονται να προσκομίσουν συμβόλαια και τίτλους ιδιοκτησίας αναγόμενα τουλάχιστον στο έτος 1885. Η ΠΟΜΙΔΑ ζητεί από την κυβέρνηση την επίλυση και του ζητήματος αυτού, μέσω σχετικής νομοθετικής ρύθμισης.

Τα πιο κάτω που θα ακούσετε από τον γέροντα Νίκωνα είναι το ορθόδοξο βίωμα της τρίτης γέννησης από την οποία με τον θάνατο εισερχόμαστε.

1η Γέννηση: Του εμβρύου από τη σύλληψη και μετά. Η ενδομήτρια ζωή. όπου το κύημα τρέφεται από τη μάνα, οξυγονώνεται από τη μάνα, προστατεύεται μέσα στη μήτρα, ζεσταίνεται από το κορμί της μάνας καθώς νήχεται μέσα στο ενάμνιο υγρό. Δεν έχει καμία έγνοια και σκοτούρα. Για όλα κάποιος άλλος κοπιάζει και ενεργεί.

2η Γέννηση: Καθώς περνάει αθέλητα από τον τράχηλο της μήτρας κλαίγοντας για να αντιμετωπίσει την εξωεμβρυική ζωή. Απόλυτα άγνωστη κι εχθρική γι’ αυτό. Όταν την συνηθίσει όμως του αρέσει και δεν θέλει να φύγει με τίποτα. Απεχθάνεται και τη σκέψη του θανάτου όχι να τον υποστεί. Είναι η ζωή που ζούμε στον παρόντα χρόνο, όσο το καντήλι της ζωής μας έχει ακόμη λάδι.

3ρ Γέννηση: Η εγκατάλειψη του σώματος από την ψυχή και η πρόγευση της αιωνιότητας. Η νέα κατάσταση ύπαρξης την οποία άλλοι με λαχτάρα περιμένουν κι άλλοι τρέμουν μόνο να την σκεφθούν. Ο σωματικός θάνατος είναι για κάποιους μια τρομαχτική και για άλλους μια υπέροχη εμπειρία.

Ο γέρων Νίκων μας δίνει όλες σχεδόν τις παραμέτρους της ορθόδοξης εμπειρίας για όποιον είναι πιστός/πιστή αλλά και για όποιον/όποια δεν είναι. Τα παραδείγματα που φέρνει σαν μεταθανάτιες αποδείξεις είναι μοναδικά.

Ακούστε τον με μεγάλη προσοχή σας συνιστούμε νύχτα, πριν κοιμηθείτε και πριν την νυχτερινή σας προσευχή…

Αχ μακαρίτη Πέρδιε πόσο δίκιο είχες όταν το 2011 τα έλεγες και δεν σ’άκουγε κανείς…

Οι ξένοι τραπεζικοί Γύπες που έχουν υφαρπάσει έναντι πινακίου φακής τις Ελληνικές τράπεζες, προωθούν την κατάσχεση 20.000 πρώτων κατοικιών μικρής αξίας μεταξύ 40.000-80.000 ευρώ. Ο πήχης της αξίας των ακινήτων που βγαίνουν σε πλειστηριασμό, καθώς αποτελούν εγγύηση σε προβληματικά στεγαστικά δάνεια, έχει ήδη χαμηλώσει και κινείται κάτω από τις 50.000 ευρώ.Οι πλειστηριασμοί, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, αναμένεται να «πάρουν φωτιά», ανεξαρτήτως αξίας των ακινήτων αλλά και του ύψους του δανείου, από τον Ιανουάριο.

Μακαρίτη Σταμάτη Πέρδιε κανείς δεν σ’άκουγε τότε τώρα το καταλαβαίνουν για τα καλά!

Τα κατοχικά ΜΜΕ κρύβουν την είδηση ή την σερβίρουν στα μαλακά, περιτυλίγοντάς την με διάφορες παραπλανητικές πληροφορίες ώστε να υποβαθμίσουν την ουσία. Το γεγονός δηλ. ότι, η ευρω-ασυδοσία φτάνει στο σημείο να κατάσχει ακόμα και πρώτες κατοικίες ελάχιστης αξίας, που προφανώς αφορούν φτωχά ή μικρομεσαία στρώματα του πληθυσμού και όχι μεγαλοϊδιοκτήτες ή συστημικούς κακοπληρωτές.

Ενδιαφέρον είναι να μάθουμε αν μέσα στους 20.000 μικρο-ιδιοκτήτες που πρόκειται να χάσουν το μοναδικό τους σπίτι, υπάρχουν και ορισμένοι που ακόμα δεν έχουν καταλάβει τι έχει γίνει στη χώρα μας και συνεχίζουν να ευλογούν τη γερμανική ευρωφυλακή. Αν αυτό ισχύει, τότε η χώρα μας είναι καταδικασμένη.

Αναρτήθηκε 14/9/2019 από https://odosdrachmis.gr

Ένας από τους εθνοσωτήρες μας! Φρόντισε ανήμερα του Σταυρού να μας σταυρώσει ακόμη μια φορά

Και μια εξίσωση για τον Μητσοτάκη και τη δική του εθνοσωτήρια! Κυβέρνηση…

Τελικὀ αποτέλεσμα έτσι κερδίζεται μια πρεδρία

Νάνος Βαλαωρίτης: «η άγνοια και η έλλειψη μνήμης οδηγεί στο κακό».

Αιωνία η μνήμη σου Νάνο! Απεβίωσε σήμερα 13- Σεπτέμβρη 2019.

«Η Ελλάδα είναι το σύμβολο της Ευρώπης, η γέννηση της. Όποιος ευρωπαίος τη σβήνει από τον χάρτη, σβήνει αυτόματα και τον εαυτό του».

Επιμένει ο Νάνος Βαλαωρίτης, ο δισέγγονος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, ο «Διαμαντένιος Γαληνευτής», ο έλληνας ποιητής που ταξίδεψε και δίδαξε ποίηση και την ελληνική ποίηση σ’ όλο τον κόσμο, έγραψε και βραβεύτηκε, συναναστράφηκε με τα πιο φωτεινά πνεύματα της εποχής [Έλιοτ, Ντύλαν Τόμας, Όντεν], φίλος του Ελύτη και του Εμπειρίκου, ζώντας αυτό –που- τώρα- αποκαλούμε μεγάλη-κρίση- της- εποχής.
Δηλώνοντας, ταυτοχρόνως, «απαίσια αισιόδοξος. Άμα βλέπεις το άδικο και αγριεύεις είσαι αισιόδοξος δεν σκύβεις κεφάλι . Θυμηθείτε το παράδειγμα του Μακρυγιάννη… Τα παιδιά του ανέτρεψαν αυτούς που τον παίδεψαν τον κατεδίωξαν, τον βασάνισαν…»
Η Ποίηση, εξάλλου, όπως έχει γράψει ο Άρθουρ Ρεμπώ «πρέπει να είναι Οραματική». Κι ο Μπρετόν, «Αναταραχτική».

Ο Νάνος Βαλαωρίτης, λοιπόν, για το παρελθόν και το παρόν, την κρίση, την ποίηση, εμάς και τους άλλους, το σκοτεινό φαινόμενο της Χρυσής Αυγής. Για τα καινούργια βιβλία του, τα δοκίμια «Ή του ύψους ή του βάθους» και για το ποιητικό «Πικρό καρναβάλι».

-«Ή του ύψους ή του βάθους» σήμερα, κύριε Βαλαωρίτη;

«Είναι γνωστό ότι οι Έλληνες ως λαός συνήθως αναδεικνύονται καλύτερα στις έκτακτες περιστάσεις, όπως και στην αρχαιότητα: Περσικοί Πόλεμοι, εναντίον των Καρχηδονίων στη Σικελία, του ύψους, του βάθους ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, η κατάκτηση του Μεγαλέξανδρου, του ύψους, του βάθους, οι επίγονοι ανάμεσά τους. Εικοσιένα του ύψους, οι εμφύλιοι του βάθους».

-Κύριε Βαλαωρίτη, είχατε την ευλογία ή την τύχη να ζήσετε την Ελλάδα και τους Έλληνες και από μακριά και από κοντά, η εποχή μας είναι «του ύψους» ή «του βάθους», κύριε Βαλαωρίτη;

Ρώτησαν κάποτε τον Ναζρεντίν Χότζα, γιατί απαντάει στις ερωτήσεις πάντοτε με άλλη ερώτηση. «Αυτό κάνω:» απάντησε.

Του βάθους και μάλιστα αρκετά μέτρα κάτω από τους άλλους εταίρους του Νότου στα Τάρταρα. Για να ξαναδιατυπώσω το ερώτημα. Πέσαμε από μόνοι μας στα βάθη με τον υπερβολικό δανεισμό και σπατάλη επί Ανδρέα Παπανδρέου: Θα είμαστε στην ίδια κατάσταση αν δεν είχαμε μπει στο Ευρώ: Αυτοί που μας ενθάρρυναν γιατί το έκαναν κι εμείς γιατί φτάσαμε στο σημείο να κατεβάσουμε το έλλειμμα μας από 10% σε 6% με κάποιο κρυφό δάνειο: Και γιατί αυτή η πρεμούρα:
Επειδή είχαμε φτάσει σε μεγάλα ύψη με το χρέος μας: Έκανε σωστά ο Σημίτης ή λάθος: Αν τον καθίζαμε στο σκαμνί πώς θα το δικαιολογούσε: Έχω καταλήξει να συγκρίνω τον Σημίτη εν μέρει με τον Αλκιβιάδη τον πιο δαιμόνιο Αθηναίο πολιτικό και στρατηγό.

Άνισα μεγέθη αλλά παρόμοιες περιστάσεις. Ο Αλκιβιάδης εκεί που θα νικούσε στις Συρακούσες τον περίμενε η Σαλαμινία τριήρης με τους εντεταλμένους κήρυκες να τον συλλάβουν για την κατηγορία της ασέβειας στους θεούς σχετικά με τoυς Eρμοκοπίδες. Κατέφυγε στη Σπάρτη. Το 1920 κατεψήφισαν οι Έλληνες τον Βενιζέλο με τα γνωστά αποτελέσματα, και τον Σημίτη το 2003… μόλις πήγαινε, λένε, να φτιάξει τα οικονομικά μας, και ψήφισαν υπέρ του Καραμανλή Β’, και όταν αυτός πήγε να ορθώσει ανάστημα εναντίον του ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, χάθηκε το Κάρμα του και ήρθε ο Γ. Παπανδρέου και πέσαμε στο Μνημόνιο και το ΔΝΤ.
Του βάθους λοιπόν και τι βάθος, μόνο μετά το 1922 και την Κατοχή με τον Εμφύλιο είμασταν σε τέτοιο βάθος…

Σχεδόν όλα αυτά τα ερωτήματα είναι στην κατηγορία των διλημμάτων χωρίς ναι ή όχι ξεκάθαρο, τα Indecidables του Derrida, τα αμφίρροπα. Μιας και είχαμε χρεωθεί σε αυτό το βαθμό δεν υπήρχε άλλη λύση απ’ το Ευρώ; Χειρονομία απελπισίας; Ίσως πρέπει να ανατρέξουμε στην αρχή της νεώτερης ιστορίας μας με τα πρώτα δάνεια-παγίδες του 1821. Κι έτσι μόνοι μας πέσαμε στον λάκκο των λεόντων ή μας ρίξανε;

Φαύλος κύκλος. Όμως γιατί εμείς νάμαστε οι μόνοι που δεν πήραμε και δεν διεκδικήσαμε αποζημιώσεις πολέμου; Σκοτεινές ιστορίες. Είναι εύκολο να κατηγορήσουμε ο ένας τον άλλον για το φταίξιμο…
Αλλά μήπως το φταίξιμο είναι τελικά απ’ τους θεούς. Από τη μοίρα μας, τον χαρακτήρα μας, τις περιστάσεις που βρισκόμασταν και βρισκόμαστε ακόμα. Το Ναι και το Όχι του Καβάφη ταιριάζει εδώ θαυμάσια. Ευθύνη : Λέξη άγνωστη στο Ελληνικό λεξιλόγιο. Και τελικά για όλα φταίει ο Αλαλού. Μυστηριώδης προσωποποίηση του παραλόγου. Εκ βαθέων έκραξα ετούτα τα λίγα και αυτονόητα, το έτος 2013.

-«Πικρό καρναβάλι»* η ποίηση σήμερα;

Γιατί «Πικρό Καρναβάλι; Τελικά το ευρώ αντί να ενώσει την Ευρώπη τη χώρισε σε δύο στρατόπεδα, τους Βόρειους και τους Νότιους. Τους πλούσιους και τους φτωχούς.
Και παίζεται ένα διπλό παιχνίδι ανάμεσα τους, απάτης και εξουσίας. Τα Ουκάζια της λιτότητας επιβάλλονται με την χάρτινη γροθιά του χρήματος και τις απειλές όπως φάνηκε στην Κύπρο. Όμως στην γενικότερη Ευρώπη όσο και διηρημένη και να ‘ναι γίνονται αντιληπτά τα κόλπα της Γερμανίας για επιβολή του μοντέλου λιτότητας και εξαγωγών και υψηλών επιτοκίων ώστε να είναι σφιχτό το χρήμα τους που μόνον αυτούς ωφέλησε μέχρι τώρα μ’ ένα τεράστιο πλεόνασμα. Αλλά σαν τους τσιγγούνηδες κάθονται επάνω του, χωρίς να λογαριάζουν ότι δεν θα τα πάρουν μαζί τους και φέρονται σαν τον κακό γιο στην παραβολή που θάβει το χρυσό του νόμισμα.

Αυτά δεν είναι το αποτέλεσμα μιας κουφολαλιάς που καταλήγει στην απίστευτη ταλαιπωρία εκατομμυρίων Ευρωπαίων με φτώχεια πείνα και ανεργία. Αφενός λοιπόν η ανοησία προσωποποιημένη, των κλάουν της οικονομικής ελίτ, αφετέρου η εγκληματική και εγωιστική μιζέρια πανικού και απίστευτης συσσώρευσης κέρδους που δεν ωφελεί ούτε τους ίδιους .. Ο,τι πιο πικρό ποτήρι μπορεί να υπάρξει.
Τα ποιήματα παίζουν, ειρωνεύονται και χλευάζουν αυτές τις νοοτροπίες χωρίς να είναι κηρύγματα απ’ τον άμβωνα, αλλά ένας συνεχής χορός μυθικού και αμφισβητούμενου Ζαλόγγου…. Στην άκρη του γκρεμνού. Ήταν όμως;

-Γράφετε καθημερινά, κατά πόσο η καθημερινότητα μπορεί να είναι ποιητική; Και τι ακριβώς σημαίνει «ποιητικό»;

Γράφω κατά συρροήν και όχι κάθε μέρα όταν έρχονται επίμονα οι φράσεις, οι τίτλοι, μια περίεργη ατμόσφαιρα που κινεί τις χορδές της γλώσσας… άλλοτε το λέγαν έμπνευση…
«Διακόσιες σελίδες ποιήματα. Κάθε σελίδα και το ποίημά της και κάθε ποίημα και η χρονολογία σύνθεσής του. Τα πιο πολλά του 2011 και 2012, μερικά του 2013, δύο του 2009, ένα του 2008 και ένα αχρονολόγητο. Η χρονολογική ένδειξη που τα συνοδεύει δείχνει ότι την ίδια μέρα ο ποιητής συνέθεσε και δύο και τρία ποιήματα.»

-Είναι σαν το μικρό καθημερινό θαύμα, μια άλλη θέαση ζωής, έτσι δεν είναι, κύριε Βαλαωρίτη; Απ’ τη μία οι ειδήσεις της ημέρας, κι απ’ την άλλη το ποίημα της ημέρας, ένας τρόπος αντίστασης;

Το ποιητικό είναι μια υγιής αντίδραση στην πεζότητα. Όσοι γράφουν και τα δυο γνωρίζουν ότι έχουν τις στιγμές τους. Να μην ξεχνάμε ότι η ποίηση είναι και μια τέχνη κι όχι απλώς ένα ξεχείλισμα στοχασμών και αισθημάτων του καθενός και με όποιο τρόπο.. Μαθαίνεται όπως η ζωγραφική ή το πιάνο. Επειδή όλοι χρησιμοποιούν τη γλώσσα για διάφορα ζητήματα νομίζουν ότι να γράφεις ποιήματα είναι σαν να κάνεις μια έκθεση πεπραγμένων, ή ένα επιστημονικό δοκίμιο. Έτερον εκάτερον. Η ποίηση χρειάζεται ταλέντο αλλά και μεγάλη προεργασία.

Η εποχή μας για ν’ ακουστείς επάνω από την οχλαβοή και τον θόρυβο μηχανών και κραυγών και εικόνων χρειάζεται να φτιάχνεις έναν καταπέλτη αριθμητικού όγκου, χωρίς να εγκαταλείπεις την ιδιαιτερότητα της μικρής φόρμας της γραφής που μπορεί να διαβαστεί αστραπιαία, και με την κομψότητα της να δώσει ευχαρίστηση χωρίς κούραση, σαν να βλέπεις ένα αντικείμενο.
Μια λεπτομέρεια ή μια μεγέθυνση στο υπερθέαμα της καθημερινότητας. Το σύστημα αυτό το έμαθα από πολλούς ποιητές αλλά και από τον δικό μας τον Καβάφη που το εφάρμοσε συστηματικά στην ιστορία ανοίγοντας μικρά παράθυρα.

-Είχατε πει σε παλιά μας συνέντευξη ότι η ποίηση είναι συχνά χρησμική. Πώς βλέπει ένας ποιητής αυτό-που-μας-συμβαίνει ή αυτό-που-μας-περιμένει;

Ο ΑΡΘΟΥΡ ΡΕΜΠΏ ΕΊΧΕ ΓΡΑΨΕΙ Η ΠΟΊΗΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΆΝΑΙ ΟΡΑΜΑΤΙΚΉ…Ο ΑΝΤΡΕ ΜΠΡΕΤΟΝ Η ΠΟΊΗΣΗ ΘΑΝΑΙ ΑΝΑΤΑΡΑΧΤΙΚΗ Ή ΔΕΝ ΘΑΝΑΙ… Εννοούσε με τον τρόπο που σχηματίζονται τα κρύσταλλα σε ηφαιστειακές αναταραχές. Η ποιητική γλώσσα από τη φύση της είναι γριφώδης έχει χρησμικό χαρακτήρα και ύφος… αν πάψει να είναι αμφίδρομη, δεν θα ‘ναι ποίηση. Βγαίνει όπως η λάβα απ’ το υποσυνείδητο και σχηματίζει εκπληκτικές μορφές κανονικά περιγράμματα, περίπλοκα, όπως τα ρόδα της ερήμου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν συνδέεται με την εποχή και το περιβάλλον η συνείδηση του ποιητή ταυτόχρονα. Γι’ αυτό είναι σχεδόν αδύνατο να διατυπώσει κανείς την ενδόμυχη λειτουργία της με άλλα λόγια έξω από την ίδια. Είναι ένα φαινόμενο, «Ποίημα απεριόριστο» όπως λέει ο Σαίξπηρ στον Άμλετ, για τους παίχτες του θιάσου.

-«H Ελλάδα που την έσβησαν απ’ τον Χάρτη / Απ’ τον γήινο χάρτη είναι σβησμένη η Ελλάδα/ Κι έγινε πάλι όπως ήταν άλλοτες έναν καιρό/ Μια Ιδέα και αναλήφτηκε στον γεωμετρικό/ Της Ουρανό απ’ όπου δεν ξανακατέβηκε». Η Ιστορία; το παρελθόν; τα όσα ζήσαμε;

Η Ελλάδα είναι το σύμβολο της Ευρώπης η γέννηση της. Όποιος Ευρωπαίος τη σβήνει από τον χάρτη σβήνει αυτόματα και τον εαυτό του.

-Τι έχει αλλάξει από την «Τιμωρία των μάγων» ως το «Πικρό καρναβάλι», κύριε Βαλαωρίτη; Τι παραμένει το ίδιο και τι άλλαξε;

Έχουν περάσει τα ποιήματα μου από πολλές αλλαγές τεχνοτροπίας μορφικές και επινοητικές από ποικίλες εμπειρίες.
Αν διατήρησα το ύφος μου, την ιδιαιτερότητα της γραφής μου με τις μεταλλαγές θα το πουν οι αναγνώστες μου.

-Γεννηθήκατε στη Λωζάνη, σπουδάσατε στην Αθήνα, στο Λονδίνο, στο Παρίσι και ζήσατε σ’ Ευρώπη και Αμερική, γράψατε, βραβευτήκατε με όλων των ειδών και κατηγοριών να βραβεία, η Ποίηση τι ήταν, τι είναι για σας; Τρόπος ζωής; Αντίσταση; Χαρακτήρας; χρέος, πεπρωμένο, έφεση, άμυνα, τι;

Ασφαλώς τρόπος ζωής. Ανάγκη. Μέσα στην τύρβη των ποικίλων περιστάσεων

-Αυτό που ζούμε σήμερα, το είχατε ποτέ φανταστεί;

Αυτό που ζούμε σήμερα είναι ένας αναμενόμενος εφιάλτης που τον υποπτευόμασταν ότι θα ‘ρχόταν κάποια μέρα για άγνωστες τότε σ’ εμάς ακριβείς περιστάσεις σαν ένα προμήνυμα καταστροφής που δεν ήταν δυνατόν να μαντέψεις το τι θα ‘ταν αλλά είχες μια ιδέα ότι θα ‘ταν οικονομικής φύσεως εφόσον περιοδικά στο σύστημά εμφωλεύουν τέτοιες θύελλες όπως έγραφε ο Μαρξ, ότι τις εμπεριέχει το καπιταλιστικό καθεστώς, και μάλιστα όταν μοιάζει να λειτουργεί ως ο καπιταλισμός της κατανάλωσης με ευφορία οπότε συσσωρεύονται δάνεια με το εύκολο χρήμα απ’ τις πιστωτικές κάρτες, και τις φούσκες με τα δάνεια ακινήτων, οδηγώντας σε χρεωκοπίες του χρηματοπιστωτικού συστήματος, όπως μου το είχε προβλέψει ένας φίλος οικονομολόγος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεη, φέρνοντας ως παράδειγμα ακριβώς αυτό το μοντέλο αλλά ξεκινώντας στην Ιαπωνία. Δεν ξέρω αν το είχε προβλέψει τόσο κοντά στην Wall Street.

-Την αύξηση της Χρυσής Αυγής; Ο ναζισμός μοιάζει σα να μην έπαψε να υφίσταται ποτέ!

Γι ‘αυτό το μόνο που έχω να πω είναι ότι η επιλογή από ένα μέρος των ψηφοφόρων του ολοκληρωτικού δεδηλωμένου ΧΑ ρατσιστικού νεοναζισμού με εγκληματικές μεθόδους των Σ.Σ, δηλαδή ταγμάτων εφόδου όχι μόνο δεν είναι λύση αλλά μας πηγαίνει πίσω στην φοβερή δεκαετία του 30 στην Γερμανία, όταν άκουγα τον Χίτλερ να γαυγίζει στο μικρό μου ραδιόφωνο από τα πρώτα, το 1935-39. Από τότε ηλικία 14 ετών ήμουν αντιφασίστας και εναντίον του δικού μας μεταξικού καθεστώτος που με έντυνε αναγκαστικά να παρελαύνω με στολή, καταλήγοντας μετά από αιματηρό πόλεμο εναντίον του άλλου ιταλικού φασισμού, στην Κατοχή, οπόταν έγινε η Αθήνα Μπέλσεν με τους θηριώδεις Γερμανούς. Με τα μαυρισμένα πτώματα στους δρόμους από πείνα.

-Πόσο ευδιάκριτο είναι το καλό και το κακό στις μέρες μας;

Είναι σαφέστατο αν ξέρεις να κρίνεις. Η άγνοια και η έλλειψη μνήμης οδηγεί στο κακό. Αυτό ισχύει και για την σημερινή στυγνή οικονομική δικτατορία της Ε.Ε., και των εκτελεστών του εδώ σε μας που κατάστρεψε ήδη την οικονομία μας, καλή κακή ανάποδη, δεν έχει σημασία . Πρόκειται για γυμνή βία.

-Κι εκείνο που οφείλουμε να κάνουμε;

Εμείς έχουμε τα χέρια μας δεμένα απ’ το ευρώ, αλλά μπορούμε να διατηρήσουμε τη διαύγειά μας και να κάνουμε πολεμική κριτική στη ευρωπαϊκή οικονομική ελίτ με επικεφαλής τη Γερμανία και να εξακολουθήσουμε να ζητάμε τις αποζημιώσεις πολέμου, την επιστροφή του αναγκαστικού δανείου κατοχής, να τους υπενθυμίζουμε όπως κάνουν οι Εβραίοι το ολοκαύτωμα τους το δικό μας με τις σφαγές και καταστροφές εκατοντάδων χωριών και χιλιάδων ανθρώπων, να μην τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί για όσα μας οφείλουν, είδατε πόσοι λίγοι Γερμανοί ήρθαν φέτος στην Ελλάδα, ξέρουν πολύ καλά ότι δεν είναι ευπρόσδεκτοι, πάνε οι ψευτοφιλίες των μεταπολεμικών χρόνων, και οι κούφιες μετάνοιες, δεν έχουμε δει ούτε ένα ευρώ απ’ αυτούς, τα δάνεια δεν είναι αποζημιώσεις, τα μνημόνια λιτότητας είναι ληστρικά γιατί όλα τα χρήματα του ελληνικού δημοσίου πάνε στους δανειστές… με επιτόκια δηλαδή στους Γερμανούς … δεν θ’ αργήσει μια κοινωνική έκρηξη … αν εξακολουθήσει αυτή η παράφρονη εκδικητική πολιτική.

Αν σταματήσουμε την αντεπίθεση σ’ αυτόν το πόλεμο εντυπώσεων και μάλιστα κραυγάζοντας πιο δυνατά, κανένας δεν θα μας ακούσει. Επειδή από μας δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα, πρέπει να χτυπήσουμε στο κέντρο στη φωλιά τους. Είδατε μόλις άνοιξε ο Ντράγκι λίγο τη στρόφιγγα, πώς του ‘πέσαν επάνω σαν άγρια κοράκια κραυγάζοντας….. οι οικονομίες μας… μας ληστεύει τις οικονομίες μας. Εκεί βρίσκεται το πεδίο της μάχης κι όχι να τρωγόμαστε μεταξύ μας….

-Είστε αισιόδοξος, κύριε Βαλαωρίτη; Η καλύτερη και η χειρότερη μελλοντική εκδοχή;

Είμαι απαίσια αισιόδοξος. Άμα βλέπεις το άδικο και αγριεύεις είσαι αισιόδοξος δεν σκύβεις κεφάλι . Θυμηθείτε το παράδειγμα του Μακρυγιάννη… Τα παιδιά του ανέτρεψαν αυτούς που τον παίδεψαν τον κατεδίωξαν, τον βασάνισαν…
Αισθάνομαι όλους τους Έλληνες παιδιά μου, είμαι αρκετά ηλικιωμένος για να έχω γνωρίσει πολλούς από αυτούς από μικρούς. Δεν πιστεύω να ‘χει αλλάξει το μέταλλο της ψυχής τους. Αν αντισταθούν θα νικήσουν τους υπεύθυνους για ό,τι κακό επέβαλαν.

Πότε θα βάλουμε μυαλό σαν Έλληνες; Ποτέ, αν δεν ταπεινωθούμε, δεν ξεσκιστούμε, αν δεν καταλήξουμε στα παγκάκια, πρόσφυγες  στον ίδιο μας τον τόπο, να τυλιγόμαστε με κουβέρτες και να κοιμόμαστε στα πεζοδρόμια ή κάτω από τις γέφυρες. Λίγοι άραγε Έλληνες δεν ζουν έτσι από τώρα;

Κι όμως όλα αυτά έχουν  προφητευθεί. Έχουν ερμηνευτεί κι αναλυθεί από φωτισμένα μυαλά, από ειδικούς επιστήμονες, αλλά εμείς δεν ακούμε το βιολί μας.

Ας δούμε κάποιες προρρήσεις, κάποιες προειδοποιήσεις τις οποίες αν και τις ακούμε, τις διαβάζουμε ο εγωισμός μας, δεν μας αφήνει να πούμε ένα μεγάλο ΗΜΑΡΤΟΝ ΜΕΓΑΛΕ ΜΑΣ ΠΑΤΕΡΑ, ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΜΑΣ!

Το μαρτύριό μας είναι ταυτόσημο με του ισραηλιτικού λαού όταν ξέφευγε από τις εντολές του Γιαχβέ και διχαζόταν, υποδουλωνόταν στα ειδωλολατρικά Έθνη και κατέληγε σε αδελφοκτόνους πολέμους όπως με τους διαδόχους του Σολομώντα, Ροβοάμ και Ιεροβοάμ.

Τα ίδια ζήσαμε και μεις αρκετά πρόσφατα  με τον Εμφύλιο, την Κατοχή, την Μικρασιατική Καταστροφή.

Κι όμως μυαλό δεν βάλαμε. Ο Μάνος Χατζηδάκης, ευαίσθητη ψυχή είχε προαισθανθεί την κατρακύλα μαςχωρίς τέρμα…

Θα περάσει η Ελλάδα μια νέα Τουρκοκρατία!

Πόσοι εκ των Ελλήνων έχουν κατανοήσει πως η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια παγκοσμιοποιητική χοάνη που θα αλέσει κάθε ιδιαιτερότητα, εθνική συνείδηση, θα ισοπεδώσει τις παραδόσεις, θα εξαφανίσει την πίστη μας στα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας και θα ομνύει στο όνομα του Μεγάλου Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος (ΜΑΤΣ);

Πόσοι καταλαβαίνουν ότι βρισκόμαστε σαν μέλος της Ε.Ε. υπόδουλοι σε μια μεταμοντέρνα πολεμική επιχείρηση η οποία επιβάλλει μνημόνια, ακούσιο τραπεζικό δανεισμό με υψηλούς τόκους και τοκοχρεολύσια, άσχετα αν ο λαός μας έχει τη δύναμη να ανταποκριθεί σε αυτές τις ακούσιες υποχρεώσεις που του φόρτωσαν χωρίς να τον ρωτήσουν.

Πότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι επιχειρείται έναντίον μας ένας υβριδικός πόλεμος άνευ προηγουμένου όπου τα θύματα οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, δεν αναφέρονται πουθενά αλλού εκτός από τα κηδειόσημα και τις αγγελίες κηδειών; Αλλά η πραγματική αιτία θανάτου αποκρύπτεται.

Πότε θα καταλάβουμε ότι είμαστε Έθνος ΑΝΑΔΕΛΦΟ, μοναδικό με ιδιάζουσα αποστολή; Πότε θα αντιληφθούμε ότι η Δύση απεργάζεται την καταστροφή μας από την εποχή του ρωμαίικου πολιτισμού με κέντρο την Κωνσταντινούπολη; Την αποσάρθρωση της Ρωμιοσύνης κι όχι του Βυζαντίου και του βυζαντινούτ πολιτισμού;

Η Δύση επί αιώνες εχθρεύονταν το Βυζάντιο τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.
Το όνειρο των δυτικών πάντοτε ήταν να κόψουν την συνέχεια του Ελληνισμού από την ένδοξη αρχαιότητα μέχρι σήμερα. 
Επιδίωκαν λοιπόν να εμφανίσουν τον λαμπρό μεσαιωνικό Ελληνισμό του Βυζαντίου ως κάτι ξένο και αποκομμένο από τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό και την ρωμαϊκή κληρονομιά.

Οι Ρωμαίοι μεγαλούργησαν πάνω στον δικό μας πολιτισμό. Και εκεί οικοδόμησαν την Αυτοκρατορία τους. Από την στιγμή που η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, η κληρονομιά της Αυτοκρατορίας πέρασε σε ελληνικά χέρια. Επειδή οι καιροί είναι πονηροί και οι νεοταξίτες της Δύσεως χτυπούν ανελέητα Ελληνισμό και Ορθοδοξία, υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να γίνουν κατανοητά ως προς την χιλιόχρονη Αυτοκρατορία, την οποία ζήλεψε και ο Αδόλφος Χίτλερ, ο οποίος ήθελε να φτιάξει το “χιλιόχρονο Ράιχ”.

O Clifton R. Fox Καθηγητής Ιστορίας στο Tomball College, USA επισημαίνει: “Οι άνθρωποι που ζούσαν στη ‘Βυζαντινή Αυτοκρατορία’ ποτέ δεν ήξεραν ούτε και χρησιμοποίησαν τη λέξη ‘Βυζαντινός’. Αυτοί ήξεραν για τον εαυτό τους ότι είναι Ρωμαίοι, τίποτα παραπάνω και απολύτως τίποτα λιγότερο.
Με τη μεταφορά της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη του Τίβερη στη Νέα Ρώμη του Βοσπόρου, τη μετέπειτα Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο 1ος μετέφερε την πραγματική ταυτότητα της Ρώμης σε καινούργια τοποθεσία.

Πολύ πριν τον Κωνσταντίνο τον 1ο, η ιδέα της ‘Ρώμης’ είχε αρχίσει να διαχωρίζεται από την Αιώνια Πόλη του Τίβερη. Έτσι που το Ρωμαίος σήμαινε τον Ρωμαίο πολίτη, όπου κι αν ζούσε. Πριν την Αυτοκρατορική περίοδο (89 π.Χ.), το Ρωμαϊκό Δίκαιο χορήγησε δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη σε όλους τους κατοίκους της Ιταλίας. (σ.σ. και άρα και στους υπόλοιπους Έλληνες της Μ. Ελλάδος).
Κατόπιν, το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη προσφερόταν σε όλο και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων παντού στην Αυτοκρατορία. Το 212, ο αυτοκράτορας Καρακάλας διακήρυξε ότι όλοι οι ελεύθεροι πολίτες της Αυτοκρατορίας μπορούσαν να γίνουν Ρωμαίοι πολίτες, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αυτοαποκαλούνται Ρωμαίοι, και όχι απλά υποτελείς των Ρωμαίων.
Σε μερικές δεκαετίες οι άνθρωποι αναφερόμενοι στην Αυτοκρατορία άρχισαν να χρησιμοποιούν σπανιότερα (το Λατινικό) ‘Imperium Romanorum’ (Κράτος των Ρωμαίων) και συχνότερα το ‘Ρωμανία’ (Χώρα των Ρωμαίων)” (http://www.tc.nhmccd.cc.tx.us/people/crf01/romaion/, «Celator», Τόμος 10, Αριθμός 3: Μάρτιος 1996. Μετάφραση στα Ελληνικά, του ξενόγλωσσου άρθρου, στο:www.romanity.org ).

Ο Lorenz Gyomorey, λέει:
“Στην ονομασία της ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ διαψεύστηκε και διαψεύδεται κάθε δυτική προσπάθεια να επικαλείται μια νεφελώδη ‘ελληνορωμαϊκή’ κληρονομιά σαν υψηλή αποστολή της Δύσης. Η ύπαρξη της ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ αποκαλύπτει την ‘Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους’ του Καρλομάγνου, ως φάρσα και αποδείχνει ότι η Αναγέννηση τίποτα άλλο δεν αναγέννησε παρά ένα φάντασμα, που ούτε καν υπήρχε. Έτσι, η ύπαρξη της Ρωμηοσύνης βεβαιώνει ότι κάθε επίκληση της αρχαίας Ελλάδας, της αρχαίας Ρώμης, της Αυτοκρατορίας, του πολιτισμού, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η ιδεολογική συγκάλυψη κατακτητικών, αποικιοκρατικών δυναστικών προσπαθειών” (Lorenz Gyomorey, «Η δύση της Δύσης», εκδ. Παπαζήση).

– Ο ιστορικός Otto Mazal, γράφει:
“Οι ρίζες της αρνητικής τοποθέτησης των Δυτικών, που ήθελαν να βλέπουν τη βυζαντινή περίοδο μόνο ως μια διαρκή πορεία κατάπτωσης μετά την ένδοξη εποχή της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας, βρίσκονται στους χρονογράφους του Μεσαίωνα, για τους οποίους οι δυτικοί αυτοκράτορες ήταν οι νόμιμοι συνεχιστές του Imperium Romanum,ενώ το κατά την αντίληψη της Δύσης, αιρετικό ανατολικό κράτος, είχε χάσει ως ‘βασίλειο των Γραικών’ (Regnum Graecorum) την οικουμενικότητά του και είχε αποκλεισθεί από τη σκηνή της ιστορίας.

Για πρώτη φορά η Βυζαντινολογία του παρόντος δείχνει και πάλι με σαφήνεια την μεγάλη κοσμοϊστορική σημασία του Βυζαντίου (σ.σ. διάβαζε: Ρωμανίας) και δίνει ώθηση για μια αναθεώρηση” (“Byzanz und das Abendland”, Wien 1981, s. 8,11).

Στην Εγκυκλοπαίδεια Britannica, διαβάζουμε:
“Η ονομασία της αυτοκρατορίας συνδέεται κατά τη βυζαντινή περίοδο μόνο με την πρωτεύουσά της, που είχε ιδρυθεί στον χώρο της μικρής πόλης Βυζάντιο. Η αυτοκρατορία ονομαζόταν Ρωμαϊκή, οι πολίτες της Ρωμαίοι και ο αυτοκράτορας ήταν imperator Romanorum. Η σύνδεση της ονομασίας Βυζάντιο με την αυτοκρατορία έγινε στους νεώτερους χρόνους, με την έκδοση από τον Ιερώνυμο Wolf έργων των Βυζαντινών ιστορικών (“Corpus Byzantinae Historiae”, 1562) και καθιερώθηκε γενικά, αδιάφορα από τις μερικότερες κατά καιρούς επιλογές (Ελληνική Αυτοκρατορία ή Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος).

Μερική επίσης, ήταν η χρήση της ονομασίας Γραικού σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της αυτοκρατορίας, παρά το γεγονός ότι από τον 9ο αιώνα στις λατινικές πηγές κυρίως του φραγκικού κράτους γίνεται συστηματική χρήση της για ολόκληρη την αυτοκρατορία, με σκοπό την εξουδετέρωση της ονομασίας Ρωμαίου και Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος) (…) και την αποκλειστική οικειοποίησή τους για το φραγκικό κράτος.
Η συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η νομιμότητα της συνέχειας αυτής, συνδεόταν άρρηκτα με τις ονομασίες που θεμελίωναν τη νόμιμη χρήση του τίτλου αυτοκράτωρ Ρωμαίων (imperator Romanorum) και εξασφάλιζαν τη μοναδικότητα και την αποκλειστικότητα της νόμιμης αυτοκρατορίας στην Οικουμένη” (Εγκυκλ. Britannica, «Βυζάντιο»).

Λέει ο Κολοκοτρώνης στον Στρατηγό Hamilton:

“Εμείς, καπετάν Άμιλτον, δεν εκάμαμε ποτέ συμβιβασμό με τους Τούρκους. Άλλους έκοψαν, άλλους σκλάβωσαν με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, ζήσαμε ελεύθεροι από γενεά σε γενεά. Ο βασιλιάς μας (ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος) εσκοτώθη, δεν έκαμε καμιά συνθήκη με τους Τούρκους. Η φρουρά του είχε παντοτινό πόλεμο με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήσαν ανυπόταχτα. Η φρουρά του είναι οι κλέφτες και τα φρούρια η Μάνη, το Σούλι και τα βουνά.” 

(Θ. Κολοκοτρώνη, «Aπομνημονεύματα», εκδ. Αφών Τολίδη)

“Στο 16ο Διεθνές Βυζαντινολογικό Συνέδριο της Βιέννης, ο ίδιος ο πρόεδρος της Αυστριακής Δημοκρατίας, Rudolf Kirschlger κατά την επίσημη έναρξη των εργασιών του συνεδρίου, συνεχάρη τον καθηγητή Hunger, πρόεδρο της Αυστριακής Ακαδημίας των Επιστημών, της Διεθνούς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου και ιδρυτή και οργανωτή της Βυζαντινολογικής Σχολής της Βιέννης, διότι, όπως είπε, απέδειξε ότι ο όρος ‘βυζαντινισμός’ δεν έχει καμμία σχέση με την βυζαντινή πραγματικότητα, αλλά προήλθε από ελλιπή κατανόηση του Βυζαντίου (σ.σ. διάβαζε: Ρωμανίας) εκ μέρους των ιστοριογράφων της Αναγέννησης. Επανειλημμένα τονίστηκε από τον καθηγητή Hunger, ότι δεν πρέπει να γίνεται πλέον διάκριση μεταξύ ‘Byzantinistik’ και ‘Neogrzistik’, μεταξύ δηλαδή βυζαντινολογίας και νεοελληνικής φιλολογίας, διότι Βυζάντιο (σ.σ διάβαζε: Ρωμανία) και Νέος Ελληνισμός αποτελούν ενότητα”» («Επομένοι τοις θείοις πατράσι, αρχές και κριτήρια της πατερικής “θεολογίας”», εκδ. Βρυέννιος, Θεσ/κη 1997).

“Δεν είναι εκκλησία αυτό που νομίζουμε”.

“Μας πήραν μωρά παιδιά από το μαστό της μάνας μας, της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μας έμαθαν άλλα. Μας έδωσαν να πιούμε γάλα κονσέρβας. Μας έκοψαν από τις ρίζες. Μας χώρισαν από την Παράδοση. Μας απομάκρυναν από το σπίτι μας. Μας έκαμαν αλλοδαπούς στον τόπο μας. Βάλθηκαν να μας ξεμάθουν τη μητρική μας γλώσσα, τη γλώσσα της Ορθοδοξίας, τη μητρική γλώσσα του ανθρώπου. Ποιοί; Όσοι θέλησαν δια της βίας να μας σώσουν: οι διαφωτιστές, προπαγανδιστές, Βαυαροί, μασόνοι… μέχρι σήμερα. Μαζί μ’ αυτούς όλοι όσοι θεωρήσαμε τα φώτα τους φώτα, τον πολιτισμό τους πρόοδο. Και έτσι στα τυφλά, χωρίς διάκριση πνευματική, πήραμε το κάθετί απ’ αυτούς σαν ανώτερο, καλύτερο, πολιτισμένο (σε τέχνη, δίκαιο, διοργάνωση ζωής, αρχιτεκτονική, μουσική…).
Και βασανίζεται το ΄είναι΄ μας. Απορρίπτει ο οργανισμός μας ένα ένα τα μεταμοσχευθέντα ξένα μέλη. Και συνέχεια μας μεταμοσχεύουν βιαίως νέα, τα οποία αποβάλλονται και φανερώνεται με την προσωπική συμπεριφορά ποιος είναι ο βαθύτερος χαρακτήρας του λειτουργημένου λαού μας.
Δεν είναι η Εκκλησία αυτή που νομίζουμε. Δεν είναι αυτή που χτυπάμε, αυτή που βαλθήκαμε να καταστρέψωμε. Δεν έχει σχέση η Ορθοδοξία με ‘μεσαιωνισμούς’, ‘μυστικισμούς’, ‘κληρικαλισμούς’, ‘σχολαστικισμούς’ που ακούμε. Τόσοι δυτικοθρεμμένοι νομίζουν, ότι σε Δύση και Ανατολή, όλοι οι όροι έχουν το ίδιο περιεχόμενο. Και προσπαθούν να μας ελευθερώσουν από αρρώστιες που δεν περάσαμε. Και μας αρρωσταίνουν με τις θεραπείες τους. Και μας περιπλέκουν με τις λύσεις τους.
Δεν αρνούμαστε ότι υπήρξαν και υπάρχουν ανθρώπινες αδυναμίες. Υπήρξαν και υπάρχουν αδύνατοι, με πτώσεις και ελαττώματα. Αυτό κάνει ακόμα πιο συμπαθή την ίδια την Ορθοδοξία και αναδεικνύει την ανοχή της αγάπης της και την αλήθεια του μηνύματός της”».

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

O Victor Berard ήταν Γάλλος περιηγητής, ιστορικός, Καθηγητής Πανεπιστημίου και πολιτικός, ο οποίος κατά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνος (δηλαδή έναν ακριβώς αιώνα μετά τον θάνατο του Pήγα Φεραίου στο Βελιγράδι (24-6-1798)) ταξίδεψε στα Βαλκάνια. Τις εντυπώσεις του και τα σχόλιά του για τα τότε ανακινούμενα ζητήματα, όπως το Mακεδονικό, η εμφάνιση αλβανικού έθνους, ο Πανσλαβισμός κ.ά. κατέγραψε σε βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε το 1987 και στα ελληνικά με τίτλο: “Τουρκία και Ελληνισμός – Οδοιπορικό στη Μακεδονία” (Εκδ. Tροχαλία). Από την σελίδα 211 της ελληνικής εκδόσεως, διαβάζουμε το παρακάτω απόσπασμα, το οποίο μας δείχνει πως οι ιδέες του Pήγα Φεραίου, δεν ήταν ουτοπία, αλλά ήταν σε μεγάλο βαθμό διαδεδομένες:
“(…) Mέ την ιδιότητά μας ως Γάλλων, είμαστε στο Mοναστήρι προστατευόμενοι του Έλληνα προξένου. Aπ’ αυτό ίσως να υποφέρει λίγο η εθνική μας φιλοτιμία αλλά ωφελείται η παιδεία μας. Zούμε παρέα με τον Mεγαλέξανδρο και τον Aριστοτέλη, γνήσιους Mακεδόνες. Σήμερα το πρωί ο πρόξενος μας διάβαζε τον Θούριο του Pήγα, του μέν Pήγα του Mακεδόνα (σημ. ο Bernard προφανώς δέχεται την ερμηνεία ότι ο Pήγας γεννήθηκε στο Bελεστίνο, αλλ’ από γονείς προερχομένους από το χωριό Περιβόλι της Δυτικής Mακεδονίας), του εταιριστή του περασμένου αιώνα, που ήθελε να ξεσηκώσει τις παραδουνάβιες επαρχίες και πέθανε προδομένος από την Aυστρία στον Tούρκο δήμιο” (http://www.perivoli.gr/istoria.html):

Σουλιώτες και Mανιάτες, λιοντάρια ξακουστά…
Mαυροβουνιού καπλάνια, Oλύμπου σταυραετοί…
Kι Aγράφων τα ξεφτέρια, γενήτε μια ψυχή!…
Aνδρείοι, Mακεδόνες, ορμήσατ’ ως θεριά…
Tου Σάβου και Δουνάβου αδέλφια χριστιανοί…
Nα σφάξωμεν τους λύκους, που τόν ζυγόν βαστούν,
και Έλληνας τολμώσι σκληρά να τυραννούν.

Ήταν ένας καιρός όπου, από τον Kάβο – Mαταπά μέχρι το Δούναβη και από την Aδριατική ως τη Mαύρη Θάλασσα, Xριστιανός και Έλληνας ήταν λέξεις συνώνυμες. Oι σταυραετοί της Mάνης και τα καπλάνια του Mαυροβουνιού, τα ξεφτέρια του Σάβου και οι Mακεδόνες δέχονταν το όνομα Έλληνες πολύ καιρό ακόμη μετά τον θάνατο του Pήγα, του οποίου τους στίχους παραθέσαμε πιό πάνω…”
Η περιγραφή του Γάλλου (ιστορικού και περιηγητή) που μιλάει για την Oρθόδοξη Kοινοπολιτεία των Βαλκανικών λαών είναι χαρακτηριστική. Αυτή η κατάσταση είχε διαμορφωθεί υπό την εθναρχική και πνευματική καθοδήγηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και στα πλαίσια του Γένους των Ρωμηών (Pούμ μιλλέτ). Αυτή την Ελληνιστική υπερδύναμη ήθελε να αναστήσει και ο Καποδίστριας, αλλά και ο Μακρυγιάννης, ο οποίος έλεγε: “Να αναλάβομεν και να γένομεν και ένα όλοι οι ομόθρησκοι” (Στρατηγού Μακρυγιάννη “Οράματα και Θάματα”, Αθήνα 1983, σελ 177) καθώς και “Θα κάμωμεν το Ρωμαίικο” («Απομνημονεύματα», εκδ Μπάϋρον, σ.174).

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ “ΕΛΛΗΝ” ΚΑΙ “ΕΛΛΑΔΑ”
Οι λέξεις “Ελλην” και “Ελλάδα”, ήταν πλέον περιγραφικές της εθνότητας ΟΛΩΝ των κατοίκων των Βαλκανίων! Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, είχαν ελληνιστικό υπόβαθρο, αλλά εμείς, με την εμμονή στον εθνικισμό (λόγω της ηγεμονίας των ξένων, οι οποίοι δεν ήθελαν αναβίωση της Ρωμανίας), αναγκάσαμε τους υπόλοιπους λαούς να αυτονομηθούν, χάνοντας ίσως για πάντα την πολιτισμική ηγεσία των Βαλκανίων.
Το όνομα Ελλάδα στην αρχή της επανάστασης του 1821 βεβαίως ουδεμία σχέση είχε με τις φαντασιώσεις των σημερινών “αρχαιόπληκτων”. Ελλάδα σήμαινε τα Βαλκάνια. “Ο Μωρέας, η Ήπειρος, η Θεσσαλία, η Σερβία, η Βουλγαρία, τα νησιά του Αρχιπελάγους, εν ενί λόγω η Ελλάς άπασα έπιασε τα όπλα δια να αποτινάξει τον βαρύν ζυγόν των βαρβάρων”, λέει στην προκήρυξή του στο Ιάσιο (24-2-1821) ο Αλέξανδρος Υψηλάντης. Οι Σέρβοι και οι Βούλγαροι είναι “Έλληνες”. Το ίδιο λέει κι ο Θ. Νέγρης στο “Ανάπτυξις του νόμου της Επιδαύρου” στα 1824».
Ρωμανού Ξενοφάνουc Ανδρούτσου από το υπό έκδοση βιβλίο του:

Αυτά είχαν γραφεί Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017 και αναρτηθεί από μας και από τη φίλη μας Σαλογραία.

πηγή
http://www.pronews.gr/istoria/655126_pos-i-dysi-epeise-oti-vyzantino-kratos-den-itan-elliniko

Σ.γ.: Μόνο αν πούμε ΗΜΑΡΤΟΝ ΘΕΕ ΜΑΣ και ανανήψουμε, θα επιστρέψουμε στην ιστορική συνέχειά μας, στη Ρωμιοσύνη και τον αγαπητικό πολιτισμό της αυθεντικής αδελφοποίησης των λαών, ειδάλλως θα συνεχίσουμε την κατρακύλα και τον ξεπεσμό υπόδουλοι του δυτικόφρονου υλισμού.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Τι είναι και ποιος είναι ο σύγχρονος υβριδικός πόλεμος;

Πρόκειται για έναν ύπουλο μεν πλην άκρως ρεαλιστικό και φονικό πόλεμο που διεξάγεται εν αγνοία των πολλών.

Ας προσπαθήσουμε να εξοικειωθούμε με αυτόν από έναν ειδικό…

Ο Υβριδικός Πόλεμος (Hybrid Warfare) είναι μια στρατιωτική στρατηγική που συνδυάζει στοιχεία συμβατικών πολεμικών επιχειρήσεων, μη συμβατικού πολέμου, καθώς και κυβερνοπολέμου. Συνδυάζοντας στρατιωτικές δράσεις με ανατρεπτικές προσπάθειες, ο επιτιθέμενος προσπαθεί να αποφύγει την ευθεία απόδοση ευθυνών, κυρώσεων ή και αντεπιθέσεων. Ο όρος «Υβριδικός Πόλεμος» χρησιμοποιείται ακόμα για να περιγράψει τις ευέλικτες και πολύπλοκες δυναμικές της μάχης που απαιτούν μια εξαιρετικά προσαρμόσιμη και ευέλικτη απάντηση.

Ο όρος  εμφανίστηκε στις σύγχρονες στρατιωτικές επιχειρήσεις τουλάχιστον ήδη από το 2005 και χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τη στρατηγική που ακολουθήθηκε από τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο στον πόλεμο του 2006. Από τότε, ο όρος «υβριδικός» έχει κυριαρχήσει σε μεγάλο μέρος της συζήτησης για τις σύγχρονες και μελλοντικές συγκρούσεις, σε σημείο όπου έχει υιοθετηθεί από ανώτερους στρατιωτικούς ηγέτες και έχει προωθηθεί ως βάση για τις σύγχρονες στρατιωτικές στρατηγικές. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι και οι δύο μείζονες στρατιωτικές συγκρούσεις των τελευταίων δύο ετών που μαίνονται ακόμα – η προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία και ο επεκτατικός  πόλεμος του ISIS για τη δημιουργία Ισλαμικού Χαλιφάτου στη Συρία και το Ιράκ – περιγράφονται με όρους υβριδικού πολέμου.
Υπάρχει μια ποικιλία όρων που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν τον υβριδικό πόλεμο: υβριδικός πόλεμος (hybrid warfare), υβριδική απειλή (hybrid threat), ή υβριδικός αντίπαλος (hybrid adversary). Οι στρατιωτικοί φορείς των ΗΠΑ τείνουν να μιλούν με όρους υβριδικής απειλής, ενώ η ακαδημαϊκή βιβλιογραφία κάνει λόγο για υβριδικό πόλεμο. Στο παρόν άρθρο, θα εστιάσουμε στον όρο υβριδικός πόλεμος και πώς αυτός αντιμετωπίζεται, εάν αντιμετωπίζεται, στο πλαίσιο του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου, κοινώς γνωστού ως ΝΑΤΟ.
Το γεγονός ότι δεν υπάρχει καθολικά αποδεκτός ορισμός του υβριδικού πολέμου οδηγεί σε πολλές συζητήσεις για το αν ο όρος είναι χρήσιμος για όλους. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο όρος αυτός είναι υπερβολικά αφηρημένος.
Εντούτοις, υπάρχουν κάποια κοινώς αποδεκτά στοιχεία τα οποία και εντοπίζονται σε κάθε μορφή υβριδικού πολέμου. Αυτά συνοψίζονται ως εξής:

• Στην ύπαρξη μιας μη τυποποιημένης, πολύπλοκης, και ρευστής απειλής. Ένας υβριδικός αντίπαλος μπορεί να είναι κρατικός ή μη κρατικός δρών. Για παράδειγμα, στον πόλεμο μεταξύ Ισραήλ-Χεζμπολάχ αλλά και στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας οι κύριοι αντίπαλοι είναι μη κρατικοί φορείς στο πλαίσιο του δομημένου πολιτικού συστήματος. Αυτοί οι μη κρατικοί δρώντες μπορούν να λειτουργήσουν ως υποκατάστατα των χωρών, αν και έχουν ανεξάρτητες ατζέντες. Από την άλλη πλευρά, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και η επακόλουθη προσάρτησή της μπορεί να περιγραφεί ως ένα παράδειγμα υβριδικού πολέμου, ο οποίος διεξήχθη από κρατικό δρώντα, παρά το ότι η Ρωσία αρνείται ανάμειξη στην Ουκρανία.
• Ένα υβριδικός αντίπαλος χρησιμοποιεί έναν συνδυασμό συμβατικών και μη συμβατικών μεθόδων. Οι μέθοδοι και οι τακτικές περιλαμβάνουν συμβατικές δυνατότητες, ακανόνιστη τακτική, ακανόνιστους σχηματισμούς, τρομοκρατικές ενέργειες, τυφλή βία και εγκληματική δραστηριότητα. Ένα υβριδικός αντίπαλος μετέρχεται επίσης παράνομες ενέργειες για την αποφυγή καταλογισμού ευθυνών. Αυτές οι μέθοδοι χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα σε όλο το φάσμα της σύγκρουσης στο πλαίσιο μιας ενιαίας στρατηγικής. Τρανό παράδειγμα η δράση του ISIS στη Συρία και το Ιράκ.
• Ένας υβριδικός αντίπαλος είναι ευέλικτος και προσαρμόζεται γρήγορα.
• Ένας υβριδικός αντίπαλος χρησιμοποιεί προηγμένα οπλικά συστήματα και άλλες επαναστατικές τεχνολογίες. Επιπλέον, άλλες νέες τεχνολογίες προσαρμόζονται στο πεδίο της μάχης, όπως δίκτυα κινητής τηλεφωνίας. Το 2006, η Χεζμπολάχ ήταν οπλισμένη με όπλα υψηλής τεχνολογίας, όπως κατευθυνόμενα βλήματα μεγάλης ακρίβειας. Η οργάνωση χρησιμοποίησε επίσης μη επανδρωμένα αεροσκάφη για τη συλλογή πληροφοριών.
• Άλλο κοινώς διαδεδομένο στοιχείο υβριδικού πολέμου είναι η χρήση των μέσων μαζικής επικοινωνίας καθώς πλέον και των μέσω κοινωνικής δικτύωσης για προπαγανδιστικούς σκοπούς αλλά και για προσπάθειες στρατολόγησης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στον τομέα αυτό αποτελούν οι συντονισμένες και εμπεριστατωμένες προσπάθειες στρατολόγησης  νέων μελών με τη χρήση των κοινωνικών μέσων δικτύωσης εκ μέρους του ISIS.
• Τέλος, ένας υβριδικός πόλεμος λαμβάνει χώρα σε τρία διακριτά πεδία μάχης: 1)το συμβατικό πεδίο μάχης, 2)στον γηγενή πληθυσμό της ζώνης των συγκρούσεων, και 3)τη διεθνή κοινότητα.

Η ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία έχει δημιουργήσει μεγάλη συζήτηση σχετικά με τη χρησιμότητα και την αποτελεσματικότητα της προσέγγισης του υβριδικού πολέμου, ένα είδος πολέμου που είναι ευρέως γνωστό ότι συνδυάζει, όπως προαναφέρθηκε, συμβατικές και αντισυμβατικές τακτικές, ενώ ταυτόχρονα περιλαμβάνει και δράση στον τομέα των πληροφοριών και του ηλεκτρονικού πολέμου.

Κατά την τελευταία δεκαετία, μερικές από τις πιο σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις και συνασπισμούς στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ), έχουν προσπαθήσει να αντιμετωπίσουν και να καταπολεμήσουν τις λεγόμενες υβριδικές απειλές. Αντί όμως να αναπτύσσουν στρατηγικές που βασίζονται στις προκλήσεις ενός υβριδικού πολέμου, υπάρχει η πεποίθηση, ότι οι αρμόδιοι φορείς λήψης πολιτικών αποφάσεων θα πρέπει να μείνουν μακριά από αυτόν τον όρο και να εξετάσουν τον σύγχρονο πόλεμο υπό το πρίσμα που τον παρακολουθούσαν ανέκαθεν: ως ένα πολύπλοκο σύνολο διασυνδεδεμένων απειλών και δυναμικών μέσων που εξαπολύονται με στόχο περαιτέρω πολιτικά κίνητρα.

Η ουσία της συζήτησης είναι ότι οι σύγχρονοι αντίπαλοι κάνουν χρήση των συμβατικών / αντισυμβατικών, τακτικών / ακανόνιστων, απροκάλυπτων / συγκεκαλυμμένων μέσων, και αξιοποιούν όλες τις διαστάσεις του πολέμου για την εξουδετέρωση της Δυτικής υπεροχής στη συμβατική μορφή πολέμου. Συνοπτικά δηλαδή, οι υβριδικές απειλές εκμεταλλεύονται το «πλήρες φάσμα» του σύγχρονου πολέμου, δεν περιορίζεται μόνο στα συμβατικά μέσα. Παρά τα ως άνω γραφόμενα όμως, δεν είναι σαφές, στους κύκλους των αμυντικών αναλυτών, εάν ο όρος «υβριδικός» διαθέτει κάποια άλλη σημασία πέρα από την περιγραφική αξία του.

Στην πράξη, κάθε απειλή είναι δυνητικά υβριδική, αρκεί να μην εξαντλείται σε μια μοναδική μορφή ή διάσταση πολεμικής τακτικής. Όμως, όταν οποιαδήποτε απειλή ή χρήση βίας ορίζεται ως υβριδική, ο όρος χάνει την αξία του και προκαλεί σύγχυση αντί να αποσαφηνίζει την «πραγματικότητα» του σύγχρονου πολέμου.

Ένα άλλο ζήτημα με την προσέγγιση «τα πάντα είναι υβριδικά» είναι ότι η χρήση ενός νέου όρου υποδηλώνει ότι υπάρχει κάτι νέο αναφορικά με το σύγχρονο μοντέλο πολέμων – ενώ αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει. Στο βιβλίο του σχετικά με τις μελλοντικές συγκρούσεις, ο διάσημος στρατιωτικός Colin Gray υποστηρίζει πειστικά ότι οι μελλοντικές, και κατ ’επέκταση οι σύγχρονες πολεμικές συγκρούσεις δεν εμφανίζουν ουσιαστικές αλλαγές ως προς τη φιλοσοφία, σε αντίθεση με τα μέσα που μετέρχονται.

Οι περισσότερες, αν όχι όλες, οι συγκρούσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας έχουν οριστεί από τη χρήση των ασυμμετριών που εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες του αντιπάλου, οδηγώντας έτσι σε πολύπλοκες καταστάσεις που συνεπάγονται τακτικές ή παράτυπες και συμβατικές ή αντισυμβατικές τακτικές. Ομοίως, η άνοδος του πολέμου στον κυβερνοχώρο δεν έχει αλλάξει ριζικά τη φύση του πολέμου, αλλά έχει διευρύνει τη χρήση του σε μια νέα διάσταση.

Παράλληλα, είναι οξύμωρο το ότι τα ίδια τα 28 κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ αδυνατούν να συμφωνήσουν σε έναν κοινώς αποδεκτό ορισμό για το τι συνιστά ένας υβριδικός πόλεμος. Κατά συνέπεια, φαντάζει πρακτικά αδύνατη, επί του παρόντος, η υιοθέτηση μιας κοινής Συμμαχικής στρατηγικής με σκοπό την αντιμετώπιση της νέας αυτής μορφής στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Μολοταύτα, ο υβριδικός πόλεμος βρίσκεται μόνιμα στην ατζέντα του ΝΑΤΟ από τα γεγονότα του 2014 και την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία, όταν η Συμμαχία βρέθηκε εξ απήνης και προ τετελεσμένων γεγονότων.

Για τον λόγο αυτό, τα 28 κράτη-μέλη της Συμμαχίας συμφώνησαν στη Σύνοδο της Ουαλίας να εργαστούν από κοινού σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο σε μια σειρά από πτυχές που σχετίζονται με την αντιμετώπιση των υβριδικών απειλών. Σε αυτή την κατεύθυνση βρίσκονται και οι προσπάθειες των αρμόδιων επιτροπών προκειμένου να βελτιστοποιήσουν και να κάνουν πιο ευέλικτο τον μηχανισμό διαχείρισης κρίσεων του ΝΑΤΟ. Απώτερος στόχος η εκμηδένιση των χρονικών, πολιτικών και γραφειοκρατικών εμποδίων στις επιχειρησιακές δυνατότητες της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, σε όλο το φάσμα του πεδίου δράσης της.

Είναι όμως εξίσου σημαντικό το ΝΑΤΟ, καθώς και άλλοι υπερεθνικοί σχηματισμοί που ασχολούνται με τις σύγχρονες προκλήσεις στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας, να αντιληφθούν ότι δεν θα πρέπει να αναλώσουν τις εργασίες τους στην έμφαση που δίνουν στις πτυχές του όρου «υβριδικός». Τουναντίον, αυτό που προέχει είναι να αντιληφθούν οι εκάστοτε διαμορφωτές πολιτικής το γεγονός ότι κάθε επιθυμητή αποτελεσματική στρατηγική θα πρέπει να βασιστεί στο πολύπλοκο σύγχρονο συγκρουσιακό περιβάλλον και να βρει τρόπους να το αντιμετωπίσει χωρίς υπεραπλουστεύσεις. Την ίδια στιγμή βέβαια, είναι κομβικής σημασίας η δημιουργία ενός ευέλικτου αυτοματοποιημένου μηχανισμού, που θα επιτρέπει ταχύτατα και όσο το δυνατόν με μεγαλύτερη ακρίβεια, τη δυνατότητα απάντησης με τα κατάλληλα μέσα στις ανάλογες πάσης φύσεως απειλές. Είτε πρόκειται για απειλές συμβατικής φύσεως, είτε για μη συμβατικές, όπως ο ηλεκτρονικός πόλεμος και οι τρομοκρατικές ενέργειες.

Πηγές

• «Deterring hybrid warfare: a chance for NATO and the EU to work together?». NATO Review.
• «Hybrid war – does it even exist?». NATO Review.
• Pindják, Peter (2014-11-18). «Deterring hybrid warfare: a chance for NATO and the EU to work together?». NATO Review.
• Jasper, Scott; Moreland, Scott (2014-12-02). «The Islamic State is a Hybrid Threat: Why Does That Matter?». Small Wars Journal. Small Wars Foundation.
• Fleming, Brian P. (2011-05-19). «Hybrid threat concept: contemporary war, military planning and the advent of unrestricted operational art.» (pdf). United States Army Command and General Staff College.
• Grant, Greg (2008-05-01). «Hybrid Wars». Government Executive. National Journal Group.
• Deep, Alex (2015-03-02). «Hybrid War: Old Concept, New Techniques». Small Wars Journal. Small Wars Foundation.
• Hoffman, Frank (2007). Conflict in the 21st Century: The Rise of Hybrid War. Arlington: Potomac Institute for Policy Studies.
• El Mawy, Reda (2014-09-30). «Islamic State “adapting to US-led air strikes’» BBC News. BBC.
• McCuen, John J. «Hybrid Wars». Military Review 88 (2): 107.
• nato.int

Έγραψε ο Κωνσταντίνος Παντελής, Εξωτερικός Συνεργάτης του ΚΕΔΙΣΑ (Κέντρο Διεθνών Στρατηγικών Αναλύσεων)