“ΕΧΕΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ…ΠΟΙΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ 300 ΧΡΟΝΙΑ;”

Περίμνε το τέλος του όπως όλοι οι μεγάλοι οραματιστές και πατριώτες

Σ.γ.: Απάντησή μας: Δεν μπορούν να το καταλάβουν γιατί οι Έλληνες στηριζόμενοι  στη δυτικοφράγκικη Παιδεία που τους επέβαλλε εξ αρχής η βαυαρική τριανδρία δεν έχουν συνείδηση της Ιστορικής συνέχειας και της οδυνηρής πορείας του Έθνους μας εξ αιτίας των μεγάλων δυνάμεων που ακόμη προσκυνούν και θαυμάζουν και το χειρότερο… απομιμούνται σαν παράδειγμα και υπόδειγμα ταύτισης και πυξίδα της ζωής τους. Το πιο πάνω άρθρο εγράφη από κάποιον Ζαχαρία και φίλοι του, και αναδημοσιεύτηκε στην Ελλάνια Πύλη  ελληνολατρικό site και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν περιέχει κάποιες αλήθειες που λίγο πολύ όλοι τις ξέρουμε αλλά ευρισκόμενοι σε σύγχυση και ελλείψει εμπνευσμένου ηγέτη σκύβουμε το κεφάλι και παραδινόμαστε στα ξένα αφεντικά.

Τα σχόλια ήσαν δικά μας.

https://ellaniapili.blogspot.com/2015/06/300_23.html?spref=fb&fbclid=IwAR1mTVPeFeNOzTl018v-ifKB3aN-NpIyM-JDL7NhNQCSzMqS6HtUb9EJtfQ

Ο σπουδαίος παραμυθάς Ευγένιος Τριβιζάς με το δικό του μοναδικό τρόπο εξηγεί τη σπουδαιότητα της φαντασίας και της δημιουργικότητας για τα παιδιά στο πλαίσιο μιας ομιλίας στο TEDx Athens.

Η ομιλία του Ευγένιου Τριβιζά

Δεν κτυπάμε ποτέ τα παιδιά, γιατί το ξύλο στα παιδιά είναι σαν τον άνεμο που περιμένουμε να σβήσει την πυρκαγιά!

«Πρέπει να φανταζόμαστε όλο και περισσότερα! Στόχος της εκπαίδευσης δεν πρέπει να είναι τόσο η μετάδοση γνώσεων όσο η καλλιέργεια της δημιουργικότητας και φαντασίας του παιδιού!», ανέφερε ο Ευγένιος Τριβιζάς και συνέχισε, «Η ενθάρρυνση της δημιουργικότητας και η καλλιέργεια της φαντασίας, είναι από τις πιο παραμελημένες πλευρές των συγχρόνων εκπαιδευτικών συστημάτων. Παραγεμίζουμε τα παιδιά σαν γαλοπούλες με γνώσεις, πληροφορίες, γεγονότα και αφήνουμε τη φαντασία τους να λιμοκτονεί.

Τα παιδιά εισέρχονται στο σχολείο προικισμένα με πλούσια φαντασία και αποφοιτούν με φαντασίες ατροφικές ή στραγγαλισμένες.

Το βλέπω και στα σχολεία που επισκέπτομαι. Τα μικρά παιδιά τα βλέπεις γεμάτα φαντασία μετά από λίγο τα βλέπεις κινούνται στα πιόνια, σαν ρομπότ!».

Θέλοντας να δώσει, όμως, ένα παράδειγμα για το πώς η ενηλικίωση καταστρέφει την φαντασία, έδειξε μια φωτογραφία από έναν συνδετήρα ύψους 7 μέτρων, στο Όσλο της Νορβηγίας και ανέφερε:

«Η φαντασία είναι η πρώτη που χαρτογραφεί, τα αχαρτογράφητα νερά. Στη φαντασία μας συντελούνται αρχικά τα πιο τολμηρά ταξίδια! Σε μία μελέτη με το όνομα «Break Point and Beyond», οι ερευνητές παρουσίασαν τα αποτελέσματα μιας έρευνας σχετικά με τη δημιουργική σκέψη και για τη μέτρησή της χρησιμοποιώντας τους συνδετήρες.

Το ερώτημα για τους συνδετήρες ήταν πολύ απλό: “Σε τι μπορεί να μας φανεί χρήσιμος ένας συνδετήρας”.

Οι περισσότεροι ενήλικες καταφέρνουν να σκεφτούν το πολύ 10-15 χρήσεις. Αν κάποιος απαριθμήσει πάνω από 145-200 χρήσεις του συνδετήρα θεωρείται ιδιοφυΐα. Η έρευνα ήταν διαχρονική. Αξιολογούσαν τα ίδια άτομα σε διάφορα στάδια της ζωής τους. Σε ηλικία πέντε ετών το ποσοστό των παιδιών που σκόραρε στο υψηλότερο επίπεδο για πάνω από 145 χρήσεις του συνδετήρα ήταν 98%. Σε ηλικία 8-10 ετών το ποσοστό μειώθηκε στο 50% και ούτω καθεξής, έως ότου ενηλικιωνόμαστε όπου η μόνη χρήση που μπορεί να σκεφτεί κάποιος για έναν συνδετήρα είναι να συνδέουμε χαρτιά μεταξύ τους».

https://www.womantoc.gr/kids/article/eygenios-trivizas-paragemizoume-ta-paidia-me-gnoseis-kai-afinoume-ti-fadasia-tous-na-limoktonei?fbclid=IwAR0isG90jAiSxSp4g9rpF7IHht1ZTRCZiqf8nd8ilot01-6yvz2DoE2poYw

Το βίντεο της ομιλίας του Ευγένιου Τριβιζά…

Ο μακαριστός Πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος ένας χαρισματικός ομιλητής.

-Η αποδοχή του δυτικού ορθολογιστικού ουμανισμού (οδηγεί στο αμάρτημα αρνήσεως της Εκκλησίας).
-Ο πόλεμος εναντίον της Εκκλησίας από εγκάθετους επισκόπους (δεν είμεθα σε θέση να σας ποιμάνομε, φροντίστε να σωθείτε μόνοι σας).
-Ο πόλεμος εναντίον των Μοναστηριών.
-Οι ολέθριες εθνικές συνέπειες με την απώλεια εδαφών και αιχμαλωσία του λαού.
-Η δύναμη της μετανοίας και της εν Χριστώ ζωής.

Ευχαριστούμε τη φίλη και συνεργάτιδα Φαίη για την εγγραφή αυτή της συγκλονιστικής ομιλίας του φωτισμένου ιερέα μακαριστού π. Αθανάσιου  Μυτιληναίου. Είναι μια καταπληκτική συνεισφορά από το παρελθόν στο θέμα μας:

ΝΕΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

Μακαριστός Γέροντας π. Αθανάσιος Μυτιληναίος (1927 – 2006)

Απόσπασμα ομιλίας που εκφωνήθηκε στις 25/04 του 1983.

Κἂν ὁλόκληρος δὲ λαὸς ἁμάρτῃ, οὐ νικᾷ τὴν τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίαν. Ἐμοσχοποίησεν ὁ λαὸς, καὶ οὐκ ἀπέστη ὁ Θεὸς τῆς φιλανθρωπίας· ἠρνήσαντο οἱ ἄνθρωποι τὸν Θεὸν, ἀλλ’ ὁ Θεὸς ἑαυτὸν οὐκ ἠρνήσατο. Οὗτοι οἱ θεοί σου Ἰσραὴλ, εἰρήκασιν· καὶ πάλιν συνήθως ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ, σωτὴρ αὐτῶν ἐγένετο. Καὶ οὐ μόνος δ’ ὁ λαὸς ἥμαρτε, ἀλλὰ καὶ Ἀαρὼν ὁ ἀρχιερεύς. Μωϋσῆς γάρ ἐστιν ὁ λέγων, Καὶ ἐπ’ Ἀαρὼν ἐγένετο ὀργὴ Κυρίου· καὶ ἐδεήθην, φησὶν, ὑπὲρ αὐτοῦ, καὶ συνεχώρησεν αὐτῷ ὁ Θεός. Εἶτα Μωϋσῆς μὲν αἰτῶν ὑπὲρ ἀρχιερέως ἁμαρτάνοντος, ἐδυσώπει τὸν Κύριον· Ἰησοῦς δὲ ὁ μονογενὴς, αἰτῶν ὑπὲρ ἡμῶν οὐ δυσωπεῖ τὸν Θεόν; Κἀκεῖνον μὲν διὰ τὸ πταισθὲν οὐκ ἐκώλυσεν ἐλθεῖν εἰς ἀρχιερωσύνην· σὲ δὲ ἐξ ἐθνῶν ἐλθόντα, κεκώλυκεν εἰσελθεῖν εἰς τὴν σωτηρίαν; Μετανόησον, ἄνθρωπε, λοιπὸν καὶ αὐτὸς ὁμοίως, καὶ οὐ κεκώλυταί σοι ἡ χάρις.

Ακόμη, λέγει, όχι μόνο άτομα αλλά και λαός ολόκληρος ακόμη αν αμαρτήσει και αυτόν ο Θεός μπορεί να τον συγχωρήσει, διότι δεν νικούν την φιλανθρωπία του Θεού οι αμαρτίες ενός ολοκλήρου λαού. Και έχει το παράδειγμα εδώ της μοσχοποιήσεως του Ισραήλ. Πριν προχωρήσω όμως για να δούμε την μοσχοποίηση του Ισραήλ θα ‘θελα να σας έλεγα το εξής.

Αλήθεια, ο λαός μας αυτή τη στιγμή έχει πολλές αμαρτίες; Βέβαια κάθε λαός έχει αμαρτίες, όχι ως πρόσωπα αλλά ως λαός. Διότι έχει πάρα πολύ σημασία αυτό, το να δούμε όχι τα άτομα αλλά τον λαό σαν σύνολο. Έχει πάρα πολύ σημασία, το ξαναλέγω. Πράξεις τις οποίες δεν κάνουν πρόσωπα αλλά κάνει ο λαός. Αυτή τη στιγμή ο λαός μας έχει φοβερές αμαρτίες. Όταν λέγω ‘αυτή τη στιγμή’ βέβαια, 160 τόσα χρόνια, να εξηγούμεθα, δηλαδή μετά το 1821. Πράγμα που σας το έχω ξανααναφέρει εδώ, θα το ενθυμήστε αλλά δεν πειράζει αν το ξαναπούμε, ότι ο λαός μας άρχισε να αμαρτάνει όσο δεν αμάρτανε τα 400 χρόνια δουλείας εις τους Τούρκους. Ως λαός το ξαναλέγω.

Και ποια ήταν η αμαρτία του λαού μας; Όχι βεβαίως πορνείες και μοιχείες, αυτά αφορούσαν τον κάθε πολίτη, τον κάθε άνθρωπο και τον κάθε Χριστιανό, αλλά το ξεκίνημα της αμαρτίας του λαού μας ήταν το εξής. Όταν εκείνοι που ήσαν στην Ευρώπη, Έλληνες, και είχαν σπουδάσει έξω και δεν είχαν ζήσει τις λαχτάρες του λαού μας αλλά ζούσαν στην ασφάλεια της Ευρώπης και εκεί εσπούδαζαν, αυτοί είχαν προ πολλού χάσει την Ελληνική τους και την Ορθόδοξή τους ταυτότητα. Ναι μεν ίσως να πίστευαν ακόμα στο θέμα Ελλάς αλλά δεν πίστευαν πια στο θέμα Ορθόδοξος Εκκλησία διότι είχαν υποστεί πολλή φθορά έξω στην Ευρώπη. Και η Ελληνική τους ακόμα αγάπη και αυτή είχε ακόμη υποστεί φθορά, μην το ξεχνάμε. Αυτοί οι άνθρωποι όμως θέλησαν, αλλοτριωμένοι από τις λαχτάρες όπως σας είπα του λαού μας και τις περιπέτειές του, θέλησαν όταν η Ελλάς ελευθερώθηκε να ‘ρθουν στην Ελλάδα και να κυβερνήσουν τον λαό μας. Οι άνθρωποι αυτοί όμως είχανε μείνει ήδη ξένοι στα αισθήματα του λαού και προσπάθησαν να μεταφέρουν στην Ελλάδα τον Ευρωπαϊκόν δυτικόν ανθρωπισμόν με τον οποίον θα αντικαθιστούσαν την Εκκλησίαν.

Βέβαια το θέμα αυτό δεν ήταν καινούριο πάλι και γι’ αυτούς, διότι η περίπτωσις εισόδου του Ευρωπαϊκού ανθρωπισμού-ουμανισμού ήδη είχε σημειωθεί από τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Βλέπομε μία κίνηση μετά τον 10ον αιώνα να υπάρχει αυτή η τάσις να εισαχθεί στο Βυζάντιο ο δυτικός ουμανισμός. Εξάλλου τα τελευταία χρόνια του Βυζαντίου εδοκιμάσθησαν πολλοί από αυτήν την προσπάθεια και πολλοί λαοί του Βυζαντίου είχανε ήδη χωρισθεί, οι μεν εδέχοντο την Ορθόδοξον Πίστη και θέση και συνεπώς από την Ορθόδοξον Πίστη ΑΠΕΡΡΕΕ ο σωστός θα λέγαμε ανθρωπισμός να το πω έτσι, δηλαδή η σωστή χριστιανική ανθρωπολογία, και εκείνοι οι οποίοι εδέχοντο απ’ τη Δύση τα καινούρια εκείνα φρούτα ως ‘φώτα’ που ήρχοντο δήθεν και που φυσικά αυτοί δεν ξεκινούσαν από την Πίστη αλλά από την φιλοσοφία ή από τον ορθολογισμόν.

Σας σημειώνω μόνον έναν σταθμόν σε αυτήν την περίπτωση, τον Νικόλαο Καβάσιλα. Ο Νικόλαος Καβάσιλας, Θεσσαλονικεύς, θεολόγος μεγάλος, πάρα πολύ ηγωνίσθη εναντίον του ήδη εισερχομένου εις την Ανατολή δυτικού ανθρωπισμού και τα έργα του, όπως είναι κάποιες ομιλίες στην Θεοτόκο ή η εν Χριστώ ζωή, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία απάντησις. Μόνο που ένας που θα τα διαβάσει δε ξέρει γιατί τα έγραψε αυτά ο Καβάσιλας. Τα ‘γραψε ακριβώς για να αναχαιτίσει αυτόν τον δυτικόν ανθρωπισμόν. Το υπογραμμίζω αυτό: αυτόν τον δυτικόν ανθρωπισμόν.

Το αποτέλεσμα είναι ότι ήρθε η Άλωσις της Κωνσταντινουπόλεως και ανεκόπη αυτή η διείσδυσις του δυτικού ανθρωπισμού.

…

Έφυγαν Έλληνες έξω και εκεί εμπολιάστηκαν με αυτόν τον δυτικόν ανθρωπισμόν. Ο λαός μας όμως ακριβώς ένεκα της μακροτάτης αυτής κατοχής των Τούρκων στην Ελλάδα εγλίτωσε από αυτόν τον ορθολογιστικόν ουμανισμόν, τον φιλοσοφικόν ουμανισμόν. Γλίτωσε. Είναι όπως ακριβώς συμβαίνει με τα αρχαία κτίσματα που σώζονται όσο είναι θαμμένα και δεν τα ανακαλύψαμε. Απ’ τη στιγμή που θα κάνουμε ανασκαφή και θα τα βγάλουμε στην επιφάνεια τότε συμβαίνει το εξής: κινδυνεύουν από τους αρχαιοκαπήλους ή από την φθορά. Όσο μένουν θαμμένα είναι προφυλαγμένα. Εξάλλου η αρχαιολογική υπηρεσία το ξέρει αυτό γι’ αυτό και δεν κάνει ανασκαφές αν ξέρει ότι κάπου κάτι έχει να βρει, για να γλιτώσει ακριβώς αυτά τα κτίσματα από τους αρχαιοκαπήλους και τη φθορά, προπαντός από τους αρχαιοκαπήλους.

Όταν ελευθερώθηκε η Πατρίδα μας, και φυσικά την ελευθέρωσαν οι άνθρωποι οι ντόπιοι, οι αγωνισταί οι ντόπιοι, τότε ήρθαν οι απ’ έξω Έλληνες, μορφωμένοι αυτοί πλέον αλλά και μπολιασμένοι με τον δυτικόν ουμανισμόν, για να εκτοπίσουν την Ορθοδοξία και την Εκκλησία μας και να εισαγάγουν αυτόν τον δυτικόν ουμανισμόν. Σημειώσατε ότι αυτό είναι το αμάρτημα. Το φοβερόν αμάρτημα. Το παμέγιστον αμάρτημα. Έγιναν πάρα πολλές προσπάθειες. Σας θυμίζω στο καινούριο πια Κράτος το Ελληνικό τον Φλαμιάτο, σας θυμίζω τον Παπουλάκο. Διαβάσετε αυτές τις μορφές για να αντιληφθείτε τι εγίνετο εδώ στην Ελλάδα. ..

Όπως σας είπα όμως αυτό το αμάρτημα δεν είναι τι άλλο παρά αποστασία, στοιχειοθετεί αποστασίαν από τον Θεόν. Και έβλεπε κανένας όσο περνούσαν οι δεκαετίες, τόσο το πράγμα εγίνετο χειρότερο. Και τι δεν προσέβαλε αυτό το πνεύμα. Προσέβαλε ακόμη και την Θεολογική μας Σχολή Αθηνών, η οποία έβγαλε θεολόγους οι οποίοι εγίνοντο μετά επίσκοποι. Σημειώσατε ότι για να γίνει κανείς επίσκοπος έπρεπε να είναι θεολόγος και για να είναι θεολόγος έπρεπε να περάσει από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά περνώντας από το Πανεπιστήμιο Αθηνών έπαιρνε και τα φρούτα της Δύσεως. Και έτσι η Εκκλησία μας άρχισε να χάνει από τους επισκόπους της σιγά-σιγά το Ορθόδοξό Της φρόνημα, διότι οι διδάσκοντες καθηγηταί πάρα πολλές φορές πλην εξαιρέσεων δεν είχαν Ορθόδοξο φρόνημα. Αυτό βεβαίως επηρέασε πάρα πολύ την εκκλησιαστική ζωή του τόπου μας, αναμφισβήτητα.

Μέχρι, για να μην πολυπραγμονώ, μέχρι που μπήκαμε στην ΕΟΚ αυτό το αμάρτημα συνεχίζει, διότι μπαίνοντας στην ΕΟΚ αυτός ο σκοπός υπήρχε: ό,τι απέμεινε από την Ορθόδοξον τοποθέτηση του λαού μας να πεταχτεί έξω. Στην πραγματικότητα λοιπόν εκείνοι που μας κυβέρνησαν στα 160 τόσα χρόνια μέχρι σήμερα -πλην εξαιρέσεων το ξαναλέγω- απέβλεπαν ή λίγο ή πολύ, ή συνειδητά ή ασυνείδητα, ή από πολιτική σκοπιμότητα ή όχι, το θέμα είναι ότι απέβλεψαν όλοι στο να εξωστρακίσουν την Ορθόδοξο Πίστη από τον λαό μας και να εισαγάγουν τον ορθολογιστικόν, δυτικού τύπου ουμανισμόν-ανθρωπισμόν.

Και αυτή τη στιγμή δε στις ημέρες μας το βλέπομε να καλπάζει. Γιατί λέγω στις ημέρας μας να καλπάζει; Διότι απλούστατα η πορεία αυτής της καταστάσεως ακολουθεί όχι αριθμητική καμπύλη αλλά γεωμετρική, εκθετική καμπύλη. Με αυτήν την έννοια. Επόμενον ήτανε στην αρχή ο λαός να έχει μεγάλη αντίσταση, τώρα η αντίστασή του όλο και μικραίνει και μικραίνει, και ερχόμενο αυτό το πνεύμα διαρκώς να επιβληθεί ο λαός πια ή δεν το καταλαβαίνει ή έτσι του αρέσει πια. Αποδέχεται αυτό το ουμανιστικό πνεύμα της Δύσεως και απεμπολεί αυτό που είχε πατρογονικό. Αυτό είναι το μεγάλωμα και το υπ΄ αριθμόν ένα αμάρτημα του λαού μας. Τώρα όλα τ’ άλλα είναι αποτέλεσμα αυτού του πνεύματος. Όλα τ’ άλλα. Για να καταλάβετε δηλαδή τί θα πει αμαρτάνει ένας λαός.

Και λέγει τώρα εδώ ο Άγιος Κύριλλος, είδες, η Χάρις του Θεού μπορεί να σώσει έναν λαό όταν μετανοήσει γιατί έχει αμαρτήσει. Δεν ξέρω βέβαια αν ο λαός μας αυτή τη στιγμή είναι σε θέση να μετανοήσει. Δεν ξέρω. Για την ώρα δεν έδειξε δείγματα να μετανοεί, αντιθέτως μάλιστα κινείται με κάθε προσπάθεια και δύναμη όλο και να τονίσει την αποστασία του από τον Θεό, με κάθε τρόπο. Με κάθε τρόπο.

Αλλά αυτό ξέρετε με τι αντιστοιχεί με τον αρχαίο λαό του Ισραήλ; Το ότι ο λαός του Ισραήλ εμοσχοποίησε, που το αναφέρει εδώ ο Άγιος Κύριλλος. Τί ήτο αυτό; Αγαπητοί μου 40 μέρες ανέβηκε ο Μωυσής πάνω εις το όρος Σινά για να πάρει κατ’ εντολή του Θεού τις Εντολές. Σαράντα ημέρες, όχι παραπάνω. Και επέρασαν οι μέρες και ο λαός άρχισε να ανησυχεί τι απέγινε ο Μωυσής και τότε είπαν, α ο Μωυσής πρέπει να χάθηκε.. Τι; Να χάθηκε; Καλά για σταθείτε. Δεν είδαν το βουνό να είναι πυρίκαυστο χωρίς να είναι ηφαίστειο το Σινά; Δεν είδαν τον γνόφον και τον ζόφον επί της κορυφής; Δεν άκουσαν την φωνή του Θεού σαν σάλπιγγες δυνατές που τους έπιασε φόβος και τρόμος; Τα ξέχασαν; Τα ξέχασαν. Μέσα σε λιγότερο από 40 ημέρες αγαπητοί μου τα ξέχασαν. Μα είναι δυνατόν;

Εμείς άμα διαβάζουμε την ιστορία των Εβραίων λέμε, ‘μα είναι δυνατόν;΄ Α, κάποτε το έλεγα κι εγώ αλλά είναι δυνατόν για τον κάθε λαό. Και εμείς ξεχνάμε έτσι. Έτσι είμεθα επιλήσμονες των θαυμάτων του Θεού και της παρουσίας του Θεού. Αποτέλεσμα. Πιάνουν τον Ααρών και του λένε, θα μας κάνεις ένα μοσχάρι κατά απομίμηση της λατρείας των Αιγυπτίων και θα το λατρεύσουμε. Αυτός θα είναι ο Θεός μας από εδώ και εμπρός. Βρε αμάν -με συγχωρείτε με την γλώσσα που μιλάω έτσι- μα δεν είναι σωστό.. Εκ των υστέρων ο Ααρών όταν είδε τον οργισμένο Μωυσή εδικαιολογήθηκε έτσι, ξέρεις λέγει κύριε την ορμή αυτού του λαού, εζήτησαν να με φονεύσουνε όταν εγώ αρνήθηκα. Εζήτησαν να με φονεύσουνε και προκειμένου να μην με φονεύσουν τους είπα, ε μαζέψτε ότι χρυσά αντικείμενα έχετε, φέρτε τα μου τα εδώ να τα βάλω σε χυτήρα να σας βγάλω το μοσχάρι και να το λατρεύετε. Αυτό έκανα. Έτρεμε ο καημένος ο Ααρών όταν τα έλεγε αυτά εις τον Μωυσέα, τον οργισμένον πολύ δικαιολογημένα Μωυσέα.

Και τότε όταν έκαναν το μοσχάρι αυτό το έστησαν σε εμφανές σημείον του στρατοπέδου των και άρχισαν να γιορτάζουν, να λατρεύουν οργιαστικά, δηλαδή όπως είχανε πάρει από την Αίγυπτο κτλ, που οι λατρείες των ειδώλων ήσαν συνοδευόμενες με όργια, γενετήσια όργια. Και εδώ στην Ελλάδα η λατρεία του Βάκχου, του Διονύσιου, η λατρεία της Αφροδίτης ήτανε θα λέγαμε οργιαστικές λατρείες.

Και τότε κατέβηκε ο Μωυσής, είδε τον λαό να αμαρτάνει. Σε τί; Στη μοσχοποίηση, στην αποστασία. Και τότε αγαπητοί μου επέταξε τις πλάκες χάμω, τις έσπασε και είπε, ένας λαός που με τόσην ευκολία μπορεί να ειδωλολατρεί, δεν είναι άξιος να πάρει θεοχάρακτες πλάκες που είναι γραμμένος εκεί ο νόμος του Θεού. Και τότε έπεσε σφαγή μέσα στο στρατόπεδο και τότε έτρεμε μπροστά στην οργή του Μωυσέως ο Ααρών κτλ. Αλλά ο λαός όμως μετενόησε και όταν μετενόησε ο Θεός συνεχώρησε τον λαό. Είναι κάτι που πραγματικά κάνει πολύ εντύπωση. Εξάλλου ολόκληρη η ιστορία του Ισραήλ δεν είναι τίποτε άλλο παρά αποστασία, τιμωρία, μετάνοια, δικαίωσις, και πάλι αποστασία, τιμωρία, μετάνοια, δικαίωσις. Αυτούς τους κύκλους όλη τους τη ζωή οι Ισραηλίται έκαναν απέναντι στον Θεό.

Ακούστε αυτή τη φρασούλα: ἠρνήσαντο οἱ ἄνθρωποι τὸν Θεὸν, ἀλλ’ ὁ Θεὸς ἑαυτὸν οὐκ ἠρνήσατο. Οὗτοι οἱ θεοί σου Ἰσραὴλ, εἰρήκασιν·

Είπαν, αυτοί είναι θεοί σου, όπως το μοσχάρι το χρυσό·

καὶ πάλιν συνήθως ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ, σωτὴρ αὐτῶν ἐγένετο.

και πάλι ο Θεός, ως συνήθως, πάλι εγίνετο ο Θεός τους και ο Σωτήρας τους. Τους τιμωρούσε αλλά πάλι όμως τους συγχωρούσε γιατί μετανοούσε ο λαός. Και όχι μόνο τον λαό συνεχώρησε ο Θεός αλλά και τον αμαρτήσαντα αρχιερέα τον Ααρών. Διότι προσευχήθηκε ο Μωυσής υπέρ του Ααρών και ο Θεός συνεχώρησε τον Ααρών. Βλέπετε λοιπόν ότι ο Θεός συγχωρεί έναν αμαρτήσαντα λαόν;

Αγαπητοί μου κι εμείς όπως και άλλοτε σας έχω πει είμαστε πολύ κοντά στον τυπικό λαό του Ισραήλ ή περίπου είμεθα κι εμείς ένας ‘τυπικός’ λαός επειδή δεχθήκαμε πρώτοι το Ευαγγέλιο, επειδή είμεθα Ορθόδοξοι, επειδή, επειδή, επειδή, συνεθέσαμε την πίστη με την ζωή την εθνική και είμεθα θα λέγαμε ένα πιστό αντίτυπον του λαού του Ισραήλ που είναι ‘τύπος’. Και στο θέμα της τιμωρίας, κι εκεί πρέπει να είμαστε κάπως έτσι. Μην μας τιμωρήσει ο Θεός. Εγώ σας είπα το αμάρτημά μας. Σας το είπα, είδατε ποιο είναι τώρα αυτό. ΑΡΝΟΥΜΕΘΑ ΠΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

Βλέπει δε κανείς τα τελευταία χρόνια, συστηματικά -τελευταία χρόνια, πείτε 10, πείτε 20 χρόνια, δεν ξέρω- συστηματικά να υπάρχει αυτή η προσπάθεια να προσβληθεί η Εκκλησία.

ΕΣΕΙΣ ΘΑ ΠΙΣΤΕΥΑΤΕ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΟΤΙ ΤΥΧΑΙΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

Εγώ θα σας έλεγα ότι δεν μπαίνουν παρά σκοπίμως ..  ΣΚΟΠΙΜΩΣ. Ευοδώνουν και Πατριάρχες ακόμα αυτές οι σκοτεινές δυνάμεις για να εξωθήσουν την Εκκλησία του Χριστού, να Την αλώσουν. Ναι, ναι, ούτε καινούρια πράγματα λέω, ούτε πρωτοφανή. Λίγο πολύ θα έχετε διαβάσει και θα ξέρετε. Προωθούν σε μεγάλες θέσεις ιερατικές, ανθρώπους που ξέρουν ότι θα τους επιβάλουν οι σκοτεινές δυνάμεις τη θέλησή τους για να προσβάλουν τελικά την Εκκλησία. Η Μασωνία έχει δουλέψει πάνω στον τομέα αυτόν φοβερά, φοβερά έχει δουλέψει.

Λοιπόν τί λέτε; Όταν από την άλλη μεριά προσπαθούν κάθε εκκλησιαστικό θεσμό να τον προσβάλλουν. Τελευταία αρχίζουν να προσβάλλουν τα Μοναστήρια. Βεβαίως δεν είναι καινούριο αυτό. Η πρώτη προσβολή που έγινε των Μοναστηριών ήταν το 1833. Δεν είναι καινούριο πράγμα. Εκεί είχαμε μία δήωση των Μοναστηριών, λεηλάτηση άνευ προηγουμένου. Διώξιμο μοναχών και μοναζουσών άνευ προηγουμένου. Ένα πλήγμα εναντίον των Μοναστηριών μόλις αγαπητοί μου δέκα περίπου χρόνια μετά από την απελευθέρωση της Πατρίδος μας, που συνετέλεσαν τα Μοναστήρια τα μέγιστα υπέρ της ελευθερίας της Πατρίδος μας. Από τότε κατά περιόδους ο αγώνας εναντίον του θεσμού του μοναχισμού είναι αμείλικτος και μάλιστα πολύ τελευταία φαίνεται ότι πια επήραν την απόφαση να κάνουν δουλειά γερή και να τελειώνει η ιστορία, γιατί απλούστατα τα Μοναστήρια .. είναι αντίσταση. Εγώ θα έλεγα και θετική και αρνητική αντίσταση αλλά ας το πάρουμε από την αρνητική αντίσταση, δηλαδή, είναι κυματοθραύσται αυτών των ρευμάτων που έρχονται, απ’ όπου έρχονται. Και σου λέγει, δεν γίνεται, πρέπει να φύγουν από τη μέση, να φύγουν από τη μέση, δεν πρέπει να υπάρχουν τα Μοναστήρια και με κάθε τρόπο τα διαβάλλουν.

Τελευταία ετέθη σε πολλά σχολεία το ερώτημα στα παιδιά Δημοτικού και Γυμνασίου: τί γνώμη έχετε για τα Μοναστήρια; Μας χρειάζονται; Και απήντησαν τα παιδιά εν φωνή, δεν μας χρειάζονται τα Μοναστήρια. Προπαρασκευή ξηλώματος του μοναχικού θεσμού. Και προσπαθούν τώρα για να ρίξουν στάχτη στα μάτια, και ότι εμείς δεν προσβάλλουμε την Εκκλησία, ότι δεν έχει καμμία σχέση ο θεσμός του μοναχισμού με την Εκκλησία. Αν είναι δυνατόν! Μόνο αθεολόγητοι άνθρωποι θα μπορούσαν να πουν ότι δεν έχει σχέση η Εκκλησία με τον μοναχισμόν. Οι ρίζες του μοναχισμού είναι μέσα στην Αγία Γραφή. Εκεί είναι οι ρίζες του μοναχισμού. Αυτός ούτος ο Κύριος 40 ημέρες έζησε εις την έρημον και αυτός ούτος ο μείζων εν γεννητοίς γυναικών Ιωάννης ο Βαπτιστής ήτο από νήπιον εις την έρημον, ασκητής που δεν τον έφτασε ποτέ κανένας στα μέτρα της ασκήσεως και του οποίου χαρακτηριστικά η ιδία η Αγία Γραφή αναφέρει όταν λέγει: φορούσε μόνο ένα τρίχινο ένδυμα, έτρωγε μόνον ακρίδες και μέλι άγριο, φορούσε μια λωρίδα για ζώνη και ήτανε ασκητικότατος. Αυτά ακριβώς που βρίσκουμε στον μοναχισμό. Και θα λέγαμε ότι ο μοναχισμός είναι κάτι ξένο από την Εκκλησίαν; [σ.σ. δυστυχώς τώρα έχουν βρει έναν πιο ύπουλο και αποτελεσματικό τρόπο να υποτάξουν τον μοναχισμό, τον αλλοιώνουν εκ των έσω, αλλοιώνουν αυτά ακριβώς τα ασκητικά του χαρακτηριστικά με ευρωπαϊκά κονδύλια].

Αυτά όλα είναι η προσβολή κατά της Εκκλησίας, των τελευταίων οχυρών θα λέγαμε της Εκκλησίας, ακριβώς για να επικρατήσει αυτός ο δυτικού τύπου, σας είπα, ορθολογιστικός ουμανισμός. Δεν είναι καινούρια αυτά που σας λέγω ούτε άγνωστα. Δεκαετίες πίσω δουλέψαν άνθρωποι για να γίνουν αυτά και γίνονται και τελεσιουργούνται. Εγώ σας καλώ σε μία επαγρύπνηση.

Μάλιστα συμπτωματικά, τώρα το θυμήθηκα παρότι θα σας το έλεγα την ώρα των αποριών, ακούστε τώρα να ιδείτε και θα πάρετε μία εικόνα. Λυπούμαι που θα το πω αλλά τί να κάνουμε; Η ‘Απογευματινή’, 13 Απριλίου του ’83, δημοσίευσε το εξής: «Με εγκύκλιό του ο Μητροπολίτης Φθιώτιδος Δαμασκηνός που έστειλε στις Εκκλησίες της περιφερείας του, γνωστοποιεί ότι με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδας αποκαταστάθηκε εκκλησιαστικώς η Αθανασία Σάμαρη (Αγία Αθανασία Κρικέτου) και γίνεται δεκτή όπως κάθε Ορθόδοξος Χριστιανός στα Μυστήρια της Εκκλησίας.» Τι θα λέγατε για αυτό; Τι θα λέγατε για αυτό! Όταν αυτή είναι μια δαιμονισμένη γυναίκα και λοιπά .. να μην λέω πιο πολλά. Και γίνεται εγκύκλιος και την αποκαθιστά.

Δεν έχω παρά να σας πω τούτο: είναι τα αποτελέσματα των όσων σας είπα. Προσέβαλαν την Εκκλησία εκ των έσω. Έβαλαν ανθρώπους κατά καιρούς να διοικούν την Εκκλησία που δεν είχαν καμμία σχέση με την Εκκλησία. Εδώ είναι το μέγα δυστύχημα και σαν συμπέρασμα εγώ θα σας έλεγα το εξής αγαπητοί μου: Αυτήν την στιγμή ο λαός ας φροντίσει να ποιμάνει τον εαυτόν του γιατί εμείς δεν είμεθα σε θέση να σας ποιμάνομε. Λυπούμαι που το λέγω. Φροντίστε να σωθείτε. ΦΡΟΝΤΙΣΤΕ ΝΑ ΣΩΘΕΙΤΕ.

Όλα είναι καρποί αυτού του μεγάλου αμαρτήματος. Πόσο το τόνισα. Ας μετανοήσουμε λοιπόν. Όπως μετανόησε και ο παλιός Ισραήλ ας μετανοήσουμε για να μην έρθει πραγματικά η καταστροφή. Και ο Θεός απειλούσε, να σας πω μία από τις απειλές, με πολλά πράγματα απειλούσε ο Θεός αλλά δύο ήταν οι κυριότερες: Η ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΕΔΑΦΙΚΩΝ ΟΡΙΩΝ ΚΑΙ Η ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ. Μάλιστα το θέμα της αιχμαλωσίας και ο Μωυσής το προφήτευσε και μάλιστα είπε ότι από Βορρά θα σας αιχμαλωτίσουν. Και ήρθαν οι Νινευΐται πρώτα, οι Ασσύριοι, και αιχμαλώτισαν το Βόρειον Βασίλειον και μετά ήρθαν οι Βαβυλώνιοι, ο Ναβουχοδονόσωρ, και αιχμαλώτισε το Νότιον Βασίλειον. Αλλά και τα όρια άρχισαν να σμικρύνονται. Τα μεγαλύτερα όρια που ποτέ είχε ο Ισραήλ ήταν στην εποχή του Δαυίδ και του Σολομώντος. Ήταν η ‘χρυσή εποχή’ του Ισραήλ αλλά ο Σολομών ημάρτησε και του λέγει ο Θεός, δεν θα τιμωρήσω εσένα για χάρη του πατέρα σου, θα τιμωρήσω όμως οπωσδήποτε τους απογόνους σου. Ο γιος του έχασε τον Βορρά, τη Σαμάρεια, και έγινε άλλο Βασίλειο. Χώρισε ο λαός σε δυο Βασίλεια και από εκεί οι ποικίλες σμικρύνσεις.

Λοιπόν. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΜΙΚΡΥΝΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ, ΝΑ ΧΑΣΟΜΕ ΚΑΙ ΕΔΑΦΗ. Και αυτό, να βάλει ο Θεός το χέρι Του ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΜΑΣ. Να το ξέρετε αυτό το πράγμα γιατί υπάρχει το ιστορικό προηγούμενο και ερμηνευτικά στην Αγία Γραφή είναι κατατεθειμένο. Διότι δεν κάνομε ερμηνεία φιλοσοφική της ιστορίας αλλά έχομε αποκάλυψη της ερμηνείας της ιστορίας. Διότι εκεί εξηγεί ο Θεός, θα σας μικρύνω τα όρια επειδή επαναστατείτε εναντίον μου. Και αυτό δεν είναι αποτέλεσμα φιλοσοφικής κριτικής, φιλοσοφικής ερεύνης, φιλοσοφικής σκέψεως, το γιατί και πως και το τι. Όχι, αλλά το αποκαλύπτει ο Θεός αυτό. Συνεπώς ας το προσέξουμε. Και τότε που μικρύναμε και η Κωνσταντινούπολις έμεινε μόνο μία πόλις, εκείνη η παλιά μεγάλη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ήταν αυτός ο λόγος.

Αν μου πείτε ότι οι Αυτοκρατορίες και οι λαοί κάποια στιγμή μεγαλώνουν πολύ και μετά αρχίζουν και μικραίνουν και κάποτε χάνονται, αυτό είναι ένας ιστορικός νόμος.. Δεν υπάρχουν ιστορικοί νόμοι. Αν θα θέλαμε να δούμε την ιστορία βεβαίως φιλοσοφικά θα βγάζαμε αυτούς τους ιστορικούς νόμους. ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ και οποιοσδήποτε λαός, ή Χριστιανικός ή μη Χριστιανικός, στέκεται σωστά ή όχι σωστά, ο Θεός μεγαλώνει ή μικραίνει. Δεν μου λέτε παρακαλώ, τί είπε ο Θεός για τους Βαβυλωνίους; Θα τους εξαφανίσω από τον χάρτη και απ’ την ιστορία. Εξαφανίστηκαν. Τί είπε ο Θεός; Είπε ο Θεός ότι τους Βαβυλωνίους θα τους τιμωρήσουν οι Πέρσαι και τους Πέρσας θα τους τιμωρήσουν οι Έλληνες, και αυτά ειπώθηκαν, πριν γίνουν, στις περίφημες εκείνες προφητείες του Δανιήλ που προφητεύει και για τους Έλληνες. Αλλά και οι Έλληνες λέει θα τιμωρηθούν. Ήρθαν οι Ρωμαίοι διότι ναι ήσαν ειδωλολάτρες οι Έλληνες.. μπορούσαν να λατρεύουν την Αθηνά, ήθελαν και την Αρτέμιδα -ειδωλολάτρες το ξαναλέγω. Αλλά εσείς υπερβήκατε και την φύση την ίδια. Όταν λατρεύετε την Αφροδίτη και τον Βάκχο και μετέχετε σε παραφύσιν αμαρτήματα ω Έλληνες, παραφύσιν αμαρτήματα, ω Έλληνες!, τότε θα σας τιμωρήσει ο Θεός γιατί πια εδώ υπερβήκατε τον γραπτόν νόμον της συνειδήσεως. Παραβήκατε αυτήν την ίδια την φύσιν. Γι’ αυτό τιμωρούσε ο Θεός. Ο Θεός λοιπόν τιμωρεί τους λαούς και δεν υπάρχουν ιστορικοί νόμοι που κρίνουν τα πράγματα. Όχι δεν υπάρχουν ιστορικοί νόμοι. Ο Θεός κυβερνά τους λαούς, αναδεικνύει ή τιμωρεί.

Μετανόησον, ἄνθρωπε, λοιπὸν καὶ αὐτὸς ὁμοίως, καὶ οὐ κεκώλυταί σοι ἡ χάρις.

Μετανόησε λοιπόν άνθρωπε κι εσύ και δεν θα σε εμποδίσει η Χάρις του Θεού.

Ἀνεπίληπτόν σου παράστησον εἰς τὸ ἑξῆς τὸν τρόπον·

Αλήθεια, τώρα που ακούσατε αυτά που σας είπα, και δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που τα είπα αυτά, πες τε μου πως αισθάνεσθε; Μέσα σας αγανακτείτε, πονάτε. Ε, ακούστε να σας πω. Ακούστε να σας πω. Αν είμεθα εδώ κάποιοι άνθρωποι, ένας κάποιος αριθμός, όχι μικρός και μάλιστα άνδρες και νέοι οι πιο πολλοί άνθρωποι, ακούστε κάτι: ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΑΝ ΕΜΕΙΣ ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ. Μα θα μου πείτε, προηγουμένως σας είπα ότι εδώ δεν αμαρτάνουν πρόσωπα αλλά ένας λαός. Μάλιστα. Αλλά και στα Σόδομα ένας λαός είχε αμαρτήσει αλλά ο Θεός τελικά δέχεται αν παρέμεναν 10 άνθρωποι καθαροί να μην καταστρέψει ένα ολόκληρο λαό. Έτσι, και αυτό κατατεθειμένο στην Αγία Γραφή είναι. Έχομε την Αποκάλυψη, έχομε την βεβαιότητα της Αποκαλύψεως. Δεν είναι κατ’ επίνοιαν το συμπέρασμα αλλά είναι κατά αποκάλυψιν, που σημαίνει, αν σε κάθε πόλη Ελληνική και σε κάθε χωριό Ελληνικό υπάρχουν μερικοί άνθρωποι οι οποίοι ζουν την ζωή της μετανοίας και οδύρονται για την κατάσταση που υπάρχει, της αποχριστιανοποιήσεως του λαού μας -γιατί πια, τι είπα τώρα, καταρχάς είπα για την Ορθοδοξία, όχι μόνο πάμε να χάσουμε την Ορθοδοξία μας αλλά και την Χριστιανική μας ιδιότητα– τότε ο Θεός ίσως συγχωρήσει τον λαό μας, ανεχθεί τον λαό μας και δεν μας τιμωρήσει ένεκα αυτών των ανθρώπων οι οποίοι θα έχουνε μετανοήσει.

Άρα έχουμε καθήκον αν αγαπάμε τον λαό μας, αν αγαπάμε την Πατρίδα μας, εμείς να μην αμαρτάνομε και να είμεθα εν μετανοία. Αν με ερωτήσετε ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΥΨΗΛΟΤΕΡΑ ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΝΑ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΤΟΥ, ΘΑ ΣΑΣ ΕΛΕΓΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ: ΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΑΜΑΡΤΑΝΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΑΕΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ.

Δεν υπερηφανεύομαι αλλά δοξάζω τον Θεό, ο Θεός με βοήθησε, αυτή τη θέση που σας λέγω αυτή την στιγμή την είχα όταν ήμουν στρατιώτης. Την ίδια θέση. Ούτε αφήρεσα ούτε πρόσθεσα τίποτα σε αυτά που σας λέγω. Και τότε το έλεγα σε συναδέλφους, ότι ο καλύτερος, ο υψηλότερος έχων την φιλοπατρία μέσα του είναι ο Χριστιανός. Αυτός που ζει αληθινή Χριστιανική ζωή, αυτός που ζει εν παρθενία ακόμη εάν θέλετε, όχι αυτοί που τρέχουν και κυνηγάνε τις γυναίκες.. Αυτοί δεν αγαπάνε την Πατρίδα τους γιατί αυτοί είναι παράγοντες καταστροφής της Πατρίδος των, θετικώς και αρνητικώς. Όχι μόνο από πλευράς τιμωρίας του Θεού που παραβαίνουν τις εντολές Του, αλλά και από την πλευρά ακόμη ότι οι ίδιοι ως μέλη μια Πατρίδος γίνονται ανίκανοι να κρατήσουν την Πατρίδα τους όρθια. Είναι σάπιοι άνθρωποι, ούτε να δουλέψουνε δεν μπορούνε. Συνεπώς, βλέπετε ποιος είναι ο αληθινά φιλόπατρις και ποιος αληθινά αγαπάει την Πατρίδα του; Εκείνος που ζει όπως ο Θεός θέλει και ακόμη φροντίζει με κάθε τρόπο να μην αμαρτάνει και να είναι εν μετανοία.

Ας μετανοούμε λοιπόν αγαπητοί μου και να είστε σίγουροι, αν ο Θεός κρίνει δεν θα τιμωρήσει την Πατρίδα μας αν δει την μετάνοια έστω αυτών των λίγων πιστών ανθρώπων. …

Πηγή Κατηχήσεις Αγίου Κυρίλλου. Ομιλία αριθμός 17 που έγινε στις 25/04/1983.

Απομαγνητοφώνηση Φαίη για το ιστολόγιο ΑΒΕΡΩΦ [από 20:45 έως τέλος]

Σημείωση: Ευχαριστώ την σχολιάστρια Αργυρώ που μου υπέδειξε την συγκεκριμένη ομιλία.

Τα λέει όλα ξεκάθαρα και θαρραλέα επομένως η παγκοσμιοποίηση οφείλει να του ορμήσει. Κάθε υγιής και φυσιολογική φωνή πρέπει να φιμωθεί. Η παλινδρόμηση στη χορεία και τον χορό του σεξουαλικού ενστίκτου πρέπει να φτάσει στο απόγειό της μεταμορφώνοντας τους ανθρώπους σε διεστραμμένα όντα, σε τέρατα μη συγκρινόμενα με τα πιο άγρια ζώα. Αδικούμε τα ζώα, είναι πολύ πιο σπλαχνικά και ειρηνικά από τους ανθρώπους!

Επομένως όργανα της ΝΕΑΣ  ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ χυμήξτε στον Νεόφυτο Μόρφου!

Βλέποντας την άδικη δίωξη του σεπτού Ιεράρχη της Ορθοδοξίας Μητροπολίτου Μόρφου κ.κ. Νεοφύτου, μαθητού των μεγάλων Αγίων Γερόντων των καιρών μας, αποφασίσαμε να πάρουμε θέση.

Κατηγορούν τον Μητροπολίτη Μόρφου για ρατσισμό επειδή σε συγκέντρωση Χριστιανών είπε
τα αυτονόητα, αυτά που πιστεύει η Εκκλησία και αυτά που παραδεχόταν η κοινωνία μας (σε Ελλάδα και Κύπρο) μέχρι πριν από λίγα χρόνια για την ‘κατά φύσιν’ και ‘παρά φύσιν’ σεξουαλική σχέση, για την ομοφυλοφιλία και για τις εκτρώσεις.

Ο επίσκοπος Μόρφου έδωσε πιθανή επιστημονική εξήγηση της ομοφυλοφιλίας χωρίς να προσβάλει πρόσωπα. Για την Εκκλησία, όλα τα πρόσωπα είναι εικόνες Χριστού, άρα ιερά και αξιαγάπητα, η αμαρτία όμως δεν είναι αποδεκτή διότι καταστρέφει τον άνθρωπο. Ένας επίσκοπος ομιλεί με αγάπη στο ποίμνιό του, θέλοντας να το διαφυλάξει! Αυτό με κανένα τρόπο δεν συνιστά υποκίνηση των ακροατών σε μίσος ή σε βιαιοπραγία εις βάρος άλλων! Πού είδαν κάποιοι την “προσβολή”, την “υποκίνηση μίσους”, τον “ρατσισμό”;

Παραδόξως, διώκεται ένας ιεράρχης που κηρύττει το λόγο της Ορθοδοξίας όπως συμβαίνει κατά τα τελευταία 2.000 έτη, αλλά δεν διώκονται εκείνοι που συστηματικά προσβάλλουν τα Θεία και το εθνικό σύμβολο με λόγια και έργα!

Εάν ένας επίσκοπος διώκεται διότι μαρτυρεί την διδασκαλία της Εκκλησίας, τότε όλοι διωκόμεθα. Μήπως πίσω απ’ αυτήν την ανίερη, μαζική επίθεση, κρύβονται τελικά προθέσεις φίμωσης του Ιεράρχη και της Ορθοδοξίας γενικότερα για ζητήματα πίστεως;
Θεωρούμε ότι η ενορχηστρωμένη επίθεση κατά του Μόρφου θέλει να παρασύρει την Δικαιοσύνη της Κύπρου σε ποινικές διώξεις (ως εάν οι Εισαγγελείς να μην γνωρίζουν τη δουλειά τους), ώστε να τρομοκρατηθούν Ιεράρχες και πιστοί για να μην μιλούν τον λόγο του Θεού και των Πατέρων.

Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι θεωρούμε αδικαιολόγητη και άδικη την επίθεση κατά του Μητροπολίτου Μόρφου κ.κ. Νεοφύτου. Η διατύπωση των θέσεών του αποτελεί όχι μόνο συνταγματικό του δικαίωμα αλλά και ηθική υποχρέωσή του προς τα πνευματικά του τέκνα. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο Αρχηγός της Αστυνομίας της Κύπρου θα διαπιστώσει το αβάσιμο της κατηγορίας περί ενδεχόμενης διάπραξης ποινικού αδικήματος και ότι η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου αλλά και της Ελλάδος θα προβάλουν την διδασκαλία της Εκκλησίας περί ομοφυλοφιλίας όπως είναι διατυπωμένη στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη (Ενδεικτικά: Προς Ρωμαίους 1, 26-32, Προς Κορινθίους Α’ 6, 9-11. Ιούδα, 7, Λευιτικόν Κ, 13.) και στους λόγους των Αγίων Πατέρων και, βάσει αυτής, θα υπερασπίσουν τον Πανιερώτατο κ. Νεόφυτο.

Υπογραφές (κατ’ αλφαβητική σειρά)

Ανδρεάτος Αντώνιος, Καθηγητής Πληροφορικής Σχολής Ικάρων

Αντωνιάδης Ιωάννης, Δρ Φυσικής, εκπαιδευτικός, Θεσσαλονίκη

Αποστολάκης Μιχαήλ, Ιατρός Καρδιολόγος, Gloucester, UK

Βασιλειάδης Δαμιανός, εκπαιδευτής, συγγραφέας

Βιδάλης Μιχαήλ, Αρχιτέκτων, Δρ Αστικής Κοινωνιολογίας

Δενάζης Σπυρίδων, Αναπλ. Καθηγητής, Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών Πανεπιστημίου Πατρών

Δρίτσος Στέφανος, Ομότιμος Καθηγητής Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών Παν. Πατρών

Δροσίτης Ιωάννης, Δρ Μηχανικός Υπολογιστών, Lead Platform Engineer at European Banking Authority, Paris, France

Ιεραπετρίτης Δημήτρης, Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών

Ιστσέν Δημοσθένης, Ιατρός Καρδιολόγος

Καρακατσάνης Κωνσταντῖνος, τ. Καθηγητής Πυρηνικῆς Ἰατρικῆς ΑΠΘ

Καψοκαβάδης Αλέξανδρος, Δρ Εθνομουσικολογίας, Μουσικός, Συνθέτης

Κοζυράκης Εὐμένιος, Πολιτικός Μηχανικός

Κουρούμαλης Ηλίας, Ομότιμος Καθηγητής Γαστρεντερολογίας Ιατρικής Σχολής Παν. Κρήτης

Κωτσαλάς Ιωάννης, Δρ Φυσικής, Δρ Χημείας, Καθ. Ανωτ. Εκκλησιαστικής Ακαδημίας

Lazaridis Anastasios, PhD, Prof Emeritus, Widener Univ., PA, USA

Lazaridis Christina, PhD, Chemist, USA

Μαυρίδης Σταύρος, Ιατρός Παθολόγος

Μεταλληνός Δημήτριος, Δρ Ιστορίας Ιονίου Πανεπιστημίου

Μπακάλης Ναούμ, τέως Διευθυντής Ερευνών, Ινστιτούτο Θεωρητικής και Φυσικής Χημείας & άμισθος Επιστημονικός Συνεργάτης, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών

Μπαλτατζής Παναγιώτης, Ιατρός, Βαλτιμόρη, Μαίρυλαντ, ΗΠΑ

Νατσιός Δημήτριος, Δάσκαλος

Ντόκος Σωκράτης, Associate Professor of Biomedical Engineering, Sydney Australia

Ντούλης Ανδρέας, Καθηγητής Βιολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Οἰκονομάκος Ἐλευθέριος, Συνταξ. Μηχανολόγος-‘Ηλεκτρολόγος ΕΜΠ, PhD Univ. of Strathclyde

Παναγόπουλος Αλέξιος, Τακτικό Μέλος Διεθνούς Σλαβικής Ακαδημίας Επιστημών Μόσχας

Παναγόπουλος Εμμανουήλ, Αμ. Επ. Καθηγητής Χειρ/κής ΕΚΠΑ, τ. Συντ/στής Δ/ντής ΕΣΥ, Νοσοκ. Ο Άγιος Σάββας

Παπαγιάννης Γρηγόριος, Καθηγητής Βυζαντινής Φιλολογίας ΔΠΘ

Παπαδόπουλος Νικόλαος, MD, PhD, FEBO, Ομότιμος Καθηγητής Ιατρικής ΑΠΘ

Παύλος Γεώργιος, τ. Καθ. φυσικής και φιλοσοφίας Πολυτεχνικής Σχολής ΔΠΘ

Πελίδου Συγκλητή-Ερριέττα, Νευρολόγος, Επίκ. Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Πετρουλέας Βασίλειος, Δρ Φυσικός, τ. δ/ντής ερευνών ΕΚΕΦΕ “Δημόκριτος”

Πουλαρίκας Αλέξανδρος, Ομ. Καθηγητής Παν. Αλαμπάμα, ΗΠΑ

Poulinas Athanasios & Afroditi, Florida, USA

Ρήγος Ευάγγελος, πλοίαρχος Ε.Ν. τ. Director Hellenism ΑΧΕΠΑ Αθηνών HJ-1, ΒΒΑ PACE Univ.

Ρουπακιά Σοφία, BSc, MA, Learning & Training Manager, London, UK

Σακαρίδης Χρῆστος, Υπ. Διδάκτωρ Ηλ. Μηχανικός & Μηχ. Υπολογιστών, Ομοσπονδιακό Πολυτεχνείο (ΕΤΗ) Ζυρίχης

Σίνη Μάρθα, Βαλτιμόρη, Μαίρυλαντ, ΗΠΑ

Σταμπολιάδης Ηλίας, Δρ. Μηχανικός Μεταλλείων/ Μεταλλουργός, τ. Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης

Σχοινάς Ιωάννης, Οικονομολόγος & Θεολόγος

Σωτηρόπουλος Δημήτριος, Οδοντίατρος

Τσελεγγίδης Δημήτριος, τ. Καθηγητής Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ

Τσολάκη Μάγδα, Καθηγήτρια Νευρολογίας ΑΠΘ, Διευθύντρια Α΄ Νευρολογικής Κλινικής, Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Νόσου Alzheimer, Συντονίστρια του εργαστηρίου Νευροεκφυλιστικών Νοσημάτων (ΚΕΔΕΚ)

Χατζόπουλος Ιωάννης, Ομότιμος Καθηγητής Τοπογραφίας Παν. Αιγαίου

Η ΟΜΙΛΙΑ

Ἀνάβοντας τὸν ἀναπτήρα τῶν ἁγίων E΄ Πνευματικὴ σύναξη διαλόγου μὲ τὸν Μητροπολίτη Μόρφου κ Νεόφυτο (Ακάκι Μόρφου)

Όπως γράφει ο Raymond A. Moody Jr, στο βιβλίο του ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΗ ΖΩΗ, στις συνεντεύξεις που πήρε από νεκρούς οι οποίοι μετά από καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση μέσα στο Νοσοκομείο, και επανήλθαν στη ζωή, όλοι περιγράφουν την ίδια εμπειρία· «Ο καθένας διέκρινε άλλους, μεταξύ των οποίων πεθαμένοι συγγενείς του, που έρχονταν να τον συναντήσουν και βοηθήσουν, και ένα αγαπητικό γεμάτο ζεστασιά συναίσθημα προερχόμενο από μια παρουσία γεμάτη φως, μια παρουσία που ποτέ δεν είχε συναντήσει όσο ζούσε[1].

Η αίσθηση μιας λευκής παρουσίας τον συνόδευε

Όμοια και ο Dr George G. Ritchie έγραψε: «Δεν ξέρω πότε άρχισε ν’ αλλάζει το φως στο δωμάτιο. Ξαφνικά αντιλήφθηκα ότι είχε γίνει πιο λαμπερό, πολύ πιο λαμπερό απ’ όσο ήταν πριν… Τόσο πολύ φως, όλοι οι λαμπτήρες του κόσμου δεν μπορούσαν να δώσουν τόσο πολύ φως!…Χαίρομαι που δεν έχω φυσικά μάτια αυτή τη στιγμή σκέφθηκα. Αυτό το φως θα κατέστρεφε τον αμφιβληστροειδή σε δέκατα του δευτερολέπτου. Όχι διόρθωσα τον εαυτό μου, δεν ήταν το φως. Αυτός… Ήταν μάλλον ένας Άνθρωπος φτιαγμένος από φως… Τη στιγμή που τον είδα, μια εντολή σχηματίστηκε από μόνη τη; στο νου μου. «Σήκω όρθιος!» Οι λέξεις ήρθαν από μέσα μου. Ωστόσο είχαν τέτοιο κύρος που οι δικές μου σκέψεις δεν είχαν ποτέ. Στάθηκα στα πόδια μου και καθώς το έκανα ήρθε η εκπληκτική σιγουριά: «Βρίσκεσαι στην παρουσία του Υιού του Θεού».

Και πάλι η ιδέα φαινόταν ότι σχηματιζόταν από μόνη της μέσα μου. Αλλά όχι σαν σκέψη ή συλλογισμός. Ήταν ένα είδος γνώσης άμεσης και ολοκληρωμένης. Ήξερα και άλλα δεδομένα γι’ Αυτόν. Πρώτον ότι αυτή ήταν η πιο ολοκληρωτικά αρσενική Οντότητα που είχα συναντήσει ποτέ. Αν αυτό ήταν ο Υιός του Θεού, τότε το όνομά του ήταν Ιησούς. Αλλά αυτός δεν ήταν ο Ιησούς ο καλοσυνάτος, ο ευγενικός, με κατανόηση, των βιβλίων του κατηχητικού. Το Πρόσωπο ετούτο όμως ήταν η ίδια η δύναμη, γηραιότερος από το χρόνο και παρ’ όλα αυτά πιο σύγχρονος από οποιονδήποτε είχα συναντήσει μέχρι τότε. …ηξερα ότι αυτός ο Άνθρωπος μ’ αγαπούσε. Πολύ πιο πέρα ακόμα και από τη δύναμη, εκείνο που απέπνεε αυτή η Παρουσία ήταν απεριόριστη και χωρίς όρους αγάπη. Μια εκπληκτική αγάπη. Πέρα κι από την πιο άγρια φαντασία μου. Αυτή η αγάπη γνώριζε κάθε τι που δεν ήταν αξιαγάπητο σ’ εμένα – τους καβγάδες με τη μητρυιά μου, τον εκρηκτικό χαρακτήρα  μου, τι; Αισθησιακές, λάγνες και σαρκικού τύπου σκέψεις μου που με κυριαρχούσαν και δεν μπορούσα ποτέ να ελέγξω, κάθε κακεντρεχή,  εγωιστική σκέψη και πράξη από την ημέρα που γεννήθηκα – και με αποδεχόταν και μ’ αγαπούσε το ίδιο».

Πιο κάτω ο  ιατρός George Ritchie περιγράφει ότι  όλα τα γεγονότα της ζωής του θετικά και αρνητικά, εμφανίστηκαν μπροστά του και έτρεχαν συγχρόνως σαν σε ταινία. Χαρούμενες σκηνές, δυστυχισμένες στιγμές που πήγαζαν από μέσα του αλλά και από τους ανθρώπους του περιβάλλοντος που έζησε. Κάθε λεπτομέρεια της ζωής του, ό,τι βίωσε στα είκοσι χρόνια του, υπήρχε μπρος στα μάτια του. Τα καλά, τα κακά, οι διακρίσεις και οι δοκιμασίες που πέρασε. Και με όλες αυτές τις εικόνες και σκηνές να περνούν σαν βιογραφική ταινία μπρος από τα μάτια του ταυτόχρονα, αντιλήφθηκε ότι συμπεριλαμβάνονταν τα πάντα, ενώ ταυτόχρονα του ερχόταν συνεχώς στη σκέψη μια ερώτηση.

Τι έκανες με τη ζωή σου;

Προς λύπη του ο Ρίτσι δεν είχε τίποτα να θυμηθεί αξιόλογο εκτός… «Έγινα Αετός στους προσκόπους!»

Και ήρθε η απάντηση:

Αυτό δόξασε εσένα.

Στη συνέχεια η λαμπερή παρουσία τον πήρε να γίνει μέτοχος σε άλλες ανθρώπινες καταστάσεις. Τον περιέφερε σε χώρους όπου είδε ασύλληπτα, καινοφανή δρώμενα να λαβαίνουν χώρα.

Άϋλες οντότητες γεμάτες βία και δυστυχία, θυμό και οργή να μάχονται χωρίς αρχή και τέλος

Συνοδευόμενος από τη φωτεινή Παρουσία ο γιατρός βρέθηκε σε μια πεδιάδα γεμάτη από «ορδές» όπως τις ονομάζει απενσαρκωμένων υπάρξεων… βρίσκονταν στην μεγαλύτερη απόγνωση, ήταν οι πιο εξοργισμένες, οι πιο απόλυτα δυστυχισμένες υπάρξεις στις οποίες είχα ρίξει ποτέ το βλέμμα μου.  Όλοι αυτοί, επιδίδονταν σε έναν αγώνα μέχρι θανάτου, σφάδαζαν, γρονθοκοπούσαν, στριφογύριζαν καταφέροντας κτυπήματα στον αντίπαλο με μανία να τον αφανίσουν, όμως κάθε κτύπημα τον άφηνε στην ίδια κατάσταση που ήταν προηγουμένως. Κανένας δεν  φαινόταν κτυπημένος λες και κάθε άνδρας γρονθοκοπούσε τον αέρα. Τελικά αντιλήφθηκα ότι φυσικά αφού δεν είχαν ύλη, δεν μπορούσαν ν’ αγγίξουν ο ένας τον άλλον. Δεν μπορούσαν να σκοτώσουν αν και ήταν ξεκάθαρο πως το ήθελαν, γιατί τα θύματα ήταν ήδη νεκρά. Ορμούσαν ο ένας εναντίον του άλλου με τη μανία μιας ανίσχυρης οργής.

…Ακόμα πιο απεχθή από τα δαγκώματα και τις κλωτσιές που αντάλλασσαν, ήταν οι σεξουαλικές κακοποιήσεις που διέπρατταν μερικοί με πυρετώδη παντομίμα. Διαστροφές που δεν είχα φανταστεί ποτέ, επιχειρούνταν γύρω μας. Ήταν αδύνατο να διακρίνεις αν οι κραυγές αγωνίας που έφταναν μέχρι εμάς ήταν πραγματικοί ήχοι ή μόνο η μεταβίβαση σκέψεων απόγνωσης… ήταν ξεκάθαρο πως οτιδήποτε σκεπτόταν κανείς, όσο αμυδρό και αθέλητο, γινόταν στιγμιαία ξεκάθαρο σε όλους γύρω του, πιο ολοκληρωμένα απ’ όσο θα μπορούσαν να το έχουν εκφράσει τα λόγια ταχύτερα και από τα ηχητικά κύματα. Τώρα ήμουνα σίγουρος ότι έβλεπα την κόλαση.[2]

[1]Raymond A. Moody., Jr., MD, LIFE AFTER LIFE, with a foreword by Elisabeth Kubler Ross, MD. A BANTAM BOOK, 1975, page 22.

[2] George G. Ritchie, MD Elizabeth Sherrill:
«Επιστροφή από την άλλη Πλευρά», Εκδόσεις Δίοδος 1997, σ.ς. 69-70.

Πολλοί αναγνώστες της ιστοσελίδας παραπονούνται ότι το facebook τους μπλοκάρει το προσωπικό τους αρχείο και τα άρθρα. Μου φαινόταν αρκετά δύσκολο να συμβαίνει κάτι τέτοιο μέχρις ότου μαι φίλη, δικηγόρος στο επάγγελμα μου, είπε προσωπικά ότι κοινοποιήσεις που θέλει να κάνει στους φίλους της άρθρων μου από το facebook δεν επιτρέπονται, μπλοκάρονται προφανώς για να μην διαδίδονται τα άρθρα μου.

Αυτό δείχνει ακριβώς τις διαθέσεις των σχεδιαστών και προγραμματιστών  του facebook οι οποίοι σαφώς και είναι κέρβεροι στις εντολές που τους έχουν δοθεί από τα αφεντικά τους.  Φαντάζομαι για να είναι τόσο ακριβείς, αμείλικτοι και αδίστακτοι στις “άνωθεν” εντολές θα προάγονται σε καίριες θέσεις και θα είναι αντίστοιχα πανάξιοι του αδρού μισθού τους τον οποίο λαμβάνουν.

Η πιο κάτω είδηση για κάποιο λόγο μου φαίνεται εξοργιστική. Φαίνεται ότι και πάλι αυτό το μέσο (πρόγραμμα) επικοινωνίας είναι ουσιαστικά όργανο στα χέρια των εξουσιαστών μας, στην πραγματικότητα ένας καρτελογράφος και αρχείο παρακολούθησης των πολιτών παγκοσμίως…

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Μια νέα παγκόσμια παγίδα των εξουσιαστών μας!

Από καιρό τώρα το Facebook έχει πάψει να αρκείται στο να γνωρίζει απλώς πού βρισκόμαστε, με ποιον είμαστε και τι κάνουμε. Δεν του φθάνει να αναγνωρίζει τις προσωπικές μας προτιμήσεις και τις δραστηριότητές μας. Αυτές μπορεί να τις γνωρίζει κάθε τεχνολογική εφαρμογή που βασίζεται στα likes μας, στον ποιόν ακολουθούμε κι επικοινωνούμε και στο τι αγοράζουμε. Επίσης όλες αυτές οι εφαρμογές και τα δίκτυα μπορούν να ακούσουν τι λέμε στο τηλέφωνό μας. Οι εφαρμογές αυτές συγκεντρώνουν τα δεδομένα για το τι λέμε και τι κάνουμε, τα ομαδοποιούν και τα πωλούν σε όποια εταιρεία πλειοδοτήσει.

Όμως ακόμη υπάρχει ένα όριο, πέραν του οποίου δεν έχουν κατορθώσει όλες οι τεχνολογίες και οι εταιρείες τους να διεισδύσουν: το ανθρώπινο μυαλό. Φαντάζεται κανείς τι θα γινόταν εάν κάποια εταιρεία κατόρθωνε να διαβάζει το μυαλό μας και να αποκομίζει κέρδη από τις πληροφορίες που αντλεί από μέσα του; Αυτός μοιάζει να είναι ο επόμενος στόχος του Facebook.

Η εταιρεία που ίδρυσε ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ έχει αρχίσει να χρηματοδοτεί διάφορες έρευνες που αναπτύσσουν «αποκωδικοποιητές ομιλίας», ικανούς να εντοπίσουν τι βούλονται να πουν τα ανθρώπινα υποκείμενα μέσω των εγκεφαλικών τους μηνυμάτων, τονίζεται σε άρθρο που δημοσιεύεται σε μπλογκ του ίδιου του Facebook.

Μία από τις μελέτες, που χρηματοδοτείται από τη διαδικτυακή εφαρμογή και επικεφαλής της είναι επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, στο Σαν Ντιέγκο, δημοσιεύθηκε μάλιστα πρόσφατα στο περιοδικό Nature Communications. Η έρευνα εστιάζεται στο πως μπορούμε να χρησιμοποιούμε μηχανές μόνο με τη σκέψη μας. Για τον σκοπό αυτόν, έχουν σχεδιασθεί μηχανισμοί που «διαβάζουν» τα εγκεφαλικά μηνύματα και προσπαθούν να ταυτοποιήσουν τι είναι εκείνο που προτίθεται να πει το ανθρώπινο υποκείμενο.

Όπως σχολιάζει σχετικά το ΜΙΤ (Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης), «οι ερευνητές τοποθέτησαν πλάκες με ηλεκτρόδια στον εγκέφαλο των εθελοντών. Κατόπιν τους έθεσαν μία σειρά από ερωτήσεις, απαιτώντας από τα υποκείμενα τις έρευνας να δίνουν απλές απαντήσεις. Όπως για παράδειγμα ‘προτιμάς ένα πιάνο, ή ένα βιολί;’. Το σύστημα προσπαθούσε να εντοπίσει τόσο την ερώτηση, όσο και την απάντηση».

Μολονότι τα αποτελέσματα της έρευνας βρίσκονται ακόμη στο πρώιμο στάδιό τους, οι ερευνητές συμπέραναν πως «η εγκεφαλική δραστηριότητα που καταγράφηκε ενόσω οι άνθρωποι μιλούσαν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να αποκωδικοποιηθεί σχεδόν ταυτόχρονα αυτό που λέει και να μεταφράζεται σε κείμενο στην οθόνη ενός υπολογιστή».

Το ίδιο το Facebook διαβεβαιώνει πως εάν η μηχανή ήταν ικανή να αναγνωρίσει μόνον κάποιες νοητικές εντολές, όπως «έναρξη», «επιλογή» και «διαγραφή», ήδη αυτό θα αρκούσε για να εγκαταστήσει νέες μορφές διάδρασης των υποκειμένων με τις εφαρμογές.

Στο επίσημο μπλογκ του, το Facebook υποστηρίζει πως στόχος του είναι να δημιουργήσει μία νέα και μη επεμβατική διεπαφή (interface), η οποία θα επιτρέπει στους χρήστες να γράφουν άμεσα χρησιμοποιώντας τη σκέψη τους, «φανταζόμενοι πως μιλούν οι ίδιοι». Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, το Facebook επιδιώκει να αναπτύξει ένα φορητό ακουστικό, που θα επιτρέπει στους χρήστες να χρησιμοποιούν τις σκέψεις τους για να ελέγχουν την μουσική, ή να διαδρούν με την εικονική πραγματικότητα.

Για την επίτευξη αυτού του στόχου, το μέσο κοινωνικής δικτύωσης έχει χρηματοδοτήσει έρευνες για συστήματα που «ακροώνται» τον εγκέφαλο έξω από το κρανίο μέσω οπτικών ινών, ή λέιζερ, τα οποία μετρούν τις αλλαγές στη ροή του αίματος—εν είδει φορητού μηχανήματος μαγνητικής τομογραφίας.

Φυσιολογικά εδώ ενσκήπτει ένα ερώτημα. Τι θα κάνει το Facebook με τις πληροφορίες αυτές; Η επίσημη εκδοχή είναι πως στόχος της εταιρείας είναι απλώς να βελτιώσει τη διάδραση μεταξύ μηχανής και ανθρώπου. Όμως ποιο είναι το τίμημα π.χ. της ενεργοποίησης μέσω της σκέψης του της μουσικής που θέλει το υποκείμενο να ακούσει; Είναι ότι η εταιρεία θα μπορεί να επεξεργάζεται τα εγκεφαλικά κύματα που εκπέμπονται ενώ κάποιος περπατά. Με αυτά τα μηχανήματα, το Facebook θα μπορεί να εντοπίζει και να μεταφράζει τα μηνύματα του εγκεφάλου, όποιες και να είναι οι σκέψεις του υποκειμένου.

Αυτό θα του προσπόριζε ακόμη περισσότερες πληροφορίες από αυτές που ήδη διαθέτει και σε πολύ πιο άμεσο χρόνο. Δεν θα χρειάζεται να περιμένει τις αντιδράσεις από μία δημοσίευση, αλλά απλώς θα εντοπίζει ποια είναι η αντίδραση του ίδιου του μυαλού μας σε αυτή. Ουσιαστικά, ανάμεσα στον χρήστη και το μέσο κοινωνικής δικτύωσης δεν θα υπάρχει πλέον κανένα μυστικό.

«Είναι ένα από τα πρώτα τρανταχτά παραδείγματα του ότι ένας γίγαντας της τεχνολογίας επιδιώκει να αντλήσει δεδομένα άμεσα από το μυαλό των ανθρώπων», τονίζεται στο MIT Technology Review. Στο ίδιο δημοσίευμα, η καθηγήτρια και ειδική στη νευρο-ηθική του Πανεπιστημίου Ντιουκ Νίτα Φάραχανι, διαπιστώνει πως «βρισκόμαστε στο σημείο του να διαβούμε το έσχατο όριο της ιδιωτικής ζωής μας χωρίς να διαθέτουμε κανένα μέσο προστασίας». Ή απηχώντας τον Μισέλ Φουκώ, ο πλήρης «βιοπολιτικός» έλεγχος της ανθρώπινης ζωής και της κοινωνίας, βρίσκεται ήδη προ των πυλών.

Από καιρό τώρα το Facebook έχει πάψει να αρκείται στο να γνωρίζει απλώς πού βρισκόμαστε, με ποιον είμαστε και τι κάνουμε. Δεν του φθάνει να αναγνωρίζει τις προσωπικές μας προτιμήσεις και τις δραστηριότητές μας. Αυτές μπορεί να τις γνωρίζει κάθε τεχνολογική εφαρμογή που βασίζεται στα likes μας, στον ποιόν ακολουθούμε κι επικοινωνούμε και στο τι αγοράζουμε. Επίσης όλες αυτές οι εφαρμογές και τα δίκτυα μπορούν να ακούσουν τι λέμε στο τηλέφωνό μας. Οι εφαρμογές αυτές συγκεντρώνουν τα δεδομένα για το τι λέμε και τι κάνουμε, τα ομαδοποιούν και τα πωλούν σε όποια εταιρεία πλειοδοτήσει.

Όμως ακόμη υπάρχει ένα όριο, πέραν του οποίου δεν έχουν κατορθώσει όλες οι τεχνολογίες και οι εταιρείες τους να διεισδύσουν: το ανθρώπινο μυαλό. Φαντάζεται κανείς τι θα γινόταν εάν κάποια εταιρεία κατόρθωνε να διαβάζει το μυαλό μας και να αποκομίζει κέρδη από τις πληροφορίες που αντλεί από μέσα του; Αυτός μοιάζει να είναι ο επόμενος στόχος του Facebook.

Η εταιρεία που ίδρυσε ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ έχει αρχίσει να χρηματοδοτεί διάφορες έρευνες που αναπτύσσουν «αποκωδικοποιητές ομιλίας», ικανούς να εντοπίσουν τι βούλονται να πουν τα ανθρώπινα υποκείμενα μέσω των εγκεφαλικών τους μηνυμάτων, τονίζεται σε άρθρο που δημοσιεύεται σε μπλογκ του ίδιου του Facebook.

Μία από τις μελέτες, που χρηματοδοτείται από τη διαδικτυακή εφαρμογή και επικεφαλής της είναι επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, στο Σαν Ντιέγκο, δημοσιεύθηκε μάλιστα πρόσφατα στο περιοδικό Nature Communications. Η έρευνα εστιάζεται στο πως μπορούμε να χρησιμοποιούμε μηχανές μόνο με τη σκέψη μας. Για τον σκοπό αυτόν, έχουν σχεδιασθεί μηχανισμοί που «διαβάζουν» τα εγκεφαλικά μηνύματα και προσπαθούν να ταυτοποιήσουν τι είναι εκείνο που προτίθεται να πει το ανθρώπινο υποκείμενο.

Όπως σχολιάζει σχετικά το ΜΙΤ (Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης), «οι ερευνητές τοποθέτησαν πλάκες με ηλεκτρόδια στον εγκέφαλο των εθελοντών. Κατόπιν τους έθεσαν μία σειρά από ερωτήσεις, απαιτώντας από τα υποκείμενα τις έρευνας να δίνουν απλές απαντήσεις. Όπως για παράδειγμα ‘προτιμάς ένα πιάνο, ή ένα βιολί;’. Το σύστημα προσπαθούσε να εντοπίσει τόσο την ερώτηση, όσο και την απάντηση».

Μολονότι τα αποτελέσματα της έρευνας βρίσκονται ακόμη στο πρώιμο στάδιό τους, οι ερευνητές συμπέραναν πως «η εγκεφαλική δραστηριότητα που καταγράφηκε ενόσω οι άνθρωποι μιλούσαν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να αποκωδικοποιηθεί σχεδόν ταυτόχρονα αυτό που λέει και να μεταφράζεται σε κείμενο στην οθόνη ενός υπολογιστή».

Το ίδιο το Facebook διαβεβαιώνει πως εάν η μηχανή ήταν ικανή να αναγνωρίσει μόνον κάποιες νοητικές εντολές, όπως «έναρξη», «επιλογή» και «διαγραφή», ήδη αυτό θα αρκούσε για να εγκαταστήσει νέες μορφές διάδρασης των υποκειμένων με τις εφαρμογές.

Στο επίσημο μπλογκ του, το Facebook υποστηρίζει πως στόχος του είναι να δημιουργήσει μία νέα και μη επεμβατική διεπαφή (interface), η οποία θα επιτρέπει στους χρήστες να γράφουν άμεσα χρησιμοποιώντας τη σκέψη τους, «φανταζόμενοι πως μιλούν οι ίδιοι». Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, το Facebook επιδιώκει να αναπτύξει ένα φορητό ακουστικό, που θα επιτρέπει στους χρήστες να χρησιμοποιούν τις σκέψεις τους για να ελέγχουν την μουσική, ή να διαδρούν με την εικονική πραγματικότητα.

Για την επίτευξη αυτού του στόχου, το μέσο κοινωνικής δικτύωσης έχει χρηματοδοτήσει έρευνες για συστήματα που «ακροώνται» τον εγκέφαλο έξω από το κρανίο μέσω οπτικών ινών, ή λέιζερ, τα οποία μετρούν τις αλλαγές στη ροή του αίματος—εν είδει φορητού μηχανήματος μαγνητικής τομογραφίας.

Φυσιολογικά εδώ ενσκήπτει ένα ερώτημα. Τι θα κάνει το Facebook με τις πληροφορίες αυτές; Η επίσημη εκδοχή είναι πως στόχος της εταιρείας είναι απλώς να βελτιώσει τη διάδραση μεταξύ μηχανής και ανθρώπου. Όμως ποιο είναι το τίμημα π.χ. της ενεργοποίησης μέσω της σκέψης του της μουσικής που θέλει το υποκείμενο να ακούσει; Είναι ότι η εταιρεία θα μπορεί να επεξεργάζεται τα εγκεφαλικά κύματα που εκπέμπονται ενώ κάποιος περπατά. Με αυτά τα μηχανήματα, το Facebook θα μπορεί να εντοπίζει και να μεταφράζει τα μηνύματα του εγκεφάλου, όποιες και να είναι οι σκέψεις του υποκειμένου.

Αυτό θα του προσπόριζε ακόμη περισσότερες πληροφορίες από αυτές που ήδη διαθέτει και σε πολύ πιο άμεσο χρόνο. Δεν θα χρειάζεται να περιμένει τις αντιδράσεις από μία δημοσίευση, αλλά απλώς θα εντοπίζει ποια είναι η αντίδραση του ίδιου του μυαλού μας σε αυτή. Ουσιαστικά, ανάμεσα στον χρήστη και το μέσο κοινωνικής δικτύωσης δεν θα υπάρχει πλέον κανένα μυστικό.

«Είναι ένα από τα πρώτα τρανταχτά παραδείγματα του ότι ένας γίγαντας της τεχνολογίας επιδιώκει να αντλήσει δεδομένα άμεσα από το μυαλό των ανθρώπων», τονίζεται στο MIT Technology Review. Στο ίδιο δημοσίευμα, η καθηγήτρια και ειδική στη νευρο-ηθική του Πανεπιστημίου Ντιουκ Νίτα Φάραχανι, διαπιστώνει πως «βρισκόμαστε στο σημείο του να διαβούμε το έσχατο όριο της ιδιωτικής ζωής μας χωρίς να διαθέτουμε κανένα μέσο προστασίας». Ή απηχώντας τον Μισέλ Φουκώ, ο πλήρης «βιοπολιτικός» έλεγχος της ανθρώπινης ζωής και της κοινωνίας, βρίσκεται ήδη προ των πυλών.

Άνθρωποι άθεοι από τα εφηβικά τους χρόνια, είναι αδύνατο να διαθέτουν ταπείνωση και πνεύμα μετανοίας ιδίως αν είναι διάσημοι καλλιτέχνες αναγνωρισμένοι ανά την Υφήλιο. Αυτό το ατύχημα (η δημοσιότητα και η φήμη) τους κάνει να υπερίπτανται και  να νομίζουν ότι διαθέτουν τις πιο σωστές λύσεις. Συνήθως επί παντός επιστητού. Το πρόβλημα δημιουργείται από την επίδραση που έχουν στο μέσο άνθρωπο που επηρεάζεται και φτιάχνει γνώμη και άποψη από τις αυθεντίες.

Ερωτούμε τον Μίκη, τι απέγινε με τη ΣΠΙΘΑ στην οποία όλοι ελπίσαμε ότι θα αποτελούσε μια ευκαιρία για να ελευθερωθεί η Ελλάδα από το άγος των Ελλήνων και Ευρωπαίων τραπεζιτών και αρχιμαφιόζων;

Μια ακόμη αποτυχία.

Τα ίδια δεν έγιναν και με τους Λαμπράκηδες οι οποίοι είχαν σαν ιδανικό το όνειρο αποκύημα της ρομαντική φαντασίωσης ότι η νιότη αριστερά θα έφερνε την αλλαγή στο τέλμα της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας. Τζίφος ο θησαυρός, άνθρακες οι υποσχέσεις και τα ιδανικά.

Μήπως και το αντιδικτατορικό ΠΑΜ ορθοπόδησε και πέτυχε; Μηδέν στο μηδέν. Με τον Μίκη Υπουργό πολιτισμού στον Καραμανλή αντί για τα τανκς. Και φυσικά η πλουτοκρατία συνέχισε ακάθεκτη και πανίσχυρη το έργο της καταστροφής της χώρας ιδίως με την ένταξή της στην Ε.Ε.

Αυτά τα γράφουμε για να δώσουμε στους αναγνώστες να κατανοήσουν ότι χωρίς την ευλογία και την υποταγή του ανθρώπινου θελήματος στο θείο «ανεμομαζόματα διαβολοσκορπίσματα». Πρόκειται για φρούδες ελπίδες ενός διάσημου σε έναν λαό που απελπισμένος ψυχορραγεί πνευματικά, οικονομικά και νιώθει εντελώς προδομένος από την ανάξια ηγεσία του, την οποία ο ίδιος συνυπεύθυνος, εκλέγει.

Φανταστείτε ποιος μπορεί να είναι ο αντίκτυπος στο ηθικό ενός χρεοκοπημένου Έθνους το οποίο παραπαίει, ευρισκόμενου σε πνευματική σήψη και  ηθική παρακμή όταν του ζητάς εσύ, ο ένας, ο μοναδικός Μίκης, να προχωρήσει η ελληνική ηγεσία του σε συνεκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων του Αιγαίου με τους Τούρκους.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Ο «μακεδονομάχος» Μίκης προτείνει συνεκμετάλλευση του Αιγαίου με τους Τούρκους

Ο Μίκης Θεοδωράκης, που έδωσε σκληρό αγώνα κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών γιατί «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική», δημοσίευσε άρθρο του στην εφημερίδα «Τα ΝΕΑ» με το οποίο υποστηρίζει ότι αν και το Αιγαίο είναι ένα και ελληνικό θα πρέπει να συνεκμεταλλευτούμε τους πόρους του (δηλαδή τους υδρογονάνθρακες) με τους Τούρκους και να συμπεριφερθούμε σαν να μην υπάρχουν τα νησιά του Αιγαίου, αφού αυτά είναι που κάνουν τους Τούρκους να αισθάνονται «ασφυξία» και προχωρούν σε προκλήσεις.

Έτσι, προκειμένου «να διαφυλαχθεί η ειρήνη» στην περιοχή, θα πρέπει να κάνει ένα βήμα πίσω η… Ελλάδα και όχι η Τουρκία!

Δηλαδή αντί να καλέσει την Τουρκία να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συμφωνίες προτρέπει τους Έλληνες και την ελληνική πολιτική ηγεσία να κάνει τα στραβά μάτια και να… εξευμενίσει την Τουρκία προχωρώντας σε συνεκμετάλλευση του Αιγαίου.

Με δεδομένο ότι η Διεθνής Σύμβαση για τις ΑΟΖ αναγνωρίζει όλα τα ελληνικά δικαιώματα στο Αιγαίο και με δεδομένο ότι τα νησιά του Αιγαίου τα έχει κερδίσει η χώρα μας από την Συνθήκη της Λωζάνης και την Συνθήκη Ειρήνης που υπογράφτηκε με την λήξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου στο Παρίσι, στην ουσία ο Μίκης Θεοδωράκης καλεί την χώρα μας να αποκηρύξει μονομερώς τα δικαιώματά μας που εκπορεύονται από την Συνθήκη της Λωζάνης και την Συμφωνία των Παρισίων και να παραχωρήσει μονομερώς τα δικαιώματα που έχουμε κερδίσει από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.

Δηλαδή ο Μίκης Θεοδωράκης καλεί να γίνει κάτι που δεν έχει γίνει ποτέ στην σύγχρονη ελληνική ιστορία.

Κανείς δεν τόλμησε να εκχωρήσει τόσο απρόκλητα και εν καιρώ ειρήνης τα εθνικά δίκαια!

Να βοηθήσουμε την Τουρκία να μην… ασφυκτιά

«Η δική μου άποψη είναι ότι η Τουρκία περιβάλλεται από τη θάλασσα και αισθάνεται ασφυξία όταν για τον άλφα ή βήτα λόγο υπάρχουν ουσιαστικά εμπόδια όπως είναι τα νησιά μας, που ακυρώνουν τη συμμετοχή της στην εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου, πράγμα που θα επιθυμούσε ως χώρα περιβαλλόμενη από θάλασσα» υπογραμμίζει χαρακτηριστικά στο άρθρο του ο Μίκης Θεοδωράκης και σημειώνει ότι και ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που ήταν υπέρμαχος της ελληνοτουρκικής φιλίας, του έλεγε ότι οι Τούρκοι αισθάνονται όπως θα αισθανόμασταν κι εμείς εάν η Σαλαμίνα και η Αίγινα ήταν τουρκικά νησιά.

«Θεωρώ λοιπόν, ότι θα πρέπει να κατανοήσουμε αυτή την ασφυξία της Τουρκίας και συζητώντας μαζί της να καταλήξουμε σε μια ρεαλιστική λύση, σε μια συμφωνία των δύο πλευρών που να ξεπερνά τους τύπους και να λαμβάνει υπ’ όψιν το γεγονός ότι η Τουρκία ασφυκτιά και απειλεί, με αποτέλεσμα να μένει ανεκμετάλλευτος ο υποθαλάσσιος πλούτος» καταλήγει ο Μίκης Θεοδωράκης.

Χωρίς ΑΟΖ και η Κρήτη;

Και η έκφραση να ξεπεράσουμε του τύπους στην ουσία είναι να «ξεπεράσουμε» τα δικαιώματα που έχουν στην ΑΟΖ τα ελληνικά νησιά!

Δικαιώματα που παραχωρεί το διεθνές δίκαιο και οι διεθνείς συμφωνίες στην ελληνική επικράτεια!

Κι εδώ το βαρέλι των παραχωρήσεων – ξεπουλήματος των εθνικών δικαίων δεν έχει πάτο.

Γιατί αν «ξεπεράσουμε τους τύπους» και σύμφωνα με τον Μίκη Θεοδωράκη αποδεχθούμε ότι δεν έχουν δικαιώματα επί της ΑΟΖ η Λέσβος η Ρόδος και τα άλλα νησιά, δεν θα έχει δικαιώματα στην ΑΟΖ ούτε η Κρήτη.

Αν δεν έχει ΑΟΖ η Κρήτη τότε όλη η ΑΟΖ που έχει με βάση τις διεθνείς συνθήκες το νησί θα πρέπει να μοιραστεί από τις όμορες ηπειρωτικές χώρες με αποτέλεσμα η ΑΟΖ της Τουρκίας να ενώνεται με την ΑΟΖ της Λιβύης.

Δηλαδή θα καταλήξουμε να παραχωρήσουμε στην Τουρκία μεγαλύτερη ΑΟΖ κι από αυτή που ανιστόρητα και κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου διεκδικεί αυτή την στιγμή!

Και δεν τελειώνει εδώ.

Αν μονομερώς αποδεχθούμε ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν έχουν στην ουσία ΑΟΖ, τότε γιατί θα έχουν ΑΟΖ τα νησιά του Ιονίου;

Η ιταλική ΑΟΖ θα βρεθεί πολύ πιο κοντά την ηπειρωτική ακτογραμμή της Ελλάδας και επίσης η ΑΟΖ της Αλβανίας θα φτάνει μέχρι τα νερά δυτικά της Κέρκυρας που δεν θα έχει ΑΟΖ.

Τα ποσοστά της μοιρασιάς

Για λόγους οικονομίας της συζήτησης όμως ας μείνουμε στο Αιγαίο της συνεκμετάλλευσης με την Τουρκία όπως το φαντάζεται ο Μίκης Θεοδωράκης αφού το άρθρο του απαντά και στο θέμα των ποσοστών (!) της συνεκμετάλλευσης.

Συγκεκριμένα γράφει: «Όσο για τα ποσοστά του ενός και του άλλου, αυτά θα είναι το αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων που θα γίνουν με γνώμονα το διεθνές δίκαιο αλλά και την κοινή λογική που θα εμπνέεται τόσο από το αίσθημα δικαιοσύνης όσο και από τον ωμό ρεαλισμό.

»Αυτό το θεωρώ πολύ προτιμότερο για τα ελληνικά συμφέροντα από τη δημιουργία μετώπου εναντίον της Τουρκίας με κίνδυνο μια πολεμική σύρραξη που θα την πληρώσουν οι λαοί και από τις δυο όχθες του Αιγαίου». (σ.γ.; ώρα να αναιρεθεί το αξίωμα “ότι η Ιστορία γράφεται με αίμα“.

Δηλαδή τι λέει ο Μίκης Θεοδωράκης; Ότι η μοιρασιά θα γίνει με βάση το διεθνές δίκαιο!

Αλλά ποιο είναι αυτό το διεθνές δίκαιο;

Το μοναδικό διεθνές δίκαιο που αφορά τις ΑΟΖ και άρα την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων είναι το δίκαιο της Θάλασσας που αναγνωρίζει πλήρη ΑΟΖ σε όλο το Αιγαίο για την Ελλάδα.

Αφού εμείς θα έχουμε παραχωρήσει το δικαίωμα των νησιών μας στην Τουρκία με ποιο δίκαιο θα μοιράσουμε;

Άρα πάμε αναγκαστικά στο επόμενο κριτήριο που βάζει ο Μίκης Θεοδωράκης: «στην κοινή λογική που θα εμπνέεται τόσο από το αίσθημα δικαιοσύνης όσο και από τον ωμό ρεαλισμό».

Άμα όμως η Τουρκία είχε «κοινή λογική με αίσθημα δικαιοσύνης και ωμό ρεαλισμό» δεν θα «ασφυκτιούσε» όπως αναγνωρίζει ο Μίκης Θεοδωράκης.

Θα αναγνώριζε ότι οι διεθνείς συνθήκες δίνουν πλήρη δικαιώματα στα ελληνικά νησιά και θα σεβόταν το διεθνές δίκαιο!

Άρα γιατί αύριο η Τουρκία θα έχει «αύριο» αυτό που δεν έχει «σήμερα» και δεν είχε «χθες»;

Αυτό θα πρέπει να μας το απαντήσει ο Μίκης Θεοδωράκης όπως και θα πρέπει να μας εξηγήσει και γιατί «αύριο» η Τουρκία θα σεβαστεί τις διεθνείς συνθήκες που θα υπογράψει για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, όταν δεν σέβεται και αμφισβητεί ανοικτά τις συμφωνίες και και το διεθνές δίκαιο που έχει υπογράψει «χθές»!

Εν τέλει θα πρέπει να απαντήσει ο Μίκης Θεοδωράκης και σε ένα άλλο ερώτημα.

Αν «αύριο» συνεχίζει να αισθάνεται «ασφυκτικά» η Τουρκία τι θα πρέπει να κάνουμε; Να συνεχίσουμε να παραχωρούμε μέχρι να φτάσουμε στην Αθήνα;

Μακεδονική σαλάτα

Πριν από έξι μήνες ακριβώς στις αρχές Φεβρουαρίου από το βήμα του συλλαλητηρίου κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών ο Μίκης Θεοδωράκης σημείωνε ότι «Τα Σκόπια, με όχημα το όνομα Μακεδονία και παραμορφώνοντας τα ιστορικά γεγονότα σε βαθμό γελοιότητας, επιδιώκουν στην πραγματικότητα την επέκταση των συνόρων τους εις βάρος των δικών μας για τη δημιουργία της λεγόμενης Μακεδονίας του Αιγαίου».

Τώρα όμως ο Μίκης Θεοδωράκης καλεί να προχωρήσουμε στην εκμετάλλευση του Αιγαίου μαζί με την Τουρκία κατά παράβασή όλων των διεθνών συμφωνιών και κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου και μάλιστα οικειοθελώς και μονομερώς!

Τότε ζητούσε δημοψήφισμα για την Συμφωνία των Πρεσπών. Τώρα για το θέμα της συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου όχι

https://www.tribune.gr/politics/news/article/599736/o-makedonomachos-mikis-proteinei-synekmetalleysi-toy-aigaioy-me-toys-toyrkoys.html?fbclid=IwAR1w0ez58QKHRRA3_Szex8MKv_PePvr86f_mtwWUZKuY7-yR-lvhtmHUBSo#

Αναρτήθηκε στο www.tribune.gr τις 13 Αυγούστου 2019

Ο φίλος και συναγωνιστής Λεωνίδας Αποσκίτης γράφει πάνω στο θέμα μας για την ωρίμανση του ελληνικού λαού και φυσικά, την αναγνώριση ότι τα κόμματα και η δυτικόφερτη, φράγκικη Δημοκρατία τους δεν οδηγεί πουθενά:

Η ανάγκη για επανάσταση της ελληνικής συνείδησης

(Ο πολιτισμός το έσχατο όπλο)

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*,
τέως υποψήφιου Δημοτικού Συμβούλου με τον Συνδυασμό Αθήνα για την Ελλάδα

Όταν ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός επέλεγε τον τίτλο «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» για ένα από τα κορυφαία έργα του, και της νεοελληνικής ποίησης γενικότερα, ήθελε να τονίσει ότι οι Έλληνες, αν και πολιορκημένοι στο Μεσολόγγι, δηλαδή στερημένοι της σωματικής τους ελευθερίας, διατηρούσαν ακέραιη την ελευθερία στο νου και την ψυχή τους.
Επέλεξε έτσι μια χτυπητή και με νόημα αντίθεση που σημάδεψε δραματικά την ιστορική μας πορεία μέχρι σήμερα, αλλά που πολύ φοβάμαι ότι σε λίγο μπορεί να μην ισχύει.
Οι σύγχρονοι Έλληνες, ο υπαρκτός Ελληνισμός, κινδυνεύουν να γίνουν σκλάβοι πολιορκημένοι, αν όχι φυλακισμένοι, μέσα στον ίδιο τον μεταμοντέρνο και παγκοσμιοποιημένο κόσμο τους, που τους επιβλήθηκε σαν μονόδρομος χωρίς επιλογές, γιατί άργησαν να το κατανοήσουν και να αντιδράσουν.
Τόσο η πορεία της χώρας μας και της Ευρώπης, όσο και οι τύχες της παγκόσμιας κοινότητας βρίσκονται στα χέρια ενός αλαζονικού παγκόσμιου καθεστώτος που στήνει μεθοδικά ένα παγιδευτικό ιστό για τα έθνη, τους πολίτες και τις κοινωνικές τάξεις.
Αυτή η σαρωτική επίθεση του μεταμοντερνισμού σε όλα τα πεδία της γνώσης, της παιδείας και του πολιτισμού είναι η βασική αιτία που ο λαός μας, αλλοτριωμένος την κρίσιμη ώρα, δεν μπόρεσε μετά τις 23 Απριλίου 2010, που ξεκίνησε η νέα οικονομική κατοχή, να ενστερνισθεί τα υψηλότερα διδάγματα της ιστορίας του, να αντισταθεί αποτελεσματικά και να γεννήσει τους νέους ηγέτες από τους κόλπους του. Έναν Καραϊσκάκη, έναν Παύλο Μελά, μια Λέλα Καραγιάννη, μια Ηλέκτρα Αποστόλου, έναν Γρηγόρη Αυξεντίου, έναν Λαμπράκη, έναν Παναγούλη, έναν Σολωμού που θάπρεπε να υπάρχει για να κατεβάσει την σημαία του τοκογλύφων-δανειστών από τον ιστό.
Τώρα είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να σταθούμε απέναντι στο ωστικό κύμα, στο χαοτικό πολιτικο-πολιτισμικό τσουνάμι, και να μείνουμε όρθιοι. Δεν μπορούν να μας τα πάρουν όλα γιατί τα πιο πολύτιμα είναι μέσα μας αλλά πρέπει να τα ξαναβρούμε, να τα ξαναθυμηθούμε.
Η Ελλάδα σαν να πάσχει από αλτσχάϊμερ, παραδομένη στην μεταπρατική μακαριότητα και στα κελεύσματα του εθνομηδενισμού και του νεοφιλελευθερισμού, αναζητά απεγνωσμένα «λύσεις»… που ενυπάρχουν στον ελληνικό πολιτισμό, αλλά ο ντόπιος εξανδραποδισμός τις έχει θάψει.
Η αντίσταση και η ανατροπή δεν μπορεί να έρθει αν δεν υπάρξει μια συμπαγής λαϊκή βάση πάνω στην οποία να πατά και από την οποία να εφορμά, αν δεν βρεθεί κοινή ομολογία και ομοψυχία, ένα κοινό σημείο πνευματικής αναφοράς που να δονείται απαράλλακτα μέσα στον καθένα μας, όπως τότε που κερδίζαμε την ελευθερία μόνοι μας. Χωρίς αυτές τις πνευματικές προϋποθέσεις δεν θα υπάρξει σοβαρή προοπτική πέρα από ασπασμωδικές κινήσεις, όπως το Σύνταγμα, και αναγκαστικές «επιλογές» όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που επιτείνουν την απογοήτευση.

Η εμπειρία απέδειξε ότι, πέρα από την απόλυτη αδράνεια του παλιού πολιτικού κατεστημένου, η «προοδευτική» διανόηση και η αριστερά, άνευρη, ανιστόρητη και κοσμοπολίτικη, δεν μπόρεσε να αρθρώσει λόγο απέναντι στην ιστορία. Παγιδευμένοι σε μια ξεπερασμένη ανάγνωση της ιστορίας, που θεωρούσε ότι τα έθνη σχηματίζονται στην φάση της συσσώρευσης του κεφαλαίου (επειδή αυτό συνέβη στις δυτικές χώρες της Ευρώπης, π.χ.), έβαλαν την ουρά στα σκέλια μπροστά στην επέλαση των μεταμοντέρνων ιδεολογημάτων της παγκοσμιοποίησης.
Ένα σημαντικό κομμάτι της διανόησης εξαπάτησε μαζικά την κοινωνία για τις προθέσεις της παγκοσμιοποίησης και προπαγάνδιζε ότι για να ενσωματωθούμε στην υποσχόμενη «σωτηρία» μας πρέπει να χάσουμε τα ίχνη της ιδιοπροσωπίας μας.
Για χρόνια, η αριστερή διανόηση και καθοδήγηση πρόκρινε τον οικουμενισμό και την “ταξική” οπτική κατά του έθνους-κράτους και θεωρούσε «πατρίδα» της την αφηρημένη έννοια των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων»… Ένα φληνάφημα που, όπως έχουμε επανειλημμένα τονίσει, χρησιμοποίησε κατά κόρον ο νεοφιλελεύθερος ιμπεριαλισμός για να διαλύσει μια σειρά κρατών του «άξονα του κακού».
Με όλα αυτά, η ελληνική αριστερά, ξεκομμένη από την κοινωνία, την οποία όρισε σαν «ξενοδοχείο» διαφορετικοτήτων, στάθηκε ανίκανη να οργανώσει την εθνική αντίσταση ή την κοινωνική αλληλεγγύη.
Έτσι, η εγχώρια διανόηση, αντί να θυμηθεί τα λόγια του Άρη στην Λαμία, ότι «εμείς έχουμε τις πεζούλες μας»…οι απέναντι απ’ τον λαό είναι χωρίς σύνορα και πατρίδα, υπηρέτησε πιστά τα ιδεολογήματα της νέας τάξης και έδειξε όλη την μαγκιά της μόνο κόντρα στα ράκη του εθνικοφρονισμού (επιτρέποντάς τους έτσι να πολλαπλασιαστούν).
Στην άλλη πλευρά, η ακροδεξιά και οι νέο-ναζί απέδειξαν για άλλη μια φορά ότι ο «υπερ-πατριωτισμός» δεν προέρχεται από καμμιά αγαθή προαίρεση, παρά μόνο από το ίδιο το Κεφάλαιο. Με λίγα λόγια, ανάμεσά τους ευδοκιμούν από στημένοι προδότες μέχρι ευκολόπιστοι και απελπισμένοι λαϊκοί άνθρωποι που αισθάνονται πατριώτες.
Εν κατακλείδι, όλοι αυτοί, δεξιοί κι αριστεροί, καθώς και οι χιλιάδες νεολαίοι, κυρίως, που σουλατσάρουν για καφέ ή για shopping στους πεζόδρομους, στα καφέ ή στα τουριστικά νησιά, αποδείχθηκαν λίγοι απέναντι στην Ιστορία.

Γιατί χρειάζεται η επανάσταση της συνείδησης

Ο Έλληνας υπήρξε απών, και συνάμα ενοχλητικά παρών, από την ευρωπαϊκή πορεία από τον Μεσαίωνα και μετά. Παρακολουθούσε τις πολυτάραχες κοινωνικές καταστάσεις της Δύσης πιστεύοντας κατά βάθος πως για την αλλαγή του κόσμου δεν έφθανε κάποια «ρεφορμιστική» μεγα-ιδεολογία, αλλά χρειάζονταν άνθρωποι με βαθειά συνείδηση του «γνώθι σαυτόν» του Σωκράτους και πίστη στο «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος» του Πρωταγόρα. Αυτό το μέτρο, που υπόβοσκε πάντα στην εσωτερική φιλοσοφία του Έλληνα ανθρώπου, ήταν προϊόν μιας διαλεκτικής σύγκρουσης αντίθετων καταστάσεων ζωής και πολιτείας του ατόμου.
Η ελληνική στάση ζωής δεν περιορίστηκε ποτέ στην ομφαλοσκόπηση και τον παθητικό διαλογισμό γιατί καταλάβαινε ότι η ελευθερία δεν δωρίζεται από αδράνεια της φύσης αλλά καταχτιέται με δράση και δοκιμή.
Έτσι, ένα άλλο χαρακτηριστικό του ελληνικού κώδικα ζωής είναι η ηρωϊκή δράση κάποιου ή κάποιων για να έρθει η κάθαρση.
Από την ώρα που βρεθήκαμε μέσα στο χωνευτήρι της Ενωμένης Ευρώπης και αναγκαστήκαμε να δούμε τον εαυτό μας όπως οι άλλοι, κατέρρευσαν μια σειρά ιδεολογήματα που ήταν κάποτε αυθεντικά, αλλά επιζούσαν κυρίως για εσωτερική κατανάλωση.
Η αγωνία γύρω από την ιδιοπροσωπία και την ταυτότητά μας οδήγησε στην συνέχεια πολλούς διανοούμενους να λένε θεωρητικά ποια πρέπει να είναι η βάση για την ελληνικότητα, λειτουργώντας όμως σαν ιστορικοί-εθνογράφοι που εξέταζαν τον ελληνισμό από μακριά.
Η εξήγηση γι’ αυτό είναι γιατί ο καταναλωτισμός και πολλές εκδοχές της νεωτερικότητας συν την εισβολή των μεταμοντέρνων ιδεολογημάτων μάς έχουν απογυμνώσει από το αυτονόητο της ύπαρξής μας και τον ανόθευτο πατριωτισμό, που παλιότερα ήταν δεδομένα για τον λαό.
Οι Έλληνες, σαν τα αυτιστικά παιδιά που φεύγουν από την μαμά τους και δέχονται χτυπήματα στην αυτοεκτίμησή τους, δεν μπορέσαμε μέχρι σήμερα να συγκροτήσουμε έναν λόγο σαν βάση διαλόγου με τους υπόλοιπους παίκτες του «παγκόσμιου χωριού», και κυρίως να συνδιαλεχθούμε επί ίσοις όροις με την Δύση.
Βασιστήκαμε επανειλημμένα σε μια υποτιθέμενη ύπαρξη ενός γενικευμένου εξωτερικού φιλελληνισμού, όντας έτσι πρόθυμοι να «ανήκομεν εις την Δύση» ή να ζητούμε εξασφάλιση των εθνικών μας δικαίων από την Ε.Ε.
Έχουμε, λοιπόν, να αντιμετωπίσουμε την αδυναμία μιας «παρωχημένης αντίληψης» μεγαλοϊδεατισμού (προ του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου) να λειτουργήσει μαζί με την έλλειψη αυτοεκτίμησης απέναντι στην Δύση, όπως φάνηκε και από την καλλιέργεια της αυτο-ενοχοποίησης με τα Μνημόνια.
Όπως και στο Βυζάντιο την ώρα της Άλωσης τα τείχη ήταν άδεια και οι Τούρκοι βρέθηκαν από μέσα, έτσι και τώρα η Τρόϊκα, χάρη στα φερέφωνα του εθνομηδενισμού, βρήκε τα κάστρα του πολιτισμού εγκαταλελειμμένα και τις πνευματικές κερκόπορτες ανοιχτές.
Δεν χρειάζονται άλλες ψευδαισθήσεις. Για να μπορέσουμε να βγούμε από τον νεο-γενιτσαρισμό, να λυτρωθούμε από το αρρωστημένο βορειο-ευρωπαϊκό λάϊφ-στάϊλ του Γραικύλου, πρέπει να κατανοήσουμε βαθειά ότι είμαστε σε πόλεμο με ένα αδίστακτο και μαφιόζικο μπλοκ υπερεθνικών δυνάμεων και ντόπιων δωσίλογων, που μας οδηγεί σε ολοκληρωτική εθνική καταστροφή.
Για να αντισταθεί αποτελεσματικά η ελληνική κοινωνία έχει ανάγκη από μια επανάσταση της συνείδησης, ένα μεγάλο και γενναίο βήμα… «προς τα πίσω», προς «χωράφια» γνωστά και καταστάσεις καθαρές, τότε που ήταν λίγα τα λεφτά και λίγες –αλλά σαφείς- οι ευχές: «να μην τουρκέψεις και να μην φραγκέψεις»!
Σε τέτοιες στιγμές, όταν κάποιος έχει να διεκδικήσει ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ δίνοντας μάχη ζωής και θανάτου, πρέπει να ζει σαν μειονότητα σε άμυνα.
Μια νέα ελληνική συνειδητότητα πάνω στο τρίπτυχο πολιτισμός-πολιτική-μεταφυσική θα περιλαμβάνει την αρχαιότητα, το Βυζάντιο, μαζί με την δημοτική παράδοση και τον λόγιο διαφωτισμό του νέου Ελληνισμού, και θάχει βασικές συνιστώσες την Σεισάχθεια και την πραγματική Δημοκρατία (όχι την «έμμεση» ρεπούμπλικα).
Το τοκογλυφικό σύστημα, που μας αρπάζει την ζωή και μας σκλαβώνει το μέλλον, δεν είναι ανίκητο. Εμείς θα γίνουμε ανίκητοι αν αφυπνισθούμε συλλογικά και βρούμε τον κοινό μελλοντικό μας προορισμό με την «αφοβία σαν σημαία», όπως λέει ο Ελύτης στο «Το Άξιον Εστί».

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΡΗΞΗ, αρ. φύλλου 152, 15/5/2019

**Έργα του ζωγράφου Θέμη Τσιρώνη και του Θεόφιλου

Αναρτήθηκε από ΠΥΛΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ : http://pylitonfilon.blogspot.com/2019/05/blog-post_24.html#more

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Ετικέτες “Αθήνα για την Ελλάδα”, Δημοτικές Εκλογές, Δύση, Ελληνισμός, Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης, Παγκοσμιοποίηση

2 σχόλια:

1. 
   Unknown25 Μαΐου 2019 – 11:06 μ.μ.

   Όλα αυτά είναι πολύ σωστά αλλά που θα βρεθούν οι σωστοί ηγέτες να καθοδηγήσουν το λαο; Αυτοί ήξεραν τι έκαναν και μας ευνουχισαν με την καλοπέραση, τις καφετέριες, την διάλυση της Παιδείας το κυριότερο , την λοιδορία της θρησκείας και μας έκαναν έρμαια του καθε τυχαρπαστου που θέλει να καταλάβει την εξουσία.Έχουμε εγκλωβιστεί στα 3-4 κομματα και δεν κοιτάμε παραπέρα. Αυτή είναι η γνώμη μου

   Απάντηση

John Kontos at facebook26 Μαΐου 2019 – 8:41 π.μ.

Συγχαρητήρια !
Ιωάννης Κόντος
John Kontos στο facebook

Σχόλιο αναρτούντος Τι πιστεύετε ο Λεωνίδας Αποσκίτης εξελέγη υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος;

Όταν πεθάνετε, το μόνο σίγουρο, μην εκπλαγείτε γιατί θα κινείστε με την ταχύτητα της σκέψης. Αν αφήνετε πίσω αγαπημένα πρόσωπα, γυναίκα, παιδιά, μπορεί να στέκεστε δίπλα τους και να προσπαθείτε μάταια να τους μωρώσετε. Ότι και να κάνετε να ξέρετε πως δεν καταλαβαίνουν τις προσπάθειές σας. Αυτοί θα συνεχίσουν το κλάμα και το πένθος τους στις  υγιέστερες περιπτώσεις για ένα τουλάχιστον χρόνο.

Στην περίπτωση που ήσασταν μισητός και απεχθής στη συμπεριφορά σας δεν υπάρχει περίπτωση να ενδιαφερθείτε για τους συγγενείς σας που προφανώς χύνουν κροκοδείλια δάκρυα και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η περιουσία σας. Κάτι που δεν σας καίγεται καρφί, κι ας είχατε περάσει ολόκληρη ζωή για να πλουτίσετε και η ψυχή και το  μυαλό σας δεν είχε άλλη απασχόληση από το χρήμα και το κέρδος ή τις φιλοδοξίες.

Το κέντρο της προσοχής σας θα είναι αλλού. Μπορεί να σκεφθείτε να επισκεφθείτε αγαπημένα μέρη και χωρίς δυσκολία να σπεύσετε σε χρόνο μηδέν να τα επισκεφθείτε. Μπορεί να δείτε κάποιους συγγενείς να έρχονται για το καλοσόρισμα. Συνήθως τους πιο στενούς και αγαπημένους. Φυσικά αν ήσασταν σκατάνθρωπος και σας σιχαίνονταν οι γνωστοί σας, μη περιμένετε κανέναν να σας προαπαντήσει.

Κάποιοι σκληροί, ιδεολόγοι της αθεΐας και πετρωμένοι ψυχικά και συναισθηματικά, οπαδοί του ορθολογισμού παθαίνουν την πλάκα τους όταν βλέπουν κάτω το πτώμα τους ακίνητο και περιδιαβαίνουν όροι, πεδιάδες και θάλασσες με ταχύτητα που τους αφήνει άφωνους. Οι περισσότεροι εξ αυτών δεν κοιτάζουν πίσω απλώς εκτοξεύονται σε μια διάσταση που τους αφήνει με το στόμα ανοιχτό και μέχρι να καταλάβουν ότι τα «τίναξαν» θέλουν χρόνο. Σχετική η έννοια του χρόνου γιατί ο χρόνος σαν ανάμνηση πιθανώς να σας κυνηγάει, Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει χρόνος για σας. Αν αγωνιάτε από κεκτημένη χρονική ταχύτητα (θυμηθείτε από τη φυσική διάστημα, χρόνος, ταχύτητα) τσάμπα ο κόπος. Ανήκετε στην αιωνιότητα και ό,τι ζήσατε στο γήινο υλικό διάστημα η χωρόχρονο, είναι όσα αποκομίσατε και πράξατε στην επί γης ζωή σας.

Ότι αποθηκεύσατε στο σκληρό δίσκο της μνήμης σας μένει για πάντα. Κι από Αλτσχάϊμερ να τα τινάξατε, δεν σβήνει ποτέ. Είστε εσείς, είναι ο εαυτός σας και τα πεπραγμένα σας είναι γραμμένα στα κατάστιχα της σκέψης και της καρδιάς σας και θα σας συνοδεύουν καλά ή κακά δια παντός, for ever and ever. Είτε σας βολεύει είτε όχι.

Και οι εκπλήξεις δεν σταματούν εδώ. Έτσι όπως ανεβαίνετε αντιλαμβάνεστε ότι δεν είστε μόνος ή μόνη.

Εκτός από τους στενούς και αγαπημένους συγγενείς σας, υπάρχουν και άλλοι τριγύρω σας. Μερικοί πεθαμένοι, από τους αδαείς και κολλημένους στο «εδώ πληρώνονται όλα, τίποτα δεν υπάρχει μετά», επισκέπτονται όπως ο Dr George G. Ritchie, τόπους κι ανθρώπους, περιοχές και κατοίκους άγνωστους, και βλέπουν περίεργα δρώμενα[1].

«Σ’ ένα μπαρ μια γυναίκα εκλιπαρούσε μια άλλη για ένα τσιγάρο σαν να το ήθελε περισσότερο από καθετί στον κόσμο. Προσπάθησε ν’ αρπάξει το αναμμένο τσιγάρο από το στόμα της άλλης, αλλά με ένα μικρό ρίγος αναγνώρισα ότι της ήταν αδύνατο να το πιάσει…

Παρακολούθησα μια γυναίκα γύρω στα πενήντα να ακολουθεί έναν άντρα της ίδιας ηλικίας, που περπατούσε στο δρόμο. Έδειχνε πολύ ζωντανή, εκνευρισμένη και με δάκρυα στα μάτια, μόνο που ο άντρας προς τον οποίο απηύθυνε τα έντονα λόγια της, δεν είχε επίγνωση της ύπαρξής της… συμπέρανα ότι ήταν η μητέρα του παρά το  γεγονός ότι ήταν η μητέρα του αν και φαίνονταν να έχουν και οι δύο την ίδια ηλικία. Έτσι ήταν λοιπόν ο θάνατος… να είσαι μόνιμα αόρατος στους ζωντανούς, αλλά και μόνιμα προσκολλημένος στις ασχολίες τους;»

Σε μια άλλη περίπτωση αόρατος θεατής είδε την πιο κάτω σκηνή: «Σ’ ένα σπίτι (κάπου στις ΗΠΑ ή τον Καναδά) ένας νεότερος άνδρας αξολουθούσε έναν πιο ηλικιωμένο από δωμάτια σε δωμάτιο. «Με συγχωρείς, μπαμπά!» του έλεγε. «Δεν ήξερα τι αποτέλεσμα θα είχε στη  μαμά! Δεν καταλάβαινα». «Με συγχωρείς, μαμά». Χωρίς τελειωμό , ξανά και ξανά, σε αυτιά που δεν μπορούσαν να τον ακούσουν».

[1]George G. Ritschie, MD Elizabeth Sherrill:
«Επιστροφή από την άλλη Πλευρά», Εκδόσεις Δίοδος 1997, σ.ς. 62-64.
Ευαγγελάτος Γεώργιος