Για να καταράστε τους Γερμανούς μας συμμάχους αλλά και τις παρδαλές αποφάσεις των Αμερικανών οι οποίοι ήθελαν να κάνουν αφαίμαξη γερμανικών εγκεφάλων ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Έτσι φέρθηκαν επιεικώς στα χρέη της Γερμανίας και το Φλεβάρη του 1953 τα διέγραψαν τα χρέη της Γερμανίας.

Ιδού η συμφωνία: . The London Agreement on German External Debts, also known as the London Debt Agreement (German: Londoner Schuldenabkommen), was a debt relief treaty between the Federal Republic of Germany and creditor nations. The Agreement was signed in London on February 27, 1953, and came into force on September 16, 1953

The Conference on German External Debts (also known as the London Debt Conference) was held between February 28, 1952 and August 28, 1952. The Agreement reached at the Conference was signed in London on February 27, 1953. The Agreement was ratified by the United States, France and United Kingdom on September 16, 1953, at which point the agreement came into force.

The London Debt Agreement covered a number of different types of German debt from before and after the Second World War. Some of them arose directly out of the efforts to finance the reparations system, while others reflect extensive lending, mostly by U.S. investors to German firms and governments. The parties that were involved besides West Germany included Australia,^] Belgium, Canada, Denmark, France, Great Britain, Greece, Iran, Ireland, Italy, Liechtenstein, Luxembourg, Norway, Pakistan, Spain, Sweden, Switzerland, South Africa, the United States, Yugoslavia and others. The states of the Eastern Bloc were not involved.

The total under negotiation was 16 billion marks of debt resulting from the Treaty of Versailles after World War I which had not been paid in the 1930s, but which Germany decided to repay to restore its reputation. This money was owed to government and private banks in the U.S., France and Britain. Another 16 billion marks represented postwar loans by the U.S. Under the London Agreement, the repayable amount was reduced by 50% to about 15 billion marks and stretched out over 30 years, and compared to the fast-growing German economy were of minor impact. An important term of the agreement was that repayments were only due while West Germany ran a trade surplus, and that repayments were limited to 3% of export earnings. This gave Germany’s creditors a powerful incentive to import German goods, assisting reconstruction.

Part of the agreement concerned debts to be paid after the reunification of Germany. For many decades this seemed unlikely to transpire, but in 1990 Deutsche Mark 239.4 million in deferred interest became due. These claims were repaid by means of “Fundierungsschuldverschreibungen” (Funding Debt Securities) with a maturity of 20 years. On 3 October 2010 the final payment, Euro 69.9 million, was made on these bonds. This marked the last payment by Germany on known debts resulting from both world wars.

The agreement significantly contributed to the growth of the post-war German economy and reemergence of Germany as a world economic power. A 2018 study in the European Review of Economic History showed that the London Agreement “spurred economic growth in three main ways: creating fiscal space for public investment; lowering costs of borrowing; and stabilising inflation.” It allowed Germany to enter international economic institutions such as the World Bank and the International Monetary Fund.

Με λίγα λόγια χάρισαν τα χρέη και του Α΄ και του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου εκείνων που αιματοκύλισαν διττά τον κόσμο, παρασύροντας και την Ιαπωνία στο χορό του αίματος. και οι δικοί μας απάτριδες, δοσίλογοι πολιτικοί συμφώνησαν με τα συμφ΄’εροντα των αμερικανοσιωνιστών.

Έτσι μας χρωστάνε οι μακαρίτες Αντενάουερ, Κολ και η κα Μέρκελ, ο δικτατορίσκος Σόϋμπλε και οι μελλοντικοί Γερμανοί σατράπες 129 δις ευρώ χωρίς τους τόκους. Εσείς συνερχείστε να ψηφίζετε γερμανόφιλα κόμματα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ΝΔ, ΚΙΝΑΛ και βάλε. Με γειά σας.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Διευκρινήσεις γύρω από την ιστορία των Εβραίων τι σημαίνει «εβραίος», «ισραηλίτης», «ιουδαίος» και τι «ισραηλινός». Μέρος 5ο

Θεωρούμε αναγκαίο να ξεκαθαρίσουμε αυτούς τους όρους για να συνεννούμαστε.Τι σημαίνει Ιουδαίος, Ισραηλίτης, ισραηλινός, Ιουδαϊκός, Ιουδαίος και πως χρησιμοποιούνται οι λέξεις αυτές στα ελληνικά.

Για να δείτε την σύγχυση που υπάρχει διαβάστε τον παρακάτω διάλογο μεταξύ ενός νεοσυλλέκτου και του διοικητού του.

Δ/της. Εσύ παιδί μου είσαι ιουδαίος, σωστά;
Εγώ. Μάλιστα, απλώς να σας αναφέρω οτι για το κράτος είμαι «ισραηλίτης». Το αναφέρω απλώς για την ορκωμοσία.
Δ. Μην ανησυχείς για την ορκωμοσία, είχαμε και έναν άλλο από εσάς πέρσι αν και εκείνος ήταν ιουδαίος και όχι ισραηλίτης
Ε. Μα το ίδιο πράγμα είναι κ.διοικητά
Δ. Καλά, καλά – δε με απασχολούν οι δογματικές σας διαφορές μεταξύ σας. (ιουδαίων και ισραηλιτών όπως κατάλαβα μετά αφού τα θεωρούσε διαφορετικά δόγματα όπως καθολικοί και ορθόδοξοι).
Ε. (…)

Διάλογος μεταξύ του διοικητή του Κέντρου Εκπαίδευσής Νεοσυλλέκτων και του συγγραφέα του άρθρου

…Κεντρικό Ισραηλινό Συμβούλιο… »

Γ.Καρατζαφέρης σε τηλεοπτική εκπομπή (αντί για Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο)

Αυτά είναι δυο παραδείγματα για τη τεράστια σύγχυση που υπάρχει στην Ελλάδα μεταξύ των εννοιών «εβραίος», «ισραηλίτης», «ισραηλινός», «ιουδαίος». Αυτή η σύγχυση δεν περιορίζεται στον «αμόρφωτο» κόσμο, (βέβαια η έννοια αμόρφωτος έχει σχετική έννοια όταν έχουμε υποχρεωτική εκπαίδευση μέχρι το Γυμνάσιο), αλλά επεκτείνεται σε όλους τους τομείς της κοινωνίας. Πολλές φορές είναι προϊόν αθώας άγνοιας, όπως στο παράδειγμα του ανώτερου αξιωματικού που περιέγραψα. Άλλες φορές είναι μια συγκεκριμένη κακόβουλη προσπάθεια να γίνει σύγχυση των εννοιών ώστε να παρουσιαστούν οι Εβραίοι Έλληνες ως υπήκοοι ξένων κρατών ή ότι υιοθετούν εθνικούς και εθνοτικούς προσδιορισμούς διαφορετικούς από τους ελληνικούς, όπως θεωρώ ότι έκανε ο κ.Καρατζαφέρης σε ντοκιμαντέρ. Και στο τέλος υπάρχουν οι περιπτώσεις ειλικρινούς ηλιθιότητας όπως η μεταφράστρια της ΕΤ3 που μεταφράζοντας ένα ξενόγλωσσο ντοκιμαντέρ για τη διαμάχη στη Μέση Ανατολή, αναφέρονταν διαρκώς στους «ισραηλινούς» ως «ισραηλίτες», (γιατί δεν μπορώ να πιστέψω ότι έγινε επίτηδες και μεταφραστές, εκφωνητές και υπεύθυνοι της ΕΤ3 είχαν πονηρούς σκοπούς. οπότε επιλέγω να θεωρήσω ουσιαστικά κανείς δεν ελέγχει την ποιότητα των εκπομπών).

Βασικές έννοιες                    

Για να ξεκινήσουμε να ξεκαθαρίσω οτι οι έννοιες «εβραίος», «ισραηλίτης» και «ιουδαίος» ταυτίζονται απόλυτα σήμερα. Δηλαδή είναι διαφορετικές λέξεις που εκφράζουν τον ίδιο άνθρωπο, αν και η ιστορική προέλευση της κάθε λέξης είναι διαφορετική.

Εβραίος: Προέρχεται από την εβραική ρίζα «ivri/hever» που σημαίνει «περνάω πέρα» και αναφέρεται στο πέρασμα του Ιορδάνη Ποταμού από τους Εβραίους κατά την Εξοδο από την Αίγυπτο προς στην Γη της Χαναάν (άλλοι ισχυρίζονται οτι αφορά το πέρασμα από τον Ευφράτη όταν ο Αβραάμ μεταναστεύσε από την Μεσσοποταμία). Αναφέρεται στο οποιοδήποτε άτομο που πιστεύει στην εβραική θρησκεία ή αναγνωρίζει τον εαυτό του στο σύνολο των θρησκευτικών και πολιτισμικών παραδόσεων του εβραικού πολιτισμού.
«Είμαι ελληνικής καταγωγής, έλληνας υπήκοος, εβραϊκού θρησκεύματος».

Ισραηλίτης: Ακριβές συνώνυμο του «εβραίος». Η μετάφραση είναι: «αυτός που ανήκει στο λαό που κατάγεται από τον Ιακώβ».

Ο Ιακώβ μετά από μια ολονύκτια πάλη με τον Θεό άλλαξε το όνομα σε Ισραήλ, (σημαίνει «ο Θεός τον ενδυνάμωσε, αγωνίστηκες με το Θεό και τους ανθρώπους και νίκησες» Γένεση, Κεφ. 32, στ. 29) και έτσι έχουμε τους Ισραηλίτες – τους απογόνους του Ιακώβ.

Στην Παλαιά Διαθήκη/Τορά όταν μιλάμε για τον Λαό του Ισραήλ (αν και η αυθεντική εβραική έκφραση είναι Γιοι του Ισραήλ), δηλαδή τους Ισραηλίτες, αναφερόμαστε στην θρησκευτική και εθνική ομάδα που συνιστούσε το αρχαίο Βασίλειο του Ισραήλ και είναι ο λαός του Μωυσή, Σολομώντα και Ιησού. Μετά την Διασπορά των ρωμαικών χρόνων ο όρος έχασε το εθνικό του νόημα και σήμερα περιγράφει αποκλειστικά τους πιστούς της Εβραικής θρησκείας στον μη-αγγλόφωνο κόσμο. Στον αγγλόφωνο κόσμο ο όρος είναι αδόκιμος και αναφέρεται αποκλειστικά στο Βιβλικό λαό και όχι στους σύγχρονους εβραίους.
«Στην συναγωγή προχθές μαζεύτηκαν άγγλοι ισραηλίτες, ισραηλινοί ισραηλίτες και έλληνες ισραηλίτες»

Ιουδαίος: Ακριβές συνώνυμο του «εβραίος» και του «ισραηλίτης». Η ρίζα προέρχεται από το όνομα μιας εκ των πιο σημαντικών των 12 φυλών του Αρχαίου Ισραήλ, της Φυλής του Ιούδα.

Οταν οι αρχαίοι ισραηλίτες γύρισαν από την αιχμαλωσία στην Βαβυλώνα, εγκαταστάθηκαν στο έδαφος της φυλής του Ιούδα. Εκεί δημιουργήθηκε και ένα από τα δυο βασίλεια στα οποία διασπάστηκε το βασίλειο του Σολομώντα, το Βασίλειο του Ιουδα. Σήμερα Ιουδαία ονομάζεται η Δυτική Οχθη στα εβραικά ενώ το «εβραίος» μεταφράζεται ώς «γεουντί». Το όνομα δεν έχει καμία σχέση με τον Ιούδα Ισκαριώτη, μια συνωνυμία όπως αυτή του Ιησού Χριστού με τον Ιησού του Ναυή, (ο ήρωας της Παλαιάς Διαθήκης που κατέλαβε την Ιεριχώ). Ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε οτι σύμφωνα με τους Προφήτες ο Μεσσίας θα έπρεπε να προέρχεται από την φυλή του Ιούδα και άρα σύμφωνα με τον Χριστιανισμό ο Ιησούς ανήκε στην φυλή του Ιούδα.
«Ο Ιουδαϊσμός είναι μια από τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες»

Ισραηλινός: ο υπήκοος του σύγχρονου κράτους του Ισραήλ. Μπορεί να είναι εβραίος, χριστιανός ορθόδοξος ή καθολικός, μουσουλμάνος σιϊτης ή σουνίτης, μπαχαί κτλ. Ο όρος δημιουργήθηκε το 1948.
«Ο Ταλαάτ ζεί στην Χαιφα και είναι Ισραηλινός, αραβικής καταγωγής και μουσουλμάνος σουνίτης»

Ισραηλίτες ή Εβραίοι; – σήμερα στην Ελλάδα και τον Κόσμο.

Ο όρος «ισραηλίτης» χρησιμοποιήθηκε κυρίως στην Νότια Ευρώπη και συγκεκριμένα τον εντόπισα στην Ελλάδα και σε λατινογενείς χωρες όπως Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία αν και μόνο στην Ελλάδα συνεχίζει να χρησιμοποιείται ενεργά. Στην αγγλοσαξωνική κουλτούρα, όπως αναφέραμε, ο όρος «ισραηλίτης» περιορίζεται αποκλειστικά για τους κατοίκους του αρχαίου Ισραήλ, δηλαδή στην Παλαιά Διαθήκη.

Σήμερα στην Ιταλία και Ισπανία χρησιμοποιούνται κυρίως οι όροι που προέρχονται από το «εβραίος», όπως hebreo και ebreo. Αντίθετα στην Γαλλία επανέκαμψε ο αρχικός όρος του «juif», παρά την ύπαρξη παλαιών και εξαιρετικά σημαντικών εβραϊκών οργανώσεων που ακόμα χρησιμοποιούν το «israelite» – ίσως ενδεικτικό της παλινόρθωσης του όρου «juif» στη συνείδηση της γαλλικής κοινής γνώμης. Οι Εβραίοι Ελληνες χρησιμοποιούν μεταξύ τους το “εβραίος” και όχι το «ισραηλίτης».

Το «ιουδαίος» είναι αποδεκτό στην Ελλάδα αλλά δεν χρησιμοποιείται ούτε από τους ίδιους τους εβραίους έλληνες αλλά και ούτε επίσημα από το Ελληνικό Κράτος, (ο Ελληνικός Στρατός που τον υιοθετεί λανθάνει σύμφωνα με το γράμμα του νόμου). Αντίθετα χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά στον υπόλοιπο κόσμο σαν «jew», «juif», «yahud», «jude», «zyd». Επίσης στα λαδίνο, γλώσσα των σεφαραδίτων εβραίων οι εβραίοι ονομάζονται «djudeo» – ενώ στα εβραικά ονομαζονται “yeudi”.
Πιθανολογώ οτι στην Ελλάδα ο όρος δεν υπήρξε δημοφιλής λόγω της φωνητικής συγγένειας στην ελληνική γλώσσα του «Ιουδαίος» με τον Ιούδα Ισκαριώτη και τους συνειρμούς που έφερνε, (πολλαπλές φορές διάβασα γι’αυτή τη φωνητική σχέση σε λαογραφικά και λογοτεχνικά κείμενα) , ενώ σε άλλες γλώσσες δεν υπάρχει μια τόσο αυτόματη σχέση. Χαρακτηριστικά να αναφέρω οτι στην Ιταλία ο όρος «giudeo» χρησιμοποιείται προσβλητικά, όπως στην Ελλάδα χρησιμοποιείται το «οβριός».

Είναι όμως ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε οτι παρά την αποφυγή του όρου «ιουδαίος», ο όρος «Ιουδαϊσμός» έχει μια ευρεία απήχηση στην Ελλάδα και χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει την εβραϊκή θρησκεία. Αντίθετα ο όρος «Εβραϊσμός» χρησιμοποιείται κυρίως για να υποδηλώσει το σύνολο της κοινότητας των ελλήνων πολιτών εβραϊκού θρησκεύματος ή το σύνολο των πολιτισμικών παραδόσεων των εβραίων ελλήνων. Δηλαδή όταν μιλάμε για «Ελληνικό Εβραϊσμό» δηλώνουμε τις εβραϊκές κοινοτικές οργανώσεις της Ελλάδας ή τις εβραϊκές ελληνικές πολιτισμικές παραδόσεις – ενώ ο όρος «Ελληνικός Ιουδαϊσμός» είναι αδόκιμος και φέρνει συνειρμούς για μια ιδιαίτερη ελληνική θρησκευτική εκδοχή της «κλασσικής» εβραϊκής θρησκείας. Το ίδιο συμβαίνει και στις λοιπές γλώσσες με την διαφορά οτι στις αγγλοσαξωνικές χώρες εννοιολογική μετάφραση του όρου «εβραϊσμός» είναι το «Jewry» (thanks plagal for the tip!) ενώ το «Judaism» αναφέρεται στη θρησκεία . Βέβαια να αναφέρω οτι στις ΗΠΑ πιο συχνά αναφέρονται σε “American Jewish Organizations” παρά σε “American Jewry” όσο αφορά την κοινοτική ζωή.

Τελικα…

Ο επίσημος κρατικός χαρακτηρισμός των Εβραίων Ελλήνων είναι «έλληνες ισραηλίτες», ένας χαρακτηρισμός που υιοθετείται από το Ελληνικό Κράτος και από τα επίσημα όργανα του Ελληνικού Εβραϊσμού. Αν μιλάμε για «έλληνες εβραίους» ή «έλληνες ισραηλίτες» μιλάμε για ακριβώς το ίδιο πράγμα – αν και ο πρώτος έχει μια πιο ευρεία χρήση, ενώ ο δεύτερος περιορίζεται σε πιο επίσημες στιγμές. Ο όρος «έλληνας ιουδαίος» δεν είναι δόκιμος στα ελληνικά αν και τυπικά έχει την ίδια σημασία με τους δυο προαναφερθέντες.

Σκέτο το «εβραίος» υποδεικνύει μόνο το θρήσκευμα χωρίς να αναφέρεται σε καταγωγή ή υπηκοότητα. Σκέτο το «ισραηλίτης» επίσης αναφέρεται στο μόνο στο θρήσκευμα, εκτός και αν αναφερόμαστε στη Παλαιά Διαθήκη οπότε αναφέρεται στους κατοίκους του εθνικού αρχαίου βασιλείου του Δαυίδ. Ο «Λαός του Ισραήλ» είναι οι σύγχρονοι ισραηλινοί εβραίοι/μουσουλμάνοι/χριστιανοί, εκτός και αν μιλάμε για την Παλαιά Διαθήκη οπότε είναι οι απόγονοι του Ιακώβ/Ισραήλ, δηλαδή οι Αρχαίοι Εβραίοι – εκεί βέβαια χρησιμοποιείται το Γιοι του Ισραήλ/Bnei Israel.

Τονίζω το γεγονός οτι ούτε το ισραηλίτης, ούτε το εβραίος και ούτε το ιουδαίος έχουν την οποιοδήποτε εθνοτική σημασία ή είναι ενδεικτικά καταγωγής – περιορίζονται αποκλειστικά στην περιγραφή του θρησκεύματος, (με μοναδική εξαίρεση την χρήση τους στην Παλαιά Διαθήκη). Οι όποιοι διαχωρισμοί σήμερα οτι το εβραίος είναι ενδεικτικό θρησκεύματος και ισραηλίτης ενδεικτικό φυλής γίνονται εκ του πονηρού και είναι άκυροι.

Αντίθετα το «Ισραηλινός» είναι ενδεικτικό υπηκοότητα και καταγωγής – δεν έχει, όμως, καμία σχέση με τους εβραίους έλληνες και είναι σύγχρονος όρος που δημιουργήθηκε μετά το 1948, (η αναφορά σε «ισραηλίτες» όταν μιλάμε για το Ισραήλ είναι λανθασμένος – καν οι σύγχρονοι εβραίοι ισραηλινοί δεν αυτοχαρακτηρίζονται ως Ισραηλίτες).

Προσωπικά θεωρώ ορθότερο τον όρο «εβραίοι έλληνες», όπως ακριβώς μιλάμε για «χριστιανούς έλληνες». Η χρήση του «έλληνας εβραίος» έναντι του «εβραίοι έλληνες», όπως έχει επικρατήσει και μεταξύ των ίδιων των θεσμικών οργάνων του Ελληνικού Εβραϊσμού δεν είναι πάντα η καλύτερη δυνατή και προσωπικά την αποφεύγω αν και ομολογώ οτι χρειάζεται ενσυνείδητη προσπάθεια. Βέβαια αυτό αποτελεί επουσιώδες δευτερεύον θέμα το οποίο είναι ζήτημα ύφους και όχι εννοιών. «Ιουδαϊσμός» ή «Εβραϊκή Θρησκεία« αποτελούν τους δόκιμους όρους στα ελληνικά για να υποδηλώσουν την θρησκεία και το σύνολο των εβραίων ελλήνων είναι ο «Ελληνικός Εβραισμός». Επίσης τονίζω οτι η χρήση του «εβραίος» έναντι του «ισραηλίτης» δεν είναι θέμα politically correct εκφράσεων αλλά απλής πραγματικότητας αφού από πάντα οι εβραίοι έλληνες αυτοχαρακτηρίζονταν έτσι, στην ελληνική γλώσσα διαχρονικά επικρατεί ο όρος «εβραίος», η προσβλητική έκφραση καλύπτεται από τον όρο «οβριός» και ο χαρακτηρισμός «ισραηλίτης» υπήρξε ένας ετεροπροσδιορισμός από την μεριά του Ελληνικού Κράτους και προκαλεί σύγχυση μετά το 1948.

Να επαναλάβω οτι σκοπός μου ήταν να διευκρινίσω την χρήση των όρων σήμερα και στο άμεσο παρελθόν. Σε επόμενη ανάρτηση θα ασχοληθούμε με τον ακόμα πιο δύσκολο ερώτημα του ποιος και τι είναι ένας εβραίος, (άσχετα με το πως τον φωνάζουμε) και τι εννοούμε εβραϊκή ταυτότητα – εκεί θα ανήκει και η όποια συζήτηση την οποία πολλοί ίσως θελήσουν να ανοίξουν τώρα. Επίσης στην αμέσως επόμενη ανάρτηση μου θα ασχοληθώ στο ερώτημα του γιατί έχει επικρατήσει ο όρος “ισραηλίτης” για την επίσημη χρήση έναντι του «εβραίος».

Ερωτήσεις και διευκρινήσεις ευπρόσδεκτες – επίσης ενδιαφέρον θα είχαν όποιες ιστορίες για  ευφάνταστους ορισμούς έχετε ακούσει στην καθημερινότητα σας. https://abravanel.wordpress.com/2008/09/21/meaning_in_greek_of_terms_israelite-jew-israeli/

Εβραίοι στο Σουδάν. Μέρος 4^ο Το χωριό Arous των τουριστών και των κατασκόπων

Το χωριό Arous, στην Ερυθρά θάλασσα, για πολλά χρόνια θεωρείτο ένα ιδανικό τουριστικό θέρετρο για καταδύσεις και διασκέδαση. Τουριστικές μπροσούρες με πληροφορίες εκτυπώνονταν και διακινούνταν σε ολόκληρη την Ευρώπη, ενώ κρατήσεις για διακοπές σε αυτό οργανώνονταν μέσω ενός τουριστικού γραφείου στη Γενεύη. Όμως ο τόπος που παρουσιαζόταν σαν ονειρική επιλογή για διακοπές δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα ψέμα.

Η Mossad, οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ δηλαδή, είχαν στήσει και λειτουργούσαν το θέρετρο στην περιοχή για περισσότερα από τέσσερα χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Αυτό λειτουργούσε ως κάλυψη για μια ανθρωπιστική αποστολή – για τη διάσωση χιλιάδων Εβραίων της Αιθιοπίας, που είχαν βρεθεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων στο Σουδάν. Το Σουδάν ήταν μια εχθρική αραβική χώρα και η αποστολή της ασφαλούς μεταφοράς των ανθρώπων στο Ισραήλ έπρεπε να έρθει εις πέρας χωρίς να μαθευτεί.

«Ήταν ένα κρατικό μυστικό, κανείς δεν μιλούσε για αυτό», αναφέρει στο BBC ο Gad Shimron, ένας από τους πράκτορες που υπηρέτησαν στο χωριό περιγράφει ένα νέο πογκρόμ που έζησε ο ίδιος στο Σουδάν. «Ούτε η οικογένειά μου δεν γνώριζε για την επιχείρηση».

Η περιγραφή του Gad Shimron. 
 
Αυτό που συνέβη στη συνέχεια είναι το θέμα μιας ταινίας του Χόλιγουντ, που πρόκειται σύντομα να κυκλοφορήσει και που ονομάζεται “Resort Diving Red Sea”. Γυρισμένη στη Ναμίμπια και τη Νότια Αφρική, αναφέρει την ιστορία της επιχείρησης διάσωσης και του χωριού. 
 
Ολοκληρωμένο σαν έργο το 1972 από Ιταλούς επιχειρηματίες, το θέρετρο ήταν ένα συγκρότημα αποτελούμενο από 15 bungalows με κόκκινη στέγη, μια κουζίνα και μια μεγάλη τραπεζαρία που έβλεπε προς την παραλία, μια λιμνοθάλασσα και τη θάλασσα.
 
Ωστόσο, χωρίς ηλεκτρισμό, παροχή νερού ή ακόμη και δρόμο που να εξασφαλίζει την πρόσβαση σε αυτό, οι Ιταλοί θεώρησαν πως το έργο ήταν αδύνατο να λειτουργήσει και το θέρετρο δεν άνοιξε ποτέ.
 
«Ήταν ένα πολύ δύσκολο μέρος για να λειτουργήσει, αν δεν υπήρχε η Mossad από πίσω», ανέφερε ο πράκτορας.
 
Χρησιμοποιώντας ψεύτικα διαβατήρια, μια ομάδα πρακτόρων, που δήλωναν πως ήταν εργαζόμενοι μιας ελβετικής εταιρείας εκμετάλλευσης εγκαταστάσεων, πήγε στο Σουδάν, έπεισε τις αρχές για την επιχειρηματική τους πρόταση και νοίκιασε το χωριό για τρία χρόνια για 320.000 δολάρια.

Ένα ψεύτικο θέρετρο στην ουσία θέατρο για τα μάτια του κόσμου.

Πέρασαν το πρώτο έτος συμβάλλοντας στην ανακαίνιση του θέρετρου και έκαναν συμφωνία με τους τοπικούς προμηθευτές για την παροχή πόσιμου νερού και καυσίμων.

Το θέρετρο εφοδιάστηκε επίσης με εξοπλισμό που κατασκευάστηκε στο Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένων μονάδων κλιματισμού, εξωλέμβιων κινητήρων και εξοπλισμού υδατοσφαίρισης και άλλων σπορ, που είχε περάσει βέβαια λαθραία στη χώρα. Έγινε η πρώτη εισαγωγή ιστιοσανίδας στο Σουδάν, ενώ πράκτορες της Mossad εργάζονταν σαν επαγγελματίες εκπαιδευτές καταδύσεων. Επίσης προσελήφθησαν περίπου 15 τοπικοί υπάλληλοι, συμπεριλαμβανομένων των καμαριέρων, των σερβιτόρων, του οδηγού και του σεφ του ξενοδοχείου. «Τους πληρώναμε τα διπλάσια λεφτά από όσα θα έβγαζαν υπό άλλες συνθήκες στη χώρα», ανέφερε ο πράκτορας.

Κανένας από το προσωπικό δεν γνώριζε τον πραγματικό σκοπό του θέρετρου, ή ότι οι λευκοί διευθυντές τους ήταν κατάσκοποι της Mossad.

Πρόσφυγες σε λέμβους του ναυτικού. 

Γυναίκες πράκτορες τοποθετήθηκαν παράλληλα ως υπεύθυνες για την καθημερινή λειτουργία του θέρετρου, γεγονός που θεωρήθηκε ότι θα μείωνε τυχόν υποψίες.

Η αποθήκη του εξοπλισμού καταδύσεων βρισκόταν εκτός των ορίων της εγκατάστασης. Σε αυτήν ήταν κρυμμένοι πομποί που χρησιμοποιούνταν για να διατηρούνται τακτικές επαφές με το αρχηγείο των μυστικών υπηρεσιών πίσω στο Τελ Αβίβ.

Ενώ στο θέρετρο δέχονταν νέους ένοικους καθημερινά, κάθε τόσο, κατά τη διάρκεια της νύχτας, μια ομάδα έφευγε στο σκοτάδι και κατευθυνόταν σε ένα σημείο συνάντησης 10 χιλιόμετρα νότια του Γκενταρέφ. Χρησιμοποιούσαν ως δικαιολογία απέναντι στο προσωπικό ότι πήγαιναν για μερικές μέρες στο Χαρτούμ, ή ότι πήγαιναν στο νοσοκομείο.

Αυτό που έκαναν όμως στην πραγματικότητα ήταν ότι διάλεγαν ομάδες Εβραίων της Αιθιοπίας, οι οποίες είχαν αποδράσει από τα στρατόπεδα της χώρας.

«Οι Εβραίοι της Αιθιοπίας δεν δέχονταν καμία ειδοποίηση, καθώς δεν μπορούσαμε να διακινδυνεύσουμε» αναφέρει ο Gad. «Δεν γνώριζαν καν ότι ήμαστε Ισραηλινοί, τους είπαμε ότι ήμασταν μισθοφόροι».

Από εκεί, μια συνοδεία φορτηγών που μετέφερε δεκάδες πρόσφυγες ξεκινούσε ένα ταξίδι διάρκειας δύο ημερών, παρακάμπτοντας την ανίχνευση σε πολλά σημεία ελέγχου κατά μήκος του δρόμου, ακολουθώντας όμως έναν συνδυασμό κακουχιών και δωροδοκίας στο δρόμο τους.

Όταν έφταναν στην παραλία βόρεια του χωριού όπου βρισκόταν το θέρετρο, ειδικές ισραηλινές ναυτικές δυνάμεις έφταναν στην ξηρά με λέμβους, ώστε να συλλέξουν τους πρόσφυγες και να τους μεταφέρουν σε ένα ναυτικό σκάφος αναμονής, το INS Bat Galim. Το πλοίο τους μετέφερε στη συνέχεια στο Ισραήλ.

«Ήταν συνεχώς και απολύτως επικίνδυνα», αναφέρει ο πράκτορας. «Όλοι γνωρίζαμε ότι αν κάποιος από εμάς γινόταν αντιληπτός, θα καταλήγαμε κρεμασμένοι στο κέντρο του Χαρτούμ».

Κάτι τέτοιο παραλίγο να συμβεί το Μάρτιο του 1982, όταν στην τρίτη κατά σειρά επιχείρηση η ομάδα εντοπίστηκε στα μέσα της μεταφορά προς την παραλία από Σουδανούς στρατιώτες. Αυτοί υποπτεύονταν πως ήταν λαθρέμποροι, όμως κατάφεραν να ξεφύγουν.

Μετά από αυτό το περιστατικό, αποφασίστηκε πως οι ναυτικές εκκενώσεις ήταν πολύ επικίνδυνες, και επινοήθηκε ένα νέο σχέδιο. Οι πράκτορες ασχολήθηκαν με την εύρεση ενός κατάλληλου σημείου προσγείωσης στην έρημο για αεροσκάφη C130 Hercules. Οι πρόσφυγες επρόκειτο να εγκαταλείπουν αεροπορικώς τη χώρα από τότε και στο εξής.

Εν τω μεταξύ, οι Ισραηλινοί συνέχισαν να διευθύνουν το θέρετρο καταδύσεων και να διασκεδάζουν τους επισκέπτες. Μέχρι τότε, το χωριό Arous είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη.

«Σε σύγκριση με το υπόλοιπο Σουδάν, προσφέραμε πρότυπα τύπου Hilton» αναφέρει ο Gad, «και ήταν ένα τόσο όμορφο μέρος, που έμοιαζε πραγματικά σαν να έχει βγει από τις 1000 και μία νύχτες.

Το θέρετρο μεταξύ της πελατείας του φιλοξενούσε μια αιγυπτιακή στρατιωτική μονάδα, μια ομάδα Βρετανών στρατιωτών SAS, ξένους διπλωμάτες από το Χαρτούμ και αξιωματούχους του Σουδάν και όλοι αγνοούσαν την πραγματική λειτουργία του.

Το Arous Village έγινε τόσο επιτυχημένο που προέκυπταν από τη λειτουργία του αρκετά κέρδη για να είναι οικονομικά βιώσιμο, προς μεγάλη ανακούφιση των λογιστών της Mossad. Μερικά από τα χρήματα που κέρδιζαν από τους επισκέπτες χρησιμοποιήθηκαν για την αγορά ή ενοικίαση των φορτηγών που μετέφεραν τους πρόσφυγες.

Μεταφορά σε ασφαλές έδαφος

Εν τω μεταξύ, οι αερομεταφορές ξεκίνησαν. Ο GAd  και η ομάδα του έλαβαν τότε ένα μήνυμα που ανέφερε ότι στην περιοχή υπήρχε ένα εγκαταλειμμένο Βρετανικό αεροδρόμιο από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που δεν απείχε πολύ από την ακτή του θέρετρου. Έτσι το Μάιο του 1982, το πρώτο C130, με ισραηλινής καταγωγής πλήρωμα, προσγειώθηκε εκεί μέσα στο βράδυ.

Χρόνια αργότερα, ένας από τους 130 Αιθίοπες που διασώθηκαν σε αυτή την πτήση είπε στο Gad: «Δεν έχετε ιδέα τι σήμαινε για μένα το να μπω σε ένα αεροπλάνο στη μέση της σουδανικής ερήμου μέσα στη νύχτα».

Μετά από δύο αεροπορικές μεταφορές, όμως, η Mossad ανακάλυψε ότι οι σουδανικές αρχές είχαν πληροφορίες για ύποπτη δραστηριότητα στην περιοχή. Στη συνέχεια δόθηκε εντολή στην ομάδα να βρει νέα σημεία προσγείωσης. Βρήκαν τις νέες τοποθεσίες, όμως αυτές βρίσκονταν στην έρημο, κυριολεκτικά στη μέση του πουθενά, και οι επιχειρήσεις γίνονταν πλέον υπό αντίξοες συνθήκες.

Παρ’ όλες τις δυσκολίες, 17 επιχειρήσεις ήρθαν εις πέρας και διασώθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι.

Προς τα τέλη του 1984, το Σουδάν έπεσε σε λιμό και αποφασίστηκε η κλιμάκωση των επιχειρήσεων εκκένωσης.

Με την παρέμβαση των ΗΠΑ και μετά από την πληρωμή ενός μεγάλου χρηματικού ποσού, ο στρατηγός δικτάτορας Jaafar Nimeiri συμφώνησε να αφήσει τους Εβραίους πρόσφυγες να πετάξουν απευθείας από το Χαρτούμ προς την Ευρώπη. Το έκανε με την προϋπόθεση της απόλυτης μυστικότητας, ώστε να αποφευχθούν οι επιπτώσεις από τον υπόλοιπο αραβικό κόσμο.

Σε 28 πτήσεις με αεροσκάφη Boeing 707, 6.380 Εβραίοι της Αιθιοπίας πέταξαν προς τις Βρυξέλλες και στη συνέχεια στο Ισραήλ. Η διάσωση έλαβε χώρα με την κωδική ονομασία Operation Moses.

Τα μέσα ενημέρωσης στο Ισραήλ δεν ήξεραν τίποτα εκείνη την εποχή, όμως η ιστορία τελικά διέρρευσε στον τύπο εξαιτίας ενός λάθος χειρισμού από μια τοπική ΜΚΟ.

Η δημοσιοποίηση της ιστορίας

Εφημερίδες σε όλο τον κόσμο δημοσιοποίησαν την ιστορία στις 5 Ιανουαρίου του 1985 και το Σουδάν σταμάτησε αμέσως τις πτήσεις. Απέρριψε δημοσίως οποιαδήποτε εμπλοκή, απορρίπτοντας παράλληλα τους ισχυρισμούς ότι είχε συνεννοηθεί με το Ισραήλ.

Η Mossad συνέχισε να λειτουργεί το θέρετρο διακοπών, διατηρώντας το διαθέσιμο ως επιλογή για μυστικές επιχειρήσεις. Παρά την παύση των επιχειρήσεων διάσωσης, οι πράκτορες έπρεπε ακόμα να καλύψουν την εισροή επισκεπτών και ο Gad ανακλήθηκε από την άδειά του στο Ισραήλ για να οργανώσει την ψυχαγωγία για τα Χριστούγεννα και το Νέο Έτος.

Έξω, η ατμόσφαιρα άλλαζε. «Από τον Ιανουάριο του 1985, αισθανόμουν ότι ερχόταν ένα πραξικόπημα», αναφέρει ο Gad.

Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος. Στις 6 Απριλίου του 1985, ο στρατηγός Nimeiri ανατράπηκε από αξιωματικούς του στρατού. Ήταν μια σειρά από γεγονότα που έθεταν σε κίνδυνο τους εργάτες του χωριού.

Η νέα στρατιωτική χούντα έστρεψε το βλέμμα της στην εξαφάνιση των κατασκόπων της Mossad, πραγματικών ή φανταστικών, για να καταστρέψει τα διαπιστευτήριά της στον αραβικό κόσμο.

Ο επικεφαλής της Mossad έδωσε την εντολή να εκκενωθεί το θέρετρο. Αυτό συνέβη την επόμενη μέρα, με απόλυτη μυστικότητα.

«Έξι από μας άφησαν το χωριό καταδύσεων με δύο οχήματα πριν από την αυγή», αναφέρει ένας από τους πράκτορες. «Ένα C130 προσγειώθηκε στα βόρεια, σε ένα σημείο προσγείωσης που δεν είχαμε ξαναχρησιμοποιήσει. Ανεβήκαμε σε αυτό και γυρίσαμε σπίτι». Οι τουρίστες που βρίσκονταν στο θέρετρο θα ξυπνούσαν για να καταλάβουν ότι είχαν εγκαταλειφθεί.

Μετά την ξαφνική αναχώρηση των πρακτόρων, το καταδυτικό θέρετρο έκλεισε.

Για τους 492 Αιθίοπες Εβραίους που έμειναν στο θέρετρο από την απότομη διακοπή της επιχείρησης, μια ακόμη αερομεταφορά σχεδιάστηκε δύο μήνες αργότερα, από τον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Τζορτζ Μπους.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων πέντε ετών, ακολούθησαν περισσότερες επιχειρήσεις, που θα μετέφεραν συνολικά περίπου 18.000 Εβραίους για να ξεκινήσουν μια νέα ζωή στο Ισραήλ.

Ο Ferede Aklum ήταν ένας από αυτούς.

«Οι Εβραίοι της Αιθιοπίας είναι οι πραγματικοί ήρωες της ιστορίας», αναφέρει ο Gad, «όχι οι πιλότοι, ούτε το ναυτικό, ούτε οι εργάτες της Mossad».

«Εμείς απλά κάναμε τη δουλειά μας».
 
Απόδοση από το BBC. https://m.tvxs.gr/mo/i/259525/f/news/istoria/nisi-ton-kataskopon.html

Οι Αιθίοπες Εβραίοι Μέρος 3ο

Αρχαία ιστορία

Περίπου τον 8ο αιώνα π.Χ., ένα βασίλειο γνωστό ως Ντ’μτ εγκαθιδρύθηκε στη βόρεια Αιθιοπία και Ερυθραία. Η πρωτεύουσά του βρισκόταν κοντά στην πόλη Γιέχα, στη βόρεια Αιθιοπία. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν ότι αυτός ο πολιτισμός ήταν αυτόχθων στην Αιθιοπία, αν και επηρεάστηκε από τους Σαβαίους, εξαιτίας της ηγεμονίας των δεύτερων στη Ερυθρά Θάλασσα. Κάποιοι ιστορικοί θεωρούν το Ντ’μτ αποτέλεσμα της ένωσης των Αφροασιατικών πολιτισμών του Κουσιτικού και Σημιτικού κλάδου.

Η Αιθιοπία αναφέρεται σε έργα του Όμηρου αλλά και του Ησίοδου. Η ονομασία του κατοίκου της χώρας αυτής “αιθίοψ” είναι αρχαία ελληνική λέξη και σημαίνει άνθρωπος με καμένη (ή ηλιοψημένη) όψη. Πληροφορίες για τη ζωή της χώρας αυτής κατά την αρχαϊκή περίοδο δίνει ο ιστορικός Ηρόδοτος, ο οποίος χρησιμοποιεί τον όρο Αιθιοπία για να περιγράψει τις εκτάσεις νότια της Αιγύπτου, δηλαδή το σημερινό Σουδάν και την Αιθιοπία. Αναφέρει ότι στην αρχή οι Αιθίοπες ήταν νομάδες και σχεδόν σε ημιάγρια κατάσταση, ύστερα όμως ήρθαν σε επιμειξία με τους Αιγυπτίους, υιοθέτησαν τα Αιγυπτιακά ήθη και ως αποτέλεσμα εκπολιτίστηκαν. Κάποιος αρχαίος θρύλος αναφέρει ότι εκτός από τους Αιγυπτίους ήρθαν σε επιμειξία και με τους Εβραίους. Εκτός όμως από αυτούς τους λαούς, σημαντική επίδραση είχε στους Αιθίοπες και ο ελληνικός πολιτισμός, που είχε φτάσει ως εκεί, όπως προκύπτει, από μελέτες επιγραφών και νομισμάτων, που βρέθηκαν σε αρχαιολογικές ανασκαφές. Αυτό το μαρτυρά και μια παράδοση στους Αβησσυνούς, που σύμφωνα μ’ αυτήν είχε πάει στη χώρα τους και ο Μέγας Αλέξανδρος.

Οβελίσκος στο Αξούμ.

Μετά την πτώση του Ντ’μτ τον τέταρτο αιώνα π.Χ., στο οροπέδιο κυριάρχησαν μικρότερα βασίλεια. Τον 1ο αιώνα μ.Χ., το βασίλειο του Αξούμ αναδύθηκε στη βόρεια Αιθιοπία. Σύμφωνα με το μεσαιωνικό βιβλίο του Αξούμ, η πρώτη πρωτεύουσα του βασιλείου, η Μαζαμπέρ, κτίστηκε από τον Ιτίγιοπς, γιο του Κους. Το Αξούμ αργότερα θα επέκτεινε την κυριαρχία του στην Υεμένη, στην απέναντι πλευρά της Ερυθράς Θάλασσας. Ο Πέρσης θρησκευτικός ηγέτης Μάνης ανέφερε το Αξούμ ανάμεσα στις τέσσερις μεγάλες δυνάμεις της εποχής του (3ος αιώνας), μαζί με την Αρχαία Ρώμη, την Περσία και την Κίνα.

Χριστιανικά χρόνια

Ο Χριστιανισμός διαδόθηκε στην Αιθιοπία τον 4ο αιώνα από τον Έλληνα έμπορο Φρουμέντιο, που έγινε επίσκοπος της χώρας. Στην Αιθιοπία διαδόθηκε και επικράτησε ο Μονοφυσιτισμός, που αποτελεί μέχρι σήμερα την επίσημη θρησκεία της χώρας. Πολλοί θεωρούν ότι οι Αιθίοπες είναι Κόπτες, αυτό όμως δεν ισχύει γιατί Κόπτες λέγονται μόνο οι Μονοφυσίτες της Αιγύπτου, ούτε υπάρχει ο όρος Κόπτης κάπου στην θρησκεία και στα γραπτά τους. Βρίσκει δε κανείς πολλά στοιχεία από την Παλαιά Διαθήκη στο τελετουργικό της λειτουργίας τους, όπως τη χρήση μουσικών οργάνων και τυμπάνων που συνοδεύουν με χορευτικές κινήσεις. Κάτι άλλο κοινό επίσης είναι ότι κάνουν περιτομή στους άρρενες σε πολύ νεαρή ηλικία. Όλα αυτά τα στοιχεία προϋπήρχαν στην περιοχή και δείχνουν την εβραϊκή επίδραση, απλά ενσωματώθηκαν με την άφιξη του Χριστιανισμού. Η Αιθιοπία ήταν τόσο πολύ απομονωμένη από τον υπόλοιπο γνωστό μέχρι τότε κόσμο ως το 13ο αιώνα και γνώριζαν τόσο λίγα πράγματα γι’ αυτήν, ώστε χρειάστηκε να γίνουν μεγάλες επιδρομές μουσουλμάνων στη χώρα, για να μάθουν ότι υπήρχε εκεί ένα Χριστιανικό κράτος.

Το 614, ο αυτοκράτορας του Αξούμ προσέφερε καταφύγιο στον Μωάμεθ και τους μουσουλμάνους.

Οι Εβραίοι της Αιθιοπίας ανήκαν σε μια κοινότητα που ονομάζεται Σπίτι του Ισραήλ, η προέλευσή τους όμως παραμένει ένα μυστήριο. Πολλοί πιστεύουν ότι προέρχονται από μία από τις λεγόμενες δέκα φυλές των αρχαίων βασιλείων του Ισραήλ ή από Ισραηλίτες που συνόδευαν το γιο της βασίλισσας Σαβά και του βασιλιά Σολομώντα στην Αιθιοπία, γύρω στο 950 π.Χ. Άλλοι πιστεύουν ότι έφυγαν από εκεί μετά την καταστροφή του πρώτου εβραϊκού ναού το 586 π.Χ.

 
Οι Αιθίοπες Εβραίοι ακολουθούσαν την Τορά, (την Πεντάτευχο, τα πρώτα πέντε βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης) ασκούσαν μια βιβλική εκδοχή του Ιουδαϊσμού και προσεύχονταν σε συναγωγές. Καθώς όμως ήταν απομονωμένοι από τους υπόλοιπους Εβραίους για χιλιετίες, πίστευαν ότι ήταν και οι τελευταίοι Εβραίοι στον κόσμο. Η αυθεντικότητα της προέλευσής τους επιβεβαιώθηκε από τους αρχηγούς ραβίνους του Ισραήλ στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

Τα βάσανα και τις εξορίες, μεταναστεύσεις των παιδιών μας, το κίνδυνο αφανισμού από την επέκταση του Ισλάμ αλλά και από τις εκτρώσεις και όλες τις ηθικές μας πτώσεις, τα πέρασαν και οι Εβραίοι την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης. Ίσως ρωτήσει κανείς: Μα καλά, δεν βρισκόμαστε στην μετά Χριστόν ιστορική περίοδο; Δεν έχουμε πολιτισμική, οικονομική και πολιτική εξέλιξη όσο και τεχνοκρατική πρόοδο που βοηθά στην ανέλιξη της ανθρωπότητας, στην ψυχική της ωρίμανση; Η απάντηση φαίνεται από τα όσα περιγράφει ο Ωσηέ να είναι μια επανάληψη του τότε.

Η ανθρωπότητα αλίμονο εξακολουθεί να αναπτύσσεται εκτελώντας φαύλους κύκλους, περιστρέφεται σε ένα ατέλειωτο σπιράλ αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων ομάδων, συλλογικοτήτων και τέλος λαών. Το ΕΓΩ κυριαρχεί η καρδιά, το συναίσθημα της αγάπης και της αλληλεγγύης, υποχωρεί σε σημείο όπου μόνο ο πόλεμος και το ομαδικό θανατικό αναγκάζει τους λαούς να συνέρχονται για λίγο. Και μετά πάλι η διχοστασία, η γκρίνια, η αυθαιρεσία, η απιστία στο Θεό, η αδιαφορία να εφαρμοσθεί το θέλημά Του ως εν ουρανώ και επί γης. Επομένως ζούμε σε καιρούς όχι Καινής Διαθήκης με κέντρο της ζωής την Ανάσταση μετά από τις καθημερινές δοκιμασίες που έτσι κι αλλιώς όλοι οι άνθρωποι, υφίστανται. Καθ’ ότι όλοι είμαστε υποκείμενοι στους Νόμους της θνητότητας (πόνο, φθορά, θάνατο) και της μηχανιστικής αυτοτέλειας της Φύσης με ό,τι συνεπάγεται αυτό (σεισμούς, εκρήξεις ηφαιστείων, λοιμούς, τσουνάμι, πυρκαγιές, πλημμύρες, τυφώνες, χιονοστιβάδες, κατολισθήσεις κ.λπ.).

Για τον πρόλογο Ευαγγελάτος Γεώργιος

Αλλά ας δούμε πως ο Ωσηέ περιγράφει την εποχή του και τη δική μας, καθώς ο πατέρας Ηλίας Υφαντής μας τον ξαναφέρνει στην επικαιρότητα.

Έζησε πριν από 28 αιώνες στο Ισραήλ. Που σημαίνει ότι ήταν περίπου σύγχρονος του Ομήρου και του Ησιόδου. Και, όταν εκείνοι μιλούσαν με τη μούσα τους, για να δημιουργήσουν τα έπη τους, αυτός μιλούσε με το Θεό και αγωνιζόταν εναντίον της θρησκευτικής αλλοτρίωσης και του κοινωνικού κατεστημένου. Και μάλιστα με τόση σφοδρότητα, ώστε, αν ζούσε πριν από 60-70 χρόνια στον τόπο μας, η κάλπικη «εθνικοφροσύνη» κατά πάσα πιθανότητα θα τον είχε μεταβάλει σε «κόκκινο κρίνο» σε κάποια αλάνα εκτελέσεων. Και βέβαια ο λόγος μας για τον προφήτη Ωσηέ, που η μνήμη του γιορτάζεται στις 17 Οκτωβρίου.
Όπως ο ίδιος μας λέει, η γυναίκα του τον απατούσε. Γι’ αυτό και για ένα χρονικό διάστημα τη χώρισε. Αλλά κατόπιν τη συγχώρεσε και την ξαναπήρε στο σπίτι του. Πιθανότατα όμως η αναφορά του στη συζυγική απιστία να ήταν απλά μια παραστατική εικόνα της αποστασίας των Εβραίων από το Θεό. Αφού άλλωστε και ο Χριστός αργότερα θα μιλήσει για» γενεά τη μοιχαλίδα και διεστραμμένη»…
Κύριοι υπαίτιοι της θρησκευτικής και κοινωνικής διαστροφής του καιρού του ήταν η πολιτική και θρησκευτική ηγεσία. Οι εκπρόσωποι των οποίων πάνω απ’ το θέλημα του Θεού και την αγάπη για το συνάνθρωπο έβαζαν τα συμφέροντά τους και την απάνθρωπη θρησκεία του Βάαλ, που απαιτούσε ακόμη και ανθρωποθυσίες. Γι’ αυτό και ο Ωσηέ χαρακτηρίζει τη θρησκευτικότητα αυτού του είδους «πορνεία» και «μοιχεία». Γι’ αυτό και επιλέγει να εκσφενδονίσει πρωταρχικά τους μύδρους του εναντίον του ιερατείου:
«Το ιερατείο», λέει, εξ ονόματος του Θεού ο προφήτης, «μοιάζει με συμμορία ληστών. Ψευδορκίες και δολοφονίες πολλαπλασιάζονται και αίματα επί αιμάτων συσσωρεύονται! Κάνουν συμφωνίες και παίρνουν αποφάσεις με ψεύτικους όρκους. Και η δικαιοσύνη τους είναι σαν δηλητηριώδες φυτό. Καλλιεργούν την αδικία και γι’ αυτό θα θερίσουν το μίσος. Ο λαός μου καταστράφηκε από την έλλειψη γνώσης. Γι’ αυτό, επειδή αυτοί απέρριψαν τη γνώση μου, απορρίπτω κι εγώ αυτούς από λειτουργούς μου «!…
Ο Γιεχωβά αντιμετωπίζει τους Εβραίους, όπως και ο προφήτης την άπιστη γυναίκα του. Προσπαθεί με προσωρινές τιμωρίες να τους φέρει στο σωστό δρόμο. Αλλά τελικά πείθεται ότι δεν πρόκειται για κάποια περιστασιακά παραστρατήματα αλλά για ολοσχερή διαστροφή. Και συμπεραίνει πως μόνο μια μεγάλη καταστροφή μπορεί να επιφέρει μια ουσιαστική μεταστροφή και επιστροφή.
«Κάποτε οι Εβραίοι, λέει ο προφήτης, έμοιαζαν με πολύκαρπο αμπέλι. Αλλά, όσο πλουσιότεροι είναι οι καρποί και ευφορότερη η χώρα, που τους πρόσφερε ο αληθινός Θεός, τόσο περισσότερα θυσιαστήρια χτίζουν στους ψεύτικους ξένους θεούς»…
Όμως θα ’ρθει η ώρα, που θα δώσουν λόγο για τις πράξεις τους: «Μη χαίρεσαι και μη γλεντοκοπάς Ισραήλ. Τ’ αλώνια με το σιτάρι και τα πατητήρια των σταφυλιών με το κρασί θα τα χάσεις. Άλλοι θα πάνε αιχμάλωτοι στην Αίγυπτο κι άλλοι στην Ασσυρία. Και θα φάνε ακάθαρτο και πικρό ψωμί. Κι εδώ τα πολύτιμα κι αγαπημένα σας πράγματα θα τα σκεπάσουν αγκάθια…».
Το κήρυγμα όμως της καταστροφής επισύρει την αγανάκτηση των Ισραηλιτών κατά του προφήτη, οι οποίοι τον χαρακτηρίζουν ανόητο και τρελό: «Ανόητος είναι, λένε, ο προφήτης, τρελός είναι ο άνθρωπος του πνεύματος»!

Όταν όμως θα ’ρθει η καταστροφή οι Εβραίοι, πάνω στην ανάγκη τους, θα θυμηθούν το Θεό: Γι’ αυτό και ο προφήτης εξ ονόματος του Θεού προλέγει γι’ αυτούς: «Στην ανάγκη σας θα με αναζητήσετε. Αλλά με τις θυσίες των βοδιών και των προβάτων δεν θα με βρείτε! Εγώ δεν θέλω την αγάπη, που σαν την πρωινή δροσιά γρήγορα εξατμίζεται. Εγώ θέλω η σχέση μου μαζί σας να είναι, όπως αυτών, που αρραβωνιάζονται και παντρεύονται από αιώνια αγάπη. Δεν θέλω τα πρόβατα σας και τα βόδια σας. Γνώση κι εμπιστοσύνη στο Θεό σας θέλω. Δικαιοσύνη, και ευσπλαχνία για το συνάνθρωπό σας. Σπείρετε δικαιοσύνη, για να θερίσετε αγάπη…».
Αυτά έλεγε στους Εβραίους ο Ωσηέ «τω καιρώ εκείνω». Όμως τι, άραγε, θα είχε να πει σε μας σήμερα; Μήπως τα ίδια; Ή και ακόμη χειρότερα! Γιατί και σήμερα δεν υπάρχει θεογνωσία. Γιατί βέβαια θεογνωσία δεν είναι οι κοιλάρες, οι βιλάρες και οι πολυτελείς κουρσάρες κάποιων κληρικών. Ούτε ακόμη η πολυτέλεια των ναών και των ιερατικών-και κυρίως των αρχιερατικών-αμφίων. Και ασφαλώς δεν υπάρχει καμιά θεογνωσία στους πολιτικούς, που ψάχνουν για δικαιοσύνη χωρίς το Θεό. Γιατί ασφαλώς, όπου δεν υπάρχει θεογνωσία ούτε και δικαιοσύνη μπορεί να υπάρξει.
Που σημαίνει ότι ο προφήτης Ωσηέ έρχεται να πει σε μας τους σημερινούς κάλπικους χριστιανούς και κληρικούς και πολιτικούς ότι βρισκόμαστε πολύ μακρύτερα απ’ το Θεό απ’ όσο οι σύγχρονοί του Εβραίοι. Και ότι ζούμε στην προϊστορία όχι μόνο της Καινής αλλά και αυτής ακόμη της Παλαιάς Διαθήκης. Και ασφαλώς κάτι παρόμοιο θα είχε να πει και σ’ όλους αυτούς που διατείνονται ότι είναι ο περιούσιος λαός του Θεού και ότι ζουν σύμφωνα με τη νομοθεσία του Μωυσή και τη διδασκαλία των προφητών τη στιγμή που η πραγματικότητα φωνάζει ότι κάποιοι ανάμεσά τους είναι πρωταγωνιστές της παγκόσμιας κακοδαιμονίας…
Γεγονός που σημαίνει ότι θα χρειαστούμε πολλές χιλιετίες, για ν’ αποκτήσουμε τη θεογνωσία και τη δικαιοσύνη και πολύ περισσότερο την ανθρωπιά, που ζητούν από εμάς οι προφήτες και το Ευαγγέλιο. Έτσι ώστε να είμαστε αληθινοί άνθρωποι και χριστιανοί. Και όχι κάλπικοι, όπως τώρα. Που από το ένα μέρος δοξολογούμε το Θεό κι από το άλλο χειροκροτούμε και προσκυνούμε τους κανακάρηδες του πολύμορφου σατανισμού…

Από το facebook του πατρός Ηλία Υφαντή.

Επεισόδια και ξύλο στα σκαλιά της (δημοκρατικής) Βουλής

Πρώτη καταχώρηση: Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2019

0Bίντεο – φωτογραφίες: Νίκος Χριστοφάκης

Βίαια επεισόδια σημειώθηκαν στα σκαλιά της Βουλής, όπου νωρίτερα εκπαιδευτικοί πραγματοποιούσαν συλλαλητήριο.
Oι εκπαιδευτικοί συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια λίγο μετά τις 13.00 και από εκεί ξεκίνησαν πορεία προς τη Βουλή.

Όλα ξεκίνησαν όταν ομάδα διαδηλωτών επιχείρησε να ανεβεί τα σκαλιά του Κοινοβουλίου. Αστυνομικοί των ΜΑΤ που βρίσκονταν στο σημείο τούς απώθησαν με τη βία ενώ έγινε και περιορισμένη χρήση χημικών.
Περί τις 14.50 οι διαδηλωτές αποχώρησαν από το σημείο και κατευθύνθηκαν προς το Μέγαρο Μαξίμου.

Ο πολιός γέρων πατήρ Ηλίας Υφαντής εξαντλεί το θέμα πολύ πριν οριστεί η ημερομηνία των εκλογών του 2019.

Ακούστε γιατί είναι χαμένος ο κόπος και η ψήφος σας αν εμπλακείτε στο δίλημμα: Μητσοτάκης ή Τσίπρας.

Τραγικό δίλημμα: Τσίπρας ή Κούλης; Και οι δύο υπηρετούν όχι την Ελλάδα αλλά το σιωνισμό! Οι οπαδοί τους Έλληνες ή σιωνόδουλοι;

Οι Μητσοτακαίοι είναι οι αρχιτέκτονες της διαχρονικής προδοσίας σε βάρος της πατρίδας μας! “Το γουρούνι ποτέ δεν γίνεται πρόβατο”! Το πολλάκις εξαμαρτείν είναι ίδιον ανθρώπων αποβλακωμένων!

Ταπεινότατα προτείνω: Να εγείρουμε «μνημείο άγνωστων απατεώνων», ώστε να τους στεφανώνουν στους αιώνες των αιώνων!

Βρε Καμένε, μέμφεσαι εσύ τους Σκοπιανούς προδότες! Όταν είσαι ο κατεξοχήν εφιάλτης-νεκροθάφτης της Μακεδονίας! Ντροπή σου!!!

Σ.γ.: Για να βγείτε από το αδιέξοδο ποιον να ψηφίσετε ακούστε το εκλογικό πρόγραμμα που πρέπει να εμπεριέχει κατά τον πατέρα Ηλία Υφαντή το κόμμα που θα ζητά την ψήφο σας.

Κι όχι μόνο. Οφείλετε να γνωρίζετε και την προσωπική τους ζωή κι αν είναι χριστιανοί ή υποκριτές χριστιανοί, ή άθεοι, μασόνοι, παγκοσμιοποιητές και βάλε.

Λέει λοιπόν ο θεόπνευστος ιερέας:

Δεν υπήρχε κανένας φτωχός ανάμεσά τους! Γιατί καθένας πρόσφερε ανάλογα με τις δυνάμεις του και έπαιρνε ανάλογα με τις ανάγκες του.

Είχαν όλοι μια ψυχή και μια καρδιά! και κανένας δεν έλεγε για κάτι ότι ήταν δικό του! Ήταν όλα για όλους κοινά! (Πραξ. Δ, 32-35).

Πατήρ Ηλίας Υφαντής: Αυτά έλεγα και επαναλαμβάνω και η σιωνιστική μαφία με βάφτισε κομμουνιστή! Για να δικαιολογήσουν, σύμφωνα με την προσφιλή τους τακτική, τις ατιμίες, που έκαναν σε βάρος μου!

Αντίλογος στα παραπάνω από τον Μακράκης Θεόδωρος. Η απάντηση στον κόσμο του Μαμωνά που λέει ότι είναι έμφυτο και αρεστό να προέχει το προσωπικό και ατομικό συμφέρον της ιδιοτέλειας του ισχυρού από τον ανίσχυρο, του πλούσιου από του φτωχού.

Kalliopi Petkou  Καλημέρα Παππούλη μου, όπως τό λές,,,για τήν πρώτη χριστιανική κοινότητα, όλα κοινά καί αδιαίρετα, μπορούμε στην σημερινή εποχή να τό κάνουμε αυτό??? Ο καθένας δείχνει καί δίνει ότι περιέχει η καρδιά του, τό κατά δύναμιν, η καλοσύνη η ευγένεια καί η αγάπη προς το πλησίον είναι αρεστά στον Κύριο!

Σ.γ.: Το πιο πάνω οικονομικό πρόγραμμα μόνο ένα χριστιανικό κόμμα μπορεί να τα εφαρμόσει κι εφόσον οι ψηφοφόροι είναι ουσιαστικά πεφωτισμένοι, ώστε να επιλέξουν πολιτικούς άνδρες πλήρεις Πνεύματος Αγίου και Σοφίας.Υπάρχει τέτοιο πολιτικό πρόγραμμα;

Υπάρχει και το επικαλείται μόνο η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ από τον ιδρυτή της Νικόλα Ψαρουδάκη μέχρι σήμερα τον διάδοχο Ιωάννη Ζερβό.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Δημοσιεύτηκε κατά πρώτον στις 20 Μαρτίου 2017

Σεφαρδίτες Εβραίοι και Οθωμανοί Τούρκοι – Μια σχέση αγάπης

από Γιάννης Σιατούφης

Σεφαρδίτες Εβραίοι και Οθωμανοί Τούρκοι – Μια σχέση αγάπης

Γράφει ο Γιάννης Σιατούφης      

          Με τον όρο Σεφαρδίτες Εβραίοι εννοούμε τους ισπανόφωνους Εβραίους πρόσφυγες, που ήρθαν σε περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (π.χ. Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη) τέλη του 15^ου αιώνα εκδιωκόμενοι από την Ισπανία. Ονομάζονται Σεφαρδίμ (στα ελληνικά Σεφαρδίτες) από το εβραϊκό S’faradim, που προέρχεται από το βιβλικό όνομα της Ιβηρικής Χερσονήσου (S’farad). Υπήρχαν όμως στην περιοχή και οι Ρωμανιώτες Εβραίοι, που είναι η πανάρχαια ελληνόφωνη εβραϊκή κοινότητα (π.χ. στα Ιωάννινα).

          Ήταν το έτος 1492 όταν οι βασιλείς της Ισπανίας, Φερδινάνδος και Ισαβέλλα επιβάλλουν στους Εβραίους της χώρας τους να βαπτιστούν χριστιανοί. Όσοι αρνηθούν υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν τη χώρα. Λίγα χρόνια αργότερα (το 1497) και ο βασιλιάς της Πορτογαλίας Μανουέλ ο Α΄ προχωρεί στην αναγκαστική βάπτιση των Εβραίων της χώρας του, τους λεγόμενους Μαρράνος. Αυτοί ήταν κρυπτο-εβραίοι που έζησαν για αιώνες με τον φόβο να μην αποκαλυφθεί η κρυφή εβραϊκή πίστη τους και καταλήξουν στην πυρά της Ιεράς Εξέτασης.

          Τα επόμενα χρόνια περίπου 120.000 εξόριστοι Ισπανοεβραίοι, αφού περιπλανήθηκαν σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και απελάθηκαν και από αυτές, έγιναν δεκτοί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αυτοί μιλούν την ντζιουντέο-ισπανική γλώσσα (ιουδαιοϊσπανική), που ήταν μια μορφή της καστιλλιάνικης γλώσσας, μια αρχαϊκή ισπανική θα λέγαμε με επιρροές από πορτογαλικά, ιταλικά, εβραϊκά, ελληνικά και τουρκικά. Επειδή οι Ρωμανιώτες Εβραίοι, που βρίσκονταν στη βαλκανική χερσόνησο, ήταν ολιγάριθμοι, οι Σεφαρδίτες Εβραίοι «ισπανοποιούν τον εβραϊκό κόσμο των Βαλκανίων και των ακτών του Αιγαίου».

          Οι Σεφαρδίτες είναι οι μόνοι μη μουσουλμανικοί πληθυσμοί που γίνονται Οθωμανοί υπήκοοι με τη θέλησή τους. Μετά από τους συνεχείς διωγμούς από τις χριστιανικές χώρες της Ευρώπης, βρήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το καταφύγιο που τους δέχτηκε με «ανοιχτές αγκάλες». Όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Α. Μασσαβέτα για τη Μ. Ασία «οι επίγονοι των ισπανόφωνων Εβραίων διατηρούν τη μνήμη της σωτηρίας και ένα χρέος ευγνωμοσύνης προς το Οθωμανικό κράτος». Μάλιστα, όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Παλαιστίνη το 1516, επέτρεψαν σε Εβραίους να κατοικήσουν στις ιερές πόλεις τους όπως ήταν τα Ιεροσόλυμα. Στην τουρκοεβραϊκή παράδοση κυριαρχεί η φράση πως  «ο σουλτάνος, όταν πληροφορήθηκε τα βάσανά μας, μας λυπήθηκε και διέταξε να στείλουν εκατοντάδες γαλέρες να μας παραλάβουν». Ο σουλτάνος Βαγιαζίτ φέρεται να διερωτάται, αν και δεν επιβεβαιώνεται από κάποια πηγή, «γιατί λένε τον Φερδινάνδο σοφό βασιλιά που φτώχυνε το βασίλειό του για να πλουτίσει το δικό μου;».

         Μπορεί οι παραπάνω φράσεις να μην έχουν επιβεβαιωθεί από κάποια ιστορική πηγή, γεγονός όμως είναι ότι οι Οθωμανοί Τούρκοι είδαν στους Εβραίους ένα δραστήριο οικονομικά πληθυσμό, που θα βοηθούσε στην οικονομική ανάπτυξη της τεράστιας αυτοκρατορίας τους.

          Επιπλέον τους έβλεπαν ως έναν λαό απόλυτα έμπιστο, που τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με αυτά των Οθωμανών. Αυτό συνέβαινε γιατί και οι Εβραίοι μισούσαν την καθολική Ευρώπη, που τους υποχρέωσε σε διωγμούς και απελάσεις και οι Οθ. Τούρκοι φοβούνται συνεχώς τη δημιουργία μιας σταυροφορίας εναντίον τους από τη χριστιανική Δύση. Έτσι δημιουργείται μια «συμπαράταξη Εβραίων και Οθωμανών».

     Οι Σεφαρδίτες φέρνουν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία καινοτομίες στην παραγωγή, στην οικονομία, στις επιστήμες. Κάποιοι από αυτούς τους νεωτερισμούς ήταν η τυπογραφία, νέοι τρόποι παραγωγής οπλισμού, οι χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, οι τεχνικές εξόρυξης μετάλλων κ.α. .

       Έτσι χάρη στις ικανότητές τους και στη στήριξη που είχαν από την Πύλη ανεβαίνουν γρήγορα τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας και αποκτούν σημαντική πολιτική και οικονομική επιρροή στον εκάστοτε Σουλτάνο. Τραπεζίτες, έμποροι, δραγουμάνοι, φοροεισπράκτορες, διοικητές τελωνείων και του νομισματοκοπείου, σύμβουλοι των Σουλτάνων ήταν Εβραίοι.

    Από το τέλος του 17^ου αιώνα έχουμε τη σταδιακή παρακμή του οθωμανικού εβραϊσμού ακολουθώντας την κρίση που αρχίζει να χτυπά την Αυτοκρατορία, αλλά και εξαιτίας του απομονωτισμού και της εσωστρέφειας που δείχνει η εβραϊκή κοινότητα. Τις θέσεις τους παίρνουν Έλληνες και Αρμένιοι. Αντιδραστικοί ραβίνοι απαγορεύουν κάθε εκπαίδευση πέραν της θρησκευτικής και κάθε καινοτομία, φοβούμενοι την αμφισβήτηση της εξουσίας τους. Τα παραπάνω οδηγούν ένα μεγάλο μέρος της σεφαρδίτικης κοινότητας να ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας.

      Αυτό όμως αρχίζει να αλλάζει από τον 19^ο αιώνα. Οι Εβραίοι βγαίνουν από τη φτώχεια και την απομόνωση και ανοίγονται ξανά στο εμπόριο με αποτέλεσμα να αρχίσει ένας ανταγωνισμός Ελλήνων και Εβραίων για τα «μικρά επαγγέλματα». Αποτέλεσμα να έχουμε αντισημιτικές εκδηλώσεις. Το σφάξιμο χιλιάδων Εβραίων στην Πελοπόννησο κατά την Ελληνική Επανάσταση, τα «εβραϊκά» στην Κέρκυρα, στη Ζάκυνθο και στην Αθήνα με την υπόθεση του Εβραίου εμπόρου Πασίφικο, που οδήγησε σε διεθνή στρατιωτική επέμβαση είναι κάποια από τα περιστατικά που κάνουν τους Οθωμανούς Εβραίους να πιστεύουν πάλι πως μόνο η οθωμανική εξουσία μπορεί να τους προστατεύσει. Όπως αναφέρει ο Α. Μασαβέτας στο βιβλίο του (σελ. 604), οι Εβραίοι μιλούν για «κοινό πεπρωμένο».

Κάθε φορά που δημιουργείται στα Βαλκάνια νέο κράτος και οι μουσουλμάνοι εγκαταλείπουν την περιοχή, χιλιάδες Εβραίοι τους ακολουθούν. Μάλιστα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 οι Εβραίοι προσεύχονται στις συναγωγές για τη νίκη των Τούρκων, οργανώνονται συνδρομές και κατατάσσονται εθελοντές. Έλληνες και Αρμένιοι τους θεωρούν συνεργάτες, καταδότες και κατασκόπους των Τούρκων.

       Με τον ερχομό του Εβραϊκού Διαφωτισμού στα τέλη του 19^ου  αιώνα έχουμε τη χειραφέτηση των εβραϊκών πληθυσμών. Η Alliance Israelite Universelle, που είχε έδρα στο Παρίσι, ανοίγει γαλλόφωνα σχολεία στην οθωμανική επικράτεια και συμβάλλει στην πολιτιστική ανάταση των Εβραίων και συνακόλουθα και της οικονομικής άνθισης της κοινότητάς τους.

      Δέχονται με ενθουσιασμό την επανάσταση των Νεότουρκων και της εξαγγελίες για ισότητα και συνταγματική διακυβέρνηση. Μάλιστα δε στήριξαν τους Συμμάχους της Αντάντ, όταν κατέλαβαν την Πόλη την περίοδο 1918-1923 και υποστήριξαν τον Κεμάλ στην αποτυχημένη προσπάθεια των Ελλήνων στη Μ. Ασία.

      Ο διωγμός και η σφαγή, βέβαια, Ελλήνων και Αρμενίων από την περιοχή έστρεψε για πρώτη φορά τον φθόνο των Τούρκων σε αυτούς και οδήγησε σε έξοδο του 40% των Εβραίων στο νέο κράτος του Ισραήλ το 1947.

      Όμως η Τουρκία ήταν η πρώτη μουσουλμανική χώρα που αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ το 1949. Έχουμε συνεργασία των 2 χωρών σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο. Οι Εβραίοι θεωρούνται από τους Τούρκους «υποδειγματική μειονότητα σε αντίθεση με τους Ρωμιούς και τους Αρμενίους». Η κοινότητα των Σεφαρδιτών διαφημίζει στη Δύση ότι στην επικράτειά της Τουρκίας δεν υπήρξε αντισημιτισμός, αρνείται την αρμενική γενοκτονία, συμφωνούν στη «μη ύπαρξη Κούρδων» και «στην αρμενική και ελληνική ευθύνη για την πυρπόληση της Σμύρνης το 1922».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Α. Μασσαβέτας «Κωνσταντινούπολη, η Πόλη των Απόντων», Εκδόσεις Πατάκη, Νοέμβριος 2015.

Β. Τζανακάρης «Δακρυσμένη Μικρασία», Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2007.

Α. Μασσαβέτας «Μ. Ασία, το παλίμψηστο της μνήμης», Εκδόσεις Πατάκη, Ιανουάριος 2016.

Εφημερίδα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ, άρθρο Δ. Κυρτάτα, 16 Φεβρουαρίου 1997.

Εφημερίδα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ, άρθρο Δ. Κυρτάτα, 23 Μαρτίου 1997.

Α. Κωνσταντακοπούλου, Λαοί, Φυλαί, ΓλώσσαιΔιακρίσεις στα Βαλκάνια τον ύστερο Μεσαίωνα, Ανοχή και Καταστολή στους μέσους χρόνους, Διεθνή Συμπόσια 10, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών, Αθήνα 2002, 327-55

http://eranistis.net/ε

Η Γενετική φωτίζει τη συζήτηση σχετικά με την προέλευση των Εβραίων της Ευρώπης

Οι Εβραίοι της Ευρώπης έχουν τις ρίζες τους σε ένα μείγμα από καταγωγές, από τις οποίες πολλές προέρχονται από φυλές του Καυκάσου που ασπάστηκαν τον Ιουδαϊσμό, σύμφωνα με μια μελέτη γονιδιωμάτων που δημοσιεύθηκε το 2013.

Η έρευνα, σύμφωνα με τον συγγραφέα της, θα πρέπει να διευθετήσει μια συζήτηση που διαρκεί πάνω από δύο αιώνες.
Οι Εβραίοι ευρωπαϊκής προέλευσης, οι Ασκενάζι, (Askenazim) αντιπροσωπεύουν περίπου το 90% από τα 13 εκατομμύρια Εβραίους στον κόσμο σήμερα.
Σύμφωνα με την λεγόμενη «ρηνανική» θεώρηση, οι Ασκενάζι κατάγονται από τους Εβραίους που εγκατέλειψαν την Παλαιστίνη μετά τη μουσουλμανική κατάκτηση το 638 μ.Χ.
Πάντα σύμφωνα με αυτή την υπόθεση, εγκαταστάθηκαν στο νότιο τμήμα της Ευρώπης, και στο τέλος του Μεσαίωνα, περίπου 50.000 από αυτούς κινήθηκαν προς τη Ρηνανία στη Γερμανία, και προς την Ανατολική Ευρώπη.
Ωστόσο, ορισμένοι εκτιμούν ότι αυτή η υπόθεση είναι απίθανη, γιατί αυτό το σενάριο δεν στέκει από δημογραφική άποψη.
Θα συνεπαγόταν ένα άλμα του πληθυσμού των Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης από 50.000 άτομα το 15ο αιώνα σε περίπου οκτώ εκατομμύρια στις αρχές του 20ου αιώνα. Γεγονός μη αληθές για τον πληθυσμό των Εβραίων τηε Ευρώπης. Είναι πολύ λιγότεροι.
Το ποσοστό γεννήσεων θα ήταν επομένως 10 φορές υψηλότερο σε σχέση με τον τοπικό μη-εβραϊκό πληθυσμό. Και αυτό παρά τις οικονομικές δυσκολίες, ασθένειες, πολέμους, ολοκαύτωμα και τα πογκρόμ που κατέστρεψαν τις εβραϊκές κοινότητες.

Επιδιώκοντας να ρίξει λίγο περισσότερο φως, μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο βρετανικό περιοδικό Genome Biology and Evolution σύγκρινε τα γονιδιώματα (που αποτελούν τη γενετική κληρονομιά) 1.287 ατόμων, μη συγγενών μεταξύ τους, των οκτώ ομάδων του εβραϊκού πληθυσμού και 74 μη-Εβραίων.
Ο γενετιστής Eran Elhaik (Σχολή Δημόσιας Υγείας Johns Hopkins, Βαλτιμόρη, Ηνωμένες Πολιτείες) εξέτασε αυτά τα δεδομένα, ψάχνοντας για μεταλλάξεις στο κώδικα του DNA που συνδέονται με τη γεωγραφική προέλευση μιας ομάδας.
Οι εν λόγω δείκτες έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για να ριχτεί φως στην προέλευση των Βάσκων ή των Πυγμαίων της Κάτω Αφρικής.
Μεταξύ των Εβραίων της Ευρώπης, ο γενετιστής βρήκε προγονικές υπογραφές που έδειχναν σαφώς τον Καύκασο και επίσης, αλλά σε μικρότερο βαθμό, τη Μέση Ανατολή.
Αυτά τα αποτελέσματα, δήλωσε ο Eran Elhaik, έρχονται να στηρίξουν την αντίπαλη θεωρία της ρηνικής υπόθεσης, (ότι πρόκειται για αμιγώς εβραϊκής προέλευσης από τους πρόσφυγες Εβραίους που εγκατέλειψαν τα εβραϊκά εδάφη μετά την καταστροφή επί Τίτου) που είναι γνωστή με το όνομα «θεωρία του Καζάρ».
Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, οι Εβραίοι της Ανατολικής Ευρώπης κατάγονται από τους Χαζάρους, ένα μίγμα τουρκικών φυλών που εγκαταστάθηκαν στον Καύκασο κατά τους πρώτους αιώνες της εποχής μας, και επηρεαζόμενους από τους Εβραίους της Παλαιστίνης, ασπάστηκαν τον ιουδαϊσμό τον 8ο αιώνα.

Οι Χάζαροι Εβραίοι δημιούργησαν μια ακμάζουσα αυτοκρατορία, προσελκύοντας τους Εβραίους της Μεσοποταμίας και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Θα άκμαζαν τόσο πολύ έτσι ώστε εξαπλώθηκαν στην Ουγγαρία και τη Ρουμανία, φυτεύοντας τους σπόρους μιας τεράστιας διασποράς.
Αλλά το χαζαρικό χαγκανάτο κατέρρευσε το 13ο αιώνα, από τις επιθέσεις των Μογγόλων και αποδυναμώθηκε από τις επιδημίες της μαύρης πανούκλας.
Οι Χαζάροι Εβραίοι στη συνέχεια διέφυγαν προς τα δυτικά, εγκαταστάθηκαν στα βασίλεια της Πολωνίας και της Ουγγαρίας, όπου οι ικανότητές τους στις τραπεζο-χρηματιστηριακές διαδικασίες, την οικονομία και την πολιτική ήταν καλοδεχούμενες. Σύμφωνα με τη χαζαρική θεωρία, διασκορπίστηκαν τελικά στη Δυτική και Κεντρική Ευρώπη.
«Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το γονιδίωμα των Εβραίων της Ευρώπης είναι ένα μωσαϊκό αρχαίων πληθυσμών, συμπεριλαμβανομένων των εκχυδαϊσμένων Χαζάρων, ελληνορωμαϊκών Εβραίων, (των ελληνιστών Εβραίων κατά τη Γραφή) Εβραίων από τη Μεσοποταμία και τη Παλαιστίνη», δήλωσε ο Eran Elhaik.
«Η δομή του πληθυσμού διαμορφώθηκε στην περιοχή του Καυκάσου και στις όχθες του Βόλγα, με ρίζες που εκτείνονται στην περιοχή της Χαναάν και τις όχθες του Ιορδάνη», συνέχισε.
Σύμφωνα με τον Eran Elhaik η ιστορία που περιγράφεται στα γονίδια υποστηρίζεται από τα αρχαιολογικά ευρήματα, την εβραϊκή λογοτεχνία που περιγράφει την αλλαξοθρησκεία των Χαζάρων στον Ιουδαϊσμό, καθώς και από τη γλώσσα.
ΠΗΓΗ
πηγη
http://www.katohika.gr Αναρτήθηκε από Το Φανάρι στις 1/22/2013

Ευχαριστούμε τον φίλο Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλο που μας έστειλε το παρακάτω άρθρο του Γιώργου Κ. από το ΙΣΚΡΑ μέσω του προσωπικού του facebook. Οι εποχές και τα χρόνια αλλάζουν, οι ναρκισσιστές, αλαζόνες, φιλόδοξοι καί αμαρτωλοί άνθρωποι θα υπάρχουν πάντα. Είναι εμφανές ότι ο Βαρθολομέος όχι μόνο πάσχει από έλλειψη φωτισμού από το Άγιο Πνεύμα, αλλά έχει αρχίσει από πολύ καιρό να δείχνει παγκοσμιοποιητικά συμπτώματα της σύγχρονης αυτής νόσου-μάστιγος. Ακόμη και στην φάτσα να τον προσέξετε (οργίλη και αντιπαθητική), δεν βγάζει καμιά καλοσύνη και ιλαρότητα, όσο για αγαθότητα και μεγάλη καρδιά, ούτε να το φανταστεί κανείς.

Όνειρο θερινής νυκτός.Κι εκεί μεν υπάρχει κατά τον Σέξπηρ ένα δαιμόνιο, ξωτικό, ο σκανδαλιάρης Πουκ που με τα άλλα ξωτικά και νεράϊδες κατευθύνει τους μυθικούς ήρωες, εδώ όμως το δαιμόνιο ή οι λεγεώνες των δαιμονίων, ξωτικών, καλλικαντζαρέων που κατευθύνουν τον “Παναγιώτατο” Πατριάρχη της Ισταμπούλ είναι αόρατα, δεν φαίνονται και κανείς δεν μπορεί να αποδείξει ότι τον κατευθύνουν. Μόνο οι πράξεις μας/του μιλούν και όπως λέει η Γραφή “ἑκ των πράξεων γνώσεσθε αυτούς”.

Αλλά ας δούμε το τόσο επίκαιρο αν και γραμμένο το 1945, άρθρο του Ζαχαριάδη:

«Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ» (Επίκαιρο κείμενο του Νίκου Ζαχαριάδη – 9/9/1945)

Νίκος Ζαχαριάδης

Γράφηκε τις 05/01/2019

Με εισαγωγή του Γιώργου Κ. δημοσιεύουμε προς κρίση των αναγνωστών μας το επίκαιρο ιστορικό κείμενο που έγραψε στις 9/9/1945, λίγο πριν ξεσπάσει και επίσημα ο εμφύλιος πόλεμος, ο Νίκος Ζαχαριάδης με τον τίτλο «Η Ορθοδοξία».

Και είναι επίκαιρο αυτό το κείμενο από πολλές απόψεις και κυρίως διότι αυτές τις μέρες ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος, προκειμένου να εξυπηρετήσει τους Αμερικάνους και τους νεοψυχροπολεμικούς σχεδιασμούς τους, δεν διστάζει να υπογράψει στην Πόλη και με τη παρουσία του πραξικοπηματία και υπαλλήλου των ΗΠΑ πρωθυπουργού του Ουκρανικού νεοναζιστικού καθεστώτος του Κιέβου, Π. Ποροσένκο, και για λόγους πολιτικής και θρησκευτικής απομόνωσης της Ρωσίας, την αυθαίρετη αυτοκεφαλία της Ουκρανικής Εκκλησίας, δηλαδή την πνευματική αποκοπή της από το Πατριαρχείο Μόσχας και το ξέσπασμα συγκρούσεων στο εσωτερικό της.

Στην ουσία με την πραξικοπηματική υπογραφή από το Φανάρι της αναγνώρισης της αυτοκεφαλίας της Ουκρανικής Εκκλησίας επέρχεται ιστορικού χαρακτήρα διαίρεση και ιστορικών διαστάσεων καταστροφικό σχίσμα στην Ορθοδοξία, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγήσει , όχι στην απομόνωση της Ρωσίας αλλά στην απομόνωση του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης και ίσως στην παρακμή και την γραφικοποίηση του ως εκτελεστικό όργανο των πιο ψυχροπολεμικών ιμπεριαλιστικών κύκλων των ΗΠΑ.

Κ.Μ.

Η ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ Κ.

Το  παρακάτω κείμενο του Νίκου Ζαχαριάδη δημοσιεύτηκε (για την ακρίβεια δημοσιεύτηκε από τη «Λαϊκή Φωνή» της Θεσσαλονίκης, εφημερίδα της οργάνωσης περιοχής Μακεδονίας του ΚΚΕ)  στο «Ριζοσπάστη» της 9ης Σεπτεμβρίου 1945 με τίτλο «Η ορθοδοξία».

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε σε μέρες που η αστική τάξη και οι αγγλοαμερικάνοι έσπρωχναν τη χώρα στην άβυσσο του Εμφυλίου Πολέμου. Γράφτηκε με αφορμή πληροφορίες ότι ο αρχιεπίσκοπος και αντιβασιλέας Δαμασκηνός που βρισκόταν τότε στο Λονδίνο επρόκειτο να συζητήσει με την βρετανική κυβέρνηση και το ζήτημα του Οικουμενικού Πατριαρχείου με στόχο την μετατροπή του σε αντικομμουνιστικό προπύργιο. Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’40 Αμερικανοί και Βρετανοί επεδίωκαν να αποκτήσουν τον έλεγχο του Οικουμενικού Πατριαρχείου και να το χρησιμοποιήσουν στον Ψυχρό Πόλεμο που είχε ήδη αρχίσει. Μια προσπάθεια που ολοκληρώθηκε επιτυχώς το 1949 με την ανάδειξη στον πατριαρχικό θρόνο του έως τότε αρχιεπισκόπου Αμερικής Αθηναγόρα, αφού προηγουμένως απομακρύνθηκε ως «ρωσόφιλος» ο πατριάρχης Μάξιμος που του φόρτωσαν και τη ρετσινιά του «ψυχοπαθούς». Νομίζω ότι έχει τη σημασία του και σήμερα.

-Τότε στόχος ήταν τότε η απομόνωση ( και εκκλησιαστικά ) της Σοβιετικής Ένωσης.

-Σήμερα, όπως δείχνουν οι εξελίξεις στην Ουκρανία, το Φανάρι λειτουργεί ως πολιορκητικός κριός των αμερικάνων για την περικύκλωση της Ρωσίας του Πούτιν.

Γιώργος Κ.

«Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ»

Του Νίκου Ζαχαριάδη

« Πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν σε αθηναϊκές εφημερίδες μας πληροφορούν ότι στο Λονδίνο ο Μακαριώτατος θα συζητήσει με τους υπεύθυνους αγγλικούς κύκλους και το ζήτημα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Είναι ολοφάνερο ότι διακρίνεται προσπάθεια το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Πόλης να μεταβληθεί πάλι όχι μόνο σε στίβο προσωπικών αντιζηλιών και επιδιώξεων που έχουν συναμεταξύ τους διάφοροι χρεοκοπημένοι ιεράρχες, μα και σε όργανο μεγαλοδυναμικών εξωορθοδοξιακών βλέψεων.

Στο σημείο αυτό ο ελληνικός Λαός πρέπει να προσέξει εξαιρετικά. Χωρίς να υπάρχει κίνδυνος να πέσει σε ανακρίβειες, μπορεί κανείς να ισχυριστεί εδώ ότι η λαοφθόρα διαμάχη ανάμεσα στους βαλκανικούς λαούς χρονικά συμπίπτει με την εποχή που το Οικουμενικό Πατριαρχείο άρχιζε να κομματίζεται και να γίνεται όργανο ξένων, ανθελληνικών και αντιορθοδοξιακών συμφερόντων.

Ο μεγαλοελλαδίτικος τυχοδιωκτικός εθνικισμός μέσα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν έβλαψε και αυτός λίγο το έργο για μια δημοκρατική συνεργασία και συμβίωση στα Βαλκάνια και με τους φατριασμούς της φαναριώτικης παπαδοκρατίας τράφηκε πολλές φορές και ενισχύθηκε το τοπικιστικό διασπαστικό πνεύμα μέσα στους κόλπους της ορθοδοξίας, που τόσο έβλαψε τη λαϊκή και εθνική εξέλιξη και πρόοδο όλων των βαλκανικών λαών.

Το ξάπλωμα και η επικράτηση της Ορθοδοξίας στις χώρες και τους λαούς της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης καθώς και στη Μικρασία και τη Μέση Ανατολή ανταποκρίνεται ιστορικά στην αντίδραση που προκαλούσαν οι τάσεις για πνευματική, πολιτική και οικονομική επέκταση και επιβολή του Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους και του καθολικισμού – παπισμού. Μα η επικράτηση αυτή δεν οφείλεται μονάχα σε αρνητικά αίτια. Έχει και θετικά βάθρα γιατί χωρίς να παραγνωρίζουμε τις εθνικές και τοπικές ιδιομορφίες, η Ορθοδοξία ιδεολογικά – πνευματικά ανταποκρίνεται σε μια νοοτροπία λαϊκή, σ’ ένα εσωτερικό ψυχικό δεσμό, που ο Ευρωπαίος κοσμοπολίτης ονομάζει «ανατολικό πνεύμα» και ο ξιπασμένος και έκφυλος Λεβαντίνος περιφρονεί, μα που συγκεντρώνει και εκφράζει εσωτερική λαϊκή ενότητα και εκδηλώνει ανώτερα ιδεώδη και χαρίσματα, άσχετα αν στα χρόνια εκείνα της μεσαιωνικής κατάστασης και του ασιατικού δεσποτισμού του Βυζαντίου κάνουν την εμφάνισή τους με μορφή θρησκευτικοεκκλησιαστική.

Ο ρόλος της Ορθοδοξίας στα Βαλκάνια

Εδώ θα πρέπει επίσης να τονίσουμε ότι η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησιά και η Χριστιανική Θρησκεία γενικότερα, όπως την εκφράζει η Εκκλησία αυτή, παίξαν όχι μόνο στη Ρωσία μα και στα Βαλκάνια ένα προοδευτικό ρόλο τόσο σαν παράγοντας που διευκόλυνε και επιτάχυνε την εθνική διαμόρφωση, συσπείρωση και ανάπτυξη παρέχοντάς της ενιαία ιδεολογικά πλαίσια, όσο σαν στοιχείο που στα χρόνια του εξανδραποδισμού και της σκλαβιάς κάτω απ’ την οθωμανική τυραννία, συνέτεινε σημαντικά και ουσιαστικά στον εθνικοαπελευθερωτικό τότε αγώνα παρά και ενάντια στην αντίδραση και προδοσία που έκαναν σημαντικοί και σημαίνοντες παράγοντες και κορυφές της Ορθοδοξίας ιδιαίτερα στο Φανάρι. Είναι αναρίθμητα τα παραδείγματα που δείχνουν ότι Ταγοί και απλοί στρατευμένοι της εκκλησιαστικής ιεραρχίας πάλεψαν και με το ντουφέκι στο χέρι στο πλευρό του Λαού και ότι μοναστήρια και μοναστήρια είχαν μεταβληθεί σε μπαρουταποθήκες και λαϊκά φρούρια.

Στα χρόνια της χιτλεροφασιστικής υποδούλωσης στην Ελλάδα, παρά την ουσιαστική αντίδραση της κεφαλής της Αυτοκέφαλης Εκκλησιάς, που συνέχιζε την προδοτική και αντιλαϊκή στάση της κατά την περίοδο της τεταρτοαυγουστιανής δικτατορίας, ένα μεγάλο μέρος του Κλήρου τάχθηκε στο πλευρό του Λαού και πολέμησε μαζί του.

Οι ξένοι και το Πατριαρχείο

Σήμερα η μοναρχοφασιστική αντίδραση προσπαθεί κάτω και από ξένες εμπνεύσεις να σπάσει και την ηρωική αυτή δημιουργία του Κλήρου στον καιρό της Εθνικής Αντίστασης και να κάνει το Οικουμενικό Πατριαρχείο μαζί με την Αυτοκέφαλη Ελληνική Εκκλησιά ξανά όργανο των ξένων επιρροών στα Βαλκάνια, όργανο διάσπασης ανάμεσα στους λαούς της Ορθοδοξίας. Και αυτό το σκοπό όπως φαίνεται εξυπηρετεί το ταξίδι του Μακαριωτάτου στο Λονδίνο, όπου θα πάει να μηχανορραφήσει. Το όλο ζήτημα καταντά πολύ πιο ύποπτο γιατί είναι ανακατεμένος και ο πολύς τεταρτοαυγουστιανός Χρύσανθος.

Εμείς οι Έλληνες πρέπει νάμαστε στο σημείο αυτό πολύ ευαίσθητοι, προσεκτικοί και άγρυπνοι. Η αντιδραστική μοναρχοφασιστική δεξιά και οι συνεργάτες της θέλουν σήμερα να καπηλευθούν και αυτό το αγνό και ακμαίο θρησκευτικό αίσθημα του Λαού μας. Να εμπορευθούν την Ορθοδοξία και να την ξανακάνουν όργανο διχασμού και διχόνοιας στα Βαλκάνια, στην Ευρωπαϊκή Ανατολή και στη Μέση Ανατολή.

Αυτού βρίσκεται σήμερα ένας σοβαρός κίνδυνος. Τεταρτοαυγουστιανοί, δοσίλογοι και συνθηκολόγοι καθοδηγητές στην Ελληνική Εκκλησία είναι μια απειλή εθνική και προς τα μέσα και προς τα έξω.

Ο προορισμός της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Η Ελληνική Ορθοδοξία και γενικότερα η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησιά, πρέπει να αποβλέψουν στο μοναδικό προορισμό τους που μπορεί να τους δώσει και μια ατράνταχτη ιστορική δικαίωση : Να γίνουν συνδετικοί κρίκοι ανάμεσα στους λαούς της Ορθοδοξίας, απόστολοι της πνευματικής, πολιτικής και οικονομικής συνεννόησης και συνεργασίας. Σ’ αυτόν το ρόλο και την αποστολή, πρωτοπόρο και πρωτεργάτη θέλει ο Λαός της Ελλάδας την Ορθόδοξη Εκκλησιά του. Το πρώτο βήμα θα γίνει με την αποκατάσταση συνεργασίας και ενότητας στους κόλπους της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας.

Σε μια τέτοια κίνηση, που από πολλούς τώρα μήνες συνεχίζεται και καρποφορεί, δεν παίρνει επιδεικτικά μέρος η Ελληνική Αυτοκέφαλη Εκκλησία, που στις αντιορθοδοξιακές πλεκτάνες της προσπαθεί να μπλέξει και το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Πόλης.

Η φωνή του λαϊκού κλήρου

Είναι μια καθαρή ξενοκίνητη διασπαστική κίνηση που αν παρουσιάζει μερικές επιτυχίες είναι γιατί επικρατεί στην Εκκλησιά της Ελλάδας ένα τεταρτοαυγουστιανό εσωτερικό καθεστώς που πνίγει την εσωεκκλησιαστική δημοκρατική παράδοση, πνίγει τη φωνή του λαϊκού κλήρου και κρατά στην αρχή προδότες, δοσίλογους, συμβιβαστές που εξυπηρετούν μόνο ξένους σκοπούς και συμφέροντα.

Είναι απαραίτητο, λοιπόν, ένα εσωτερικό σάρωμα, θαρραλέο και εξυγιαντικό μέσα στις γραμμές της Ελληνικής Εκκλησίας. Για να ξαναβρεί την ισορροπία και να γίνει όπως τη θέλει ο Λαός, παράγοντας συμφιλίωσης, αδελφοσύνης, ειρήνης και συνεργασίας ανάμεσα στους Λαούς της Ορθοδοξίας».https://iskra.gr/%ce%b7-%ce%bf%cf%81%ce%b8%ce%bf%ce%b4%ce%bf%ce%be%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%cf%80%ce%af%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%bf-%ce%ba%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bd/