Σαν να φαίνεται ότι ζυγώνει η ώρα της Εθνικής επιλογής. Καλώς νάρθει για να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι.

Συμφωνούμε 100% με το άρθρο της τρικλοποδιάς. Δεν συμφωνούμε με τα σχόλια και τις επιπόλαιες ερμηνείες των προφητειών στα σχόλια. Ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του. Γι’ αυτό και τις παραλείπουμε.

Μαχόμενος Ορθόδοξος Έλληνας : «Καζάν καζάν » ή «Ή τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς «;

Μην απορήσετε λοιπόν αν η κυβέρνηση θελήσει να ευχαριστήσει ξανά τους Αμερικάνους ,μετά τον «εκφοβισμό» τύπου ΙΜΙΩΝ ,εξευτελίζοντας μας σαν λαό ,τότε ας διαλύσουμε τον στρατό και ας ανοίξουμε τα σύνορα με ταμπέλα «ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΑΜΕΛΙΣΕΤΕ «

το ζήτημα είναι θα προλάβει ;

Προσωπική μου άποψη (Καλλιόπης Σουφλή αλλά και δική μας, είναι, πως μας πάνε ολοταχώς για ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.

ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΝ;;;
ΟΙ… ΑΦΕΝΤΕΣ Ή ΟΙ… ΔΟΥΛΟΙ;;; (Σχ.γ.: Υπάρχουν ελεύθεροι και φωτισμένοι Έλληνες; Πολύ αμφιβάλουμε).

ΟΛΗ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, ΠΙΟΝΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΟΣΙΩΝΙΣΤΩΝ…

ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΠΛΗΝ ΟΛΙΓΩΝ, ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ… ΣΥΛΑΛΛΗΤΗΡΙΑΣΤΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΞΕΧΑΡΜΑΝΙΑΣΑΜΕ… 

ΕΠΟΝΤΑΙ ΑΙΓΑΙΟ… ΘΡΑΚΗ… ΚΡΗΤΗ… ΙΟΝΙΟ!

“ΜΗΝ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΑΡΑΤΤΕ”, ΛΕΝΕ ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ…

Καλλιόπη Σουφλή 



Σαν να φαίνεται ότι ζυγώνει η ώρα της Εθνικής επιλογής .

Επιλογή πρώτη 

Διαλέγουμε τον δρόμο των προγόνων μας , δεν δεχόμαστε την αδικία, δεν σκύβουμε το κεφάλι από φόβο και είμαστε έτοιμοι για θυσίες .Ο καθένας στο μέτρο των δυνατοτήτων του ,έχει κάτι να δώσει σε αυτό τον αγώνα
Μα κυρίως την πίστη του ,την δύναμη του στον διπλανό του ,θα ξαναγίνουμε οικογένεια ,γειτονιά , Έθνος .

  Επιλογή δεύτερη.

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε ,ότι πείτε σουλτάνε και κύριε πρέσβη μας από την Αμερική …
Ο Σεβασμιότατος Μόρφου μίλησε για ένα «τριήμερο εκφοβισμό » μοιράστηκε μαζί μας , τι του εμπιστεύθηκαν άνθρωποι του Θεού .Τώρα μοιάζει πολύ πιθανό .

Θα περάσουμε έναν αρχικό φόβο , άλλα ανάμεσα μας υπάρχουν άνθρωποι του Θεού , με ΑΓΑΠΗ που θα «ξεφυτρώσουν » ξαφνικά ,σαν δέντρα με βαθιές ρίζες πίστης ελπίδας και ΑΓΑΠΗΣ . Θα νιώθουμε ότι είμαστε πανίσχυροι και δυνατοί δίπλα τους, θα μας εμπνέουν πίστη , ελπίδα παρηγοριά ΔΥΝΑΜΗ .



Ενάντια στην υποδούλωση του Έθνους και την ουσιαστική παραχώρηση των δικαιωμάτων και της Ελευθερίας του , δεν πρέπει να κάνουμε πίσω .

Υποκινούμενοι από το σιωνιστικό , μασονικό σύστημα ή θα παραδοθούμε για να μην χάσουμε τα υλικά αγαθά μας , την καλοπέραση μας  , σαν «σφαχτά » στο μαντρί ή θα αρνηθούμε την υποχώρηση που μας επιβάλλουν .

Αυτό θα είναι μόνο η αρχή ..

Μπορούμε να ξαναγίνουμε «Ορθόδοξο Έθνος» από αυτό το «τράνταγμα» που ζυγώνει και θα γίνουμε .

Ελληνίδες Έλληνες δεν είμαστε «κράτος » είμαστε ΕΘΝΟΣ και έχουμε ακόμα ΘΕΟ στις καρδιές μας ,είμαστε το ακροπύργιο της Ορθοδοξίας ,εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος.

Εθνική υπερηφάνεια για αυτούς τους λεβέντες ,μέσα στον στρατό μας είναι χιλιάδες και κάνουν για εκατομμύρια …


Τουρκία ακούς ; (‘Η ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ)…το μήνυμα των Ελλήνων Φαντομάδων στους Τούρκους (φωτό & video)

Σήμερα η ΑΟΖ,η υφαλοκρηπίδα και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα ,αύριο τι άλλο ; ο Τούρκος νομίζετε θα παραμείνει εκεί …

Το «καζάν καζάν » θα επεκταθεί και στο Αιγαίο ,μπορεί και στο Ιόνιο , για όλα είναι ικανοί αν τους προσκυνήσουμε..

Κάποια στιγμή στην ζωή έρχεται η ώρα να διαλέξεις τον Θεό ή τον Μαμμωνά .

Πριν όμως φτάσει εκείνη η ώρα , ο Μαμμωνάς και τα «παιδιά » του , τα «φίδια» που έχουμε στον κόρφο μας , έχουν κάνει την κατάλληλη προετοιμασία ,εκφοβισμό ,

Σαν να φαίνεται ότι ζυγώνει η ώρα της Εθνικής επιλογής.

τύφλωση» , δωροδοκίες , υποδούλωση του συστήματος , σκοτισμός της ψυχής , ώστε να εξασφαλιστεί η απόφαση να είναι υπέρ του…

Μην απορήσετε λοιπόν αν η κυβέρνηση θελήσει να ευχαριστήσει ξανά τους Αμερικάνους ,μετά τον «εκφοβισμό» τύπου ΙΜΙΩΝ ,εξευτελίζοντας μας σαν λαό , τότε ας διαλύσουμε τον στρατό και ας ανοίξουμε τα σύνορα με ταμπέλα «ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΑΜΕΛΙΣΕΤΕ «

το ζήτημα είναι θα προλάβει ;

Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ”

» Μαχόμενος Ορθόδοξος Έλληνας «
«Αγρυπνείτε και προσεύχεσθε»
» ΜΑΧ.Ο.Μ.Ε « Μαχόμενη .Ορθόδοξη . Μητέρα. Ελλάδα

Σχόλια : Γεώργιος Ευαγγελάτος

ΠΗΓΗ: https://attikanea.blogspot.com/2019/08/blog-post_666.html και https://www.triklopodia.gr/%ce%bc%ce%b1%cf%87%cf%8c%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%bf%cf%81%ce%b8%cf%8c%ce%b4%ce%bf%ce%be%ce%bf%cf%82-%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b6%ce%ac%ce%bd-%ce%ba%ce%b1/

ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΜΥΑΛΑ!

Παραθέτουμε εδώ ένα μήνυμα κατάλληλο για την αυριανή ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Ας αρχίσουμε επιτέλους μια νέα πνευματική πορεία για μας τους ίδιους, την οικογένεια και πάνω από όλα για την Ελλάδα μας!

Εισήγηση στην ΣΤ΄ συνάντηση (29.05.2017) του Επιμορφωτικού Σεμιναρίου της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου Ε΄ Ακαδημαϊκού Έτους  (2016-2017)   

Εισηγητής: Πρεσβύτερος Αθανάσιος Βουδούρης

π. Αθανάσιος Βουδούρης

Παρουσίαση του σχετικού κεφαλαίου από το έργο του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου Βλάχου, «Εμπειρική Δογματική της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικὲς παραδόσεις του π. Ιωάννου Ρωμανίδη» (τόμος Β´, 2η έκδοση, σελ. 287- 368).

 

Πανιερώτατε,

Αγαπητοί εν Κυρίω πατέρες και αδελφοί,

Ο όρος «πνευματική τελείωση» των χριστιανών στην ορθόδοξη θεολογία δηλώνει τη σωτηριολογική πορεία του πεπτωκότος ανθρώπου προς το αρχέτυπο κάλλος της δημιουργίας, δηλαδή την πορεία από το «κατ’ εικόνα» στο «καθ’ ομοίωσιν» του Δημιουργού. Η πορεία αυτή αποτελεί τον τελικό σκοπό της πορείας του ανθρώπου της πτώσης, ο οποίος καλείται να επανέλθει στην οντολογική κατάσταση της Δημιουργίας, που πραγματώνεται εντός της Εκκλησίας, ως του κατεξοχήν σωτηριώδους Θεανθρώπινου οργανισμού.

Η πτώση των πρωτοπλάστων από την κατάσταση του φωτισμού της Δημιουργίας προς το σκοτάδι της αγνωσίας και του εγωκεντρισμού, οδήγησε τελικά τον άνθρωπο στην αυτόβουλη υποδούλωσή του στα πάθη, τις επιθυμίες και τη λογική, σκοτίζοντας τον νου, που αποτελεί το μέσο και το αισθητήριο κοινωνίας του με τον Θεό. Με τον τρόπο αυτό, ο άνθρωπος αποποιήθηκε την ελευθερία του και έγινε δούλος της ύλης και του περιβάλλοντος κόσμου. Εντούτοις, η κατάσταση της υποδούλωσης του ανθρώπου στον κόσμο της πτώσης αντίκειται στην οντολογική του υπόσταση, που έχει ως βάση την ελευθερία που εκπηγάζει από την «κατ’ εικόνα Θεού» δημιουργία του.

Η ενανθρώπηση του Λόγου του Θεού, εντασσόμενη στο πλαίσιο της προαιώνιας Θείας Οικονομίας, αποσκοπεί στην κατάργηση της κατάστασης της δουλείας και τη «συμφιλίωση» του ανθρώπου με τον Θεό. Για τον λόγο αυτό, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας, ο άνθρωπος καλείται να διέλθει από το στάδιο και την κατάσταση του δούλου στην προπτωτική κατάσταση του φίλου – υιού (κατά Χάρη) του Θεού. Σε αυτό το πλαίσιο, ο άνθρωπος, με τη Χάρη του Θεού, ζώντας εντός της Εκκλησίας, καλείται να διέλθει από τρείς πνευματικές καταστάσεις: από δούλος να γίνει μισθωτός και στη συνέχεια υιός του Θεού. Η διδασκαλία αυτή συναντάται σε ολόκληρη την αγιογραφική και πατερική διδασκαλία της Εκκλησίας. Ως δούλος, ο άνθρωπος αγωνίζεται να τηρήσει τις εντολές του Θεού, για να αποφύγει την Κόλαση, ως μισθωτός τηρεί το θέλημα του Θεού για να κερδίσει τον Παράδεισο, και ως υιός και φίλος του Θεού εφαρμόζει τις εντολές Του από αγάπη σε Αυτόν, χωρίς να αναμένει κάποια ανταπόδοση.

Τα τρία αυτά στάδια, συνδέονται παράλληλα και με τις τρεις βαθμίδες της πνευματικής πορείας των χριστιανών προς τον αρχέτυπο και τελικό τους προορισμό, που είναι η κάθαρση, ο φωτισμός και τελικά η θέωση (ή δοξασμός). Η πορεία αυτή επιτυγχάνεται εντός της Εκκλησίας, η οποία αποτελεί τον σωτηριώδη «χώρο» περιχώρησης Θεού και ανθρώπου. Ο Θεός χαρίζει στον άνθρωπο τα αποτελέσματα της καθαρτικής και ζωοποιού του ενέργειας, αρκεί ο άνθρωπος αυτοπροαιρέτως να συναισθανθεί την πτωτική του κατάσταση και να ομολογήσει την αδυναμία του να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες των πειρασμών, προσφέροντας ταπεινά προς τον Σωτήρα και Δημιουργό την καρδιά και την ελπίδα του. Η συνέργεια Θεού και ανθρώπου, αναλόγως βεβαίως της οντολογικής κατάστασης του καθενός και όχι ισόρροπα, αποτελεί βασική προϋπόθεση της πορείας του ορθόδοξου πνευματικού αγώνα.

Ωστόσο, η πορεία προς τη θέωση, την ένωση του ανθρώπου με τον Θεό, αποτελεί κατ’ ουσία δωρεά του Θεού προς τον άνθρωπο, μέσω της «υιοθεσίας» του πεπτωκότος Αδάμ που πραγματοποιείται με την ενσάρκωση του Θεού, και δεν αποκτάται ως επιβράβευση του όποιου πνευματικού αγώνα. Κατά συνέπεια, οι διαστάσεις του πνευματικού αγώνα των χριστιανών δεν σχετίζονται με ηθικά και δεοντολογικά δεδομένα, ούτε σχετίζονται με ανταποδοτικά αποτελέσματα, αλλά καθορίζονται με άξονα τη συντριβή και την ποιότητα της ταπείνωσης του ανθρώπου ενώπιον του Θεού. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, «η μεταβολή του ανθρώπου από την δουλεία στην κατά Χάρη υιοθεσία και η κατάργηση του θανάτου είναι η ουσία της ενανθρωπήσεως του Χριστού και η παρουσία της Εκκλησίας στον κόσμο. Αυτό, στην πραγματικότητα, γίνεται με την μεταβολή της φιλαυτίας του ανθρώπου σε φιλοθεΐα, της ιδιοτελούς αγάπης σε ανιδιοτελή». «Οι θεούμενοι είναι οι κατ’ εξοχήν φίλοι του Θεού, γιατί υπερέβησαν τις δουλικές εξαρτήσεις και καταστάσεις οδηγηθέντες προς την ‘‘ατέλεστη τελειότητα”».

Βασικό πυλώνα της ορθόδοξης ασκητικότητας, ο οποίος συνδέεται με την κατά Χάρη υιοθεσία του Θεού, αποτελεί η νοερά προσευχή, η οποία μεταβάλλεται σταδιακά (με τη Χάρη του Θεού) σε καρδιακή. Η προσευχή θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως πρωταρχικός κώδικας κοινωνίας και επικοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό, αλλά και ως ένας δίαυλος μετοχής του ανθρώπου στη Χάρη των ακτίστων θείων ενεργειών. Κοινό γνώρισμα όλων των Προφητών, Αποστόλων και αγίων είναι η νοερά και καρδιακή προσευχή, η οποία αποτελεί απόδειξη ότι ο άνθρωπος έχει καταστεί κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Ο χαρακτήρας και η ποιότητα της νοεράς προσευχής συνδέεται και μεταβάλλεται ανάλογα με την πορεία και τα στάδια της πνευματικής τελειώσεως των χριστιανών.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι «όταν κάνουμε λόγο για στάδια τελειώσεως δεν εννοούμε κάποια σταθερά και αμετάβλητα σημεία, αλλά αναφερόμαστε στον τρόπο με τον οποίο ενεργεί η Χάρη του Θεού στον άνθρωπο, ανεξαρτήτως χρονικών ή τοπικών συμβάσεων και περιορισμών. Οι άκτιστες ενέργειες του Θεού, ενεργούν σε ολόκληρη την κτίση, συγκροτώντας και διέποντας τα δημιουργήματα, αναλόγως της υποστατικής τους δεκτικότητας. Το ίδιο συμβαίνει και με το τελειότερο δημιούργημα του Θεού, τον άνθρωπο. Όταν η Χάρη του Θεού καθαρίζει τον άνθρωπο από την αμαρτία και τα πάθη λέγεται καθαρτική, όταν φωτίζει το σκότος του νοός λέγεται φωτιστική, και όταν τον οδηγεί στη θέωση λέγεται θεοποιός». «Ο άνθρωπος στην πορεία του προς την θέωση κατ’ αρχάς μετέχει της καθαρτικής ενέργειας, έπειτα της φωτιστικής και τέλος της θεοποιού ενέργειας του Θεού. Ασφαλώς υπάρχουν αυξομειώσεις στην πορεία αυτή, καθότι η θέωση του ανθρώπου αποτελεί διάσταση με τελολογική προοπτική, συνδέεται δηλαδή με την αιώνια βασιλεία του Θεού.»

Η κάθαρση συνίσταται στην αποβολή των πτωτικών λογισμών και ενθυμήσεων του ανθρώπου, ώστε να παραμείνει στον νου και στην καρδιά του μόνο η μνήμη του Θεού, το ζωοποιό όνομα του Σωτήρος Χριστού. Συγχρόνως, στην κατάσταση αυτή καθαρίζεται το παθητικό της ψυχής, δηλαδή το θυμικό και επιθυμητικό (σ.γ.:το ορμέμφυτο το ενστικτώδες) του πεπτωκότος ανθρώπου, αυτό που θα λέγαμε με απλά λόγια, τα ανθρώπινα πάθη. Ο νους του ανθρώπου είναι το κέντρο των αισθήσεων, ο οποίος στην προπτωτική κατάσταση δεχόταν τη φωτιστική ενέργεια του Θεού. Εντούτοις, διαχεόμενος στον κόσμο της πτώσης και συνδεόμενος με τις ανθρώπινες αισθήσεις, αναπόφευκτα έχει μολυνθεί. Όταν όμως καθαρισθεί από τις προλήψεις και τους λογισμούς, τότε όλες οι αισθήσεις ενοποιούνται και πραγματοποιείται αυτό που ονομάζεται ενοειδής συνέλιξη του νου. Αυτό οδηγεί, με τη Χάρη του Θεού, στην κάθαρση του νοός. Στην καρδιά του ανθρώπου (με την αγιογραφική και πατερική έννοια του όρου) εδράζεται το παθητικό, το επιθυμητικό και το θυμικό μέρος της ψυχής. Ο κεκαθαρμένος νους ενεργεί στην καρδιά μεταφέροντας εικόνες και προσλήψεις των αισθητών πραγμάτων. Μέσω της νοεράς προσευχής, ο νους κινεί την καρδιά σε αγάπη και ζήλο προς τον Θεό, μεταβάλλοντάς την σε κέντρο της προσευχής, η οποία από νοερά μεταβάλλεται σε καρδιακή.

Ο φωτισμός του ανθρώπου βιώνεται ως χωρισμός και ως απελευθέρωση του νου από τη λογική και ταυτόχρονα ως έλλαμψη (φωτισμός του νοός) από τη Χάρη του Θεού. Στο στάδιο αυτό η νοερά προσευχή αυτενεργεί υπερβατικά και ανεξάρτητα από τη λογική, η οποία αποτελεί την κατευθυντήρια δύναμη του ανθρώπινου παθητικού, καθώς ο φωτισμένος νους, δηλαδή η Χάρη του Θεού, διέπει και κατευθύνει το παθητικό μέρος της ψυχής». Με τον τρόπο αυτό ο φωτισμένος νους μπορεί να παρακολουθεί ανεξάρτητα τις κινήσεις της λογικής, αντιλαμβανόμενος τη συμβατικότητά της. Ωστόσο, η λογική δεν παύει να κινείται προσευχητικά.

Στη διάρκεια της θεώσεως η νοερά προσευχή μεταβάλλεται ανασταλτικά, καθώς ο νους του ανθρώπου βιώνει πλέον και βλέπει τη δόξα του Θεού, χωρίς όμως να καταργείται και η λογική του ενέργεια και προσευχή. Ο θεόπτης μπορεί να βρίσκεται στη θεία Λειτουργία και συγχρόνως να βλέπει ρεαλιστικά την άκτιστη πραγματικότητα, όχι όμως εκστασιαζόμενος (όπως συμβαίνει π.χ. με διάφορες ανατολικές θρησκείες και φιλοσοφίες), αλλά συνεχίζοντας να αντιλαμβάνεται την πτωτική του κατάσταση ως ανάγκη για μετάνοια και προσευχή. Στο στάδιο της θεώσεως, αν και δεν πραγματοποιείται αναστολή της λογικής ενέργειας του ανθρώπου, εντούτοις αναστέλλονται οι σωματικές του ενέργειες και λειτουργίες. Οι άγιοι μας διδάσκουν ότι κατά τη διάρκεια της θεοπτίας αναστέλλονται τα φυσικά αδιάβλητα πάθη (π.χ. πείνα, κόπωση, νύστα κ.ο.κ.) και ότι ο διάβολος καθίσταται παντελώς ανίσχυρος. Ο θεούμενος, ευρισκόμενος στην κατάσταση της θέωσης, ζει μέσα στη δόξα του Θεού, βιώνει την αναστολή των φυσικών ενεργειών του σώματος, όχι της ψυχής, συνεχίζοντας όμως να αποτελεί μία αδιάσπαστη ψυχοσωματική οντότητα, να είναι αυτό που θα λέγαμε με βάση τα κοσμικά κριτήρια «φυσιολογικός». Με τον τρόπο αυτό ο θεόπτης γίνεται αυτόπτης μάρτυρας της παρουσίας του Θεού, καθώς η θεοπτία-θεωρία προσφέρει την αληθινή θεολογία. Με άλλα λόγια, η αληθινή θεολογία είναι έκφραση της θεοπτικής εμπειρίας, έκφραση και διατύπωση της άκτιστης πραγματικότητας με κτιστά ρήματα και νοήματα. Επιπρόσθετα, η αφθαρτοποιός ενέργεια του Θεού, μέσω της μετοχής του θεουμένου στη δόξα της Αγίας Τριάδος, διέπει ολόκληρο τον ψυχοσωματικό άνθρωπο, αφθαρτοποιώντας τόσο την ψυχή όσο και το σώμα του. Τα λείψανα δηλαδή των αγίων, αποτελούν αποτέλεσμα (αν θέλετε και απόδειξη) της κατά Χάρη θεώσεώς τους.

Όπως προαναφέραμε, ομιλώντας για την πνευματική πορεία του ανθρώπου οφείλουμε να έχουμε υπόψη μας ότι δεν ομιλούμε για μία γραμμική και αμετάβλητη πορεία, καθώς αυτή μπορεί να ακολουθεί κυμαινόμενες, ακόμη και καθοδικές κατευθύνσεις.  «Ενώ υπάρχει μία πορεία ανόδου από την κάθαρση στον φωτισμό και τη θέωση, μπορεί αντιστρόφως να υπάρξει και μία πορεία καθόδου των σταδίων αυτών. Η θέωση, η οποία βιώνεται ως θεοπτική εμπειρία, συνήθως διαρκεί για μικρό χρονικό διάστημα (τουλάχιστον όπως ο άνθρωπος μπορεί να αντιληφθεί την έννοια του χρόνου), ενώ μετά από αυτή ακολουθεί η κάθοδος στην κατάσταση του φωτισμού. Ακόμη όμως και η διατήρηση του ανθρώπου στο στάδιο του φωτισμού δεν αποτελεί ενιαία και αμετάβλητη ποιοτικά κατάσταση, καθώς η Χάρη του Θεού μπορεί να αποκρύβεται και να επανέρχεται στον άνθρωπο, μη θέλοντας να καταργήσει το ανθρώπινο αυτεξούσιο και την προοπτική της συνέργειας στην εκπλήρωση της τελείωσης του πνευματικού αγώνα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε πνευματικές μεταπτώσεις, καταβιβάζοντάς τον από την κατάσταση του φωτισμού στην τάξη των μετανοούντων, ενίοτε μάλιστα και σε ακόμη χαμηλότερα πνευματικά επίπεδα σύγχυσης και αμαρτίας. Η έπαρση και η αλαζονεία οδηγούν σε καταστάσεις φαντασιακής πλάνης, παρασύροντας τον άνθρωπο σε αναπόφευκτη πτωτική και εωσφορική κατακρήμνιση.

Κομβικό σημείο για να κατανοήσουμε την πορεία αυτή, είτε προς την ανοδική είτε προς την καθοδική της κατεύθυνση, αποτελεί η έννοια της μετάνοιας του ανθρώπου, η οποία θα πρέπει να είναι συνεχής και ανατροφοδοτούμενη. Η έννοια της μετάνοιας είναι κατ’ εξοχήν έννοια με θεολογικές και όχι με ψυχολογικές διαστάσεις, τουλάχιστον όπως αυτές προβάλλονται από διάφορες επιστημονικοφανείς ιδεολογίες, όπως η λεγόμενη επιστήμη της ψυχολογίας. Στην Ορθόδοξη θεολογία, ως μετάνοια δεν χαρακτηρίζεται ούτε αυτό που ονομάζεται ενοχικό σύνδρομο, ούτε μία συναισθηματικού τύπου αναθεώρηση πράξεων και συμπεριφορών, αλλά η αλλαγή του νοός, ο αγώνας δηλαδή του ανθρώπου να οδηγηθεί από την κάθαρση προς τον φωτισμό και τη θέωση. Χωρίς την καλλιέργεια της μετάνοιας, ο μεταπτωτικός άνθρωπος (ο άνθρωπος δηλαδή της πτώσης) είναι καταδικασμένος να διέπεται από τις μεταπτώσεις του αναλαμβανόμενου πνευματικού του αγώνα, καθώς στο πλαίσιο της συνέργειας Θεού και ανθρώπου με σκοπό την πνευματική τελείωση των χριστιανών το μόνο συστατικό που μπορεί να συνεισφέρει ο άνθρωπος είναι η συντετριμμένη καρδιά του και ο σκοτισμένος του νους, προκειμένου να θεραπευθούν, να φωτιστούν και να θεωθούν.

Η Ορθόδοξη ασκητικότητα, η πορεία δηλαδή του ανθρώπου προς τον Θεό, συντελείται αποκλειστικά και μόνο εντός της Εκκλησίας. Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία δεν είναι μία ανθρωποκεντρική οργάνωση, όπως συμβαίνει με τις διάφορες αιρετικές εκκλησιοφανείς οργανώσεις της Δύσης, αλλά αποτελεί το τεθεωμένο Σώμα του Χριστού και κοινωνία θεώσεως. Κεφαλή της είναι ο Χριστός, και μέλη της οι κατά διαφόρους βαθμούς μετέχοντες της θεώσεως, που ονομάζονται θεούμενοι. Οι άγιοι της πίστης μας αποτελούν την κατεξοχήν απόδειξη της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία, αλλά και τους ζώντες μεσίτες και πρεσβευτές των πιστών προς τον Σωτήρα Χριστό. Εκκλησία που δεν γεννά αγίους δεν είναι τίποτε άλλο από μία στείρα παρασυναγωγή.

Στον Χώρο της Εκκλησίας τα προσωπικά μας πάθη μεταποιούνται, με τη Χάρη του Θεού, σε δυνατότητες και ευκαιρίες συνάντησής μας με τον Πατέρα, που μας περιμένει, σαν τον άσωτο υιό, με ανοιχτές αγκάλες. Δεν μας κρίνει, δεν μας επιπλήττει, δεν μας κατηγορεί, ούτε μας απορρίπτει, δεν επιδιώκει να μας εξουθενώσει κουνώντας επιδεικτικά το δάκτυλο και λέγοντάς μας «σου τά ᾽λεγα Εγώ!»· αλλά αναμένει το πρώτο μας μικρό βήμα, για να ανοίξει διάπλατα την απέραντη αγκαλιά Του, χωρίς να το αξίζουμε, χωρίς προϋποθέσεις και κανόνες, να μας σκεπάσει, να μας κατανοήσει, να μας καλύψει, να μας δεχθεί μετανοιωμένους, έχοντας συνειδητοποιήσει την αδυναμία μας να πορευθούμε μόνοι μας σε αυτή τη ζωή, δίχως την προσωπική μας σχέση μαζί Του. Να μας οδηγήσει τελικά στον σκοπό για τον οποίο μας έχει δημιουργήσει: από το «κατ’ εικόνα» στο «καθ’ ομοίωσιν».

http://www.immorfou.org.cy/seminario-klirou/1485-stsinantisi2017.html

 

Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου ή αλλιώς, τι έχεις Γιάννη; Τι είχα πάντα!

Το ότι οι κοτζαμπάσηδες αντικατέστησαν τούς Τούρκους κατακτητές είναι γεγονός αναμφισβήτητο.
Όμως, ο ρόλος και ο τρόπος τών κοτζαμπάσηδων στην εξέλιξη τής μετέπειτα ελληνική Ιστορίας δεν έχει
διερευνηθεί στο πλάτος και το βάθος που θα έπρεπε.  Βέβαια, αν και όλοι ομιλούν και γράφουν για την προδοτική νενέκικη συμπεριφορά τους, εντούτοις δεν έχει μελετηθεί πλήρως η σημερινή της μορφή  καιοι επιπτώσεις τής οποίας έχουν συμβάλλει στο φρενάρισμα για μια απρόσκοπτη και ομαλή πορεία τού

Έθνους μας.

Ανέκαθεν οι ντόπιοι Κοτζαμπάσηδες και οι Δυτικόφραγκοι μας έστιβαν

Δυστυχώς, από την ίδρυση τού μετεπαναστατικού κράτους οι κοτζαμπάσηδες έχουν αλλάξει πολλές
μάσκες και πολλές τακτικές. Σήμερα παρουσιάζονται ως… πολιτικοί (βλ. κομματάρχες) που, τάχα, ενδιαφέρονται για την ανόρθωση τής πατρίδας μας έπειτα από την πολιτικο-οικονομική κρίση που τής επέβαλλαν.

Α ευκαιρία φορτώστε στην Ελλαδίτσα δάνεια με υπέρογκους τόκους και χρεολύσια!Δεν είναι υπερβολή αν πούμε ότι, παρά τις γενναίες προσφορές και θυσίες τού ελληνικού Λαού προκειμένου

να στηθεί η πατρίδα μας στα πόδια της οι… γυρολόγοι αυτοί ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για το εθνικό καλό στο
σύνολό του, αλλά πάντα λειτουργούσαν και λειτουργούν για το καλό τών δικών τους συμφερόντων με
ποικίλους τρόπους, ανάλογα με την χρονική στιγμή και τις περιστάσεις.
Έτσι, έπειτα από την λήξη τής επάρατης στρατιωτικής χούντας και μέχρι σήμερα έχουν οδηγήσει και οδηγούν

την πατρίδα μας στο χάος προκειμένου να την κάνουν ένα ξέφραγο αμπέλι όπου θα μπορούν ανενόχλητοι και με την πολιτική και οικονομική βοήθεια τών πατρώνων τους να τρυγούν τους καρπούς τής προδοτικής τους ταχτικής.

Με πρωτοφανή, λοιπόν, μανία έχουν επιδοθεί στην διάλυση τού Ελληνικού Έθνους και κράτους εφαρμόζοντας ανοιχτά την ταχτική τού… εθνομηδενισμού κύριο χαρακτηριστικό τού οποίου είναι η παραχάραξη και διαστρέβλωση
τής Ελληνικής Ιστορίας.  Για τον σκοπό τούτο επιστρατεύτηκαν δεκάδες νενέκοι, δοσίλογοι, οπαρακρατικοί,  οι οποίοι κραδαίνοντας κάποιους…

ακαδημαϊκούς τίτλους, αμφισβητούμενης επιστημονικής εγκυρότητας, παραβλέπουν ιστορικά γεγονότα, ονόματα, μαρτυρίες ξένων παρατηρητών, συγκεκριμένες ημερομηνίες και τόπους στους οποίους διαδραματίστηκε η Ιστορία παρουσιάζοντας την δική τους έκδοση με τις γνωστές ιστορικές παραχαράξεις.

Το μέγεθος τής παραχάραξης είναι ανάλογο με το θράσος που χαρακτηρίζει τους σημερινούς… νενέκους.

Δεν θα κατονομάσω τις ενέργειές τους γιατί είναι γνωστές σε κάθε Έλληνα.  Μονάχα ανιστόρητοι και ιδιοτελώς συμπεριφερόμενοι τις δέχονται.

Για μια ακόμη φορά, αν και οι… “πολιτικές” μάσκες τών σύγχρονων… μερσεντοσουσούδων  διαφέρουν εμφανισιακά οι πράξεις τους είναι απόλυτα εναρμονισμένες και γι’ αυτό συμπορευόμενες.

Υπογράφει ο ένας, δεν ξεϋπογράφει ο άλλος.   Μοιράζει ο ένας επιδόματα, μοιράζει και ο άλλος από τα ίδια. Μέση γομολάστιχα ο ένας, μέση γομολάστιχα και ο άλλος. Με λίγα λόγια η επί 400 χρόνια ταχτική τού Τούρκου κατακτητή για την εξαφάνιση τού ελληνικού γένους είναι ίδια και απαράλλαχτη. Μποναμάδες και πεσκέσια μοίραζε εκείνος, μποναμάδες και πεσκέσια μοιράζουν και οι σημερινοί διάδοχοί του.  Διαφορά καμία…

Δεν θέλω να σας κουράσω περισσότερο.  Η επισυναπτόμενη είδηση που είναι υπεράνω κάθε ιστορικής αμφισβήτησης, όπως και οι άλλες παρόμοιες που θ’ ακολουθήσουν, στο προσεχές μέλλον, δεν αφήνουν κενά για δεύτερες σκέψεις.

Ευχαριστώ πολύ το ΑΡΧΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ για την προώθηση τού ντοκουμέντου τούτου.

1912 Γάλλος φιλέλλην γράφει στην πάλαι ποτέ ένδοξη εφημερίδα των Πατρών ΝΕΟΛΟΓΟΣ

Τέλος, ας σημειωθεί, ότι η ανταπόκριση αυτή εστάλη πριν την διεξαγωγή τών νικηφόρων Βαλκανικών πολέμων και προέρχεται όχι από έναν ιστορικό, αλλά από έναν καθηγητής τής ιατρικής εκφράζοντας τον φιλελληνισμό του.

Φιλικότατα.

από τον φίλο Νι Κάππα (Αθήνα).

 

Ένας ασφαλής και σίγουρος τρόπος ριζοσπαστικής πολιτικοκοινωνικής δράσης απευθυνόμενος σε φωτισμένους και συνειδητοποιημένους πολίτες

Μπορείτε να φανταστείτε μια κοινότητα ανθρώπων οι οποίοι να έχουν πλήρη ταύτιση στην πίστη τους σε μια ιδέα, σε μια βιοκοσμοθεωρία και αντίληψη ζωής, πλήρη ταυτότητα φρονήματος και εσωτερικής διάθεσης για την αποδοχή του ενός από τον άλλο, χωρίς καμία ιδιοτέλεια και συμφέρον αλλά μόνο περίσσια αγάπης. Ο,τιδήποτε υλικό, λάγνο, ανήθικο έστω και σαν σκέψη για τον άλλο, ή την άλλη, αυτόματα ομολογείται μετά παρρησίας και μάλιστα δημόσια ή στην χειρότερη περίπτωση, κατ’ ιδίαν μπροστά στον ηγέτη ή ομαδάρχη. Και αν τα μέλη αυτής της κοινότητας συσφίξουν τη σχέση τους σε τέτοια επίπεδα τι θα τους εμποδίσει να αγκαλιάσουν με ευφροσύνη και ανακούφιση το μοίρασμα του άρτου του επιούσιου; Να δημιουργήσουν μια κοινή τράπεζα όπου θα κατατίθεται ο μισθός, η οικονομική απολαβή και ο εις χρήμα μετρούμενος ιδρώτας από τη δουλειά και τις υπηρεσίες που προσφέρει ο καθένας εξ αυτών. Ύστερα αφού αφαιρεθούν τα έξοδα, το χρήμα θα διανέμεται στον καθένα κατά τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες του στα πλαίσια την αγάπης και της δικαιοσύνης οι οποίες δεν επιτρέπουν αδικίες και υπερβολές.

Μα θα ρωτήσετε υπάρχει τέτοια παραδεισένια επί γης κοινότητα;

Όλες οι αυτόχθονες στην Αυστραλία, στην Αφρική, στη ζούγκλα του Αμαζονίου έχουν συμπτύξει τέτοιες παραδεισένιες κοινότητες που ο ατομοκεντρισμός της προοδευμένης «χριστιανικής»  Δύσης δεν μπορεί να διανοηθεί καν.

Ο εθνολόγος Lommel, o ερευνητής Boris de Rachewiltz, αναφέρουν λεπτομέρειες από τις ελεύθερες, δημοκρατικές, χωρίς ταμπού, αυθεντικές, ανυπόκριτες κοινωνικές και σεξουαλικές σχέσεις που είχαν και έχουν οι Μπαμπούα, οι Κορόνγκα και οι Νισσάκιν στον Άνω Νείλο, οι Οτεντότοι στην Αφρική κ.λπ.[1]

Το παράδειγμα των πρωτοχριστιανικών κοινοτήτων όπου ήσαν άπαντα κοινά, και σαν πρότυπο τρόπο οικονομικής σχέσης είχαν το κοινό ταμείο και  τους διακόνους σαν διανομείς της τροφής, της ενδυμασίας, των βιοτικών γενικά αναγκών της ομάδας, έρχεται ύστερο.

Στη συνέχεια όταν οι άνθρωποι κλείσθηκαν στον εαυτό τους, φούντωσε ο ατομοκεντρισμός και ο Χριστιανισμός έπαψε να διώκεται μετά το διάταγμα των Μεδιολάνων, οι πρωτοχριστιανικές κοινότητες έχασαν τη λάμψη τους και φυσικά το Πνεύμα του Θεού, γίνανε τύπος και υποκρισία. Οι παλιοί ειδωλολάτρες ιερείς, αντικαταστάθηκαν από τους χριστιανούς ιερείς και επισκόπους και οι γνήσιοι πιστοί περιορίστηκαν σε ελάχιστους πεφωτισμένους, θεωμένους και ηγιασμένους, οι οποίοι προτίμησαν την ασκητική ζωή ή κατέφυγαν στα μοναστήρια

Από τότε έλαμψε και λάμπει μέχρι σήμερα, το κοινοτικό πνεύμα βασισμένο στις αρχές της πρωτοχριστιανικής κοινότητας των Πράξεων των Αποστόλων.

Το ερώτημα που τίθεται είναι: Γιατί το ίδιο πνεύμα της κοινότητας των Μονών δεν υπερίσχυσε και την κοινωνία;

Ο Νικόλας Ψαρουδάκης, ο ιδρυτής του κοινωνικού Χριστιανισμού στην Ελλάδα, αναφέρεται δια πολλών στο θέμα αυτό. Επιμένει ότι μετά το διάταγμα της ελευθερίας και ανεξαρτησίας της θρησκευτικής πίστης στα Μεδιόλανα, (σημερινό Μιλάνο) το ειδωλολατρικό ιερατείο αντικαταστάθηκε από χριστιανούς ιερείς αλλά οι εξουσίες δεν έπαψαν να είναι στα χέρια των ειδωλολατρών ηγετών, δηλαδή στα χέρια του Εωσφόρου μέχρι σήμερα. Όπως ακριβώς ανέφερε ο ίδιος ο Σατανάς στον δεύτερο πειρασμό προς τον Ιησού.  (Λουκάς, κεφ. 4ο, στιχ. 5-8).

Έτσι κατέρρευσε το ιδανικό της πρωτοχριστιανικής κοινωνίας και απέμεινε μια τύποις ενορία η οποία μόνο αγιοπνευματικό φωτισμό δεν έχει. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων κάποιων αδελφοτήτων που έχουν απομείνει στις ημέρες μας και αυτές αποτελούνται από αγάμους θεολόγους και άγαμες κυρίες που περιορίζονται σε φιλανθρωπική και πνευματική δράση.

Σ’ αυτό το σημείο έχουμε να προτείνουμε μια νέα ελπίδα στον χαμένο μέσα στην καθημερινότητα, τη βιοπάλη και την απαισιοδοξία μπρος στο πνευματικό, οικονομικό και πολιτικό τέλμα στο οποίο λιμνάζει, επί δεκαετίας, ελληνικό λαό. Τον νεροκουβαλητή που υποφέρει και δυσβάστακτα κουβαλάει στις πλάτες του ένα φεουδαρχικό κατεστημένο σαν δουλοπάροικος. Παρουσιάζουμε σαν πρόταση ζωής ένα νέο τρόπο πολιτικοκοινωνικής δράσης που είναι δοκιμασμένος από τα πρώτα χρόνια της χριστιανοσύνης, αλλά ποτέ δεν εφαρμόσθηκε στην ελληνική κοινωνία.

Θεμέλιο του κοινοτικού προτύπου δεν μπορεί να είναι άλλο από την ενότητα της Εκκλησίας. Γνωρίζοντας ότι το διχαστικό DNA του Έλληνα είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του μαζί με την αλαζονεία και τον εγωισμό του θεωρούμε πως αυτά τα δύο είναι η μεγάλη αιτία της παρακμής και κατρακύλας. Μείγμα ζοφερό και καταστροφικό. Για μας πρόκειται για τον πιο γνήσιο ορισμό της νεύρωσης. Ένα κυριαρχικό κοινωνικό  πρότυπο που οδήγησε και εξακολουθεί να κατευθύνει προς την απόλυτη κοινωνικο-οικονομική και πνευματική υποδούλωση, κατάρρευση και παρακμή τους Έλληνες.

Ο νέα τρόπος πολιτικοκοινωνικής δράσης που θα οδηγήσει σε ανάσταση το Έθνος μας ξεκινάει πρώτα από την διαδικασία της αναγνώρισης των σφαλμάτων και την ουσιαστική αλλαγή νοοτροπίας. Δηλαδή για ένα γενικότερο κλίμα εθνικής μετάνοιας και συναίσθησης των τραγικών λαθών μας. Π.χ. η ανιστόρητη ευπιστία μας και βεβαιωμένη ιστορικά αλήθεια πως οι σύμμαχοί μας μας έχουν κατακάψει δεκάδες αν όχι εκατοντάδες φορές. Επομένως δεν πρέπει να στηριζόμαστε με αφέλεια και ευκολοπιστία σε αυτούς. ΜΟΝΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΚΙ ΑΝ ΣΥΜΠΙΠΤΕΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΚΑΛΩΣ. ΑΝ ΟΧΙ ΔΕΝ ΔΙΣΤΑΣΑΝ ΠΟΤΕ ΟΥΤΕ ΘΑ ΔΙΣΤΑΣΟΥΝ ΝΑ ΣΤΡΑΦΟΥΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΣ.

Επομένως είμαστε μόνοι μας, Έθνος ανάδελφο και μόνοι θα αντιμετωπίσουμε τον οποιοδήποτε εθνικό κίνδυνο.

Πως θα αντέξουμε στους τεράστιους κινδύνους που θα εμφανισθούν μόλις αποφασίσουμε για την ελευθερία και ανεξαρτησία μας;

Ένας τρόπος μοναδικός και σίγουρος υπάρχει. Δια της Ενότητας. Όχι οποιασδήποτε Ενότητας όμως, αλλά της Ενότητας με τον Ιησού και κατ’ επέκταση με τον Πατέρα και το θέλημά Του δια του φωτισμού του αγίου Πνεύματος. Τι ευχήθηκε στην Αρχιερατική του προσευχή και μάλιστα τρεις φορές ο Ιησούς;

«Πατέρα μου άγιε, προσεύχομαι όχι μόνο για τους μαθητές μου, αλλά και για εκείνους που με το κήρυγμα των μαθητών μου θα πιστέψουν σε μένα, (αφορά ολόκληρο το ελληνικό Έθνος των πιστών Ελλήνων χριστιανών) ώστε όλοι να είναι ένα. Όπως εσύ, Πατέρα, είσαι ενωμένος με μένα, και εγώ με σένα, έτσι και αυτοί να είναι ενωμένοι με εμάς» (Ιωάννης, κεφ.17, στ.21).

Τρεις φορές των ακούμε να επαναλαμβάνει μετ’ επιτάσεως αυτή τη φράση: «ἵνα ὦσιν ἕν» δηλαδή να είναι ένα, όλοι όσοι πιστέψουν σε μένα.

Αυτή είναι και η μέγιστη και επαναστατικότερη καινοτομία που φέρνει ο Χριστιανισμός, αγαπητοί αναγνώστες· η μόνη δυνατή να φέρει ριζική αλλαγή, στροφή και προσανατολισμό στα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά πράγματα της Ελλάδας.

Γι’ αυτή την ενότητα του πιστού λαού έχουν δοθεί αγώνες που αρχίζουν πολύ νωρίς με τις πρώτες εκκλησίες που διχάζονταν «εγώ ειμί Παύλου, εγώ δε Απολλώ, εγώ δε Κηφά, εγώ δε Χριστού» για να φτάσουμε μέχρι τις αιρέσεις και ο σχίσμα των δύο εκκλησιών. Και μετά πέταξε το πουλάκι. Ξεπήδησαν οι προτεσταντικές αιρέσεις αναρίθμητες για να φτάσουμε στον τωρινό διχασμό που αναφέραμε με την ανάρτηση του Greg Graig, όπου ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος κηρύσσει υποκινούμενος από πολιτικές μεθοδεύσεις, την αυτοκεφαλία της Ουκρανικής Εκκλησίας προκαλώντας τον αποτροπιασμό και την οργή του Πατριάρχη Κυρίλλου Πασών των Ρωσιών.

Και μιλούμε για θρησκευτικό διχασμό, φαντάζεστε τι συμβαίνει στο πολιτικό σκηνικό; Ο Αρχιδιάβολος Άγγελος Σατάν πάντα φρόντιζε να οικειοποιείται τις εξουσίες είτε για βασιλεία επρόκειτο, είτε για φεουδαρχία, είτε για αστική Δημοκρατία, είτε για σοσιαλιστική του κομμουνιστικού στρατοπέδου η οποία μετεξελίχτηκε σε συγκεντρωτική δικτατορία της Νομενκλατούρας των Σοβιέτ ή της Δημοκρατίας (γράψε δικτατορίας ) της Κίνας.

Είναι να γελάς κυνικά και σαρκαστικά όταν ακούς πως το εκλογικό σύστημα της Αμερικής είναι δημοκρατία και ο πρόεδρός της προέρχεται από το Ρεπουμπλικανικό ή το Δημοκρατικό κόμμα και τίποτα άλλο. Αν δε ρωτήσεις τους Αμερικανούς ψηφοφόρους, τι διαφορά έχουν οι Ρεπουμπλικάνοι   από τους Δημοκράτες θα ακούσεις αστείες γελοιότητες όπως το επιχείρημα· «Οι δημοκράτες όταν είχαν την εξουσία προκαλούσαν έναν πόλεμο ενώ οι ρεπουμπλικάνοι τον σταματούσαν.»

Λες και έχουν αποβλακωθεί τα εκατομμύρια των οπαδών τους, υποταγμένα στην ψυχολογία των μαζών, που σημαίνει έλλειψη κριτικής γνώσης,  άνευ όρων παράδοση στην πλύση εγκεφάλου των media δεν αντιλαμβάνονται πως δεν υπάρχει καμία ιδεολογική διαφορά. Αμφότερα τα κόμματα ακολουθούν την αστική, καπιταλιστική, (δήθεν) φιλελεύθερη Δημοκρατία και Οικονομία του Νόμου της Ζούγκλας των τραπεζιτών, τη μασονίας, των πλουσίων, των μονοπωλίων, των βιομηχανιών κατασκευής όπλων, των φαρμακευτικών εταιρειών και των εταιρειών πετρελαιοειδών. Με λίγα λόγια των υπαλλήλων του διαβόλου που σπέρνουν το θάνατο σε ολόκληρη την Οικουμένη ακολουθώντας τα προτάγματα: «Ο θάνατός σου ζωή μου και το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό».

Αυτό τον εωσφορικό δρόμο ακολουθούσαν και ακολουθούν από το 1821 οι Έλληνες επιβεβλημένο από τους Δυτικόφραγκους. Θέλουμε να συνεχίσουμε να είμαστε υπηρέτες μιας τέτοιας ειδωλολατρικής ιδεολογίας που αποκαλείται αστικός υλισμός; Θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε σαν σκυλιά να τρώμε ένα ξεροκόμματο και αυτό λειψό μέχρι να πεθάνουμε με τα αφεντικά μας να απολαμβάνουν κάθε ηδονή και υλική ευχαρίστηση; Θέλουμε να ζούμε άδειοι από πνεύμα, χωρίς Χριστό εκτός από τρεις φορές το χρόνο, Χριστούγεννα, Πάσχα και Δεκαπενταύγουστο της Παναγίας; Δικαίωμά σας όποιοι το επιλέγετε. Εμείς θέλουμε να  ανατρέψουμε αυτό το μισαρό, αυτοκτονικό και εγκληματικό κατεστημένο  προωθώντας και κηρύττοντας την μακάρια ΕΝΟΤΗΤΑ.

Άλλος τρόπος αλλαγής και ανάστασης του λαού μας ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ από το  «ἵνα ὦσιν ἕν».

Ο προσδιορισμός «το αυτό» υποδεικνύει την επαναστατική  θεραπεία και ουσιαστική αλλαγή συνιστώντας στον πιστό λαό να έχουν 1)ταυτότητα φρονήματος, 2)ταυτότητα ομολογίας πίστης, 3)ταυτότητα εσωτερικής, συναισθηματικής διάθεσης, δηλαδή αγάπη.

Για να επιτευχθεί η Επανάσταση της Αγάπης δεν απαιτούνται όπλα και αίματα. Συναισθηματική αφομοίωση και ενσυναίσθηση απαιτείται τουτέστι αγάπη, κατανόηση και άνευ όρων αποδοχή της διαφορετικότητας των άλλων.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

[1] Ευαγγελάτου Γεωργίου: ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ, Η Δαιμονοποίηση της Γυναίκας και ο Αγώνας για την Καταξίωσή της» Εκδόσεις ΚΟΡΦΗ Αθήνα 2005, σελ.29-33.

Κωνσταντίνος Καραμανλής ο Εθνάρχης και αντικοινωνικά στοιχεία στην προσωπικότητά του.

Η προσωπικότητα, ο βίος και τα παραλειπόμενα της Ιστορίας λαμβανομένων υπόψη και των συνθηκών μέσα στις οποίες έζησε και πολιτεύθηκε Καραμανλής,  μπορεί να αποτελούν για τους φίλους και λάτρεις του μεγάλη έκπληξη, ιδιαίτερα  αν παρουσιάσουμε κάποια αντικοινωνικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του είτε εξ αντιδράσεως προς το περιβάλλον (κατά τoν πατέρα του συνδρόμου της Ύβρεως David Owen) είτε σαν σύμφυτα στοιχεία της προσωπικότητάς του.

Σαράντης Καργάκος ένας πραγματικός Έλληνας, τον χάσαμε νωρίς

Καραμανλής, ένας πολύ ατελής Θεός.

Αν ο Παπανδρέου ήταν το παράδειγμα του ηθικά λάγνου και διεφθαρμένου λαοπρόβλητου ηγέτη, ο Καραμανλής ήταν το παράδειγμα του εγωισμού σε όλο του το μεγαλείο. Οι δικοί του όχι τυχαία τον ονόμασαν Θεό. Ένας πολύ ατελής Θεός όμως…

Η ζωή χαμογελάει στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ένα νέο άπειρο και μάλλον μέτριο δικηγόρο των Σερρών από τη στιγμή που τον πλησιάζει ένας γέρος πολιτικός “παλιά καραβάνα” του κατεστημένου και πολύ πλούσιος. Ο Λάμπρος  Ευταξίας, διορατικός σαν κυνηγός ταλέντων διακρίνει στον Καραμανλή αυτά τα προσόντα που θα τον αναδείκνυαν καινούργιο πρωθυπουργό της χώρας. Πείσμα, φιλοδοξία, εγωισμό, πονηριά, αυτοπεποίθηση, επιμονή να περάσει το δικό του. Τον προτείνει στον Παπάγο και αυτός τον διορίζει υπουργό Συντονισμού και Δημοσίων Έργων. Από τότε θα μείνει γνωστός σαν ο άνθρωπος των έργων, αυτός που γέμισε την Ελλάδα εργοστάσια, γέφυρες και δρόμους. Σε κάποια στιγμή μάλιστα έξαρσης κι αισιοδοξίας για το νέο ελληνικό “θαύμα” που πετύχαινε, φώναξε: «δε θέλω θεολόγους και παπάδες, μηχανικούς θέλω κι εργολάβους!»

Τι είχαν μεταξύ τους Καραμανλής και Ευταξίας; Τι στο καλό είχε αυτός ο νέος που συνάντησε τόση εύνοια;  Την απάντηση θα μας τη δώσει ο Σάββας Κωνσταντόπουλος και ο Νίκος Ψαρουδάκης πολλά χρόνια μετά. Ο Κώστας ήταν νέος κι όμορφος, είχε λαμπρό παράστημα, ασυνήθιστα ευγενικό πρόσωπο, συμμετρικά πανέμορφα μάτια, δασιά πυκνά φρύδια που αναδείκνυαν τη ανδρικότητα και τη σωματική ρώμη. Για τα σαπισμένα μούσκλια του γέρου Ευταξία κι ακόμη πιο πολύ για τη σάπια διεφθαρμένη προσωπικότητά του, ήταν μια νοσταλγία των νεανικών του χρόνων, μια παρηγοριά! Τον πλησίασε του έδωσε να καταλάβει πως θα είχε μέλλον αν συμμορφωνόταν στις σεξουαλικές ορέξεις του. Έτσι ο  Καραμανλής έγινε ο αγαπημένος επιβήτορας του Ευταξία και στις 8 Οκτωβρίου του 1955 ο Παύλος αφού ξεγέλασε τον Στέφανο Στεφανόπουλο υποσχόμενος ότι θα τον έκανε πρωθυπουργό, με πραξικοπηματικό τρόπο, όρκισε τον Καραμανλή πρωθυπουργό της Ελλάδας. Ο γιος της κυρά Φανής όπως θυμάται ο Θανάσης Στριγάς δέχθηκε από το βασιλιά Παύλο τα συχαρίκια για την πρωθυπουργία αλλά όταν ο βασιλιάς του ζήτησε τη λίστα των υπουργών φάνηκε απροετοίμαστος· ζήτησε λίγο χρόνο για να την ετοιμάσει, αρκετό όμως για να του στοιχίσει κατά τον Στριγά την πρωθυπουργία. Έτσι διορίζονταν τότε οι πρωθυπουργοί, κατά τις επιταγές του παλατιού και με τη σύμφωνη γνώμη της Μεγάλης Βρετανίας και των ΗΠΑ.

Ο Θανάσης Στριγάς στην 15η εκπομπή του στις 30/5/ 1997 στο κανάλι 5 του Γιώργου Κουρή, δίνει την πιο κάτω εκδοχή που υποστηρίζει και ο Ανδρέας Παπανδρέου στο βιβλίο του “Η Δημοκρατία στο Απόσπασμα”. Ο αρχηγός της Υπηρεσίας Ασφαλείας των ΗΠΑ Άλλεν Ντάλλες, αδερφός του υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζων Φόστερ Ντάλλες, απαίτησε να επιλεγεί ο Καραμανλής σαν διάδοχος του Αλέξανδρου Παπάγου. Τότε τη μετεμφυλιακή Ελλάδα την όργωναν οι Αμερικάνοι,[1] οι συμμορίες των δρόμων του τύπου Εμμανουηλίδη και Κοτζαμάνη, μαζί με τους χωροφύλακες. Όλα αυτά τα καθάρματα προστατεύονταν από τη CIA και από την υπηρετριούλα της ΚΥΠ με αρχηγό τον περιβόητο Νάτσικα. Η CIA μάλιστα είχε στείλει δικούς της πράκτορες για να την οργανώσει με πρώτο και καλλίτερο τον Ελληνοαμερικανό Τομ Καραμεσίνη. Αυτός αναδιοργάνωσε όλους τους δοσίλογους, τους Χίτες, τους χαφιέδες της κατοχής που μετά την αποχώρηση των Βρετανών προσχώρησαν στα καινούργια αφεντικά, τους Αμερικανούς. Καθάρματα, αποβράσματα και κατάλοιπα του φασισμού, σαν τον Στειακάκη, τον Θεοφιλογιαννάκο, τον Ζήση κ.α. τους μετέτρεψε σε gangs (=συμμορίες των δρόμων). Πολλοί απ’ αυτούς ήσαν οι μακρυμάλληδες με τις μακριές φαβορίτες που κατέβαίναν στους δρόμους μαζί με το λαό και τους φοιτητές κατά τους ανένδοτους του γέρο-Παπανδρέου, για να κόβουν κίνηση και να φακελώνουν τους αριστερούς και τους “επικίνδυνους για ανατρεπτική δράση” στα χρόνια της βίας και της νοθείας. Κάποτε – κάποτε χρησιμοποιούνταν για προβοκάτσια ή έκαναν και καμία δολοφονία κατ’ εντολή, όρα Γρηγόρης Λαμπράκης.

Ο χαρακτήρας του ανθρώπου Καραμανλή.

Ο ανθρώπινος Καραμανλής δε διαφέρει πολύ από αυτό που έδειξε όταν βασίλευε στην πολιτική ζωή της χώρας επί 60 συναπτά έτη. Εγωισμός, αλαζονεία, υπερφίαλη αντίληψη για το εγώ του, ένα ιδεατό εγώ που αγγίζει τα όρια του ναρκισσισμού. Χαρακτηριστικά είναι τα πολλά εγώ στους εκάστοτε λόγους, πολιτικές ομιλίες και στα διαγγέλματά του προς τον ελληνικό λαό. «Εγώ έκανα εκείνο, εγώ σκέφθηκα εκείνο, εγώ πρότεινα ετούτο κ.λπ.»

Ποτέ δε βασίστηκε στους συμβούλους του και στους βουλευτές του παρά μόνο στον εαυτό του και στην κρίση του. Συχνά μάλιστα τους ξευτέλιζε αν ήταν τσαντισμένος ή κάτι δεν του πήγαινε όπως αυτός το ήθελε. Ο μακαρίτης φίλος του Κωνσταντίνος Παπαγγελούτσος, ο φανατικός θαυμαστής και υποστηρικτής του, διευθυντής της εφημερίδας “Πελοπόννησος”, κάποτε εκμυστηρεύτηκε  το πρόβλημα επικοινωνίας που είχε με τους υπουργούς του. Σε μία συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου επειδή διαφωνούσε με την πλειοψηφία των υπουργών του και επέμενε να περάσει το δικό του, δεν άντεξε, αφού τους βλαστήμησε «το Χριστό και τη Παναγία» βγήκε έξω από την αίθουσα συνεδριάσεων έτοιμος να σηκωθεί να φύγει. Επενέβη ο Παπαγγελούτσος και τον ημέρεψε ώστε να ξαναμπεί στην αίθουσα των συνεδριάσεων και να συνεχίσει… «Σε έκανε σκουπίδια αν δε συμφωνούσες με τη γνώμη του» έλεγε.

Μαζί με το πρωτοπαλίκαρό του τον Αβέρωφ, η ικανότητά του να συμβιβάζεται για να ξεπερνάει τις κακοτοπιές έμεινε ιστορική. Όλη του η πολιτική καριέρα πέρασε μέσα στον ίδιο μόνιμο ρεφραίν. Να προχωράει έρποντας, υποχωρώντας και συμβιβαζόμενος όταν δε μπορούσε να επιβληθεί δια της πυγμής, της βλαστήμιας και της επιβολής με το κύρος που διέθετε. Αυτά όλα είχαν πέραση στη εσωτερική πολιτική της χώρας, εκεί σχεδόν πάντα του πέρναγε, εκτός αν αντιδρούσε το παλάτι, ο άλλος πόλος δύναμης μέσα στην Ελλάδα. Η εφαρμογή όμως αυτής της  μεθόδου στην εξωτερική πολιτική απέβη εξ ολοκλήρου καταστροφική και μοιραία για την Ελλάδα. Έτσι τα  έκανε μούσκεμα με τη συνθήκη της Ζυρίχης. Εκεί μαζί με το  φίλο του και συγγραφέα επικών έργων Αβέρωφ Τοσίτσα, (που καμιά σχέση δεν είχε με τη μεγάλη φιλοπάτριδα οικογένεια των Τοσιτσαίων της Ηπείρου) διέπραξε ο Καραμανλής το μεγάλο λάθος που το πληρώνει ακόμη η Ελλάδα  και η Κύπρο· δέχθηκαν την Τουρκία τριτεγγυήτρια με δικαιώματα συγκυβερνήσεως και στρατιωτικής παρουσίας της στην Κύπρο. Για αυτές  τις συμφωνίες της Ζυρίχης ο αριστοκράτης, ο ευγενής, ο φιλόσοφος  και πάντα χαμένος στην πολιτική διότι ήταν τίμιος και  ηθικός, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, είχε εκφρασθεί σε ελβετική εφημερίδα στις 18 Οκτωβρίου του 1964 με τα εξής λόγια: «δημιουργήσαμε ένα καθεστώς που κατά βάθος αντιτίθεται στη λογική», του οποίου όμως την αποδοχή υπαγόρευε η ανάγκη για την ενότητα της Ατλαντικής συμμαχίας. Ο Καραμανλής εργαλείο των Αμερικανών, έχασε μια ιστορική ευκαιρία να αντιτάξει ένα ΟΧΙ στην αμερικανική εξωτερική πολιτική που ευνοούσε την Τουρκία επειδή συνόρευε άμεσα με τη Σοβιετική Ένωση. Προτίμησε να προσφέρει με την υπογραφή του μια ανεκτίμητη υπηρεσία στην αμερικάνικη διπλωματία και να διατηρήσει τον πρωθυπουργικό θώκο από ανθρώπινη ματαιοδοξία που πάντα τον διακατείχε.

Κάτω από το ίδιο πνεύμα ηττοπάθειας, και υποχωρητικότητας αν και ανέλαβε πρωθυπουργός ένα μήνα μετά τις τουρκικές βαρβαρότητες, (8 Οκτώβρη του 1955), ανέχθηκε τα εγκλήματα των Τούρκων στην Κωνσταντινούπολη, στην Ίμβρο και Τένεδο στις 6 Σεπτέμβρη του 1955. Τότε έβαλε τη γλώσσα βαθιά στο στόμα και την ουρά κάτω από τα σκέλια, φοβισμένος από το ιταμό διάγγελμα του Φόστερ Ντάλλες προς τον ετοιμοθάνατο Παπάγο «να σταματήσει κάθε διαμάχη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για χάρη του ΝΑΤΟ, της ασφάλειας και του αντικομμουνιστικού αγώνα».

Τι πείραζε αν ο άθλιος αυτός εξίσωνε τους θύτες Τούρκους με τα θύματά τους, τους Κωνσταντινουπολίτες, Ίμβριους και Τενέδιους αδελφούς μας; Το συμφέρον των ΗΠΑ  κοίταζε. Μην του φύγει η Τουρκία κατά τη ρώσικη μεριά, και πάει με τους κομμούνες που μισούσε σαν αδίστακτος καπιταλιστής πλουτοκράτης που είχε στο μεταξύ γίνει.

Συνέχισε λοιπόν ο Καραμανλής το βιολί του· να φτιάχνει δρόμους, τα εργοστάσια ζαχάρεως στη Λάρισα και το φράγμα του Λάδωνα, παρά να παραπονεθεί στεντόρεια στον αμερικανικό παράγοντα, να διαμαρτυρηθεί για το τουρκικό θράσος και τις προκλήσεις, ακόμη και να θέσει τον ελληνικό στρατό σε κατάσταση ετοιμότητας. Αντίθετα έστελνε την αστυνομία ενάντια στη φοιτητική και γυμνασιακή νεολαία που διαμαρτυρόταν για τα βασανιστήρια και τους απαγχονισμούς των παλικαριών της ΕΟΚΑ από τους Βρετανούς. Ο άνθρωπος αυτός πήγε κόντρα σε ό,τι μεγαλειώδες είχε αυτό το Έθνος, το μπλοκάριζε, το καθήλωνε, το αποκοίμιζε το μάραινε μαζί με την ελπίδα του κάθε Έλληνα για κάτι καλύτερο στον τόπο του. Αποτέλεσε τη χειρότερη τροχοπέδη της Ελλάδας με το συντηρητισμό του που οι σφογγοκωλάριοί οπαδοί του τον ονόμαζαν ρεαλισμό.

Επί εποχής του άρχισαν τα τεράστια μεταναστευτικά ρεύματα προς τη Γερμανία και την Αυστραλία. Χιλιάδες νέοι, αγράμματοι, χωρίς μόρφωση, χωρίς γνώσεις της γλώσσας του τόπου που θα πήγαιναν, εγκατέλειπαν την πατρίδα για να θυσιάσουν την αλκή τους σε ένα άγνωστο τόπο με μόνο κίνητρο το χρήμα. Αυτός ο πατέρας του Έθνους ευθύνεται για τον εξανδραποδισμό και το ξεσπίτωμα του πιο τίμιου και αγνού τμήματος της Ελλάδας. Αυτοί που απέμειναν ήταν εκείνοι που είχαν μυηθεί στις κομπίνες, στο ρουσφέτι, στο δημοσιοϋπαλληλισμό μέσα από τους διορισμούς των κομματικών γραφείων. Τα χρήματα του σχεδίου Μάρσαλ που μπήκε στο θυλάκια των ημετέρων νεόπλουτων, έδωσαν το πρώτο μάθημα μέσα από τη φενάκη της δήθεν Ανασυγκρότησης. Κανείς τους δεν τιμωρήθηκε στην ελληνική μπανανία!                                              «Πήγε κόντρα στα πιο στοιχειώδη του ένστικτα και τελικά αποκόπηκε από όλους τους οπαδούς, καθώς κι από τις ίδιες τις συναισθηματικές ρίζες. Τώρα που η κυβερνητική εξουσία έχει εξαφανιστεί, (σ.γ.:μετά την παραίτησή του εκ της προεδρίας) τώρα φαίνεται η καθολική γύμνια της πολιτικής του “ευφυίας”, με μόνιμο απομεινάρι τον ετσιθελικό πατερναλισμό του[2]».

Προφανώς έχει δίκιο ο Ν. Δεληπέτρου ότι ο Καραμανλής ήταν ένας ωμός, ρεαλιστής, πρακτικός πολιτικός που απόφευγε τα πολλά λόγια, (σ.γ.:μόνο στα τελευταία χρόνια της ζωής του το έπαιζε “Αβραάμ” της πολιτικής και θυμόσοφος) ότι ανήκε «στην κατηγορία των πολιτικών οι οποίοι δε λένε ψέματα. Αλλά νομίζω ότι μερικές φορές αποφεύγει να αποκαλύψει την αλήθεια». Το τελευταίο θα το βρει κανείς εν αφθονία στον φάκελο της Κύπρου αλλά και στο δεκάτομο έργο του, στην αυτοβιογραφία του. Εκεί γράφει τις μισές αλήθειες, όσες τον συμφέρουν και αποδεικνύουν ό,τι τον βολεύει πλην μιας βασικής αλήθειας που όποιος έχει νουν μπορεί εύκολα να συμπεράνει σαν το Στριγά: “Τόσο ο Καραμανλής, όσο και ο Μητσοτάκης με τον Παπανδρέου, απουσίασαν από όλες τις κρίσιμες για το έθνος στιγμές! Έκαμναν την εμφάνισή τους όταν τα πράγματα ήσαν υπεσχημένα από τις μυστικές υπηρεσίες των Αμερικανών πως όλα θα πήγαιναν καλά, θα εξουσίαζαν εκ του ασφαλούς και θα κινδύνευαν το ελάχιστο”.

Από εχθροί μονιάσανε για χάρη της εξουσίας και της διαδοχής

Κάτι πασίγνωστο από την εποχή που ο Καραμανλής βασίλευε σαν αρχηγός της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ένωσης (ΕΡΕ) ήταν η τεκτονική του ιδιότητα. Το πότε, πως και που μυήθηκε στη Μασονία δεν είναι γνωστό. Δεν είναι απίθανο να έβαλε το χεράκι του ο άλλος γνωστός μασόνος της ΕΡΕ και συνοδοιπόρος του ο Γεώργιος Ράλλης, ο άνθρωπος που τόσο αυτός όσο και ο πατέρας του έπασχαν από το πολύπλοκο σύνδρομο του τεκτονισμού. Όμως ο γόνος της αριστοκρατικής οικογένειας των Ράλληδων δικαιολογείται να κάνει παρέα με τους σπουδαίους του τεκτονισμού. Ο άξεστος και αδιάβαστος, Καραμανλής, ο άνθρωπος που δεν έδειξε ποτέ ενδιαφέρον για κάτι πνευματικό, κι έγραφε στα παλιά του παπούτσια την Ορθοδοξία και κάθε τι το θρησκευτικό, ο υβριστής των θείων και του Θεού, θεός ο ίδιος της πολιτικής, τι σχέση μπορεί να είχε με την πνευματική τελείωση που απεργάζονται οι τέκτονες του ΜΑΤΣ μέσα στα σκοτεινά εργαστήριά τους; Μόνο ένας λόγος μπορεί να υπήρχε, η προώθησή του στο πολιτικό παλκοσένικο!

Κάτι άλλο που σηματοδοτεί την πορεία του είναι ο γάμος του με την όμορφη πατρινοπούλα γόνο της οικογένειας Κανελλοπούλου, Αμαλία. Την πήρε στο λαιμό του ο επιβήτορας! Κρυφοομοφυλόφιλος, αποφεύγοντας τη δημοσιότητα όσον αφορά την προσωπική του ζωή για να μην προκαλεί, μονόχνωτος και άνθρωπος του παρασκηνίου, νόμιζε ότι θα θόλωνε τα νερά της διεστραμμένης κλίσης του κρατώντας τα προσχήματα και νυμφευόμενος την καϋμένη την Αμαλία. Ο γάμος αυτός “για του λαού τα μάτια”, όπως ήταν επόμενο δεν άντεξε, χώρισαν. Η Αμαλία χάθηκε στην αφάνεια για να γράψει στα γεράματά τα βιβλία της.          Τι να πει κανείς; Ποιο μέλλον αδελφέ μου είναι δυνατό να έχει αυτός ο τόπος όταν κυβερνάται από προδότες, κύναιδους, πόρνους  και μοιχούς;

Η πρώτη καραμανλική περίοδος διακυβέρνησης:Δολοπλοκίες, σκάνδαλα, φανατισμός και αδελφοκτόνος εμφυλιοπολεμικός οίστρος.

Σε μια εποχή όπου βασίλευε η αμοιβαία δυσπιστία, ο πολεμικός ανταγωνισμός, η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο συστημάτων αστισμού και κομμουνισμού, οι συνέπειες για τις μικρές χώρες όπως την Ελλάδα, δε μπορούσαν να είναι άλλες από αυτές που αμαύρωναν τη ζωή, τη γαλήνη, την ευκαιρία για δημιουργία, πρόοδο κι ευτυχία των ταλαιπωρημένων από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον αμέσως μετά εμφύλιο πόλεμο μεταξύ αδελφών Ελλήνων. Η οικονομική υποτέλεια, η ασυδοσία των πλουσίων σε βάρος των φτωχών, η καταπίεση και η βάναυση συμπεριφορά της εξουσίας απέναντι στο μέσο πολίτη, οι σπιούνοι, οι πληροφοριοδότες υποστηρικτές του κράτους και του παρακράτους,  ο ιδεολογικός  διχασμός, ήταν τα οψώνια της αμαρτίας που πλήρωσαν οι Έλληνες μέχρι την κατάρρευση της δικτατορίας και την αναγνώριση του ΚΚΕ από τον ίδιο τον πατέρα της βίας και της νοθείας Καραμανλή.[3] Ήταν ο φόρος του αίματος διότι οι Έλληνες συντηρητικοί, φανατισμένοι, μαζοποιημένοι, επιπόλαιοι, τυφλοί και εθελοτυφλούντες, ψήφιζαν αργυρώνητες, υποταγμένες στον αστισμό, τον  αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, το πεντάγωνο και τη CIA, κυβερνήσεις της δεξιάς. Την ίδια στιγμή ένα άλλο μεγάλο μέρος του λαού, πίστευε και αγωνιζόταν για τη δημοκρατία, την ανεξαρτησία από τους Αμερικάνους, ακολουθώντας μια θολή και τυφλή σοσιαλιστική ιδεολογία που εύκολα συγχεόταν με την μαρξιστική και συναντούσε  την αντίδραση του εθνικόφρονος κατεστημένου, του παλατιού, της δεξιάς, των ξένων και ημεδαπών μυστικών υπηρεσιών. Αυτοί ήταν οι κεντρώοι και οι φιλελεύθεροι σοσιαλιστές. Ένα τρίτο μέρος αποτελούμενο από πολλούς άθεους διανοούμενους, μορφωμένους νέους που συχαίνονταν τη δεξιά, την προσήλωση του συντηρητικού εκκλησιαστικού κατεστημένου στον αστισμό και την εθνικοφροσύνη της μιζέριας και της αδικίας. Αυτοί αγωνίζονταν εξίσου τυφλοί από το θυμό και το φανατισμό, ενάντια στην αδικία και τις παρανομίες των εθνικοφρόνων για μια δημοκρατία μαρξιστικού τύπου που δεν υπήρχε σε κανένα κράτος του κόσμου παρά μόνο στην οξυμένη από τη σοβιετική προπαγάνδα φαντασία τους. Είναι τα αθώα θύματα που έζησαν διωγμούς, εξορίες, φυλακίσεις για να μην πιστεύουν στα μάτια τους μέχρις ότου είδαν το σιωνιστικοίδρυτο μαρξιστικό παράδεισο να καταρρέει στα τέλη της δεκαετίας του 80.                                   Οι Έλληνες, στην πλειοψηφία τους, υποτιμώντας την ιστορία και τη θρησκεία τους, απεμπολώντας το δρόμο που η ρωμιοσύνη, ο ελληνισμός και η ορθοδοξία, πάντα βάδισαν σφιχταγκαλιασμένες, έγιναν εκούσια θύματα του καπιταλισμού και του μαρξισμού. Δικαίως λοιπόν υπέφεραν και υποφέρουν, επειδή προσκυνούν σατανοκρατούμενες εξουσίες που ανήκουν στη πανταχού παρούσα σκοτεινή πυραμίδα του θανάτου. Τιμωρούμαστε όλοι σαν Έθνος και λαός διότι αρνούμαστε τα λόγια του μεγάλου Θεού που έχουμε στην κορυφή του Συντάγματος της χώρας. Αλλά και Αυτόν τον ίδιο βλαστημούμε αγνοώντας οι κοντόθωροι ότι: «νυν κρίσις εστί του κόσμου τούτου, νυν ο άρχων του κόσμου τούτου εκβληθήσεται έξω». (Ιωάννης 14, 31). Έτσι ξεχάσαμε την ιερή αποστολή που μας ανέθεσε. Εκβληθήκαμε έξω του νυμφώνος και πεθαίνουμε, μαραζώνουμε αντικρίζοντας από μακριά τη χώρα της Επαγγελίας, ακριβώς όπως κάνουν οι άλλοι οι λαοί που προσκυνούν τις εξουσίες του διαβόλου και υποκριτικά τον λατρεύουν τις Κυριακές χωρίς έργα παρά μόνο με λόγια.

Να λοιπόν ποια τα έργα του Καραμανλή με τη δική μας ευθύνη συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης.

Ο Μαξ Μέρτεν, εγκληματίας πολέμου και δήμιος των Εβραίων της Θεσσαλονίκης ήρθε στην Ελλάδα για να περάσει τις διακοπές του και ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Α. Τούσης τον έκλεισε στις φυλακές. Ο Καραμανλής πανικοβλήθηκε όταν η Βόννη αξίωσε την άμεση απελευθέρωσή του με τις ευχές της γερμανόφιλης Φρειδερίκης. Με νομοθετικό διάταγμα παλάτι και Γερμανία επέβαλλαν τη θέλησή τους ενάντια στη δικαιοσύνη. Ο Μέρτεν φεύγει με το πρώτο αεροπλάνο για Γερμανία και από εκεί εξαπολύει το δηλητήριό του. Ανάμεσα στους φασίστες συνεργάτες του στην Ελλάδα, μετέπειτα δοσίλογους της κατοχής, ήταν και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Χαμός! Ποιος έσωζε τους υπουργούς του από το θηρίο Καραμανλή. Η βλαστήμια και τα ξεσπάσματά του είχαν γίνει καθημερινή τροφή για την ελληνική κυβέρνηση. Χωρίς αυτά υπουργικό συμβούλιο δε γινόταν. Τελικά με μια ελληνογερμανική διακυβερνητική επιχείρηση απόσπασης των πολυτίμων πειστηρίων και αποδείξεων που ο Μέρτεν κρατούσε στα χέρια και εκβίαζε τον Καραμανλή, το Νοέμβρη του 1960 ο Μαξ ο Εβραιοφάγος, παρέδωσε το φωτογραφικό υλικό του και ο Καραμανλής, αν και ποτέ δεν αποδείχτηκε η ενοχή του, (ούτε όμως και η αθωότητά του) συνέχισε να κυβερνά ακλόνητος.

Η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη που τον βάφτισε «ηθικό αυτουργό ενός εγκλήματος» χωρίς να είναι, κατέδειξε τις μεγάλες ευθύνες του να τρέφει το παρακράτος και να ανέχεται την υπερκυβέρνηση που τον ανέδειξε πρωθυπουργό, δηλαδή τα ανάκτορα, τη CIA και την οικονομική ολιγαρχία. Αυτή τη γάγγραινα, που εξ αιτίας της ανοχής του και των σκανδάλων της για τα οποία αυτός έκλεινε τα μάτια, απέκτησαν βίλες, καράβια, μεγάλα οικόπεδα, διαμερίσματα στο κέντρο της Αθήνας, με λίγα λόγια προικοδοτήθηκαν γερά οι άνθρωποι με τα λεφτά της νύφης, του λαού. Όταν κατηγορήθηκε ο Καραμανλής, ο αδερφός του ο Αχιλλέας που φτιάχτηκε ανάλογα στο υπουργείο Δημοσίων Έργων και η κυβέρνησή του από το βουλευτή της αριστε

α μέρη της οικουμένης για να επιζήσει, πήρε την αλαζονική απάντηση: «Απαξιώ ν’ απαντήσω». Εκεί του πέρναγε, όχι όμως στο παλάτι, την CIA και στους παρακρατικούς του ΙΔΕΑ, των ΤΕΑ, τη “Χ” του Γρίβα, της ΕΒΟΝ (=Ελληνική Βασιλική Οργάνωση Νεολαίας) τους “Ελπιδοφόρους Νέους”, την ΕΚΟΦ, την “Καρφίτσα”, τους “Εγγυητές του Βασιλέως”, όλες τους φασιστικές οργανώσεις οι οποίες τη νύχτα έστηναν «ενέδρες στις λαϊκές γειτονιές κακοποιώντας, βιάζοντας και σκοτώνοντας αγόρια και κορίτσια, που υστερούσαν σε ελληνοχριστιανική αγωγή[4]…» Όλες αυτές οι ένοπλες ομάδες κρούσεις με οπλισμό, οχήματα κλπ. υλικό πολέμου που προερχόταν από την αμερικάνικη βοήθεια του Δόγματος Τρούμαν (1946). Αυτές οι υπερκρατικές οργανώσεις δώσανε στην ελληνική κοινωνία δύο διάσημες και εντιμότατες προσωπικότητες, τον Κοτζαμάνη και τον Εμαννουηλίδη, δολοφόνους του αριστερού Υφηγητή της Ενδοκρινολογίας Γρηγόρη Λαμπράκη.

Με ηγέτη το κοντόχοντρο ανθρωπάριο, εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωσταντίνο Κόλλια, (πρώτο πρωθυπουργικό κουτσούνι της χούντας) ανελήφθη από το παρακράτος μια άθλια επιχείρηση επηρεασμού των ανακρίσεων.[25] Ο αδέκαστος δικαστής Χρήστος Σαρτζετάκης το μέγιστο παράδειγμα ελληνορθόδοξης προσωπικότητας μαζί με τους εισαγγελείς Στυλιανό Μπούτη, Παύλο Δελαπόρτα και Δημήτριο Παπαντωνίου, άντεξαν στις απειλές ακόμη και το φόβο του επικείμενου θανάτου ενάντια στους ίδιους και στις οικογένειές τους. Οι δύο πρωταίτιοι καταδικάστηκαν, αλλά ο υποστράτηγος Κώστας Μήτσου, ο συνταγματάρχης Ευθύμης Καμουτσής και πολλοί “άλλοι” τη γλίτωσαν, το μαχαίρι δεν έφτασε ψηλά. Τόση ήταν η δύναμη του παρακράτους επί Καραμανλή ώστε ακόμη και η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου του Γ. Παπανδρέου δειλή και υποταγμένη του παλατιού, εφαρμόζοντας την πολιτική της λήθης δεν απέδωσε δικαιοσύνη, συγκάλυψε το έγκλημα, αποδεικνύοντας ότι και αυτή ήταν ένα δημοκρατικότερο πρόπλασμα της ίδιας αμαρτωλής Τριάδας, των βασιλικών,  της CIA και του παρακράτους. Μετά το βασιλικό πραξικόπημα (15/8/1969) όλοι οι κατηγορούμενοι ανώτεροι αξιωματικοί και ο Μήτσου αποδόθηκαν λευκοί και αθώοι στην κοινωνία ή δε χούντα το Σεπτέμβρη του 1968 ακύρωσε τα διατάγματα αποστρατείας και τους επανέφερε με τιμές στα αξιώματά τους.

Το μεγαλύτερο έγκλημα όμως των Ελλήνων πολιτικών που συνέχισε και επαύξησε ο Καραμανλής ήταν η ανεξέλεγκτη δραστηριότητα της ΣΙΑ στην Ελλάδα από την εποχή της ιδρύσεώς της (1947) μέχρι σήμερα.

Το πρώτο κλιμάκιό της CIA εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το φθινόπωρο του 1947 με αρχηγό τον προαναφερθέντα Τομ Καραμεσίνη. Τέσσερις πράκτορες εγκαταστάθηκαν σαν εμπορικοί και επιστημονικοί σύμβουλοι της Αμερικανικής Πρεσβείας, δύο στο στρατηγείο του Βαν Φλήτ και ένας στον Οργανισμό Αναμορφωτηρίων Μακρονήσου (όπου συνέτιζαν με το ξύλο, την προπαγάνδα και την πλύση εγκεφάλου τους εχθρούς της Ελλάδας εξόριστους κομμουνιστές) σύμβουλος του συνταγματάρχη Μπαϊρακτάρη.                             Οι πιο εγκληματικές, συνωμοτικές και παράνομες ενέργειες της ΣΙΑ στην Ελλάδα ήταν 1ον) η διοργάνωση των εκλογών της βίας και της νοθείας του Οκτώβρη του 1961 από τον Λάφλιν Κάμπελ, τον Παύλο το βασιλιά των Ελλήνων, μαζί με αξιωματικούς του σχεδίου “Περικλής” μεταξύ των οποίων κυριαρχούσα φυσιογνωμία ήταν ένας από τους μετέπειτα ενθουσιώδεις χουντικούς, ο αντιστράτηγος Β. Καρδαμάκης. Αυτός με το όπλο στην τσέπη περιδιάβαινε στη Θεσσαλονίκη από το ένα εκλογικό τμήμα στο άλλο φροντίζοντας ο θρασύτατος κομμουνιστοφάγος, να εξασφαλιστεί η “δημοκρατική εκλογή” της ΕΡΕ. 2ον) Η δολοφονία Λαμπράκη. 3ον) Η έκρηξη βόμβας στον Γοργοπόταμο που αποδόθηκε σε ποιούς άλλους; Στα αιώνια θύματα, τα κομμούνια. Έχουμε ήδη αναφέρει ποιος αμερικανός  πράκτορας ήταν υπεύθυνος γι’ αυτή. 4ον) Τα γεγονότα της δολιοφθοράς στα τάνκς με ζάχαρη στον Έβρο από τον Γ. Παπαδόπουλο. 5ον) Η επιχείρηση κατάργησης του Γ. Παπανδρέου από τον Κωνσταντίνο το καλοκαίρι του 1965, οργανωμένη από τον Τζων Μώρη.  Ο ίδιος μαζί με τον Σταβ Μίλτον 6ον) επόπτευε και το πραξικόπημα των συνταγματαρχών στις 21 Απριλίου του 1967 μαζί με τον Μωυσή Νταγιάν.

Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι ο Καραμανλής στις 19 Φλεβάρη 1956 δημιούργησε Κυβέρνηση υφαρπάζοντας την εξουσία με ποσοστό εκλογικό 47,38% έναντι της αντιπολίτευσης που υπερτέρησε με ποσοστό 48,15%. Με τα προκαθορισμένα μαγειρέματα του εκλογικού νόμου η ΕΡΕ έβγαλε 165 βουλευτές και τα άλλα κόμματα αν και πλειοψήφησαν, 132. Το πράγμα παράγινε στις 11 Μάη του 1958. Τότε η ΣΙΑ κατασκεύασε ένα εκλογικό σύστημα ευρείας υποκλοπής των ψήφων του λαού. Πρώτη βγήκε η ΕΡΕ και δεύτερη η ΕΔΑ προς έκπληξη της ΣΙΑ που τα θαλάσσωσε κυριολεκτικά. Φανταζόμαστε λοιπόν το όργιο της καλπονοθείας που έγινε αργότερα, το 1961.

Πόσο μπορούσε να κρατήσει ένα τέτοιο καθεστώς που στηριζόταν στα ξύλινα πόδια της βίας, του καιροσκοπισμού, του νεοπλουτισμού, της αλαζονείας και της εκμετάλλευσης του φτωχού Έλληνα πολίτη; Ο Καραμανλής συγκρούσθηκε με τη βασιλική οικογένεια όταν αποφάσισαν να πάνε να δουν τους συγγενείς τους γαλαζοαίματους του Λονδίνου. Η Αμπατιέλλου τους περίμενε ζητώντας την απελευθέρωση του συζύγου της που ήταν εξόριστος διότι πίστευε στο μαρξισμό. Ο Παύλος τον αγνόησε κι αυτός χολώθηκε. Φυσικά το βασιλικό ζεύγος γελοιοποιήθηκε στο Λονδίνο όπως τους έπρεπε.

Τότε περίπου άρχισαν τα μαγειρέματα και για την εκλογή του νέου αρχιεπισκόπου. Το παλάτι ήθελε τον Ιερώνυμο Κοτσώνη, τον μετέπειτα αρχιεπίσκοπο της χούντας, η εκκλησία εξέλεξε τον ομοφυλόφιλο Ιάκωβο. Η κυβέρνηση δεν αντιπροσωπεύτηκε στην ενθρόνισή του όπως έκανε ο βασιλιάς. Ο διάδοχος Κωνσταντίνος, ο γιος της μαμάς πρωτοσυγκρούστηκε με τον Καραμανλή λέγοντάς του: «Άκουσε Καραμανλή…» ο άλλος, δεν άντεξε μια τέτοια προσφώνηση από ένα λελέ της μαμάς του και του ανταπάντησε «άκουσε εδώ κωλόπαιδο…» Το ποτήρι ξεχείλισε, «αυτός ο αλήτης που τον κάναμε άνθρωπο θα μας χουγιάξει κι όλας, εμάς, το βασιλιά, τη βασίλισσα, το διάδοχο…» έτσι τον παραίτησαν. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έχασε την μεγάλη ευκαιρία να γίνει ο άξιος αρχηγός του Έθνους ανατρέποντας το παλάτι, όπως την έχασε δύο χρόνια αργότερα ο γέρος της Δημοκρατίας. Υπέκυψε στις δολοπλοκίες και απειλές του παλατιού όπως και τόσοι άλλοι…  Αν κατάγγελνε το παλάτι και τη ΣΙΑ σαν τους σκοτεινούς δαίμονες που επιβουλεύονταν και υπονόμευαν την ηρεμία, τη γαλήνη και την ευτυχία του ελληνικού λαού, ο λαός θα τον αποθέωνε. Αλλά ο Καραμανλής πάντα στις κρίσιμες στιγμές υπέκυπτε. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης υπερίσχυε του πατριωτισμού του που ήταν έτσι και αλλιώς πολύ εξασθενισμένος από τους τόσους συμβιβασμούς. Στις 11 Ιουνίου του 63 παραιτείται και αναχωρεί ινκόγνιτο για Ζυρίχη και Λονδίνο. Ήξερε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να ξαναγίνει πρωθυπουργός, πως λοιπόν αυτός ο ναρκισσιστής να καταδεχθεί να παίξει τον υποτιμητικό ρόλο της αντιπολίτευσης; Θα έρθει πίσω στις 28 Σεπτέμβρη του 63 για να διευθύνει την προεκλογική εκστρατεία της ΕΡΕ.  Μετά την εκλογική ήττα της 3ης Νοέμβρη του 63 όπου η ΕΡΕ πήρε λίγο-πολύ το αναμενόμενο πραγματικό ποσοστό της, 39,7% στις 9 Δεκεμβρίου, φεύγει βράδυ, δειλά σαν κλέφτης, με το ψευδώνυμο Τριανταφυλλίδης και εγκαθίσταται οριστικά στο Παρίσι. Με το αυξημένο αίσθημα αυτοσυντήρησης που τον διακατείχε είχε καταλάβει πως για το κατεστημένο ήταν πια καμένο χαρτί!

Πως είναι δυνατό και τότε και τώρα, να ανασάνει ο Έλληνας ελεύθερα, να ζήσει χαρούμενη κι ευτυχισμένη ζωή, όσο οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας αποτελούσαν και αποτελούν προκάλυμμα αυτής της φαρμακερής οργάνωσης των πλανηταρχών του Σιωνισμού, που δρα κρυφά, χθόνια και πίσω από την όποια δημοσιότητα, με σκοπό τη σκλαβιά και υποτέλεια όλων των λαών;

[1] Όλοι γνωρίζουν το θράσος του Αμερικανού πρεσβευτή Πιουριφόυ να ανεβαίνει στο παλάτι με κοντά παντελονάκια και σανδάλια κάθε άλλο παρά κρατώντας το πρωτόκολλο. Ο άνθρωπος συμπεριφερόταν σαν να πήγαινε για μπάνιο στη θάλασσα της μπανανίας όπου βασίλευε ελέω αμερικανική ισχύος…

[2] Στριγάς,Α.: “Η Μαυρη Βίβλος των Ελλήνων Πολιτικών, Οι ανέντιμοι υπηρέτες του Λαού”, Εκδόσεις Νεα Θέσις, Αθήνα 1994, σ. 22.

[3 ]Είναι χαρακτηριστική  και ειρωνική σύμπτωση ότι ο άνθρωπος που πάλεψε με κάθε νόμιμο και παράνομο τρόπο ενάντια στον κομμουνισμό, τον αναγνώρισε ευθύς μόλις πήρε το πράσινο φως από την NSA και τη CIA. Με την είσοδο των Ελλήνων στην ΕΟΚ από τον ίδιο τον Καραμανλή, ο μπαμπούλας του κομμουνισμού έπαυε πλέον να παίζει το ρόλο του λαϊκού κράχτη προς το συντηρητικό αστικό κατεστημένο. Από εδώ και στο εξής τον ρόλο αυτό θα τον αναλάμβανε ο μύθος μιας ενωμένης Ευρώπης “των λαών”, στην ουσία ο παράδεισος των μονοπωλίων. Ένας παράδεισος που υποσχόταν μια κοινωνία υλικής αφθονίας, ενώ στην πραγματικότητα θα παρέσυρε και θα υπέτασσε τον επιπόλαιο και μη συνειδητοποιημένο ελληνικό λαό σε μια οικονομική συντεχνία που θα καταπατούσε όλα τα δικαιώματα και τις ελευθερίες  του προσώπου.

[4] Κάτρη, Γ. ό.π.π. σ. 149.

[5]Σε ομιλία του στην Πάτρα ο αγαθός, ηρωϊκός, φιλοσοφημένος  και στοχαστικός Ηλίας Ηλιού, θύμα κι αυτός της κομμουνιστικής σιωνιστικής ιδεολογικής απάτης, αποκάλυψε θαρρετά τα ονόματα των εισαγγελέων και δικαστών όλων των βαθμίδων, με αρχηγό τον Κ. Κόλλια οι οποίοι επενέβησαν εναντίον της αποκάλυψης της αλήθειας.

Απόσπασμα  από το βιβλίο του Γεωργίου Ευαγγελάτου: “ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ”. Εκδόσεις ΑΠΑΝΤΑ ΚΟΙΝΑ διανέμεται σε τευχίδια.

Αν είναι αλήθεια όσα λέγονται για τον Εθνάρχη τότε τι να πούμε για τους υπόλοιπους “πατέρες του Έθνους”.

Πλήρης επαλήθευση των “Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών”.

Ο Παναγιώτης Τραϊανού το αποδεικνύει περίτρανα.

ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΗΓΕΤΕΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΜΙΑ ΚΙΤΡΙΝΗ ΣΕΛΙΔΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥΣ Η ΟΠΟΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΙΤΙΑ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΩΝ.

Βέβαια σαν άνθρωποι, όλοι έχουμε άλλος λίγο, άλλος πολύ τρωτά. Το να προωθούνται όμως επίτηδες από το παρακράτος εκείνοι οι οποίοι έχουν μαύρο και ένοχο παρελθόν για σοβαρά εγκλήματα ώστε να επισείεται μια Δαμόκλεια Σπαθη υπεράνω της κεφαλής τους υπερβαίνει τα όρια της ανθρώπινης αντοχής. Η απειλή των αποκαλύψεων αναγκάζει τον άνθρωπο να υποταχτεί και να υπογράψει συνθήκες και μνημόνια, προεδρικά διατάγματα και ό,τι άλλο εις βάρος των λαών και αυτό το έχουμε ζήσει και το ζούμε χρόνια τώρα. Τόσο όσον αφορά τους πολιτικούς, όσο και τους θρησκευτικούς ηγέτες.

Στο βιβλίο μας “ΠΑΝΕΞΥΠΝΟΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ, ΚΑΛΟΣΤΗΜΕΝΕΣ ΑΠΑΤΕΣ” Εκδόσεις ΑΠΑΝΤΑ ΚΟΙΝΑ αναπτύσσουμε και αποκαλύπτουμε τέτοιου είδους τραγικές περιπτώσεις πολιτικών αλλά και κοινών ανθρώπων οι οποίοι έγιναν πρωταγωνιστές τραγωδιών και εγκλημάτων κατά των λαών τους, της ανθρωπότητας αλλά και της τοπικής κοινότητας στην οποία ανήκαν.

Τα ίδια υποστηρίζει και ο ψυχίατρος και πολιτικός Ντέιβιντ Όουεν ο πατέρας του “Συνδρόμου της Ύβρεως” στο βιβλίο του “ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΗΓΕΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ, Πόσο οι αρρώστειες επηρέασαν τους πολιτικούς τα τελευταία 100 χρόνια” Εκδόσεις ΤΟ ΒΗΜΑ, περιγράφει τα 14 συμπτώματα από τα οποία πάσχουν όσοι εμπίπτουν στα διαγνωστικά κριτήρια του “Συνδρόμου της Ύβρεως”.

Η εκτεταμένη εργασία του Παναγιώτη Τραϊανού επάνω στη ζωή, τη συμπεριφορά, τα έργα  και την πολιτική δράση του “Εθνάρχη Κωνσταντίνου Καραμανλή” στην πιο κάτω ανάρτησή  μας,  εμπεριέχει το πλείστον των διαγνωστικών κριτηρίων του Συνδρόμου. όποιος αντέχει ας το διαβάσει και ευχαρίστως να δεχθούμε σχόλια και απόψεις για το πως μπορούν οι λαοί και ιδιαίτερα ο ελληνικός του προτεκτοράτου Η ΕΛΛΑΣ, να προστατευθούν από τέτοιους ηγέτες.

Πρόλογος:  Γεώργιος Ευαγγελάτος

Ήρθε η ώρα …του Καραμανλή

Καραμάν Αλής ο ολίγιστος Εθνάρχης

(1η δημοσίευση στις 4/3/2015)

Οι γενιές τού μέλλοντος θα “ξεχάσουν” την προδοσία τού Εφιάλτη.

Ιστορικός αντίστοιχος όρος θα γίνει το όνομα “Καραμανλής”…

…Ο όρος, ο οποίος θα περιγράφει τον κορυφαίο προδότη τής ελληνικής ιστορίας.

Όταν ονομάζεις “Εθνάρχη” έναν τέτοιον άνθρωπο, δεν πρέπει να διαμαρτύρεσαι για Εμφύλιους και Μνημόνια.

Έχει σκεφτεί κάποιος ποια θα μπορούσε να είναι η πιο απαξιωτική βρισιά στη σύγχρονη ελληνική γλώσσα; …Η βρισιά με τη μεγαλύτερη απαξιωτική δύναμη – και η οποία δεν πρόκειται να ξεπεραστεί ποτέ – είναι μία και μοναδική …“ΦΤΩΧΟΜΠΙΝΕΣ”. Με αυτόν τον όρο ο Έλληνας σε απαξιώνει απολύτως. Δεν σου δίνει ούτε το ελαφρυντικό τού πάθους ή της αδυναμίας ή ακόμα και της αφέλειας …Πάθος για κάποιον, ο οποίος ενεργεί εξαιτίας μιας ανθρώπινης αδυναμίας και αφέλειας για κάποιον που παρασύρθηκε και έσφαλε. Η λέξη “Φτωχομπινές” σε απογυμνώνει από κάθε δικαιολογία.

 

Στην πραγματικότητα σε χαρακτηρίζει ως εκ του πονηρού ανώμαλο. Είναι μια σύνθετη λέξη, η οποία “παράγεται” από δύο πολύ δυνατές λέξεις. Τη λέξη “μπινές”, η οποία είναι ένα τουρκικό “δάνειο” – όπως θα έλεγε ο Μπαμπινιώτης – και περιγράφει αυτόν, που οι αρχαίοι περιέγραφαν ως Κίναιδο ή αρσενοκοίτη …Αυτόν, που, ενώ δεν είναι ομοφυλόφιλος, “στήνεται” και φέρεται σαν ομοφυλόφιλος, για να εξυπηρετήσει άλλους, οι οποίοι είναι αυθεντικά “παθιασμένοι”. Το δεύτερο συνθετικό είναι η λέξη “φτωχός”, η οποία αποκαλύπτει το “γιατί” το κάνει αυτό. Είναι αυτός, ο οποίος “μεταμορφώνεται” σε άντρα ή γυναίκα, ανάλογα με τις διαθέσεις και τα γούστα που έχει κάθε φορά ο ανώμαλος “εργοδότης” του.

“Φτωχομπινές”, δηλαδή, είναι το απώτατο όριο στο οποίο μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος και μάλιστα ο άνδρας …Πιο “κάτω” δεν έχει για τον άνθρωπο. Ακόμα και η εκπόρνευση των γυναικών είναι “πταίσμα” μπροστά σ’ αυτήν την ανδρική κατάντια. Είναι “πταίσμα”, γιατί ως πράξη δεν βγαίνει από τα όρια του “φυσιολογικού” για να βυθιστεί στην “ανωμαλία”. Ακόμα και η κτηνοβασία είναι πιο “ελαφριά”, γιατί το “θύμα” είναι το ζώο, ενώ εδώ μιλάμε για αυτοθυματοποίηση και αυτοκτηνοποίηση του ανθρώπου. Φτωχομπινές είναι αυτός ο οποίος αυτοθυματοποιείται, παραχωρώντας το σώμα του σε άνδρες – εφόσον δεν είναι ομοφυλόφιλος – , για να βγάλει κανένα φράγκο. Είναι αυτός, ο οποίος γίνεται αρσενοκοίτης, για να βγάλει κανένα φράγκο από ανώμαλους …Από ανώμαλους, οι οποίοι θέλουν να μετατρέψουν ένα ανθρώπινο ον σε “πτυελοδοχείο” ή “αποχωρητήριο” της ανωμαλίας τους.

Γιατί μπαίνουμε στη διαδικασία να εξηγήσουμε “βρισιές”; Γιατί “τσαλαβουτάμε” μέσα στις “κόπρανα” του υποκόσμου και του κοινωνικού “βόθρου”; Γιατί καθόμαστε και γράφουμε τέτοιου είδους ωμές αναλύσεις και δεν “βαδίζουμε” στον ασφαλή “δρόμο” των “αποστειρωμένων” κειμένων τής πολιτικής ορθότητας, “διανθισμένων” με ψευδοεπιστημονικούς όρους; … θα σκέφτεται ο αναγνώστης …Γιατί απλούστατα δεν θα είναι αποτελεσματικός ο λόγος μας …Γιατί δεν θα μπορέσουμε να δώσουμε την “ένταση” που θέλουμε σ’ αυτά που περιγράφουμε …Γιατί θα τα εμφανίσουμε “επίπεδα”, ενώ αυτά είναι “ανάγλυφα” …Γιατί θα εμφανιστούν ακίνδυνες “γραμμές” εκεί όπου υπάρχουν επικίνδυνοι “γκρεμοί”. Γιατί ο “βόθρος” είναι που μας κυβερνάει εδώ και μισό αιώνα και αν δεν εξηγήσουμε τα συμβαίνοντα με όρους “βόθρου”, δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβουμε την ουσία των πραγμάτων. Στον κόσμο τής υποκρισίας και της politically correct Νέας Τάξης φτάσαμε στο σημείο να φοβόμαστε τις λέξεις, λες κι αυτές είναι “βρόμικες” και όχι αυτά που κάνουν οι άνθρωποι.

Επιλέγουμε να χρησιμοποιούμε “καθαρά” “υποκατάστατα” και χάνουμε την ουσία των προβλημάτων …Χάνουμε την ουσία, χωρίς κανένα ουσιαστικό κέρδος. Νομίζουμε ότι “λερωνόμαστε” από τις λέξεις, ενώ οι λέξεις δεν “λερώνουν” κανέναν …Δεν “λερωνόταν” ο Χριστός, όταν μιλούσε για πόρνες και εκπορνεύσεις. Χωρίς το “σοκάρισμα” των πραγματικών λέξεων, οι οποίες περιγράφουν πραγματικά σοκαριστικές καταστάσεις, δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβουμε ούτε τις εντάσεις ούτε τη βιαιότητα των εκβιασμών, οι οποίοι πραγματοποιούνται, προκειμένου κάποιοι να ελέγχουν τις ηγεσίες μας …

Απλά πράγματα: Όταν έχεις μπροστά σου έναν ανώμαλο, αυτή η ιδιότητά του κυριαρχεί στη συμπεριφορά σου απέναντί του. Ακόμα και τον πιο διεφθαρμένο άνθρωπο τον σέβεσαι στοιχειωδώς, γιατί παραμένει άνθρωπος …Τον ανώμαλο δεν τον σέβεσαι απολύτως καθόλου …Δεν του αναγνωρίζεις τίποτε και σε καμία περίπτωση, γιατί προσβάλει την ίδια την έννοια του ανθρώπου …Δεν του “αναγνωρίζεις” καμία από την “επιτυχία” του, γιατί αμφισβητείς τον τρόπο που “επιτυγχάνει”. Ακόμα κι αν είσαι ένας άστεγος, σιχαίνεσαι και υποτιμάς ακόμα και τον πιο “πετυχημένο” ανώμαλο, γιατί απλούστατα δεν έχεις φτάσει στην …κατάντια του. Μπορεί να είσαι φτωχός, αλλά δεν είσαι “τελειωμένος”, όπως ένας ανώμαλος, που, ακόμα κι αν είναι ο Πρωθυπουργός μιας χώρας, τον αντιμετωπίζεις σαν ένα κομμάτι “χαλασμένο” κρέας…

…Τον βρίζεις, τον φτύνεις και τον εκβιάζεις σαν το τελευταίο “σκουπίδι” τού δρόμου, γιατί απλούστατα καί το θέλεις ο ίδιος καί σου το επιτρέπει αυτός …Γιατί από την πλευρά σου τον σιχαίνεσαι και θέλεις να του το δείξεις και από την πλευρά του τρέμει στην ιδέα ότι θα τον αποκαλύψεις στον κόσμο και ως εκ τούτου αποδέχεται τα πάντα. Ο ανώμαλος δεν αντιδρά ποτέ, γιατί έχει επίγνωση της αθλιότητάς του …Ειδικά όταν είναι πολιτικός. Ξέρεις – όπως ξέρει και ο ίδιος – ότι βρίσκεται εκεί όπου βρίσκεται, επειδή απλά βολεύει κάποιους να έχουν κάποιον να τους κάνει τα “θελήματα”, μέσω εκβιασμού. Ακόμα και ο τελευταίος κλητήρας μιας πρεσβείας μπορεί να ταπεινώσει με τον πιο σκαιό τρόπο έναν ανώμαλο, ακόμα κι αν εμφανίζεται με την ιδιότητα του πρωθυπουργού.. Ολόκληροι Πρωθυπουργοί μπαίνουν μέσα στις πρεσβείες και γελάνε μαζί τους και οι κλητήρες των φωτοτυπιών. Γελάμε όταν το βλέπουμε να συμβαίνει με τις ηγεσίες των υποσαχάριων “Μπανανιών”, αλλά κλείνουμε τα μάτια μας όταν αυτό αφορά τους δικούς μας πολιτικούς.

Καμία ιεραρχία και κανένα πρωτόκολλο δεν λειτουργεί σε μια τέτοια περίπτωση.. Ο ανώμαλος είναι πάντα ανώμαλος και αντιμετωπίζεται ως τέτοιος όποια ιδιότητα κι αν φέρει. Γι’ αυτόν τον λόγο αποτελεί πάγια επιδίωξη των “Μεγάλων Δυνάμεων” να τοποθετούν σε ηγετικές θέσεις τέτοιου είδους ανθρώπους στις ελεγχόμενες από τους ίδιους “Μπανανίες”. Σε τέτοιες “άρρωστες” καταστάσεις έχουν εμπλακεί οι ηγεσίες μας και αυτές πρέπει να εξηγήσουμε, για να μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε και τη σημερινή μας κατάντια ως κράτος. Μόνον με όρους υποκόσμου μπορούμε να εξηγήσουμε τα συμβαίνοντα στην πολιτική ζωή τής πατρίδας μας, γιατί ο υπόκοσμος μας κυβερνά. Δεν λέμε κάτι περίπλοκο. Μόνον αν γνωρίζεις πόσο “βρόμικοι” – ως άνθρωποι – είναι αυτοί που μας κυβερνάνε, μπορείς να καταλάβεις και τον λόγο που καταντήσαμε σ’ αυτήν την κατάσταση.

Δεν υπάρχει μυστήριο σε όλα αυτά που ζούμε σήμερα και είναι τραγικά. Η σημερινή κατάντια της Ελλάδας οφείλεται στο γεγονός ότι αφήσαμε τον “βόθρο” να κατακλύσει τις “δεξαμενές” πόσιμου ύδατος. Αφήσαμε τον “βόθρο” να ανέβει στην κοινωνική ιεραρχία και να μας κυβερνά. “Κλείνοντας” τα μάτια στην αθλιότητα, δεν την διώχναμε – όπως νομίζαμε – , αλλά την αφήναμε να επιβιώνει, να ισχυροποιείται και να μας “καταβάλει”. Υποκρινόμενοι ότι δεν την βλέπουμε, την αφήναμε να μας προδίδει ως λαό και να μας ξεπουλάει ως κράτος. Εξωραΐζοντας τη χυδαιότητα, φτάσαμε σε σημείο να την ανεχόμαστε, γιατί εφευρίσκαμε “φιλικές” λέξεις που την περιέγραφαν. Ως εκ τούτου την αφήσαμε να μπει στα “σαλόνια” της Δημοκρατίας και να μας κυβερνήσει. Της εμπιστευτήκαμε τους κόπους των γενιών. Της εμπιστευτήκαμε την ελευθερία και την ανεξαρτησία μας. Της εμπιστευτήκαμε την Κύπρο. Όλα αυτά γύρισαν εναντίον μας, γιατί ο “στρουθοκαμηλισμός” δεν βοήθησε ποτέ κανέναν μέσα σε έναν επικίνδυνο κόσμο, όπου ο “σκυμμένος” έχει το κεφάλι του χωμένο μέσα στο χώμα.

Κάποιοι ξένοι έκαναν κατάχρηση της λειτουργίας τής Δημοκρατίας και μπόρεσαν και επέβαλαν στην “κορυφή” της κοινωνικής ιεραρχίας πραγματικούς ανώμαλους ανθρώπους. Εκμεταλλεύτηκαν τα χαρακτηριστικά τής Δημοκρατίας και την “άλωσαν”, μετατρέποντας σε υποχείριά τους αυτούς τους ανθρώπους. Εκμεταλλευόμενοι τις ανοικτές “πόρτες” τής Δημοκρατίας και τα μέσα τής προπαγάνδας, “έσπρωξαν” ανώμαλους ανθρώπους στην κορυφή τού συστήματος. Αυτό είναι το πρόβλημα και σε αυτό το σημείο υπάρχουν οι ευθύνες τού λαού. Η Δημοκρατία έχει μια συγκεκριμένη “παθογένεια” και είναι υποχρεωμένοι αυτοί που την “χρησιμοποιούν” να τη σέβονται. Δεν είναι δυνατόν να μην γνωρίζεις τα χαρακτηριστικά τού “μέσου” που χρησιμοποιείς και εμπιστεύεσαι πάνω του τη ζωή σου. Δεν είναι δυνατόν να θέλεις να χρησιμοποιείς αεροπλάνο και να έχεις την απαίτηση να το σταματάς στον αέρα για ν’ ανέβεις και να κατέβεις. Δεν είναι δυνατόν να θέλεις να χρησιμοποιείς πλοίο και να θέλεις να “σκάβεις” στα αμπάρια του. Σε κάθε περίπτωση θα την πληρώσεις, γιατί θα καταστρέψεις το “μέσο” επιβίωσής σου και μαζί μ’ αυτό θα καταστραφείς κι εσύ.

Η Δημοκρατία είναι ένα τέτοιο “ιδιόμορφο” σύστημα, το οποίο δεν είναι φυσικό. Είναι ανθρώπινο δημιούργημα και ως εκ τούτου έχει τη δική του παθογένεια …Μια παθογένεια, την οποία τη γνώριζαν καλύτερα από τον καθένα οι εφευρέτες της και άρα οι αρχαίοι Έλληνες. Αν, για παράδειγμα, μπορούσαμε να κάνουμε ένα “θαύμα” και να “αναστήσουμε” έναν από τους μεγάλους πολιτικούς άνδρες τής αρχαίας Αθήνας, για να του ζητήσουμε να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τη σημερινή αθλιότητα, τι θα μας έλεγε; Δεν θα μας έλεγε ότι πέσαμε θύματα προδοσίας από την πλευρά των ηγετών μας; …Από εκεί θα ξεκινούσε. Είναι προφανές ότι έχουμε πέσει θύματα προδοσίας. Το θέμα είναι ποιος και πότε μας πρόδωσε. Τι θα μας έλεγε λοιπόν ο αρχαίος μας πρόγονος;

Δεν θα μας παρακινούσε να βρούμε τους προδότες; …”Χαϊβάνια της αφέλειας ψάξτε τους προδότες “, θα μας φώναζε …”Χαϊβάνια του βαρβαρικού “politically correct” ψάξτε τους προδότες ανάμεσα στους ανώμαλους που σας κυβερνάνε, γιατί αυτοί είναι οι διεφθαρμένοι που εκβιάζονται και προδίδουν ΠΑΝΤΑ” …”Από τη στιγμή που στο όνομα μιας δήθεν ελευθερίας και προόδου δεν χρησιμοποιείτε “φίλτρα” προσώπων…”, θα μας έλεγε, …”ψάξτε να βρείτε τον προδότη εκεί όπου οι αρχαίοι έβαζαν “φίλτρα””. Πού ψάχνεις δηλαδή; …Εκεί όπου οι αρχαίοι είχαν απαγορεύσεις, τις οποίες οι νεώτεροι – λόγω άγνοιας ή “πολιτισμού” – τις κατήργησαν …Εκεί όπου η προδοσία ή η διαφθορά “ανοίγει” τις “κερκόπορτες” της Δημοκρατίας …Εκεί όπου η προδοσία ή η διαφθορά είναι δεδομένη για κάποιους.

Για τους αρχαίους Έλληνες μερικά πράγματα ήταν τόσο δεδομένα, που δεν κάθονταν ούτε να τα συζητήσουν. Δεν κάθονταν καν να αναζητήσουν κάποιες εξαιρέσεις, για να επιβεβαιώσουν κανόνες. Θεωρούσαν όλους τούς σεξουαλικά “μη φυσιολογικούς” ανθρώπους ακατάλληλους για δημόσια αξιώματα. Γιατί; …Όχι για λόγους ρατσιστικούς …Όχι επειδή πίστευαν ότι δεν είχαν ικανότητες ή εξυπνάδα …Τους θεωρούσαν ακατάλληλους, γιατί γνώριζαν ότι τα πάθη τυφλώνουν τους ανθρώπους και αυτοί οι “μη φυσιολογικοί” άνθρωποι είχαν και έχουν πάθη …Πάθη μάλιστα πολυδάπανα και όποιος έχει ακριβά πάθη είναι θέμα χρόνου να εκδηλώσει “τάση” προς τη διαφθορά. Όποιος “καίγεται”, είναι θέμα χρόνου να απλώσει τα “χέρια” του προς το “μέσο” που “δροσίζει” και στην προκειμένη περίπτωση στο δημόσιο χρήμα. Θεωρούσαν δηλαδή δεδομένο ότι οι εξουσιαστές, οι οποίοι ήταν σεξουαλικά ανώμαλοι, θα διαφθείρονταν, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα “βίτσια” τους.

“Βίτσια” τζάμπα δεν υπάρχουν και ένας “άρρωστος” άνθρωπος θα κάνει τα πάντα για να τα εξασφαλίσει. Πόσο μάλλον ένας οριακά “άρρωστος” άνθρωπος, όπως είναι ο “φτωχομπινές”, ο οποίος, προκειμένου να “κονομήσει”, παραχωρεί τον εαυτό του για να “παίξουν” οι ανώμαλοι. Έχει ένας τέτοιος άνθρωπος κανέναν ενδοιασμό μπροστά στην προδοσία; Αυτός, ο οποίος για λίγα χρήματα προδίδει τον ίδιο του τον εαυτό, έχει πρόβλημα να προδώσει και όλους τους άλλους; Αυτός, ο οποίος μετατρέπει τον εαυτό του σε “αποχωρητήριο” ανωμάλων, έχει πρόβλημα αν υποφέρει από φτώχεια ένας λαός; Αυτό το απλό πράγμα “έλεγαν” με τους νόμους τους οι αρχαίοι Έλληνες και αυτό είναι που αγνοούν οι σύγχρονοι. Καλό είναι, για τη Δημοκρατία και την κοινωνία, κοντά σε έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι έτοιμος να κάνει τα πάντα για να ικανοποιήσει τα πάθη του, να μην βρίσκονται ούτε δημόσια χρήματα ούτε εξουσίες πάνω σε “κλειδιά” από “κερκόπορτες”.

Επιπλέον, όλοι αυτοί οι “άρρωστοι” άνθρωποι εκτός από δυνάμει προδότες ή κλέφτες είναι και εύκολα εκβιάσιμοι. Ακόμα και όταν είναι αρκετά πλούσιοι για να διαφθαρούν ή να κλέψουν, είναι εξίσου επικίνδυνοι, γιατί είναι εκβιάσιμοι. Γνωρίζοντας ότι η επαφή τους με την εξουσία “απειλείται” από τις αποκαλύψεις, είναι βέβαιο ότι εκβιάζονται από όποιον γνωρίζει την ιδιομορφία τους και τους απειλεί με αποκάλυψη, η οποία θα τους καταστρέψει. Οι κοινωνίες έχουν ένστικτα και αυτά τα ένστικτα ερεθίζονται από τους ανώμαλους. Οι δημοκρατικές κοινωνίες ψηφίζουν τους ηγέτες τους και όταν ερεθίζονται από αυτούς απλά δεν τους ψηφίζουν. Βλέπουμε λοιπόν πως οι αρχαίοι μας πρόγονοι, γνωρίζοντας τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος, το οποίο είχαν εφεύρει οι ίδιοι, “έκλειναν” όσες περισσότερες “κερκόπορτες” μπορούσαν πριν καν επιχειρήσει κάποιος να τις ανοίξει. Μπορεί η Δημοκρατία τους να προδίδονταν από φιλόδοξους, δημαγωγούς ή μισαλλόδοξους ηγέτες, αλλά όχι από ανώμαλους. Αυτό, δηλαδή, το οποίο δεν έχουμε καταφέρει εμείς.

Είναι δυνατόν μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον, το οποίο επιβουλεύεται την ελευθερία σου, να έχεις ως ηγέτη έναν ανώμαλο; …Πραγματικά ανώμαλο …Ανώμαλο, τον οποίο μπορεί να τον εκβιάσει με απόλυτη καταστροφή ο τελευταίος πρέσβης τής τελευταίας χώρας τού κόσμου. Σε αυτό το σημείο την πάτησαν οι σύγχρονοι Έλληνες. Όταν οι αρχαίοι Έλληνες απαγόρευαν δια ροπάλου στους κοινούς ομοφυλόφιλους να καταλαμβάνουν δημόσια αξιώματα και να ασκούν εξουσία, αντιλαμβανόμαστε πώς περίπου αντιμετώπιζαν τους πραγματικούς ανώμαλους. Αν δηλαδή σκότωναν όποιον ομοφυλόφιλο απέκρυπτε την ιδιαιτερότητά του, προκειμένου να καταλάβει ένα δημόσιο αξίωμα, εύκολα αντιλαμβανόμαστε τι θα έκαναν απέναντι σε έναν πραγματικό ανώμαλο, τον οποίο δεν σέβονταν σε καμία περίπτωση …Απέναντι σε έναν ανώμαλο, ο οποίος παραχωρούσε τον εαυτό του στους ανώμαλους, για να διασκεδάζουν. Κομμάτια θα έκαναν ένα “παιχνίδι” ανωμάλων, αν τολμούσε και έβγαινε στον δημόσιο βίο, διεκδικώντας δημόσιο αξίωμα.

 

Ο ανώμαλος απ’ το Κιουπκιόι.

 

Αυτά, τα οποία αγνοούσαν οι Έλληνες, όπως θα δούμε, τα γνώριζαν οι ξένοι ιμπεριαλιστές. Γι’ αυτόν τον λόγο, επεμβαίνοντας στην πολιτική ζωή τής χώρας, “πριμοδοτούσαν” μόνιμα ανώμαλους. Τους συνέφερε να έχουν οι Έλληνες φτωχομπινέδες “Εθνάρχες”, τους οποίους οι ίδιοι θα τους εκβίαζαν. Η περίπτωση του “Εθνάρχη” Καραμανλή είναι ίσως η πιο αντιπροσωπευτική τής αθλιότητας και του παρασκηνίου, η οποία χαρακτηρίζει τη μεταπολεμική πολιτική ζωή τής χώρας. Το σύνολο της αθλιότητας, της φτώχειας και της δυστυχίας στην οποία έχει καθηλωθεί μεταπολεμικά η χώρα, οφείλεται σε αυτόν τον άθλιο. Ό,τι μας έχει “πληγώσει” και ό,τι μας έχει “αδικήσει” ως Έλληνες και ως πολίτες, φέρει την “υπογραφή” του.

Ο γέρος Καραμανλής υπήρξε ένας από τους πιο μεγάλους αλήτες τής σύγχρονης ελληνικής ιστορίας …Κανονικός αλήτης τού δρόμου και όχι απλά της πολιτικής …Ένας αλήτης, ο οποίος ξάπλωνε εκεί όπου ένας απλός άνθρωπος σιχαίνεται να πατήσει …Ένας φτωχός και αδίστακτος επαρχιώτης έτοιμος για όλα …”Φτωχομπινές” με όλη τη σημασία τής λέξεως. Τη φωτογραφία του στο λήμμα τής λέξης “φτωχομπινές” θα έπρεπε να την έχουν όλα τα εικονογραφημένα ελληνικά λεξικά. Εμφανίστηκε ως “περσόνα” στην προπολεμική Αθήνα και αναζητούσε βολέματα και πόστα, “πηδώντας” ανώμαλους πλούσιους μεγαλοαστούς.

Παρίστανε τον δικηγόρο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ανεπάγγελτος …ενώ στην πραγματικότητα ήταν “ενοικιαζόμενος” εραστής …Ένας “Βαλιανάτος” της εποχής, ο οποίος προσπαθούσε να “διεισδύσει” στα ανώτερα στρώματα της κοινωνίας, “τρυπώνοντας” από τις “τουαλέτες” και τις “κρεβατοκάμαρές” της. Στο Κιουπκιόι τον μετρούσαν για σκληρό άνδρα …και στην Αθήνα ήταν ο “αγαπητικός” τού πλούσιου Ευταξία και ποιος ξέρει πόσων άλλων πλούσιων μεγαλοαστών τής Πρωτεύουσας. Αυτός ο λαμπρός “δονητής” τής κοσμικής Αθήνας τού μεσοπολέμου “έλαμψε” δια της απουσίας του στα χρόνια των γενναίων και των ανδρών. Αυτός, ο οποίος πάντα παρίστανε τον “ευπατρίδη”, που “δάκρυζε” για τα εθνικά θέματα, ήταν στην πραγματικότητα μόνον “Ευταξίδης”. “Κουφός”, κυριολεκτικά και μεταφορικά, εφόσον ποτέ δεν “άκουσε” τα κελεύσματα της πατρίδας.

Αστράτευτος την ώρα του μεγάλου πολέμου κατά του φασιστικού Άξονα. Άφαντος την ώρα που οι Έλληνες έδιναν τη μεγάλη μάχη τής Αντίστασης. Επανεμφανίστηκε στη δημόσια ζωή λίγο πριν τη σίγουρη αποχώρηση των Ναζί και προκειμένου να πάρει μέρος στη “λεία” τής απελευθέρωσης. Τον συνέλαβε ο ΕΛΑΣ για δωσιλογισμό την ώρα τού μεγάλου αγώνα για την απελευθέρωση. Τον συνέλαβαν οι Εγγλέζοι για δωσιλογισμό μετά την απελευθέρωση της πατρίδας. Διαπραγματεύτηκε μ’ αυτούς – άγνωστο αρχικά με ποιες πολιτικές “υποθήκες” – το “ξέπλυμα” των αμαρτιών του. Το ’45 – και άρα αμέσως μετά την απελευθέρωση – ο άεργος και ανεπάγγελτος φτωχομπινές πήγε στην Αγγλία για δύο μήνες για να “βελτιώσει τα αγγλικά” του. Στη συνέχεια – και “παρακολουθώντας” τον – καταλάβαμε τι έκανε στην Αγγλία και τι είδους “υποθήκες” έβαλε. Δεν εξηγείται διαφορετικά το να έχει συλληφθεί το ’44 από τους Άγγλους για δωσιλογισμό και το ’46 να είναι υπουργός της δικής τους Κυβέρνησης.

Από τον Μέρτεν μάθαμε ότι στα χρόνια τής γερμανικής Κατοχής ήταν συνεργάτης των ΝΑΖΙ. Υπήρχαν φωτογραφίες του με τον Μέρτεν, οι οποίες “μαρτυρούσαν” τη μεταξύ τους συνεργασία. Στη συνέχεια τον “έφτυνε” ο Μέρτεν από τη Γερμανία και αυτός στην Αθήνα σήκωνε “ομπρέλα”, για να μας δείξει ότι “βρέχει”. Ο Μέρτεν τον εξευτέλιζε στη Γερμανία και αυτός έκανε “μηνύσεις” σε ελληνικά – και άρα αναρμόδια – δικαστήρια την εποχή που ήταν μάλιστα Πρωθυπουργός …Υπήρχαν φωτογραφίες, που πολλά χρόνια μετά θα μαθαίναμε τι θα μας κόστιζαν ως λαό, και τις οποίες εξαφάνισαν οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες. Στην περίφημη λαϊκή ρήση των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων: “Ένας πούστης, μια πουτάνα κι ένας Αμερικάνος κυβερνάνε την Ελλάδα” …και, για να παραφράσουμε τον Χατζηδάκη, ο Καραμανλής δεν ήταν ούτε Αμερικανός ούτε πουτάνα.

Σε γενικές γραμμές αυτός ο άνθρωπος ήταν μόνον “βιτρίνα” …Δειλός μέχρι θανάτου και κομπλεξικός στον ίδιο βαθμό …”Βιτρίνα” ήταν τόσο ο γάμος του με την όμορφη Αμαλία όσο και η περίφημη “εικόνα” τού σκληρού ηγέτη …Όλα εκ του ασφαλούς και όλα μια “παράσταση” “σκηνοθετημένη” και χρηματοδοτούμενη από τις γνωστές πρεσβείες …Μια “παράσταση”, η οποία είχε ως στόχο να τον παρουσιάσει ως περίπου macho άνδρα, ο οποίος ήταν και “πατριώτης” …Μια “παράσταση” απέναντι σε ανθρώπους, οι οποίοι επ’ “αμοιβή” δέχονταν να παριστάνουν τους κομπάρσους …Ο “σκληρός” “άντρας” είπε το περίφημο “σκάσε Αμαλία” τη στιγμή που το δύσκολο για την περίπτωσή του ήταν να πει το “σκάσε Ευταξία” …Ο “σκληρός” “άντρας”, ο οποίος πετούσε “τασάκια” στους συνεργάτες του, δεν πέταξε ούτε “γόπα” αντίστασης στους Γερμανούς.

Φώναζε σε μια μεγαλοαστή, η οποία για λόγους συμφέροντος ήταν συμβιβασμένη μέσα σε έναν “λευκό” γάμο ή σε άβουλους συνεργάτες τύπου “Μπάρμπι-τσίωτη”, που ο ίδιος τους βόλευε και θα τον ευγνωμονούσαν ακόμα κι αν τους πυροβολούσε …Ο πολύ οξύθυμος “άντρας”, που κατά πιθανότητα ήταν μια “υστέρω”, μονίμως στα πρόθυρα της νευρικής κρίσης. Όλα ψεύτικα, τόσο στη ζωή όσο και στον θάνατο. Όλα μια πολυτελής “βιτρίνα”, στηριγμένη σε ψέματα και παρανομίες. Ακόμα και στο θάνατο ψεύτικη “παράσταση” μεγαλοπρέπειας δίνει. Ακόμα και το οικόπεδο στο Ψυχικό, στο οποίο βρίσκεται το δήθεν ίδρυμά του – και τον έχουν θαμμένο μόνο του – είναι σκανδαλωδώς αποκτηθέν …”Γείτονας” της Γιάννας με κλεμμένο οικόπεδο. Μέγα σκάνδαλο είχε ξεσπάσει την εποχή που το “καβάντσωσε” παράνομα και τζάμπα για την τελευταία του “παράσταση”.

 

Το “γιουσουφάκι” της γερμανικής Πρεσβείας.

 

Από τη στιγμή που ένας γνωστός ανώμαλος – και με φάκελο “δωσίλογου” – επιλέγεται να κάνει πολιτική καριέρα υψηλού επιπέδου, ευνόητο είναι ότι θα μπαίναμε σε εθνικές περιπέτειες εξαιτίας του …Ευνόητο είναι ότι θα πρέπει να ήταν ο καλύτερος “πελάτης” των πρεσβειών και των μυστικών υπηρεσιών …Ευνόητο είναι ότι επιλέχθηκε ακριβώς γι’ αυτά του τα “προσόντα”. Ειδικά οι γερμανικές υπηρεσίες, εξαιτίας των μαρτυριών και των στοιχείων τού Μέρτεν, πρέπει στην κυριολεξία να τον είχαν κάνει “γιουσουφάκι” τους. Ό,τι του ζητούσαν – ακόμα και την μεγαλύτερη προδοσία για τη χώρα – τους το έκανε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ό,τι οι Γερμανοί – και όσοι βρίσκονταν πίσω απ’ αυτούς – ήθελαν να “ρυθμίσουν” εις βάρος τής Ελλάδας, αυτόν χρησιμοποιούσαν για να το φέρουν εις πέρας.

Από την αρχή τής καριέρας του όλα ήταν ένας “ύμνος” τής αξιοκρατίας και της δημοκρατίας. Από τις βρόμικες αλλά “κορυφαίες” κρεβατοκάμαρες της Αθήνας κατευθείαν σε “κορυφαία” θέση στην πολιτική σκηνή …”Μην με κάνετε εμένα Υπουργό, κάντε τον Καραμανλή” είπε ο Ευταξίας και έτσι ξεκίνησε η καριέρα τού “γίγαντα”. Στη συνέχεια – εντελώς “αξιοκρατικά” και “δημοκρατικά” – τον πήρε η Γερμανίδα βασίλισσα Φρειδερίκη τού Ανοβέρου και τον έκανε Πρωθυπουργό χωρίς λόγο και αιτία – εκτός βέβαια από τους λόγους και τις αιτίες που γνώριζαν στις πρεσβείες και κυρίως στη γερμανική – …Μια Γερμανίδα, η οποία υποτιμούσε και απεχθανόταν τους “ιθαγενείς”, προφανώς έκρινε ότι ένας ανώμαλος θα ήταν ιδανικός για να παριστάνει τον Πρωθυπουργό τους.

Ο άνθρωπος, που εκβίαζαν οι Γερμανοί από την εποχή τής Κατοχής, δεν ήταν μόνον “πατριώτης”, αλλά και βαθύτατα “δημοκράτης” …”Τίμησε”, όμως, τη Δημοκρατία με το παραπάνω: Αυτός ήταν ο εμπνευστής τού “τριφασικού” εκλογικού συστήματος, το οποίο μετέτρεπε τον δεύτερο σε πρώτο. Επίσης, έδειξε μεγάλη κοινωνική “ευαισθησία”: Αφού ήταν ο πρώτος που έδωσε δικαίωμα ψήφου και στα δένδρα. Με αυτόν τον τρόπο τίμησε και το φυτικό βασίλειο. Αυτό το βασίλειο πολύ τον “αγάπησε’ και τον ψήφισε, να γίνει και εκλεγμένος Πρωθυπουργός. Αυτός ήταν απόλυτος ηγέτης τόσο της πανίδας όσο και της χλωρίδας τής πατρίδας μας.

Αυτόν “εμπιστεύτηκαν” οι Έλληνες σαν “ηγέτη” στο μεγαλύτερο διάστημα της μεταπολεμικής τους ιστορίας. Απ’ αυτόν τον “ηγέτη” περίμεναν λύσεις στα προβλήματά τους. Προβλήματα, τα οποία από τον πόλεμο και μετά είχαν ένα όνομα: “Γερμανία” …Τη Γερμανία, η οποία μας είχε καταστρέψει – και άρα ήταν η “πηγή” όλων των προβλημάτων – και τη Γερμανία, η οποία έπρεπε να μας αποζημιώσει – και άρα υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να ήταν η “πηγή” όλων των λύσεων—. Η Γερμανία, όμως, δεν ήταν ποτέ “λύση” για τους Έλληνες, γιατί οι Γερμανοί είχαν στα χέρια τους το “χαρτί” τού Καραμανλή. Οι Έλληνες περίμεναν από τον Καραμανλή τού Μέρτεν να τους “φέρει” χρήματα μετά την καταστροφή από τους Γερμανούς και αυτός “χόρευε” τον χορό τής “κοιλιάς” στις πρεσβείες τους. Όχι μόνον δεν διεκδίκησε τις πολεμικές αποζημιώσεις των Γερμανών, αλλά τους “χάρισε” ακόμα και τα προπολεμικά τους χρέη, προκειμένου ν’ αναπτυχθούν.

…Από τους πρώτους στην Ευρώπη έσπευσε η Ελλάδα να “κουρέψει” τα γερμανικά χρέη …Τα περίφημα γερμανικά χρέη, τα οποία “φέσωσαν” ολόκληρη την Ευρώπη. Όχι μόνον δεν διεκδίκησε τα χρήματα που χρωστούσαν οι Γερμανοί – λόγω των καταστροφών τού πολέμου και των αναγκαστικών δανείων – αλλά τους χάρισε και τα αναγνωρισμένα χρέη, τα οποία είχαν απέναντι στην Ελλάδα πριν από τον πόλεμο. Η Γερμανία, απαλλαγμένη από τα χρέη της, “εκτοξεύτηκε” στην ανάπτυξη και η Ελλάδα, έχοντας υποστεί μια πρωτοφανούς εντάσεως καταστροφή, “μαράζωσε” ακόμα πιο πολύ. Το αποτέλεσμα ήταν το γνωστό: Η “νικήτρια” Ελλάδα παρέμεινε μέσα στις λάσπες με τα κάρα και η Γερμανία “έχτιζε” ξανά τη βιομηχανία της.

Με τις “ευχές” τού Καραμανλή στείλαμε στη Γερμανία και τον “ανθό” τής νεότητας της χώρας, για να την ξαναχτίσει από την αρχή …Τον εξειδικευμένο σε τέχνες “ανθό”, γιατί οι Γερμανοί ήθελαν να πάρουν και την “τεχνογνωσία” μας. Ξυλουργοί, μηχανουργοί, μηχανικοί, επιπλοποιοί, γουνοποιοί, όλοι “ευπρόσδεκτοι” στο γερμανικό “Νταχάου”, το οποίο “απελευθερώνει” δια της εργασίας. Δεν θα τάιζαν άσχετους Έλληνες, που θα τους μάθαιναν από τις δικές τους τέχνες. Οι Έλληνες θα πήγαιναν εκεί “μάχιμοι” να στελεχώσουν την παραγωγική “μηχανή” τής Γερμανίας και όχι να εκπαιδευτούν απ’ αυτήν. Μέσα σε λίγα χρόνια οι ηττημένοι Γερμανοί με Mercedes ξανά …και οι “ήρωες” με τα γαϊδούρια. Ο Καζαντζίδης “έκλαιγε” στον Σταθμό τού Μονάχου, αλλά δυστυχώς δεν ήξερε ποιος τον είχε στείλει εκεί, ώστε να ενημερώσει και τους υπόλοιπους.

Μετά από έναν καταστροφικό πόλεμο και έναν τρομερό Εμφύλιο, ο οποίος αποψίλωσε στην κυριολεξία τον ελληνικό πληθυσμό, ήρθε αυτό το ύπουλο “χτύπημα” από τον Καραμανλή και τον αποτελείωσε. Στέρησε πολύτιμες “ανάσες” στη χώρα, προκειμένου αυτή να μπορέσει να σταθεί γρήγορα στα “πόδια” της. Της στέρησε άπειρους οικονομικούς πόρους για ν’ αναπτυχθεί και ταυτόχρονα της αφαίρεσε ένα πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο θα μπορούσε να στηρίξει μια εθνική προσπάθεια εκβιομηχάνισης μέσα σε έναν κόσμο, ο οποίος μετά την καταστροφή των πολέμων “διψούσε” για προϊόντα. Αυτό το δυναμικό το πήραν οι Γερμανοί και το έβαλαν να δουλεύει στις δικές τους “φάμπρικες”, οι οποίες στήνονταν από την αρχή, εφόσον οι “χουβαρντάδες” χάριζαν χρέη.

Επιβεβαιώθηκε η “προφητεία” των Ναζί …Η ναζιστική “προφητεία”, η οποία “έλεγε” ότι η ηττημένη Γερμανία κατά τη μεταπολεμική περίοδο θα χρηματοδοτούνταν αδρά, προκειμένου ν’ αναπτυχθεί εις βάρος των θυμάτων της …Ότι αυτά τα θύματα όχι μόνον δεν θα αποζημιώνονταν απ’ αυτήν, αλλά αντίθετα θα πήγαιναν σαν “σκλάβοι” τής “αμνησίας” για να την “ξαναχτίσουν” με τα ίδια τους τα χέρια. Πώς να μην είναι οι Γερμανοί σίγουροι για την “αμνησία” των λαών, όταν μαζί με τους Αμερικανούς έλεγχαν τις ηγεσίες των ευρωπαϊκών κρατών, οι οποίες στην πλειοψηφία τους ήταν πρώην δωσίλογοι των Ναζί; Πώς να μην είναι σίγουροι για τον δικό τους Καραμανλή;

Η Γερμανία γνώριζε εξ’ αρχής το μεταπολεμικό “σενάριο” και έπαιζε εκ του ασφαλούς. “Έβλεπε” με το αμερικανικό “λυχνάρι” εκεί όπου οι άλλοι “προχωρούσαν” στο “σκοτάδι”. Αυτό συνέβαινε για έναν πολύ απλό λόγο. Οι Γερμανοί ήταν οι “μπράβοι” τής αμερικανικής πολιτικής στην Ευρώπη …Αυτοί, οι οποίοι χρηματοδοτήθηκαν από τους Αμερικανούς για να ισοπεδώσουν την Ευρώπη και να την μετατρέψουν σε αμερικανική “λεία”. Αυτή η Γερμανία, η οποία δεν είναι καν ένα πραγματικό κράτος, είναι η Πέμπτη Φάλαγγα των Αμερικανών στην Ευρώπη. Χάρη στη Γερμανία εδώ και έναν αιώνα οι Αμερικανοί έχουν “ρημάξει” την Ευρώπη και η Γερμανία την Ελλάδα.

Αυτά δεν τα λέμε εμείς, επειδή είμαστε κακοήθεις και συνωμοσιολόγοι …Αυτά τα λένε αυτοί, οι οποίοι εκ των πραγμάτων μπορούν, λόγω επαγγελματικής εμπλοκής, να τα ομολογήσουν …Αυτά τα λένε αυτοί, οι οποίοι γνωρίζουν πώς λειτουργεί η “ηθικολόγα” γερμανική δημοσιογραφία …Αυτά τα λέει στο βιβλίο του “Αγορασμένοι Δημοσιογράφοι” ο πρώην αρχισυντάκτης τής Frankfurter Allgemeine Zeitung, Ούντο Ούλφκοτε: …”Τα δύο τρίτα των δημοσιογράφων στη Γερμανία είναι εξαγοράσιμοι” …”Οι πεμπτοφαλαγγίτες των ΗΠΑ” …”Το παραμύθι τής Μέρκελ –  Έτσι ψεύδεται η καγκελαρία στον λαό” …”Πώς λαδώθηκα από εταιρεία πετρελαιοειδών” …”Δημοσιογραφικά ταξίδια και φοροαπάτες” …”Πώς πληρώνονται οι βίλες στην Τοσκάνη” …”Πίσω από την FAZ υπάρχει ένα διεφθαρμένο κεφάλι” και …”Αγόρασε κι εσύ έναν δημοσιογράφο, μπορείς!”…

Αυτοί είναι κάποιοι χαρακτηριστικοί τίτλοι από κεφάλαια του βιβλίου, που δείχνουν τη σαπίλα τού σημερινού δημοσιογραφικού κατεστημένου στη Γερμανία …των ανθρώπων που μας κουνούν το δάχτυλο και απαξιώνουν καθημερινά τη χώρα μας με πληρωμένα “ρεπορτάζ”. Τέτοιοι είναι προφανώς και οι δημοσιογράφοι τής γερμανικής “ναυαρχίδας” τής προπαγάνδας. Τέτοιοι είναι και οι δημοσιογράφοι τής Bild …Εργαλεία προπαγάνδας, που πληρώνονται από τους τραπεζίτες, για να γράφουν αυτά που τους επιβάλουν οι διεφθαρμένοι πολιτικοί.

Με αυτούς τους “ηθικούς” και “ενάρετους” ανθρώπους βάδισε η Γερμανία προς το “θαύμα” της. Με αυτούς τους “καλούς” ανθρώπους σκόρπισε την “καλοσύνη” της στην Ευρώπη. Έχοντας την “άνωθεν” προστασία, το “σενάριο” ήταν λίγο-πολύ γνωστό: Η Γερμανία θα προστατευόταν από τη μήνη των λαών και θα συνέχιζε το αντιευρωπαϊκό “παιχνίδι”, για να μην έχουν “φθορά” οι Αμερικανοί. Η Γερμανία θα προστατευόταν στην εποχή τής “συγνώμης” μέχρι να ανασυγκροτηθεί και όταν θα το κατάφερνε, θα επιτίθονταν ξανά στην Ευρώπη με τους Σόιμπλε, οι οποίοι από τότε προετοιμάζονταν. Οι Αμερικανοί “κρατούσαν” τους λαούς στις αντιδράσεις τους και οι Γερμανοί απλά “έστηναν” την κατάσταση…

…”Έστηναν” την κατάσταση, ώστε αργά – αλλά σταθερά – να οδηγηθούμε στη σημερινή “Ενωμένη Γερμανική Ευρώπη” αμερικανικής “ιδιοκτησίας” …”Έστηναν” την κατάσταση, ώστε να οδηγηθούμε στη σημερινή Ευρώπη των χρεών και όχι των λαών. Έστηναν την κατάσταση μέχρι να “αμολήσουν” και πάλι τις Μέρκελ και τους Σόιμπλε να “ματώσουν” ξανά τους αφελείς. Οι Αμερικανοί απλά θα περίμεναν, ώστε σε κάποια στιγμή να απολαύσουν τη “λεία”, την οποία θα τους έφερνε ο αιμοβόρος τευτονικός “σκύλος” τους. Γι’ αυτόν τον λόγο το σύνολο των σκληρών και αντιλαϊκών χειρισμών, που ευνοούσαν την αμερικανική πολιτική στην Ευρώπη, τη δρομολογούσαν οι Γερμανοί. Ως εκ τούτου, μετά το τέλος τού πολέμου αυτή η πολύτιμη Γερμανία θα έπρεπε να ενισχυθεί με όλα τα μέσα και όλους τους τρόπους και κυρίως απ’ αυτούς, οι οποίοι ήταν απολύτως ελεγχόμενοι από τους Αμερικανούς, όπως οι Έλληνες.

Αρκούσε όμως η βοήθεια του Καραμανλή προς τους Γερμανούς μόνο με την άρνησή του να διεκδικήσει τις αποζημιώσεις; Αρκούσε στους Γερμανούς ιμπεριαλιστές μόνο αυτή η “εξυπηρέτηση” του “Ευταξίδη” για την εξουσία που του έδωσαν; “Δεν πήραμε τις αποζημιώσεις των Γερμανών…”, θα έλεγε κάποιος, “…αλλά τουλάχιστον ήμασταν ελεύθεροι …Ελεύθεροι να προοδεύσουμε …Ελεύθεροι ν’ αναπτυχθούμε και να ευημερήσουμε …Σε “ευλογημένο” τόπο ζούμε …Ό,τι και να κάνεις σ’ αυτόν τον τόπο, θα σε ταΐσει …Εύκολο ήταν να προοδεύσουν οι κατά κανόνα εργατικοί Έλληνες …Να βγάλουν τα χρήματα που είχαν ανάγκη” …Αμ δε !! …Σιγά μην μας αφήνανε να δουλεύουμε για να προοδεύσουμε. Είχαν το “γιουσουφάκι” στην εξουσία και θα μας άφηναν ήσυχους; Είχαν τον δικό τους Καραμανλή να κανονίζει τα πάντα. Είχαν τις φωτογραφίες τού δωσίλογου Καραμανλή και θα τις άφηναν, χωρίς να τις “ξεζουμίσουν” μέχρι τέλους. Είχαν την “επιλογή” τής Γερμανίδας Φρειδερίκης πάντα πρόθυμη να τους εξυπηρετήσει.

Γιατί να απολαμβάνουν μόνοι τους οι Έλληνες τα καλά της πατρίδας τους; Γιατί οι “κατώτεροι” Έλληνες να σταθούν στην ίδια “αφετηρία” ανάπτυξης με τους “ανώτερους” Γερμανούς; Ο Καραμανλής δεν θα έβαζε μόνον τους Έλληνες μετανάστες να δουλεύουν για τους Γερμανούς, αλλά θα έβαζε και τους φτωχούς Έλληνες της Ελλάδας. Θα δούλευαν γι’ αυτούς για τουλάχιστον σαράντα χρόνια. Πώς θα γινόταν αυτό; …Ο ανώμαλος των Αθηνών όχι μόνον δεν πήρε χρήματα από αυτά που όφειλαν οι Γερμανοί στους Έλληνες προπολεμικά …όχι μόνον δεν διεκδίκησε το αναγκαστικό δάνειο, το οποίο ήταν απολύτως διαφορετικό από τις υπόλοιπες διεκδικήσεις και ήταν άμεσα απαιτητό …όχι μόνον δεν διεκδίκησε τις αποζημιώσεις για μια Ελλάδα, η οποία καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Γερμανούς, …αλλά έδωσε κι αυτά που οι Έλληνες δεν όφειλαν. Μιλάμε για πολλαπλή καταστροφή, η οποία στην κυριολεξία “βούλιαξε” την Ελλάδα.

Όχι μόνον δεν πήραμε φράγκο από τους Γερμανούς, αλλά τους δώσαμε και χρήματα …Χρήματα, τα οποία δεν τα είχαμε εκείνη τη στιγμή, αλλά θα ήταν “υποθήκες” αυτών, τα οποία με τον κόπο μας θα βγάζαμε στις επόμενες δεκαετίες …Άπειρα χρήματα, τα οποία κανένας δεν “θυμάται”, γιατί η “θύμησή” τους θα κλονίσει τα “θεμέλια” της Μεταπολίτευσης.

Από την αρχή τής δεκαετίας τού ’60 μέχρι σήμερα σχεδόν ο ελληνικός λαός δουλεύει για τη Γερμανία. Ένα μικρό μέρος τού πλούτου που παράγει η Ελλάδα συντηρεί τον ελληνικό λαό και το υπόλοιπο πηγαίνει στη Γερμανία. Χωρίς καμία υπερβολή η Ελλάδα πρέπει να ήταν από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες τού γερμανικού “θαύματος”. Τώρα, δηλαδή, που οι Γερμανοί αναγνώστες τής Bild νομίζουν λανθασμένα πως είναι χρηματοδότες τής “άπληστης” Ελλάδας, πρέπει να θυμηθούμε ποιοι ήταν στην πραγματικότητα οι μεγαλύτεροι χρηματοδότες τής Γερμανίας …Η Ελλάδα ήταν αυτή που χρηματοδότησε αδρά το γερμανικό “θαύμα”. Η Ελλάδα όχι μόνον δεν ζήτησε αυτά που της όφειλε η Γερμανία, αλλά, προδομένη από τον Καραμανλή, έδωσε στη Γερμανία και επιπλέον χρήματα.

Αυτός ο απίστευτος προδότης, ο οποίος δεν ζήτησε από τους Γερμανούς τα τεράστια χρέη τους απέναντι στην Ελλάδα, ήταν εκείνος ο οποίος το ’62 “αναγνώρισε” – παρανόμως και αδίκως – όλα τα προπολεμικά δάνεια στους ξένους “ομολογιούχους”; …”Ομολογιούχους” τρόπος τού λέγειν, εφόσον εκείνοι ήταν σαν τον σημερινό γαμπρό τού Κλίντον …Οι ίδιοι “γύπες” με τους σημερινούς τοκογλύφους, οι οποίοι έπαιρναν τζάμπα τα “σκουπίδια” των επενδυτών και τα οποία έτσι κι αλλιώς τα είχαν “ξεγραμμένα” …”Σκουπίδια”, τα οποία, για παράδειγμα, δεν άφηναν το ελληνικό κράτος να “μαζέψει”, αλλά τα μάζευαν οι ίδιοι. Προφανώς γνώριζαν πράγματα, τα οποία δεν τα γνώριζαν όλοι οι υπόλοιποι και γι’ αυτό αγόραζαν “σκουπίδια”, τα οποία η Ελλάδα για “ανεξήγητους” λόγους θα τους τα έκανε “χρυσάφι”.

Ποιος ξέρει με τι ανταμοιβές και τι εκβιασμούς δέχθηκε ο Καραμανλής να εξυπηρετήσει τους τοκογλύφους εκείνης της εποχής. Έβαλε την Ελλάδα, η οποία καταστράφηκε από τους Γερμανούς στον πόλεμο – για να υπερασπιστεί τη Δύση – να πληρώσει ομόλογα “ξεχασμένα”, τη στιγμή που η ίδια δεν είχε απαιτήσει καν την αποζημίωσή της από τους Γερμανούς ή την “ανταμοιβή” της από τους Συμμάχους. Η Ελλάδα τού ’60 – και άρα οι δικές μας οι γενιές – , εξαιτίας τού Καραμανλή, θα πλήρωναν ομόλογα, τα οποία στην κυριολεξία είχαν παραγραφεί …Ομόλογα, τα οποία ξεκινούσαν από το 1881 και τελείωναν το 1931. Ομόλογα, τα οποία μετά από Δύο Παγκόσμιους Πολέμους και έναν τρομερό Εμφύλιο δεν έπρεπε καν να υπάρχουν στα ιστορικά αρχεία, πληρώθηκαν στο ακέραιο …Ομόλογα, τα οποία κανένα άλλο κράτος δεν θα αναγνώριζε.

Αυτά τα ομόλογα ο Καραμανλής δεν θέλησε καν να τα βάλει στο “παζάρι” κάποιων συμψηφισμών …Μας έβαλε να τα πληρώσουμε στο ακέραιο. Γιατί; …Γιατί ο δωσίλογος φτωχομπινές των Αθηνών εκβιαζόταν από τους Γερμανούς. Ποιος θα σταματούσε τον διαβόητο και εκβιαζόμενο δωσίλογο ανώμαλο; …Ο “γέρος” της Δημοκρατίας; …Ο παιδεραστής Παπανδρέου, ο οποίος μας οδήγησε στον Εμφύλιο υπό τις εντολές τους; …Ο άθλιος σύμβουλος του Τσολάκογλου και – μαζί με τους συμμορίτες των “φιλελευθέρων” ιδρυτών των ταγμάτων ασφαλείας – δωσίλογος των Ναζί; …Μήπως ο Μητσοτάκης; …Αυτοί ήταν οι ηγέτες τής Ελλάδας εκείνη την εποχή …Αυτοί ήταν που αναγνώρισαν τα “σκουπίδια” των προπολεμικών “ομολογιούχων”.

Μιλάμε για απίστευτα ποσά σε σχέση με τις δυνατότητες του ελληνικού κράτους. Μιλάμε για δισεκατομμύρια δραχμές σε μια εποχή που ο Έλληνας εργαζόμενος πληρωνόταν με τρεις κι εξήντα. Σύμφωνα με τους επίσημους υπολογισμούς το συνολικό ονομαστικό κεφάλαιο ανερχόταν σε 56.239.518 λίρες …Ποσό τεράστιο. Με την προσθήκη των κεφαλαιοποιημένων τόκων τότε, το τελικό ποσό έφτανε τις 62.072.114 αγγλικές λίρες ή 173.801.919 δολάρια ή 5.214.057.576 δραχμές. Το ονομαστικό κεφάλαιο αναγνωριζόταν στο ακέραιο και η εξυπηρέτησή του άρχιζε αναδρομικά από το 1963. Στο τέλος τής προσφοράς προσκομίστηκαν για αναγνώριση ομολογίες, οι οποίες αντιπροσώπευαν το 96% τού ονομαστικού κεφαλαίου …Κατά “σύμπτωση”, οι περισσότεροι από εκείνους τους “ομολογιούχους”, οι οποίοι θα έπαιρναν αναπάντεχα τα χρήματά τους, ήταν Γερμανοί…

…Γερμανοί, από εκείνους, οι οποίοι μας “έδωσαν” τους Πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες …Γερμανοί, οι οποίοι εκβίαζαν την Ελλάδα από την εποχή τού Τρικούπη …Γερμανοί, από εκείνους, οι οποίοι οδήγησαν την Ελλάδα στον “ατυχή” πόλεμο …Γερμανοί, οι οποίοι είχαν στα χέρια τους τα στοιχεία εκβιασμού τού ανώμαλου Καραμανλή και είχαν μετατρέψει τις παράνομες και παράλογες οικονομικές απαιτήσεις τους σε διακρατική υπόθεση …Γερμανοί, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους ήταν οι ίδιοι που, ως Ναζί βιομήχανοι, στήριξαν τον Χίτλερ …Γερμανοί, από εκείνους, οι οποίοι έδωσαν εντολή στον Καραμανλή να οργανώσει το “σκλαβοπάζαρο” των Ελλήνων και να τους στείλει τον “αφρό” τής ελληνικής παραγωγής.

Εκείνα τα χρήματα εκείνων των εγκληματιών Γερμανών, που, αν τολμούσε η Γερμανία μετά τον πόλεμο να τα διεκδικήσει, θα έτρωγε “κλωτσιές” από τον τελευταίο Έλληνα, τα αναγνώρισε ως δια μαγείας ο “εθνάρχης”. Η φωτογραφία τού δωσίλογου Καραμανλή με τον Ναζί Μέρτεν πρέπει να είναι η πιο ακριβή φωτογραφία τής ανθρώπινης ιστορίας. Με την παράνομη αποπληρωμή εκείνων των παράνομων ομολόγων συνδέονται οι τρεις κυρίαρχες οικογένειες της Μεταπολίτευσης. Με εκείνα τα παράνομα ομόλογα κατόρθωσαν οι ιμπεριαλιστές και έλεγξαν την ελληνική ηγεσία για πάνω από μισό αιώνα.

Οι δήθεν “αντίπαλοι”, οι οποίοι “δούλευαν” τους Έλληνες της Μεταπολίτευσης, ήταν συνένοχοι στο μεγαλύτερο έγκλημα μετά τον Εμφύλιο …Στο έγκλημα της οικονομικής εξαθλίωσης και υποδούλωσης της χώρας στους δανειστές της. Αυτή η εξαθλίωση και η υποδούλωση θα έβρισκε την “έκφρασή” της στη Χούντα …Στη Χούντα, την οποία επέβαλαν εκείνοι, οι οποίοι υποδούλωσαν με “δάνεια” τον λαό …Στη Χούντα, την οποία έστησαν απλά για να δουλεύει ο λαός, χωρίς να έχει το δικαίωμα να εκφράζει απαιτήσεις …Στη Χούντα, η οποία θα διατηρούσε τα “μονοπώλια”, προκειμένου να ξεπληρωθούν τα παράνομα χρέη. Πολύ δηλαδή πριν οι Συνταγματάρχες αποφασίσουν να επιβάλουν τη Χούντα, υπήρχε μια άλλη Χούντα, πολύ χειρότερη, η οποία μας υποδούλωσε για πολύ περισσότερα χρόνια και απλά, για να συγκρατήσει την αντίδραση του λαού, έβαλε μπροστά του τους Συνταγματάρχες.

Οι πραγματικοί φασίστες, δηλαδή, ήταν εκείνοι, οι οποίοι υποδούλωσαν τον λαό στους δανειστές. Εκείνοι ήταν οι προδότες τής Δημοκρατίας και του κράτους …Πραγματικοί προδότες …Προδότες, οι οποίοι εκβιάζονταν από τα “αφεντικά” μέρα και νύχτα. Γι’ αυτόν τον λόγο επιμένουμε από την αρχή να κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά στις “ιδιαιτερότητές” τους. Μόνον αν γνωρίζει κάποιος το μέγεθος αυτών των ιδιαιτεροτήτων, μπορεί να καταλάβει και τις ακραίες συμπεριφορές που λάμβαναν χώρα πίσω από τις “πόρτες” …Πίσω από τις “βιτρίνες” των διεθνών επαφών.

Ποιος θα “διαπραγματευόταν” για τα ελληνικά συμφέροντα; …Οι “αντράκλες”, οι οποίοι παρίσταναν τους “ηγέτες”; …Οι “ηγέτες”, τους οποίους στέλναμε σε εθνικές “αποστολές” και μαζί τους γελούσαν ακόμα και οι καθαρίστριες του Λευκού Οίκου; Οι Έλληνες “καμάρωναν” τον Καραμανλή και την Αμαλία δίπλα στον Κένεντυ και την Τζάκυ και όλοι μακριά από τις κάμερες τον αντιμετώπιζαν ως έναν ανώμαλο υπάλληλο με γάμο “βιτρίνα” …Ένα “τίποτε”, που το είχαν διορίσει στην τριτοκοσμική αποικία τους. Όλα μια “παράσταση” για την πλέμπα. “Γοητευμένοι” δήλωναν δημοσίως για τον Έλληνα ηγέτη. “Γοητευμένοι” για όσο διάστημα φόρτωνε τον λαό με χρέη. Γοητευμένοι από όλη τη “συμμορία”.

Αυτούς όλους, μετά τη “χρέωση” του ελληνικού λαού με παράνομα και απεχθή χρέη, τους απέσυραν οι ιμπεριαλιστές, προκειμένου να τους προστατεύσουν από τη φθορά τής Χούντας που μας ετοίμαζαν. Αφού τους έβαλαν από κοινού να μας “δέσουν” για ολόκληρες δεκαετίες σε “δεσμά” τεράστιων “χρεών”, μας βύθισαν στη Χούντα, προκειμένου να μην αντιδρούμε. Όταν θα άρχιζαν να φαίνονται οι συνέπειες των χρεών που μας φόρτωσαν, οι εγκληματίες θα βρίσκονταν εκτός Ελλάδας και άρα μακριά από την πολιτική φθορά που αυτά θα συνεπάγονταν …Καραμανλής, Παπανδρέου και Μητσοτάκης τότε “αγόρασαν” την κυριαρχία τους στη Μεταπολίτευση.

Ο Καραμανλής, για λόγους ευνόητους, ήταν ο πρώτος που την “κοπάνησε”. Ο πιο γνωστός φτωχομπινές τής Αθήνας πήγε στο Παρίσι για dolce vita. Ο γιος τού φτωχού δημοδιδάσκαλου από την επαρχία, χωρίς να έχει εργαστεί ούτε μία ώρα εκτός πολιτικής, έγινε μεγιστάνας. Ο άνθρωπος, ο οποίος δεν είχε μισό στρέμμα καπνοχώραφου στις Σέρρες, βρέθηκε με τη μισή Φιλοθέη υπό την ιδιοκτησία του. Μαζί του πλούτισαν μυστηριωδώς και όλα τα άεργα αδέρφια του. Γι’ αυτόν τον λόγο την “κοπάνησε” …Την “κοπάνησε” για να σβήσει τα “ίχνη” του μέχρι να ξαναγυρίσει “λουσμένος” στις “κολυμπήθρες” των μυστικών υπηρεσιών …Την “κοπάνησε” μάλιστα με ψεύτικο διαβατήριο, που ακόμα και σήμερα ένας αδαής δεν μπορεί να εξηγήσει τον λόγο τής επιλογής του …Τι ρόλο και έναντι ποιου μπορούσε να παίξει ρόλο ένα ψεύτικο διαβατήριο κάποιου, ο οποίος υπήρξε αληθινός Πρωθυπουργός;

Ποιος τον “καταδίωκε”; …Επιλογή τού γερμανικού Παλατιού ήταν …Συνέταιρος στις παρανομίες με τον Πρωθυπουργό Παπανδρέου ήταν …Εκλεκτός των δυτικών μυστικών υπηρεσιών. Ποιος μπορεί να τον καταδίωκε και να μην τον αναγνώριζε από τη “φρυδάτη” φάτσα του και να “μπερδευόταν” με το πλαστό διαβατήριο; Άρα; …Άρα, όλα αυτά ήταν μια “παράσταση” για μελλοντική “χρήση …Να δώσουν στον κωλομπαρά μια “πινελιά” αντίστασης ή μάχης κατά της αρχής …Να του δώσουν κάποια αγωνιστικά “ένσημα”, προκειμένου να τον εμφανίζουν σαν “διωκόμενο” ή “κινδυνεύοντα” σε κάποια φάση τής ζωής του.

Μιλάμε δηλαδή για τις πάγιες γελοιότητες, οι οποίες σχεδιάζονται σε υπόγεια μυστικών υπηρεσιών, προκειμένου να “κατασκευαστούν” “ηγέτες”. Μιλάμε για “παραμύθια”, τα οποία θα τα “πουλούσαν” στη συνέχεια στους αγράμματους. Έντεκα χρόνια έζησε εις υγείαν τού κορόιδου στο Παρίσι. Με τι πόρους ζούσε εκεί την πλούσια ζωή του για πάνω από μια δεκαετία ένας άεργος που στην ζωή του υπήρξε μόνο μισθοσυντήρητος πολιτικός; Με τι πόρους έκανε τα “ψωνιστήρια” του στην πόλη τού φωτός; Εκείνον τον περίφημο – κοίτα να δεις σύμπτωση – Μυκονιάτη “μπάτλερ” Θόδωρο ποιος τον πλήρωνε και τι συμπεριλαμβανόταν στα καθήκοντά του; Προφανώς “ροκάνιζε” στο Παρίσι τη “λεία”, παίζοντας γκολφ με τα “μπαστούνια” των “αγαπητικών” και των άλλων.

 

Μεταπολίτευση …και δεύτερος “γύρος” προδοσίας.

 

Ο Καραμανλής κάθισε στο Παρίσι μέχρι τότε που θα έπρεπε να τον ξαναχρησιμοποιήσουν τα “αφεντικά”. Αυτοί τον “θυμήθηκαν” και όχι ο λαός, επειδή του “έλειψε”. Αυτοί τον “θυμήθηκαν”, όταν έφτασε η “ώρα” να “πέσει” η δική τους Χούντα και απλά τον “φόρτωσαν” στον λαό, ο οποίος αναγκάστηκε να τον υποδεχθεί σαν “ήρωα”. Αυτό δεν το λέμε εμείς …Αυτό το λέει ένας αυτόπτης μάρτυρας …Ένας αξιόπιστος μάρτυρας, εφόσον – θεωρητικά τουλάχιστον – βρίσκεται στην “απέναντι” πλευρά …Ο “κομμουνιστής” Θεοδωράκης το λέει. Αυτός ο “διωκόμενος” κομμουνιστής κλήθηκε στην Ουάσινγκτον να πει την άποψή του για τη “λύση”-Καραμανλή. Αυτός, δηλαδή, συνάντησε εκείνους, οι οποίοι “θυμήθηκαν” τον Καραμανλή πολύ πριν αποδώσουν αυτήν τη “μνήμη” στον λαό. Αυτός συνάντησε εκείνους, οι οποίοι έβαλαν στον “κρόταφο” του λαού τον εκβιασμό “Καραμανλής ή τανκς” …Όλη η Δημοκρατία στον καραμανλικό “καμπινέ” τής εποχής.

Τα πάντα “στημένα” χρόνια πριν τα δει ο λαός να εξελίσσονται. Όλη η οικογένεια Καραμανλή γνώριζε το “κόλπο” πολύ πριν αυτό εξελιχθεί. Ποια είναι η απόδειξη; …Τα ονόματά των γόνων τους: Σε ποια ελληνική οικογένεια ο αδερφός δίνει το όνομα του αδερφού του στο παιδί του; Από πού προέκυψαν τα ονόματα των ανιψιών “Κωνσταντίνων”; Ο Κωστάκης είναι γεννηθείς τού ’56. Γιατί τον ονόμασαν Κωνσταντίνο; Επειδή ο θείος έγινε Πρωθυπουργός; Πέντε Πρωθυπουργοί τον χρόνο γίνονταν εκείνη την εποχή στην Ελλάδα. Δοτός Πρωθυπουργός ήταν άλλωστε, που δεν είχε νικήσει στις εκλογές. Γνώριζαν από το ’56 ότι ο “θείος” θα έμενε άγαμος και “άκληρος” …παρέα με τον Θόδωρο; …49 χρονών ήταν τότε ο “μυστήριος” θείος. Γνώριζαν μήπως από το 1956 ότι θα γινόταν “εθνάρχης” και προσπαθούσαν να “καπαρώσουν” τη συνέχεια της “δυναστείας”; Από πότε η ονοματολογία των ελληνικών οικογενειών είχε μπει σε τέτοιους “δρόμους”; Το ίδιο συνέβαινε και με τον ξάδερφό του, ο οποίος “τρύπωσε” κι αυτός στη Βουλή στις τελευταίες εκλογές. Άρα, κάτι γνώριζαν όλοι αυτοί και “επένδυαν” στα ονόματα εκείνα, τα οποία αποκάλυπταν “συγγένειες” και “συνέχειες”.

Αυτό, το οποίο γνώριζαν όλοι αυτοί, το μάθαμε εμείς στη συνέχεια …Μια τραγική συνέχεια, η οποία είναι λίγο-πολύ γνωστή σε όλους, εφόσον μας αφορά πλέον ως γενιά: Γύρισε ο Καραμανλής με το “χρίσμα” των ξένων μυστικών υπηρεσιών και μαζί του γύρισε και ολόκληρη η “συμμορία” …Η “συμμορία” τής αναγνώρισης των παράνομων ομολόγων …Η “συμμορία”, η οποία ευεργέτησε τη Γερμανία …Η “συμμορία”, η οποία πήρε από τον φτωχό ελληνικό λαό άπειρα χρήματα και “ευεργέτησε” τους πρώην βασανιστές του …Η “συμμορία”, η οποία οργάνωσε το μεγαλύτερο σκλαβοπάζαρο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας …Οι μεγαλύτεροι Ευρωπαίοι χρηματοδότες και υποστηρικτές τού γερμανικού “θαύματος” …Οι εκλεκτοί των Γερμανών τοκογλύφων …Οι Παπανδρέου και οι Μητσοτάκηδες …Οι συνένοχοι. Με χρήματα του ελληνικού λαού “αγόρασαν” την “επιτυχία” τους στη ΜεταπολίτευσηΝα θυμίσουμε ότι μιλάμε για 62.072.114 αγγλικές λίρες ή 173.801.919 δολάρια ή 5.214.057.576 δραχμές …Τόσο μας κόστισε η “κυριαρχία” τού Καραμανλή στη Μεταπολίτευση.

Όπως αντιλαμβανόμαστε, όλα ήταν “στημένα” μεταξύ συνενόχων. Ο ίδιος ο Καραμανλής γιγάντωσε τον Ανδρέα Παπανδρέου στα χρόνια τής προδοτικής Μεταπολίτευσης. Αυτόν “διόρισαν” οι ξένοι σαν “Εθνάρχη” και αυτός μόνος του “αναγνώρισε” σαν προνομιακό “αντίπαλό” του τον μεθύστακα Ανδρέα. Ο ίδιος, “μόνος” του, είχε την “έμπνευση” να “μεταγράψει” τον αποτυχημένο “φιλελεύθερο” Μητσοτάκη στη ΝΔ και να του παραδώσει το κόμμα τής Δεξιάς. Απλώθηκε η “συμμορία” σε όλο το πολιτικό “σκηνικό” και ήταν έτοιμη να μονοπωλήσει τα πάντα. Μιλάμε για τίτλο επιθεώρησης: …”Ο κωλομπαράς, ο μεθύστακας και ο κλέφτης”. Από τη στιγμή που ανέλαβαν την εξουσία, άρχισαν να “χτίζουν” και πάλι χρέος …Χρέος, το οποίο θα μας έριχνε ξανά στα “δίχτυα” των Γερμανών και των τοκογλύφων.

Όλα τα έκαναν εκ του ασφαλούς, γιατί το περιβάλλον ήταν “στεγανοποιημένο” και δεν κινδύνευαν από την υποτιθέμενη δημοκρατική λειτουργία. Ακόμα και στις μεταξύ τους “κόντρες” και “βρισιές” διατηρούσαν τα “πνευματικά δικαιώματα”. Μόνον μεταξύ τους “αναγνώριζαν” το δικαίωμα να “αλληλοβρίζονται”. Μόνον μεταξύ τους αντάλλασσαν κατηγορίες περί συνεργασίας με τον ξένο παράγοντα. Ο λαός αλληλομισούνταν στα “μπλε” και στα “πράσινα” καφενεία και η “συμμορία” απολάμβανε τη φιλία της και το μονοπώλιο της εξουσίας …Εχθροί στα “μπαλκόνια”, κολλητοί στα “σαλόνια” …”Αλλαξοκωλιές” τα λένε αυτά στον “βιότοπο” των μπινέδων και άρα και του Καραμανλή. Έβαζαν τον κόσμο να μαλώνει στα καφενεία και στους χώρους εργασίας και αυτοί αντάλλαζαν θέσεις εξουσίας μεταξύ τους …Πρωθυπουργός ο ένας, Πρόεδρος ο άλλος …Πρόεδρος ο ένας, αρχηγός κόμματος ο άλλος. Τίποτε – και για κανέναν άλλον πέρα απ’ αυτούς – δεν περίσσευε σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Ένας Παναγούλης πήγε κάπου να μπει “σφήνα” και …”σφήνωσε” κάπου στη Βουλιαγμένης.

Όμως, προδότες χωρίς “προσωπικό” στην εποχή τής Δημοκρατίας δεν γίνεται. Στη Μεταπολίτευση δεν υπήρχε η “καμαρίλα” τού Παλατιού, ώστε ένας Καραμανλής ή ένας Παπανδρέου να αρκούν, για να κάνουν οι ιμπεριαλιστές τη δουλειά τους. Στη Μεταπολίτευση δεν υπήρχε το “δουλοστάσιο” τού Παλατιού, για να στελεχώνει τον κρατικό μηχανισμό, προκειμένου να ασκείται η επιθυμητή πολιτική. Στα χρόνια τής “δημοκρατίας” έπρεπε να υπάρξει μια μεγαλύτερη “δεξαμενή” προσώπων, για να μπορεί να στελεχώσει τον μηχανισμό εκείνον, τον οποίο αναγκαστικά η δημοκρατική “Αλλαγή” θα τον “άνοιγε” σε ένα πολύ μεγαλύτερο “κοινό”. Έπρεπε λοιπόν να βρεθεί μια “δεξαμενή” προσώπων με ελεγχόμενα χαρακτηριστικά …και βεβαίως εκβιάσιμα. Τι καλύτερο από τους δωσίλογους της Κατοχής και τα παιδιά τους;

Θα έχεις Καραμανλή στην εξουσία και δεν θα βρεθεί “λύση”; Αυτός ήταν ο Πρωθυπουργός, ο οποίος στα “μουλωχτά” κατέστρεψε όλο το αρχειακό υλικό, το οποίο είχε συγκεντρώσει το ελληνικό κράτος μέσα από μαρτυρίες θυμάτων ή ανακρίσεις εγκληματιών. Όλα καταστράφηκαν, και γι’ αυτό οι “Χριστοφοράκοι” βγήκαν “καθαροί” να μας κυβερνήσουν μέχρι την εποχή τής Μέρκελ …”Καταστράφηκαν” – θεωρητικά – τα στοιχεία …Καταστράφηκαν για εμάς τους απλούς πολίτες …Για κάποιους άλλους, απλά, γέμισαν τα δικά τους ράφια. Πάνω στον Καραμανλή, ο οποίος είχε πλέον υπό τον απόλυτο έλεγχό του τις κατάλληλες πληροφορίες, “σχεδιάστηκε” όλο το σύστημα των “τζακιών” τής μεταπολεμικής Ελλάδας …Πάνω στον “ευεργέτη” και βεβαίως εκβιαστή όλων των “τζακιών” τής οικογενειοκρατίας.

Όμως, μονοπώλια δεν δίνονται ποτέ χωρίς “αντιπαροχές” και αυτό το γνώριζε ο Καραμανλής και η “συμμορία” του. Η “αντιπαροχή” για τα “τζάκια” τής Μεταπολίτευσης ξεκινούσε από την Κύπρο. Ο Καραμανλής είναι εξ’ ολοκλήρου ο προδότης τής Κύπρου …Εξ’ ολοκλήρου και σε όλες τις “φάσεις” που απαιτούσε αυτό το μέγα έγκλημα για έρθει εις πέρας. Αυτός, ως Πρωθυπουργός πριν από τη Χούντα, αναγνώρισε την Τουρκία – πράγμα αδιανόητο για τη Μεγαλόνησο εκείνης της εποχής – σαν ισότιμη με την Ελλάδα εγγυήτρια δύναμη με δικαίωμα στρατιωτικής επέμβασης στην Κύπρο. Ο ίδιος ήταν Πρωθυπουργός μετά τη Χούντα και άρα την εποχή που η Ελλάδα έπρεπε να διαχειριστεί την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ο ίδιος δηλαδή ήταν Πρωθυπουργός των “λαθών”, όταν οι Τούρκοι έκαναν χρήση τού δικαιώματος που ο ίδιος “λανθασμένα” τούς είχε παραχωρήσει. Ο ίδιος ήταν Πρωθυπουργός όταν ξαφνικά η Κύπρος “μετακινήθηκε” και έγινε …πολύ “μακριά” για την Ελλάδα.

Αφού παρέδωσε τη Μεγαλόνησο, ήταν θέμα χρόνου να παραδώσει και την Ελλάδα. Αυτός ήταν που το 1981 μας έβαλε στην ΕΟΚ, “πετώντας” μας απροετοίμαστους στη “θάλασσα” …”για να μάθουμε “κολύμπι””, όπως μας έλεγε με την ευφράδεια του σαλιάρη …Αυτός, ο οποίος εν γνώση του δεν μας πέταξε στη “θάλασσα”, αλλά σε μια “πισίνα” με “καρχαρίες”, όπου το κολύμπι δεν βοηθάει κανέναν. Και πάλι εντολές εκτελούσε από τα ίδια κέντρα που τον εκβίαζαν. Όλοι γνωρίζουν πλέον ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως έχει δρομολογηθεί, δεν είναι τίποτε άλλο παρά το γερμανικό “όραμα” του Χίτλερ. Το έχει περιγράψει άλλωστε με ιδιαίτερα αναλυτικό τρόπο και ο Ναζί “προφήτης” στον οποίον αναφερθήκαμε …Η σίγουρη “αγορά”, για να πλουτίζουν οι ιδιοκτήτες τού γερμανικού “θαύματος”. Όλοι οι “οραματιστές” τής “Ενωμένης” γερμανικής Ευρώπης ήταν παλιοί Ναζί. Αυτοί οι Ναζί, από τη στιγμή που ήθελαν το “κορόιδο” μέσα στην ΕΟΚ, θα μπορούσαν να το έχουν. Δεν έπαψαν ποτέ να ελέγχουν τον διάσημο μπινέ τής Αθήνας. Η φωτογραφία τού Μέρτεν και ποιος ξέρει τι άλλο εξακολουθούσαν να έχουν ισχύ.

Σε αυτόν τον αρχικό εκβιασμό μπορούσαν τώρα να προσθέσουν κι όλα τα παράνομα ομόλογα, τα οποία αυτός ο προδότης αναγνώρισε και πλήρωσε …Τα παράνομα ομόλογα, τα οποία στην πληρωμή τους συνυπέγραψαν και οι προοδευτικοί “αντίπαλοί” του. Άρα, μέσα στον αρχικό εκβιασμό τού Καραμανλή, είχαν προστεθεί πλέον και οι “επίγονοι” των μεγάλων πολιτικών οικογενειών τής Μεταπολίτευσης …Οι Παπανδρέου και οι Μητσοτάκηδες. Όλοι “ευεργέτες” τού κράτους τής Siemens και καταστροφείς τής Ελλάδας. Με αυτούς έγινε το “παιχνίδι”, το οποίο μας έβαλε στο “σφαγείο” τής ΕΟΚ. Έχοντας ο Καραμανλής γνώση τής αντίδρασης που θα προκαλούσε η είσοδός μας σε μια Ένωση “θηρίων”, και προκειμένου να μην υπάρχουν “αναταράξεις” και ανατροπές, έδωσε τα “δικαιώματα” της αντιευρωπαϊκής ρητορείας σε έναν από τους συνεταίρους του…

…Ο Παπανδρέου ανέλαβε το “δούλεμα” της “αντιεοκικής” ρητορείας: …”ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο”, φώναζε ο μεθύστακας μοιχός στα μπαλκόνια …”Έξω από την ΕΟΚ” φώναζε ο γιος τού παιδεραστή κλπ.. Μιλάμε για “δούλεμα”. Τι θα πει “δούλεμα”; …Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο διεφθαρμένος που μας “έβαλε” στην ΕΟΚ και Πρωθυπουργός ο διεφθαρμένος που διαχειρίστηκε τα “πακέτα” τής ΕΟΚ. Μέχρι να καταλάβει ο κόσμος τι γινόταν, άρχισαν τα “τζάκια” της Μεταπολίτευσης και του δικομματισμού να “ροκανίζουν” τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις …Η συμμορία, η οποία εκβιαζόταν και ελεγχόταν από τη γερμανική και την αμερικανική Πρεσβεία έπαιζε το “θέατρό” της τέλεια.

Στα σαράντα χρόνια τής Μεταπολίτευσης μόνον στο “κενό” τής περιόδου-Σημίτη υπάρχει “απουσία” τής ναζιστικής συμμορίας στην ηγεσία τής χώρας …Ένα κενό, βέβαια, το οποίο το “πλήρωσε” επάξια ο αδερφός τού πράκτορα των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών Σημίτης. Μόνον για εκείνο το μικρό διάστημα δεν ασκούσε την εξουσία κάποιος από τους τρεις συνωμότες. Γιατί υπήρχε αυτό το κενό; …Γιατί απλούστατα δεν είχαν φτάσει σε σημείο “ωριμότητας” οι γόνοι …Αυτοί προετοιμάζονταν …Όλοι οι “γόνοι” ταυτόχρονα …Ο Κωστάκης, ο Γιωργάκης και η Ντορούλα …Όλοι “ωρίμαζαν” στο “θερμοκήπιο” τής σημιτικής διαφθοράς …Όλοι προετοιμάζονταν για τον επόμενο γύρο τής προδοσίας.

Η “σκυτάλη” θα άλλαζε χέρια και αυτοί, οι οποίοι μπορούσαν να “βλέπουν”, μπορούσαν να καταλάβουν ότι τα Μνημόνια και οι εθνικές καταστροφές “έρχονταν” με μεγάλη “φόρα”.

 

Ο εθνικός ανιψιός.

 

Εκεί που έλεγες ότι “τελείωσες” επιτέλους με τους βρομιάρηδες των αποχωρητηρίων και των πρεσβειών, καταλαβαίνεις ότι αυτό δεν ίσχυε. Εκεί που ήσουν έτοιμος να κατηγορήσεις την προηγούμενη γενιά για αφέλεια, καταλαβαίνεις ότι και η δική σου γενιά πιάστηκε κορόιδο. Τον Κωνσταντίνο τον διαδέχθηκε ο απόλυτα όμοιός του Κωστάκης …”Τάλε κουάλε”, που λέει κι ο λαός. Ο ανιψιός που πήρε το όνομα του θείου του …Ο συμμαθητής τής Λιάνας, η οποία – άγνωστο το γιατί – βγήκε και στα κανάλια και “απείλησε” ολόκληρο τον κόσμο σε περίπτωση που κάποιοι θα “αποκάλυπταν” το μεγάλο “μυστικό” τού “Βούδα” τής Ραφήνας.

Τι ακριβώς ήταν εκείνο το μυστικό, το οποίο τρόμαζε τη γνωστή ανώμαλη των Βορείων “Προλεταριακών” Προαστίων; …Μήπως ο Κώστας Καραμανλής ήταν απολύτως όμοιος με τον θείο του; …Μήπως και δικές του “βρομιές” διασκέδαζαν τις τοπικές πρεσβείες; …Μήπως κι αυτόν τον είχαν για τις κλωτσιές οι “φωτοτυπάδες” τών πρεσβειών Ποιο ήταν εκείνο το “μυστικό” σε θέματα προσωπικής ζωής, το οποίο, αν αποκαλυπτόταν, θα εξόργιζε την “κομμουνίστρια” Λιάνα, η οποία υπήρξε και “προστατευόμενη” του θείου Καραμανλή; – Κανονική “προστατευόμενη”, εφόσον ούτε ο θείος ενδιαφερόταν για γυναίκες ούτε η “προστατευόμενη” για άνδρες – . Ποιος ακριβώς ήταν ο ρόλος τού Βιλδιρίδη στο πολιτικό “θρίλερ” τού κώλου;. Τα περίφημα wikileaks σε ποιον πολιτικό αρχηγό αναφέρονταν, όταν μιλούσαν για “αδερφή” εκβιαζόμενη; Τι σύμπτωση, όμως, να έχει και ο ανιψιός – ως εξ’ απορρήτων του – έναν άλλο “Θόδωρο”;

Να υποθέσουμε λοιπόν ότι έχουμε να κάνουμε με ομοειδή περίπτωση; Σε μια τέτοια περίπτωση μιλάμε κανονικά για “σχολή”-Καραμανλή. Μιλάμε για ανθρώπους βρόμικους σαν “βόθρους” με ζωές “βιτρίνα” …Ζωές απόλυτα προστατευμένες από τα ΜΜΕ, τα οποία τους παρουσιάζουν σαν “Εθνάρχες” ή απλώς φανατικούς “Πατριώτες”. Δεν εξηγείται διαφορετικά η μόνιμη προστασία που απολαμβάνουν οι Καραμανλήδες …Το σίγουρο “χαρτί” όλων των πρεσβειών είναι …Το σίγουρο “χαρτί” κυρίως τής γερμανικής πρεσβείας. Όπως χρησιμοποίησαν τον θείο Καραμανλή, έτσι χρησιμοποίησαν και τον ανιψιό…

…Αναγκαστικά. Ούτε καν “φακέλους” άλλαξαν για τον εκβιασμό. “Κωνσταντίνος Καραμανλής” έγραφε ο φάκελος στην αμερικανική και τη γερμανική πρεσβεία και έτσι και παρέμεινε. Γιατί θα έπρεπε άλλωστε να υπάρχει παραπάνω προβληματισμός και μέριμνα για την περίπτωσή του; Ο Κωστάκης ήταν ένας άχρηστος άνθρωπος, ο οποίος έκανε καριέρα ως “εθνικός” ανιψιός. Ήταν κι αυτός άεργος και ανεπάγγελτος της “γύρας”, που παρίστανε τον δικηγόρο. Σταυροπόδι στις ταβέρνες περίμενε να τον επιλέξουν οι Γερμανίδες “βασίλισσες” της εποχής τής Μεταπολίτευσης. Αν για τον οποιονδήποτε λόγο μπορούσαν αυτοί να “κάψουν” τον θείο, “έκαιγαν” και τον ανιψιό. Άρα; Άρα οι Γερμανοί, με την ίδια πάλι φωτογραφία τού Μέρτεν και με τα ίδια παράνομα ομόλογα του ’62, θα έλεγχαν και τον ανιψιό.

Η κατάρα των Ολυμπιακών Αγώνων.

 

Πολλές φορές η ιστορία επαναλαμβάνεται στην Ελλάδα, λες και πρόκειται για “φάρσα” …Λες και κάποιος από “ψηλά” θέλει να κάνει “πλάκα” στους Έλληνες, μέχρι αυτοί να μάθουν το “μάθημά” τους. Στην πραγματικότητα βέβαια δεν είναι “πλάκα” …Απλά επαναλαμβάνονται – με την ίδια πιστότητα – “κόλπα”, τα οποία αποδεδειγμένα είχαν “επιτυχία”. Οι ίδιοι άνθρωποι χρησιμοποιούν όμοιους ανθρώπους για να κάνουν τη δουλειά τους απέναντι σε έναν λαό, ο οποίος διατηρεί τα ίδια χαρακτηριστικά.

Όταν, για παράδειγμα, γνωρίζουν οι ξένοι τη λατρεία και τον θαυμασμό των Ελλήνων για τους αρχαίους προγόνους τους, ευνόητο είναι ότι αυτό μπορούν να το μετατρέψουν σε “μειονέκτημα”, το οποίο μπορούν να εκμεταλλευτούν. Εξαιτίας αυτής της λατρείας οι Έλληνες εύκολα θα παρασυρθούν σε “έξοδα” – ακόμα και δυσβάστακτα γι’ αυτούς – , προκειμένου να επιδείξουν και βέβαια να διαφημίσουν την “ομοιότητά” τους με τους προγόνους τους. Εξαιτίας τής ίδιας λατρείας εύκολα οι Έλληνες θα “σωπάσουν” από ντροπή, όταν απέναντί τους θα έχουν “συκοφάντες”. Ένας άνθρωπος υπερήφανος “σωπαίνει”, ακόμα κι αν έχει δίκιο, όταν ένας προβοκάτορας κάνει “σαματά” εις βάρος του. Όταν αυτός ο προβοκάτορας είναι ένας έμπειρος Προτεστάντης, όπως οι Γερμανοί, οι οποίοι έχουν μάθει εύκολα να δείχνουν “μάγισσες” που πρέπει να “καούν”, τότε τα πράγματα είναι εξόχως επικίνδυνα.

Όταν αυτά τα γνωρίζουν οι ιμπεριαλιστές και ελέγχουν τις ηγεσίες, οι οποίες παίρνουν τις αποφάσεις για τον λαό αυτόν, ευνόητα είναι μερικά πράγματα. Ευνόητο είναι ότι θα επαναλαμβάνονται με απόλυτη πιστότητα τα ίδια πάντα “πετυχημένα” κόλπα. Ένα τέτοιο κόλπο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε εις βάρος των Ελλήνων, ήταν το κόλπο των Ολυμπιακών Αγώνων. Γιατί μιλάμε για “κόλπο”; …Γιατί το “πλιάτσικο”, το οποίο έγινε το 2004 και μας οδήγησε στα Μνημόνια και την Τρόικα, δεν ήταν πρωτοφανές για την Ελλάδα. Το να μας “βάλουν” στο “δούλεμα” της επανάληψης των “μεγαλείων” των αρχαίων προγόνων μας δεν ήταν κάτι το πρωτοφανές ως εγχείρημα. Το ίδιο είχαν επαναλάβει και με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896.

Και τότε η φτωχή Ελλάδα είχε αναλάβει να φέρει εις πέρας – πάλι με δανεικά – την πιο ακριβή αθλητική οργάνωση, η οποία είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή δρομολογηθεί στον κόσμο …Ποιος το έκανε αυτό; …Η χρεοκοπημένη Ελλάδα τού Τρικούπη …Η Ελλάδα, η οποία χρεοκόπησε για 31,4 εκατομμύρια και την οποία χρεοκοπία της δεν την δέχονταν οι Γερμανοί ομολογιούχοι, γιατί την θεωρούσαν δόλια. Οι ίδιοι όμως Γερμανοί τον ίδιο καιρό – και παρ’ όλο που γνώριζαν ότι η Ελλάδα είχε πρακτικά χρεοκοπήσει – της δάνεισαν ξανά χρήματα, για να κάνει τους αγώνες …Υπάρχει δόλος σε αυτήν την περίπτωση ή …αφέλεια; Αφού της δάνεισαν ξανά οι ίδιοι αυτοί Γερμανοί, προκάλεσαν τον ατυχή πόλεμο του 1897. Γερμανοί ήταν όλοι οι στρατιωτικοί σύμβουλοι της Υψηλής Πύλης και ως εκ τούτου δεν ήταν δύσκολο να το επιτύχουν …Της δάνεισαν ξανά, για να καλύψει τα έξοδα του πολέμου και της ξαναδάνεισαν, για να αποζημιώσει την Τουρκία …Υπάρχει δόλος σε αυτό;

Μέσα σε λίγα χρόνια, δηλαδή, οι “αδικημένοι” από τον δόλο τής χρεωκοπημένης Ελλάδας δανειστές, της ξαναδάνεισαν απίστευτα ποσά …Ποσά παράνομα και παράλογα. Αυτοί, δηλαδή, οι οποίοι δεν μπορούσαν να εισπράξουν κάποια 30 εκατομμύρια δάνειο, δάνεισαν τα πενταπλάσια, χωρίς να έχουν εισπράξει τίποτε. Στην Ελλάδα, που επί Τρικούπη είχε χρεοκοπήσει για 31,4 εκατομμύρια φράγκα, εκχωρήθηκε εγγυημένο δάνειο 151,3 εκατ. φράγκων από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Η χώρα, δηλαδή, η οποία αποδεδειγμένα δεν μπορούσε να πληρώσει 31,4 εκατομμύρια το 1893, θα έπρεπε λίγα χρόνια μετά να αποπληρώσει 151,3 εκατομμύρια, ευρισκόμενη σε πολύ χειρότερη κατάσταση, εφόσον είχαν μεσολαβήσει τα τεράστια έξοδα των Ολυμπιακών Αγώνων και οι καταστροφές τού Ατυχούς Πολέμου τού 1897 …Πενταπλασίασαν το χρέος μιας κατεστραμμένης χώρας οι “αγνοί” δανειστές της.

Το δάνειο λήφθηκε, προκειμένου να καταβληθούν: α) στην Οθωμανική Αυτοκρατορία οι αποζημιώσεις, τις οποίες υποχρεώθηκε να καταβάλει η Ελλάδα στην Τουρκία, συνολικού ύψους 93,9 εκατ. φράγκων, β) το υφιστάμενο κρατικό χρέος ύψους 31,4 εκατ. φράγκων, γ) το έλλειμμα του ελληνικού δημοσίου (Ολυμπιακοί Αγώνες και έξοδα πολέμου) για το έτος 1897 ύψους 22,5 εκατ. φράγκων και δ) οι δαπάνες έκδοσης του δανείου (προμήθειες τραπεζών μεσιτικά, χαρτόσημα) ύψους 3,5 εκατ. φράγκων …Το αποτέλεσμα; …Η Ελλάδα βρέθηκε υπό την αυστηρή επιτήρηση της Τρόικας εκείνης της εποχής …Υπό την επιτήρηση του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου …Του σκληρού ελέγχου, τον οποίον ασκούσαν οι Γερμανοί κυρίως …Οι σκληροί Γερμανοί.

Εκείνα τα “δανεικά” ήταν αυτά, τα οποία είχαν φέρει τους Γερμανούς “ομολογιούχους” και πάλι στην “πόρτα” μας να απαιτούν να μετατραπεί η πατρίδα μας σε αποικία, προκειμένου δήθεν να ξεπληρωθούν. Το τραγικό είναι ότι στο “πλευρό” των Γερμανών βρίσκονταν τόσο το Παλάτι των Γερμανών – που οι “ένοικοί” του παρίσταναν τους βασιλείς των Ελλήνων και βέβαια και οι “παρατρεχάμενοί” τους – όσο και τα ΜΜΕ της εποχής …Οι Πρετεντέρηδες και οι Τσίμες τής εποχής και πάλι ανησυχούσαν για τα χρήματα των δανειστών.

Οι ομοιότητες βέβαια δεν σταματάνε εδώ. Και τότε, οι Γερμανοί κυρίως, είχαν εξαπολύσει παγκόσμια εκστρατεία δυσφήμησης της Ελλάδας. Τα δημοσιεύματα των διεθνών μέσων της εποχής, που ελάχιστα διέφεραν από τη σημερινή Bild, ήταν συκοφαντικά και δυσφημιστικά για την Ελλάδα, προκειμένου να εκβιάσουν την Ελλάδα και να αναγκάσουν τους Έλληνες – από ντροπή – να υποταχθούν στους σχεδιασμούς τους. Εκείνα τα παράνομα ομόλογα των εγκλημάτων τού 1896 ήταν αυτά, τα οποία κάποιοι ανάγκασαν το ελληνικό κράτος πολλές δεκαετίες μετά να τα αναγνωρίσει. Να αναγνωρίσει εκ νέου δυσβάστακτες οικονομικές υποχρεώσεις, χωρίς και πάλι να εξετάσει τη νομιμότητά τους. Εκείνα τα παράλογα ομόλογα ήταν που αναγνωρίστηκαν το ’62 από τον προδότη Καραμανλή.

Ούτε καν τα έβαλε σε έναν συμψηφισμό με τις υποχρεώσεις που είχαν οι Γερμανοί λόγω του πολέμου απέναντι στην Ελλάδα. Να αναλάβει, για παράδειγμα, να πληρώσει η Γερμανία τους υπόλοιπους ομολογιούχους για λογαριασμό της Ελλάδας, εφόσον είχε εκεί “υπόλοιπο” η ίδια. Το μεγαλύτερο μέρος των ομολόγων, το οποίο αναγνώρισε το ’62 ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος, αφορούσε εκείνα “δάνεια”, τα οποία είχαν σχέση με τη συνωμοσία που περιλάμβανε μέσα της και τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 …Των Αγώνων, που μας “φόρτωσαν” εκ του πονηρού οι τοκογλύφοι, προκειμένου να μας “φορτώσουν” και τα αντίστοιχα χρέη …Χρέη, τα οποία θα υποδούλωναν τον ελληνικό λαό για πολλές δεκαετίες. Μετά από εκείνους τους Αγώνες η Ελλάδα είχε μπει υπό την επιτήρηση του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου …Μια επιτήρηση, η οποία γινόταν από τους κακόβουλους Γερμανούς, οι οποίοι είχαν πρώτα φροντίσει να δυσφημίσουν τους Έλληνες στα πέρατα της Γης.

Τους παρουσίαζαν σαν “τεμπέληδες” και “κλέφτες” και περιφέρονταν στην Ελλάδα σαν ιδιοκτήτες της. Γιατί; …Για να μην τους συμπαραστέκεται κανείς. Όλες αυτές τις “μαγκιές” τις έκανε η “φοβερή” και “τρομερή” γερμανική αυτοκρατορία εναντίον ενός κράτους, το οποίο εκείνη τη στιγμή δεν είχε πληθυσμό πάνω από ενάμιση εκατομμύριο ψυχές. Πάνω σε έναν τόσο μικρό και φτωχό πληθυσμό, “αποψιλωμένο” από τους πολέμους, και ο οποίος στην πλειοψηφία του ασχολούνταν με την γεωργοκτηνοτροφία, φόρτωσαν οι “αφελείς” και “άδολοι” Γερμανοί “επενδυτές” χρέος 150 εκατ. φράγκα. Μέχρι και με πόλεμο την είχε απειλήσει η “αυτοκρατορία” την Ελλάδα, αν δεν υποτασσόταν …Έναν πόλεμο, τον οποίο βέβαια δεν γλίτωσαν οι Έλληνες, εφόσον οι γενναίοι στρατηλάτες έβαλαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία να κάνει τη “βρόμικη” δουλειά. Το αποτέλεσμα εκείνου του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου ήταν η απευθείας είσπραξη των προσόδων τού ελληνικού κράτους προς ικανοποίηση των πιστωτών.

Ο αναγνώστης πιθανότατα να υποψιάζεται εδώ πολλές ομοιότητες με πρόσφατα γεγονότα. Υπήρχε μια “κλιμάκωση”, η οποία μας σε εμάς τους σύγχρονους Έλληνες είναι γνωστή …Η “ψωροκώσταινα” και πάλι σε κάποια στιγμή έγινε “αγαπητή” παγκοσμίως. Ξαφνικά δέχθηκε μια “επίθεση” αγάπης και θαυμασμού από τους μετέπειτα δανειστές της. Πρώτα “ύμνοι” για την Ελλάδα και το αρχαίο “μεγαλείο” της, που συνοδεύονταν με εύκολα δάνεια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες …Μετά βρισιές, απειλές και συκοφαντίες και τέλος Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος με τους Γερμανούς επικεφαλής. Θυμίζει τίποτε όλο αυτό στον αναγνώστη; Αν αλλάξουμε τις χρονολογίες, θα “βοηθούσαμε” μήπως τη μνήμη του;

Η Ελλάδα το 2004 οργάνωσε – υπό τις “ιαχές” και τον “θαυμασμό” των τοκογλύφων – τους μέχρι πρόσφατα πιο ακριβούς αγώνες στην ιστορία. Κι όμως, παρ’ όλο που γνωρίζουν όλοι ότι έγινε “όργιο” σκανδάλων, κανένας και ποτέ δεν αφέθηκε να ερευνήσει τα οικονομικά εκείνων των Αγώνων. Ο ανιψιός Καραμανλής “σφράγισε” νομικά την υπόθεση και δεν επέτρεψε κανέναν έλεγχο. Το αποτέλεσμα ήταν να φτάσουμε στο 2008 και στην πραγματικότητα να χρεοκοπήσουμε …Να μας χρεοκοπήσουν – συγκεκριμένα – αυτοί, οι οποίοι μας έβαλαν σε ένα αναγκαστικό Μνημόνιο. Γιατί μας έβαλαν; …Γιατί έκριναν ότι το δημόσιο χρέος τής χώρας δεν ήταν βιώσιμο. Είχε πιάσει το 110% του ΑΕΠ …και άρα – κατά τη γνώμη τους – δεν μπορούσε η Ελλάδα να το ξεπληρώσει.

Όμως, την Ελλάδα δεν την κυβερνούσε ο Τρικούπης, για να δηλώσει πτώχευση και να δούμε τι από αυτό το ποσό θα πληρώναμε τελικά, ώστε να γίνει βιώσιμο …Την Ελλάδα την κυβερνούσαν προδότες. Τι έκαναν; …Αυτό, το οποίο έκαναν και το 1896: Λειτουργώντας ως “μπρόκερ” των δανειστών, οι οποίοι πληρώνονται με προμήθειες, δανείστηκαν ακόμα μεγαλύτερα ποσά. Οι “αγνοί” δανειστές δάνεισαν στη χρεοκοπημένη Ελλάδα ακόμα μεγαλύτερα ποσά. Σκέφτηκαν να μας “διευκολύνουν”. Αφού δεν μπορούσαμε να πληρώσουμε 250 δις χρέος, μάλλον θα μπορούσαμε να το πληρώσουμε ευκολότερα, αν αυτό γινόταν 500 δις. Το χρέος από το 110%, που είχαν κρίνει πως δεν ήταν βιώσιμο, το έφτασαν σήμερα στο 180% …και οι ίδιοι κρίνουν πως είναι πλέον βιώσιμο …Βιώσιμο, όσο ήταν και το δάνειο τού 1896. Την επιτήρηση του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου αυτήν την φορά θα την ασκούσε και πάλι ένα όργανο υπό γερμανική καθοδήγηση με το όνομα …Τρόικα.

Και πάλι χίμηξαν – όπως και την πρώτη φορά – στους δημοσίους υπαλλήλους, για την περικοπή των εξόδων …Χίμηξαν στο στράτευμα, στα ασφαλιστικά ταμεία, στα διόδια, στις υποδομές κλπ.. Και πάλι η ηγεσία και τα ΜΜΕ ήταν στο πλευρό των δανειστών και όχι στο πλευρό τού λαού …Οι Πρετεντέρηδες και οι Τσίμες πάλι στα “κάγκελα” για τα δίκια των δανειστών. Μάλιστα, για να μας “θυμίσουν” τι παθαίνει κάποιος όταν δεν είναι υπάκουος στους “καλούς” δανειστές, η Μέρκελ, τις ημέρες που έπρεπε η ελληνική Βουλή να ψηφίσει το Μνημόνιο, πήγε στην Τουρκία και η Τουρκία άρχισε να προκαλεί και να απειλεί με πρωτοφανή ένταση …Η Τουρκία τού ισλαμοφασίστα Ερντογάν, που γνωρίζουν πλέον όλοι ποιοι χρηματοδοτούν τον δήθεν “τζιχαντισμό” …Η Τουρκία του Νταβούτογλου, ο οποίος κατά “σύμπτωση” είναι απόφοιτος της Γερμανικής Σχολής τής Άγκυρας.

Όλα αυτά δεν έγιναν τυχαία. Αρκεί κάποιος να γυρίσει πίσω στον χρόνο και να δει τους πρωταγωνιστές τής συνωμοσίας. Ποιοι ήταν αυτοί, οι οποίοι διεκδίκησαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες τού 2004; …Οι ίδιοι, οι οποίοι διορίζουν τους “ηγέτες” που μας κυβερνάνε …Ο γιος τής Φρειδερίκης τού Ανόβερου και όλοι οι δωσίλογοι τύπου Αγγελοπουλαίων, Μητσοτάκηδων κλπ. …Τα παιδιά των Γερμανών βασιλέων, οι οποίοι κάποτε έβαλαν τους Γερμανούς τοκογλύφους στη χώρα. Ποιοι πήραν την απόφαση να μας “δώσουν” τους Ολυμπιακούς Αγώνες; …Οι ναζιστές τύπου Σάμαραγκ …Όλος ο “αθάνατος” υπόκοσμος, ο οποίος κατά καιρούς πιάνεται στα “πράσα” να διαφθείρεται και να παίζει παιχνίδια εις βάρος των λαών.

Από τη στιγμή που γνωρίζουμε ποιοι “διεκδίκησαν” και ποιοι έδωσαν τους αγώνες, ευνόητο είναι να γνωρίζουμε και ποιοι επωφελήθηκαν πραγματικά απ’ αυτούς. Ποιοι επωφελήθηκαν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Οι κακομοίρηδες οι Έλληνες, οι οποίοι τους χρυσοπλήρωσαν; …Όχι βέβαια …Επωφελήθηκαν αυτοί, οι οποίοι τα “άρπαξαν” …Το κράτος τής Siemens συγκεκριμένα …Οι Γερμανοί “δανειστές”, οι οποίοι αγόραζαν ομόλογα, για να πληρωθεί η Siemens τη “σαβούρα” της …Πραγματική και άχρηστη “σαβούρα”, η οποία δεν άφησε τίποτε ως κέρδος στον λαό που την πλήρωσε …Έναν δεύτερο “προϋπολογισμό” αγώνων πληρώσαμε για την “ασφάλεια” των Αγώνων, η οποία στην πραγματικότητα απειλούνταν μόνον από τους δανειστές μας.

Μέχρι και τον φουκαρά τον Σόντερς σκότωσαν, προκειμένου να πείσουν τους Έλληνες ότι έπρεπε να ξοδέψουν άπειρα χρήματα σε εξοπλισμό ασφαλείας, ο οποίος σε διαφορετική περίπτωση θα ήταν για τα σκουπίδια. Σκότωσαν τον Σόντερς, για να “πείσουν” και τους ξένους πως δεν θα είναι και τόσο ασφαλείς στην Αθήνα των “τεμπέληδων” και των “δολοφόνων” …εκτός κι αν η Ελλάδα έκανε το “καθήκον” της και ξόδευε για την ασφάλεια των καλεσμένων της …Βέβαια, ούτε αυτό είναι πρωτότυπο, γιατί το 1902 – και προκειμένου να μην αντιδρούμε στην επιτήρηση – οι Γερμανοί, για να μας δυσφημίσουν και να μας παρουσιάσουν σαν τεμπέληδες και φονιάδες όπως βόλευε την προπαγάνδα τους, σκότωσαν – μόνοι τους, όπως αποδείχθηκε – δύο Γερμανούς ναύτες στο πλοίο Λωρελάυ, το οποίο είχε καταπλεύσει στον Πειραιά.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι θα πει απόλυτη επανάληψη των “επιτυχημένων” συνωμοσιών; Έγινε ποτέ έλεγχος εκείνων των παράνομων δανείων, τα οποία εξασφάλιζαν τις παράνομες προμήθειες των Χριστοφοράκων; Έγινε ποτέ έλεγχος της τεχνητής αύξησης της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας, προκειμένου οι κρατικές παραγγελίες να έχουν μεγέθη “υπερδύναμης”; …Όχι βέβαια. Γιατί; …Γιατί την εξουσία στην Ελλάδα την είχαν και πάλι άνθρωποι, οι οποίοι υπηρετούσαν τους δανειστές και όχι τους Έλληνες …Γιατί την εξουσία, η οποία θα έπρεπε να κάνει τους ελέγχους, την είχε και πάλι ένας Καραμανλής …Γιατί ο ανιψιός τού αλητάμπουρα έκανε ό,τι ακριβώς έκανε κι ο θείος του: Αναγνώρισε σαν “νόμιμα” όλα τα χρέη τού ελληνικού κράτους, άσχετα αν αυτά έγιναν με προφανώς παράνομο τρόπο από τους Γερμανούς. Νομοθέτησε, μάλιστα, για να μην μπορούν οι Έλληνες – ακόμα κι αν το ήθελαν – να ερευνήσουν την υπόθεση. Οι ίδιοι “εμπνευστές” τής νομικής “θωράκισης” του Ολοκαυτώματος ήταν αυτοί, οι οποίοι εμπνεύστηκαν και τη νομική “θωράκιση” του οικονομικού ολοκαυτώματος των Ελλήνων …Το μεγαλύτερο “πλιάτσικο” της Μεταπολίτευσης έγινε και πάλι με υπογραφή ενός Καραμανλή.

Ο θείος, σαν “σβήστρα”, έσβησε μόνος του όλα τα εγκλήματα των δωσίλογων της Κατοχής και ο ανιψιός – επίσης μόνος του – “έσβησε” όλα τα εγκλήματα των κλεφτών τής Μεταπολίτευσης, οι οποίοι ήταν στην ουσία τα παιδιά των παλιών δωσίλογων. Ο θείος αναγνώρισε σαν νόμιμες όλες τις παράνομες υποχρεώσεις τού ελληνικού λαού, οι οποίες τον βύθισαν για δεκαετίες στη φτώχεια και την απόγνωση και ο ανιψιός επίσης αναγνώρισε σαν νόμιμες όλες τις παράνομες υποχρεώσεις τού ελληνικού λαού, οι οποίες θα τον βυθίσουν τις επόμενες δεκαετίες επίσης στη φτώχεια και την απόγνωση. Εξαιτίας τού θείου έγιναν οι πρώτοι μεγιστάνες τής μεταπολεμικής Ελλάδας και εξαιτίας τού ανιψιού κονόμησαν ακόμα πιο πολλά και τα παιδιά τους.

Οι σημερινοί Αγγελοπουλαίοι, οι Λάτσηδες και τα άλλα τα “παιδιά”, που “φτιάχτηκαν” από τη λεηλασία τής Μεταπολίτευσης, είναι τα παιδιά των Αγγελοπουλαίων και των Λάτσηδων, οι οποίοι “φτιάχτηκαν” από τη λεηλασία τής Κατοχής. Εδώ μιλάμε για ένα καθαρό έγκλημα. Με καθαρά εγκληματολογικά δεδομένα θα λέγαμε ότι πρόκειται για ένα γερμανικό κατά συρροή έγκλημα. Γιατί; …Γιατί υπάρχει το χαρακτηριστικό εκείνο, το οποίο αναζητά κάποιος σε ένα κατά συρροή έγκλημα …Υπάρχει το “μοτίβο” …Το motive, που λένε οι Αγγλοσάξονες εγκληματολόγοι …Υπάρχει δηλαδή ένα κοινό μοτίβο, το οποίο “αποκαλύπτει” τον εγκληματία, εφόσον αυτός ακολουθεί μια συγκεκριμένη τακτική απέναντι στα θύματά του.

…Απλά πράγματα είναι. Κάποιοι ήθελαν να κατακτήσουν την Ελλάδα χωρίς στρατιωτικά μέσα και το κατάφερναν, εκμεταλλευόμενοι την οικονομική της αδυναμία …Μια αδυναμία, την οποία, ακόμα κι όταν δεν υπήρχε, την δημιουργούσαν οι ίδιοι με πρόσθετες ανάγκες, είτε αυτοί ήταν “ατυχείς” πόλεμοι είτε πανάκριβα “μεγαλεία”. Η Ελλάδα παρέμενε πάντα μια “Μπανανία”, γιατί απλούστατα όλα αυτά λειτουργούσαν εις βάρος της. Μπορούσαν να την υποδουλώνουν εξαιτίας των χρεών που οι ίδιοι τής δημιουργούσαν. Από τα πρώτα δάνεια τής Επανάστασης μέχρι τα δάνεια για τα Ολυμπιακά της “μεγαλεία” ο στόχος ήταν πάντα ένας και μοναδικός: …Να υποδουλωθεί η Ελλάδα στους δανειστές της …Να “φορτωθεί” ο ελληνικός λαός χρέη δυσβάστακτα σε βαθμό που – όπως μας εξήγησε ο νομομαθής Κυριάκος Μητσοτάκης – να αποποιείται τα κυριαρχικά της δικαιώματα …Να μην παίρνει ποτέ “ανάσα” και για κανέναν λόγο.

Αυτήν την “ανάσα” τη διεκδίκησε η Ελλάδα μετά τη συμμετοχή της στη νίκη των συμμάχων στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά την “απελευθέρωσή” της από τους Ναζί και μέσα σε μια ισοπεδωμένη Ευρώπη, η οποία μπορούσε να προσφέρει στην Ελλάδα ίσες ευκαιρίες ανάπτυξης με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, κάποιοι ήταν αποφασισμένοι να μην το επιτρέψουν να συμβεί. Ήταν αδιανόητο για κάποιους να αφήσουν την Ελλάδα ν’ αναπτυχθεί επί ίσοις όροις με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Αφού πρώτα την έβαλαν να αυτοκαταστραφεί σε έναν τεχνητό Εμφύλιο πόλεμο, στη συνέχεια την βύθισαν στα χρέη. Γι’ αυτόν τον λόγο “θυμήθηκαν” τα “ξεχασμένα” δάνεια. Θα δημιουργούσαν – μέσω αυτών – ένα “χάντικαπ”, προκειμένου να προκαλέσουν στην Ελλάδα τεχνητή “υστέρηση”.

Για λόγους, οι οποίοι δεν είναι του παρόντος, οι “μεγάλοι” θέλουν την Ελλάδα να την έχουν πάντα σε έναν “νάρθηκα” ανάπτυξης. Δεν θέλουν ποτέ να την αφήνουν ελεύθερη ν’ ανταγωνίζεται ο ελληνικός λαός τούς υπόλοιπους λαούς σε συνθήκες ελεύθερου ανταγωνισμού. Γνωρίζουν ότι η παιδεία των Ελλήνων λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής “ισχύος” και αυτό είναι πηγή προβλημάτων, εφόσον επηρεάζει και τους υπόλοιπους λαούς. Οι Έλληνες μετατρέπουν την παιδεία τους σε υπεροχή και αυτό είναι προφανές ότι ενοχλεί τα αφεντικά των λαών. Η τεχνητή δημιουργία χρεών σε αυτήν την υπεροχή – που δίνει στους Έλληνες η παιδεία τους – στοχεύει.

Με τα χρέη αυτόν τον κίνδυνο τον περιόριζαν στο ελάχιστο. Έβαζαν τους Έλληνες σε ένα “βήμα” πίσω από τους υπόλοιπους. Όταν οι άλλοι λαοί θα “έχτιζαν” τις πατρίδες τους μετά τον πόλεμο, οι Έλληνες θα συνέχιζαν να καταστρέφουν τη δική τους με τον Εμφύλιο. Όταν οι άλλοι λαοί θα “προόδευαν”, υψώνοντας τον πήχη τής ποιότητας ζωής τους, οι Έλληνες θα παρέμεναν φτωχοί, συγκεντρώνοντας χρήματα, για να πληρώσουν τα τεχνητά τους χρέη. Όταν στο τέλος οι Έλληνες θα προσπαθούσαν να ζήσουν σαν τους υπόλοιπους λαούς, θα έβγαιναν και θα τους κατηγορούσαν σαν “κλέφτες” και “παράσιτα”. Με αυτόν τον τρόπο θα περιόριζαν την ελευθερία τής Ελλάδας και θα εξακολουθούσαν να την ελέγχουν. Σε αυτό τους βοήθησε ο αλήτης από το Κιουπκόι.

Άραγε, πότε τελείωναν οι υποχρεώσεις τού ελληνικού κράτους απέναντι στο έγκλημα του 1962; Αν οι παράνομες πληρωμές τού καραμανλοπαπανδρεϊκού “κυκλώματος” του ’60 τελείωναν το 2008, τότε φυσικό είναι τα φυσικά παιδιά αυτού του “κυκλώματος” να μας βάλουν σε νέα Μνημόνια, εξαιτίας νέων δανείων, για να εξυπηρετηθούν οι ίδιες πολιτικές και άρα τα ίδια συμφέροντα. Απλά πράγματα: Όταν τα “αφεντικά” σου είναι τοκογλύφοι, πληρωμές θα ζητάνε ακόμα κι όταν δεν έχεις να τους πληρώσεις. Πληρωμές θα ζητάνε μέχρι να σε αναγκάσουν να δώσεις “αντιπαροχή” χωράφια, δρόμους, λιμάνια ή αεροδρόμια …Πάλι οι Γερμανοί “ομολογιούχοι” να περιφέρονται στην Ελλάδα σαν πελάτες με “λίστες” στα χέρια για “ψώνια”.

Από τη στιγμή που το κύκλωμα, το οποίο κυβερνά μονοπωλιακά την Ελλάδα, είναι εκβιάσιμο από τοκογλύφους, ευνόητο είναι ότι θα σε “πηγαίνει” από δάνειο σε δάνειο. Μόλις ολοκλήρωνες τις προηγούμενες πληρωμές, θα ξεκινούσαν οι καινούργιες. Το κύκλωμα πάντα θα τους εξυπηρετούσε. Τα “ομόλογα” των τοκογλύφων ήταν αυτά, τα οποία έκαναν Πρωθυπουργούς τούς Καραμανλήδες, τους Παπανδρέου και τους Μητσοτάκηδες …και ανάλογα “ομόλογα” θα έκαναν Πρωθυπουργούς και τα παιδιά τους.

Αν δεν ήταν εκβιάσιμος ο Κωστάκης, γιατί να “καθαρίσει” μόνος του όλη τη βρομιά τής Μεταπολίτευσης; Γιατί να πάρει την ευθύνη μόνος του; Ο Κωστάκης ήταν αυτός, ο οποίος έκανε τη “λάντσα” τής Μεταπολίτευσης, όπως ο θειος του έκανε τη “λάντσα” τής Κατοχής. Ο Πρωθυπουργός τής κρεβατοκάμαρας και του golf έκανε τη “λάντσα” τής Κατοχής και ο ανιψιός Πρωθυπουργός τής τυρόπιτας και του playstation ήταν υπεύθυνος για τη “λάντσα” τής Μεταπολίτευσης …Υπεύθυνος για όλες τις φάσεις τού εγκλήματος. Λέμε για όλες τις φάσεις, γιατί αυτές, ως σύνολο, τον αποκαλύπτουν. Σε όποια εγκληματική φάση κι αν επενέβαινε “πυροσβεστικά”, θα σταματούσε την “πυρκαγιά” τής αθλιότητας και δεν θα φτάναμε στα Μνημόνια. Ο ελληνικός λαός είναι νοικοκύρης και έτσι κι αλλιώς δεν είχε πολλά δάνεια, όπως συμβαίνει με τους δυτικούς λαούς. “Φορτώθηκε” όμως χρέη, τα οποία δεν τον αφορούσαν και καταστράφηκε.

Σε αυτό το σημείο βρίσκεται η απόλυτη ευθύνη τού προδότη τής Ραφήνας. Όπου και να επενέβαινε, σήμερα δεν θα είχαμε πρόβλημα. Ακόμα κι αν ήταν βλάκας και δεν τα καταλάβαινε όλα, θα μας έσωσε αν καταλάβαινε έστω κι ένα …Αν καταλάβαινε και τιμωρούσε μόνον τους εγκληματίες τού χρηματιστηρίου …Αν καταλάβαινε και τιμωρούσε μόνον τους εγκληματίες των Ολυμπιακών Αγώνων …Αν καταλάβαινε και τιμωρούσε μόνον τις προμήθειες των Χριστοφοράκων …Αν καταλάβαινε και τιμωρούσε μόνον τα swaps του Σημίτη …Κάτι από όλα αυτά να καταλάβαινε τέλος πάντων. Είναι δυνατόν να μην καταλάβαινε τίποτε; Γιατί τότε νομοθετούσε με τρόπο τέτοιο, που να θωρακίζει τους εγκληματίες από τυχόν διώξεις; Γιατί ανοιγόκλεινε τη Βουλή πάντα με γνώμονα τα συμφέροντα των εγκληματιών;

Περί αυτού πρόκειται …Συμμετείχε απολύτως στα εγκλήματα …Κληρονόμησε χωρίς καμία αντίδραση όλα τα swaps και τα δάνεια τού Σημίτη …Δεν έλεγξε κανένα σκάνδαλο από τα άπειρα που είχαν σχέση με τις προμήθειες του δημοσίου …Απάλλαξε από κάθε ευθύνη τούς εγκληματίες τού χρηματιστηρίου …”Άνοιξε” και “έκλεισε” τη Βουλή ακριβώς όσο απαιτούνταν, για να κλείσουν με “παραγραφές” όλες εκείνες οι υποθέσεις, οι οποίες απειλούσαν την “ομερτά”. Όμως, το χειρότερο ήταν ότι με νόμο – παγκόσμιας πρωτοτυπίας – εξασφάλισε την ατιμωρησία για το μεγάλο φαγοπότι των Ολυμπιακών Αγώνων. Η μεγαλύτερη δηλαδή κλοπή στην ιστορία τής χώρας “θωρακίστηκε” με νόμο από τον κοιλιόδουλο κηφήνα. Με νόμο τού ελληνικού κράτους μπορεί η Γιάννα να μας φυσάει τον καπνό από τα Cohiba στο πρόσωπό μας.

Όμως, όπως και στην περίπτωση του θείου του, δεν έφτανε μόνον αυτό. Δεν αρκέστηκαν σ’ αυτά που δεν πήραμε από κάποιους, όπως συνέβη με γερμανικά χρέη που “κούρεψε” ο κουφός …Ήθελαν να μας πάρουν κι απ’ αυτά που δεν είχαμε ακόμη αποκτήσει. Όπως μας έβαλε ο θείος του να δουλεύουμε για σαράντα χρόνια για τους Γερμανούς, έτσι θα μας έβαζε και ο ανιψιός να κάνουμε. Όπως μας έβαλε ο θείος να πληρώσουμε με δανεικά και στο ακέραιο τοκογλύφους, οι οποίοι αγόραζαν “σκουπίδια”, έτσι έκανε και ο ανιψιός. Πήρε δανεικά και “υποθήκευσε” το μέλλον των επόμενων γενιών. Πήρε δημόσια χρήματα που δεν υπήρχαν και πλήρωσε στο ακέραιο τους τοκογλύφους. Αυτός στην πραγματικότητα μας έβαλε στο Μνημόνιο. Αυτός μας έβαλε στο μνημόνιο, εφόσον πήρε χρήματα, για να τα δώσει στους τοκογλύφους και αυτά τα πρόσθεσε στο δημόσιο χρέος. Αυτός μας έβαλε στο Μνημόνιο, προκειμένου να δανειστούμε ακόμα περισσότερα χρήματα από τους ευρωπαϊκούς λαούς, για να πληρώσουμε στο ακέραιο τα “σκουπίδια” των ίδιων τοκογλύφων …Αυτός, σε συνεργασία με την υπόλοιπη συμμορία των Παπανδρεομητσοτάκηδων, που, ως συνήθως, “σαλαμοποιεί” το έγκλημα, για να κρύβει τις ευθύνες της.

Τα γνωστά κόλπα των συμμοριτών, όπου σε “στημένες” φασαρίες ο ένας δείχνει τον άλλο, για να μπερδεύεται ο κόσμος και να μην καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Να απειλείται με “διχασμό” ή με “μακελειό” ο λαός κάθε φορά που πάει να ξεκινήσει μια έρευνα για την απόδοση ευθυνών. Ποτέ και κανείς δεν αφήνεται να ερευνήσει τίποτε για το “καλό” τού λαού. Εμφυλιοπολεμικό διχασμό “βλέπει” το ΒΗΜΑ των παλιών δωσίλογων, κάθε φορά που κάποιος πολιτικός μιλάει για έλεγχο των χρεών …”Μονοιασμένοι” είμαστε μόνον όταν αναγνωρίζουμε στο ακέραιο τις “λείες” των διαπλεκομένων και τα χρέη μας στους δανειστές. Αυτό είναι το κόλπο και αυτό γίνεται πάντα …Οι προδότες “μοιράζονται” τα κέρδη τής προδοσίας και, για να αντέξουν τη λαϊκή αμφισβήτηση, μοιράζονται και τα “κόστη”.

Όπως ο θείος “ξεκίνησε” το έγκλημα της πληρωμής των “ληγμένων” ομολόγων, για να τα ολοκληρώσει ο Παπανδρέου με την “συνδρομή” Μητσοτάκη, έτσι έγινε και με το Μνημόνιο. Ο Καραμανλής το “ξεκίνησε” και ο Παπανδρέου το ολοκλήρωσε με “συνδρομή” Μητσοτάκη. Τα κόμματα της συμμορίας, που μονοπώλησαν την εξουσία στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, βύθισαν την Ελλάδα σε μια απίστευτη κρίση. Μιλάμε για έγκλημα, το οποίο εύκολα το καταλαβαίνει κάποιος, βλέποντας στον παραπάνω πίνακα το πού “κατάντησε” η Ελλάδα μέσα στα τελευταία έξι χρόνια διακυβέρνησης των κομμάτων των συνενόχων …Των συνενόχων, που, απ’ όποια θέση κι αν βρίσκονται, ψηφίζουν “ναι σε όλα”.

Το σημερινό έγκλημα του Μνημονίου ήταν ένα ακόμα έγκλημα εις βάρος τής Ελλάδας από τη σπείρα των δωσίλογων. Αυτό το ξεκίνησε ο ανιψιός τού φτωχομπινέ Εθνάρχη, δίνοντας δημόσιο χρήμα, για να σωθούν οι τράπεζες των τοκογλύφων. Δεν έφτανε δηλαδή που μας διέλυσε, “φορτώνοντας” το εξωτερικό χρέος με όλες τις “εισαγόμενες” απάτες τής Μεταπολίτευσης, πήρε και δημόσιο χρήμα, για να γλιτώσει τους τοκογλύφους. Πόσο δημόσιο χρήμα; …Όσο ήταν απαραίτητο για να “βουλιάξει” και τις επόμενες γενιές Ελλήνων στη φτώχεια και την αθλιότητα.

Στα χρόνια τής τοκογλυφικής “χολέρας” και των δισεκατομμυρίων ευρώ – τα οποία έγιναν “στραγάλια” – , για να καταλάβει κάποιος τα μεγέθη, αρκεί να πούμε το εξής: Τα δισεκατομμύρια που έδωσε ο Κωστάκης και τα οποία ήταν πραγματικά χρήματα από το υστέρημα του λαού – εφόσον ανάγκαζε τα ασφαλιστικά ταμεία να αγοράζουν κρατικά ομόλογα – ήταν πάνω από είκοσι δισεκατομμύρια ευρώ. Τι σημαίνει αυτός ο αριθμός, που μέχρι πριν από λίγα χρόνια τον γνώριζαν μόνον οι αστροφυσικοί; …Περίπου δυόμισι δισεκατομμύρια δολάρια κόστισε στους Αμερικανούς το πιο ισχυρό και σύγχρονο αεροπλανοφόρο τους με το όνομα George H. W. Bush …Κάτι παραπάνω από δύο δις ευρώ, δηλαδή. Ο Καραμανλής έδωσε κρατικό χρήμα, για να σωθούν οι τοκογλύφοι, 23 δις ευρώ …Δηλαδή έδωσε στους τοκογλύφους, χωρίς να δώσει λογαριασμό σε κανέναν, 11 τέτοια αεροπλανοφόρα.

Τι ήταν αυτά τα χρήματα; …Η “προκαταβολή” για τα δάνεια των Ολυμπιακών Αγώνων, οι οποίοι μας κατέστρεψαν …Τα ομόλογα-“σκουπίδια” αυτών, οι οποίοι εν γνώση τους – και υπό την προτροπή τους – χρηματοδότησαν το πιο ακριβό πάρτι στην ελληνική ιστορία. Όπως ο θείος του, έτσι κι αυτός, όχι μόνον δεν διεκδίκησε ποτέ τα αναγκαστικά δάνεια των Γερμανών, αλλά τους φόρτωσε και με ελληνικό χρήμα …Με “φρέσκο” ελληνικό χρήμα …Με πολύ χρήμα, όπως είχε κάνει και ο θείος του …Με πάρα πολύ χρήμα, το οποίο επιτρέπει στους Γερμανούς να μας “βρίζουν” μέσω της Bild και να μας θεωρούν διεφθαρμένους, αποκρύπτοντας το γεγονός ότι η διαφθορά στην Ελλάδα είναι αποκλειστικά Made in Germany. Μετά, όπως ήταν φυσικό, μας πήρε η “κατηφόρα” των Μνημονίων.

…Συνέταιροι σε όλα …Γύρω από τον “πυρήνα” Καραμανλή συνδεδεμένοι γύρω του οι Παπανδρέου και οι Μητσοτάκηδες. Γι’ αυτόν τον λόγο κανένας δεν πειράζει τον κηφήνα τής Ραφήνας. Όλοι “χρωστάνε” στην οικογένεια τού “Ευταξίδη”. Όλοι έχουν λόγο να τρέξουν και να υποβάλουν τα “σέβη” τους στις εκδηλώσεις τού ιδρύματός του. Γι’ αυτόν τον λόγο τον βοηθούν και βέβαια τον “προστατεύουν” από κάθε κριτική. Για να του δώσουν “πατριωτικό” προφίλ, του επέτρεψαν να προβάλει ένα δήθεν “βέτο” σε μια τζάμπα γι’ αυτούς υπόθεση …”Δωράκι” στον υπάλληλο …”Δωράκι”, όμως, το οποίο κόστισε στον ελληνικό λαό άπειρα δισεκατομμύρια. Μετά την πιο ακριβή φωτογραφία στην ιστορία, που προστάτευε τον θείο, είδαμε και το πιο ακριβό “βέτο”, που προστάτευε τον ανιψιό.

Γιατί είχε ανάγκη αυτό το “βέτο”; …Γιατί απλούστατα έπρεπε να του δοθούν κάποια πατριωτικά “ένσημα” για να επιβιώσει πολιτικά μετά την καταστροφή που προκάλεσε με την αυθαίρετη και εγκληματική αύξηση του δημόσιου χρέους. Έπρεπε να διασωθεί το χρυσοφόρο “όνομα” και αυτό γίνεται εύκολα με “ψευδοηρωϊκές” τζάμπα μαγκιές. Γι’ αυτόν τον λόγο οι δανειστές και “ιδιοκτήτες” τής Ελλάδας τού έδωσαν και το επιπλέον “άλλοθι” της δολοφονικής επίθεσης. Ψεύτικη πέρα για πέρα ήταν εκείνη η επίθεση …Καθαρή προπαγάνδα. Επίθεση, μάλιστα, η οποία εκδηλώθηκε από μυστική υπηρεσία μεγάλης χώρας και “απέτυχε”, χωρίς να ακολουθήσει καμία στη συνέχεια,

μόνον στην περίπτωση Καραμανλή συνέβη παγκοσμίως …Μας “δουλεύουν” κανονικά. Όταν κάνουν αυτές οι υπηρεσίες δολοφονικές επιθέσεις, σε βρίσκουν μέσα σε “σακούλα” και όχι σε διαφορετική ταβέρνα.

Όσο πραγματική ήταν η “ανάγκη” για το ψεύτικο διαβατήριο του αληταρά θείου, άλλο τόσο πραγματική ήταν και η “απόπειρα” δολοφονίας τού κοιλιόδουλου ανιψιού. Όπως δεν είχε κανένας λόγο να σκοτώσει τον θείο, ο οποίος ήταν το “γιουσουφάκι” όλων των “υπηρεσιών”, έτσι δεν είχε λόγο κανένας να σκοτώσει και τον ανιψιό. Γιατί να τον σκοτώσουν, και μάλιστα οι Δυτικοί; …Εξαιτίας των επαφών του με τον υπάλληλό τους Πούτιν; …Ολόκληρο κράτος τους έδωσε στο “πιάτο” …Θα τους πείραζε η διπλωματία με τον Πούτιν, την οποία μπορούσαν να την ακυρώσουν ανά πάσα στιγμή; Άρα; …Άρα, η απόπειρα είναι ένα από τα “κόλπα” των μυστικών υπηρεσιών, για να δικαιολογούν μακριές “απουσίες” και ένοχες “σιωπές”.

Η μόνη πραγματική διαφορά με το παρελθόν είναι ότι τώρα δεν γίνονται “μετακινήσεις”. Τώρα δεν έχει νόημα να φύγουν οι Κωστάκηδες, οι Γιωργάκηδες και οι Ντορούλες στο εξωτερικό. Δεν έχει νόημα να “φυγαδεύουν” στο εξωτερικό τους προδότες, γιατί ο κόσμος έχει γίνει πολύ μικρός. Λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι ασφαλές να φυγαδεύονται οι προδότες εκτός Ελλάδας και εκτός αυτού είναι και “αποκαλυπτική” μια τέτοια φυγάδευση, εφόσον υπογραμμίζει ενοχές και ανασφάλειες. Τώρα έχει αλλάξει η τακτική …Τους “παρκάρουν” στα “ορεινά” τής Βουλής, εξασφαλίζοντάς τους τη βουλευτική ασυλία και την προστασία τού νόμου περί ευθύνης υπουργών.

Σε άλλες εποχές, δηλαδή, ο Κωστάκης θα ήταν σε κάποιο “ταβερνείο” στο Παρίσι, για να “περιμένει” να τον γυρίσουν σαν εθνικό “κεφάλαιο”, ενώ τώρα τον αφήνουν στα “ορεινά” τής Βουλής να κάνει το ίδιο. Γι’ αυτόν τον λόγο τού αναγνωρίζουν το δικαίωμα της σιωπής. Τώρα ο “εθνικός” ανιψιός – και φίλος τής Κανέλλη – στα “μουλωχτά” πηγαίνει στις ορκωμοσίες τής Βουλής, για να μην προκαλεί τον κόσμο …Να μην προκαλεί, μέχρι να ξεχαστεί και να εμφανιστεί και πάλι σαν “αναμάρτητος” …Σαν άφθαρτο “κεφάλαιο” του ελληνισμού και της πατρίδας. Τι περιμένει; …Να τον σώσει ο εκλεκτός των Αμερικανών Τσίπρας.

Όπως τον θείο του τον έσωσαν οι Συνταγματάρχες τής CIA, έτσι κι αυτός περιμένει να τον σώσουν οι “αριστεροί” τής CIA και του Τέξας …”Αριστεροί” με χουντικές ρίζες, όπως ο Τσίπρας …και οι παπανδρεϊκές “δάφνες”, όπως ο Βαρουφάκης. Όπως τον θείο τον έσωσαν κάποτε οι “ασύρματοι” του Γλέζου, οι οποίοι επιτάχυναν την πορεία προς τη Χούντα, έτσι και σήμερα τον ανιψιό τον βολεύουν οι “λεονταρισμοί” τού “κάλπικου” σταλινικού “ήρωα”.

 

Πόσο μας κόστισε η γερμανική συμμορία

τής Φρειδερίκης τού Ανόβερου;

 

Όσο κι αν μας φαίνεται παράξενο, τη μεγαλύτερη ζημιά στη σύγχρονη Ελλάδα δεν την έκανε κάποιος ανθέλληνας Γερμανός στρατηγός …Δεν ήταν καν άνδρας …Μια γυναίκα ήταν αυτή, η οποία μεθόδευσε την καταστροφή μας …Μια Γερμανίδα άλωσε την Ελλάδα για λογαριασμό τής Γερμανίας. Όλοι μαζί οι στρατηγοί τής Γερμανίας δεν έκαναν το κακό που έκανε αυτή η γυναίκα στην Ελλάδα. Ακόμα και οι ζημιές τής Κατοχής ήταν ασήμαντες μπροστά στις ζημιές που αυτή η γυναίκα θα πρόσθετε στον ελληνισμό. Ακόμα και το σημερινό Μνημόνιο σ’ αυτήν το “οφείλουμε”.

Αυτή η σκληρή και άπληστη Πρωσίδα επέλεξε τον ανώμαλο, για να ενισχύσει τη Γερμανία εις βάρος τού ελληνισμού. Αυτή μισούσε τον ελληνικό λαό, επειδή αυτός αντιστάθηκε στον γερμανικό ναζισμό, αλλά και επειδή αντιστάθηκε στην παλινόρθωση της βασιλείας στην Ελλάδα. Γι’ αυτόν τον λόγο τον τιμώρησε. Τον τιμώρησε για το δημοκρατικό του πάθος, αλλά και για το αντιγερμανικό του μένος. Γι’ αυτόν τον λόγο υπήρξε το πιο μισητό πρόσωπο μιας ολόκληρης εποχής στην Ελλάδα. Αυτό το μισητό για τους Έλληνες πρόσωπο βρήκε τρόπο να τους τιμωρήσει …Επέλεξε έναν ανώμαλο για να κυβερνήσει την Ελλάδα …Επέλεξε έναν ανώμαλο, για να μπορεί να τον εκβιάζει ανά πάσα στιγμή.

Ακόμα και το δήθεν “φλερτ” της με τον Καραμανλή ήταν “κατασκευασμένο” από τους μηχανισμούς προπαγάνδας και να διαδοθεί μόνο και μόνο για ρίξει “στάχτη” στα μάτια της πλέμπας, η οποία θέλει τους ηγέτες της “επιβήτορες” ξένων βασιλισσών …Ειδικά τους αυτοδημιούργητους “χωριάτες”, οι οποίοι ενσάρκωναν το “όνειρο” του κάθε πικραμένου. Με την άδεια βέβαια της βασίλισσας με τα “χοντροπόδαρα” – σύμφωνα με την εκδότρια της Καθημερινής Ελένη Βλάχου – σκορπίστηκε αυτή η “ροζ” προπαγάνδα. Εύκολο ήταν γι’ αυτήν, εφόσον μπροστά στο κέρδος δεν λογάριαζε τίποτε. Έτσι κι αλλιώς δεν την ενδιέφερε τι γνώμη είχαν γι’ αυτήν οι “ιθαγενείς”, τους οποίους μισούσε θανάσιμα…

…Δεν την ενδιέφερε ακόμα και στο προσωπικό επίπεδο ως γυναίκα, αν σκεφτεί κάποιος ότι ο άνδρας της Παύλος ήταν ταυτόχρονα και θείος της, εφόσον ήταν πρώτος ξάδερφος της μητέρας της. Μιλάμε για “άρρωστες” καταστάσεις αιμομιξίας και όχι μόνον. Δεκαέξι χρόνια μεγαλύτερός της ήταν ο άντρας θείος της. Αν δεν έβρισκε μόνη της εραστή, θα έπρεπε να πληρώσει αυτός για να της βρει. Έτσι κι αλλιώς οι Γερμανοί το σεξ δεν το έχουν και πολύ δύσκολο. Δεν αποκλείεται δηλαδή το ενδεχόμενο, από περιέργεια, να ήθελε η βασίλισσα να δει τις “υπηρεσίες” που απολάμβανε ο Ευταξίας …Έτερον εκάτερον. …Πέντε στο τάλιρο έβρισκε σαν κι αυτόν στην Πλατεία Κουμουνδούρου. Ούτε καν που υπολόγιζε λοιπόν τις “ροζ” φήμες. Αναγκαστικά, όμως, έπρεπε να γίνει αυτό, προκειμένου να ενισχυθεί το macho προφίλ τού Καραμανλή, γιατί σε άλλη περίπτωση θα υπήρχε πρόβλημα. Οι Έλληνες εκείνης της εποχής ήταν πολύ αγροίκοι για να δεχθούν έναν “ντιγκιντάγκα” για ηγέτη. Πόσο μάλλον κάποιον, τον οποίο το “σενάριο” τον ήθελε σκληρό δεξιό, που έπαιρνε σκληρές αποφάσεις. Σκληρός δεξιός με ζαρτιέρες μόνον σε γερμανικό μιούζικαλ είχε θέση …”Κουδούνια” θα του φορούσαν στην επαρχία, αν μαθευόταν η αλήθεια.

Αυτόν τον “Βαλιανάτο”, τον οποίο τον γνώριζε όλη η κοσμική Αθήνα και βέβαια και το Παλάτι, με το που ανέλαβε την εξουσία, η Φρειδερίκη τον έβαλε κατ’ ευθείαν να διαχειριστεί όλες τις γερμανικές “εκκρεμότητες” …Όλες τις εκκρεμότητες, είτε αυτές αφορούσαν τις κρατικές γερμανικές υποθέσεις είτε τις δικές της ιδιωτικές υποθέσεις …Για Γερμανίδα μιλάμε, και οι Γερμανοί τίποτε δεν κάνουν αφιλοκερδώς. Εξυπηρέτησε την πατρίδα της, αλλά δεν το έκανε με το “αζημίωτο”. Ίλιγγος θα πιάσει κάποιον, αν προσπαθήσει να καταλάβει πόσο περίπου μας κόστισε αυτή η Γερμανίδα και η συμμορία της. Η γυναίκα ήταν “περίπτωση”. Ήταν αποφασισμένη να “αρμέξει” την Ελλάδα και δεν θα σταματούσε μέχρι να φτάσει στο “αίμα”. Νιώθοντας ότι δεν θα μακροημερεύσει στην Ελλάδα, το μόνο της μέλημα ήταν το πόσα θα μπορέσει να αρπάξει από τους μισητούς Έλληνες.

Έχοντας μάλλον ενημερωθεί από τους Αμερικανούς ότι η αγγλοκίνητη “βασιλεία” της ήταν πλέον περιττή και είχε ημερομηνία λήξης, φρόντισε να αρπάξει ό,τι μπορούσε περισσότερο …Μέχρι και για “εξαγωγικό” εμπόριο βρεφών είχε κατηγορηθεί μέσα από τις “φιλανθρωπικές” οργανώσεις της.  Αυτό πρέπει να ήταν το καθημερινό της αντικείμενο …Η εμμονή της να αρπάζει από τους Έλληνες ό,τι μπορούσε. Τους Ναζί τους είχαμε διώξει και οι Ναζί είχαν τη “βασίλισσα” να φτιάχνει “συμμορία” μέσα στο Παλάτι …Η γνήσια ναζίστρια “βασίλισσα”, εφόσον ήταν γνωστό ότι εκβιαζόταν από τους Άγγλους για μια φωτογραφία της με τη ναζιστική στολή. Αυτή η ναζίστρια ήταν εκείνη που δημιούργησε τη συμμορία τού ανώμαλου, τον οποίο επέλεξε κατόπιν υποδείξεως της γερμανικής πρεσβείας …Τη συμμορία, την οποία συνέθεσαν με τον Παπανδρέου και τον Μητσοτάκη και τους οποίους οι Ναζί Γερμανοί γνώριζαν από την Κατοχή, εφόσον όλοι τους ήταν συνεργάτες τους.

Θα ξεκινήσουμε απ’ αυτά που μας κόστισαν αυτοί οι άνθρωποι. Δεν θα ξεκινήσουμε από αυτά που μας χρωστούσαν και ΔΕΝ ΠΗΡΑΜΕ. Θα ξεκινήσουμε από αυτά που μας ΠΗΡΑΝ, ενώ δεν τους χρωστούσαμε. Θα δούμε πώς μας παγίδευσαν, προκειμένου να “δώσουμε”, ενώ δεν οφείλαμε τίποτε. Με το που αντιλήφθηκαν οι Γερμανοί ότι “αλώθηκε” η ηγεσία τής Ελλάδας μέσω της δικής τους βασίλισσας, άρχισαν τις μηχανορραφίες. Τότε η κακόβουλη και ανήθικη πατρίδα τού Σόιμπλε και της Μέρκελ “σκέφτηκε” να επαναφέρει στο “τραπέζι” χαμένες υποθέσεις.

Μετά από δύο γερμανικής εμπνεύσεως Παγκόσμιους Πολέμους, οι οποίοι ισοπέδωσαν την Ευρώπη και την Ελλάδα, οι Γερμανοί “θυμήθηκαν” τα χρήματα που είχαν δώσει κάποτε. Αυτοί, οι οποίοι “ξεχνούσαν” τα χρήματα που χρωστούσαν από τα πρόσφατα εγκλήματά τους, “θυμήθηκαν” χρήματα που είχαν δοθεί πέντε δεκαετίες πριν. Γιατί να μη το επιχειρούσε η γερμανική πλευρά; Ο ανώμαλος, ο οποίος παρίστανε τον macho Πρωθυπουργό, θα μπορούσε να αναγνωρίσει και να υπογράψει τα πάντα. Για πλάκα τον είχε η σκληρή εγγονή τού Αυτοκράτορα της Πρωσίας …”Πλάκα”, η οποία γινόταν ακόμα πιο διασκεδαστική με τη φωτογραφία τού Μέρτεν και τις ιστορίες με τα βρόμικα σεντόνια τού Ευταξία.

Το αποτέλεσμα είναι αυτό που γνωρίζουμε …Ο ίδιος άνθρωπος, ο οποίος – χωρίς να θέσει ως βασική προϋπόθεση της “υπογραφής” του την απομάκρυνση του Διεθνούς Οικονομικού ελέγχου – δέχθηκε το παράνομο “κούρεμα” των γερμανικών δανείων, ήταν ίδιος που αναγνώρισε τα de facto παραγεγραμμένα γερμανικά δάνεια. Ο άνθρωπος, ο οποίος αρνιόταν να απαιτήσει τις πολεμικές αποζημιώσεις ή τουλάχιστον το αναγκαστικό δάνειο – το οποίο αναγνώριζε και εξυπηρετούσε μέχρι και ο Χίτλερ – , ήταν ο ίδιος, ο οποίος υπέγραψε την πληρωμή στο ακέραιο όλων των νέων παράλογων γερμανικών απαιτήσεων.

Μιλάμε για “de facto” παραγεγραμμένα δάνεια, γιατί αυτός είναι ο απόλυτος ορισμός τού όρου “εκ των πραγμάτων”. Ακόμα κι αν κατά τον νόμο “de jure” υπήρχαν χρέη, αυτά τα χρέη η πραγματικότητα της κατάστασης τα “διέγραφε” μόνη της. Ακόμα και τα ζώα όταν, έρχονται μπροστά σε μια “πραγματικότητα” που τα σώζει ή τα εξυπηρετεί, “υποχωρούν” μπροστά στα ένστικτα να προστατεύσουν τη “λεία” τους …Αυτό, δηλαδή, το οποίο δεν έκαναν τα κτήνη τού ιμπεριαλισμού …Ούτε για ζώα, δηλαδή, δεν λογαριάζονται οι “πολιτισμένοι” ιμπεριαλιστές.

Γιατί το λέμε αυτό; …Γιατί τα χρέη τής Ελλάδας ήταν απέναντι στη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Η χώρα, η οποία έδωσε το αίμα της, την ψυχή της, τα πλούτη της και την εσωτερική της “ομόνοια”, για να “νικήσει” η Πρώτη, να “απελευθερωθεί” η Δεύτερη και να “νικηθεί” η Τρίτη, εννοείται ότι δεν χρωστούσε τίποτε σε κανέναν απ’ αυτούς …Η χώρα, η οποία πρωταγωνίστησε στον αγώνα που οδήγησε στην κορυφή τού κόσμου τους παλιούς δανειστές της, εννοείται ότι δεν τους χρωστούσε τίποτε. Δεν τους χρωστούσε τίποτε, όχι επειδή το έλεγε ένα ανθρωπινός και άρα αμφισβητήσιμος νόμος, αλλά επειδή το επέβαλε μια νομοτελειακή πραγματικότητα …Κι όμως …Ο Καραμανλής πήγε και αναγνώρισε χρέη. Αυτήν την “υπογραφή” τη μοιράστηκε με τον Παπανδρέου και τον Μητσοτάκη.

Αυτή η “υπογραφή” ήταν το “αμάρτημα”, το οποίο θα τους ένωνε μεταξύ τους για πάντα ως “συμμορία” …Αυτήν η “υπογραφή” τούς έδωσε την απόλυτη κυριαρχία στην πολιτική σκηνή τής Μεταπολίτευση …Μια “υπογραφή”, η οποία – να θυμίσουμε—- μας κόστισε 62.072.114 αγγλικές λίρες ή 173.801.919 δολάρια ή 5.214.057.576 δραχμές …Μια “υπογραφή”, η οποία ήταν το “δώρο” τής Γερμανίδας Φρειδερίκης στην πατρίδα της για το μεταπολεμικό γερμανικό “θαύμα”. Για να καταλάβει ο αναγνώστης πού πήγαιναν τα χρήματα από τα σπίρτα, το αλάτι, τις τράπουλες ή το οινόπνευμα, τα οποία επί δεκαετίες πλήρωναν οι φτωχοί Έλληνες, αλλά δεν γνώριζαν γιατί. Αυτή η υπογραφή θα διατηρούσε τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο, ο οποίος υπήρχε στην Ελλάδα από το 1898, για άλλα δεκαέξι χρόνια. Οι αποτυχημένοι γερμανικοί παγκόσμιοι πόλεμοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλο, αλλά η γερμανική εισπρακτική “μηχανή” δούλευε συνεχώς στην Ελλάδα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

Αφού βρήκαν τον “παπά” από το Κιουπκιόι, είπαν να “θάψουν” όλα τα θέματα ταυτόχρονα …Είπαμε …με Γερμανίδα είχαμε να κάνουμε …Τίποτε δωρεάν. Τακτοποιούσε τα γερμανικά θέματα αλλά τακτοποιούσε και τα δικά της θέματα. Την ώρα λοιπόν που ο Καραμανλής “αναγνώριζε” τα παράνομα ομόλογα των Γερμανών, η Φρειδερίκη πάντρευε την κόρη της. Η γερμανική “ακρίδα” θα έπεφτε με τα “μούτρα” στα δημόσια ταμεία. Την ώρα που ο ελληνικός λαός υπέφερε από τη φτώχεια και σκορπιζόταν στα τέσσερα σημεία τού ορίζοντα, οι Γερμανοί έκλεβαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Όλα τα μέλη τής συμμορίας τα έβαλε η Γερμανίδα να “προικίσουν” τα παιδιά της και όχι μόνον. Καραμανλής, Παπανδρέου – πατέρας και γιος – και Μητσοτάκης. “υπέγραψαν” όλοι τζάμπα παροχές στη γερμανίδα Μέγαιρα.

Η “φάμπρικα” της προικοδότησης ξεκίνησε και πάλι από τον Καραμανλή. Αρκούσε μια “πίεση” στον Καραμανλή και ο φτωχός ελληνικός λαός “προίκισε” τη Σοφία. Καμία σημασία δεν είχε αν ο λαός αντιδρούσε σε αυτήν την παρανομία. Σημασία έχει ότι ο Καραμανλής έβαλε στα έξοδα του κρατικού προϋπολογισμού την τεράστια προίκα της. 9.000.000 δραχμές ήταν αυτήν η προίκα …Ποσό αμύθητο εκείνη την εποχή …Ποσό, το οποίο θα μπορούσε να “σώσει” την Παιδεία, όπως φώναζαν οι πολίτες …Ποσό, το οποίο ήταν μάλλον ψευδές και απέκρυπτε την αλήθεια, εφόσον, σύμφωνα με βρετανικές πηγές τής εποχής, για εκείνη την “προίκα” βγήκαν από τα δημόσια ταμεία πάνω από 200 χιλιάδες χρυσές λίρες.

Σαν να μην έφτανε αυτή η πλούσια προίκα, η Γερμανίδα ήθελε να κάνει περίλαμπρο γάμο τζάμπα. Δεν ήθελαν μόνον προίκα στα κλεφτά, αλλά και “λάμψη” στα φανερά. Δεν ήθελαν να τους πούνε “γύφτους” οι υπόλοιποι “γαλαζοαίματοι”, αλλά δεν ήθελαν να πληρώσουν κιόλας. 32 εν ενεργεία βασιλιάδες και πρίγκιπες και 109 εστεμμένοι ή πρίγκιπες έκπτωτοι ήταν μεταξύ των επίσημων καλεσμένων, που είδαν τη Σοφία να λάμπει μέσα στο νυφικό-“δαντελένιο όνειρο”, όπως το χαρακτήρισε η τζαμπατζού μητέρα της βασίλισσα Φρειδερίκη.

…Η απόλυτη γερμανική λογική …Όταν τους κερνάς, είσαι “ωραίος”, ενώ, όταν έρχεται η σειρά τους να κεράσουν, θεωρούν αναφαίρετο δικαίωμά τους να χειρίζονται την περιουσία τους κατά βούληση και άρα ν’ αρνηθούν. Με τα χρήματα του φτωχού ελληνικού λαού έκαναν τους πλούσιους “χουβαρντάδες” …”Ο γάμος τού αιώνα”, όπως είχε χαρακτηριστεί, κόστισε 2.800.000 δραχμές …Κόστισε σχεδόν τρία εκατομμύρια δραχμές την εποχή που στην Ελλάδα ο κάτοχος του ενός εκατομμυρίου δραχμών θεωρούνταν βαθύπλουτος “εκατομμυριούχος” …Η γερμανική “ακρίδα” σε όλο της το μεγαλείο.

Μετά τον “χουβαρντά” Καραμανλή σειρά είχε ο γέρος Παπανδρέου σε νέα “προικοδότηση”. Δεν θα γλίτωνε την “αγγαρεία” ο παιδεραστής, την ώρα που ο φτωχομπινές είχε επιτελέσει το “καθήκον” του. Τζάμπα δεν δίνονται προνόμια και μονοπώλια εξουσίας. Στη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Γέρου έγινε το πραξικόπημα της Χούντας και βέβαια η “ανατροπή” τού Παλατιού – και βέβαια και της Φρειδερίκης—. Όπως μπορεί κάποιος εκ των υστέρων να καταλάβει, όλα ήταν “στημένα” …”Νύχτα” έφυγε ο διάδοχος και η μητέρα του, αλλά όχι μόνον με τα πανωφόρια τους. Φήμες εκείνης της εποχής ήθελαν να έχουν μετακινηθεί το προηγούμενο διάστημα τεράστια ποσά, προκειμένου οι “γαλαζοαίματοι” Πρώσοι να εξασφαλίσουν τη ζωή που “δικαιούνταν” στο εξωτερικό …Φήμες, οι οποίες επιβεβαιώθηκαν εμμέσως μέσα στον χρόνο, εφόσον δεν έπαψαν για μισό σχεδόν αιώνα να ζουν σαν μεγιστάνες, χωρίς να εργάζονται.

…Απλή λογική χρειάζεται. Αν για την “προίκα” μιας πριγκίπισσας δόθηκαν 200,000 χιλιάδες χρυσές λίρες, πόσα θα δίνονταν για “προίκα” ενός βασιλιά; Πόσα θα δίνονταν για “συνταξιοδότηση” της δόλιας και μισητής βασιλομήτορος; Πόσα θα δίνονταν για έναν ολόκληρο “θρόνο”; Τα δεκαπλάσια δεν θα ήταν μια “λογική” απαίτηση; Τουλάχιστον, δηλαδή, με 2.000.000 χρυσές λίρες Αγγλίας “έφυγε” ο Κωνσταντίνος και η Πρωσίδα μάνα του. Η κυβέρνηση-Παπανδρέου φρόντισε να υπάρχουν αυτά τα χρήματα “εκτός” Ελλάδας, προκειμένου να “αποζημιωθεί” η γερμανική “σπείρα”. Από τότε μέχρι τώρα ζουν ως μεγιστάνες εις υγείαν τού κορόιδου …Του φτωχού κορόιδου, που είναι “γενναιόδωρο” απέναντι στους δυνάστες του …Του φτωχού κορόιδου, που καθόταν θυμωμένο επί δεκαετίες σε “πράσινα” και “μπλε” καφενεία, γιατί τον “δούλευαν” οι πονηροί …Του φτωχού κορόιδου, που ακόμα ενεργοποιείται, όταν κάποιοι κάνουν “αριστερά” και “δεξιά” καλέσματα.

Ακολούθησε ο Μητσοτάκης. Ούτε αυτός θα γλίτωνε. Όποιο μέλος τής αρχικής συμμορίας γινόταν Πρωθυπουργός, θα “πλήρωνε” στη βασιλική “μαφία”. Όταν θα είχε κι αυτός “υπογραφή” Πρωθυπουργού, θα κατέθετε κι αυτός τον “οβολό” του στο γερμανικό “τέρας”. Η Φρειδερίκη είχε και γι’ αυτόν έναν φάκελο ίσα με το κεφάλι του …Έναν φάκελο, τον οποίο φρόντισε να τον κληροδοτήσει στον γιο της. Αφού δεν υπήρξε Πρωθυπουργός και δεν συμμετείχε στις αρχικές υπογραφές για την “προικοδότηση” των βασιλικών γόνων, θα έπαιρνε τη σειρά του όταν θα το κατάφερνε. Όπως και έγινε. “Περίμεναν” οι γαλαζοαίματες “ακρίδες” να πρωθυπουργοποιηθεί και το τελευταίο μέρος τής αρχικής συμμορίας. Μόλις έγινε Πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης, “έλυσαν” τα θέματα της λεγόμενης βασιλικής περιουσίας…

…Του έδωσε ό,τι τον βόλευε, προκειμένου να μεθοδευτεί νομικά ένα νέο πλιάτσικο. Του εξασφάλισε επίσης και την “οικοσκευή” του. Νύχτα χωρίς φεγγάρι έφυγαν από την Ελλάδα τα κοντέινερ της βασιλικής ακίνητης περιουσίας. Κανείς δεν γνωρίζει τι ακριβώς πήρε μαζί του. Μιλάμε για αντικείμενα τεράστιας ιστορικής αξίας για τον ελληνικό λαό. Μιλάμε για πανάκριβα δώρα, τα οποία είχαν δοθεί στους Μονάρχες ως δώρα στην ελληνική ηγεσία και άρα ανήκαν στον λαό και όχι σε αυτούς που θεωρητικά αποδίδονταν. Μιλάμε για ανεκτίμητης αξίας κλασικές και βυζαντινές αρχαιότητες. Νύχτα φυγαδεύτηκαν όλα αυτά, χωρίς να ελεγχθούν από καμία κρατική υπηρεσία.

Τέλος, ήρθε και η σειρά τού Ανδρέα. Ακολούθησε τον Μητσοτάκη παρ’ όλο που είχε προηγηθεί στην πρωθυπουργοποίησή του, γιατί αυτό επέβαλε το “σενάριο”. Με τις μεθοδεύσεις τής κυβέρνησης-Μητσοτάκη έδωσαν νομικά ερείσματα στον Τέως και αυτός, μετά από μια “παρανομία” τού Ανδρέα, θα προσέφευγε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Δικαιωμάτων τού Ανθρώπου. O Μητσοτάκης, δηλαδή, “νομοθέτησε” εσκεμμένα μια αθλιότητα, την οποία ο “συνέταιρος” Παπανδρέου, επειδή ήταν πολύ “σοσιαλιστής” και πολύ “επαναστάτης”, “κατήργησε”, για να δώσει την “πάσα” στον Κωνσταντίνο να πάει στα Διεθνή Δικαστήρια.

Έδωσε πολύ “σκληρή” μάχη εκεί, για να δικαιωθεί ο Τέως. Την προσφυγή του υπέγραφε η Rosalyn Higgins, η οποία στη συνέχεια έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Διεθνούς Δικαστηρίου τής Χάγης. Κατά “σύμπτωση” αυτή είναι μια Εβραία, που για δικούς της λόγους – και ενώ έκανε μεγάλη καριέρα – απέκρυπτε το πραγματικό της όνομα, που ήταν Κοέν και χρησιμοποιούσε αυτό του άνδρα της …Ομοεθνής των τοκογλύφων, των “Αγορών” και των Οίκων αξιολόγησης, οι οποίοι πάντα αγαπούσαν – και βεβαίως “χρωστούσαν” – στον γερμανικό Οίκο των Γλύξμπουργκ. Το αποτέλεσμα; …Άλλη μια μεγάλη δωρεά των φτωχών στους Γερμανούς. Πόσο ήταν η “λυπητερή” για τους Έλληνες πολίτες; …Άλλα 13,7 εκατομμύρια ευρώ “τσίμπησε” ο Κοκός …Είχαν και παιδιά να αποκαταστήσουν οι Πρώσοι, και τα “έτοιμα” ξοδεύονται εύκολα.

Ο “κύκλος” είχε κλείσει. Η πρώτη γενιά των εξουσιαστών είχε πληρώσει τα “χρέη” της. Όλα τα μέλη τής συμμορίας τής Φρειδερίκης είχαν πρωθυπουργοποιηθεί και είχαν πληρώσει – με χρήματα των κορόιδων – τα χρέη τους στο αφεντικό τους. Είναι να κλαίει κάποιος με τα χάλια μας, αν καθίσει και υπολογίσει πόσο αυτή η συνομωσία τής Φρειδερίκης κόστισε στον ελληνικό λαό. Να κλαίει όχι για τα χρήματα που δεν πήραμε ποτέ από τους Γερμανούς – γι’ αυτά που μας κατέστρεψαν – , αλλά για τα χρήματα που τους δώσαμε αφού μας κατέστρεψαν …Για τα χρήματα που τους δίναμε συνέχεια εις βάρος των γενιών που θα έρχονταν και θα ήταν κι αυτές φτωχές, για να γίνει το γερμανικό “θαύμα”. Αυτά πρέπει να βλέπουν οι Γερμανοί αναγνώστες της Bild, για να “θυμούνται” ποιος είναι “άπληστος” και ποιος έχει βοηθήσει ποιον.

Όμως, ούτε με αυτά τα άπειρα χρήματα είχαμε “τελειώσει”. Είχαμε ξεμπλέξει απλά με τη γερμανική βασιλική οικογένεια και όχι με το ίδιο το κτήνος τού Ρήνου. Αυτό δεν θα μας άφηνε σε ησυχία μέχρι να μας αποτελειώσει. Μετά ήρθαν στην εξουσία οι γόνοι τής αρχικής συμμορίας …Οι Κωστάκηδες, οι Γιωργάκηδες και οι Ντορούλες. Η μόνη διαφορά με τους γονείς τους ήταν ότι αυτοί απλά δεν “χρωστούσαν” στη βασιλική οικογένεια. Ο “φάκελός” τους είχε περάσει σε άλλα “χέρια”. Δεν χρωστούσαν στους “άνακτες”, αλλά δεν έπαυαν να είναι εκβιαζόμενοι από τα ίδια αφεντικά …Την ίδια Γερμανία, η οποία παρέμενε – ελέω Αμερικανών – η κάτοχος ολόκληρου του “φακέλου” τού εκβιασμού των ανωμάλων. Απλά, τα αφεντικά θα ήταν στο Βερολίνο και όχι σε κάποιο ελληνικό Παλάτι …

Ξανά ο ίδιος κύκλος …Μόλις θα ξεμπερδεύαμε μετά από έναν ακριβώς αιώνα από τα έξοδα των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων, θα μας έδιναν νέους Ολυμπιακούς Αγώνες, για να πορευτούμε στον επόμενο αιώνα …Νέα “μέθη”, νέες “τύψεις” και νέες “καρπαζιές”. Πάλι οι Έλληνες ένδοξοι απόγονοι των ένδοξων προγόνων τους …μέχρι να πάρουν τα δάνεια, για να κάνουν παραγγελίες στη ναζιστική Siemens. Μετά θα άρχιζαν τα βρισίδια και οι συκοφαντίες. Μετά θα γινόμασταν και πάλι οι τεμπέληδες, οι άχρηστοι και τα παράσιτα.

Από εκείνους τους Αγώνες και μετά μας πήρε η “κατηφόρα” των γόνων …Νέα “χρέη” τής νέας γενιάς ηγετών …Κωστάκης, Γιωργάκης, Ντορούλα και το κακό συναπάντημα …Όλοι οι άνθρωποι της Siemens. Όμως, η βασική “αρχή” τής συμμορίας ήταν πάντα η ίδια: Δημιουργούμε χρέη απέναντι στη Γερμανία, αλλά δεν απαιτούμε την αποπληρωμή των δικών της. Η συμμορία ακόμα και στην νέα εκδοχή της δεν έκανε ποτέ καμία κίνηση για να διεκδικήσει το αναγκαστικό δάνειο της Κατοχής και βέβαια τις γερμανικές αποζημιώσεις. Ποιος θα τα διεκδικούσε; Ο Υπουργός Εξωτερικών τού Κωστάκη, ο οποίος ήταν κολλητός τού Μητσοτάκη και ήταν ο αρχιδωσίλογος της Κοζάνης; …Ο θείος τού Παπακωνσταντίνου, που μας έβαλε στο Μνημόνιο;

Με ποιον Πρόεδρο της Δημοκρατίας θα γινόταν αυτή η διεκδίκηση; Με τον γελοίο Παπούλια, που όλη του η ζωή και η οικογένειά του είναι ταυτισμένη με τα γερμανικά συμφέροντα; Με τον ανήλικο αντιστασιακό και τον μεσήλικα αντιχουντικό “ήρωα” των φοιτητικών αγώνων; Η Ελλάδα είχε μπει ήδη σε μια “παγίδα” θανάτου. Με αυτά και τα άλλα φτάσαμε στη νέα “λυπητερή”. Συνολικά έχουμε: 23 + 140 + 70 δις = 233 δις …διαπιστωμένα μέχρι τώρα …Χρέη, τα οποία δημιουργήθηκαν απλά, για να ξεπληρωθούν στο ακέραιο “σκουπίδια” των τοκογλύφων.

Παραπάνω από το 60% αυτού του χρέους ήταν “σκουπίδια” των τοκογλύφων …”Σκουπίδια”, τα οποία η Ελλάδα μπορούσε – χωρίς να χρεωθεί πιστωτικό “γεγονός” – να περισυλλέξει από τη δευτερογενή αγορά στο 30 % της ονομαστικής τους αξίας …Μια ενέργεια, την οποία ο Καραμανλής απέφυγε να κάνει κατόπιν εντολής τής Γερμανίας και του Τρισέ …Μια ενέργεια, την οποία ούτε ο Γιωργάκης δεν έκανε …Χρυσοφόρα “σκουπίδια” μόνον οι Γερμανοί και οι Εβραίοι έχουν το δικαίωμα να συλλέγουν. Με τους πιο ήπιους υπολογισμούς, θα γλίτωνε, επί του ποσού των 233 δις, ένα ποσό τουλάχιστον 60 δις ευρώ …Μόνον, δηλαδή, εξαιτίας αυτού του δόλιου χειρισμού, Κωστάκης και Γιωργάκης μας κόστισαν 60 δις ευρώ …Τουλάχιστον 60 δις μας κόστισε ο κοιλιόδουλος των χασαποταβερνών και ο “δρομέας” με τα κολάν.

…Η συμμορία και πάλι στον γνωστό της ρόλο. Πώς πλήρωσε αυτά τα “σκουπίδια” που μας φόρτωσαν οι τοκογλύφοι και οι Γερμανοί, χωρίς ποτέ να ελεγχθεί η νομιμότητά τους; …Με δανεισμό τού ελληνικού κράτους …Με ενυπόθηκα δάνεια, τα οποία θα “βουλιάξουν” στη φτώχεια όλες τις επόμενες γενιές των Ελλήνων. Οι φτωχοί Έλληνες, οι οποίοι προίκιζαν Γερμανούς “πρίγκιπες”, θα συνέχιζαν να κάνουν τα ίδια. Από ποιους δανείστηκαν, για να πληρώσουν τα “σκουπίδια”; …Απ’ αυτούς που μας “βοηθάνε” εδώ και έναν αιώνα …Από τους Γερμανούς κυρίως. Η Ελλάδα, δηλαδή, ξεπλήρωσε σε “χρυσάφι” τα “σκουπίδια” των τοκογλύφων, για να γίνει στο τέλος “αποικία” χρέους τής Γερμανίας …Ο απόλυτος θρίαμβος των ΝΑΖΙ αφεντικών των Καραμανλήδων.

Αυτό, το οποίο δεν κατάφεραν να κάνουν με τα τανκς, το καταφέρνουν και πάλι με τον ίδιο τρόπο. Με έναν δικό τους Πρέσβη, μια δική τους πουτάνα και έναν δικό μας πούστη. Πάντα – και σε όλες τις συνθήκες – αυτός είναι ο κανόνας που ισχύει …και ο νοών νοείτω. Τα “ενυπόθηκα” χρέη, δηλαδή, τα οποία η Γερμανία εμφανίζει σαν δείγμα “αλληλεγγύης” και δήθεν “βάρος” τής Ελλάδας στον Γερμανό πολίτη, είναι στην πραγματικότητα το ακριβώς αντίθετο. Αυτά τα χρέη ήταν το “δώρο” τής συμμορίας προς τη Γερμανία …”Δώρο”, γιατί οι Γερμανοί  με αυτόν τον φτηνό τρόπο “μπαίνουν” ως επικυρίαρχοι στην πατρίδα μας. Με χρέη, τα οποία δημιούργησαν μόνοι τους, με διαφθορές, εκβιασμούς και απειλές και μας ανάγκασαν να νομιμοποιήσουμε, μας υποτάσσουν …Τα ίδια κόλπα, τα οποία έκαναν και την πρώτη φορά με τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ό,τι ακριβώς έκαναν το 1897. Με αυτά τα χρέη η Γερμανία θα μεταχειρίζεται την Ελλάδα σαν αποικία της. Επιχειρούν σήμερα να κάνουν αυτό, το οποίο πέτυχαν στο παρελθόν να κάνουν με τον γερμανικής έμπνευσης Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο …Τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο, τον οποίο είχαμε στην Ελλάδα για 81 χρόνια …Από το 1897 μέχρι το 1978. Αυτή η επιτροπή, με τον τίτλο Δ.Ο.Ε, δεν διαφέρει σε τίποτε από τη γνωστή “Τρόικα” ή τους “Θεσμούς” τού Τσίπρα. Τα παλιά σπίρτα, αλάτια και οινοπνεύματα θα γίνουν σήμερα διόδια εθνικών οδών, ΕΝΦΙΑ, φόροι αεροδρομίων κλπ.. Όπως είπε και ο Σόιμπλε: οι Έλληνες δεν θα μπορέσουν να “ξεφορτωθούν” τους Γερμανούς για όσο διάστημα υπάρχει το χρέος.

Η Ελλάδα θα είναι ελεύθερη να αποφασίζει μόνη της την πολιτική που θα ακολουθήσει, όταν αποπληρώσει το 70% ενός “καλπάζοντος” χρέους …δηλαδή ΠΟΤΕ …Ούτε καν σε 81 χρόνια. Κατάλαβε ο αναγνώστης για πόσο μεγάλη υποκρισία και “δούλεμα” μιλάμε; Την ίδια ώρα που οι ηττημένοι Γερμανοί υποτίθεται έπεφταν στα “γόνατα”, για να “κουρέψει” η Ελλάδα το χρέος τους ή να μην απαιτήσει τις πολεμικές αποζημιώσεις, οι ίδιοι άνθρωποι, ως “Τροϊκανοί” τού Δ.Ο.Ε., “βασάνιζαν” τους Έλληνες μέσα στην Ελλάδα. Την ώρα που ο Καραμανλής υπέγραφε στην Ευρώπη το γερμανικό “κούρεμα”, σε κτίριο της οδού Στησιχόρου – πίσω ακριβώς από το Παλάτι των Γερμανών βασιλέων – Γερμανοί “Τόμσεν” του Δ.Ο.Ε. εξακολουθούσαν και “μάζευαν” τα χρήματα των φτωχών Ελλήνων από το Μονοπώλιο.

Τώρα μπορεί να καταλάβει κάποιος πόσο μεγάλο κακό έκανε η μισητή απ’ όλους τους Έλληνες Φρειδερίκη. Μπορεί να καταλάβει πόσο προδοτική ήταν εκείνη η συμμορία των ανώμαλων για την Ελλάδα. Για πάνω από μισό αιώνα η Γερμανία – χάρη στη Φρειδερίκη – ελέγχει απόλυτα την Ελλάδα, εξαιτίας των επιλογών της. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος πώς θα μπορούσε να ήταν η Ελλάδα, αν είχε μια πραγματικά πατριωτική ηγεσία, η οποία δεν εκβιαζόταν από τους Γερμανούς. Πώς θα ήταν η Ελλάδα, αν δεν πλήρωνε τα παράνομα χρέη, τα οποία μας οδήγησαν στη Χούντα; Πώς θα ήταν η Ελλάδα, αν πήγαιναν οι Έλληνες ηγέτες στην οδό Στησιχόρου και έδιωχναν με τις κλωτσιές τα απομεινάρια των Ναζί και τους υποκριτές συμμάχους, οι οποίοι μας πίεζαν – για ανθρωπιστικούς λόγους – να υπογράψουμε το γερμανικό “κούρεμα”; Πώς θα ήταν η Ελλάδα, αν δεν έπεφτε στην “παγίδα” των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, που “έσωσε” μόνον τη Γερμανία και κανέναν άλλον; …Αν δηλαδή δεν είχε φορτωθεί τα 30 δις του πιο ακριβού ολιγοήμερου “πάρτι” στον κόσμο; …

Δυστυχώς, όμως, η Ελλάδα ήταν προδομένη απ’ όλους. Οι ηγέτες της δεν ήταν πατριώτες …”Γιουσουφάκια” των αμερικανογερμανικών μυστικών υπηρεσιών ήταν. Ενώ πήραν τις αποζημιώσεις από την Ιταλία και τη Βουλγαρία, τη Γερμανία δεν τολμούσαν να την ενοχλήσουν. Δεν την ενόχλησαν ούτε μετά την ενοποίησή της, όπως προβλεπόταν από τις Διεθνείς Συνθήκες …Όπως προβλεπόταν από αυτούς, οι οποίοι είχαν υπογράψει τις συμφωνίες και δεσμεύονταν απ’ αυτές …Δεσμεύονταν αυστηρά, όπως πάντα τονίζει ο Σόιμπλε για τη “βαρύτητα” που έχουν οι διακρατικές συμφωνίες και οι υπογραφές των ηγετών. Η έννοια όμως της “υποχρέωσης” είναι για τη Γερμανία – όπως φαίνεται – μια έννοια περίπλοκη, η οποία εξαρτάται από την ταυτότητα αυτού που αφορά…

…Όταν αυτές οι υποχρεώσεις των υπογραφών αφορούν τη Γερμανία, δικαιολογούν λίγη “τρελίτσα” …Η υποκρισία τής βαρβαρότητας σε όλο της το μεγαλείο. 4.500.000 χρυσές λίρες Αγγλίας ήταν το αναγκαστικό δάνειο, το οποίο, σύμφωνα με δημοσίευμα του Spiegel, μεταφράζεται σε σημερινά 54 δις ευρώ, χωρίς τους τόκους. Σύμφωνα με πόρισμα του ελληνικού Υπουργείου Οικονομικών, το οποίο παραμένει απόρρητο, παρά το γεγονός ότι μέρος του διέρρευσε στον Τύπο, το συνολικό ποσό των ελληνικών απαιτήσεων απέναντι στη Γερμανία φτάνει στα 162 δισ. Ευρώ …επίσης χωρίς τους νόμιμους τόκους. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των χρημάτων έπρεπε να έχει αρχίσει να καταβάλλεται από την ώρα που οι “βαριοπούλες” πελεκούσαν το Τείχος τού Βερολίνου …ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΙΚΟΙ θα ήταν όλοι οι προϋπολογισμοί τής Ελλάδας από το 1990 και μετά.

Πώς όμως θα είναι τέτοιοι, όταν την εξουσία στην Ελλάδα την έχουν οι αρχικές επιλογές τής μισητής Πρωσίδας; Πώς όμως θα ήταν τέτοιοι, όταν την κυβερνούσαν οι  Καραμανλήδες, οι Μητσοτάκηδες και οι Παπανδρέου; Πώς θα είναι η Ελλάδα ένα πλούσιο κράτος-πρότυπο, όταν έχει ηγεσίες που τις “δουλεύουν” μέχρι και οι κλητήρες στις Πρεσβείες; Ξανά στην ίδια “κόλαση” ο λαός …Ένας λαός, ο οποίος έχει υποταχθεί απολύτως στους ανώμαλους. Ξανά οι Έλληνες στα “σκλαβοπάζαρα” της Γερμανίας. Ξανά, εξαιτίας κάποιου νέου Κωνσταντίνου Καραμανλή, “αφρός” από το ανθρώπινο δυναμικό τής ελληνικής κοινωνίας “μετακινείται” για την επιβίωσή του στη Γερμανία.

Στην εποχή τής ανασυγκρότησης της Ευρώπης και της βιομηχανικής παραγωγής στέλναμε στη Γερμανία πολύτιμους τεχνίτες όλων των ειδών. Στη μεταβιομηχανική εποχή τής Νέας Τάξης οι τεχνίτες δεν έχουν αξία, αλλά έχουν αξία οι επιστήμονες. Τώρα αυτοί έχουν σειρά για “εξαγωγή”. Από την εποχή που μπήκαμε στο Μνημόνιο, χιλιάδες Έλληνες γιατροί, μηχανικοί και επιστήμονες όλων των ειδών “μετανάστευσαν” στη Γερμανία …Τώρα Καζαντζίδης δεν υπάρχει για να τους “κλάψει” ομαδικά, αλλά υπάρχει το Facebook, για να μεταφέρει τα “κλάματά” τους.

…Να μην ξεχάσουμε βέβαια σε αυτά τα χρήματα να προσθέσουμε και τα έξοδα των “μαγαζιών” τής συμμορίας: Η ΝΔ χρωστάει 105.000.000 ευρώ στην Αγροτική Τράπεζα (λήξη σύμβασης το 2013) και 15.000.000 ευρώ στην Τράπεζα Πειραιώς (λήξη σύμβασης το 2015). ΣΥΝΟΛΟ: ΝΔ 120.000.000 ΕΥΡΩ !!! Το ΠΑΣΟΚ χρωστάει 96.800.000 ευρώ στην Αγροτική Τράπεζα (λήξη σύμβασης το 2013), 10.000.000 ευρώ στην Marfin Βank (λήξη σύμβασης το 2015) και 5.000.000 ευρώ στην Τράπεζα Πειραιώς (λήξη σύμβασης το 2015). ΣΥΝΟΛΟ: ΠΑΣΟΚ 111.800.000 ΕΥΡΩ. ΤΑ δύο κόμματα μαζί …231.800.000 ΕΥΡΩ.

Αυτά είναι χρέη μόνον των κομμάτων. Ας φανταστεί ο αναγνώστης για πόσα χρήματα μιλάμε, αν προσθέσει κάποιος και τις άπειρες επιχορηγήσεις, τις οποίες έλαβαν τα κόμματα κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης …Τακτικές και έκτακτες …Επιχορηγήσεις εκλογών. Θυμάται κανείς τα χιλιάδες λεωφορεία, τα οποία περιφέρονταν στην Ελλάδα, για να εμφανίζονται οι ανώμαλοι και οι μεθύστακες σαν λαοφιλείς ηγέτες; Θυμάται κανένας τα αεροπλάνα, τα οποία ναύλωναν οι συμμορίτες, προκειμένου να κουβαλάνε κόσμο από το εξωτερικό για να ψηφίσει; Θυμάται κανένας τους τόνους εντύπων που πήγαιναν στα σκουπίδια μόνο και μόνο για να δίνουν παραγγελίες σε “εκδοτικές επιχειρήσεις” ημετέρων; …Μιλάμε για “ακρίδα” …Δεν μας πρόδιδαν μόνο …Τους πληρώναμε για να το κάνουν με τον απόλυτα οργανωμένο και δαπανηρό τρόπο.

“Έλεος…”, θα έλεγε κάποιος …”πόσο πλούτο, τέλος πάντων, έπρεπε να βγάλει αυτή η χώρα και ο λαός της, για να δώσει κάποια “ψίχουλα” στους πολίτες της; Ευλογημένος είναι ο τόπος, δεν είναι “μαγικός” …Μια μικρή γωνιά τού Πλανήτη είναι …Δεν έχει απεριόριστες δυνατότητες στην παραγωγή πλούτου …Πόσο ν’ αντέξει; Επί μισό αιώνα προσπαθεί να συντηρήσει τον ελληνικό πληθυσμό και να χρηματοδοτήσει τη χώρα τής Bild …Πιο πολλά μάλιστα έχει απολαύσει η Γερμανία από την ίδια την Ελλάδα σ’ ό,τι αφορά τη νομή αυτού του πλούτου.

Κατάλαβε ο αναγνώστης πόσο μεγάλη “μπίζνα” ήταν αυτή η χώρα για τη γερμανική οικονομία; Κατάλαβε γιατί οι Γερμανοί μάς είχαν “κουβαληθεί” από την πρώτη ώρα τής Επανάστασης; …Για να “βοηθήσουν” ήρθαν, και αυτό για τους κακόβουλους και κερδοσκόπους Γερμανούς σημαίνει συγκεκριμένα πράγματα …Οι ομοεθνείς τού Σόιμπλε έχουν μια ιδιόμορφη άποψη για την έννοια της “βοήθειας” και της “αλληλεγγύης” …Ακόμα “βοηθάνε” τους κακομοίρηδες τους Κέλτες στη Βρετανία …και γι’ αυτό δεν φεύγει η γερμανική συμμορία τής Βικτωρίας. Τα ίδια έκαναν και στην πολύ αδύναμη Ελλάδα τής Απελευθέρωσης. Ήταν τόσο “Φιλέλληνες”, που κουβαλήθηκαν σχεδόν αποκλειστικά από τη Γερμανία χιλιάδες “εθελοντές” …που στο τέλος έγιναν δυνάμεις κατοχής. Όλα τα “σκουπίδια” από τη Βαυαρία και τα υπόλοιπα γερμανικά κρατίδια της Πρωσίας και της Σαξονίας μαζεύτηκαν στην Ελλάδα σαν “Φιλέλληνες”. Η Ελλάδα έπρεπε να τους ταΐζει, να τους ποτίζει και να τους “προικίζει” όταν έφευγαν. Μόνιμη και σίγουρη “πηγή” άντλησης πλούτου ήταν γι’ αυτούς η Ελλάδα.

Αυτοί είχαν ξεκινήσει τη “φάμπρικα” να δανείζονται στο όνομα της Ελλάδας, για να πληρώνονται οι ίδιοι. Οι Έλληνες πεινούσαν και οι Φιλέλληνες πλούτιζαν. Αυτοί δημιουργούσαν συνεχώς τα χρέη, για να παραμένουν στην Ελλάδα με “εντολή” και κατ’ απαίτηση των δανειστών. Αυτοί, με τις εκάστοτε “Φρειδερίκες”, επέλεγαν τους Κωλέτηδες, τους Βενιζέλους, τους Καραμανλήδες και τους Μητσοτάκηδες για να τους εξυπηρετούν και βέβαια να τους διατηρούν στις θέσεις τους. Αυτοί δίκαζαν Κολοκοτρώνηδες και σκότωναν Καποδίστριες. “Τρύπωσαν”, δηλαδή, σαν “Φιλέλληνες” και στη συνέχεια, επειδή δεν ήθελαν να φύγουν, έπαιρναν από τους ομοεθνείς τους τοκογλύφους δάνεια, για να μονιμοποιηθούν οι ίδιοι στην Ελλάδα ως τοποτηρητές των δανειστών.

Από τότε ξεκίνησε ένας “καρκίνος”, τον οποίο οι Έλληνες ήταν βέβαιο ότι δεν θα τον ξεφορτώνονταν εύκολα …Καθόλου εύκολα, ειδικά όταν μιλάμε για παράσιτα οπλισμένα και δολοφονικά και τα οποία είχαν πάντα τις “πλάτες” της πατρίδας τους, η οποία θησαύριζε από τον παρασιτισμό τους. Αυτά τα κακομαθημένα γερμανόφωνα “παράσιτα” από τον καιρό τού Ναυπλίου “εφεύραν” τον μύθο τής “Ψωροκώσταινας”, για να μην έχουν απαιτήσεις οι Έλληνες. Από την αρχή είχαν βάλει στόχο να τους πείσουν πως είναι φτωχοί και δεν πρέπει να έχουν απαιτήσεις …Η Ελλάδα ήταν πάντα φτωχή μόνον για τους Έλληνες. Αυτό, δηλαδή, το οποίο συμβαίνει σήμερα με τον Τόμσεν ή την Λαγκάρντ, που η Ελλάδα τους πληρώνει τους χρυσούς και αφορολόγητους μισθούς, για να υπολογίζουν οι ίδιοι τους μισθούς των Ελλήνων στα 300 ευρώ.

Αυτά λοιπόν δεν είναι πρωτοφανή …Αυτά τα έκαναν πάντα οι Γερμανοί από την πρώτη ώρα της κατ’ όνομα μόνον “Απελευθέρωσης”. Από τη πρώτη ώρα, που έπεσαν πάνω στην Ελλάδα σαν πεινασμένα “κοράκια”, τα ίδια κάνουν. Μόνοι τους έπαιρναν τα δάνεια των Ελλήνων και αφού με τη διαφθορά τους τα έκαναν επαύλεις στη Γερμανία, στη συνέχεια κατήγγειλαν τους Έλληνες για “κακοπληρωτές”. Οι Έλληνες σχεδόν δεν είδαν τίποτε απ’ αυτά, τα οποία οι ξένοι θεωρητικά τους δάνειζαν. Ούτε καν έφταναν τα δάνεια στην Ελλάδα …Απευθείας πληρώνονταν οι βαυαρικές χλιδές στη Βαυαρία …Όπως τώρα, που τα ελληνικά δάνεια έγιναν επαύλεις των στελεχών τής Siemens στο Μόναχο …Τίποτε δεν αλλάζει …Μόνον κάτι κουφώματα και οι θερμαινόμενες πισίνες σε αυτές τις επαύλεις.

«Τα δάνεια», γράφει ο Μακρυγιάννης, «εμείς δώσαμεν υπόσκεση ότι τα δανειστήκαμεν και η Μπαυαρία τα ρούφηξε με τον Αρμασπέρη και συντροφιά. Εις την Πάτρα τον ζωγράφισαν και τον έκαψαν σαν τον Γιούδα για την καλοσύνη οπούκαμεν εις την Ελλάδα. Κι ο θεός ξέρει τα υστερνά μας. Όμως η καλή μέρα φαίνεται από την αυγή». Μα κι ο Γούδας βεβαιώνει, πως τα δάνεια πήγανε στην τσέπη των Βαυαρών. «Ωκοδομήθηκαν», λέει, «στιλπνοί περί το Μόναχον επαύλεις, ενώ οι μεν αγωνισταί απέθνησκον επί της ψάθης αι δε χήραι και τα ορφανά αυτών δεν είχον πως να κρύψωσι την γυμνότητα των» …Με τόσους “Κωνσταντίνους”, που μας έχουν προδώσει, περισσότερο για “Πουστοκώσταινα” φέρνει παρά για “Ψωροκώσταινα”.

Ακόμα και η γερμανική “εκπαίδευση” στη διαφθορά δεν είναι πρωτοφανής. Οι Γερμανοί πάντα ήταν οι “εκπαιδευτές” όχι μόνον των Καραμανλήδων εξουσιαστών, αλλά και των Πρετεντέρηδων προπαγανδιστών. Αυτοί, οι οποίοι μας “καταγγέλλουν” πάντα σαν διεφθαρμένους, ήταν εκείνοι, οι οποίοι έφερναν πάντα τη διαφθορά στην Ελλάδα. Δικοί τους άνθρωποι ήταν πάντα οι “Χριστοφοράκοι”, οι οποίοι στην πραγματικότητα ήταν “Χρηματοφοράκοι” τής διαφθοράς. Ο Π. Χαλκιόπουλος, με το δίκιο του, έγραφε πως «οι Βαυαροί πρώτοι μας έδωκαν το παράδειγμα της καταχρήσεως, του σφετερισμού και της σπατάλης των δημοσίων». Ας προσπαθήσει κάποιος να κάνει αναγωγές όλων αυτών των ποσών αυτών σε σημερινά χρήματα και θα εκπλαγεί από τα μεγέθη τους.

Αυτή η βαυαρική “τεχνική” επαναλαμβάνεται μέσα στον χρόνο. Όπως κάποτε ο Γερμανός Άρμανσμπεργκ δανειζόταν από τους διεθνείς τοκογλύφους χρήματα στο όνομα – αλλά εν αγνοία – της Ελλάδας, για να πληρώνονται οι ομοεθνείς του “Φιλέλληνες μπράβοι” και οι ντόπιοι συνένοχοί του, έτσι έκανε και ο πράκτορας των Γερμανών Σημίτης ενάμιση αιώνα μετά …Δανειζόταν χρήματα στο όνομα της Ελλάδας, για να πληρώνονται γερμανικές εταιρείες και να παίρνουν οι τοπικοί δωσίλογοι τις προμήθειές τους. Οι τοκογλύφοι, οι οποίοι τους δάνειζαν για να πλουτίσουν δια μέσου της Ελλάδας, με τον τρόπο αυτόν δεν έπαψαν ποτέ να είναι τα αφεντικά τής “κακοπληρώτριας” Ελλάδας.

Τότε οι Γερμανοί για τα ελληνικά δάνεια απευθύνονταν στους Σιωνιστές Ρικάρντο του Ρότσιλντ και σήμερα οι ίδιοι Γερμανοί απευθύνονται για τα ίδια δάνεια στους Σιωνιστές τής Goldman Sachs του ίδιου Ρότσιλντ. Και τότε με τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο “έσωζαν” τους τραπεζίτες και υπέτασσαν την Ελλάδα και τώρα με την Τρόικα τους ίδιους τραπεζίτες “σώζουν”, με το ίδιο κόστος για την Ελλάδα. Οι Γερμανοί απλά είναι υποχρεωμένοι να απειλούν την Ελλάδα, γιατί αυτοί είναι οι “ενδιάμεσοι” εγκληματίες που “συνδέουν” τους τοκογλύφους με την Ελλάδα. Μπορεί, δηλαδή, ακόμα και να μην αλλάζουν καν ονόματα στα έγγραφα που ανταλλάσσουν μεταξύ τους. Κατάλαβε ο αναγνώστης τον λόγο που βάζουν με την Bild τους απλούς Γερμανούς να μας βρίζουν σαν άχρηστους και απατεώνες; …Για να προλάβουν τους Έλληνες, πριν αυτοί αρχίσουν να κατηγορούν τους εγκληματίες Γερμανούς για τη συνεργασία τους με τη διεθνή σιωνιστική τοκογλυφία.

Η κυβέρνηση-Τσίπρα στον ρόλο που κάποτε έπαιξε η Χούντα.

…Το μεγάλο “πλυντήριο”.

 

Τώρα είναι φανερό ότι μπαίνουμε στην δεύτερη φάση τού εγκλήματος της Μεταπολίτευσης …Στη φάση που πρέπει οι πραγματικοί εγκληματίες να σβήσουν τα ίχνη τους και – αν μπορούν – να “φορτώσουν” το έγκλημά τους σε κάποιο “κορόιδο” …Τώρα που “έπεσαν” οι υπογραφές των Μνημονίων και των δανείων από τους “συμμορίτες”, θα πρέπει οι εγκληματίες να σωθούν από την οργή τού κόσμου, η οποία είναι καθαρά θέμα χρόνου να ξεσπάσει, εξαιτίας των συνεπειών τού Μνημονίου …Όταν πραγματικά θα αποκαλυφθούν οι συνέπειες αυτών των εγκλημάτων και δεν θα υπάρχουν ούτε μισθοί ούτε συντάξεις για να δοθούν στον ταλαίπωρο λαό.

Αποτελεί λοιπόν επιτακτική ανάγκη η διάσωση αυτής της συμμορίας …Η διάσωση αυτής της υπερπολύτιμης συμμορίας. Πετυχημένη πρακτική δεν έχεις λόγο να την αλλάξεις και όλοι αυτοί γνώριζαν πώς να επιχειρήσουν μια νέα διάσωση, εφόσον την είχαν δοκιμάσει επιτυχώς κι άλλη φορά. Για να σωθεί εκ νέου η συμμορία, θα έπρεπε απλά να επαναλάβουν τις παλιές τεχνικές διάσωσής της …Τεχνικές, οι οποίες θα έχουν ως στόχο να την προστατεύσουν σε ένα κρίσιμο διάστημα και εν καιρώ να “αποκαταστήσουν” τη φθαρμένη εικόνα της …Μέσω της διάσωσης της συμμορίας να διατηρούν και οι ίδιοι τον έλεγχο της Ελλάδα στο μέλλον.

“Μεταφερόμαστε”, δηλαδή, στην προ Χούντας εποχή, όπου η ίδια συμμορία, αφού είχε επίσης υπογράψει βασιλικές προίκες, Μνημόνια και δάνεια, σχεδίαζε τη “διαφυγή” της, “φορτώνοντας” τα πάντα στη Χούντα. Σε αυτό το σχέδιο “διαφυγής” δεν ήταν μόνοι τους οι συμμορίτες, εφόσον ήταν απαραίτητοι στα αφεντικά. Δεν θα ήθελαν αυτά τα αφεντικά να αφήσουν τους συνεργάτες τους εκτεθειμένους σε κίνδυνο και δεν τους συνέφερε να το κάνουν, εφόσον μπορούσαν μέσα σε λίγα χρόνια να τους ξαναχρησιμοποιήσουν, χωρίς να συμβεί το παραμικρό …Λίγο “ξέπλυμα” ήθελαν μόνον σε κάποια “κολυμπήθρα” του Σιλωάμ της “αλλοδαπής” και θα ήταν πάλι σαν “καινούργιοι”.

Όπως έφυγε ο ανώμαλος θείος ως βρόμικος Τριανταφυλλίδης και γύρισε σαν πεντακάθαρος “σωτήρας”, έτσι μπορεί να γίνει και με τον ανιψιό …Τον ανιψιό, ο οποίος μάλιστα ήταν “θύμα” δολοφονικής απόπειρας …προφανώς για τον “πατριωτισμό” του. Γι’ αυτόν τον λόγο τον βαστάνε τώρα στη Βουλή …Του εξασφαλίζουν την ασυλία και τον έχουν στην αναμονή μέχρι να “επιστρέψει”. Τώρα, δηλαδή, είναι η περίοδος του “γκολφ” για τον ανιψιό. Γνωρίζει από την αρχή ότι η “σωτηρία” του είναι ο Τσίπρας και τον “δουλεύει”. Περιμένει να “καεί” ο “πιτσιρικάς”, για να τον “καλέσουν” τα αφεντικά …Τα αφεντικά, τα οποία στο μεταξύ μεριμνούν για τον σχεδιασμό διαφυγής τών υπόλοιπων εγκληματιών …Τα αφεντικά, τα οποία κάποτε βρήκαν κάποιους ασήμαντους Συνταγματάρχες για να γλιτώσουν τους “εκλεκτούς” τους και σήμερα βρήκαν κάποιους επίσης ασήμαντους Σταλινικούς για να κάνουν ξανά τη δουλειά τους.

Όσο κι αν αυτό το οποίο θα πούμε φαίνεται παράξενο, η κυβέρνηση-Τσίπρα έχει προβλεφθεί να παίξει τον ρόλο αυτόν, τον οποίο έπαιξε στην προηγούμενη όμοια “παράσταση” η Χούντα …Τον ρόλο αυτού, ο οποίος θα “σπάσει” το μονοπώλιο της εξουσίας τής συμμορίας, μόνο και μόνο για να “χρεωθεί” μια μεγάλη “ανωμαλία” …Μια “ανωμαλία” αναπόφευκτη, εφόσον οι συνέπειες των εγκλημάτων τής συμμορίας είναι ανυπολόγιστες. Αυτός θα χρεωθεί τα ΠΑΝΤΑ και αυτό θα επιτρέψει στους εγκληματίες να γυρίσουν σαν “σωτήρες” …Αυτός θα παίξει τον “κυρωτικό” εκείνο ρόλο, τον οποίο έχει ανάγκη η συμμορία και οι προστάτες της, προκειμένου να “μονιμοποιηθούν” και να νομιμοποιηθούν τα εγκλήματά τους. Τι σημαίνει αυτό; …Επανάληψη της διάσωσης των “εκλεκτών” …Ίδιοι στόχοι, διαφορετική “προσέγγιση” επίτευξής τους.

Το 1967 η Ελλάδα – με δανεικά – είχε τυπικά ρυθμίσει την αποπληρωμή των χρεών της στους Γερμανούς και η Χούντα έπρεπε να “στηθεί”, ώστε να “μεταφέρει” την “υποχρέωση” εκείνη σε μια τραγική καθημερινότητα για τον λαό. Είχε “στηθεί” σαν “σκιάχτρο”, για να μην αντιδράσει βίαια ο λαός από τις συνέπειες εκείνης της πληρωμής, οι οποίες ήταν δυσβάστακτες …Το αντίστοιχο, δηλαδή, που γίνεται σήμερα. Το 2015 η Ελλάδα έχει ήδη δανειστεί, για να αποπληρώσει άμεσα το σύνολο των παράνομων χρεών της και στη πραγματικότητα έχει “μετακινήσει” το πρόβλημα στο μέλλον …Έχει μετακινήσει το πρόβλημα στις “πλάτες” των επόμενων γενεών.

Αυτό το δυσοίωνο σε βαθμό τρόμου μέλλον πρέπει να διαχειριστούν και – όπως είναι φυσικό – όλοι φοβούνται την λαϊκή αντίδραση. Όλα είναι ίδια με τις ημέρες πριν τη Χούντα και απλά ακολουθείται μια κάπως διαφορετική τακτική. Απλά η Χούντα θα κατέστειλε με τη βία την οργή τού λαού απέναντι στους εγκληματίες που δημιούργησαν το χρέος, ενώ η κυβέρνηση-Τσίπρα θα εξέφραζε η ίδια την “οργή” τού λαού, ο οποίος όμως θα αναγνώριζε το χρέος αυτό. Η Χούντα θα “συμπίεζε” την οργή – αν χρειαζόταν – , ενώ η κυβέρνηση-Τσίπρα θα την “αποσυμπίεζε” – αν χρειαζόταν – …Διαφορετική τακτική, ίδιος όμως στόχος, που ήταν και είναι ο έλεγχος των αντιδράσεων του λαού …Διαφορετική “αφετηρία”, αλλά όμοιος “τερματισμός”…

…Γιορτή είχε η συμμορία με τη νίκη τού Τσίπρα στις εκλογές …Γιορτή, που δεν κρυβόταν. Γι’ αυτόν τον λόγο ο υπέργηρος Μητσοτάκης εμφανίστηκε στη Βουλή …Ο Αποστάτης, ο οποίος μας οδήγησε στο reset τής Χούντας, πήγε να δει με τα “μάτια” του και το reset τής Μεταπολίτευσης …Μιλάμε για τη “γιορτή” τής Δημοκρατίας. Αν δεν υπήρχε το “ατυχές” εγχείρημα του ηλίθιου γιου τής Μαργαρίτας να ιδρύσει το δικό του κόμμα και να αποτύχει να εισέλθει στη Βουλή, η συμμορία θα “γιόρταζε” τον απόλυτο θρίαμβό της …Όλοι οι γόνοι, οι οποίοι πρόδωσαν τον λαό, κατάφεραν και είχαν μπει μέσα στη Βουλή με ψήφους αυτού του λαού. Ούτε οι γονείς τους τα είχαν καταφέρει τόσο “καλά” …Οι προδότες μέσα στη Βουλή με κρατικό μισθό και βουλευτική ασυλία. Ούτε βάρκες φυγάδευσης – σαν του Μητσοτάκη – ούτε ψεύτικα διαβατήρια – σαν του Καραμανλή – ούτε “κρυφτό” στις σοφίτες – σαν τον Ανδρέα—.

Μιλάμε για “θρίαμβο” …Δύο συνονόματοι ανιψιοί τού ανώμαλου μέσα στη Βουλή …Δύο παιδιά τού Αποστάτη μέσα στη Βουλή. Ο “κυρίαρχος” λαός και πάλι είχε “νικήσει”. Οι δανειστές και πάλι υπερήφανοι για τα έργα τους. Ο ελληνικός λαός και πάλι υπερχρεωμένος και υπόδουλος για τον επόμενο αιώνα. Η συμμορία και πάλι αποτελεσματική, έχοντας μάλιστα καταφέρει να διασώσει το σύνολο των μελών της. Και πάλι η ίδια μέθοδος …Έσωσαν πρώτα τον Καραμανλή με τον “χοντρό” φάκελο και στη συνέχεια θα σώσουν “πάνω” του και όλα τα “περιφερειακά”. Ακόμα και ο Γιωργάκης τού μεθύστακα σε κάποια στιγμή θα αποκατασταθεί …Ήδη προετοιμάζεται και η κόρη του να μπει στο “παιχνίδι”.

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ιδιαίτερα πονηρός, για να καταλάβει τι συμβαίνει με την κυβέρνηση-ΣΥΡΙΖΑ …Κατ’ όνομα μόνον είναι “αριστερή”. Το Παρακράτος τού δικομματισμού εξακολουθεί να κυβερνά με ένα νέο τσιπρικό “περιτύλιγμα”, το οποίο σε κάποια στιγμή θα “πεταχτεί” απλά ως “άχρηστο” κι “επικίνδυνο”. Το “περιτύλιγμα” είναι αυτό που είναι αριστερό, γιατί επί της ουσίας τον τομέα, ο οποίος ενδιαφέρει τη συμμορία, δεν τον άφησαν ελεύθερο. Αν δηλαδή ο τομέας αυτός είναι το “ταμείο”, το οποίο ενδιαφέρει τα αφεντικά-δανειστές, αυτό παρέμεινε υπό τον έλεγχο της δικής τους συμμορίας. Ούτε θεωρητικά δεν εμπιστεύονταν οι συμμορίτες σε κάποιους άσχετους να έρθουν σε επαφή με τα “απόκρυφα” του Υπουργείου Οικονομικών, των Τραπεζών, της ΕΛΣΤΑΤ ή των ασφαλιστικών ταμείων. Αυτά δεν φεύγουν από τον απόλυτο έλεγχο των αφεντικών ούτε για λόγους “βιτρίνας” …Ο Σόιμπλε προσωπικά αποφασίζει για όλα αυτά.

Τυπικά Πρωθυπουργός είναι ο Τσίπρας και ένας τέτοιος Πρωθυπουργός είναι πολύ μεγάλο το ρίσκο για τους δωσίλογους να πάρει στα χέρια του το ταμείο τού κράτους …Πρωθυπουργός των δευτερευόντων είναι ο Τσίπρας. Αυτός επιλέχθηκε για να ξεγελαστεί ο λαός και βέβαια για να “φορτωθεί” ο ίδιος τον “μουντζούρη” τής ανωμαλίας. Πραγματικά πρωθυπουργεύων είναι ο Δραγασάκης …Ο αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών των αχυράνθρωπων του Μητσοτάκη στην κυβέρνηση-Ζολώτα …Ο Χανιώτης “εκλεκτός” τού Μητσοτάκη …Ο “αριστερός”, ο οποίος στα νιάτα του διετέλεσε γραμματέας των Ελλήνων φοιτητών Λονδίνου …Γνήσιο “προϊόν” τού χαφιεδομάγαζου του ΚΚΕ …Ίδιος με τον μνημονιακό κομμουνιστή “πολυτελείας” Κύρτσο.

…Αυτός είναι που κάνει “κουμάντο” …Κανένα μυστήριο λοιπόν …Δεν λέμε τίποτε παράξενο, υπερβολικό ή μυστήριο …Δεν χρειάζεται να έχουμε μυστικές πληροφορίες για τα μέλη της. Τι “αριστερή”-Κυβέρνηση είναι αυτήν, όταν στα κρίσιμα “πόστα” τής οικονομίας – και άρα εκεί όπου παίζεται το παιχνίδι τής εθνικής μας ανεξαρτησίας – έχει τους ανθρώπους τού προδοτικού καθεστώτος τής Μεταπολίτευσης; …Είναι προφανές ότι αυτή η “αριστερή”-Κυβέρνηση ανέλαβε να “νομιμοποιήσει” όλα τα εγκλήματα της Μεταπολίτευσης …Είναι η “αριστερή”-Κυβέρνηση, η οποία, “μεθώντας” τον λαό με ψεύτικες υποσχέσεις, θα τον καθηλώσει στην απόλυτη αδυναμία …”Αριστερή”-Κυβέρνηση με Υπουργό Οικονομικών τον Βαρουφάκη; …Το “οικόσιτο” της δωσιλογικής οικογένειας των Αγγελοπουλαίων; …Τον γιο τού Βαρουφάκη, ο οποίος έκανε το ολυμπιακό “πάρτι” τής Χαλυβουργικής; …Τον κουμπάρο, φίλο και κολλητό όλων των μελών τής οικογένειας Παπανδρέου;

Αυτή είναι η “αριστερή” διαχείριση των προβλημάτων τής οικονομίας; …Με την Παναρίτη τού ΠΑΣΟΚ και του Γιωργάκη σύμβουλο στο Υπουργείο Οικονομικών; …Με σημιτικό σύμβουλο και πρώην στέλεχος του ΔΝΤ Ρουμελιώτη στο “τιμόνι” τού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας; …Με Διοικητή τής Τράπεζας τής Ελλάδας τον εκλεκτό τού Σημίτη, τον Στουρνάρα; …Με τον Χριστοδουλάκη στην ηγεσία τής πιο διεφθαρμένης τράπεζας της χώρας; …Με την Κατσέλη των Κολεγίων στην ηγεσία τής Εθνικής Τράπεζας; …Με τον Γεωργίου στο “τιμόνι” της ΕΛΣΤΑΤ; …Με τον Σπυρόπουλο στο “τιμόνι” τού ΙΚΑ; …Με τον Πασόκο τραπεζίτη Παναγόπουλο της ΓΣΕΕ “υπερασπιστή” των εργατικών δικαίων;

Αυτή είναι η “αριστερή”-Κυβέρνηση; Δηλαδή, αν έκανε κυβέρνηση ο πράκτορας των Γερμανών Σημίτης, πόσο διαφορετική θα ήταν; Αν έκανε κυβέρνηση ο Μητσοτάκης, πόσους απ’ αυτούς θα αντικαθιστούσε; Μπορεί – και για “ξεκάρφωμα” – να μην χρησιμοποιούσαν αυτοί οι δύο τόσο “δικούς” τους ανθρώπους σ’ αυτά τα πόστα. Μπορεί να είχαν την άνεση να επιλέξουν άγνωστους για τον κόσμο δικούς τους ανθρώπους. Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε αυτό δεν έκανε. Προφανώς τα αφεντικά δεν ρίσκαραν τίποτε παραπάνω απ’ όσα γνώριζαν …Ούτε καν στα τυπικά δεν έκαναν κάποια υποχώρηση. Η “αριστερή”-Κυβέρνηση, επειδή είναι πολύ “λαϊκή”, προσέλαβε την ίδια Lazard που είχαν οι προηγούμενοι όταν “πετσόκοψαν” τα ασφαλιστικά ταμεία, για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι και οι Γερμανοί.

Ακόμα και σε θέματα-“βιτρίνα” απολύτως εξυπηρετική η νέα Κυβέρνηση. Σε ανθρώπους, οι οποίοι είχαν μάθει να εκβιάζουν ανώμαλους, έπρεπε να τους διευκολύνουν. Δεν είναι δηλαδή περίεργο που στις ανθελληνικές επιθέσεις τού Σόιμπλε τον ρόλο τού “ήρωα” και εκφραστή τής ελληνικής “περηφάνιας” – να απαντάει για λογαριασμό τής Κυβέρνησης – τον έχει αναλάβει ο ουροπότης και καροτοφάγος Σακελλαρίδης. Απ’ όλους τους Έλληνες, που μπορούσε να χρησιμοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, στη θέση της “βιτρίνας” τού Κυβερνητικού Εκπροσώπου πήγε και έβαλε τον ανώμαλο Σακελλαρίδη; Γιατί να προκαλέσει σε ένα τόσο επουσιώδες ζήτημα; …Με την εντολή ποιων τοποθετήθηκε ο Σακελλαρίδης στο πόστο του;

Αυτή η κυβέρνηση έδειξε στην αρχή να παρασύρεται από τις “πονηράδες” των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών. Προεκλογικά, ως κόμμα, ενθαρρύνθηκε ν’ ακολουθεί μια αντιγερμανική ρητορεία τύπου Ανδρέα Παπανδρέου, προκειμένου να ερεθίσει τον εγωισμό τού λαού και με στόχο να κλέψει την ψήφο του …Ολόκληρο “θέατρο”, το οποίο περιλαμβάνει μέχρι και μουσική “υπόκρουση”, εφόσον η κυβέρνηση θα βαρούσε “νταούλια” για να “χορεύουν” οι “Αγορές” και βέβαια και οι Γερμανοί. Μέχρι και ο “Κοκός” μπήκε στο “χορό” και μας “δουλεύει”. Ο γιος τής Γερμανίδας Φρειδερίκης, ο οποίος ήταν από τους πρωταγωνιστές τής μεθόδευσης του 2004, “ξεσπαθώνει” εναντίον των συμπατριωτών του Γερμανών …Είναι κι αυτός “θαυμαστής” τής Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ …Είναι κι αυτός “πολέμιος” της Μέρκελ, ο οποίος την “μαλώνει”, επειδή δεν “σέβεται” τους Έλληνες. Μιλάμε για “παράσταση”, που, αν δεν ήταν τόσο τραγική για τους Έλληνες, θα άξιζε να ανέβει σε κάποιο θέατρο ως κωμωδία.

Τι περιμένουν λοιπόν όλοι αυτοί; …Την “ανωμαλία” …Την “ανωμαλία”, η οποία θα τους επιτρέψει να εμφανιστούν σαν “σωτήρες” …Και πάλι οι Αμερικανοί στον ρόλο των “σκηνοθετών”, με τους Γερμανούς στον ρόλο του προβοκάτορα, να επενδύουν από κοινού στο “κεφάλαιο”-Καραμανλής. Το σχέδιό τους ήταν απλό: Θα επαναλάμβαναν την ανωμαλία τής Χούντας. Θα απειλούσαν τον λαό με μια νέα εθνική περιπέτεια, η οποία θα τους επέτρεπε να επανέλθουν σαν “σωτήρες”. Όπως η πτώχευση του Τρικούπη μάς οδήγησε στον “ατυχή πόλεμο” ή η Χούντα κατέληξε σε μια Κυπριακή Τραγωδία, έτσι θα μεθόδευαν μια νέα τραγωδία για τον λαό και τη χώρα. Γι’ αυτόν τον λόγο δημιουργούσαν συνθήκες κοινωνικής έντασης.

Ποιο πιστεύουμε πως ήταν το σχέδιό τους: Επέλεξαν έναν Έλληνα, εκτός “συμμορίας”, για να τον κάνουν Πρωθυπουργό τού “λάθους” …Έναν ασήμαντο “κόκκινο Συνταγματάρχη” …Έναν αμετροεπή “κομαντάντε”. Αυτός ήταν ο στόχος. Ήθελαν να “σπρώξουν” τον λαό και την κυβέρνηση-Τσίπρα στο λάθος …Να τον ωθήσουν στη “σύγκρουση” με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους λαούς της …Να τον ωθήσουν στην ατυχή επιλογή τής “προσκολλήσεως” στη Ρωσία …Να χρησιμοποιήσουν και πάλι τη Ρωσία με τον γνωστό εθνοκαταστροφικό τρόπο …Ο “Μόσκοβος”, το “ξανθό γένος” και τα πράσινα άλογα, που μας έχουν οδηγήσει σε αλλεπάλληλα σφάλματα και μας έχουν κοστίσει άπειρο αίμα …Όπως με τα Ορλωφικά ή με την Ποντιακή Καταστροφή. Με αυτόν τον τρόπο επεδίωκαν να απομονώσουν την Ελλάδα και να την απειλούν, είτε με οικονομική καταστροφή είτε με “άνοιγμα” όλων των εθνικών της θεμάτων …Θεμάτων, τα οποία οι Γερμανοί έχουν “αναγάγει” σε επιστήμη τους …από τη Μακεδονία και τη Θράκη μέχρι την Κρήτη και τα Δωδεκάνησα.

Το είχαν ξανακάνει …Όχι μία, αλλά αρκετές φορές …Το έκαναν όσες φορές επιχείρησαν το ίδιο πράγμα. Πάντα έψαχναν και έβρισκαν έναν ηγέτη, ο οποίος δεν ήταν του κυκλώματός τους, για να τον ωθήσουν στο λάθος και στη συνέχεια να τον θυσιάσουν. Το είχαν κάνει με τον Δηλιγιάννη, που, μετά τη χρεοκοπία και τον “ατυχή πόλεμο” τον δολοφόνησαν μπροστά στη Βουλή. Το ίδιο είχαν κάνει και με τη Μικρασιατική Καταστροφή, για την οποία άλλοι ήταν υπεύθυνοι και άλλοι εκτελέστηκαν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε ότι ο κύριος όγκος των δοσίλογων της Κατοχής ήταν Βενιζελικοί. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι τα περισσότερα μέλη τής σημερινής συμμορίας είναι απόγονοι των θεμελιωτών τού Βενιζελισμού, που δρομολόγησε τη Μικρασιατική Καταστροφή …Όπως κάποτε ο Βενιζέλος και ο Μπενάκης “πανηγύριζαν” που έχασαν τις εκλογές τού 1920, έτσι πιθανότατα να πανηγυρίζουν και οι απόγονοί τους Μητσοτάκης και Σαμαράς για τη σημερινή ήττα τους…

…Περί αυτού πρόκειται. Τα μούτρα τού ανιψιού τού Βενιζέλου να έβλεπε κάποιος στη διάρκεια των Προγραμματικών Δηλώσεων της νέας Κυβέρνησης και θα καταλάβαινε ότι η χαρά δεν μπορούσε να κρυφτεί. Στην υποτίθεται πιο σημαντική και δραματική ταυτόχρονα στιγμή τής ελληνικής Δημοκρατίας αυτός ήταν ευτυχής σαν να πάντρευε τα παιδιά του. Δεχόταν συγχαρητήρια ένας από τους βασικούς υπεύθυνους της τεράστιας αποτυχίας, που μας οδήγησε στα Μνημόνια …Γιατί να μην ήταν άλλωστε; …Όλα πήγαιναν κατ’ ευχήν.

Αν ο ασήμαντος Τσίπρας οδηγούσε την Ελλάδα σε μια νέα εθνική καταστροφή, αυτοί θα επέστρεφαν σαν “σωτήρες” …Το πολύ-πολύ να εκτελούσαν τον Τσίπρα, όπως τον Δημήτρη Γούναρη. Αν ήταν τυχερός ο Τσίπρας, μπορεί ο Πούτιν να του εξασφάλισε μέρος στο Σουργκούτ τής Σιβηρίας. Αυτόν τον “ασήμαντο” πολιτικό, που δεν ήταν “δικός” τους, τον έβαλαν στο “τιμόνι”, για να οδηγήσουν την Ελλάδα στην περιπέτεια. Γι’ αυτόν τον λόγο αφεντικά και λακέδες ακολουθούσαν μια πολιτική πρόκλησης απέναντι στην Ελλάδα …Μια πολιτική χειραγώγησης, η οποία στην ουσία “κατεύθυνε” τον λαό προς την κατεύθυνση που τους βόλευε. Γνώριζαν πότε ερέθιζαν τον πατριωτισμό του και το φιλότιμό του και εκεί “χτυπούσαν”. Γνώριζαν πώς αντιδρούσε και πότε λειτουργούσε “ανάποδα”.

Γι’ αυτόν τον λόγο χαφιέδες τύπου Γιούγκερ, Σόιμπλε, Σουλτς ή Μέρκελ παρίσταναν δήθεν τους ενοχλημένους με τον Τσίπρα. Έκαναν πως δήθεν δεν τον ήθελαν στην ηγεσία τής Ελλάδας. Έκαναν εκ του πονηρού “επιλογή” ηγεσιών, για να “στραβώσουν” τον κόσμο, προκειμένου να τον ωθήσουν σε μια απόφαση, η οποία δήθεν θα τους “δυσαρεστούσε” …Τα γνωστά παιχνίδια των προβοκατόρων και των χαφιέδων. Γι’ αυτόν τον λόγο προεκλογικά προκαλούσαν δήθεν τον Τσίπρα με τέτοιον τρόπο, που η πρόκληση να αφορά κατ’ ευθείαν τον λαό …Τον λαό, ο οποίος θα αντιδρούσε στις έξωθεν παρεμβάσεις και ήταν βέβαιο ότι θα ψήφιζε “αντίθετα” από τη θέλησή τους.

Αυτό ήταν το “σχέδιο” …Να ωθήσουν τον λαό στην ταύτιση με την Κυβέρνηση του “λάθους”. Να τον κάνουν συνένοχο και συμμέτοχο στο “λάθος”. Οι Γερμανοί και οι ντόπιοι δωσίλογοι ήθελαν να χρεώσουν “ανωμαλία” σε αυτήν την Κυβέρνηση. Ήθελαν να την ωθήσουν στη σύγκρουση, η οποία θα την οδηγούσε στην ευρωπαϊκή απομόνωση και στην προσκόλληση στη Ρωσία. Η “ανίερη” για τους Δυτικούς συμμαχία τής Ελλάδας με τη Ρωσία θα έφερνε στο Αιγαίο την Τουρκία. Η Ελλάδα πάλι θα απειλούνταν με έναν “ατυχή” πόλεμο και η Τουρκία και πάλι θα “έστηνε” την τεχνητή ένταση με τη Ρωσία, εκφράζοντας το ΝΑΤΟ.

Γι’ αυτόν τον λόγο η Υπουργός Άμυνας της Γερμανίας μάς “προειδοποίησε” στο άσχετο – και σε ανύποπτο χρόνο – ότι η “ιδιαίτερη” σχέση μας με τη Ρωσία ήταν “προδοτική” για την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ …Η Γερμανία σε ανύποπτο χρόνο “έχτιζε” το άλλοθι, να “φτιάξει” τη συμμαχία της με την Τουρκία, που θα απειλούσε την Ελλάδα …Θα εξασφάλιζε το άλλοθι” στους Ούννους να εμπλέξουν στη συνωμοσία τους ένα μέλος τού ΝΑΤΟ εναντίον κάποιου άλλου. Από εκεί και πέρα – ανά πάσα στιγμή – μπορούσαν να τραβήξουν τη “πρίζα” και να επαναφέρουν την Ελλάδα στους “κόλπους” τους, με τους δικούς τους όμως όρους …Έτσι κι αλλιώς ο Πούτιν “στημένος” είναι.

Όλοι κερδισμένοι. Τόσο οι Γερμανοί όσο και οι Αμερικανοί ως αφεντικά τους. Οι Γερμανοί θα προκαλούσαν την Ελλάδα, για να “σπρώξουν” ένα μέλος τής Ευρωπαϊκής Ένωσης έστω και πρόσκαιρα στη ρωσική “αγκαλιά” και οι ΗΠΑ θα έμπαιναν στο παιχνίδι να σώσουν την “τιμή” τής Ευρώπης και να αρπάξουν τη “λεία” μέσα από τα χέρια τής ρωσικής “αρκούδας”. Η Ελλάδα θα “δερνόταν” από την Τουρκία και το ΝΑΤΟ για την απιστία της και θα επέστρεφε ταπεινωμένη στην “αγκαλιά” των βασανιστών της. Με την απειλή τής οικονομικής ασφυξίας – και προ της τραγικής κατάληξης ενός δήθεν GRexit – θα “έριχναν” την κυβέρνηση των ανεύθυνων σταλινικών και θα εμφανίζονταν οι ίδιοι σαν “εθνοσωτήρες” …Όπως γύρισε ο Λευτεράκης ο Βενιζέλος σαν “σωτήρας”, για να τιμωρήσει τους υπεύθυνους της Μικρασιατικής Καταστροφής, την οποία ο ίδιος είχε μεθοδεύσει …Όπως γύρισε ο Καραμανλής σαν “εθνάρχης” για να “τιμωρήσει” τη Χούντα, την οποία ο ίδιος με την πολιτική του “θεμελίωσε”.

Αυτό ήταν το σχέδιο …Ίδιο ακριβώς με αυτό του 1896 και εκτελεσμένο από τους ίδιους ανθρώπους …Όλοι ευχαριστημένοι …Τόσο οι Γερμανοί όσο και τα υπερατλαντικά αφεντικά τους. Οι Αμερικανοί και πάλι “σωτήρες” τής Ευρώπης και οι Γερμανοί με τους “θεσμούς” θα έλεγχαν την Ελλάδα σαν αποικία χρέους. Την εξουσία θα την έπαιρναν και πάλι οι χαφιέδες τους …Θα εμφανίζονταν οι “ρεαλιστές” δωσίλογοι, όπως πάντα τους δικαιολογούσε ο Μητσοτάκης. Ποιοι θα ήταν αυτοί; …Ο “υπερπατριώτης” Καραμανλής – Αυτός θα “γύριζε” από τα “ορεινά” τής Βουλής στα στασίδια της Κυβέρνησης, για να μας σώσει—. Μαζί του …ο “ρεαλιστής” Κυριάκος …ο “παρεξηγημένος” Γιωργάκης …Ξανά τα ίδια …Η ΜεταΜεταπολίτευση και πάλι στελεχωμένη από τα ίδια πρόσωπα …Τα ίδια κόμματα στο μονοπώλιο τής εξουσίας. Μετά, θα είχαν σειρά οι γόνοι των γόνων. Θα έμπαιναν κι αυτοί στο παιχνίδι και το “δούλεμα” θα συνεχιζόταν για άλλα πενήντα χρόνια.

Απλά πράγματα. Αυτό φαίνεται και από τα “παράπλευρα” δεδομένα. Κάνει λάθος όποιος νομίζει ότι η κυβέρνηση-Σαμαρά “ανατράπηκε” από τον ΣΥΡΙΖΑ, εξαιτίας τής “διαφωνίας” για τον υποψήφιο Πρόεδρο. Αν τα “αφεντικά” ήθελαν 180 ψήφους για τον Πρόεδρο, θα τις έβρισκαν, όπως τις έβρισκαν πάντα σε πολύ δυσκολότερα θέματα. Όταν μπορείς να βρεις ψήφους σε εθνοπροδοτικές αποφάσεις, όπως είναι οι δανειακές συμβάσεις, δεν μπορείς να βρεις ψήφους σε απλές διαδικασίες, οι οποίες δικαιολογούνται από την “ομαλότητα” της κοινοβουλευτικής λειτουργίας; …Η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου δεν “ανατράπηκε” από τον ΣΥΡΙΖΑ …Η συγκυβέρνηση “αποσύρθηκε” από τα “αφεντικά”, για να προστατευτεί η “συμμορία” τού προδοτικού δικομματισμού…

…”Αποσύρθηκε”, για να δώσουν σε άλλους τον “μουντζούρη”. Γι’ αυτόν τον λόγο βέβαια – για πρώτη φορά στην ιστορία τής ΝΔ – και δεν παραιτήθηκε ο Σαμαράς μετά την ήττα του. Γι’ αυτόν τον λόγο και ο χοντροΒενιζέλος ζήτησε μια μικρή “παράταση” στην ηγεσία τού ΠΑΣΟΚ πριν ξεκινήσουν οι διαδικασίες διαδοχής. Αμφότεροι πιστεύουν ότι η “παρένθεση” Τσίπρα θα είναι πολύ μικρή …Προφανώς τους διαβεβαίωσαν τα “αφεντικά” για το μέγεθός της. Ο Καραμανλής τρέχει να “διαψεύσει” το σενάριο τής “παρένθεσης”, όχι επειδή δεν το πιστεύει, αλλά επειδή γνωρίζει ότι ο κόσμος καταλαβαίνει πως τις “παρενθέσεις” τις κάνουν συνήθως τα “αφεντικά” και όχι η ιστορία.

 

Κάτι δεν πήγε καλά στον σχεδιασμό.

 

Για κάποιον λόγο – και βάζουμε και τους εαυτούς μας σ’ αυτό – το σχέδιο δεν πήγε καλά. Λογικό είναι αυτό …Σχέδιο, το οποίο βασίζεται στη συνωμοσία και τη μυστικότητα, αρχίζει και “βρομάει” όταν για τον οποιονδήποτε λόγο διαρρέονται τα μυστικά του. Στην εποχή τού ανεξέλεγκτου ίντερνετ τέτοια σχέδια ελάχιστες πιθανότητες έχουν να εφαρμοστούν χωρίς απώλειες. Εκεί που ο Τσίπρας ήταν σχεδόν σίγουρο ότι θα έφερνε τη ρήξη και τη σύγκρουση της Ελλάδας με την Ευρώπη, ξαφνικά άλλαξε τροπάριο …Τον παράτησε τον “ζουρνά”, ο οποίος θα έδινε “ρυθμό” στις “Αγορές” …Ξαφνικά κατέβασε τη “γροθιά” τής “επανάστασης” και υπέγραψε ό,τι του έφερναν μπροστά του …Προφανώς κάποιος τού “σφύριξε” στο αυτί ποια ήταν τα σχέδιά τους και αφυπνίστηκε.

Η απόδειξη του γεγονότος ότι υπήρχαν καταστρωμένα σχέδια, τα οποία εξυπηρετούνταν με τη συγκρουσιακή πολιτική τού Τσίπρα, είναι πολύ εύκολη …Η στάση ολόκληρου του αμερικανοελεγχόμενου ναζιστικού μηχανισμού τής Ευρώπης είναι αυτή που το αποκαλύπτει …Η στάση τής ναζίστριας Λεπέν, η οποία προεκλογικά έγινε θαυμάστρια του σταλινικού Έλληνα με το “ταμπούρλο”. Τώρα τον κατηγορεί, γιατί δεν ήρθε σε σύγκρουση με τους ομοϊδεάτες της του Βερολίνου. Τώρα τον κατηγορεί, γιατί δεν ήρθε σε ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση …Στεναχωρήθηκε που προδόθηκαν οι ψηφοφόροι του …Η ακροδεξιά ναζίστρια της Γερμανίας στεναχωρήθηκε που προδόθηκαν οι αριστεροί Έλληνες ψηφοφόροι τού ΣΥΡΙΖΑ.

…Η μικρή Ελλάδα να έρθει σε ρήξη με τη Γερμανία και όχι η μεγάλη Γαλλία, η οποία έχει γίνει ορντινάντσα της. Η ίδια μεταθέτει τη δική της “αντίσταση” στο μακρινό μέλλον …Όταν θα πλησιάζουν υποτίθεται οι προεδρικές εκλογές. Μέχρι τότε άλλοι να μπουν “μπροστά”. Οι άλλοι να βγάλουν τα “κάστανα” από τη φωτιά και πρώτος μπροστά απ’ όλους το σύνηθες θύμα των Βαλκανίων. Η ίδια δεν ξεσηκώνει τη Γαλλία, η οποία παραπαίει οικονομικά και κοινωνικά, εξαιτίας τής γερμανικής “λαίλαπας”. Δεν προετοιμάζει δημοσκοπήσεις εναντίον τού ευρώ …Αυτά ΠΡΟΣΕΧΩΣ. Τώρα βρίζει την ελληνική ηγεσία, γιατί δεν ήρθε σε σύγκρουση με τα θηρία. Μαζί της – για άλλους λόγους, με τους ίδιους στόχους – και ο Σαρκοζί …Όλοι στη Γαλλία θίχθηκαν από τη “δειλία” τής Ελλάδας.

Στο ίδιο μήκος “κύματος” και ο άλλος πόλος τού γαλλογερμανικού “άξονα”. Εξίσου αποκαλυπτική είναι και η στάση τής Γερμανίας …Η φαινομενικά σχιζοφρενική της στάση. Μιλάμε καθαρά για γερμανική “υστερία”. Γιατί; …Γιατί είναι σαν να επωφελείσαι εκκωφαντικά από μια επιχειρηματική συμφωνία με κάποιον αφελή και, πριν καν αυτός “υπογράψει”, να τον αποκαλείς “κορόιδο” …Αυτό έκανε και εξακολουθεί να κάνει η Γερμανία …Η ίδια Γερμανία, η οποία απειλούσε τον Τσίπρα για τρομερές συνέπειες, εάν δεν “υπέγραφε” το Μνημόνιο, είναι αυτή, η οποία – πριν καν αυτή η “υπογραφή” περάσει από το γερμανικό κοινοβούλιο – “έκραζε” τον Τσίπρα ως “κορόιδο”. Ακόμα δεν είχε “στεγνώσει” η μελάνη τής υπογραφής τού Τσίπρα και οι Γερμανοί “ανησυχούσαν” για το πώς θα “εξηγούσε” την “ήττα” του στους Έλληνες.

…Είχαν ανησυχία για τους Έλληνες. Ανησυχούσαν για το πώς ο Τσίπρας θα “περνούσε” την υποταγή του στον ελληνικό λαό …Ανησυχούσαν – όπως η Λεπέν – που “πρόδωσε” τους ψηφοφόρους του. Πώς θα τους έπειθε ότι τα μέτρα λιτότητας θα έπρεπε να συνεχιστούν; Πώς θα παρουσίαζε την “κωλοτούμπα” του και την “ταπείνωση” του λαού; …Όλα αυτά μάλιστα πριν καν το γερμανικό Κοινοβούλιο “επικυρώσει” με την ψήφο του τη “λεία”. Αν όλα αυτά δεν αποκαλύπτουν υστεροβουλίες, τι άλλο μπορεί να σημαίνουν;

Ενώ θεωρητικά λοιπόν η Γερμανία “πήρε” αυτά, τα οποία υποτίθεται ότι ήθελε, γιατί συνεχίζει να προκαλεί την Ελλάδα, θέλοντας να “σπρώξει” τον λαό της σε μια αντίδραση; Αυτό, το οποίο δείχνει με τον τρόπο αυτόν, είναι ότι …άλλο φαινόταν πως “επεδίωκε” να πάρει και …άλλο ήταν αυτό, το οποίο πραγματικά ήθελε να πάρει και τελικά δεν πήρε …Πήρε αυτό, το οποίο θεωρητικά ζητούσε για λόγους “βιτρίνας”, ενώ πρακτικά δεν έγινε αυτό, το οποίο επέβαλε ο σχεδιασμός. Τι επέβαλε ο σχεδιασμός; …Να εξυπηρετηθεί ο αμερικανικός σχεδιασμός …Ο σχεδιασμός εκείνος, ο οποίος θα επέτρεπε στις σχεδόν χρεοκοπημένες ΗΠΑ να μπουν “θριαμβευτικά” στην Ευρώπη, για να τη “σώσουν”. Αυτός ήταν ο σχεδιασμός και με βάση αυτόν τον σχεδιασμό η Γερμανία έπρεπε να ανοίξει την “πόρτα” για το αμερικανικό “ιππικό”. Η Γερμανία έπρεπε να ερεθίσει την Ελλάδα σε σημείο “αυτοκτονικό”, ώστε να την οδηγήσει στην αντιευρωπαϊκή αντίδραση και όχι στην υποταγή.

Η αντίδραση της Ελλάδας θα έφερνε τον “Μόσκοβο” μέσα στην Ευρώπη. Η προσκόλληση της Ελλάδας στον Ρώσο “αδερφό” θα άνοιγε την “πόρτα” τής Ευρώπης για εξωτερικές παρεμβάσεις. Ο “Μόσκοβος” θα έφερνε με τη σειρά του το αμερικανικό “ιππικό” στην Ευρώπη. Ο “Μόσκοβας” θα έβαζε τους Τούρκους στο Αιγαίο. Πώς είχε πει ο Ομπάμα ελάχιστες ώρες μετά την εκλογή Τσίπρα; …”Πρέπει η Ελλάδα να βοηθηθεί από την Ευρώπη, γιατί θα έρθει ο πόλεμος”. Πού είναι ο πόλεμος; Η Ελλάδα δεν βοηθήθηκε και πόλεμος δεν φαίνεται. Οι Ρώσοι πού είναι; …Κι αυτοί άφαντοι. Πού είναι το “ξανθό γένος”, που θα σώσει τους “αδερφούς” του; …Όλο το σενάριο στα “σκουπίδια”. Πρέπει τον σακάτη τού Βερολίνου να τον βρίζουν όλοι μαζί, που δεν κατάφερε αυτό, το οποίο τους είχε υποσχεθεί …Που δεν κατάφερε να εξωθήσει την Ελλάδα στο απονενοημένο διάβημα.

Τώρα βλέπουμε ένα σχέδιο στον αέρα …Όπως πατάει κάποιος “πετάλι” στον αέρα, επειδή η “αλυσίδα” έσπασε. Βλέπουμε δηλαδή το σενάριο να εξελίσσεται, χωρίς όμως να υπάρχει το θεμελιώδες στοιχείο της …Δεν υπάρχει “νεκρός” …και αυτοί φέρονται σαν να υπάρχει …Δεν “λερώθηκε” κανένας …και αυτοί ψάχνουν να βρουν τα “απορρυπαντικά”. Λειτουργούν σαν να εξελίσσεται κανονικά η πλοκή τού έργου, ενώ αυτό δεν συμβαίνει.

Βλέπουμε την Τουρκία να “προκαλεί” και να απειλεί – σύμφωνα με το σενάριο – , αλλά η Ελλάδα δεν είναι ανυπάκουη, ώστε να έχει νόημα η οποιαδήποτε απειλή. Η Τουρκία ζήτησε το μισό Αιγαίο για στρατιωτικές ασκήσεις, αλλά η Ελλάδα είναι πιστό μέλος τού ΝΑΤΟ χωρίς ρωσικές δεσμεύσεις …Τζάμπα γυρνάει το “πετάλι” η Τουρκία. Το ίδιο τζάμπα γυρνάνε το “πετάλι” και οι διεφθαρμένοι ηγέτες τής Ιβηρικής Χερσονήσου. Συνέθεσαν Μπλοκ εναντίον τής Ελλάδας για ένα δεδομένο, το οποίο δεν υφίσταται. Η Ελλάδα “συμμορφώθηκε” και υπέγραψε την παράταση. Αναγνώρισε το δάνειο και την υποχρέωσή της να το αποπληρώσει στο ακέραιο …Αυτοί γιατί διαμαρτύρονται; …Δεν κατάλαβαν ότι άλλαξε το σενάριο; …Δεν τους είπαν τα αφεντικά τι ακριβώς υπογράφηκε;

Τώρα το “πουλάκι” πέταξε. Από τη στιγμή που ο Τσίπρας πραγματοποίησε τη φιλοδοξία του να γίνει Πρωθυπουργός, δεν υπάρχει περίπτωση να δεχθεί να γίνει “Ιφιγένεια”, για να σωθούν οι γόνοι. Τώρα θα έχουν πραγματικό πρόβλημα τόσο αυτοί όσο και τα αφεντικά τους, γιατί δεν έχουν έτοιμη μια εναλλακτική λύση. Στην πραγματικότητα δεν μπορούν να πιέζουν για τίποτε. Ακόμα κι αν φτάσουν την πίεση στα όρια, το πολύ-πολύ να λάβουν την “παραίτηση” Τσίπρα. Αυτό, όμως, είναι καταστροφικό γι’ αυτούς. Γιατί; …Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση δεν μπορούν να ξαναπαίξουν το ίδιο παιχνίδι τής σύγκρουσης με στόχο να παγιδεύσουν τον λαό. Δεν έχουν έτοιμο έναν τέτοιο “ηγέτη” και δεν μπορεί σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να “φάει” ο λαός το ίδιο “παραμύθι”.

Αν, δηλαδή, χρειάζονται μια ελληνική σύγκρουση με τους “Θεσμούς”, αυτήν δεν θα μπορέσει να τους τη δώσει ο “ασήμαντος” Τσίπρας, για να επιστρέψουν οι “σημαντικοί”. Σε μια τέτοια περίπτωση, αν πρέπει να εμφανίσουν την Ελλάδα σαν “μαύρο πρόβατο” της Ευρώπης, ο “βαφέας”-ηγέτης θα πρέπει αναγκαστικά να είναι κάποιος δικός τους άνθρωπος, που να ανήκει στη συμμορία τους. Σε μια τέτοια περίπτωση λοιπόν την επιθυμητή τροπή στον σχεδιασμό θα κληθούν να τους τη δώσουν οι “δικοί” τους άνθρωποι και αυτό θα είναι καταστροφικό …Θα είναι καταστροφικό, γιατί δεν θα μπορεί το ίδιο κύκλωμα να εμφανιστεί “έτοιμο” να διαχειριστεί την επόμενη ημέρα …Δεν μπορεί τον ρόλο τόσο των “χουντικών” όσο και των “ηρώων της νέας Μεταπολίτευσης να τον “παίξουν” τα ίδια πρόσωπα.

Αυτό είναι το πρόβλημα. Δεν μπορεί το κύκλωμα του φθαρμένου δικομματισμού να επιχειρήσει τέτοιο πράγμα, χωρίς να ρισκάρει να καταλήξει ολοκληρωτικά στα “σκουπίδια”. Ακόμα δηλαδή κι αν πάρουν αυτό το οποίο θέλουν, για να δρομολογήσουν τα σχέδιά τους, η επόμενη “μέρα” στην Ελλάδα είναι αβέβαιη και αυτό μπορεί να είναι μεγαλύτερη ζημιά από το κέρδος που φιλοδοξούν να έχουν. Τώρα αναγκαστικά θα “τρώνε” τις σάρκες τους. Το σχέδιο δεν “βγαίνει” όπως θα ήθελαν. Τώρα, που η Ελλάδα υπέγραψε ότι δεν θέλει τη “βοήθεια” που δήθεν οι Αμερικανοί θα ανάγκαζαν τους Ευρωπαίους να της δώσουν, απομακρύνθηκε προφανώς ο κίνδυνος του “πολέμου”, για τον οποίο μας προειδοποίησε ο Ομπάμα.

Αναγκαστικά θα πάνε σε εναλλακτικές πολιτικές, για να προκαλέσουν την ποθούμενη αμερικανική “ειρηνευτική” και βέβαια οικονομική παρέμβαση. Αυτό βέβαια δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται. Διατηρούν την εστία “φωτιάς” στην Ουκρανία ανοιχτή, αλλά εστία “φωτιάς” χωρίς κίνδυνο επέκτασης δεν τρομάζει κανέναν. Κανένας Ευρωπαίος δεν είναι διατεθειμένος να θυσιαστεί για την Ουκρανία, την οποία οι περισσότεροι την θεωρούν ρώσικη πίσω “αυλή”. Από τη στιγμή που η “εύφλεκτη” Ελλάδα δεν πήρε “φωτιά”, δοκιμάζουν να εμφανίσουν τον κίνδυνο επέκτασής της σε άλλους χώρους. Δοκίμασαν να εμφανίσουν τη ρωσική “διείσδυση” στις βαλτικές χώρες σαν “πρόβλημα”, το οποίο απαιτεί την παρέμβαση του αμερικανικού “ιππικού” και κανένας δεν “τσίμπησε”. Αποδείχθηκε ότι οι περισσότεροι Ευρωπαίοι δεν γνωρίζουν καν πού “πέφτουν” αυτές οι χώρες και αν αυτές ήταν ποτέ εκτός Ρωσίας. Πολλοί απ’ αυτούς νόμιζαν ότι τα κράτη αυτά ανήκουν ακόμα στη ρωσική Ομοσπονδία.

Για την ώρα μόνον την Κύπρο κατάφεραν να ωθήσουν προς την πλευρά τής Ρωσίας, αλλά αυτό δεν τους “φτάνει”, για να προκαλέσουν την πανευρωπαϊκή συσπείρωση και αντισυσπείρωση. Η Κύπρος είναι πολύ μικρή ως μέγεθος και είναι νησί. Χρήσιμη ήταν μόνον για να “παρασύρει” την Ελλάδα και όχι για να “παρασύρει” την Ευρώπη. Μόνον η Ελλάδα είχε το μέγεθος που χρειαζόταν ο σχεδιασμός, για να εμφανιστεί η Ρωσία σαν απειλή για την Ευρώπη. Τώρα θα “παίζουν” με την Κύπρο και τη φιλορωσική της στάση, αλλά αυτό είναι ένα “παιχνίδι”, το οποίο δύσκολα θα αποδώσει καρπούς. Τι “καρπούς” να αποδώσει, όταν η Ρωσία έχει ομοειδή ναυτική βάση λίγα μίλια μακρύτερα από την Κύπρο, στην Ταρτού; Όσο και να “φωνάζεις”, δεν μπορείς να κρύψεις την υποκρισία σου, γιατί δεν αλλάζει κανένα Status Quo στην περιοχή …όσο κι αν ανησυχεί δήθεν η “στρατάρχης” Μέρκελ, η οποία κατά τα άλλα δεν ξέρει ούτε τα μάτια της να βγάλει.

Τώρα βλέπουμε πως ανασύρουν τα παλιά γνωστά “σχέδια” με το Ιράν …Ξανά “ζέσταμα” το ίδιο “φαγητό” …Ένα “φαγητό”, όμως, που, κάθε φορά που το “ζεσταίνουν”, τόσο πιο δύσκολα το “τρώνε” οι λαοί. Πάλι ο Ομπάμα κάνει διεθνή παρέμβαση με θέμα το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Όλη η συμμορία, ΗΠΑ, Γερμανία, Βρετανία και Γαλλία, “ανησυχεί” και πάλι για την ανθρωπότητα. Με τα δικά τους χρέη να ξεπερνάνε κατά πολύ τα χρέη όλων των υπολοίπων κρατών τού Πλανήτη μαζί, σκέφτονται πώς να τους “βοηθήσουν” όλους …Σκέφτονται πώς να βοηθήσουν τους φτωχούς οι κατεστραμμένοι.

Κατάλαβε ο αναγνώστης ποιο είναι το πρόβλημα; …Η Ελλάδα έφυγε από το “κάδρο”, παίρνοντας παράταση έστω και για τέσσερις μήνες. Αυτοί οι τέσσερις μήνες, όμως, είναι καθοριστικοί γι’ αυτούς. Δεν έχουν αρκετό χρόνο να διαχειριστούν την παγκόσμια κατάσταση του χρέους και ως εκ τούτου κινδυνεύουν να σκάσει στα “χέρια” τους η μεγαλύτερη οικονομική “βόμβα” στην ιστορία τής ανθρωπότητας. Την Ελλάδα την είχαν για “σίγουρη” και δεν είχαν εναλλακτικό σχέδιο, για να μπορούν να βάλουν “φωτιά” στην Ευρώπη …”Φωτιά”, η οποία θα έφερνε τα “βουβάλια” τού Ατλαντικού και της Σιβηρίας στον ευρωπαϊκό “βάλτο”, για να πατήσουν τα “βατράχια”. Τώρα ο “μουντζούρης” παραμένει στα χέρια τους και το μεγάλο “δράμα” μάλλον θα αφορά τους ίδιους περισσότερο κι από τα θύματά τους.

Αυτά όλα, βέβαια, δεν σημαίνουν ότι η Ευρώπη και η Ελλάδα διέφυγαν τον κίνδυνο …Σημαίνουν, ότι απλά δεν πέτυχε ένας σχεδιασμός …Σημαίνουν, ότι απλά “μετατέθηκε” ένα πρόβλημα στον χρόνο και η Ευρώπη μαζί με την Ελλάδα πρέπει να εκμεταλλευτούν αυτόν τον χρόνο, αν θέλουν να γλιτώσουν. Οι συνωμότες Προτεστάντες είναι βέβαιον ότι, εφόσον σώζονται με μια μεγάλη ευρωπαϊκή καταστροφή, θα την επιχειρήσουν με κάθε τρόπο και θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για να την πετύχουν …Σε αυτήν την “κατεύθυνση” εργάζονται. Αυτό μας αποκαλύπτουν με τις ενέργειές τους οι Αμερικανοί αξιωματούχοι, που παριστάνουν τα “γεράκια”.

Ακόμα κι αυτή η “ασφυξία” ρευστότητας που επιχειρούν εις βάρος τής Ελλάδας τον ίδιο στόχο έχει …Προσπαθούν να δημιουργήσουν “ρήγμα” στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είδαν κι απόειδαν ότι η Ελλάδα δεν αντέδρασε όπως τους βόλευε με βάση τον εγωισμό της και τώρα δοκιμάζουν να ενεργοποιήσουν τα ένστικτα επιβίωσής της …”Δεν μας “χτύπησε” από εγωισμό…”, σκέφτονται, …”μπορεί να μας “χτυπήσει” ενστικτωδώς από την αίσθηση “πνιγμού”. Γι’ αυτόν τον λόγο άλλωστε τώρα η “στημένη” Ρωσία αλλάζει κι αυτή τακτική και κλείνει τη “στρόφιγγα” των υποσχέσεων.

…Τίποτε δεν έχει τελειώσει λοιπόν, και οι πάντες στην Ευρώπη θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι, για να αποφύγουμε το μοιραίο.

 

Στην κυριολεξία με πέντε άτομα μας “δουλεύουν”.

 

Ο αναγνώστης μπορεί να καταλάβει τώρα από πού προέρχεται όλο το θράσος τής γερμανικής ηγεσίας …Το θράσος να αποκαλούν κλέφτες αυτούς, τους οποίους στην κυριολεξία καταλήστευσαν. Από πού προέρχεται η βεβαιότητά της ότι μπορεί να μας βρίζει, χωρίς να κινδυνεύει, ενώ στην πραγματικότητα η Ελλάδα μπορεί να τους κλείσει όλους φυλακή. Η Ελλάδα αυτήν τη στιγμή με μια εξεταστική για το Μνημόνιο μπορεί να κλείσει στη φυλακή τη σημερινή γερμανική ηγεσία, η οποία συνωμότησε για την καταστροφή τής Ελλάδας.

Μπορεί να την κλείσει φυλακή για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Εύκολα μπορεί ν’ αποδειχθεί γιατί τόση “αγωνία” υπάρχει από τον Σόιμπλε για τον Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ. Οι Γερμανοί ηγέτες, σε συνεργασία με τη συμμορία της οικογενειοκρατίας, “μαγείρεψαν” τα ελληνικά δημοσιονομικά στατιστικά στοιχεία, προκειμένου να μπει η Ελλάδα απροετοίμαστη σαν “σφάγιο” μέσα στο “σφαγείο” τού Ευρώ. Οι Γερμανοί ηγέτες, σε συνεργασία με τον ανιψιό τού “ιδιόμορφου” Εθνάρχη, “φόρτωσαν” με παράνομο τρόπο το δημόσιο χρέος σε βαθμό τέτοιο, που να προκαλέσει τον δήθεν “συναγερμό” ενός αυθαίρετου 110%, που δεν ξέρει κανένας από ποιον “αλγόριθμο” έχει προκύψει. Οι Γερμανοί ηγέτες, σε συνεργασία με την ΕΛΣΤΑΤ και την Τράπεζα της Ελλάδας, συνωμότησαν, προκειμένου να προκληθεί αδυναμία δανεισμού, ώστε να “σπρώξουν” την Ελλάδα στο Μνημόνιο. Υπάρχουν δηλαδή ποινικές ευθύνες, οι οποίες εύκολα εντοπίζονται για τη ναζιστική συμμορία τού Βερολίνου. Αν αυτές οι ευθύνες συνδυαστούν και με τις χιλιάδες αυτοκτονίες Ελλήνων – λόγω κρίσης – , εύκολα μιλάμε για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Αν όμως αυτή η γερμανική ηγεσία έχει εμπλακεί σε εγκλήματα κατά της Ελλάδας, η ίδια ηγεσία έχει εμπλακεί και σε εγκλήματα κατά της Ευρώπης …εξαιτίας της Ελλάδας. Η ηγεσία αυτή ακολούθησε μια τακτική των Ούννων του Μεσαίωνα. Αφού μόνοι τους “μόλυναν” με οικονομική “πανούκλα” την Ελλάδα, την “πέταξαν” ανάμεσα στους Ευρωπαίους, για να τους “μολύνουν”. Πώς έγινε πρακτικά αυτό …Αφού “μόλυναν” θανάσιμα την Ελλάδα με τα τεράστια ομολογιακά δάνεια και τη λιτότητα – η οποία συρρίκνωσε την οικονομία της σε βαθμό που να τα κάνει μη βιώσιμα – έβαλαν τους Ευρωπαίους να της δανείσουν …Χρεοκόπησαν δηλαδή μια χώρα και έβαλαν όλους τους υπόλοιπους να της δανείσουν –  και άρα εν γνώση τους για τις συνέπειες της πράξης τους …Της παράνομης πράξης τους, εφόσον αυτό απαγορεύεται ακόμα και στο απλό ποινικό δίκαιο.

Οι Έλληνες ανά πάσα στιγμή μπορούν να εντοπίσουν αυτά τα εγκλήματα και να συντάξουν εύκολα έναν φάκελο κατηγοριών για τη σημερινή γερμανική ηγεσία. Ταυτόχρονα, όμως, μπορούν να κάνουν τεράστια ζημιά και στην ίδια τη γερμανική οικονομία. Είναι γνωστό σε όλους από πού προήλθε ο κύριος όγκος τής διαφθοράς στην Ελλάδα. Οι γερμανικές εταιρείες και οι δωσίλογοι “Χριστοφοράκοι” ήταν οι κύριοι διαφθοροποιοί στην Ελλάδα. Μπορεί η Ελλάδα να δικάσει ανά πάσα στιγμή τη Siemens και σχεδόν όλες τις μεγάλες γερμανικές εταιρείες, καταστρέφοντάς τες στην ουσία, εφόσον με καταδικαστικές αποφάσεις ευρωπαϊκών δικαστηρίων αυτές οι εταιρείες μπορούν να αποβληθούν από την ευρωπαϊκή αγορά ως διαφθοροποιές δυνάμεις.

Δεν έχει κανέναν λόγο η Ελλάδα να προσπαθεί να κλείσει τα θέματά τους εξωδικαστικά. Τι θα πει εξωδικαστικά; …Αυτά δεν γίνονται ούτε στις “Μπανανίες”. Μπορείς να σκοτώσεις έναν άνθρωπο και να το διαπραγματευτείς εξωδικαστικά με τους συγγενείς του, αν σε συλλάβουν επ’ αυτοφώρω; …Όχι βέβαια. Σε ποιο πολιτισμένο και ευνομούμενο κράτος θα συλλαμβανόταν επ’ αυτοφώρω ιδιωτική επιχείρηση – και μάλιστα αλλοδαπή – να διαφθείρει το πολιτικό προσωπικό και να ζημιώνει τα εθνικά και κοινωνικά συμφέροντα και να αφήνεται αυτό το ίδιο προσωπικό να “ρυθμίσει” το θέμα; Σε ποιο σοβαρό κράτος η Δικαιοσύνη δεν θα συλλάμβανε αμέσως τον Χριστοφοράκο και θα τον άφηνε να διαφύγει; …Η ίδια Δικαιοσύνη, η οποία ακόμα κρατά τον Ζαγοριανό στις τάξεις της …Η ίδια Δικαιοσύνη, η οποία ακόμα δεν έχει συντάξει μια απλή αίτηση για έκδοση του διαβόητου εγκληματία, ο οποίος υπήρξε γιος δωσίλογου της Κατοχής…

…Γιατί; …Γιατί δεν είναι ελεύθερο κράτος η Ελλάδα …Είναι το κράτος-αποικία των Γερμανών …Το κράτος τής συμμορίας τής Φρειδερίκης και του ανώμαλου. Αυτό το κράτος εκβιάζεται. Μαζί του εκβιάζονται και οι θεσμοί του, εφόσον οι πάντες είναι επιλογές των διεφθαρμένων. Μία φορά είδαμε την Εισαγγελέα τού Αρείου Πάγου να κινείται αστραπιαία. Γιατί; Για να διαφωτίσει μια κατάσταση; …Όχι βέβαια …Για να τη συσκοτίσει. Κινήθηκε αστραπιαία με βάση τον νόμο περί υποκλοπής συνομιλιών – που είναι ασήμαντο αναλογικά – για να σκεπάσει το κορυφαίο έγκλημα, το οποίο μπορεί να υπάρξει σε μια Δημοκρατία …Το έγκλημα της ωμής παρέμβασης ενός Πρωθυπουργού στη Δικαιοσύνη. Στο όνομα δηλαδή ενός δευτερεύοντος νόμου δεν μάθαμε ποτέ πώς είναι δυνατόν ένας Πρωθυπουργός να δίνει εντολές-κατευθύνσεις σε έναν “λειτουργό” τής Δικαιοσύνης …Με “εντολή-Σαμαρά” αποδίδεται η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα.

Είναι δυνατόν να μην ελέγχουν αυτήν τη “Μπανανία” οι Γερμανοί; Όλα είναι ελεγχόμενα. Ακόμα κι όταν δείχνουν να ξεφεύγουν από τον έλεγχο, πάλι ελεγχόμενα είναι. Γιατί; …Γιατί η Γερμανία δεν δρα μόνη της …Είναι “μπράβος” των Αμερικανών. Αυτό από μόνο του αποκαλύπτει την τραγικότητα της κατάστασης. Ακόμα και ο αντιγερμανισμός στην Ελλάδα είναι υπό την κηδεμονία των Αμερικανών και άρα υπό την κηδεμονία αυτών, οι οποίοι βάζουν τους Γερμανούς να κάνουν εγκλήματα …Μονά-ζυγά, δηλαδή, δικά τους. Όποιον “δρόμο” και να πάρει η Ελλάδα, στα δικά τους “χέρια” θα πέσει, γιατί μπορούν και διαχειρίζονται όλες τις “τάσεις”. Ακόμα, δηλαδή, κι όταν ξεσπάσει αντιγερμανισμός στην Ελλάδα, για “κακό” θα είναι και όχι για “καλό” …Θα υποβοηθείται από τα “αφεντικά” τής Γερμανίας και στόχος δεν θα είναι ο προφανής και άρα το κακό τής Γερμανίας, αλλά το κακό αυτού που αντιδρά, και άρα της Ελλάδας.

Σε τι λοιπόν μπορεί να χρησιμεύσει στην Ελλάδα το γεγονός ότι έχει άπειρα “όπλα” στον πόλεμό της εναντίον των σημερινών ηγετών τής Γερμανίας; Η βεβαιότητα των Γερμανών για την ατιμωρησία τους έρχεται από την “κληρονομιά” τής Φρειδερίκης. Έχουν στα συρτάρια τής Πρεσβείας τους το σύνολο των “μέσων” που τους επιτρέπουν να εκβιάζουν τη συμμορία τού ανώμαλου …Το σύνολο των “μέσων” που τους επιτρέπουν να εκβιάζουν τον δικομματισμό, ο οποίος παριστάνει το δημοκρατικό “τόξο” τής πολιτικής μας σκηνής. Έχοντας δώσει το έλεγχο του δικομματισμού στη δική της συμμορία, η Γερμανία μπορεί να μας “βρίζει”, χωρίς να φοβάται τίποτε. Ποιον να φοβηθεί; …Τους ιδιοκτήτες τής ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ; Έχει τους φακέλους με τις “αμαρτίες” των γονέων και έχει και τους φακέλους τής Siemens για τις “αμαρτίες” των τέκνων.

Με αυτούς ελέγχει τα πάντα. Έδωσε σε τρεις οικογένειες τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα των κομμάτων εξουσίας και με αυτά ελέγχουν τα πάντα …Σε τρεις βρόμικες οικογένειες, οι οποίες συνδέονται μεταξύ τους με την “αμαρτία” τής προδοσίας …Σε τρεις βρόμικες οικογένειες, οι οποίες έχουν ως συνεκτικό τους “στοιχείο” την πολλάκις παράνομη εξυπηρέτηση των τοκογλύφων, εφόσον η κατάκτηση της Ελλάδας από την “απελευθέρωσή” της κι εντεύθεν γίνεται μέσω της δημιουργίας χρεών …Τρεις βρόμικες οικογένειες, οι οποίες παρέδωσαν τη χώρα με το δάνειο τής δεκαετίας τού ’60 και, αφού μονοπώλησαν την εξουσία στη Μεταπολίτευση, επανέλαβαν τους εαυτούς τους με τη σημερινή δανειακή σύμβαση.

Αυτοί είναι οι μόνοι που έχουν το “προνόμιο” να διεκδικούν την Εκτελεστική Εξουσία στο σύνολό της. Με μέσον αυτήν την Εξουσία ελέγχουν τη Νομοθετική Εξουσία, εφόσον έχουν “βραχυκυκλώσει” το Σύνταγμα. Ελέγχοντας τη Νομοθετική Εξουσία, ελέγχουν τη στελέχωση της Δικαστικής Εξουσίας …και ΤΕΛΟΣ. Όποιος ελέγχει τη Δικαιοσύνη – και άρα μπορεί να θέσει τον εαυτό του και τους “κολλητούς” του υπεράνω τού νόμου – είναι Δικτάτορας …Είναι Δικτάτορας, γιατί μόνος του αποφασίζει για τα πάντα …Αποφασίζει σε όλους τους τομείς τής κοινωνικής δραστηριότητας και όχι μόνον στην πολιτική σκηνή. Όταν αυτός ο Δικτάτορας είναι ένας ανώμαλος, τον οποίον εκβιάζουν ξένοι, ευνόητο είναι ότι η ανωμαλία του γίνεται εθνικό πρόβλημα, εφόσον γίνεται το θεμελιώδες “αίτιο” τής υποδούλωσης της χώρας.

Μιλάμε για απόλυτη υποδούλωση. Όταν ελέγχεις τη Δικαιοσύνη, ελέγχεις την οικονομική ζωή τής χώρας. Ελέγχεις ποιος με τις παρανομίες του θα γίνει μεγιστάνας και ποιος θα πάει φυλακή. Άρα ελέγχεις ποιος θα γίνει μελλοντικός και μόνιμος χορηγός σου. Οι δωσίλογοι της Κατοχής, με τις “ευλογίες” τής γερμανικής πρεσβείας, όχι απλά δεν τιμωρήθηκαν, αλλά έγιναν ακόμα πλουσιότεροι.

Μετά από όλα όσα έχουμε γράψει σε αυτό το κείμενο, ποιος θεωρεί τυχαίο ότι όλοι οι παλιοί δωσίλογοι κατά “σύμπτωση” είναι οι μεγιστάνες τής Μεταπολίτευσης …Οι μεγιστάνες, οι οποίοι κατά “σύμπτωση” είναι χορηγοί καί των δύο μεγάλων κομμάτων τής Μεταπολίτευσης. Λογικό δεν είναι; Όποιος χρηματοδοτεί τα κόμματα της συμμορίας τού Καραμανλή, του Παπανδρέου και του Μητσοτάκη, απολαμβάνει “ασυλίας.

Μπορεί, όπως ο Καραμανλής, κάθε φορά που αναζητούν τις ευθύνες του για το Μνημόνιο, να διατάζει η Δικαιοσύνη έρευνες για την υποτιθέμενη απόπειρα δολοφονίας του. Μπορεί, όπως ο Μητσοτάκης, ο γαμπρός να “ξεχνά” να δηλώσει ολόκληρα εκατομμύρια και να μην τιμωρείται. Μπορεί, όπως ο Σαμαράς, να κατευθύνει “παναθηναϊκάκηδες” εισαγγελείς εναντίον των αντιπάλων του, χωρίς να φοβάται τις αποκαλύψεις. Μπορεί, όπως ο Παπανδρέου, να αποκαλύπτονται ανθελληνικά emails με τη μάνα του και να τιμωρούνται αυτοί που τα αποκαλύπτουν. Μπορεί, όπως ο Κυριάκος, να παίρνει ως δώρα τηλεφωνικά κέντρα τής Siemens και να τα πληρώνει μόνον αν αποκαλυφθεί το σκάνδαλο.

Ελέγχοντας τα πάντα, δεν φοβούνται τίποτε …Όλα στημένα …Ακόμα και σε Εμφύλιο μπορούν να σε σπρώξουν αυτά τα λίγα άτομα, προκειμένου να αυτοπροστατευτούν. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την ημέρα που ο Λοβέρδος μάς απείλησε με “μακελειό”, αν προσπαθήσουμε να ελέγξουμε τον Παπανδρέου για το Μνημόνιο.

Αυτό γίνεται σε όλα τα επίπεδα. Μόλις αγγίξεις τον έναν, όλη η “συμμορία” στρέφεται εναντίον σου. Οι εχθροί γίνονται ξαφνικά φίλοι και σε εξοντώνουν. Θα πάρουν και τα τηλέφωνά τους στους “λειτουργούς” τής Θέμιδας …με την “εντολή” να σε κάνουν “Καραμανλή” – αν χρειαστεί—. Όλα είναι θέμα σχεδιασμού. Ποτέ δεν ήταν τόσο δυνατοί ή αγαπητοί, ώστε αυτά να τα καταφέρνουν με την ισχύ τους. Αυτά τα κατάφερναν μέσω της “άρρωστης” κομματοκρατίας, που έλεγχαν οι οικογένειές τους και η οποία, όταν δεν έφτανε να απειλεί, γνώριζε να “γλείφει” με βολέματα …”Πολλαπλασιαστές” δυνάμεων ήταν για αυτούς τα “θεσμικά” κόμματα…

…”Πολλαπλασιαστές”, που, όπως είδαμε με τις “ατυχείς” περιπτώσεις τής Ντόρας ή του Γιωργάκη, ακόμα κι αυτοί, όταν φεύγουν από το “μαντρί”, δεν μπορούν να διατηρήσουν τις δυνάμεις τους. Μέσω των κομματικών “μαγαζιών” απειλούν τους πάντες και νικούν τους πάντες. Μόνο όταν δεν φτάνει ούτε αυτό, για να επιβληθούν στην κοινωνία, θα μπουν τα μεγάλα “μέσα” …Θα επέμβουν τα αφεντικά …Τα αφεντικά, που κρύβουν “ροζ” φωτογραφίες και μοιράζουν “πατριωτικά” βέτο. Αν τολμούσαν οι Έλληνες να αγνοήσουν τους ξένους και να επιλέξουν νέους ηγέτες, οι εθνικοί “κίνδυνοι” θα εμφανιστούν όλοι μαζί …Μήπως θυμάται ο αναγνώστης ότι παραμονές τού Μνημονίου αρκούσε μια επίσκεψη της Μέρκελ στην Τουρκία, για να πολλαπλασιαστούν οι προκλήσεις τού “γείτονα”; Ελεύθεροι να διαλέξουμε μόνον ανάμεσα στα “πιάτα” που μας προσφέρουν τα “αφεντικά” και κανένας άλλος. Αλλιώς, θα αναγκαστούμε – στην καλύτερη περίπτωση – να φωνάξουμε “ευχαριστούμε τους Αμερικανούς” …Μπορείς ελεύθερα να διαλέξεις έναν από τους τρεις.

Ποιον μπορεί να “τρομάξει” αυτή η Ελλάδα; Ανά πάσα στιγμή η γερμανική και η αμερικανική Πρεσβεία τούς βάζει να κάθονται “κλαρίνο”. Ποιον μπορεί να τρομάξει μια χώρα, της οποίας η κυβέρνηση, πριν ανακοινώσει την οποιαδήποτε αλλαγή πολιτικής της, πρέπει να πάρει άδεια από τον Ράιχενμπαχ; Ποιον μπορεί να τρομάξει μια χώρα, η οποία, πριν ανακοινώσει την ηγεσία τής Δικαιοσύνης της, περιμένει τον έλεγχο και την έγκριση της αμερικανικής και γερμανικής Πρεσβείας; Ποιον μπορεί να τρομάξει μια χώρα, της οποίας ο Πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων γίνεται μέσα σε μία νύχτα ένα κομματόσκυλο στο “μαγαζί” των συμμοριτών; Ποιον μπορεί να τρομάξει μια χώρα, στην οποία ακόμα και οι εκδότες της πρέπει να είναι επιλογές αυτών των Πρεσβειών.

Αυτά δεν τα λέμε εμείς …Αυτά αποκαλύπτονται εν καιρώ και κανένας δεν νιώθει καμία ανάγκη να απολογηθεί. Ο “πολύς” Λαμπράκης, ο οποίος έλεγχε – μέσω του “Συγκροτήματος” – σχεδόν ολόκληρη την προπαγάνδα τής Μεταπολίτευσης, ήταν γιος του αρχιδωσίλογου της Κατοχής. Ο διαβόητος “κομιστής” πήγε να εκβιάσει με ένα DVD μια ολόκληρη κυβέρνηση και όχι μόνον δεν τιμωρήθηκε, αλλά έγινε πλούσιος και ίσως αυτήν τη στιγμή ο μεγαλύτερος εκδότης. Ποιον θα φοβηθεί ο εγκληματίας Σόιμπλε; Γιατί να μην μας απειλεί; Γιατί να μην μας κουνάει το δάχτυλο; Γιατί να μην μας εξευτελίζει καθημερινά;

Τώρα όλοι αυτοί ετοιμάζουν την τρίτη γενιά τής προδοσίας. Πάνω στην αρχική συμμορία τού φτωχομπινέ θα στήσουν και την επόμενη. Υπό την ηγεσία της θα πληρώνουμε στο μέλλον αυτά που μας “φόρτωσαν” οι σημερινοί γόνοι και όταν έρθει η ώρα να “απελευθερωθούμε” από το σημερινό χρέος, θα φροντίσουν οι επίγονοι με μια επανάληψη της παλιάς τεχνικής να μας ξαναβάλουν με ένα νέο κάτω από τον ίδιο γερμανικό φασιστικό “ζυγό”. Γι’ αυτόν τον λόγο προστατεύουν τον ανιψιό τού ανώμαλου. Αυτός είναι ο λόγος που παραμένει στη Βουλή …Θα συνδέσει τη γενιά των πρώτων γόνων με την επόμενη γενιά …Περιμένει να “καεί” ο Τσίπρας και να επανέλθει σαν “σωτήρας” …Σαν εθνικό “κεφάλαιο” …”Μάχιμος” πολιτικός.

Αυτός είναι και ένας από τους πολλούς λόγους – πέραν της απαραίτητης βουλευτικής ασυλίας – που δεν τον προώθησαν στο Προεδρικό Αξίωμα. Εκεί έστειλαν τη “βρακοφανέλα” του, τον Πάκη …Τον Πάκη, που όλη του η πολιτική ζωή ήταν να παριστάνει τους φλύαρους “κύκλους” τού “μουγκού” χοντρού. Όταν μάθαινες ότι “κύκλοι” προσκείμενοι στον Καραμανλή “είπαν” κάτι, στην πραγματικότητα άκουγες τον Πάκη. Αυτή είναι η “άποψη” της συμμορίας για την Προεδρεία τής Δημοκρατίας τού ελληνικού κράτους. Από τον “δανειστή” τού Παπανδρέου θα πάμε στον “απολογητή” τού Καραμανλή. Πρόεδροι της Δημοκρατίας γίνονται αυτοί, οι οποίοι κάνουν τη “λάντζα” των “μεγάλων” “ηγετών”.

Γι’ αυτόν τον λόγο χαιρόταν ο Μητσοτάκης με τον Καραμανλή τη νίκη τού Τσίπρα. Θα περιμένουν το reset τού Τσίπρα, ώστε να γίνει η “γέφυρα”-Καραμανλή …Να “μπουν” στην πολιτική σκηνή ο ξάδερφός του, ο αδερφός και ο γιος τής Ντόρας, η κόρη του Παπανδρέου. Δεν έχει σημασία αν αυτοί είναι μεταξύ τους ξαδέρφια ή αδέρφια …Είναι οι “επόμενοι”, γιατί μπορούν να πάρουν τη “σκυτάλη” για τα επόμενα είκοσι χρόνια, που είναι και περίπου η ηλικιακή διαφορά τους με τους συγγενείς τους. Είναι οι “επόμενοι”, οι οποίοι θα διαδεχθούν τους προηγούμενους. Ήδη εκπαιδεύονται στις μεταξύ τους “στημένες” ψευδοσυγκρούσεις. Οι νέοι Καραμανλήδες θα “αναμασάνε” τα παραμύθια για τους “κακούς” Παπανδρέου. Οι νέοι Παπανδρέου θα “αναμασάνε” τα παραμύθια για την κακιά “Δεξιά”. Οι νέοι Μητσοτάκηδες κάπου εκεί ανάμεσα θα είναι εκφραστές τού “ρεαλισμού” για να κάνουν τα “ρεπό” των συνεταίρων τους …Τους έχουν αναλάβει ειδικοί τής επικοινωνίας και των ΜΜΕ, ώστε να μπορούν στα λίγα λεπτά δημόσιου λόγου να περνάνε τα “μηνύματα” που θέλουν, “καπελώνοντας” τους πάντες.

…”Κλείνω τα μάτια μου και είναι ωσάν ν’ ακούω τον Παπανδρέου”, μας είπε για τον Τσίπρα ο τελευταίος ανιψιός τού Καραμανλή, που μπήκε στη Βουλή …Αυτό μας είπε ο έχων τα οικογενειακά πνευματικά δικαιώματα της καραμανλοπαπανδρεϊκής δήθεν “βεντέτας”. Τον Παπανδρέου τον έχουν ξεχάσει οι συνομήλικοί του και τον θυμήθηκε ένας νέος, που στην καλύτερη των περιπτώσεων να τον πρόλαβε με τα “σωληνάκια” και τα φυλακτά τής Μιμής …Τα ίδια “κόλπα” με τους προηγούμενους …Να ενεργοποιήσει “μνήμες” και “αντανακλαστικά” τής “Δεξιάς” …Να βάλει μπροστά το όνομα Παπανδρέου, προκειμένου να μπορέσει να εμφανιστεί ο ίδιος σαν “γνήσιος” Καραμανλής …Μας “δουλεύουν” και τα “ρέστα”. Αφού φέρνει μνήμες με αυτόν τον τρόπο, γιατί δεν δοκιμάζει κι άλλα “κόλπα”, μέχρι να τα “θυμηθεί” όλα. Αν, κλείνοντας τα μάτια, θυμάται τον Ανδρέα, γιατί δεν σκύβει λίγο και στα τέσσερα, μπας και θυμηθεί και τον θείο του; …Να θυμηθεί πώς έγινε πλούσια και η οικογένειά του.

Βαδίζουμε στο τέλος τής ιστορίας όπως τη γνωρίζουμε. Ο ελληνισμός μπορεί να “μάτωσε” απ’ αυτήν την τεράστια περιπέτεια, αλλά θα βγει όχι απλά ζωντανός, αλλά νικητής. Αυτοί, οι οποίοι τον πλήγωσαν, θα πληρώσουν …Μαζί μ’ αυτούς θα πληρώσουν και τα αφεντικά τους. Η Γερμανία θα αναγκαστεί να ζητήσει συγνώμη σε μια Ελλάδα που “ματώνει” εξαιτίας της – κυριολεκτικά και μεταφορικά – τον τελευταίο αιώνα. Αυτή είναι που βρίσκεται πίσω από όλες τις περιπέτειες του ελληνισμού …Από τη βαυαροκρατία μέχρι τη μερκελοκρατία των ημερών μας. Είχε συμμετοχή στη Μικρασιατική Καταστροφή, την καταστροφή τού Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και τη μόνιμη οικονομική αιμορραγία τής χώρας στη μεταπολεμική περίοδο. Όπου υπάρχει έγκλημα εις βάρος τού ελληνισμού, υπάρχει γερμανικός “δάκτυλος”.

Θα αποδειχθεί ότι για όλα αυτά, που μας κατηγορεί η Γερμανία, κύρια υπεύθυνη είναι η ίδια …Είναι υπεύθυνη για την αναξιοκρατία και τη διαφθορά που πάντα χαρακτήριζε το ελληνικό κράτος …Το κράτος, που, από τότε που έλαβε τη βαυαρική “βοήθεια”, καθηλώθηκε στη γερμανική διεύθυνση …Το κράτος των δωσίλογων της Κατοχής …Το κράτος των ανώμαλων της Φρειδερίκης …Το κράτος των Καραμανλήδων, των Παπανδρέου και των Μητσοτάκηδων …Το κράτος των Λαμπράκηδων, των Μερκούρηδων, των Πικραμένων, των Χριστοφοράκων. Το κράτος των Πάγκαλων, των Σημίτηδων, των Λάτσηδων και των Αγγελοπουλαίων …Το κράτος τής “συμμορίας”.

Σύντομα θα μάθει όλος ο κόσμος γιατί η Γερμανία προσπαθεί απεγνωσμένα να προλάβει να “δείξει” πρώτη την Ελλάδα σαν το μαύρο “πρόβατο” της Ευρώπης. Σε λίγο καιρό ανθελληνικές δηλώσεις σαν αυτές των Γερμανών αξιωματούχων θα ηχούν στα αυτιά των πάντων σαν ύβρης …Πραγματικά θανάσιμη ύβρης, εφόσον αυτοί, οι οποίοι λεηλατούν μέχρι θανάτου τους Έλληνες, δεν παύουν να τους βρίζουν ακόμα και την ώρα που φαίνεται ότι ψυχορραγούν …Πραγματική ύβρης, εφόσον η πιο μεγάλη κακοποιός δύναμη στην ανθρώπινη ιστορία καθημερινά συκοφαντεί τη μεγαλύτερη ευεργέτιδα δύναμη . Η πιο σκοτεινή δύναμη, που είδε ποτέ ο Κόσμος, δεν ησυχάζει, μέχρι να δει τον θάνατο της φωτοδότου Ελλάδας.

Μιλάμε για πραγματικό πόλεμο μέχρις εσχάτων …Πόλεμο ακήρυχτο …Πόλεμο πούστικο –  για να χρησιμοποιήσουμε όλο το φάσμα των λέξεων …Πόλεμο των δειλών, που τον φέρνουν εις πέρας, χρησιμοποιώντας προδότες και ανώμαλους. Οι 4000 χιλιάδες νεκροί τής κρίσης, στην οποία μας οδήγησε το Βερολίνο, είναι πολεμική ενέργεια εις βάρος τής πατρίδας μας και αυτή δεν θα “περάσει” έτσι. Μιλάμε για έγκλημα και όταν υπάρχει έγκλημα υπάρχουν και εγκληματίες. Τις ημέρες που γραφόταν αυτό το κείμενο, μια μητέρα και ο γιος της στη Χαλκίδα πήδηξαν από τον πέμπτο όροφο, εξαιτίας των οικονομικών τους προβλημάτων …”Ήμασταν απελπισμένοι και πέσαμε…”, ήταν η τελευταία κουβέντα τού 27χρονου παλικαριού …Η κουβέντα που πρέπει να σοκάρει την πολιτισμένη κοινωνία μας.

Η Δικαιοσύνη των “παναθηναϊκάκηδων”, του Ζαγοριανού, της Μπουρμπούλια, του Καλούση και του Αθανασίου τούς είχε κόψει τη σύνταξη και δεν είχαν καθόλου χρήματα να ζήσουν …Η Δικαιοσύνη, η οποία αθώωσε και τον Θέμο για τα 5 εκατομμύρια ευρώ τής Ελβετίας, αλλά δεν έδωσε ένα πενιχρό αναπηρικό επίδομα σε δύο δυστυχισμένα και αβοήθητα πλάσματα …Η Δικαιοσύνη τής γερμανικής Πρεσβείας και τού Ράιχενμπαχ, η οποία εγγυήθηκε ατιμωρησία στον χοντροβενιζέλο για να λεηλατήσει τα ταμεία, καθώς ήθελαν να τα δώσουν όλα στους τοκογλύφους.

Πώς μπορούμε να αγνοήσουμε όλες αυτές τις καθημερινές τραγωδίες, οι οποίες συμβαίνουν στην πατρίδα μας εξαιτίας των Γερμανών και των δωσίλογων; “Ματώνει” κάθε μέρα η Ελλάδα, ψάχνοντας απεγνωσμένα για μεροκάματο και “κλαίει” τα βράδια στα κρύα σπίτια της …και αυτό δεν μπορούμε να το ανεχτούμε. Κατάλαβε ο αναγνώστης πόσο αδύναμες είναι ακόμα και οι πιο “σκληρές” λέξεις μπροστά στα ανθρώπινα δράματα; Πόσο σοκαριστική μπορεί να είναι μια λέξη, όπως “κωλομπαράς” μπροστά στο σοκάρισμα της καθημερινής ανθρώπινης δυστυχίας; Και μόνον να σκεφτεί κάποιος ότι όλα αυτά τα ολέθρια τα βιώνουμε, επειδή κάποιοι ανώμαλοι πολιτικοί είναι εκβιαζόμενοι, θα πρέπει να γίνεται έξω φρενών. Και μόνον να σκεφτεί κάποιος ότι όλα αυτά τα ολέθρια τα βιώνουμε, επειδή κάποιοι αδίστακτοι κλέφτες ήθελαν να “ρουφάνε” Cohiba, θα πρέπει να γίνεται θηρίο. Όλα αυτά πρέπει να “πληρωθούν” …και θα “πληρωθούν”.

Η Ιστορία θα κλείσει σύντομα όλους τους λογαριασμούς της. Η ιδιωτική επιχείρηση των Αμερικανών και των Ναζί με την επωνυμία “Γερμανία” για άλλη μια φορά θα πιαστεί να κάθεται στη λάθος “μεριά” …Να προσπαθεί να κρύψει τις “πομπές” της με ανώφελη και προπάντων – για Γερμανούς μιλάμε – …τζάμπα “ηθικολογία”. Μόνο που αυτήν τη φορά δεν θα υπάρχει ούτε “συγνώμη” ούτε “κούρεμα” των εγκληματικών ευθυνών. Η Γερμανία, ως ενιαίο κράτος, δεν θα επιβιώσει την επόμενη της σημερινής οικονομικής κρίσης …Η αρνητική Γερμανία για την ανθρώπινη ιστορία …Η επικίνδυνη Γερμανία για την Ευρώπη …Η ανώφελη Γερμανία για τον λαό της.

Τα ίδια ισχύουν και για τους τοπικούς δωσίλογους. Κάποτε, για να γλιτώσουν, μας έβαλαν στο Εμφύλιο. Τότε το κατάφεραν, γιατί τα αφεντικά τους ήταν πανίσχυρα. Τώρα, που τα αφεντικά τους είναι για τα “σκουπίδια”, θα βρουν κι αυτοί μεγάλα προβλήματα μπροστά τους. Και γι’ αυτούς η επόμενη “ημέρα” δεν θα είναι με “λιακάδα”. Οι φυλακές “τύπου Γ” θα γίνουν στο τέλος, αλλά δεν θα αφορούν ούτε τους Ξηρούς ούτε τους Χλωρούς …Τα κτήνη πρέπει να τελειώσουν τις ζωές τους σε κελιά χωρίς παράθυρα …Τα ισόβια – όπως έλεγε ο πιο μεγάλος φτωχομπινές τής ιστορίας μας – θα είναι πραγματικά ισόβια …Ήρθε πράγματι η ώρα τού Καραμανλή.

Τραϊανού Παναγιώτης

Δημιουργός της θεωρίας τού Υδροχόου

http://eamb-ydrohoos.blogspot.com/2015/10/irthe-i-ora-tou-karamanli.html

 

 

Οδηγίες προς σεισμοπαθείς!

Ας γελάσουμε και λίγο, καλοκαίρι, καύσωνας, αναμένεται (κατά τα media της εγκεφαλόπλυσης του λαού) κι ένα θερμό επεισόδιο με τους Τούρκους ας το διασκεδάσουμε λίγο κι ελπίζουμε να μην μας βγει ξυνό!

Ιδού λοιπόν τι πρέπει να κάνετε όταν περπατάτε στο δρόμο ιδιαίτερα κάτω από ερειπωμένα σπίτια, αλλά και στο σπίτι σας, ιδιαίτερφα όταν κοιμάστε.

Δεν ξέρεις, πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος να σας πέσει η στέγη στο κεφάλι, ή ένα κομμάτι μάρμαρο, ή ακόμη κι ένα ολόκληρο μπαλκόνι!

Το παράδειγμα το δείχνει και μάλιστα έμπρακτα η αρχιτεκτόνισσα Δήμητρα Καραβία…

Ερώτηση: ΧΑ,ΧΑ,Χα! Καλέ συ που πας έτσι. Με αυτό, με την κατσαρόλα δηλαδή στο κεφάλι:

Απάντηση είναι ΟΙ ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΒΕΙ. ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΣΕΙΣΜΟΥ..ΤΟ ΦΟΡΑΜΕ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΚΡΑΝΟΣ..

Νέον ζώον αγνώστου καταγωγής και προέλευσης διασχίζει την οδό Βουκουρεστίου στα Αθήνας.

Η ΔΗΜΗΤΡΑ Η ΚΑΡΑΒΙΑ Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ
ΠΑΝΤΑ ΚΟΙΜΟΤΑΝ ΜΕ ΜΙΑ ΣΦΥΡΙΧΤΡΑ ΔΙΠΛΑ ΤΗΣ, ΕΝΑ ΦΑΚΟ, ΕΝΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΑΚΙ ΜΙΚΡΟ
ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΣΑΡΟΛΑ
ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΦΟΡΕΣΕΙ  στο κεφάλι ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ
ΠΟΥ Ο ΣΕΙΣΜΟΣ ΤΗΝ ΕΠΙΑΝΕ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ…
ΤΑ ΙΔΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΙ ΣΕΙΣ. Άλλωστε μιμητικά ζώα δεν είστε;  Είναι η καινούργια μόδα για προστασία από τους σεισμούς!

 

Μόνο αν ο ελληνισμός γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ φραγκιάς και ανατολής με βάση την ιστορική του αποστολή, θα επιβιώσει.

Το πιο κάτω άρθρο μέρος δεύτερο, του Δημήτρη Ιωάννου, το αναρτούμε  στην προσπάθεια να αντιληφθούμε την ιερή αποστολή του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού με βάση τα λόγια του Ιησού προς τους Έλληνες που ζήτησαν να τον γνωρίσουν: “Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός τού ανθρώπου!..”. Μόνο έχοντας γνώση του παρελθόντος μπορούμε να ξεπεράσουμε τη φαρσοκωμωδία των εκλογών και της “δήθεν Δημοκρατίας τους!” και να  διαμορφώσουμε νέους τρόπους πολιτικοκοινωνικής δράσης στο μέλλον. Δεν μας αξίζει αυτή η πνευματική παρακμή και η οικονομικοκοινωνική εξαχρείωση την οποία βιώνουμε!

Γεώργιος Ευαγγελάτος

 Η μαγεία του μοντερνισμού του Φώτη Κόντογλου (β’ μέρος)

(Φράγκοι και Έλληνες)

Από την συνάντηση Ρωμιών και άλλων λαών προέκυψαν πολύ όμορφες ιστορίες. Μαζί με τα πάθη των Ελλήνων, ανακατωμένα και ζυμωμένα ιδιότροπα μαζί τους, έρχονται και τα πάθη των Φράγκων. Μέσα στο «μύθο» ωστόσο του Κόντογλου, πρέπει να πούμε ότι οι δυτικοί απομυθοποιούνται και γίνονται πιο οικείοι. Ως γνωστόν, οι σταυροφόροι που έφθασαν στην Ελλάδα ήταν απλοί τυχοδιώκτες, ένας συρφετός από κάθε λογής άσωτους και περιφερομένους αχρείους, μαζί με φτωχούς, που, εκτός από την όποια τους επιθυμίαν υπερασπιστούν την πίστη, διακρίνονταν και για την απληστία τους, την μεγάλη τους φιλοδοξία. Όλοι αυτοί άκουσαν καλά τη φωνή του Πάπα: «η γη σας δεν είναι αρκετή να σας θρέψει, πηγαίνετε να κατακτήσετε». Πολύ απέχουν, όπως και να είναι, οι Φράγκοι αυτοί, από τον τύπο του πρώιμου ορθολογιστή, του μεθοδικά σχολαστικού, του νοησιαρχικού τύπου, που αντιπροσωπεύει ο «δυτικός» της καθωσπρέπει ιστοριογραφίας. Περισσότερο ο Κόντογλου έχει στο νου, ως άξιος ποιητάρης, τον ιππότη και τον τροβαδούρο. Υπάρχει άλλωστε στ’ αλήθεια κάτι που να ενώνει τον Θωμά Ακινάτη με τον Θερβάντες, τον ορθολογισμό με την Αναγέννηση; Φτάνοντας, όπως και να είναι, μακριά, τούτοι οι Φράγκοι υφίστανται ένα συμβολικό είδος «θανάτου», αποπροσανατολίζονται, χάνουν τον όποιο εαυτό κουβαλούν, αναπτύσσουν μια εντελώς ιδιαίτερη παθολογία: την αντιμετώπιση της κατάκτησης ως «ιεραποστολής», αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Δεν βρίσκουν πουθενά γαλήνη, κάτι τους ξεσηκώνει διαρκώς, βρίσκονται σε διαρκή αναβρασμό, μονίμως ετοιμοπόλεμοι, ξεσαλωμένοι. Εύκολα μάλιστα γίνονται ακόμη περισσότερο αχρείοι, μόνο και μόνο για να εκδικηθούν ασυνείδητα τον ίδιο τους τον εαυτό, την απληστία τους.

Περαιτέρω, η ταυτότητα του «Φράγκου», που εγκαθίσταται στην κατακερματισμένη Ελλάδα, με τα αμέτρητα φέουδα, βαφτισμένα σε βασίλεια, δουκάτα, πριγκιπάτα κλπ, αρχίζει να κλονίζεται ακόμη περισσότερο. Ένας Φράγκος, που ζει λ.χ. δεκαετίες στο Μοριά, με το τόσο όμορφο τοπίο του, την στρατηγική, κομβική του θέση, την ισχυρή πολιτιστική παράδοση κ.λ.π., ριζώνει παράξενα στα ξένα εδάφη, που πια τον στοιχειώνουν. Στο μεταξύ των πολιτισμικών ταυτοτήτων, μη μπορώντας να θυμηθεί ποιος ακριβώς είναι, θαμπωμένος από τον γύρω κόσμο, εν τέλει απομένει αυτός και η ψυχή του. Γίνεται καλός ή κακός, πατέρας ή δυνάστης, ανάλογα με το τι του υπαγορεύει μονάχα η καρδιά του.

Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική εν προκειμένω η ιστορία του Μισίρ Τζεφρέ, την οποία ο Κόντογλου περιγραφεί εκτενώς, γιατί μάλλον πιστεύει ότι τα «παραλειπόμενα» της Ιστορίας, σωστά αφηγημένα, διερμηνεύουν καλύτερα την εποχή πάρα τόμοι ολόκληροι αποστεγνωμένης δοκιμιογραφίας. Γράφει λοιπόν: «Αν κι ήτανε Φράγκος αγαπούσε τη χώραπου ’χε παρμένη με το σπαθί, σα να ’τανε πατρίδα του. Μιλούσ’ ελληνικά και φερνότανε σαν πατέρας στους υποταχτικούς του. Τους γύμναζε στ’ άρματα, στ’ άλογα, όντας ατός του μεγάλος δάσκαλος της τέχνης του πολέμου». Οι Φράγκοι, όπως ήδη είπαμε, είναι ο κόσμος της ιπποσύνης. Είναι μαζί και ο κόσμος της ομορφιάς, στην καλύτερη εκδοχή τους. «Πλάγι (αυτή τη φορά κάπου στην Καρύταινα) βρίσκεται ένα βαθύ μακρυνάρι κι αυτό, όπως μου ’πανε, ήτανε η τάβλα με τα παχνιά που δένανε τ’αλόγατά τους. Δε θα το πίστευα πως τα ανεβάζανε απάνω σε τούτον το γκρεμνό, αν δεν έβλεπα παραπέρα και μια γούρνα από κείνες που ποτίζανε… και τότες πίστεψα τόντις πως αυτοί οι μανιώδεις ιππότες είχανε βρη τρόπο να μην χωριστούνε απ’ τα φαριά τους».

Αυτός λοιπόν ο Μισίρ Τζεφρές, ευρισκόμενος στο «μεταξύ» των πολιτισμικών ταυτοτήτων, φαίνεται ότι για κάποιον λόγο που δεν μας τον αναφέρει η ιστορία (αλλά ένας Καβάφης θα μπορούσε να συλλάβει το γιατί), είχε φτάσει στο σημείο να θεωρεί περίπου πατρίδα του την ελληνική γλώσσα: «Είναι να παραξενευτεί κανένας διαβάζοντας στα χαρτιά πως τον καιρό που ’χε πόλεμο με το Μιχαήλ Παλαιολόγο, αυτός, όντας Φράγκος, είχε στρατό από Έλληνες, κι ο αντίμαχός του, Έλληνας όντας, είχε συναγμένους ούλο Τούρκους, Αλαμάνους κι Ουγγαρέζους…». Και εμψύχωνε τους δικούς τους λέγοντάς τους ότι έχουν ένα μεγάλοπροσόν: μιλούσαν όλοι ελληνικά («γλώσσαν μίαν λαλούμεν»)!

Η μοίρα του ήρωα αυτού καθρεφτίζει επίσης πολύ όμορφα όλη την  αντικομφορμιστική διάθεση αυτών των δυτικών ηρώων της Ιπποσύνης αυτών των φτωχών, που εξαιτίας των τρικυμιών της Ιστορίας βρέθηκαν να γίνουν αφέντες και κυβερνήτες, χωρίς να αποβάλουν την παραφορά των παθών τους. Ενώ λοιπόν είχε την εξουσία δική του, «αυτός ο σκληρός πολεμιστής έγινε μπαίγνιο στα χέρια του έρωτα. Ρωτεύτηκε τη γυναίκα ενούς στρατιώτη του, ενούς Καταβά κι έφυγε μαζί της στο ρηγάτο της Πούλιας, παρατώντας και κάστρο και παλάτια». Μετά από πολλές περιπέτειες, και αφού ο στρατιώτης που έχασε τη γυναίκα του, κατάφερε για εκδίκηση και πήρε αυτός δικό του το Κάστρο, γύρισε ο Τζεφρές, προσπάθησε να το ανακτήσει, ωστόσο ο μεγαλύτερος ηγεμόνας δεν του το επέτρεψε, μόνο του έδωσε την Αράχωβα – ξανά ξένος. Αλλά κι εκεί, λόγω της φιλανθρωπίας του, σύντομα ο ελληνικός λαός τον αγάπησε πολύ, γι’αυτό και πεθαίνοντας, η λαϊκή μούσα του έβγαλε ένα ωραίο τραγούδι: «πατέρα είχαν τα ορφανά, άνδρα είχαν οι χήρες.  Αυθέντην και διαφέστορα η φτωχολογία». Ο λαός τότε υμνούσε Έλληνες και Φράγκους αδιάκριτα αρκεί να ήταν αγαθοί άνθρωποι.

Και θα τελειώσουμε με την μικρή εξιστόρηση της πολιορκίας της Μονεμβασιάς, όπου φαίνονται ανάγλυφα τα πάθη εκείνων των καιρών, η τραγική μανία του ανθρώπου να αναμετρηθεί με τον καιρό, να φέρει την τύχη με το μέρος του. Διακρίνονται επίσης ολοκάθαρα η αγάπη για την ιδιότροπη τέχνη του πολέμου, το πείσμα, η περηφάνια, η αξιοπρέπεια, ένας ιδιαίτερος κώδικας τιμής που αναπτύσσεται σε αυτούς τους ανθρώπους της περιπέτειας, κάτι επίσης απο την ομηρική ελεγεία του πόλεμου ως ειμαρμένης. Ο  ηγεμόνας Γουλιάμος λοιπόν πεισμώνεται και ορκίζεται να μην το κουνήσει απ’ τη θέση του, αν δεν καταλάβει την Μονεμβασιά, που αντιστέκεται και δεν παραδίδεται. Κι επειδή καταλαβαίνει ότι μόνος του δεν το μπορεί, στέλνει γράμματα σε πάμπολλους μικροδούκες και πρίγκιπες, γίνεται τελικά μια μεγάλη σύναξη στρατού κοντά στην Τρίπολη, την οποία και ο Κόντογλου περιγράφει με θαυμασμό. Λέγει ότι μαζεύτηκαν «τρεις χιλιάδες διαλεχτοί σιδεροπολεμάρχοι, δοξαράτοι και τσαγκρατόροι, κι άλλες οχτώ χιλιάδες καβαλάρηδες, σέρνοντας μαζί τους λογής– λογής μηχανήματα του καστροπόλεμου, σκρόφες, φαλκούνια, κι άλλα τέτοια. Ούλος αυτός ο κόσμος πήγε και τσαντήρωσε μπρος στο γιοφύρι, απάνου στην όξω στεργιά, κι άλλο δεν έκανε μόνο πηγαινοερχότανε ολημερίς σε τάξη μάχης με τα φλάμπουρα μπρος, κ’ οι τρουμπέτες και τα βούκινα βογκούσανε ολοένα, κι ούλα τούτα για να φοβερίξουνε τους κλεισμένους μέσα στο κάστρο». Ο στρατός περιγράφεται σαν μια χλιδάτη πομπή, σαν και κείνες των ζωγράφων της Αναγέννησης. Η πολιορκία κράτησε πολύ:«Τρία χρόνια και παραπάνω, μέρα κοντά στη μέρα, βάστηξε η πολιορκία, κι ωστόσο μηδέ ο ένας λιγοψύχησε μηδ’ ο άλλος βαριέστησε», λέγει ο Κόντογλου σε μια υπέροχη φράση του στα θαυμαστά του «Ταξίδια», που αποδίδει το μυστικό δράμα του ανθρώπου τελείως ήρεμα, απέριττα, λιτά.

Και τελικά, επήλθε ένα είδος συμβιβασμού: οι Μονεμβασιώτες, εξαντλημένοι από την πείνα,παραδόθηκαν, κι εκείνος τους άφησε στο εμπόριο της θάλασσας, δίνοντάς τους παράλληλακαι πολλά δώρα στους άρχοντές τους και κάποια κάστρα δικά τους. Οι Φράγκοι θαύμασαν την παλληκαριά των Ελλήνων. Ο Κόντογλου πιστεύει ότι συχνά η μάχη δημιουργεί ένα είδος «τάξης», τον γνωστό ίσως «κώδικα τιμής», που βοηθά τους εμπόλεμους να διαχειριστούν την εμπλοκή τους με το πιο απάνθρωπο πράγμα, τον πόλεμο.

***********

Επιλέγοντας, θα ήθελα να πω τα εξής: η απομάκρυνση του Κόντογλου από την «ηθογραφία», έσωσε την πεζογραφία του. Ο συγγραφέας δεν αντιμετωπίζει την κοινότητα ως μια ενδογενώς αναφυόμενη, αυτονοηματοδοτούμενη και αυθερμηνευόμενη «ουσία», ως μία στατική εθιμική συλλογική «ψυχή», δίχως δυναμισμό και πολυτροπισμό μέσα της. Αντιμετώπιζε την ρωμαίικη κοινότητα περισσότερη ως φωνή οντολογίας και ηθικής, παρά ως ένα περίκλειστο, φοβικό και ανίκανο να ξανοιχτεί προς τα έξω δομικό σύστημα. Απέφυγε έτσι να την ρομαντικοποιήσει, επίσης να την μυστικοποιήσει, και ούτε ποτέ προσπάθησε να υποβάλει μέσα από μια τέτοια μυστικοποίηση. Η ρωμαίικη κοινότητα έχει γι’ αυτόν γνήσια υπαρξιακή αναζήτηση, έχει διάρκεια στο χρόνο, έχει συνδιαλεχθεί με πολλούς λαούς, χρωστά αλλού πολλά αλλά και της χρωστούν τα ίδια ή ίσως περισσότερα. Για τούτο, όποιος θέλει να πει την Ιστορία της, θα πρέπει να ξέρει κάτι και από ποίηση. Να είναι, όπως λέγεικαι ο ίδιος, «τεχνίτης», «μάστορας» του λόγου. Θα πρέπει, πάνω από όλα, να μπορεί όχι μόνο να μιλά, αλλά και να «ακούει» την ομορφιά που υπάρχει παντού γύρω του. Θα πρέπει τέλος να αδράχνει την χαρά που απλώνεται, αν ξέρει να κοιτά, σε πολλά μέρη, να την μεταβάλλει σε δοξολογική διάθεση για Αυτόν που έπλασε τόπους και προπαντός ανθρώπους.

Στην εικαστική πλαισίωση της σελίδας, ζωγραφικό έργο του Φώτη Κόντογλου.

ΠΗΓΗ: Αντίφωνον

Το παράδειγμα της Δημητσάνας σαν πρότυπο κοινότητας και στόχος νέας μορφής πολιτικοκοινωνικού αγώνα

Προτείνουμε το πιο κάτω άρθρο του Δημήτρη Ιωάννου ώστε να φανεί στην αναζήτησή μας για νέες μορφές πολιτικοκοινωνικής δράσης, το πηγαίο, το πρωτόγονο, το αγνό, το λάγνο, το χυδαίο, το λεβέντικο, το αριστοκρατικό, το επιχειρηματικό δαιμόνιο, η πονηριά και η προδοσία τα μεγάλα συν και μείον της φυλής μας. Αν αξιοποιήσουμε τα συν και απαρνηθούμε τα μείον μόνο τότε θα δούμε άσπρη μέρα σαν αδελφότητα, σαν πρωτοχριστιανική κοινότητα, και κοινωνία αλληλεγγύης.

Γεώργιος Ευαγγελάτος

Η μαγεία του μοντερνισμού του Φώτη Κόντογλου

(Μέρος Α, Τα Πάθη της Δημητσάνας)

Ένα από τα πλέον όμορφα βιβλία του νεώτερου μεγάλου δασκάλου του Γένους μας, του Φώτη Κόντογλου, είναι τα «Ταξίδια» (1928), όπου ο νέος ακόμη ξεριζωμένος Μικρότατης  παρουσιάζει μερικούς από τους πιο «σημαδιακούς» τόπους του ελληνισμού. Παντού κυριαρχεί η λαχτάρα του να ανακαλύψει, να μάθει, να χαρεί την ομορφιά της φύσης και των ανθρώπων. Η αφήγησή του, και καθώς μάλιστα έχει προηγηθεί το περίφημο «Συναξάρι του αϊ-Γιώργη του Χιοπολίτη», είναι πιο ζεστή και γλαφυρή, καθώς ήδη φαίνεται ότι έχει ανακαλύψει την έννοια του «καρδιακού κέντρου». Με άλλα λόγια, δεν τον ενδιαφέρει καθόλου να διαπιστώσει τι «εντύπωση» κάνει στον ατομικό του ψυχισμό ο ένας ή ο άλλος τόπος, με την μοντερνιστική έννοια της «εντύπωσης» – ο δικός του μοντερνισμός είναι πολύ διαφορετικός. «Εντύπωση», σε ό,τι αφορά την αφήγηση του Προυστ, της Γουλφ κλπ, σημαίνει αυτό που προσλαμβάνει το άχρονο καρτεσιανό υποκείμενο, το «ego», ανεξάρτητα από το «πράγμα καθεαυτό».  Ενδιαφέρει μόνο το πράγμα ως «φαινόμενο». Η πρόσβαση στον ίδιο τον κόσμο αντικειμενικά, καθώς καταρρέει μάλιστα η δυτική «ratio», θεωρείται αδύνατη, τα πάντα μεταβάλλονται στη Δύση σε απόλυτο υποκειμενισμό.

Ο Κόντογλου όμως ζητά να αφουγκραστεί τον αντικειμενικό τόπο, θέλει να αφήσει την όποια περιοχή να «αλλοιώσει» (υπάρχει η πατερική   έννοια της «αλλοίωσης») την ψυχή του, να την μεταμορφώσει εσωτερικά. Μετά από την περιήγησή του, θα φύγει διαφορετικός. Θα διαλέξουμε, για να το καταστήσουμε αυτό σαφές, ένα από τα πολλά μέρη που περιγράφει ο νέος προφήτης του ελληνισμού, την Δημητσάνα, ιστορικό χωριό, για το οποίο ευθύς εξαρχής λέγει τα εξής: «είναι ένα μέρος που το συμπαθά ο ξένος σα να ’ναι πατρίδα του… Μόλο που βρίσκεται πάνω στα βουνά, η όψη της είναι πολύ ήμερη. Το χαμοβούνι που ’ναι χτισμένο το  χωριό κι όλα ολοτρόγυρα μοιάζουνε στο χρώμα σα σπιτίσο ψωμί, ηλιοκαμένο και γλυκό στο μάτι». Η περιγραφή πολύ απέχει από το να είναι εντυπωσιοθηρική («impression», εξ ου και ο γνωστός όρος, «ιμπρεσιονισμός»). Όταν ένας πεινασμένος και ταλαιπωρημένος φτωχός, δέχεται από κάποιον που τον σπλαχνίζεται ζεστό σπιτικό ψωμί, δεν σχηματίζει κάποια «εντύπωση» για τον ευεργέτη του, αλλά γεννιέται μέσα στην καρδιά του η ευγνωμοσύνη, κάτι δηλαδή βαθύ και ουσιαστικό. Έτσι και ο Κόντογλου, νιώθει ευγνωμοσύνη για μεμονωμένα πρόσωπα, αλλά και για πολιτείες ολάκερες: εδώ για την Δημητσάνα.

Στην μικρή αυτή πολιτεία, οι κάτοικοι είναι «καλόγνωμοι»: να μια λέξη ιδιότυπη, άδικα ξεχασμένη στη σύγχρονη εποχή, που σημαίνει «μαθημένοι να μην κρίνουν εύκολα και αρνητικά τον άλλον», αλλά και «καλοπροαίρετοι, ικανοί να σε κάνουν να αισθανθείς όμορφα και να ανοίξεις   της ψυχή σου» (κάτι που δυστυχώς σήμερα κάνουμε μόνο ενώπιον του ψυχαναλυτή). Είναι επίσης και «φιλότιμοι», φιλόξενοι δηλαδή, αλλά με μια γνήσια διάθεση αυτοθυσίας. Από την καρδιακή αυτή στάση των ανθρώπων περιέργως επηρεάζεται το όλο τοπίο. Η ανθρώπινη διάθεση, η όλη τοποθέτηση ενός προσώπου, η κοσμοθεωρία του, έχει τη δυνατότητα να περνά πάντα και στον όλο τόπο. Υπάρχει λόγος π.χ. που σε μερικά νησιά του Αιγαίου, δεν ξέρεις τι είναι αυλή, τι δρόμος, τι πεζούλα κλπ, κάτι που αποθαύμασε μέχρι και ο αρχιτέκτονας Λε Κορμπυζιέ. Γι’ αυτό και μόνο με την θέα του οικισμού ο Κόντογλου αισθάνεται ασφάλεια, θαλπωρή. Νιώθει εκείνη την μοναδική ηδονή, που δεν υπάρχει άλλος τρόπος να την περιγράψεις αληθινά παρά μόνο η παρομοίωση: «ζεστό σπιτικό ψωμί, ηλιοκαμένο και γλυκό στο μάτι». Είναι αδύνατον πράγματι να εξαλείψουμε τον λόγο ως σχηματισμό, το «σχήμα λόγου», την κουβέντα μας ως σύμβολο.

Ο πεζογράφος στο σημείο αυτό υπονοεί πολλά, τα οποία πρέπει να τα έχουμε υπόψη, προκειμένου να μην θεωρήσουμε άδικα τις περιγραφές του «εθνικιστικές», ως συνήθως. Οι άνθρωποι που έχτισαν τη Δημητσάνα, είχαν φυσικά διαφορετικό πολιτισμό από αυτούς που έφτιαξαν π.χ. το «Κομπρέ» του Προυστ, και αυτό επηρεάζει τα πάντα. Πρώτα από όλα στην πολιτεία δεν υπάρχει κανένας κεντρικός σχεδιασμός, όπως είναι ευνόητο για πόλη της συγκεκριμένης περιοχής, όπου δεν υφίστατο επί μακρόν καμιά πραγματική κρατική εποπτεία, όπου οι κάτοικοι είχαν εμπεδώσει στις συνειδήσεις τους αυτόν τον παράξενο «ξεθεμελιωτισμό». Απουσίαζε φυσικά και η ανάγκη για ομοιομορφία και θεσμισμένη κανονικότητα, πράγμα που αποτελεί επιταγή κάθε εθνικού κράτους, που σέβεται τον εαυτό του. Λείπει με άλλα λόγια εντελώς ο αρχιτέκτονας, αλλά θριαμβεύει, όπως θα έλεγε ο Λέβι-Στρως, ο μάστορας, που πάντα κυνηγά, αν έχει μάλιστα πίσω του σωρευμένη πείρα, την ασύμμετρη αναλογία, που είναι ικανός επίσης να δημιουργεί μορφές όμοιες με «φράκταλ» μη μαθηματικοποιήσιμα.

Ως εκ τούτου, τα σπίτια είναι «νοικοκυρεμένα, ομορφοκτισμένα, κ’ έχουνε επάνω τους κάτι τις που δείχνει πως τα πονάνε εκείνοι που κάθουνται μέσα». Αν δηλαδή στην καπιταλιστική Δύση, η κύρια αρχιτεκτονική μονάδα  είναι το εργοστάσιο, όπου το άτομο περνά την προνομιακή στιγμή του βίου του –δηλαδή την παραγωγή πλούτου– και το σπίτι αποτελεί τον ιδανικό χώρο διαλειμματικής «ιδιωτείας», στην Ανατολή, με την οικιακή οικονομία της, το σπίτι παραμένει ο προνομιακός χώρος του ατόμου, εκεί που δεν «(παρα)μένει» απλώς, αλλά «κάθεται μέσα». Από εκεί εξορμά κανείς να παράγει τα αγαθά του, όχι το αντίθετο. Γι’ αυτό ο τόπος όπου «κάθεται» κανείς, αναγκαστικά, καθώς φιλοξενεί ό,τι ευγενέστερο έχει η ψυχή του, γίνεται «νοικοκυρεμένος και ομορφοχτισμένος».

Στην Δημητσάνα, ας διευκρινίσουμε, ο Κόντογλου αισθάνθηκε ότι οι άνθρωποι μπορούσαν να του παρέχουν ασφάλεια, όχι τόσο με την έννοια της συναισθηματική στήριξης, όσο με την έννοια της σταθερής «νοητικής και νοηματικής τάξης»: μπορούσαν, στην κατεστραμμένη Ελλάδα της δεκαετίας του ’20, στο θλιβερό ελλαδικό κρατίδιο, που μόλις είχε κερδίσει σε εδαφική επικράτεια, αλλά και απωλέσει τις πανάρχαιες κοιτίδες του, να βοηθήσουν το νου του να «σταθεί». Ήταν «νοικοκυρεμένοι» πρωτίστως στο νου, και μαζί «καλόγνωμοι», απρόσμενα ευγενικοί, πρόσχαροι και αισιόδοξοι, σε κείνα τα δίσεχτα   χρόνια.

Και αυτομάτως αναζητεί την ιστορία του. Γιατί, αντίθετα και πάλι από τον υποκειμενιστικό δυτικό μοντερνισμό της αχρονικής εντύπωσης, το (επίσης εξατομικευμένο) υποκείμενο του Κόντογλου διψά για ιστορία. Δεν μπορεί ποτέ να δει τον τόπο έξω από αυτούς που τον δημιούργησαν. Και δεν θα ψάξει ασφαλώς στην ιστορία τους να βρει την εξήγηση της καλοσύνης και της νοικοκυροσύνης τους- τέτοια πράγματα δεν εξηγούνται. Ίσα ίσα, υπάρχει ένα είδος αντι–εξήγησης στα γραπτά του: αντί ο Κόντογλουνα ισχυριστεί π.χ. ότι η μόρφωση έκανε τους ανθρώπους ευγενικούς (όπως ανέκαθεν υποστήριζαν οι διαφωτιστές κι έχουν κι ένα δίκιο), ο Κόντογλου λέγει ότι η έμφυτη ευγένειά τους τους έκανε να στραφούν στα γράμματα.  Άνθρωποι «κακόψυχοι» θα παραγάγουν και κακά γράμματα, θα φανούν τα σκοτάδια τους και στα τεφτέρια τους

Ο Κόντογλου εκθειάζει και άλλες αρετές του τόπου, όταν γράφει, πχ , «το παζάρι, τα αχτάρικα, οι καφενέδες, ούλα  είναι παλαιικά, καμωμένα με κείνη τη στοχαστική απλότη, που ζεσταίνει την καρδιά τ’ ανθρώπου και πο ’λειψε πλια στα χρόνια μας». «Απλότητα» εδώ σημαίνει λιτότητα, αγάπη για το απέριττο. Αντιθέτως, στη Δύση, ως γνωστόν, το μπαρόκ αναπτύχθηκε ως έντονα διακοσμητικός ρυθμός, για να υποβοηθηθεί το στοιχείο της συναισθηματολογικής έξαρσης, καθώς η νοησιαρχία είχεαποξηράνει τις ψυχές (εξ ου και η   μοντερνιστική αντίδραση). Ωστόσο, η Δημητσάνα δεν έχει ανάγκη από ρητορεία, μόνο από ομορφιά, γι’ αυτό κι έχει μια «απλότητα» «στοχαστική», που, όπως κάθε αποφυγή του βερμπαλισμού και της κενολογίας, αναπαύει το νου. Όταν ο  νους έχει την εσωτερική μαρτυρία ότι ο βίος του είναι αληθής, τα πάντα μεταβάλλονται σε νοερή ησυχία, σε ηρεμία, σε μια απλότητα που, όμως, δεν αποφεύγει το κάλλος. Και όλα αυτά δεν συνιστούν «αντιδυτικισμό», γιατί ο Κόντογλου αγαπά πολύ και τους  Φράγκους, όπως θα δούμε παρακάτω.

Τα πάντα στην πόλη, περαιτέρω, «κλίνουν στα σκούρα χρώματα», οι αποχρώσεις των σπιτιών, τα ρούχα των ανθρώπων, η γη και τα χωράφια της.  Γήινα χρώματα, και όμως τίποτε δεν είναι μελαγχολικό, γιατί οι χαρωποί κάτοικοι είναι «ήμεροι και γλυκομίλητοι, στοχαστικοί στα φερσίματά τους». Η ελεύθερη Ελλάδα (Μοριάς και Ρούμελη) ανέπτυξε δυστυχώς μια επαρχιώτικη νοοτροπία, οι κάτοικοί της, ίσως αναγκασμένοι αιώνες να δυσπιστούν έναντι της κρατικής εξουσίας, μαζί και καχύποπτοι προς το ξένο, μεταβλήθηκαν σε εχθρούς της προόδου (με την σωστή έννοια της λέξης). Έμειναν πεισματικά κρατημένοι στη δικιά τους, απαρχαιωμένη νοοτροπία, ανίκανοι να εκμεταλλευτούν ό,τι καλό κόμιζε η Δύση. Ο επαρχιωτισμός φέρνει άγρια ήθη, απότομους τρόπους, μικροψυχία και στενομυαλιά. Ο ελληνισμός της Μικρασίας, μαζί και της Αιγύπτου, εξελίχθηκε τελείως διαφορετικά. Ο Κόντογλου νιώθει όμορφα λοιπόν που ανακαλύπτει στην λεγόμενη «παλαιά Ελλάδα» έναν τέτοιο τόπο, με ανθρώπους μειλίχιους, ήπιους,  «αρχοντικούς», όχι προσποιητά ευγενικούς. Νοιάζονται για σένα, σαν τους επισκέπτεσαι, γενικώς είναι ανοιχτοί στον ξένο, και αυτό τους έκανε, όπως είπαμε, φιλομαθείς, αγάπησαν τα βιβλία.

Η Δημητσάνα είχε εξάλλου την εκλεκτότερη εκκλησιαστική παράδοση, καθώς «οι σπουδασμένοι κείνου  του καιρού παπαδοφέρνανε» (ως γνωστόν, ο πρώιμος νεοελληνικός διαφωτισμός ήταν πολύ κοντά στην Εκκλησία και πρωτοστάτησαν μάλιστα σε  αυτόν πολλοί κληρικοί). Η Εκκλησία στάθηκε ηγέτιδα και την πρόοδο των ανθρώπων, αλλά και υποβόηθησε, πάντα με καταδίκη της απληστίας, ακόμη και την οικονομική πρόοδο του τόπου.

***********

Σιγά-σιγά ο Κόντογλου περνά στην περιγραφή της φύσης, του ευρύτερου τόπου που βρίσκεται ο οικισμός. Ξεκινά παραδόξως, τελείως «μοντερνιστικά», από το αγέρι: ας θυμηθούμε όμως πόσο σημαντική είναι η λέξη «πνεύμα» στην Παλαιά Διαθήκη (είμαστε άλλωστε η «πνοή ζωής», που ενεφύσησε μέσα μας ο Θεός). Για τούτο λοιπόν το στοιχείο της φύσης γράφει τα εξής: «Το αγέρι της Δημητσάνας δε βρίσκεται στο ντουνιά, για τούτο κι οι ανθρώποι έχουνε καλό κέφι… Ο μπάτης έρχεται απ’ τα βουνά ίσ’ από τη θάλασσα και ξεμπουκάρει φρέσκος απάνου   στο χωριό, π’ ανασταίνεται άνθρωπος». Προέχει η δίψα του ανθρώπου να «αναπνεύσει», η ανάγκη για ζωογόνο πνοή, ο μπάτης που φέρνει μαζί του, ως «επί πτερύγων αγγέλων», την ανάλαφρη πεμπτουσία του βουνού και της θάλασσας. Κουβαλά μέσα του τη δροσιά, οπότε και αξίζει να θυμηθούμε πόσο σημαντική είναι στην Παλαιά Διαθήκη η φράση «δρόσος Αερμών». Πολιτισμοί ολόκληροι, όπως αυτός των εβραίων, δώσανε τόση σημασία στη  «δροσιά», στη  φρεσκάδα, που έπνιξε σήμερα η αποκρουστική μοντέρνα πόλη.

Από εκεί ψηλά λοιπόν «το μάτι βλέπει ένα πανόραμα», αντικρίζει τη βαθμιαία εκπνευμάτωση και αποκλιμάκωση της ύλης ως ογκηρής ουσίας («χαμηλώνουνε τα βουνά και πάνε σβήνοντας ίσα με τη Μάνη»). Πραγματικά, είναι υπέροχο να βλέπεις τα βουνά να «σβήνουν» στον ορίζοντα. Ένας κάμπος, επιπλέον, «απλώνει» στη μέση, με το «ισκερό»- μυστηριακό ίσως εννοεί ο Κόντογλου– κάστρο του, και από κει ξεχωρίζει «η βαθιά ρεματιά ενούς ποταμιού που λέγεται Λούσιος». Κάπου εκεί, βρίσκονται «στην αράδα οι μύλοι που φτιάνουνε τη μπαρούτη, επάνω σ’ ένα μικρό ρέμα με δροσερό νερό»- σημειωτέον, ότι ενώ ο πεζογράφος υποτίθεται ότι περιγράφει απλώς τι βλέπει από ψηλά, ως «πανόραμα», γνωρίζει ότι το νερό της ρεματιάς είναι «δροσερό». Είναι αδύνατον να μεταβάλλει ακόμη και το πανόραμα σε «εντύπωση»- άλλωστε, όπως λένε οι ειδικοί, η αίσθηση της όρασης αναπτύσσεται πάντα έχοντας ως υπόβαθρο την εμπειρία της αφής (και γενικά το όλο σώμα). Η βιωματικότητα διέπειτα πάντα. Όταν σβήνουν τα βουνά, ο συγγραφέας γνωρίζει τι θα πει μέσα σε αυτή την χαρά να «σβήνει και το κορμί», ως σωματικός μόχθος και   φόρτος, να μεταμορφώνεται σε φως. «Χαίρεται κανένας και σεργιανίζει από ψηλά κοιτώντας τις   στράτες, που φιδοστρίβουνε από βουνό σε βουνό και τους ανθρώπους που περπατάνε και πάνε στη δουλειά τους, τα γαϊδούρια π’ ανηφορίζουνε στα μονοπάτια, τα λογής λογής ζωντανά…».

Ολόκληρος ο κόπος, ο μόχθος των ανθρώπων γίνεται θέαμα, μάλλον οπτασία, για   αυτόν που κοιτά από ψηλά, και, πράγμα αναπόφευκτο, εισβάλλει η μεταφυσική, όχι όμως ως κάτι αντίθετο στη φυσική, αλλά ως η εύλογη προέκταση αυτής: «να ο άνθρωπος κοπιάζει, μέσα σε έναν τόπο που υπήρχε πριν και μετά από αυτόν, αλλά εδώ τουλάχιστον φαίνεται να εργάζεται, δίχως τη μανία να σωρεύσει. Γίνεται κι αυτός μια εργατική μέλισσα, ταιριαστός με τα άλλα ζώα που αναπνέουνε στη φύση».  Υμνεί ο νους τον Κύριο…

Με αυτή τη «φυσική φιλοσοφία», με την Μεταφυσική της πείρας, ο  Κόντογλου περνά και στην ιστορική σκέψη, που είναι βέβαια«μυθική»- ο μύθος όμως σημαίνει την αλήθεια. Η ιστορική αφήγησή του βρίσκεται πιο κοντά στο βυζαντινό «Χρονικό», παρά ασφαλώς στην «επιστημονική» ιστορία, γιατί τον ελκύει η ποιητική εκδοχή της. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι και η επιστημονική ιστορία είναι στην πραγματικότητα πολύ περισσότερο «μυθική» από όσο νομίζουμε, πράγμα που θα το καταλάβει κανείς αν έρθει σε επαφή με την αχαλίνωτη φαντασία κάποιου ανασκάπτοντος αρχαιολόγου. Αναφέρει λοιπόν πρώτα πρώτα ότι η πόλη στάθηκε «ξακουσμένη» στον Αγώνα – ο όρος «ξακουστός» έχει για τον νεοελληνικό πολιτισμό, μεγάλη σημασία. Αντί να κάνει μια «έσωθεν» δομική ανάλυση της ιστορίας της πόλης, ο πεζογράφος προτιμά να ξεκινήσει από τι εντύπωση σχημάτισαν οι άλλοι γι’ αυτήν, το «κλέος» της. Η Δημητσάνα έγινε βέβαια στον ελληνισμό ένας «μύθος» και ίσως κατά διαστήματα έπρεπε να αντέξει και η ίδια αυτόν το μύθο. Η όλη ιστορική αναδρομή γίνεται πάντα υπό τη σκιά του «ξακουστός».

Γυρίζουμε λοιπόν πίσω, με μια αναδρομική αφήγηση, στα βυζαντινά χρόνια, για να μάθουμε ότι και τότε δεν ήταν«παραπεταμένη», αλλά έβγαλε μάλιστα σπουδαίους ανθρώπους. Στην όλη διήγηση αναφέρεται σχετικά και η συμβολή ενός σημαντικού μοναστηριού. Κατόπιν, στον καιρό της Φραγκοκρατίας, επειδή το μέρος χωρίστηκε σε πολλά φέουδα, χτισθήκανε και πολλά κάστρα, για την ακρίβεια «καστέλια, ναι μεν μικρά, πλην αζύγωτα και φοβερά, επειδή η φύση είναι, κατά που λέγει κι ο Έλληνας περιηγητής Παυσανίας, ‘‘αγρία και θηριώδης’’». Το βάρος της ιστορικής αφήγησης πέφτει εδώ στο υποβλητικό «αζύγωτα και φοβερά», καθώς περισσότερο ενδιαφέρει να καταλάβουμε την ιστορία όχι ως αλληλοδιαδοχή των όποιων γεγονότων –π.χ. ποιος κέρδισε μια μάχη–, αλλά να νιώσουμε αυτό που αισθάνθηκε ακόμη και ο τελικός εκπορθητής του φρουρίου: φόβο και δέος, μόλο που τελικά βρέθηκε τρόπος να το καταλάβει. Η ιστορία των βιωμάτων είναι μάλλον πιο σημαντική από οτιδήποτε άλλο.

Αναφέρονται   και ονομαστικά κάποιοι «ξακουσμένοι» άρχοντες, π.χ. ο Δοξαπατρής, ίσως γιατί εκείνον τον καιρό των ταραχών και της μεγάλης κινητικότητας, το να αποκτήσεις «όνομα», υποδηλώνει πάρα πολλά για την περίπλοκη ιστορική πραγματικότητα (γενικότερα,  ο μύθος θέτει το ιστορικό πρόβλημα και η επιστημονική ιστορία προσπαθεί κατόπιν να το λύσει). Κατόπιν, σαν έφυγαν οι Φράγκοι, «η χώρα τούτη ρήμαξε ολότελα», γράφει ο υποτίθεται «φανατικός» Κόντογλου, που βρίσκει τρόπο να επαινέσει έμμεσα τους Φράγκους, που ύψωσαν στα μέρη αυτά ό,τι αγαπά πιο πολύ η ποιητική ψυχή του: αναρίθμητα Κάστρα. Ακολουθεί μια περιγραφή των κατοίκων της περιόδου μετά τη Φραγκοκρατία, και πάλι «μυθική», καθώς θυμίζει ακόμη και αυτή του Ομήρου για τους Κύκλωπες ή άλλες παρόμοιες. Είναι γραμμένη σε ωμή γλώσσα, καθώς ο Κόντογλου δεν βλέπει «συμπεριφορές», αλλά σωματική απρέπεια, υλική τραχύτητα, εκβαρβάρωση της ύλης. «Οι λιγοστοί άνθρωποι π’ απομείνανε…, ζούσανε χωμένοι στα πυκνά ρουμάνια και στα σπήλια, καταντημένοι σαν αγριανθρώποι της Αφρικής» (τέτοιες περιγραφές δίνουν λαβή στους μελετητές να μιλούν για τον «πρωτογονισμό» του Κόντογλου). Ακόμη και όταν χτιστήκανε κάποια χωριά, «οι ανθρώποι στέκανε άγριοι και ακοινώνητοι τόσο, που δεν πηγαίνανε από ’να χωριό σ’ άλλο, ας ήταν μια τουφεκιά τόπος. Ντυμένοι με προβγιές φυλάγανε τα γίδια τους απάνου σ’ απάτητα γκρεμνά δίχως να δούνε άνθρωπο μήνες και χρόνια… Εξόν απ’ την σκληραγωγία που συνηθίζανε, από γεννησιμό, γυμνάζανε τα κορμιά τους παλεύοντας και πηδώντας, ρίχνανε και με το δοξάρι… και κυνηγούσανε είτε κτυπιόντανε συναμεταξύ τους με τις σαγίτες» (στο σημείο αυτό πράγματι υπάρχει και «λαϊκότροπος» λόγος, που ο Κόντογλου μεταχειρίζεται θαυμάσια).

Ξαφνικά, χωρίς να εξηγείται το γιατί– δεν έχει νόημα να εξηγηθούν όλα, αυτό συνιστά την πεμπτουσία του βυζαντινού «Χρονικού», που εστιάζει στο στοιχείο της έκπληξης-, μερικοί σημερινοί άνθρωποι, με τις ίδιες συνήθειες, παύουν πια να είναι αγριάνθρωποι, και μεταβάλλονται τώρα σε «απλούς και απελέκητους, όπως ήταν οι αρχαίοι τα αρχαία χρόνια, πριν Χριστού». Όλα αυτά στη γλώσσα του Κόντογλου είναι έπαινος, σημαίνουν ανθρώπους αδιάβρωτους και ανέγγιχτους από τον υλισμό της Δύσης. «Στο Λιβομπίσι ζη ακόμα ο παππούς ενός γκαρδιακού φίλου πόχω. Εκατό χρονώ μέρες τις πέρασε κει πάνου σαν Κύκλωπας ανάμεσα στα γίδια του, δίχως να πάρη χαμπάρι πως αλλάξανε τα χρόνια…». Οι αγριάνθρωποι έγιναν αν ήξερα πώς αγαθοί τσομπάνηδες μέσα σε μια εντελώς αδιάγνωστη «μικροφυσική» των καιρών, για να χρησιμοποιήσουμε μια λέξη του Φουκώ.

Από το σημείο αυτό και παρακάτω θα εισέλθουμε περισσότερο στην ιστορική «περιπέτεια», με την τραγική έννοια του όρου. Φτάνουμε στην Τουρκοκρατία, θλιβερή και μίζερη εποχή, για την οποία όμως η περιγραφή βρίσκει τρόπο να μας βγάλει από την μελαγχολία. Μερικοί Έλληνες του τόπου κατάφεραν λοιπόν να αποκτήσουν μεγάλη εξουσία, δημιουργήθηκαν μεγάλα «σόγια», ακόμη και με πολύ πλούτο, «συμβουλατόροι του πασά», ενώ κάποιος, λεγόμενος Σύντυχος, πλούτισε τόσο πολύ, που είχε παλάτια και μεγάλες αποθήκες. Ξέπεσε όμως και τότε «τρανέψανε» οι «Ντεληγιανναίοι», αλλά οι καιροί ήταν αβέβαιοι, και ξεκληρίστηκε και τούτο το σόι  – όλα αυτά υποδηλώνουν πολλά για τους καιρούς, όπως και η επιμονή στη λέξη «σόγι». Το ποιος τα είχε καλά με τους Τούρκους καθόριζε βέβαια την τύχη του. Εμφανίστηκε κατόπιν ένας «τετραπέρατος», μια λέξη που υποδηλώνει αυτόν που αυτοσχεδιάζει, που μπορεί, σε μια εποχή έλλειψης της ορθολογικής κρατικής εξουσίας, να υπερβαίνει τις δυσκολίες αστραπιαία με ένα είδος αυθόρμητης εμπειρικής σκέψης, ικανής να ανταποκρίνεται στο στιγμιαίο δόλο της περίστασης. Αυτός λοιπόν, μετέστρεψε τελείως τα πράγματα, και εν καιρώ Τουρκοκρατίας, ξανάγινε κάτι σαν φράγκος άρχοντας: «εζούσε σαν βασιλιάς, με σαράγια και με πλήθος σκλάβους, καβαλώντας τα πιο ακριβά άτια, ντυμένος χρυσόπλουμα ρούχα, μ’  έναν λόγο άλλος Ρωμιός δεν είχε αξιωθή ποτές τέτοια δόξα». Οι καιροί, ιδίως αυτές τις εποχές, είναι απρόβλεπτοι και τα παράδοξα της ιστορίας λειτουργούν ως αντι–ιστορία: δεν θα είχε νόημα να πει κανείς για την συγκεκριμένη περίπτωση του πλούσιου Ρωμιού ότι «μερικοί Έλληνες κατάφεραν να ζουν με άνεση…», γιατί αυτή η «άνεση» δεν αποδίδει εκείνο το «σαν βασιλιάς», που παραπέμπει αυτομάτως στην ποίηση. Ίσως ο άρχοντας αυτός λειτουργούσε και σαν συμβολικό αντίβαρο στα μάτια των Τούρκων, ξανάφερνε πίσω ένα αλλόκοτο αυτοκρατορικό παρελθόν, που επιβίωνε ως μνήμη και που προσπαθούσε να σαρκωθεί και σε συγκεκριμένη υλική εικόνα εν χρόνω. Ο χαρακτήρας αυτού του ανθρώπου είναι εντελώς κομβικός μάλιστα για την όλη αφήγηση, γιατί αυτός ο «βασιλιάς», «ήτανε και πονόψυχος στους φτωχούς, όντας το σπίτι του σαν του Αβραάμ, ανοιχτό νύχτα μέρα στον καθένα, που ’θελε να περάσει από κει… Και μόλο που ξόδευε πολύ χρυσάφι για το ραχάτι του και για τα φαγιά του (είχε, διαβάζουμε, έντεκα παιδιά), μέσα στο σπίτι του είχε βαλμένη αυστηρή τάξη και νόμο. Πριν να καθίσουνε να φάνε, νιβόντανε με τη σειρά, και πάλε με τη σειρά οι νυφάδες τους πηρετούσανε… Ύστερα παίρνανε θέση γύρω στους ασημοκαπλαντισμένους σοφράδες, ο καθένας αναλόγως την ηλικία τους και τρώγανε, ενώ τέσσερις σκλάβοι παραστέκανε φέγγοντας το τραπέζι με μια λαμπάδα στο κάθε χέρι, πετρωμένοι σαν αγάλματα…». Το εντυπωσιακό στην περιγραφή αυτή είναι ότι επιβιώνει   ένα είδος ημιβυζαντινής, ημιφραγκικής αυλικής εθιμοτυπίας, γι’ αυτό και ο «τετραπέρατος» αυτός άνθρωπος δεν είναι σε καμία περίπτωση κάποιος τυπικός «κοτζαμπάσης», ούτε λειτουργεί ως τέτοιος. Η ιδιοτροπία του, η τάση του να συλλαμβάνει το σύμβολο και να αναμιγνύει εποχές και ήθη, παράλληλα με την μανία του για τη φιλοξενία, συνιστά πράγματι την ιστορία του τόπου. Αρκεί να υποθέσουμε ότι τα πρόσωπα παίζουν για την ιστορία τον ίδιο ρόλο που παίζουν οι ηθοποιοί για το θέατρο. Ωστόσο, το τέλος του δεν ήταν καλό, γιατί ο Σουλτάνος ειδοποιήθηκε ότι μάλλον σχεδιάζει εξέγερση, και τελικά τον σκότωσαν. Από μια άλλη άποψη, όμως, το τέλος του είναι περίλαμπρο, γιατί η λαϊκή μούσα τον ύμνησε, βλέποντας στην όλη δράση του άρχοντα μια όντως επαναστατική διάσταση (πολλοί ήταν μεγάλοι επαναστάτες, χωρίς να το συνειδητοποιήσουν ποτέ). «Εγώ πασά δεν προσκυνώ, βεζίρη δεν φοβάμαι, τι έχω στην Πόλη δυο παιδιά κα στα Λαγκάδια πέντε».

Παρελθόν, ιστορία της Δημητσάνας είναι λοιπόν τούτοι οι άνθρωποι, που διαμορφώνουν την «μυθική» της ατμόσφαιρα (ας θυμηθούμε π.χ. τι είναι ο Καρλομάγνος για τη σύγχρονη Δύση). Και έτσι, κουβαλώντας πάντα μέσα της αυτό το πελώριο ιστορικό απόθεμα, τούτη την ιστορική διαπλοκή των σημασιών, το σχηματισμό της συμβολικής και φαντασιακής διάστασης που ορίζουν τούτα τα γεγονότα, ο ποταμός του Χρόνου εκβάλλει ομαλά στο ’21, οπότε και η πολιτεία στάθηκε «ο μπαρουτχανές» των  Ελλήνων. Αναφέρεται, χωρίς εδώ να υπεισέλθουμε σε άλλες λεπτομέρειες, ένα σπουδαίο περιστατικό, ενδεικτικό της τότε κατάστασης. Περιγράφεται δηλαδή πώς οι κάτοικοι κατάφεραν να αποκρύψουν από τον έλεγχο των Τούρκων την παρασκευή του μπαρουτιού: έδωσαν πολύ φαγί στους Τούρκους ελεγκτές, κατόπιν ήρθε ένα Έλληνας «χωρατατζής» κι άρχισε να λέγει «αδιάντροπες παροιμίες», αργότερα έφτασε και το ποτό, οπότε, όταν κοιμήθηκαν οι κατακτητές, σιωπηλά και αθόρυβα οι κάτοικοι κουβάλησαν όλον τον εξοπλισμό έξω από το χωριό, σε σπηλιές. Αυτό το περίεργο ανακάτεμα του Έλληνα με τον Τούρκο, που τα ήθη τους έχουν έρθει εν μέρει κοντά, από την άλλη όμως η ύπαρξη της αναγκαίας απόστασης, ώστε να διατηρείται ο έλεγχος, μια απόσταση που τελικά καταργεί η εξαχρείωση (το ποτό, η λαγνεία, ο πολύς ύπνος), τέλος αυτή η παράξενη «σιγηλή ύπαρξη» του Ρωμιού, που μεταφέρει τα πάντα μέσα σε απόλυτη σιωπή, όλη αυτή η τελετουργία της στιγμής συνιστά την ιστορία.

Και θα τελειώσουμε με τον λεγόμενο «Μυστικό Δείπνο», τη συνάντηση δηλαδή του Θανάση Αντωνόπουλου, ενός Κοτζαμπάση, που «κατηχημένος» από τον Παπαφλέσσα, φώναξε στη σπίτι του το Θόδωρο και τον Κανέλλο Δεληγιάννη, κάθισαν σε μια σάλα κι εκεί ορκίστηκαν στην Ιδέα της Επανάστασης. Η παραπομπή στο ιερό γεγονός της Μεγάλης Εβδομάδας, με την ατμόσφαιρα θυσίας που δημιουργεί, την ανάγκη για ομοψυχία και αδελφοσύνη, που επίσης υποδηλώνει, έγινε ο επίλογος τηςλαμπρής ιστορίας της Δημητσάνας, από τον οποίο, όπως είναι φυσικό για κάθε «Μυστικό Δείπνο», δεν μπορεί ποτέ να λείπει ο προδότης. Και μάλιστα μαθητής! « Εκεί σιμά είναι το αμπέλι με το ληνό που σκοτωθήκανε οι Κολοκοτρωναίοι, από προδοσίαενός καλόγερου, που μετάνιωσε υστερότερα και πήγε στ’ Αγιονόρος ασκητής». Η όλη ιστορία κλείνει έτσι με την προδοσία, δίπλα σε ένα «αμπέλι», με την τόσο επίσης συμβολική του σημασία. Ο καλόγερος αυτός τελικά πάει στο κατεξοχήν ασκητικό κέντρο της ορθοδοξίας, το Άγιον Όρος, και γίνεται «ασκητής»- η μεγάλη προσωπική περιπέτεια παραμένει, ακόμη κι όταν ένας τόπος χάνει την μεγάλη του αίγλη, πράγμα που συνέβη στην Δημητσάνα, ακριβώς γιατί έτυχε ο αγώνας της, να ελευθερώσειτην πατρίδα. Δεν την πειράζει που απόμεινε ένα «γραφικό» χωριό…

Στην εικαστική πλαισίωση της σελίδας, ζωγραφική Φώτη Κόντογλου.

Σχεδιάζουν κρίση στό Αἰγαῖο γιά νά μᾶς σύρουν σέ διαπραγματεύσεις

Όταν έχεις τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα, πνευματική διάλυση-σύγχυση, ηθική κατάρρευση ενός ολόκληρου παραπαίοντος λαού, οικονομική και επομένως στρατιωτική αδυναμία, για να ιχυροποιήσεις τον στρατό, το ναυτικό και την αεροπορία σου επόμενο είναι να προκαλείσαι και να διασύρεσαι από τον ισχυρό, τουτέστι τη χώρα που στηρίζεται στα 80 εκατομμύριά της. 80 εκατομμύρια ανθρώπινες ψυχές τις οποίες δεν τη νοιαζει να τις θυσιάσει για τον Αλλάχ και την πατρίδα. με τη βοήθεια του μπάφου, το μαστίγιο και την ελπίδα ότι θα καλοπερνάνε με τις παρθένες στον παράδεισο αν πεθάνουν για την Τουρκία.

Με τέτοιο σκεπτικό ο Τούρκος πρόεδρος γίνεται όλο και πιο προκλητικός και από κοντά η ξεθαρεμένη από τον μονοκράτορα Ρετζίπ κυβέρνησή του. Λένε και αυτοί ασύδοτοι, αμετροεπείς πολυλογάδες, εκφράσεις αλαζονείας και ανοικτής πρόκλησης κάνοντας ότι μπορούν για να προκαλέσουν φόβο στον ελληνικό λαό που ιδανικά, στόχους και ελπίδα για το αύριο δεν έχει και δεν βλέπει και από χρόνια τα έχει απεμπολήσει βαδίζοιντας τον ασταμάτητο κατήφορο της ηθικής παρακμής και του ανούσιου καταναλωτισμού που έχει προ πολλού παύσει να δίνει απόλαυση και ηδονές κατώτερης και ενστικτώδικης ποιότητας. 

Υπό αυτές τις συνθήκες οι οποίες μιοιάζουν με την παρακμιακή περίοδο που προηγήθηκε της άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους. Τότε είχε προηγηθεί η κατάκτηση της Πόλης από τοιυς σταυροφόρους το 1204 και η εγκατάσταση φράγκων φεουδαρχών στην αυτοκρατορία τους οποίους μισούσε ο λαός και δεν εμπιστευόταν. Ακριβώς όπως σήμερα ζούμε την γερμανική αποικιοκρατία και την παραμονή μας σε μια Ε.Ε. των μασόνων, των απατεώνων, των τοκογλύφων τραπεζικών και χρηματιστηριακών οίκων της Δύσης οι οποίοι έχουν μετατρέψει την οικονομία της χώρας με τις δεσμεύσεις των τριών μνημονίων σε τσιφλίκι τους για 100 χρόνια.

Αν ισχύει αυτός ο παραλληλισμός, τότε η πατρίδα αδέλφια πατριώτες Έλληνες, βαδίζει προς διαμελισμό. Επανειλλημένως έχουμε γράψει γι’αυτό και οι αντιδράσεις των αναγνωστών μας είναι από ανύοπαρκτες έως υποτονικές.

Ξυπνάτε βρε, γιατί χαθήκαμε! Χανόμαστε συν-΄Ελληνες!

Τι ψ ηφίσατε βρε στις 7 του Ιούλη; Κι εσείς το 42% που δεν ψηφίσατε είσαστε ευχαριστημένη από τη γερμανόφιλη κυβέρνηση που εξελέγη με αυτονομία;

Ή φτάσατε, φθάσαμε ευνουχισμένοι από τη φιληδονία μας να λέμε κι άμα χάσουμε κάποια νησιά τι μ’αυτό; Οι ντόπιοι ας όψονται. Είναι οι άτυχοι… Εμείς ας είμαστε στη βολή μας…

Σοβαρά βρε τα σκέφτεστε αυτά. και δεν καταλαβαίνετε ότι αν πνιγεί από το τσουνάμι ο γείτονας θα πνιγείτε σε λίγο και σεις;

Περιμένουμε τα σχόλιἀ σας για νέες μορφές δράσης πέρα από τη φαρσοκωμωδία των εκλογών καθώς και τα  αισθήματα που σας δημιουργεί η πιο κάτω είδηση:

Σχεδιάζουν κρίση στό Αἰγαῖο γιά νά μᾶς σύρουν σέ διαπραγματεύσεις

Ἀπειλές γιά τήν Κύπρο μέ τά μάτια στήν Ἀθήνα

ΜΟΛΙΣ χθές ὁ Τοῦρκος ὑπουργός Ἀμύνης Χουλουσί Ἀκάρ κόμπαζε πώς ἡ Τουρκία εἶναι ἕτοιμη νά ξανακάνει αὐτό πού διέπραξε στήν Κύπρο τό 1974. Τά ἴδια ἔλεγε καί ὁ Ἐρντογάν κατά τήν ἐπέτειο τῶν 45 ἐτῶν ἀπό τήν εἰσβολή. Καί γιά τούς δύο ἡ δικαιολογία εἶναι πώς ἡ Ἄγκυρα ἔχει ρόλο «ἐγγυητοῦ». Καί οἱ δύο ὅμως ὑπηρετοῦν ἕναν στόχο εὐρύτερο. Οἱ Τοῦρκοι δέν πράττουν τίποτε τυχαῖα. Πάντα ἔχουν κάποιο συγκεκριμένο στόχο στόν ὁποῖο καί παραμένουν προσηλωμένοι μέχρις ὅτου τόν ἐπιτύχουν. Ἔτσι τώρα οἱ ἀπειλητικές δηλώσεις ἀπό τήν Ἄγκυρα ἁπλῶς προοιωνίζονται κινήσεις ἤ τουλάχιστον σχέδια, τά ὁποῖα πολύ σύντομα, ἴσως καί μέσα στόν Αὔγουστο, θά τά δοῦμε νά ἐφαρμόζονται. Μέ βεβαιότητα σχεδόν μποροῦμε νά προβλέψουμε ὅτι θά καλλιεργήσουν τήν κλιμάκωση μιᾶς κρίσεως, μέ στόχο νά σύρουν τήν Ἑλλάδα σέ διαπραγματεύσεις. Καί δέν θά περιορισθοῦν μόνον στήν Κύπρο ἤ τό Καστελλόριζο. Θά ἐπιδιώξουν ἡ κρίσις νά ἐκδηλωθεῖ στό Αἰγαῖο.

Ὁ Ἀκάρ παραληρεῖ: «Ἡ Τουρκία, ἡ Τουρκική Δημοκρατία εἶναι ὁ ἐγγυητής στό νησί (στήν Κύπρο) καί ὅπως χθές, ἔτσι καί σήμερα, θά χρησιμοποιήσει αὐτό τό δικαίωμα μέ τόν πλέον ἀποτελεσματικό τρόπο». Καί ὁ Ἐρντογάν «πανηγυρίζοντας» τήν 45η ἐπέτειο τοῦ Ἀττίλα τόνιζε «ὅτι ὁ τουρκικός στρατός δέν θά διστάσει ποτέ νά κάνει τό ἴδιο βῆμα πού ἔκανε πρίν ἀπό 45 χρόνια γιά τήν ἀσφάλεια τῶν Τουρκοκυπρίων».

Γιά νά ἐξαγάγουμε ὅμως ἕνα ἀσφαλές συμπέρασμα ὅσον ἀφορᾶ τίς προθέσεις τῆς Ἀγκύρας, δέν θά πρέπει νά προσπαθήσουμε νά ἑρμηνεύσουμε τίς δηλώσεις αὐτές ἀποσπασματικά καί μεμονωμένα. Θά πρέπει νά τίς ἐντάξουμε στό γενικώτερο πλαίσιο τῶν ἐνεργειῶν τῆς γείτονος, οἱ ὁποῖες αὐτήν τήν ἐποχή συγκλίνουν στήν διεκδίκηση ὁριοθετήσεως ΑΟΖ κατά τίς δικές τους ἰδιότυπες ἑρμηνεῖες τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου, στήν ἐξασφάλιση μεριδίων ἀπό ἐνεργειακά ἀποθέματα πού δέν τούς ἀνήκουν –καί παρ’ ὅτι δέν τό ἔχουν ἐγείρει εὐθέως τώρα τελευταῖα, στόν περιορισμό τοῦ ἑλληνικοῦ ἐναερίου χώρου καί τήν συμμετοχή στόν ἔλεγχο ζωνῶν, οἱ ὁποῖες ἀνήκουν στό FIR Ἀθηνῶν ἀλλά καί στό FIR Λευκωσίας. Ἀποφεύγουν νά ἀναφερθοῦν στό τελευταῖο αὐτό σημεῖο, γιατί ἐκεῖ θά ἑστιασθοῦν οἱ πρῶτες διεκδικήσεις τους στήν ἀπευκταία περίπτωση πού θά ὑπάρξει ἑλληνο-τουρκική διαπραγμάτευσις.

Γιά νά ἐξυπηρετηθεῖ ὁ στόχος νά ὑπάρξει διαπραγμάτευσις ξεδιπλώνεται μία κλιμακουμένη προκλητικότης ἡ ὁποία ἐμπεριέχει τήν δυναμική κρίσεως. Οἱ Τοῦρκοι γνωρίζουν πλέον ὅτι δέν μποροῦν νά ἐπιτύχουν κάτι τέτοιο κάνοντας κινήσεις στήν ΑΟΖ τῆς Κύπρου. Μᾶλλον δέν θά θελήσουν νά διακινδυνεύσουν στέλλοντας γιά δεύτερη φορά μίαν ἀσυνόδευτη πλατφόρμα ἐρευνῶν κοντά στό Καστελλόριζο. Ἀπεναντίας, ἐπειδή τό νησιωτικό σύμπλεγμα τοῦ Καστελλορίζου εἶναι τό σημεῖο στό ὁποῖο τούς περιμένουμε («περιοχή μεγίστης προσμονῆς» κατά τούς στρατηγιστές), μᾶλλον θά κατευθυνθοῦν ἀλλοῦ. Καί ἐπειδή δέν ὑπάρχουν καί πολλές ἐπιλογές, πρέπει νά εἴμεθα βέβαιοι ὅτι θά ἔλθουν στό Αἰγαῖο. Στό Αἰγαῖο ἄλλωστε ἔχουν κλιμακωθεῖ οἱ δύο μείζονες κρίσεις τῶν τελευταίων δεκαετιῶν· ἡ κρίσις τοῦ Μαρτίου τοῦ 1987 καί ἡ κρίσις τῶν Ἰμίων.

Ὅ,τι λοιπόν κι ἄν κάνουν οἱ Τοῦρκοι στήν Κύπρο ἤ τό Καστελλόριζο θά τό συνδέσουν μέ ἀντίστοιχη κλιμάκωση στό Αἰγαῖο. Πιστεύουν ὅτι μόνον αὐτή ἡ ἐξέλιξις μπορεῖ νά προκαλέσει ἀνησυχίες στήν Ἑλλάδα, ὥστε νά μπορέσουν νά τήν σύρουν σέ διαπραγματεύσεις. Ἐκεῖ εὐελπιστοῦν ὅτι θά ἔχουν καί τήν συνδρομή «φίλων» καί «συμμάχων», οἱ ὁποῖοι καλῆ (ἤ καί κακῆ) τῆ πίστει θά συστήσουν ὅτι ὁ διάλογος δέν βλάπτει οὐδένα.

Στό πνεῦμα αὐτό ὁ Ἀκάρ ὁμιλοῦσε γιά κλῖμα συνεργασίας ἐντάσσοντας ὅμως καί τήν λέξη-παγίδα «ἀμοιβαιότητα»: «Ὅσον ἀφορᾶ τά προβλήματα στό Αἰγαῖο, τήν ἀνατολική Μεσόγειο, τήν Κύπρο, εἴμεθα ὑπέρ τῆς ἐπιλύσεώς τους σέ κλῖμα συνεργασίας καί ἀμοιβαιότητος μέ τήν καινούργια κυβέρνηση πού συστήθηκε στήν Ἑλλάδα». Τί μορφή μπορεῖ νά ἔχει αὐτή ἡ «ἀμοιβαιότης»;

Τί θά διεκδικήσει ἡ Τουρκία σέ ἀντάλλαγμα γιά τήν τήρηση τοῦ διεθνοῦς δικαίου ἀπό τήν πλευρά της; Γνωστόν εἶναι ὅτι παγία πολιτική τῆς χώρας μας εἶναι νά μήν προβοῦμε στήν παραμικρή παραχώρηση ὅσον ἀφορᾶ τά κυριαρχικά δικαιώματά μας. Γι’ αὐτό καί ἡ Τουρκία δέν ἀρκεῖται στήν ἐπιδίωξη μιᾶς διαπραγματεύσεως. Θέλει νά μᾶς σύρει ὑπό τό καθεστώς ἀπειλῶν καί μέσα ἀπό μία κρίση ἀπό τήν ὁποία ἐλπίζει ὅτι μπορεῖ νά βγεῖ κερδισμένη.

Καί ἐπειδή ἡ μόνη γλῶσσα τήν ὁποία καταλαβαίνει ἡ Ἄγκυρα εἶναι αὐτή τῆς αὐστηρότητος καί τῆς ἰσχύος, εἶναι σημαντική ἡ ἀπάντησις τήν ὁποία ἔδωσε ὁ ὑπουργός Ἐθνικῆς Ἀμύνης Νῖκος Παναγιωτόπουλος: «Δέν θά κάτσουμε μέ σταυρωμένα χέρια, ἐάν οἱ Τοῦρκοι κάνουν ἔρευνες στό Καστελλόριζο».

ΠΗΓΗ:ΚΑΤΟΧΙΚΑ ΝΕΑ 8/8/2019