Πότε θα βάλουμε μυαλό σαν Έλληνες; Ποτέ, αν δεν ταπεινωθούμε, δεν ξεσκιστούμε, αν δεν καταλήξουμε στα παγκάκια, πρόσφυγες  στον ίδιο μας τον τόπο, να τυλιγόμαστε με κουβέρτες και να κοιμόμαστε στα πεζοδρόμια ή κάτω από τις γέφυρες. Λίγοι άραγε Έλληνες δεν ζουν έτσι από τώρα;

Κι όμως όλα αυτά έχουν  προφητευθεί. Έχουν ερμηνευτεί κι αναλυθεί από φωτισμένα μυαλά, από ειδικούς επιστήμονες, αλλά εμείς δεν ακούμε το βιολί μας.

Ας δούμε κάποιες προρρήσεις, κάποιες προειδοποιήσεις τις οποίες αν και τις ακούμε, τις διαβάζουμε ο εγωισμός μας, δεν μας αφήνει να πούμε ένα μεγάλο ΗΜΑΡΤΟΝ ΜΕΓΑΛΕ ΜΑΣ ΠΑΤΕΡΑ, ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΜΑΣ!

Το μαρτύριό μας είναι ταυτόσημο με του ισραηλιτικού λαού όταν ξέφευγε από τις εντολές του Γιαχβέ και διχαζόταν, υποδουλωνόταν στα ειδωλολατρικά Έθνη και κατέληγε σε αδελφοκτόνους πολέμους όπως με τους διαδόχους του Σολομώντα, Ροβοάμ και Ιεροβοάμ.

Τα ίδια ζήσαμε και μεις αρκετά πρόσφατα  με τον Εμφύλιο, την Κατοχή, την Μικρασιατική Καταστροφή.

Κι όμως μυαλό δεν βάλαμε. Ο Μάνος Χατζηδάκης, ευαίσθητη ψυχή είχε προαισθανθεί την κατρακύλα μαςχωρίς τέρμα…

Θα περάσει η Ελλάδα μια νέα Τουρκοκρατία!

Πόσοι εκ των Ελλήνων έχουν κατανοήσει πως η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια παγκοσμιοποιητική χοάνη που θα αλέσει κάθε ιδιαιτερότητα, εθνική συνείδηση, θα ισοπεδώσει τις παραδόσεις, θα εξαφανίσει την πίστη μας στα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας και θα ομνύει στο όνομα του Μεγάλου Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος (ΜΑΤΣ);

Πόσοι καταλαβαίνουν ότι βρισκόμαστε σαν μέλος της Ε.Ε. υπόδουλοι σε μια μεταμοντέρνα πολεμική επιχείρηση η οποία επιβάλλει μνημόνια, ακούσιο τραπεζικό δανεισμό με υψηλούς τόκους και τοκοχρεολύσια, άσχετα αν ο λαός μας έχει τη δύναμη να ανταποκριθεί σε αυτές τις ακούσιες υποχρεώσεις που του φόρτωσαν χωρίς να τον ρωτήσουν.

Πότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι επιχειρείται έναντίον μας ένας υβριδικός πόλεμος άνευ προηγουμένου όπου τα θύματα οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, δεν αναφέρονται πουθενά αλλού εκτός από τα κηδειόσημα και τις αγγελίες κηδειών; Αλλά η πραγματική αιτία θανάτου αποκρύπτεται.

Πότε θα καταλάβουμε ότι είμαστε Έθνος ΑΝΑΔΕΛΦΟ, μοναδικό με ιδιάζουσα αποστολή; Πότε θα αντιληφθούμε ότι η Δύση απεργάζεται την καταστροφή μας από την εποχή του ρωμαίικου πολιτισμού με κέντρο την Κωνσταντινούπολη; Την αποσάρθρωση της Ρωμιοσύνης κι όχι του Βυζαντίου και του βυζαντινούτ πολιτισμού;

Η Δύση επί αιώνες εχθρεύονταν το Βυζάντιο τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.
Το όνειρο των δυτικών πάντοτε ήταν να κόψουν την συνέχεια του Ελληνισμού από την ένδοξη αρχαιότητα μέχρι σήμερα. 
Επιδίωκαν λοιπόν να εμφανίσουν τον λαμπρό μεσαιωνικό Ελληνισμό του Βυζαντίου ως κάτι ξένο και αποκομμένο από τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό και την ρωμαϊκή κληρονομιά.

Οι Ρωμαίοι μεγαλούργησαν πάνω στον δικό μας πολιτισμό. Και εκεί οικοδόμησαν την Αυτοκρατορία τους. Από την στιγμή που η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, η κληρονομιά της Αυτοκρατορίας πέρασε σε ελληνικά χέρια. Επειδή οι καιροί είναι πονηροί και οι νεοταξίτες της Δύσεως χτυπούν ανελέητα Ελληνισμό και Ορθοδοξία, υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να γίνουν κατανοητά ως προς την χιλιόχρονη Αυτοκρατορία, την οποία ζήλεψε και ο Αδόλφος Χίτλερ, ο οποίος ήθελε να φτιάξει το “χιλιόχρονο Ράιχ”.

O Clifton R. Fox Καθηγητής Ιστορίας στο Tomball College, USA επισημαίνει: “Οι άνθρωποι που ζούσαν στη ‘Βυζαντινή Αυτοκρατορία’ ποτέ δεν ήξεραν ούτε και χρησιμοποίησαν τη λέξη ‘Βυζαντινός’. Αυτοί ήξεραν για τον εαυτό τους ότι είναι Ρωμαίοι, τίποτα παραπάνω και απολύτως τίποτα λιγότερο.
Με τη μεταφορά της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη του Τίβερη στη Νέα Ρώμη του Βοσπόρου, τη μετέπειτα Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο 1ος μετέφερε την πραγματική ταυτότητα της Ρώμης σε καινούργια τοποθεσία.

Πολύ πριν τον Κωνσταντίνο τον 1ο, η ιδέα της ‘Ρώμης’ είχε αρχίσει να διαχωρίζεται από την Αιώνια Πόλη του Τίβερη. Έτσι που το Ρωμαίος σήμαινε τον Ρωμαίο πολίτη, όπου κι αν ζούσε. Πριν την Αυτοκρατορική περίοδο (89 π.Χ.), το Ρωμαϊκό Δίκαιο χορήγησε δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη σε όλους τους κατοίκους της Ιταλίας. (σ.σ. και άρα και στους υπόλοιπους Έλληνες της Μ. Ελλάδος).
Κατόπιν, το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη προσφερόταν σε όλο και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων παντού στην Αυτοκρατορία. Το 212, ο αυτοκράτορας Καρακάλας διακήρυξε ότι όλοι οι ελεύθεροι πολίτες της Αυτοκρατορίας μπορούσαν να γίνουν Ρωμαίοι πολίτες, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αυτοαποκαλούνται Ρωμαίοι, και όχι απλά υποτελείς των Ρωμαίων.
Σε μερικές δεκαετίες οι άνθρωποι αναφερόμενοι στην Αυτοκρατορία άρχισαν να χρησιμοποιούν σπανιότερα (το Λατινικό) ‘Imperium Romanorum’ (Κράτος των Ρωμαίων) και συχνότερα το ‘Ρωμανία’ (Χώρα των Ρωμαίων)” (http://www.tc.nhmccd.cc.tx.us/people/crf01/romaion/, «Celator», Τόμος 10, Αριθμός 3: Μάρτιος 1996. Μετάφραση στα Ελληνικά, του ξενόγλωσσου άρθρου, στο:www.romanity.org ).

Ο Lorenz Gyomorey, λέει:
“Στην ονομασία της ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ διαψεύστηκε και διαψεύδεται κάθε δυτική προσπάθεια να επικαλείται μια νεφελώδη ‘ελληνορωμαϊκή’ κληρονομιά σαν υψηλή αποστολή της Δύσης. Η ύπαρξη της ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ αποκαλύπτει την ‘Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους’ του Καρλομάγνου, ως φάρσα και αποδείχνει ότι η Αναγέννηση τίποτα άλλο δεν αναγέννησε παρά ένα φάντασμα, που ούτε καν υπήρχε. Έτσι, η ύπαρξη της Ρωμηοσύνης βεβαιώνει ότι κάθε επίκληση της αρχαίας Ελλάδας, της αρχαίας Ρώμης, της Αυτοκρατορίας, του πολιτισμού, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η ιδεολογική συγκάλυψη κατακτητικών, αποικιοκρατικών δυναστικών προσπαθειών” (Lorenz Gyomorey, «Η δύση της Δύσης», εκδ. Παπαζήση).

– Ο ιστορικός Otto Mazal, γράφει:
“Οι ρίζες της αρνητικής τοποθέτησης των Δυτικών, που ήθελαν να βλέπουν τη βυζαντινή περίοδο μόνο ως μια διαρκή πορεία κατάπτωσης μετά την ένδοξη εποχή της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας, βρίσκονται στους χρονογράφους του Μεσαίωνα, για τους οποίους οι δυτικοί αυτοκράτορες ήταν οι νόμιμοι συνεχιστές του Imperium Romanum,ενώ το κατά την αντίληψη της Δύσης, αιρετικό ανατολικό κράτος, είχε χάσει ως ‘βασίλειο των Γραικών’ (Regnum Graecorum) την οικουμενικότητά του και είχε αποκλεισθεί από τη σκηνή της ιστορίας.

Για πρώτη φορά η Βυζαντινολογία του παρόντος δείχνει και πάλι με σαφήνεια την μεγάλη κοσμοϊστορική σημασία του Βυζαντίου (σ.σ. διάβαζε: Ρωμανίας) και δίνει ώθηση για μια αναθεώρηση” (“Byzanz und das Abendland”, Wien 1981, s. 8,11).

Στην Εγκυκλοπαίδεια Britannica, διαβάζουμε:
“Η ονομασία της αυτοκρατορίας συνδέεται κατά τη βυζαντινή περίοδο μόνο με την πρωτεύουσά της, που είχε ιδρυθεί στον χώρο της μικρής πόλης Βυζάντιο. Η αυτοκρατορία ονομαζόταν Ρωμαϊκή, οι πολίτες της Ρωμαίοι και ο αυτοκράτορας ήταν imperator Romanorum. Η σύνδεση της ονομασίας Βυζάντιο με την αυτοκρατορία έγινε στους νεώτερους χρόνους, με την έκδοση από τον Ιερώνυμο Wolf έργων των Βυζαντινών ιστορικών (“Corpus Byzantinae Historiae”, 1562) και καθιερώθηκε γενικά, αδιάφορα από τις μερικότερες κατά καιρούς επιλογές (Ελληνική Αυτοκρατορία ή Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος).

Μερική επίσης, ήταν η χρήση της ονομασίας Γραικού σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της αυτοκρατορίας, παρά το γεγονός ότι από τον 9ο αιώνα στις λατινικές πηγές κυρίως του φραγκικού κράτους γίνεται συστηματική χρήση της για ολόκληρη την αυτοκρατορία, με σκοπό την εξουδετέρωση της ονομασίας Ρωμαίου και Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος) (…) και την αποκλειστική οικειοποίησή τους για το φραγκικό κράτος.
Η συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η νομιμότητα της συνέχειας αυτής, συνδεόταν άρρηκτα με τις ονομασίες που θεμελίωναν τη νόμιμη χρήση του τίτλου αυτοκράτωρ Ρωμαίων (imperator Romanorum) και εξασφάλιζαν τη μοναδικότητα και την αποκλειστικότητα της νόμιμης αυτοκρατορίας στην Οικουμένη” (Εγκυκλ. Britannica, «Βυζάντιο»).

Λέει ο Κολοκοτρώνης στον Στρατηγό Hamilton:

“Εμείς, καπετάν Άμιλτον, δεν εκάμαμε ποτέ συμβιβασμό με τους Τούρκους. Άλλους έκοψαν, άλλους σκλάβωσαν με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, ζήσαμε ελεύθεροι από γενεά σε γενεά. Ο βασιλιάς μας (ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος) εσκοτώθη, δεν έκαμε καμιά συνθήκη με τους Τούρκους. Η φρουρά του είχε παντοτινό πόλεμο με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήσαν ανυπόταχτα. Η φρουρά του είναι οι κλέφτες και τα φρούρια η Μάνη, το Σούλι και τα βουνά.” 

(Θ. Κολοκοτρώνη, «Aπομνημονεύματα», εκδ. Αφών Τολίδη)

“Στο 16ο Διεθνές Βυζαντινολογικό Συνέδριο της Βιέννης, ο ίδιος ο πρόεδρος της Αυστριακής Δημοκρατίας, Rudolf Kirschlger κατά την επίσημη έναρξη των εργασιών του συνεδρίου, συνεχάρη τον καθηγητή Hunger, πρόεδρο της Αυστριακής Ακαδημίας των Επιστημών, της Διεθνούς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου και ιδρυτή και οργανωτή της Βυζαντινολογικής Σχολής της Βιέννης, διότι, όπως είπε, απέδειξε ότι ο όρος ‘βυζαντινισμός’ δεν έχει καμμία σχέση με την βυζαντινή πραγματικότητα, αλλά προήλθε από ελλιπή κατανόηση του Βυζαντίου (σ.σ. διάβαζε: Ρωμανίας) εκ μέρους των ιστοριογράφων της Αναγέννησης. Επανειλημμένα τονίστηκε από τον καθηγητή Hunger, ότι δεν πρέπει να γίνεται πλέον διάκριση μεταξύ ‘Byzantinistik’ και ‘Neogrzistik’, μεταξύ δηλαδή βυζαντινολογίας και νεοελληνικής φιλολογίας, διότι Βυζάντιο (σ.σ διάβαζε: Ρωμανία) και Νέος Ελληνισμός αποτελούν ενότητα”» («Επομένοι τοις θείοις πατράσι, αρχές και κριτήρια της πατερικής “θεολογίας”», εκδ. Βρυέννιος, Θεσ/κη 1997).

“Δεν είναι εκκλησία αυτό που νομίζουμε”.

“Μας πήραν μωρά παιδιά από το μαστό της μάνας μας, της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μας έμαθαν άλλα. Μας έδωσαν να πιούμε γάλα κονσέρβας. Μας έκοψαν από τις ρίζες. Μας χώρισαν από την Παράδοση. Μας απομάκρυναν από το σπίτι μας. Μας έκαμαν αλλοδαπούς στον τόπο μας. Βάλθηκαν να μας ξεμάθουν τη μητρική μας γλώσσα, τη γλώσσα της Ορθοδοξίας, τη μητρική γλώσσα του ανθρώπου. Ποιοί; Όσοι θέλησαν δια της βίας να μας σώσουν: οι διαφωτιστές, προπαγανδιστές, Βαυαροί, μασόνοι… μέχρι σήμερα. Μαζί μ’ αυτούς όλοι όσοι θεωρήσαμε τα φώτα τους φώτα, τον πολιτισμό τους πρόοδο. Και έτσι στα τυφλά, χωρίς διάκριση πνευματική, πήραμε το κάθετί απ’ αυτούς σαν ανώτερο, καλύτερο, πολιτισμένο (σε τέχνη, δίκαιο, διοργάνωση ζωής, αρχιτεκτονική, μουσική…).
Και βασανίζεται το ΄είναι΄ μας. Απορρίπτει ο οργανισμός μας ένα ένα τα μεταμοσχευθέντα ξένα μέλη. Και συνέχεια μας μεταμοσχεύουν βιαίως νέα, τα οποία αποβάλλονται και φανερώνεται με την προσωπική συμπεριφορά ποιος είναι ο βαθύτερος χαρακτήρας του λειτουργημένου λαού μας.
Δεν είναι η Εκκλησία αυτή που νομίζουμε. Δεν είναι αυτή που χτυπάμε, αυτή που βαλθήκαμε να καταστρέψωμε. Δεν έχει σχέση η Ορθοδοξία με ‘μεσαιωνισμούς’, ‘μυστικισμούς’, ‘κληρικαλισμούς’, ‘σχολαστικισμούς’ που ακούμε. Τόσοι δυτικοθρεμμένοι νομίζουν, ότι σε Δύση και Ανατολή, όλοι οι όροι έχουν το ίδιο περιεχόμενο. Και προσπαθούν να μας ελευθερώσουν από αρρώστιες που δεν περάσαμε. Και μας αρρωσταίνουν με τις θεραπείες τους. Και μας περιπλέκουν με τις λύσεις τους.
Δεν αρνούμαστε ότι υπήρξαν και υπάρχουν ανθρώπινες αδυναμίες. Υπήρξαν και υπάρχουν αδύνατοι, με πτώσεις και ελαττώματα. Αυτό κάνει ακόμα πιο συμπαθή την ίδια την Ορθοδοξία και αναδεικνύει την ανοχή της αγάπης της και την αλήθεια του μηνύματός της”».

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

O Victor Berard ήταν Γάλλος περιηγητής, ιστορικός, Καθηγητής Πανεπιστημίου και πολιτικός, ο οποίος κατά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνος (δηλαδή έναν ακριβώς αιώνα μετά τον θάνατο του Pήγα Φεραίου στο Βελιγράδι (24-6-1798)) ταξίδεψε στα Βαλκάνια. Τις εντυπώσεις του και τα σχόλιά του για τα τότε ανακινούμενα ζητήματα, όπως το Mακεδονικό, η εμφάνιση αλβανικού έθνους, ο Πανσλαβισμός κ.ά. κατέγραψε σε βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε το 1987 και στα ελληνικά με τίτλο: “Τουρκία και Ελληνισμός – Οδοιπορικό στη Μακεδονία” (Εκδ. Tροχαλία). Από την σελίδα 211 της ελληνικής εκδόσεως, διαβάζουμε το παρακάτω απόσπασμα, το οποίο μας δείχνει πως οι ιδέες του Pήγα Φεραίου, δεν ήταν ουτοπία, αλλά ήταν σε μεγάλο βαθμό διαδεδομένες:
“(…) Mέ την ιδιότητά μας ως Γάλλων, είμαστε στο Mοναστήρι προστατευόμενοι του Έλληνα προξένου. Aπ’ αυτό ίσως να υποφέρει λίγο η εθνική μας φιλοτιμία αλλά ωφελείται η παιδεία μας. Zούμε παρέα με τον Mεγαλέξανδρο και τον Aριστοτέλη, γνήσιους Mακεδόνες. Σήμερα το πρωί ο πρόξενος μας διάβαζε τον Θούριο του Pήγα, του μέν Pήγα του Mακεδόνα (σημ. ο Bernard προφανώς δέχεται την ερμηνεία ότι ο Pήγας γεννήθηκε στο Bελεστίνο, αλλ’ από γονείς προερχομένους από το χωριό Περιβόλι της Δυτικής Mακεδονίας), του εταιριστή του περασμένου αιώνα, που ήθελε να ξεσηκώσει τις παραδουνάβιες επαρχίες και πέθανε προδομένος από την Aυστρία στον Tούρκο δήμιο” (http://www.perivoli.gr/istoria.html):

Σουλιώτες και Mανιάτες, λιοντάρια ξακουστά…
Mαυροβουνιού καπλάνια, Oλύμπου σταυραετοί…
Kι Aγράφων τα ξεφτέρια, γενήτε μια ψυχή!…
Aνδρείοι, Mακεδόνες, ορμήσατ’ ως θεριά…
Tου Σάβου και Δουνάβου αδέλφια χριστιανοί…
Nα σφάξωμεν τους λύκους, που τόν ζυγόν βαστούν,
και Έλληνας τολμώσι σκληρά να τυραννούν.

Ήταν ένας καιρός όπου, από τον Kάβο – Mαταπά μέχρι το Δούναβη και από την Aδριατική ως τη Mαύρη Θάλασσα, Xριστιανός και Έλληνας ήταν λέξεις συνώνυμες. Oι σταυραετοί της Mάνης και τα καπλάνια του Mαυροβουνιού, τα ξεφτέρια του Σάβου και οι Mακεδόνες δέχονταν το όνομα Έλληνες πολύ καιρό ακόμη μετά τον θάνατο του Pήγα, του οποίου τους στίχους παραθέσαμε πιό πάνω…”
Η περιγραφή του Γάλλου (ιστορικού και περιηγητή) που μιλάει για την Oρθόδοξη Kοινοπολιτεία των Βαλκανικών λαών είναι χαρακτηριστική. Αυτή η κατάσταση είχε διαμορφωθεί υπό την εθναρχική και πνευματική καθοδήγηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και στα πλαίσια του Γένους των Ρωμηών (Pούμ μιλλέτ). Αυτή την Ελληνιστική υπερδύναμη ήθελε να αναστήσει και ο Καποδίστριας, αλλά και ο Μακρυγιάννης, ο οποίος έλεγε: “Να αναλάβομεν και να γένομεν και ένα όλοι οι ομόθρησκοι” (Στρατηγού Μακρυγιάννη “Οράματα και Θάματα”, Αθήνα 1983, σελ 177) καθώς και “Θα κάμωμεν το Ρωμαίικο” («Απομνημονεύματα», εκδ Μπάϋρον, σ.174).

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ “ΕΛΛΗΝ” ΚΑΙ “ΕΛΛΑΔΑ”
Οι λέξεις “Ελλην” και “Ελλάδα”, ήταν πλέον περιγραφικές της εθνότητας ΟΛΩΝ των κατοίκων των Βαλκανίων! Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, είχαν ελληνιστικό υπόβαθρο, αλλά εμείς, με την εμμονή στον εθνικισμό (λόγω της ηγεμονίας των ξένων, οι οποίοι δεν ήθελαν αναβίωση της Ρωμανίας), αναγκάσαμε τους υπόλοιπους λαούς να αυτονομηθούν, χάνοντας ίσως για πάντα την πολιτισμική ηγεσία των Βαλκανίων.
Το όνομα Ελλάδα στην αρχή της επανάστασης του 1821 βεβαίως ουδεμία σχέση είχε με τις φαντασιώσεις των σημερινών “αρχαιόπληκτων”. Ελλάδα σήμαινε τα Βαλκάνια. “Ο Μωρέας, η Ήπειρος, η Θεσσαλία, η Σερβία, η Βουλγαρία, τα νησιά του Αρχιπελάγους, εν ενί λόγω η Ελλάς άπασα έπιασε τα όπλα δια να αποτινάξει τον βαρύν ζυγόν των βαρβάρων”, λέει στην προκήρυξή του στο Ιάσιο (24-2-1821) ο Αλέξανδρος Υψηλάντης. Οι Σέρβοι και οι Βούλγαροι είναι “Έλληνες”. Το ίδιο λέει κι ο Θ. Νέγρης στο “Ανάπτυξις του νόμου της Επιδαύρου” στα 1824».
Ρωμανού Ξενοφάνουc Ανδρούτσου από το υπό έκδοση βιβλίο του:

Αυτά είχαν γραφεί Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017 και αναρτηθεί από μας και από τη φίλη μας Σαλογραία.

πηγή
http://www.pronews.gr/istoria/655126_pos-i-dysi-epeise-oti-vyzantino-kratos-den-itan-elliniko

Σ.γ.: Μόνο αν πούμε ΗΜΑΡΤΟΝ ΘΕΕ ΜΑΣ και ανανήψουμε, θα επιστρέψουμε στην ιστορική συνέχειά μας, στη Ρωμιοσύνη και τον αγαπητικό πολιτισμό της αυθεντικής αδελφοποίησης των λαών, ειδάλλως θα συνεχίσουμε την κατρακύλα και τον ξεπεσμό υπόδουλοι του δυτικόφρονου υλισμού.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Τι είναι και ποιος είναι ο σύγχρονος υβριδικός πόλεμος;

Πρόκειται για έναν ύπουλο μεν πλην άκρως ρεαλιστικό και φονικό πόλεμο που διεξάγεται εν αγνοία των πολλών.

Ας προσπαθήσουμε να εξοικειωθούμε με αυτόν από έναν ειδικό…

Ο Υβριδικός Πόλεμος (Hybrid Warfare) είναι μια στρατιωτική στρατηγική που συνδυάζει στοιχεία συμβατικών πολεμικών επιχειρήσεων, μη συμβατικού πολέμου, καθώς και κυβερνοπολέμου. Συνδυάζοντας στρατιωτικές δράσεις με ανατρεπτικές προσπάθειες, ο επιτιθέμενος προσπαθεί να αποφύγει την ευθεία απόδοση ευθυνών, κυρώσεων ή και αντεπιθέσεων. Ο όρος «Υβριδικός Πόλεμος» χρησιμοποιείται ακόμα για να περιγράψει τις ευέλικτες και πολύπλοκες δυναμικές της μάχης που απαιτούν μια εξαιρετικά προσαρμόσιμη και ευέλικτη απάντηση.

Ο όρος  εμφανίστηκε στις σύγχρονες στρατιωτικές επιχειρήσεις τουλάχιστον ήδη από το 2005 και χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τη στρατηγική που ακολουθήθηκε από τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο στον πόλεμο του 2006. Από τότε, ο όρος «υβριδικός» έχει κυριαρχήσει σε μεγάλο μέρος της συζήτησης για τις σύγχρονες και μελλοντικές συγκρούσεις, σε σημείο όπου έχει υιοθετηθεί από ανώτερους στρατιωτικούς ηγέτες και έχει προωθηθεί ως βάση για τις σύγχρονες στρατιωτικές στρατηγικές. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι και οι δύο μείζονες στρατιωτικές συγκρούσεις των τελευταίων δύο ετών που μαίνονται ακόμα – η προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία και ο επεκτατικός  πόλεμος του ISIS για τη δημιουργία Ισλαμικού Χαλιφάτου στη Συρία και το Ιράκ – περιγράφονται με όρους υβριδικού πολέμου.
Υπάρχει μια ποικιλία όρων που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν τον υβριδικό πόλεμο: υβριδικός πόλεμος (hybrid warfare), υβριδική απειλή (hybrid threat), ή υβριδικός αντίπαλος (hybrid adversary). Οι στρατιωτικοί φορείς των ΗΠΑ τείνουν να μιλούν με όρους υβριδικής απειλής, ενώ η ακαδημαϊκή βιβλιογραφία κάνει λόγο για υβριδικό πόλεμο. Στο παρόν άρθρο, θα εστιάσουμε στον όρο υβριδικός πόλεμος και πώς αυτός αντιμετωπίζεται, εάν αντιμετωπίζεται, στο πλαίσιο του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου, κοινώς γνωστού ως ΝΑΤΟ.
Το γεγονός ότι δεν υπάρχει καθολικά αποδεκτός ορισμός του υβριδικού πολέμου οδηγεί σε πολλές συζητήσεις για το αν ο όρος είναι χρήσιμος για όλους. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο όρος αυτός είναι υπερβολικά αφηρημένος.
Εντούτοις, υπάρχουν κάποια κοινώς αποδεκτά στοιχεία τα οποία και εντοπίζονται σε κάθε μορφή υβριδικού πολέμου. Αυτά συνοψίζονται ως εξής:

• Στην ύπαρξη μιας μη τυποποιημένης, πολύπλοκης, και ρευστής απειλής. Ένας υβριδικός αντίπαλος μπορεί να είναι κρατικός ή μη κρατικός δρών. Για παράδειγμα, στον πόλεμο μεταξύ Ισραήλ-Χεζμπολάχ αλλά και στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας οι κύριοι αντίπαλοι είναι μη κρατικοί φορείς στο πλαίσιο του δομημένου πολιτικού συστήματος. Αυτοί οι μη κρατικοί δρώντες μπορούν να λειτουργήσουν ως υποκατάστατα των χωρών, αν και έχουν ανεξάρτητες ατζέντες. Από την άλλη πλευρά, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και η επακόλουθη προσάρτησή της μπορεί να περιγραφεί ως ένα παράδειγμα υβριδικού πολέμου, ο οποίος διεξήχθη από κρατικό δρώντα, παρά το ότι η Ρωσία αρνείται ανάμειξη στην Ουκρανία.
• Ένα υβριδικός αντίπαλος χρησιμοποιεί έναν συνδυασμό συμβατικών και μη συμβατικών μεθόδων. Οι μέθοδοι και οι τακτικές περιλαμβάνουν συμβατικές δυνατότητες, ακανόνιστη τακτική, ακανόνιστους σχηματισμούς, τρομοκρατικές ενέργειες, τυφλή βία και εγκληματική δραστηριότητα. Ένα υβριδικός αντίπαλος μετέρχεται επίσης παράνομες ενέργειες για την αποφυγή καταλογισμού ευθυνών. Αυτές οι μέθοδοι χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα σε όλο το φάσμα της σύγκρουσης στο πλαίσιο μιας ενιαίας στρατηγικής. Τρανό παράδειγμα η δράση του ISIS στη Συρία και το Ιράκ.
• Ένας υβριδικός αντίπαλος είναι ευέλικτος και προσαρμόζεται γρήγορα.
• Ένας υβριδικός αντίπαλος χρησιμοποιεί προηγμένα οπλικά συστήματα και άλλες επαναστατικές τεχνολογίες. Επιπλέον, άλλες νέες τεχνολογίες προσαρμόζονται στο πεδίο της μάχης, όπως δίκτυα κινητής τηλεφωνίας. Το 2006, η Χεζμπολάχ ήταν οπλισμένη με όπλα υψηλής τεχνολογίας, όπως κατευθυνόμενα βλήματα μεγάλης ακρίβειας. Η οργάνωση χρησιμοποίησε επίσης μη επανδρωμένα αεροσκάφη για τη συλλογή πληροφοριών.
• Άλλο κοινώς διαδεδομένο στοιχείο υβριδικού πολέμου είναι η χρήση των μέσων μαζικής επικοινωνίας καθώς πλέον και των μέσω κοινωνικής δικτύωσης για προπαγανδιστικούς σκοπούς αλλά και για προσπάθειες στρατολόγησης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στον τομέα αυτό αποτελούν οι συντονισμένες και εμπεριστατωμένες προσπάθειες στρατολόγησης  νέων μελών με τη χρήση των κοινωνικών μέσων δικτύωσης εκ μέρους του ISIS.
• Τέλος, ένας υβριδικός πόλεμος λαμβάνει χώρα σε τρία διακριτά πεδία μάχης: 1)το συμβατικό πεδίο μάχης, 2)στον γηγενή πληθυσμό της ζώνης των συγκρούσεων, και 3)τη διεθνή κοινότητα.

Η ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία έχει δημιουργήσει μεγάλη συζήτηση σχετικά με τη χρησιμότητα και την αποτελεσματικότητα της προσέγγισης του υβριδικού πολέμου, ένα είδος πολέμου που είναι ευρέως γνωστό ότι συνδυάζει, όπως προαναφέρθηκε, συμβατικές και αντισυμβατικές τακτικές, ενώ ταυτόχρονα περιλαμβάνει και δράση στον τομέα των πληροφοριών και του ηλεκτρονικού πολέμου.

Κατά την τελευταία δεκαετία, μερικές από τις πιο σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις και συνασπισμούς στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ), έχουν προσπαθήσει να αντιμετωπίσουν και να καταπολεμήσουν τις λεγόμενες υβριδικές απειλές. Αντί όμως να αναπτύσσουν στρατηγικές που βασίζονται στις προκλήσεις ενός υβριδικού πολέμου, υπάρχει η πεποίθηση, ότι οι αρμόδιοι φορείς λήψης πολιτικών αποφάσεων θα πρέπει να μείνουν μακριά από αυτόν τον όρο και να εξετάσουν τον σύγχρονο πόλεμο υπό το πρίσμα που τον παρακολουθούσαν ανέκαθεν: ως ένα πολύπλοκο σύνολο διασυνδεδεμένων απειλών και δυναμικών μέσων που εξαπολύονται με στόχο περαιτέρω πολιτικά κίνητρα.

Η ουσία της συζήτησης είναι ότι οι σύγχρονοι αντίπαλοι κάνουν χρήση των συμβατικών / αντισυμβατικών, τακτικών / ακανόνιστων, απροκάλυπτων / συγκεκαλυμμένων μέσων, και αξιοποιούν όλες τις διαστάσεις του πολέμου για την εξουδετέρωση της Δυτικής υπεροχής στη συμβατική μορφή πολέμου. Συνοπτικά δηλαδή, οι υβριδικές απειλές εκμεταλλεύονται το «πλήρες φάσμα» του σύγχρονου πολέμου, δεν περιορίζεται μόνο στα συμβατικά μέσα. Παρά τα ως άνω γραφόμενα όμως, δεν είναι σαφές, στους κύκλους των αμυντικών αναλυτών, εάν ο όρος «υβριδικός» διαθέτει κάποια άλλη σημασία πέρα από την περιγραφική αξία του.

Στην πράξη, κάθε απειλή είναι δυνητικά υβριδική, αρκεί να μην εξαντλείται σε μια μοναδική μορφή ή διάσταση πολεμικής τακτικής. Όμως, όταν οποιαδήποτε απειλή ή χρήση βίας ορίζεται ως υβριδική, ο όρος χάνει την αξία του και προκαλεί σύγχυση αντί να αποσαφηνίζει την «πραγματικότητα» του σύγχρονου πολέμου.

Ένα άλλο ζήτημα με την προσέγγιση «τα πάντα είναι υβριδικά» είναι ότι η χρήση ενός νέου όρου υποδηλώνει ότι υπάρχει κάτι νέο αναφορικά με το σύγχρονο μοντέλο πολέμων – ενώ αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει. Στο βιβλίο του σχετικά με τις μελλοντικές συγκρούσεις, ο διάσημος στρατιωτικός Colin Gray υποστηρίζει πειστικά ότι οι μελλοντικές, και κατ ’επέκταση οι σύγχρονες πολεμικές συγκρούσεις δεν εμφανίζουν ουσιαστικές αλλαγές ως προς τη φιλοσοφία, σε αντίθεση με τα μέσα που μετέρχονται.

Οι περισσότερες, αν όχι όλες, οι συγκρούσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας έχουν οριστεί από τη χρήση των ασυμμετριών που εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες του αντιπάλου, οδηγώντας έτσι σε πολύπλοκες καταστάσεις που συνεπάγονται τακτικές ή παράτυπες και συμβατικές ή αντισυμβατικές τακτικές. Ομοίως, η άνοδος του πολέμου στον κυβερνοχώρο δεν έχει αλλάξει ριζικά τη φύση του πολέμου, αλλά έχει διευρύνει τη χρήση του σε μια νέα διάσταση.

Παράλληλα, είναι οξύμωρο το ότι τα ίδια τα 28 κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ αδυνατούν να συμφωνήσουν σε έναν κοινώς αποδεκτό ορισμό για το τι συνιστά ένας υβριδικός πόλεμος. Κατά συνέπεια, φαντάζει πρακτικά αδύνατη, επί του παρόντος, η υιοθέτηση μιας κοινής Συμμαχικής στρατηγικής με σκοπό την αντιμετώπιση της νέας αυτής μορφής στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Μολοταύτα, ο υβριδικός πόλεμος βρίσκεται μόνιμα στην ατζέντα του ΝΑΤΟ από τα γεγονότα του 2014 και την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία, όταν η Συμμαχία βρέθηκε εξ απήνης και προ τετελεσμένων γεγονότων.

Για τον λόγο αυτό, τα 28 κράτη-μέλη της Συμμαχίας συμφώνησαν στη Σύνοδο της Ουαλίας να εργαστούν από κοινού σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο σε μια σειρά από πτυχές που σχετίζονται με την αντιμετώπιση των υβριδικών απειλών. Σε αυτή την κατεύθυνση βρίσκονται και οι προσπάθειες των αρμόδιων επιτροπών προκειμένου να βελτιστοποιήσουν και να κάνουν πιο ευέλικτο τον μηχανισμό διαχείρισης κρίσεων του ΝΑΤΟ. Απώτερος στόχος η εκμηδένιση των χρονικών, πολιτικών και γραφειοκρατικών εμποδίων στις επιχειρησιακές δυνατότητες της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, σε όλο το φάσμα του πεδίου δράσης της.

Είναι όμως εξίσου σημαντικό το ΝΑΤΟ, καθώς και άλλοι υπερεθνικοί σχηματισμοί που ασχολούνται με τις σύγχρονες προκλήσεις στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας, να αντιληφθούν ότι δεν θα πρέπει να αναλώσουν τις εργασίες τους στην έμφαση που δίνουν στις πτυχές του όρου «υβριδικός». Τουναντίον, αυτό που προέχει είναι να αντιληφθούν οι εκάστοτε διαμορφωτές πολιτικής το γεγονός ότι κάθε επιθυμητή αποτελεσματική στρατηγική θα πρέπει να βασιστεί στο πολύπλοκο σύγχρονο συγκρουσιακό περιβάλλον και να βρει τρόπους να το αντιμετωπίσει χωρίς υπεραπλουστεύσεις. Την ίδια στιγμή βέβαια, είναι κομβικής σημασίας η δημιουργία ενός ευέλικτου αυτοματοποιημένου μηχανισμού, που θα επιτρέπει ταχύτατα και όσο το δυνατόν με μεγαλύτερη ακρίβεια, τη δυνατότητα απάντησης με τα κατάλληλα μέσα στις ανάλογες πάσης φύσεως απειλές. Είτε πρόκειται για απειλές συμβατικής φύσεως, είτε για μη συμβατικές, όπως ο ηλεκτρονικός πόλεμος και οι τρομοκρατικές ενέργειες.

Πηγές

• «Deterring hybrid warfare: a chance for NATO and the EU to work together?». NATO Review.
• «Hybrid war – does it even exist?». NATO Review.
• Pindják, Peter (2014-11-18). «Deterring hybrid warfare: a chance for NATO and the EU to work together?». NATO Review.
• Jasper, Scott; Moreland, Scott (2014-12-02). «The Islamic State is a Hybrid Threat: Why Does That Matter?». Small Wars Journal. Small Wars Foundation.
• Fleming, Brian P. (2011-05-19). «Hybrid threat concept: contemporary war, military planning and the advent of unrestricted operational art.» (pdf). United States Army Command and General Staff College.
• Grant, Greg (2008-05-01). «Hybrid Wars». Government Executive. National Journal Group.
• Deep, Alex (2015-03-02). «Hybrid War: Old Concept, New Techniques». Small Wars Journal. Small Wars Foundation.
• Hoffman, Frank (2007). Conflict in the 21st Century: The Rise of Hybrid War. Arlington: Potomac Institute for Policy Studies.
• El Mawy, Reda (2014-09-30). «Islamic State “adapting to US-led air strikes’» BBC News. BBC.
• McCuen, John J. «Hybrid Wars». Military Review 88 (2): 107.
• nato.int

Έγραψε ο Κωνσταντίνος Παντελής, Εξωτερικός Συνεργάτης του ΚΕΔΙΣΑ (Κέντρο Διεθνών Στρατηγικών Αναλύσεων)

Η πιο κάτω ανάρτηση δείχνει περίτρανα την έλλειψη ενημέρωσης, γνώσης και συνειδητοποίησης του λαού μας από την ντόπια ηγεσία, όσο και τον καταστροφικό ρόλο των ξένων και ελληνικών τραπεζών.  Φυσικά μέγα μέρος της ευθύνης περιλαμβάνει την ανίκανη(;) επιτροπή της Ε.Ε. η οποία φέρει ένα τεράστιο μέρος της ευθύνης για την οικονομική, επιχειρηματική, πολιτισμική, πνευματική και ηθική κατάρρευση του ελληνικού λαού.

Υπάρχει διέξοδος;

Ο καθηγητής όπως θα διαπιστώσετε, είναι μετριοπαθής και ηπίων τόνων στην κατάθεση των απόψεών του. Τέτοια όμως παρακμή, κατρακύλα και ξεπεσμός που ξεκινά από ηθικές παραβιάσεις ανθρωπίνων και θείων εντολών οι οποίες δεν οφείλονται στην οικονομική κρίση των τελευταίων δέκα ετών αλλά έχουν ρίζες στον ηθικά και ψυχικά διεστραμμένο χαρακτήρα  του Έλληνα και εστιάζονται στο χαώδες βάθος της ελληνικής Ιστορίας δεν θεραπεύονται με ημίμετρα. Η σαπίλα και η ηθική έκπτωση δεν αντιμετωπίζεται με ανακουφιστικά μέτρα αλλά με βαθιές, επώδυνες τομές. Όταν γαγγραινιάσει ένα ανθρώπινο μέλος από την σήψη, “εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται”.

Από αυτό το πνευματικό και ηθικό πυρ οφείλει το Έθνος μας να διέλθει για να καθαρθεί και να φωτιστεί από τις ατέλειωτες παρανομίες του και παραβιάσεις των Ηθικών Νόμων και εντολών.

Ένα ελάχιστο παράδειγμα του ψυχικού ξεπεσμού μας και της αθλιότητάς μας δεν φτάνει με το να απαριθμούμε τις χιλιάδες των εκτρώσεων ετησίως. Ένα παράδειγμα είναι αρκετό. Μάνα εγκαταλείπει το 7 ημερών μωρό της σε αμαξάκι σουπερ μάρκετ και όταν συλλαμβάνεται, δικαιολογεί την ενέργειά της. “Δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να το μεγαλώσω”. Λες και οι μικρασιάτισες μανάδες που στοιβάζονταν με τα παιδιά τους και το στίγμα του τουρκόσπορου σε παράγκες, τα αναθρέψαν με χρυσά πουγκιά, οι μανάδες που διώχθηκαν από την Κωνσταντινούπολη το 1955 και από τα Κατεχόμενα από τον Αττίλα το 1974, τα μεγάλωσαν μέσα στις απεριόριστες ανέσεις.

Μάθαμε στο εύκολο, στο άνετο, στην κατανάλωση και τη φυγοπονία. Τον  βέρο σπαρτιάτικο τρόπο ζωής και σκέψης, τον αγνοούμε. Αυτή η ατέλειωτη αναζήτηση της τρυφής και καλοπέρασης καθοδηγούμενη από την τηλεοπτική εγκεφαλόπλυση είναι που θα θα μας οδηγήσει στον αφανισμό μας σαν λαό. Ο συβαριτισμός μας θα τερματιστεί με την υποδούλωσή μας στο χειρότερο και πιο καταπιεστικό αφεντικό.

Είναι αδήριτος νόμος και δεν αντιμετωπίζεται χωρίς να ομονοήσουμε, να θυσιάσουμε τον εαυτό μας στο κοινό σύνολο, στην πατρίδα στο Έθνος, στην πίστη μας στην ορθόδοξη βιοκοσμοθεωρία και πράξη.

Έφθασε η ώρα να αλλάξουμε μυαλά ή να χαθούμε…

Έχετε wifi; Αγοράστε το cosmote wifi.

Δεν έχετε PC της Apple είστε αρχαίος!

Αν το smartphone  των παιδιών σας κοστίζει λιγότερα από 1200 ευρώ είστε αναχρονιστικός πατέρας!

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Η Ελλάδα θύμα ενός ανελέητου μεταμοντέρνου πολέμου

Σε κάθε περίπτωση λογικά δεν υπάρχει εχέφρων και ορθολογιστής πολίτης και πολιτικός που να μην κατανοεί ότι η παράνομη, συστηματική και μαζική μεταμοντέρνα επίθεση κατά των πολιτών καθιστά την ανάπτυξη αδύνατη ενώ εάν έτσι «αναπτυχθεί» μπορεί μόνο να γίνει με εκποίηση της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, με εξευτελιστικούς μισθούς, με εξόντωση των εγχώριων μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και με πλήθος δυσβάστακτων δεσμεύσεων ασύμβατων με την ανεξαρτησία του κράτους και την αξιοπρέπεια των πολιτών. 

Βασικά, κράτος, πολίτες και οικονομία παρακμάζουν με αποτέλεσμα αβάστακτες κακουχίες ή και εξουδετέρωση του κράτους για πάντα.

Μα αυτό είναι το ζητούμενο, κύριε Καθηγητά.

Ο ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΚΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!

ΑΥΤΟΝ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΙΟΝΙΑ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΜΕΝΕΙ ΑΠΑΘΗΣ ΣΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ!

ΚΙ ΑΥΤΗ, ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ.

Έγραψε στα ΑΤΤΙΚΑ ΝΕΑ η Καλλιόπη Σουφλή 10/9/2019

Η εξέλιξη της ανθρωπότητας (επί τα χείρω) προς τα όπισθεν

Πολιτικοί ή «πολιτικοί», τεχνοκράτες, ηγεμονικοί αξιωματούχοι, διεθνικοί δρώντες κάθε είδους, τεχνοκράτες, κερδοσκόποι, τοκογλύφοι, το ΔΝΤ και η ΕΕ  διαπράττοντας αναρίθμητα λάθη (σκόπιμα ή όχι δεν μας αφορά εδώ) προκάλεσαν αβάστακτες συμφορές εις βάρος της Ελλάδας. Ενώ πλέον αυτό είναι πολύ γνωστό, το Ελληνικό κράτος αντί να αντισταθεί υποκύπτει ολοένα και περισσότερο-. 

Μετατρέπεται έτσι σε «Παράδειγμα» θύματος ενός ανελέητου και θηριώδους μεταμοντέρνου πολέμου (βλ. και ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ http://wp.me/p3OqMa-1ij):

Παντελώς κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτοι και έξωθεν εξαρτημένοι παράγοντες στους οποίους η εγχώρια πολιτική εξουσία εδώ και πολλά χρόνια εν πολλοίς υποκύπτει και υποκλίνεται και με τα οποία ούτε καν διαπραγματεύεται, κατόρθωσαν:

• Να επιτύχουν αθέμιτη διείσδυση σε όλους τους τομείς της ζωής των πολιτών της Ελληνικής κοινωνίας που ακυρώνουν την δυνατότητα αυτεξούσιας κοινωνικοπολιτικής συγκρότησης.
• Να επιβάλουν δυναστικές αντί-Συνταγματικές αποφάσεις.
• Να στήσουν εγχώριους δυναστικούς μηχανισμούς δίωξης ή ακόμη και εξόντωσης των πολιτών, των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων.
• Να διαθέτουν χρηματοοικονομική ισχύ με την οποία ελίσσονται και πλήττουν ανελέητα τους πολίτες μέσα στον πυρήνα της προσωπικής και οικογενειακής τους ζωής.
• Προκαλούν κακουχίες, προκαλούν θανάτους, προκαλούν αρρώστιες κάθε είδους και βέβαια προκαλούν την επάρατη μετανάστευση των νέων.
• Με δήθεν νόμιμες μεθόδους παρενοχλούν τους πολίτες άσκοπα και εξοντώνουν ψυχικά και αδιάλειπτα διαταράσσουν την ζωή μέσα στις αθέατες ζώνες των οικογενειών και των επιχειρήσεων.
• Ανακρίνουν τηλεφωνικά τους πολίτες με εξεζητημένη μεταμοντέρνα σοφιστεία μπροστά στην οποία οι ανακριτές της χούντας ήταν παιδική χαρά ερασιτεχνών.
• Δεν ερωτούν αν κάποιος δέχεται να μαγνητοφωνηθεί αλλά ότι μαγνητοφωνείται και εάν δεν ξέρεις ότι αυτό είναι παράνομο εκτελούν την άνομη πράξη τους ενώ εάν πεις δεν δέχεσαι να μαγνητοφωνείσαι και να σε ανακρίνουν για τα προσωπικά δεδομένα σου κλείνουν αγενώς το τηλέφωνο. Έτσι καταντούν κράτη στα οποία οι αντιστάσεις των πολιτών ροκανίστηκαν λόγω κακουχιών και μεταμοντέρνων επιθέσεων που σταδιακά θέτουν υπό τον έλεγχο άγνωστων ξένων την οικονομία, την κοινωνία και την εγχώρια εξουσία. Σύνταγμα, Συνθήκες, πολιτική ηθική, δημοκρατία, ελευθερία σαρώνονται μπροστά στην κίβδηλη έκτακτη ανάγκη. Προβλήματα σίγουρα υπάρχουν και μάλιστα πλέον σωρευμένα. Αυτό οφείλεται σε πολλούς λόγους εκ των οποίων ένας είναι το έλλειμμα διαπραγματευτικών δεξιοτήτων όσων αντιπροσωπεύουν την χώρα στους διεθνείς θεσμούς στους οποίους συμμετέχουμε.
• Εν τέλει, εμπράγματα όσον αφορά την επιβίωση των πολιτών τι διαφέρουν οι πραγματικοί βρικόλακες από τους έξωθεν ελεγχόμενους οικονομικούς βρικόλακες που επιφέρουν αφαίμαξη της οικονομίας, των πολιτών, των οικογενειών και των εγχώριων επιχειρήσεων!

 Ερωτάται για παράδειγμα:

Εάν η οικονομική κρίση της τελευταίας δεκαετίες δημιούργησε αντικειμενικά οικονομικά προβλήματα η διέξοδος επιτυγχάνεται με εξόντωση και καταδυνάστευση των πολιτών;

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος από την βροχή παράνομων ανακριτικών τηλεφωνημάτων, εκποιήσεων και δημεύσεων;

Δεν μπορούν να δημιουργηθούν διοικητικοί διαιτητικού χαρακτήρα μηχανισμοί για την αποφυγή θανατηφόρων παρενοχλήσεων, για αποφυγή αρπαγής των περιουσιών των Ελληνικών νοικοκυριών και για διαφύλαξη της οικονομικής δραστηριότητας;

Ποιος δεν κατανοεί ότι η διαφύλαξη της οικονομικής δραστηριότητας αλλά και η υποβοήθηση των οικογενειών και των επιχειρήσεων αποτελούν κύρια προσέγγιση οικονομικής ανάκαμψης;

Και πολλά άλλα που παραλείπονται και που κάνουν όμως την διαφορά μεταξύ ενός κράτους που μπορεί να ανακάμψει και η κοινωνία να σταθεί όρθια ξανά και ενός κράτους στο οποίο φτηνές, παράνομες, ανορθολογικές μεθοδεύσεις το σπρώχνουν προς την Άβυσσο.

Η αναβίωση των θηριωδών δογμάτων του Δαρβίνου δεν αποτελούν λύση για τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της Ελλάδας ή οποιουδήποτε άλλου σύγχρονου πολιτισμένου κράτους. Κράτος πολιτισμένο, συνεκτική κοινωνία, κοινωνικοπολιτικό σύστημα, διανεμητική δικαιοσύνη και νομιμοποιημένες κανονιστικές δομές δεν μπορούν να υπάρξουν εάν η οικονομική δραστηριότητα στηρίζεται στο δόγμα του Δαρβίνου «άσε τον δυνατό να ζήσει και τον αδύναμο να πεθάνει». 

Αυτό ισχύει πολλαπλάσια όταν ο αδύναμος σήμερα Έλληνας πολίτης δεν οφείλει την αδυναμία του στο έλλειμμα ικανοτήτων ή επιχειρηματικότητας ή στο έλλειμμα μόρφωσης αλλά στα πλήγματα που δέχθηκε την τελευταία δεκαετία. Δράστες, όπως λέμε και σε άλλο σημείο, είναι κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτοι διεθνικώς δρώντες και οι γραφειοκράτες οι οποίοι διέπραξαν σωρεία λαθών μερικά εκ των οποίων ήταν επιπλέον σκόπιμα, άνομα και δολοφονικά για το κράτος, την κοινωνία και τους πολίτες.  

Σε κάθε περίπτωση λογικά δεν υπάρχει εχέφρων και ορθολογιστής πολίτης και πολιτικός που να μην κατανοεί ότι η παράνομη, συστηματική και μαζική μεταμοντέρνα επίθεση κατά των πολιτών καθιστά την ανάπτυξη αδύνατη ενώ εάν έτσι «αναπτυχθεί» μπορεί μόνο να γίνει με εκποίηση της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, με εξευτελιστικούς μισθούς, με εξόντωση των εγχώριων μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και με πλήθος δυσβάστακτων δεσμεύσεων ασύμβατων με την ανεξαρτησία του κράτους και την αξιοπρέπεια των πολιτών. 

Βασικά, κράτος, πολίτες και οικονομία παρακμάζουν με αποτέλεσμα αβάστακτες κακουχίες ή και εξουδετέρωση του κράτους για πάντα.

Τι να την κάνει την εξουσία κάποιος πολιτικός εάν κάθεται πάνω στο σβέρκο της δικής του κοινωνίας και εάν μετατρέπεται σε εγχώριο πραιτοριανό καταδυνάστευσης των πολιτών και μεταμοντέρνας υποδούλωσης.

Η νέα κυβέρνηση του 2019 και οι προϋποθέσεις νέας εποχής

Από την νέα κυβέρνηση λογικό είναι οι πολίτες να αναμένουν και να ελπίζουν να επιτύχει αντιστροφή των δεινών που προκλήθηκαν όχι μόνο τα τελευταία 4 χρόνια αλλά και συνολικά την τελευταία δεκαετία.

Επειδή βέβαια απαιτείται επίγνωση του Θουκυδίδειου αξιώματος ότι «η ελπίδα είναι σπάταλη», οι πολίτες απαιτείται με κάθε τρόπο –και αφού αποτινάξουν παρωχημένες ιδεολογικές και κομματικές προσκολλήσεις και προκαταλήψεις– να οργανωθούν ως σώμα και να αξιώσουν τα αυτονόητα που αφορούν την βιωσιμότητα του κράτους, της οικονομίας και της κοινωνίας. Δημοκρατία εξάλλου έχουμε μόνο όταν οι πολίτες οργανώνονται ως πολιτικό σώμα και κατορθώνουν να είναι εντολείς της εντολοδόχου εξουσίας. 

Σε αντίθετη περίπτωση όπως συχνά υποστηρίζει βαθυστόχαστα και τεκμηριωμένα ο Γιώργος Κοντογιώργης έχουμε εκλόγιμη μοναρχία που διολισθαίνει, επιπλέον, στον δεσποτισμό και στον αυταρχισμό.

Εφεξής και όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα κάθε εξουσία είτε επειδή λειτουργεί σωστά σύμφωνα με τις Ελληνικές πολιτικές παραδόσεις της δημοκρατίας και της ελευθερίας είτε επειδή «ανθρώπινα» θέλει να βρίσκεται σε θέσεις εξουσίας μερικές συγκεκριμένες στάσεις και συμπεριφορές είναι πλέον μονόδρομος (αυτά αφορούν σίγουρα τον νέο πρωθυπουργό και τους συνεργάτες του): Οι κάτοχοι της εξουσίας απαιτείται:

• Να προσεγγίσουν την κοινωνία και να πείσουν τα μέλη της ότι η εξουσία είναι φίλος των πολιτών και όχι αντίπαλος ή εχθρός. 
•  
• Να υιοθετούνται αποφάσεις που καθιστούν τους πολίτες συνεργάτες του κυβερνητικού έργου, ενώ με λόγια και με πράξεις θα πρέπει η πολιτική εξουσία να τους κάνει ξεκάθαρο ότι τους θεωρεί εντολείς και τους κατόχους της εξουσίας εντολοδόχους. 
•  
• Με λόγια και με πράξεις να εξοστρακίσει κάθε δεσποτικό σύνδρομο και να αποφύγει δεσποτικές και φασιστικές αντιλήψεις που θεωρούν την κοινωνία «μάζα» και τους πολίτες «ετερόκλητο όχλο».
•  
• Να καταστήσει την ευημερία, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία των πολιτών κύριο σκοπό και κύριο μέσο αποκατάστασης της αξιοπιστίας του κράτους, καλλιέργειας της εμπιστοσύνης των πολιτών προς το κράτος και κύρια προσέγγιση οικονομικής ανάπτυξης.
  

 Ποιος φταίει για την κρίση της τελευταίας δεκαετίας;  

Συλλογική ευθύνη στην κοινωνία = ναζισμός-φασισμός

Επειδή ο νέος πρωθυπουργός λογικά έχει κάθε λόγο να επιθυμεί να επιτύχει (αναφερόμαστε σε συμφέρον και όχι κάποιο αλτρουισμό ή φιλοπατρία η οποία θα πρέπει να αποδειχθεί) η διάσωση του κράτους και της κοινωνίας σημαίνουν συγκεκριμένα πράγματα.

Από άποψη διαπραγματευτικής προετοιμασίας σε όλες ανεξαιρέτως τις επαφές στην Ευρώπη και αλλού απαιτείται να εντοπιστούν και καταγραφούν άμεσα όλες –εκατοντάδες πλέον– ομολογίες λαθών των τεχνοκρατικών και των πολιτικών ελίτ της ΕΕ και του ΔΝΤ και να επιδιωχθεί βιώσιμη διέξοδος η οποία θα συνεπάγεται ανάπτυξη με σωστούς όρους και όχι εξόντωση των πολιτών για τίποτα -απολύτως τίποτα- δεν ευθύνονται για την μεταμοντέρνα καταστολή του κράτους και της κοινωνίας.

Η βάση κάθε σκέψης και κάθε συζήτησης είναι το οικείο εθνικό συμφέρον. Ο διεθνισμός / οικουμενισμός ήταν, είναι και πάντα θα είναι σαπουνόφουσκα, το ίδιο και τα σύγχρονα μοντερνιστικά ιδεολογικά δόγματα. 

Όσο γρηγορότερα το καταλάβουν όλοι εδώ στην ιδεολογικά-κομματικά εμφύλια κινούμενη Ελλάδα τόσο το καλύτερο.  

Όπως οι Γάλλοι, οι Γερμανοί, οι Τούρκοι, οι Κινέζοι, οι Αμερικανοί και όλοι οι άλλοι θέλουν δική τους ανάπτυξη έτσι και εμείς λογικό είναι να θέλουμε Ελληνική ανάπτυξη και μάλιστα Αειφόρο που σέβεται το περιβάλλον, το οικοσύστημά μας και τις παραδόσεις μας.

Η εκποίηση της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας και η σύναψη δυσμενέστατων επενδυτικών όρων που δίνουν στο πιάτο την οικονομία μας και την κοινωνία μας δεν αποτελεί ανάπτυξη αλλά κατάργηση του κράτους και της ανεξαρτησίας του.

Υπενθυμίζουμε, τονίζουμε και υπογραμμίζουμε ότι το να αποδίδονται ευθύνες στα μέλη της κοινωνίας και όχι στους δράστες λαθών του ξένου και εγχώριου «συστήματος» αποτελεί απόδοση συλλογικής ευθύνης, δηλαδή είναι κατάπτυστη, ναζιστική-φασιστική και εγκληματική στάση.  

Εξ ορισμού κάθε πρωθυπουργός ο οποίος εμφορείται από φιλοπατρία και όχι από αρρωστημένα δεσποτικά ιδεολογικά σύνδρομα που θεωρούν την κοινωνία «μάζα» και τους πολίτες «ετερόκλητο όχλο», σκοπό έχει όχι την διαφύλαξη της καρέκλας του αλλά την βιωσιμότητα του κράτους, την ευημερία των πολιτών και την εθνική ανεξαρτησία.

Πολύ περισσότερο όταν όπως οι δράστες ομολογούν τα λάθη τους (συχνά σκόπιμα αν και όχι πάντα – ακόμη και ο επικεφαλής του Eurogroup δήλωσε ότι κατέστειλαν την Ελληνική κοινωνία για να διασώσουν τις τράπεζες των Βόρειων μελών της ΕΕ – βλ. το πιο πάνω παρεμβαλλόμενο βίντεο) ερωτάται: Ποιοι είναι οι ιδιοκτήτες, σήμερα, των τραπεζών με έδρα την Ελλάδα; Η λειτουργία τους δεν πρέπει να εντάσσεται στην λογική των προνοιών του Συντάγματος και της κοινωνικοπολιτικά προσδιορισμένης νομιμοποιητικής διανεμητικής δικαιοσύνης;

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Αυτά λέγοντας κάνουμε σαφές ότι δεν θεωρούμε το ΔΝΤ, την ΕΕ ή κάποιο άλλο διεθνή θεσμό στον οποίο συμμετέχουμε ισότιμα ή και τους ξένους επενδυτές ως αντίπαλους ή εχθρούς. 

Ο υποφαινόμενος μάλιστα τυγχάνει ως πανεπιστημιακός να έχει συνεισφέρει στην διεύρυνση των σπουδών της διεθνούς πολιτικής οικονομίας στην Ελλάδα και έχει επί σειρά ετών διδάξει διεθνή πολιτική οικονομία. 

Εξ ου και τα γραφόμενα εδώ εντάσσονται σε μια λογική που λαμβάνει υπόψη την μεγάλη συζήτηση για τις ξένες επενδύσεις, τις προϋποθέσεις αμοιβαίου οφέλους, τον ρόλο των διεθνών θεσμών, τις συνέπειες διαφυγής κάθε ελέγχου διεθνικών κερδοσκόπων με δυσμενέστατα αποτελέσματα για τις κοινωνικές ισορροπίες και την κοινωνική συνοχή και εάν δεν διασφαλίζονται ισόρροπες οικονομικές σχέσεις τις προεκτάσεις για την ανεξαρτησία των αδύναμων ή απρόσεκτων κρατών.

Οι τράπεζες επίσης αποτελούν ή πρέπει να αποτελούν σοβαρούς θεσμούς που εάν λειτουργούν σωστά και ορθολογιστικά είναι στυλοβάτες της ανάπτυξης και  των διεθνών συναλλαγών. 

Δεν νοούνται όμως τράπεζες που λειτουργούν ως ιδιώτες απαλλαγμένοι κάθε κοινωνικοπολιτικού ελέγχου και που ενίοτε όχι μόνο ελέγχονται έξωθεν αλλά καθίστανται και εντολείς των κυβερνήσεων. 

Κοντολογίς, υπό ομαλές συνθήκες οι τράπεζες ως θεσμός στον πυρήνα της οικονομίας απαιτείται να είναι κοινωνικοπολιτικά ενταγμένες και να υπόκεινται ελέγχους και εξισορροπήσεις όπως κάθε άλλος δρων. 

Οτιδήποτε άλλο είναι πολιτικοοικονομική διαστροφή και οδηγεί σε ανορθολογισμό και συμφορές.

Η συνηγορία για την μεγάλη σημασία των διεθνών θεσμών αφορά όλως ιδιαιτέρως τους διεθνείς οικονομικούς θεσμούς.

Προσυπογράφοντας τις αριστουργηματικές αναλύσεις κειμένων της διεθνούς πολιτικής οικονομίας όπως του Robert Gilpin και του Kenneth Waltz έχουμε σε πολλά κείμενά μας υποστηρίξει ότι απαιτείται όχι μόνο να προσχωρούμε αλλά και να υποστηρίζουμε τους διεθνείς-διακρατικούς οικονομικούς θεσμούς (και την ΕΕ), να τους ενθαρρύνουμε. 

Όχι να διαδηλώνουμε έξω από τα γραφεία τους ζητώντας την κατάργησή τους όπως κάποιοι κάνουν. 

Ταυτόχρονα, όμως, κάθε ορθολογιστής και γνώστης του Αλφαβηταρίου της διεθνούς πολιτικής υποστηρίζει ότι στους θεσμούς αυτούς συμμετέχουμε ενεργά, συγκροτούμε συμμαχίες, στεκόμαστε ανένδοτα στην ισοτιμία και διαπραγματευόμαστε ορθολογιστικά.

Αυτά όμως δεν τα κάναμε τα τελευταία χρόνια εάν όχι τις τελευταίες δεκαετίες και αυτό η νέα κυβέρνηση μπορεί να το αλλάξει διαφορετικά θα αποτύχει.

Μια τέτοια εθνική διαπραγματευτική προσέγγιση, όμως, απαιτείται να θεωρεί την κοινωνία σύμμαχο, τους πολίτες φίλους της εξουσίας και ταυτόχρονα εντολείς της και το κοινό-εθνικό συμφέρον έσχατη λογική.

Πρόβλημα σίγουρα υπάρχει όταν ένας διεθνής θεσμός όπως η ΕΕ ή το ΔΝΤ λειτουργεί ελλειμματικά εις βάρος των μελών, όταν διαπράττει λάθη κατά συρροή και στην συνέχεια οι δράστες τεχνοκράτες ή και πολιτικοί των μοιραίων και καταστροφικών λαθών το ομολογούν χωρίς να υπάρχει η παραμικρή συνέπεια.

Είναι αυτονόητο και ορθολογιστικό να ειπωθεί ότι ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις η πολιτική ηγεσία του ενδιαφερόμενου κράτους δεν συμπεριφέρεται ως ικέτης και χωρίς ιδεολογικά συνθήματα και φωνασκίες –όπως «κάποιοι» ήταν «ειδικοί» σε αυτά τα τελευταία χρόνια– οργανώνεται και διαπραγματεύεται σε σωστή και ορθολογιστική βάση σύμφωνα με το εθνικό συμφέρον. 

Υπό αυτό το υπεύθυνο και ορθολογιστικό πρίσμα απαιτείται:

• Οι πολίτες να αξιώσουν αδιαπραγμάτευτη εθνική ανεξαρτησία με την πλήρη και ουσιαστική έννοια του όρου σύμφωνα και με το άρθρο 2 του Κεφαλαίου Ι του ΟΗΕ. Ως προς τούτο είναι ένα πράγμα οι υποχρεώσεις μιας χώρας απέναντι σε τρίτους και άλλο οι υποχρεώσεις που της επιβλήθηκαν με σκόπιμο τρόπο ή λόγω ομολογημένων λαθών.
• Με ευθύνη του πρωθυπουργού και των συνεργατών του να καταργηθεί κάθε απόφαση του παρελθόντος που θεωρεί τους πολίτες αναλώσιμους ιθαγενείς και την προσωπική τους ζωή έρμαιο της ιδιωτείας και μάλιστα της έξωθεν υποκινημένης.
• Ο νέος πρωθυπουργός εάν θέλει να κάνει την διαφορά απαιτείται με λόγια και πράξεις να θεωρεί τους πολίτες συνεργάτες του την ζωή τους και αξιοπρέπειά τους πολύτιμα αγαθά.

Ως προς τα τελευταία, θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά. Στεκόμαστε όμως σε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που εδώ και πολλά χρόνια θίγει άμεσα την πλειονότητα των πολιτών.  

Είναι η διαχείριση των οικονομικών υποχρεώσεων των περισσοτέρων πολιτών οι οποίοι ενώ δεν είναι υπεύθυνοι για την οικονομική κρίση είναι τα κύρια εάν όχι τα μόνα θύματα.

http://https://www.youtube.com/watch?v=oRpDUV0uXnA&feature=youtu.be&fbclid=IwAR1KCePe0UW2m9wS3avOt31OgcqTJjWMGMkDKD7q-gBNkTPGsQJUFHJuiAk

• Όπως ήδη αναφέρθηκε οι τράπεζες δεν είναι δρώντες που δρουν ανεξάρτητα των νόμων και των συμφερόντων του κράτους και των πολιτών. Ούτε οι νόμοι μπορούν να στήνονται με θολές και καταληκτικά αντί-Συνταγματικές διατυπώσεις. Όταν δραστηριοποιούνται σε ένα κράτος επηρεάζουν δραστικά την διανεμητική δικαιοσύνη, τις πολιτικοοικονομικές ιεραρχίες, τις κοινωνικές ισορροπίες και την κοινωνική συνοχή και την ισχύ και ανταγωνιστικότητα του κράτους
• Κανένας οργανισμός ιδιωτικός ή δημόσιος δεν επιτρέπεται να λειτουργεί ενάντια στις πρόνοιες του Συντάγματος και στοιχειωδών πολιτικών δικαιωμάτων. Εκλογικεύσεις, θολοί νόμοι που παραβιάζουν το Σύνταγμα και κυρίως θολοί νόμοι που αφήνουν περιθώρια καταχρηστικής εξουσίας, είναι οπισθοδρομικά φαινόμενα και μας επιστρέφουν στην προ-πολιτική εποχή.  Είναι, βασικά, ντροπιαστική κατάσταση για κάθε κοινωνία τα μέλη της οποίας δεν πρέπει να την αποδέχονται. Οι πολίτες έχουν συμφέρον εάν όχι καθήκον να οργανώνονται σε σώμα και να αξιώνουν την τήρηση του Συντάγματος και την συμβατότητα των νόμων με κοινωνικοπολιτικά προσδιορισμένα συλλογικά κριτήρια πολιτικής ηθικής και όχι με κριτήρια της οποιασδήποτε κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτης  μεταμοντέρνας κοινωνικοπολιτικής ιδιωτείας.
• Το κράτος και η πολιτική εξουσία δεν έχει εντολή ή αρμοδιότητα να καταστρέψει την προσωπική ζωή και τις επιχειρήσεις της Ελλάδας με γραμμικές μάλιστα προσεγγίσεις που παρακάμπτουν το τι συνέβη την τελευταία δεκαετία, τι λάθη έγιναν και τι ομολογίες όπως τονίσαμε ακούσαμε.
• Είναι ένα πράγμα μια επιχείρηση να μην είναι βιώσιμη και άλλο όπως συμβαίνει με την πλειονότητα των Ελληνικών επιχειρήσεων σήμερα να έχουν πληγεί από την οικονομική κρίση για την οποία οι ίδιες δεν ευθύνονται!!!
• Μηδενίζονται όλα εάν αλόγιστα, ανορθολογικά και καταστροφικά για το κράτος και την οικονομία αφήνονται κάποιοι που μπορεί να είναι και ανεξέλεγκτοι διεθνικοί κερδοσκόποι να επιτίθενται, να παρενοχλούν ή και να αρπάζουν τους καρπούς μόχθου και κόπου γενεών. Εξάλλου, όσες ξένες επενδύσεις και να υπάρχουν οι Ελληνικές επιχειρήσεις είναι και πρέπει να είναι ο πυρήνας της Ελληνικής οικονομίας και το εργαστήρι της κοινωνικής συνοχής. Αυτό ισχύει σε κάθε βιώσιμο και ανεξάρτητο κράτος.
  

Τα ελλείμματα και τα λάθη της ΕΕ και του ΔΝΤ

Δεν χρειάζεται εδώ να αναπτύξουμε την θέση που γράφτηκε πιο πάνω και που αφορά την «διαχείριση των οικονομικών υποχρεώσεων των περισσοτέρων πολιτών οι οποίοι ενώ δεν είναι υπεύθυνοι για την οικονομική κρίση είναι τα κύρια εάν όχι τα μόνα θύματα».

Αν ήταν να αναπτύξουμε το ζήτημα εδώ θα απαιτούσε να επεκταθούμε στις αποφάσεις κάθε είδους που λαμβάνονταν χέρι-χέρι μεταξύ των «πολιτικών», των τραπεζών και των τεχνοκρατών της ΕΕ και του ΔΝΤ. Εδώ είμαστε πάντως και αν χρειαστεί θα το κάνουμε όπως υποθέτω και πολλοί άλλοι πολίτες του Ελληνικού κράτους.

Στεκόμαστε στην ΕΕ και στο ΔΝΤ για να πούμε πως η 100% ευθύνη κατανέμεται στους τεχνοκράτες αυτών των διεθνών  θεσμών (και ή όσους τους υποκινούσαν) και στους εγχώριους «πρόθυμους» να καταστούν υποτελείς τους. Κυρίως εκείνους τους εγχώριους οι οποίοι με φωνασκίες και ψεύτικές προεκλογικές υποσχέσεις άρπαξαν την εξουσία για να καταστούν στην συνέχεια ειδικοί στις υποκλίσεις, στην τυφλή υπογραφή ασύμφορων «συμφωνιών» που έπληξαν την κοινωνία και στην λήψη αποφάσεων που κατέστρεψαν την Ελληνική οικονομία ή δρομολόγησαν την σταδιακή εκποίηση της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας.

Όπως ήδη υπαινιχθήκαμε, έχουμε πλέον εκατοντάδες πολύ σοβαρές παραδοχές λαθών στις αποφάσεις του ΔΝΤ και της ΕΕ.  

Κανονικά, η Ελληνική πολιτική εξουσία θα έπρεπε –και αυτό νομίζουμε πρέπει να κάνει η παρούσα κυβέρνηση– να πάρει αυτές τις καταγεγραμμένες δηλώσεις και να στείλει τελεσίγραφο στην τεχνοδομή των Βρυξελλών για άμεση περικοπή του Ελληνικού χρέους, για «σχίσιμο των (τυπικών, άτυπων και υπόγειων) μνημονίων» και για οικονομικές λύσεις αποφασισμένες από κοινού που δεν θα εκπληρώνουν τα συμφέροντα του κάθε τοκογλύφου αλλά αφενός θα απαλλάσσουν την Ελληνική κοινωνία από τους οικονομικούς βρικόλακες και αφετέρου θα δημιουργήσουν προϋποθέσεις οικονομικής επενδυτικής και αναπτυξιακής ασφάλειας.

Δεν μιλάμε για παρακάλια προς οποιοδήποτε τεχνοκράτη των Βρυξελλών με τα οποία πολλοί μας συνήθισαν στο παρελθόν και κυρίως οι εξ Εξαρχείων ορμώμενοι ειδικοί σε ψεύτικες υποσχέσεις κάθε είδους συμπεριλαμβανομένου του σχισίματος των μνημονίων.

Μιλούμε για σοβαρή και καλά προετοιμασμένη διαπραγμάτευση η οποία στην βάση των εθνικών συμφερόντων και των συμφερόντων που συντείνουν στην διαιώνιση της ΕΕ (η οποία λικνίζεται επικίνδυνα), θα οδηγήσει σε εκδίωξη των έξωθεν εισβολέων-οικονομικών βρικολάκων και σε αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών στο κράτος, την οικονομία και το μέλλον της χώρας.

Απαιτούνται λοιπόν άμεσα αποφάσεις που θα δείξουν ότι το κράτος δεν θεωρεί τους πολίτες αντιπάλους ή ετερόκλητο όχλο όπως ο αμίμητος προκάτοχος του νυν πρωθυπουργού κραύγαζε αλλά συνεταίρους και εντολείς της εξουσίας. 

Αυτό βέβαια συνεπάγεται μια δημοκρατική αντίληψη των σχέσεων μεταξύ των εντολέων πολιτών και της εντολοδόχου εξουσίας την οποία η πολιτική εξουσία δεν έχει λόγο να μην αποδείξει με λόγια και με πράξεις. Υπό τις περιστάσεις είναι βασικά, προϋπόθεση επιτυχίας του κυβερνητικού έργου.

Όπως είναι λογικό επί αυτού του κρίσιμου ζητήματος θα επανέλθουμε.

Υστερόγραφο

Εντός κειμένου παραθέσαμε το βίντεο-ομολογία του Γερούν Ντάισελμπλουμ τρεις φορές γιατί είναι σύντομο και ενδεικτικό των απίστευτων ομολογιών που πολλοί έκαναν για την θυματοποίηση της Ελλάδας.

http://https://www.youtube.com/watch?v=oRpDUV0uXnA&feature=youtu.be&fbclid=IwAR1KCePe0UW2m9wS3avOt31OgcqTJjWMGMkDKD7q-gBNkTPGsQJUFHJuiAk

Υπάρχουν δεκάδες ή και εκατοντάδες παρόμοιες δηλώσεις που η Ελληνική κυβέρνηση οφείλει και είναι σωστό και πρέπον μαζί με πολλά άλλα να καταστήσει κύριο διαπραγματευτικό επιχείρημα. Το ζήτημα δεν είναι αντιπαράθεση αλλά σωστή διαπραγμάτευση και σωστές αποφάσεις που αποτελούν προϋπόθεση ανάκαμψης της Ελληνικής οικονομίας και που συμφέρουν την ΕΕ η οποία εξ αντικειμένου εάν δεν διορθώνει τα λάθη της δεν επιβιώνει.

Όπως εξάλλου έχουμε συχνά υποστηρίξει υπάρχουν πολλά άλλα προβλήματα και πολύ σοβαρά τα οποία αφορούν ζωτικά την επιβίωση της ΕΕ και την σταθερότητα στην Ευρώπη.

Π. Ήφαιστος – P. Ifestos

www.ifestos.edu.gr – info@ifestos.edu.gr  www.ifestosedu.gr – info@ifestosedu.gr
Twitter https://twitter.com/ifestosedu
Linkedin https://www.linkedin.com/in/panayiotis-ifestos-0b9382131/
Instagram https://www.instagram.com/p.ifestos/
Στρατηγική Θεωρία–Κρατική Θεωρία https://www.facebook.com/groups/StrategyStateTheory/
Προσωπική σελίδα https://www.facebook.com/p.ifestos

«Nulla fides Grajis! Garrula gens Grajum!»

Αυτά έγραφε για τους Έλληνες το 1773 ο Riedesel, ένας Ολλανδός περιηγητής της εποχής εκείνης, από το Άμστερνταμ, ο οποίος περιπλανήθηκε τόσο στην υπόδουλη στους Τούρκους Ελλάδα, όσο και στη Μεγάλη Ελλάδα της Σικελίας και γνώρισε τη φάρα των Ελλήνων από κοντά.

Τι σημαίνει το λατινικό ρητό; «Καμιά πίστη στους Έλληνες! Το φλύαρο γένος των Ελλήνων!»

Για την φλυαρία των Ελλήνων κι όχι το λακωνίζειν των Σπαρτιατών θα θέλαμε  να αναφέρουμε μερικές σημαντικές παρατηρήσεις.

Πολλοί Έλληνες έχουν ιδιαίτερο ταλέντο στο λόγο. Ξέρουν να μιλούν με ελκυστικό, ενδιαφέροντα, με πειστικότητα και μοναδική. Τόσο όμορφα και με τόση ευγλωττία, ώστε να χαίρονται οι άλλοι να τους ακούν. Οι Έλληνες αλλά και κάθε λαός, θαυμάζουν εκεί νους που έχουν τέτοιο δυνατό λόγο. Ο Γεώργιος  Παπανδρέου και ο για του Ανδρέας  θεωρούνταν από τους πιο δυναμικούς και ικανούς πολιτικούς ρήτορες στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.

Αν το να θαυμάζεις κάποιον είναι σημαντικό και εντυπωσιακό μεγαλύτερη τέχνη και αξία θα λέγαμε έχει από πνευματικής πλευράς να ξέρεις να ακούς. Είναι μια αρετή σπάνια θα λέγαμε για τους Έλληνες. Οι περισσότεροι είναι φλύαροι και μιλούν ασταμάτητα ενώ είναι πολύ λίγο ενδιαφερόμενοι στο ν’ ακούν τον συνομιλητή τους. Συχνά δεν προσέχουν τα λόγια του καθώς την ώρα που αυτός επιχειρηματολογεί ο ακροατής, κατασκευάζουν στη σκέψη τους τα επιχειρήματα με τα οποία θα επικρατήσουν στην άποψή τους σε σχέση με τον συνομιλητή τους.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί ο Έλληνας εν πρώτοις είναι ανυπόμονος. Για να ακούει τον άλλον χρειάζεται υπομονή. Να ασκηθεί στο να δίνει στον ομιλητή την άνεση και το χρόνο να αναπτύξει τη σχέση του, να εκφράσει τα τις απόψεις του, την ανησυχία του, για το θέμα που συζητείται. Αν τύχει και ο ομιλητής είναι αργός, ασαφής στη διατύπωση  των σκέψεων τότε φαίνεται η αγένεια και η έλλειψη σεβασμού προς τον ομιλούντα.

Όπως έλεγαν οι αρχαίοι  «οι άνθρωποι έχουν δύο αυτιά και μία γλώσσα ώστε ν’ ακούν περισσότερο και να μιλούν λιγότερο», εμείς επανειλημμένα έχουμε προτείνει ιδιαίτερα σε ομαδικές συναθροίσεις, πολιτικές συγκεντρώσεις, σε διαλέξεις ακόμη και σε Συνέδρια, να ακούν εννέα φορές τον συνομιλητή τους και τη δέκατη να μιλούν. Κι όμως σπάνια εισακουσθήκαμε όσες φορές και αν το επαναλάβαμε. Η γλώσσα των Ελλήνων προτρέχει της διανοίας των. Έστω κι αν η γλώσσα περιορίζεται από το διπλό τείχος των οδόντων και τα χείλη εις μάτην το προτείναμε.

Τούτο συμβαίνει διότι ο εγωισμός μας είναι τεράστιος και η ταπείνωση στους Έλληνες ελλείπει παντελώς όπως και η ματαίωση. Τα αποκλείει ο ναρκισσισμός μας, ο οποίος ευθύνεται για τα ομαδικά πάθη μας όπως και για την ενεστώτα καταστροφή και παρακμή μας σε όλα τα επίπεδα· πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά, μορφωτικά, εκπαίδευσης, αγωγής, ηθικής ανάπτυξης, ψυχικής και πνευματικής ωριμότητας, τα πολιτισμικά και σε κάθε μορφή δραστηριότητάς μας.

Για να ακούμε τον άλλο προαπαιτείται ταπείνωση. Συνήθως προτιμούμε να ασχολούνται οι άλλοι με τα δικά μας προβλήματα, απαιτούμε να ακούσουν τις δικές μας απόψεις, να προβληματισθούν για τις δικές μας απόψεις. Εμείς να μιλάμε, οι άλλοι να ακούν. Αυτό όμως είναι εγωιστικό. Για το λόγο αυτό ο απόστολος Παύλος μας συμβουλεύει κάτι που ισοπεδώνει τον ατομοκεντρισμό: «Μη τα εαυτών έκαστος σκοπείτε, αλλά και τα ετέρων έκαστος», (Φιλιπ. Κεφ. Β΄, στ.4). Μην κοιτάτε τα δικά του συμφέροντα ο καθένας, μην ασχολείσθε μόνο με τον εαυτό σας, αλλά κοιτάζετε, τι χρειάζεται και ο άλλος. Όχι κέντρο των ενδιαφερόντων,  των επιδιώξεων και προγραμμάτων σας ο εαυτός σας, αλλά την προτεραιότητα να την δίνετε στον άλλο. Αυτό διδάσκει η ταπείνωση.

Αντίθετα με τον εγωισμό, που επιμένει πάντα να προβάλλει τη δική μας αξία, η ταπείνωση μας διδάσκει να σεβόμαστε την αξία του άλλου. Μόνο τότε μπορούμε να ακούσουμε το διπλανό μας. Ο κάθε άνθρωπος ένας ολόκληρος κόσμος. Ένας κόσμος ενδιαφέρον, εντυπωσιακός, για το περιεχόμενο, τις αναζητήσεις του, τους πόνους του και τις χαρές του. Όταν τον ακούμε με σεβασμό ένας κόσμος γεμάτος εκπλήξεις ανοίγεται μπροστά μας. Δεν πρέπει να αδημονούμε για να αρχίσουμε εμείς. Ο ταπεινός δεν βιάζεται όταν ακούει τον άλλον. Ελέγχει το «εγώ» του δεν κάνει εσφαλμένες και άδικες κρίσεις πριν καλά  καλά τελειώσει ο ομιλητής του.

Ο ταπεινός χαίρεται να ακούει τον άλλο με προσοχή, προσπαθεί να κατανοήσει εκείνα που λέγει. Και αυτό συχνά δεν είναι εύκολο. Πρέπει να σκύψεις για να εισέλθεις στον κόσμο του άλλου, να δώσεις πολύτιμο χρόνο από τον δικό σου, να μοιρασθείς μαζί του τα συναισθήματα και τις σκέψεις του, να δείξεις δηλαδή «ενσυναίσθηση». Πολύ περισσότερο να φτάσεις στη «συναισθηματική αφομοίωση», να βιώνεις έκδηλα τον πόνο, τη λύπη, το φόβο, τη σύγχυση αισθημάτων και σκέψεων, τη δυστυχία, το άγχος, την αγωνία του άλλου.

Όμως αυτές οι υπέρτατες λειτουργίες της ενσυναίσθησης και της συναισθηματικής αφομοίωσης δεν μπορεί να λειτουργήσουν αν ο ομιλητής δεν διαθέτει γνήσια και αυθόρμητη αγάπη για τον πλησίον του. Αν τα κίνητρά του δεν είναι αυθεντικά προερχόμενα από συναισθήματα αποδοχής και άκρατου ενδιαφέροντος με τον συνομιλητή του. Τότε μόνο μπορεί να βοηθήσει, να ανακουφίσει να συζητήσει ουσιαστικά το πρόβλημα του άλλου και να προσπαθήσει να προτείνει κάποια λύση. Φυσικά δεν μιλάμε για θετική μεταβίβαση (positive transferance) εδώ γιατί δεν πρόκειται για ψυχαναλυτικής υφής διαδικασία, ούτε ο απλός ομιλητής είναι εξειδικευμένος στην ψυχανάλυση. Έχει όμως λόγω γνησιότητας, αγάπης, σεβασμού και ταπείνωσης μια πηγαία κι ελκυστική τάση να γίνεται σεβαστός, και «να ανοίγει» το έρκος των οδόντων του συνομιλητή του.

Η αγάπη συμπονά, συμπάσχει, «ου ζητεί τα εαυτής», (Α΄, Κορινθ. Κεφάλαιο 13, στ. 5). Δεν ζητεί το δικό της, κοιτά περισσότερο το πρόβλημα του άλλου. Οι άνθρωποι της αγάπης ξέρουν έμφυτα ν’ ακούν, να μαθαίνουν για τον διπλανό τους, να μπαίνουν στον κόσμο του να κατανοούν και τελικά να βοηθούν.

Η αγάπη γίνεται μια αποφασιστική έξοδος από τον εαυτό μας και μια δυναμική είσοδος στον κόσμο του πλησίον, καταλήγει πρόθυμη διακονία του άλλου, Ακόμη κι αν δεν έχουμε τη δυνατότητα άμεσης και αποτελεσματικής βοήθειας του πλησίον. Αυτός καταλαβαίνει πως κάποιος τον άκουσε, τον πρόσεξε, τον κατανόησε, πόνεσε, έκλαψε μαζί του και η επακόλουθη ανακούφιση είναι ακαριαία. «Με ένιωσε, με κατανόησε, δεν χρειάζομαι τίποτε άλλο!»

Είναι τέχνη να ακούμε κι όχι να φλυαρούμε ή να κοιτάζουμε το ρολόι δείχνοντας στον άλλο πως δεν έχουμε καιρό τώρα, ίσως αργότερα ν’ ασχοληθούμε μαζί του.

Αν οι σύζυγοι εξασκούσαν την τέχνη να ακροώνται ο ένας σωστά τον άλλο, θα ήταν πιο εύκολη η συνεννόηση μεταξύ τους και θα ένιωθαν τα αποτελέσματα· ειρήνη κι ευχάριστη συνύπαρξη. Θα χαίρονταν να είναι ο ένας κοντά στον άλλο και να μοιράζονται σκέψεις και συναισθήματα. Τι άλλο είναι η ευτυχία;

Αν αυτή την τέχνη την εξασκούσαν οι γονείς στις σχέσεις τους με τα παιδιά τους η αγωγή και η εκπαίδευση των παιδιών θα αποδεικνύονταν αποτελεσματικότερες. Στην επικοινωνία τους με τα παιδιά θα τα άκουγαν υπομονετικά, δεν θα βιάζονταν να δώσουν οδηγίες ή να επιβάλλουν αυτό που θεωρούν στα παιδιά τους πριν ακόμη καταλάβουν τις ανάγκες τους, τα συναισθηματικά κίνητρά τους ώστε να κατανοήσουν καλλίτερα τη συμπεριφορά τους και να τα βοηθήσουν ουσιαστικότερα.

Όμοια αν αυτή τη τέχνη την εξασκούσαν και οι δάσκαλοι με τους μαθητές τους αν μαθήτευαν και διδάσκονταν με βάση τις αρχές της σχεσιοδυναμικής[1]  η διδασκαλία τους θα ήταν απίστευτα αποδοτικότερη.

«Έστω πας άνθρωπος ταχύς εις το ακούσαι, βραδύς εις το λαλήσαι», συμβουλεύει ο άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος (Επιστολή, κεφ. 1, στ.19). Η προτροπή αφορά κυρίως την ακρόαση του θείου λόγου και στην διδαχή του. Έχει όμως μεγάλη σημασία και χρησιμότητα και στην ακρόαση του ανθρώπινου λόγου.

Γενικότερο συμπέρασμα ας είναι να ακούμε περισσότερο, να μιλούμε λιγότερο να συνειδητοποιήσουμε πότε ο λόγος μας καταντά φλυαρία και άσκοπη περιττολογία. Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε την τέχνης του να είσαι σωστό ακροατής, να ακούς με υπομονή, με ταπείνωση, με αγάπη. Η τε΄χνη της σωστής ακρόασης αξίζει περισσότερο από οποιαδήποτε τέχνη ομιλητικής και ρητορικής.

Σ.γ.: Η εργασία αυτή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον πατέρα Ευστράτιο ιεροκήρυκα στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου και Αγίου Χριστοφόρου, Ρίου.

Κοσμόπουλος Αλέξανδρος: ΣΧΕΣΙΟΔΥΝΑΜΙΚΗ, Η ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ, Αθήνα 1983.

Άνθρωπος πιστός και το ομολογούσε: “Πιστεύω σε έναν Θεό Πατέρα Παντοκράτορα… εκεί πέρα κάτι υπάρχει. Αν δεν υπάρχει παρά μόνο ύλη, τότε όλη η ζωή είναι μια κουταμάρα… μια αλητεία… Για να καταλήξουμε πάλι στο νόμο της ζούγκλας το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό”.

Υπέστη ανακοπή της καρδιάς στον ύπνο του μετά από μια κουραστική ημέρα. Στο παρελθόν είχε υποβληθεί σε εγχείρηση bypass. Τον βρήκε νεκρό στον Πτελεό Μαγνησίας, στο σπίτι του, η μονάκριβη κι αγαπημένη του κόρη.

Σε μια συνέντευξή του για την κατάσταση της χώρας είχε πει ξεκάθαρα:

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας: «Φέρουμε όλοι ευθύνη»

«Η κρίση κάνει το κακό χειρότερο και το καλό καλύτερο. Η Ελλάδα είναι κάθε μέρα και χειρότερα» δήλωσε στην Κυριακάτικη Ελευθερία ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και συνέχισε για το τραγούδι «Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα»: «Ήταν προφητικό τραγούδι αυτό. Είμαστε συγκάτοικοι στην τρέλα που ζούμε σήμερα. ‘’Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στη τρέλα και εγώ δεν έχω για νοίκι. Φορούσε μαύρο νυφικό η περσινή μας η κοπέλα και ο λόγος αυτός της ανήκει’’. Ο Ζουγανέλης βγήκε και το είπε. Μπορεί ένας άνθρωπος να χαρεί σήμερα τα ουσιώδη; Όχι, με την κρίση δεν μπορεί. Ούτε να χαρεί έναν γάμο. Δηλαδή, φορούσε μαύρο νυφικό η περσινή μας η κοπέλα».

«Φέρουμε την ευθύνη της ένοχης σιωπής των αμνών. Δεν αντιδράσαμε όταν έπρεπε. Όταν μπήκαμε στην παραγωγή, γίναμε όλοι ίδιοι, ενώ κάποτε ήμασταν μέσα στην αντίδραση. Κι εγώ μαζί. Δεν σηκώνω κουβέντα στο σπαθί μου. Κάποτε γύριζα στην Ευρώπη δίχως φράγκο με το Interail. Κατέρρευσαν πια όλα μας τα είδωλα. Ο Μάης του ΄68, η γενιά του Πολυτεχνείου».

Και ποια απάντηση δίνετε σε αυτό το ερώτημα;

«Πως τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν σε μια οργουελική κατάσταση. Σε μια φάρμα των ζώων. Γυρίζουμε πίσω σε φέουδα».

Σ.γ.:Πολύ σωστά περιέγραψε την Παγκοσμιοποίηση και τη ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ. Ο σκοπός είναι να επικρατήσει πλήρη σύγχυση, σε ιδανικά, στην πίστη, στην εθνική ταυτότητα, στις παραδόσεις, ακόμη και στην επαγγελματική επιλογή και στους στόχους, στο πιο είναι το σωστό και πιο το λάθος.

Καλό κατευόδιο Λαυρέντη…

Σαράντα μέρες μετά την ανάστασή του ο Ιησούς Χριστός εμφανιζόταν κατά διαστήματα στους  μαθητές του, συνέτρωγε την ίδια τροφή μαζί τους και τους μιλούσε για τις αλήθειες και τα μυστήρια που αναφέρονταν στη βασιλεία του Θεού. Τους έδωσε μάλιστα την εξής εντολή: “Μην απομακρυνθείτε και χωρισθείτε από τα Ιεροσόλυμα, αλλά να περιμένετε την πραγματοποίηση της υποσχέσεως που ακούσατε από εμένα, ότι ο Πατέρας μου θα σας στείλει τον Παράκλητο, το Άγιον Πνεύμα. Είναι ανάγκη να λάβετε το Άγιο Πνεύμα (σχόλιο γράφοντος: για να έχετε ομοφροσύνη, μια ψυχή και μια καρδιά, για να φέρετε σε πέρας το έργο που θα αναλάβετε σαν απόστολοί μου) γιατί μην ξεχνάτε ο Ιωάννης βάπτισε με απλό νερό τους ακολουθούντες αυτόν και το βάπτισμά του  δεν είχε τη δύναμη να αναγεννήσει εκείνους που βαπτίζονταν μ’ αυτό. Εσείς όμως θα βαπτισθείτε  σε λίγες μέρες από τώρα με το Άγιον Πνεύμα”. (Πράξεις των Αποστόλων, κεφ.Α΄στ, 3-5).

Πράγματι την ημέρα της Πεντηκοστής ξαφνικά ήλθε από τον ουρανό μια βοή σαν φύσημα σφοδρού ανέμου που κινείται με ορμή και βιαιότητα, γέμισε το σπίτι όπου κάθονταν και είδαν με τα μάτια τους να διαμοιράζονται σ’ αυτούς γλώσσες σαν φλόγες της φωτιάς και επικάθισε από μία στον καθένα και άρχισαν να μιλούν στο ανομοιογενές πλήθος και να κηρύττουν και ο καθένας καταλάβαινε τι κήρυτταν οι μαθητές του Ιησού στη μητρική του γλώσσα, (Πράξεις των Αποστόλων κεφ. Β΄στ. 1-13).

Και τότε μέσα στη γενική σύγχυση και έκσταση των συγκεντρωμένων μίλησε ένας αγράμματος ψαράς, ο Πέτρος και άρχισε να τους ερμηνεύει χωρία από την Γραφή από τους λόγους του Δαβίδ και των λοιπών προφητών. Επέμενε όμως ιδιαίτερα  στους προφητικούς λόγους του βασιλέα Δαβίδ για την ανθρώπινη φύση του Ιησού, την ανάστασή Του πως δεν εγκαταλείφθηκε στον Άδη όπως οι υπόλοιποι των ανθρώπων, ούτε το σώμα του υπέστη φθορά και την αποσύνθεση του τάφου. Αυτόν τον Ιησού τον ανέστησε ο Θεός από τους νεκρούς και εμείς όλοι είμαστε μάρτυρες του γεγονότος αυτού. Αφού δε αναλήφθηκε και υψώθηκε με τη δύναμη του Θεού Πατέρα στον ουρανό πήρε από τον Πατέρα του το Άγιον Πνεύμα  όπως υποσχέθηκε σε μας τους αποστόλους ότι θα μας έστελνε, μας πλημμύρισε με τις δωρεές και τις υπερφυσικές αυτές ενέργειες που βλέπετε και ακούτε και κατέληξε: “Μετανοήσατε και βαπτιστείτε για να λάβετε άφεση αμαρτιών, τη δικαίωση και τον αγιασμό που παρέχει το Άγιο Πνεύμα δωρεάν σε όσους βαπτίζονται… Σώστε τους εαυτπούς σας από τη φοβερή τιμωρία που θα υποστεί η κακή και διεστραμμένη τούτη γενεά (σχόλιο: σκολιά και διαστρεβλωμένη) η γενιά σας που σταύρωσε τον Ιησού”. Κι βαπτίσθηκαν την ημέρα εκείνη περίπου τρεις χιλιάδες ψυχές. (Πράξεις των Αποστόλων κεφ. Β΄στ.14-41).

Τα αποτελέσματα του αγιοπνευματικού φωτισμού:

Το πλήθος εκείνων που είχαν πιστέψει στο κήρυγμα των Αποστόλων, “είχαν αρμονική και αδιάσπαστη ομοφροσύνη, μια ψυχή και μια καρδιά. Διότι τόσο οι καρδιές τους όσο και ολόκληρη η πνευματική τους ύπαρξη ήσαν ενωμένα. Επικρατούσε δηλαδή μεταξύ τους πλήρης συμφωνία και αρμονία φρονημάτων και συναισθημάτων. Και κανείς εξ αυτών δεν έλεγε ότι και το ελάχιστο από τα υπάρχοντά του και την περιουσία του ήταν δικό του, αλλά τα είχαν μεταξύ τους όλα κοινά”. (Πράξεις των Αποστόλων κεφ. Δ΄στ. 32).

Η σημερινή τραγωδία του ελληνικού Έθνους αλλά και της ανθρωπότητας:

Φυσικά από τα πιο πάνω αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς ότι οι σημερινοί άνθρωποι  και δη οι αποκαλούμενοι χριστιανοί έχουν τελείως ξεστρατίσει από τις ρίζες τους και πόρρω απέχουν από την κοινωνία όχι μόνοι με το Σώμα και Αίμα του Ιησού Χριστού, αλλά βρίσκονται εκτός αγιοπνευματικού φωτισμού. Το Άγιο Πνεύμα δεν μπορεί να εγκατασταθεί μέσα σε βρώμικη ψυχή, διεστραμμένο από τις αδυναμίες και τα πάθη πνεύμα, άθλιο λογισμό και πρωτόγονο, ενστικτώδες συναίσθημα.

Αυτή ακριβώς είναι η ανθρώπινη τραγωδία. Δυο ανθρώπους στα 10 χιλιόμετρα να ψάχνεις (μια ώρα δρόμο να περπατείς) ολημερίς, δεν θα βρεις να ομονοούν, όπως προφητεύει ο Κοσμάς ο Αιτωλός.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Τα παρακάτω παραδείγματα μιλούν μόνα τους:

Περίπτωση 1η: Η απόλυτη σύγχυση και διαστροφή του λόγου αλλά και της ψυχής

Δικηγόρος έκανε μήνυση σε βουλευτή της ΝΔ γιατί αποκαλεί τους Σκοπιανούς… Σκοπιανούς

6/9/19

Έλληνας δικηγόρος έκανε μήνυση στον καθηγητή και βουλευτή της ΝΔ κ. Άγγελο Συρίγο γιατί αποκαλεί τα Σκόπια – Σκόπια και τους Σκοπιανούς –  Σκοπιανούς αντί για «Βόρεια Μακεδονία», όπως προβλέπει η συμφωνία των Πρεσπών.

Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Άγγελος Συρίγος

 Μάλιστα στα επιχειρήματά του ισχυρίζεται ότι με τις δηλώσεις του παραβιάζει τον αντιρατσιστικό νόμο και πως διαπράττει το αδίκημα της «Διέγερσης σε ανυπακοή»!

Ο καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου χαρακτήρισε ως απόλυτη παράνοια την μήνυση του δικηγόρου.

Στη μήνυση που κατέθεσε  στο ΑΤ Αίγινας ο επίτιμος δικηγόρος Κώστας Σοφιανός καταγράφει αναλυτικά με βάση ποιους νόμους είναι παράνομο να αποκαλεί κάποιος τη Βόρεια Μακεδονία… «Σκόπια» και τους πολίτες της «Σκοπιανούς» μετά την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Οι 29 παράγραφοι!

O Κώστας Σοφιανός, στις παραγράφους 66, 67 και 68 προβάλλει τη νομική γνώμη ότι επιμένοντας να αποκαλεί την Βόρεια Μακεδονία «Σκόπια» και τον λαό της «Σκοπιανούς», ο Άγγελος Συρίγος, όχι μόνο παρανομεί (παραβαίνει τις διατάξεις του νόμου με τον οποίο κύρωσε η Βουλή 4588/2019 την Συμφωνία των Πρεσπών) αλλά και δηλώνοντας δημοσίως και επανειλημμένως ότι επιμένει σε αυτούς τους χαρακτηρισμούς, παροτρύνει, ως νομικός και καθηγητή και βουλευτής, και άλλους Νεοδημοκράτες και μη, τους νεολαίους κλπ. να την αποκαλούν και αυτοί έτσι. Δηλαδή να παραβαίνουν τον νόμο (Διέγερση σε ανυπακοή).

Στις παραγράφους 69, 70, 71, 72, υποστηρίζει με νομικά επιχειρήματα, ότι επιμένοντας στο «Σκόπια» και «Σκοπιανούς» και προβαλλόμενος ως παράδειγμα διακινδυνεύει το ενδεχόμενο να προκληθούν διχόνοια και βιαιοπραγίες μεταξύ αυτών που τον μιμούνται και μιλάνε για «Σκόπια» και «Σκοπιανούς» και τους άλλους που θα ζητάνε το νόμιμο, δηλαδή να αποκαλούν τη γειτονική χώρα Βόρεια Μακεδονία και τους πολίτες της Βορειομακεδόνες.

Στις παραγράφους 73, 74, 75, 76, 77, 78, 79, στηρίζει νομικά τη θέση ότι η χρήση των ονομάτων «Σκόπια» και «Σκοπιανοί» είναι μειωτική, υβριστική και ρατσιστική. Ο δικηγόρος στηρίζει την άποψη αυτή στην αρνητική χροιά που έχουν αποκτήσει οι χαρακτηρισμοί (γυφτοσκοπιανοί) αλλά και συνθήματα όπως «Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ Σκοπιανέ».

Στις παραγράφους 81, 82, 83, 84, 85, 86, προβάλλει τη νομική γνώμη ότι η επιμονή του να αποκαλεί την Βόρεια Μακεδονία «Σκόπια» και τον λαό της «Σκοπιανούς» θέτει σε κίνδυνο διατάραξης τις σχέσεις της Ελλάδας με την Βόρεια Μακεδονία, η οποία ως αντίποινα μπορεί να παραχωρήσει στρατιωτική βάση στην Τουρκία (παράγραφος 85), ενδεχόμενο το οποίο έχει επικαλεστεί ο ίδιος !

Στις παραγράφους 87, 88, 89, 90, 91, 92, εξηγεί ότι ο Άγγελος Συρίγος απευθυνόμενος εμμέσως στους Ελληνοκυπρίους που δεν συμμορφώνονται με τις Ελλαδικές θέσεις στο Κυπριακό με φράσεις όπως «…οι Τούρκοι όταν έρθει η ώρα να ορμήξουν ξέρουν τι σφάζουν και το έχουν αποδείξει στο παρελθόν», θέτει σε κίνδυνο διατάραξης τις σχέσεις της Ελλάδας με την Κυπριακή Δημοκρατία. Άλλωστε έχει ήδη εξοργίσει τον πρόεδρο Αναστασιάδη με εισήγησή του στην Κύπρο (παράγραφος 32, όπου και παραπομπή σε ιστοσελίδα).

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις: Ακολούθησε το pronews.gr στο Instagram για να «δεις» τον πραγματικό κόσμο!

Τέλος στις παραγράφους 94, 95, 96 προβάλλει την ανησυχία του για τις απόλυτες και απερίσκεπτες όπως τις χαρακτηρίζει, θέσεις του (επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια, επίρριψη της ευθύνης θερμού επεισοδίου ή και γενικευμένου ελληνοτουρκικού πολέμου κ.α.).

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/802242_dikigoros-ekane-minysi-ston-asyrigo-giati-apokalei-toys-skopianoys

Περίπτωση 2η: Η καθολική ομοφροσύνη και συμπαράσταση στην ενέργεια αυτού του φωτισμένου πολίτη θα μπορούσε να ανατρέψει την πολιτική, οικονομική και εθνική κακοδαιμονία της πατρίδα μας

Άναυδοι έμειναν οι εφοριακοί όταν διάβασαν το εξώδικο Καλαματιανού επιχειρηματία που αρνείται να βάλει POS.

Άναυδοι έμειναν χθες οι υπάλληλοι της εφορίας στην Καλαμάτα, όταν ένας ελεύθερος επαγγελματίας της περιοχής τούς παρέδωσε με κάθε επισημότητα «Εξώδικη δήλωση πρόσκληση συμμορφώσεως» για τους λόγους που δεν αποδέχεται να εγκαταστήσει στην επιχείρησή του ΡΟS.

Εξηγεί τους λόγους και τα άρθρα του Συντάγματος με τα οποία θεωρεί ότι έχει δικαίωμα να αρνηθεί, ενώ κάνει μια μικρή υποχώρηση να δεχτεί την εγκατάσταση του μηχανήματος, αν και η τράπεζα δεχτεί να του δίνει το… αντίστοιχο ποσοστό του τζίρου της.

Το εξώδικο πρωτοκολλήθηκε και παρελήφθη κανονικά από την Οικονομική Υπηρεσία της Καλαμάτας.

Εξώδικη δήλωση

Η εξώδικη δήλωση του ελεύθερου επαγγελματία που κατατέθηκε στην εφορία, σύμφωνα με το tharrosnews.gr έχει ως εξής:
«Με την παρούσα δήλωση σας κάνω γνωστό ότι στην επιχείρησή μου δεν πρόκειται να τοποθετήσω μηχάνημα ΡΟS για τους κάτωθι λόγους:

1) Με την τοποθέτηση του μηχανήματος ΡΟS αυτόματα γίνεται συνέταιρος και δικαιούχος στις εισπράξεις μου ένα τρίτο πρόσωπο, η τράπεζα, η οποία αρπάζει μέρος του τζίρου μου, δηλαδή με απλά λόγια μέρος της εργασίας και των κόπων μου, χωρίς να έχει συμβάλει καθόλου στα έξοδα λειτουργίας της επιχειρήσεώς μου. Ουσιαστικά εξαναγκάζεται ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας..

εν μέσω της τεράστιας οικονομικής ύφεσης που διανύει η χώρα εξαιτίας της απάτης εις βάρος μας από τους κυβερνώντες και τους τραπεζίτες, να προσθέσει ένα επιπλέον έξοδο στην επιχείρησή του, αφού τα μηχανήματα POS ενοικιάζονται από τις τράπεζες, με αποτέλεσμα να μειώνεται ακόμα περισσότερο ο τζίρος της κάθε επιχείρησης, καθώς υπάρχουν προμήθειες για κάθε συναλλαγή που διενεργείται. Όλα αυτά υποχρεωτικά, αποστερώντας μου οιανδήποτε οικονομική πρωτοβουλία.

Ποσοστά από την τράπεζα

Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να αποδεχτώ αυτό, καθώς υπάρχει ευθεία προσβολή του άρθρου 5 παρ. 1 του Συντάγματος, όσον αφορά στην οικονομική μου ελευθερία, η οποία περιορίζεται. Όποιος με υποχρεώσει, συμμετέχει σε εκβίαση και υπεξαίρεση εις βάρος μου. Αδικήματα κακουργηματικού χαρακτήρα που αντιμετωπίζονται και με την αυτόφωρη διαδικασία.

2) Με την υποχρεωτική χρησιμοποίηση των καρτών και του μηχανήματος ΡΟS, αυτόματα γνωρίζει ένα τρίτο πρόσωπο (η τράπεζα), δηλαδή ένας ιδιώτης, τις καταναλωτικές και όχι μόνο συνήθειες του χρήστη των καρτών, αποστερώντας του την οποιαδήποτε ιδιωτικότητα στην προσωπική του ζωή, προσβάλλοντας το δικαίωμα της ελευθερίας του σαν οικονομική και κοινωνική οντότητα. Ευθεία παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του Συντάγματος και των νόμων που είναι σύμφωνοι με αυτό.

3) Η αναφερόμενη εις το ΦΕΚ 1445/2017 τεύχος δεύτερο Α.Α.Δ.Ε., σύμφωνα με το Φ.ΕΚ. Ιδρύσεώς της [Φ.Ε.Κ. 94/27-05-2016. ν.4389], στερείται νομικής προσωπικότητας και, επομένως, δεν είναι νομικό πρόσωπο. Δε δικαιούται να πραγματοποιήσει ουδεμία οικονομική ή συμβολαιογραφική πράξη, ούτε να παραστεί σε δικαστήριο, λόγω ελλείψεως νομικής προσωπικότητάς της.

Επίσης, το ότι δε δίνει λογαριασμό σε καμία δημόσια κρατική υπηρεσία, τι κάνει τα χρήματα που εισπράττει και πού τα διαθέτει, είναι απόδειξη της υπεξαιρέσεως δημοσίου χρήματος και αρνούμαι να γίνω συνεργός στη διαρκή αυτή απάτη.

Παρ’ όλα αυτά, δείχνοντας καλή θέληση, δύναμαι να αποδεχτώ την τοποθέτηση του μηχανήματος POS εις την επιχείρησή μου, μόνο με την προϋπόθεση ότι και η τράπεζα θα μου δίνει το αντίστοιχο ποσοστό του τζίρου της.
Και αυτό δεν το λέω απλά εγώ. Το επιβάλλει το άρθρο 4 του Συντάγματος».

Πηγη: newsbreak.gr  και olympia.gr δημοσιεύτηκε στις 6/9/2019