Με την πυρνηνική βόμβα των κόκκινων δανείων έτοιμη να εκραγεί και με φόντο μια κυβέρνηση επίμονων καθεστωτικών ιδεοληπτών ο περίφημος George Soros αφού χρησιμοποίησε κατά το δοκούν τα πιόνια του ετοιμάζεται να αλλάξει το χάρτη της πυριτιδαποθήκης των Βαλκανίων.

Από τον Βασίλη Μπόνιο

Οι δανειστές χωρίς να κρατούν τα προσχήματα σκηνοθέτησαν την πιο χυδαία έξοδο χώρας στις αγορές. Μια έξοδος η οποία περισσότερο μοιάζει με έξοδο του Μεσολογγίου μια και σε λίγους μήνες από σήμερα αυτή θα είναι η μοναδική επιλογή του Ελληνα-λαού!

Στο μεταξύ θα έχει προηγηθεί και η αγορά ενός Νόμπελ Ειρήνης για τους Τσίπρα-Ζάεφ ως αναγνώριση για την συμβολή τους στα μελλοντικά δεινά της περιοχής. Με αντίστοιχα βραβεία και διακρίσεις είχαν φλομώσει και τον Γιώργο Παπανδρέου, όπως θυμάσθε.

Δυστυχώς για την ιστορική συνέχεια της χώρας τόσο οι δανειστές όσο και ο Σόρος που έκανε δώρο στον Ζάεφ την Βόρεια Μακεδονία βρήκαν απέναντί τους ένα πολιτικά καθυστερημένο, βουλιμικό και σαρδανάπαλο πολιτικό προσωπικό.

Βάλτε την Γεροβασίλη και την Κουντουρά απέναντι στον Σόρος για να αντιληφθείτε το μέγεθος των ιστορικών απωλειών που περιμένουν την Ελλάδα.

Από την άλλη με 200 δις κόκκινα δάνεια στις τράπεζες  η σικέ έξοδος στις αγορές μοιάζει με εφιάλτη.

Πράγματι ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του υπήρξαν τα πιο βολικά εργαλεία των παραπάνω σχεδιασμών.

Το οδυνηρό είναι ότι οι συνέπειες των παραπάνω ξαφνικά ένα πρωί θα μεταφρασθούν στην απόλυτη φτώχια, σε αίμα, οδύνη, πόλεμο και με μοναδική επιλογή “ειρήνης” τον εθνικό ακρωτηριασμό.

Μια φτωχοποιημένη σακάτικη κοινωνία δίχως αντιστάσεις οδεύει στο μοιραίο μέλλον της που κάποιοι τρίτοι σχεδίασαν για εκείνη με τη βοήθεια πρόθυμων εργαλείων εντός των τειχών του πελατειακού κράτους…
https://kourdistoportocali.com/news-desk/ellada-telos/ 25/1/2019

Περιπετειώδες μυστικό ταξίδι του Τσίπρα στις Μαλδίβες αποκαλύπτει ο Τράγκας

Γιώργος Τράγκας δεν είναι τυχαία περσόνα. Παλιά καραβάνα, έχει δει πολλούς πρωθυπουργούς να περνάνε από το Μαξίμου. Αυτό το καιρό εργάζεται στο ραδιόφωνο των Παραπολιτικών του Μαρινάκη και στο Nέο Epsilon του θρυλικού Βρυώνη. Ο Τράγκας λοιπόν στην εκπομπή του 31/01 στο Νέο Epsilon απεκάλυψε ένα περιπετειώδες μυστικό-όπως είπε- ταξίδι του Πρωθυπουργού και της οικογενείας του στον εξωτικό προορισμό στις Μαλδίβες.

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο ο Έλληνας Πρωθυπουργός μετέβη μέσω του Ντουμπάι στις Μαλδίβες χωρίς να ενημερώσει τις αρχές και τον ελληνικό λαό παραβιάζοντας έτσι τον θεσμικό του ρόλο. Σε αντιδιαστολή έθεσε το παράδειγμα του προέδρου των ΗΠΑ ο οποίος ενημερώνει τον αμερικανικό λαό ακόμα και για μια εισαγωγή του στο νοσοκομείο, πόσο μάλλον για ένα ταξίδι που μπορεί να αποτελέσει κίνδυνο για τη σωματική του ακεραιότητα και όχι μόνο.

Ο Ελληνας Πρωθυπουργός αδιαφορώντας για αυτού του είδους τις πρακτικές, δεν προέβη σε καμία ενημέρωση ούτε προς το λαό ούτε καν προς την ίδια την κυβέρνησή του. «Ο κύριος Πρωθυπουργός θα πρέπει να αναλογιστεί ότι η πρωθυπουργική ζωή δεν έχει μόνο χλιδή με διαμονή σε πανάκριβα θέρετρα και πούρα, αλλά έχει και βαρυσήμαντες ευθύνες».

«Οχι μόνο πούρα κοχίμπα και μοχίτο», τόνισε χαρακτηριστικά ο Γιώργος Τράγκας.

Το μεγάλο θέμα που προέκυψε ωστόσο, είναι ότι στον προορισμό που επέλεξε, ξέσπασε στρατιωτικό πραξικόπημα, και μέσα στην αναταραχή και τη μυστικότητα η ελληνική κυβέρνηση «έτρεχε» να εντοπίσει και να διασώσει τον πρωθυπουργό. Καθοριστικό ρόλο στην όλη επιχείρηση φαίνεται να έπαιξε ο εμίρης του Κατάρ ο οποίος προσπάθησε να φυγαδέψει τον πρωθυπουργό μέσω της προσωπικής του θαλαμηγούς. Στην επιχείρηση διαφυγής πήραν μέρος τόσο οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες έστειλαν βατραχανθρώπους στο Ντουμπάι να συνοδέψουν με ασφάλεια τον Πρωθυπουργό, όσο και τα πλοία του ΝΑΤΟ που βρίσκονταν στην περιοχή όπου διέφευγε ο Πρωθυπουργός με στόχο να μη προκύψει κανένα απρόοπτο στη μυστική μεταφορά του.

Ο Γιώργος Τράγκας με τον χαρακτηριστικό τρόπο που τον διακρίνει, έθεσε θέμα «διάσωσης» του Ελληνα Πρωθυπουργού στις ανοιχτές θάλασσες των Μαλδίβων λέγοντας: «κινδυνεύει από τους καρχαρίες και τι θα πούμε εμείς μετά στον ΣΥΡΙΖΑ;».

Αλλά, το μπαράζ αποκαλύψεων από τον Γιώργο Τράγκα, δε σταματά εδώ. Αίσθηση συνεχίζει να προκαλεί η πρωτοφανής, και μόνη από πλευράς Ευρωπαίων ηγετών, στήριξη του Αλέξη Τσίπρα στον Μαδούρο. «Μήπως αυτή η περίεργη κίνηση εξηγείται μέσα από το περίεργο τρίγωνο Τσίπρας-Μαδούρο-PODEMOS; Πώς πηγαίνει κόντρα στις ΗΠΑ και τον Τράμπ οι οποίοι έχουν εκφράσει ξεκάθαρη θέση ενάντια στο καθεστώς Μαδούρο;», διερωτήθηκε ο Γιώργος Τράγκας.

Δριμεία επίθεση εξαπέλυσε ο Γιώργος Τράγκας και από την ραδιοφωνική εκπομπή «Εν Αθήναις» και στα Παραπολιτικά 90.1 Fm, στον Αλέξη Τσίπρα κατηγορώντας τον ότι ξεπούλησε την Μακεδονία για να πάρει οικονομικά ανταλλάγματα.

Συνολικά, ο Τ.Σόρος έδωσε 250 εκατ. ευρώ για την εκχώρηση της Μακεδονίας στα Σκόπια!

Eπίσης ο Γ.Τράγκας προειδοποίησε ότι ο Α.Τσίπρας είναι ικανός να συνεχίσει τον τεμαχισμό της Ελλάδας χαρίζοντας το μισό Αιγαίο ώστε να πάρει τη μείωση του αφορολόγητου:

«Ο «Ιωαννίδης» που λατρεύει την πολυτελή ζωή και τα ακριβά πούρα ενώ μιλάει για τη φτωχολογιά και το παίζει «Ρομπέν των Δασών» δεν πρόκειται να πάει επίτροπος στις Βρυξέλλες ούτε να πάρει το Νόμπελ.

Ο κολλητός του Μαδούρο δεν μπορεί να εκπροσωπεί την Ευρώπη όσο και αν είναι «φιλιππινέζα» της Μέρκελ.

Είναι πολύ δύσκολο να σηκώσει το Νόμπελ ειρήνης ξεφωνίζοντας υπέρ του Μαδούρο έστω και αν πούλησε την ψυχή του στο διάολο και την ιστορία της Μακεδονίας, καθοδηγούμενος πλήρως από ξένα κέντρα.

Ο Τσίπρας δεν θα πάει ούτε στην Ευρώπη ούτε θα σηκώσει το Νόμπελ γιατί θα ξεφτιλιστεί  ο θεσμός, όσο και αν το θέλει ο Σόρος για να τεμαχίσει την Ελλάδα.

Θα πάει κάποια στιγμή σε ειδικό δικαστήριο όπως και αρκετοί από την παρέα του. Ήδη βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση.

  Έπειτα επειδή είναι φασίστας στο εσωτερικό και μαριονέτα στο εξωτερικό, επειδή δηλαδή είναι χρήσιμος στο ξεπούλημα των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, δεν σημαίνει ότι θα παραμείνει στο Μαξίμου.

Θα επιστρέψει, αν όχι τώρα, κάποια στιγμή στο 3% από όπου ξεκίνησε.

Έκαναν καταστροφική μυστική διπλωματία εις βάρος της χώρας. Είναι όνειδος για τη χώρα και κίνδυνος για το Έθνος, η παραμονή του απριλιανού κλώνου στο πρωθυπουργικό γραφείο. Η παραμονή του εγκυμονεί κινδύνους.

Δεν υπάρχει Βουλή, δεν υπάρχει δεδηλωμένη, δεν υπάρχει υπουργείο Εξωτερικών τα έχει καταστρέψει όλα.  

Ο κ. Σόρος πλήρωσε εκατομμύρια για τη συμφωνία των Πρεσπών, δεν πλήρωσε 50 εκατ. αλλά πλήρωσε 250 εκατ. , όπως εκτιμούν πηγές των μυστικών υπηρεσιών.

Σύμφωνα με το ίδρυμα Σόρος, πουλώντας τη Μακεδονία, μπορεί λέει η έκθεση, οι μεγάλοι εταίροι μας να χαλαρώσουν και πιθανόν να πάρουμε δημοσιονομικά ανταλλάγματα.

Δηλαδή ο Τσίπρας και η παρέα του έδωσε τη Μακεδονία και πήρε 50αρικο στους μισθούς, μπορεί να δώσει δηλαδή στο μέλλον το μισό Αιγαίο και να πάρει μη μείωση αφορολόγητου.

Τεμαχίζει τη χώρα, προβάλλοντας δήθεν ως Ρομπέν των Δασών στα εκατομμύρια των Ελλήνων που υποφέρουν.

Παράλληλα ο Γ. Τράγκας άρχισε να δίνει και κάποιες πληροφορίες, καθώς τώρα άρχισε να ξετυλίγεται το περίεργο κουβάρι των σχέσεων Τσίπρα, για ένα περίεργο ταξίδι κάποιου υψηλά ιστάμενου της κυβέρνησης στις Μαλδίβες,[1 όπου παραλίγο να εγκλωβιστεί από κάποιο μικροπραξικόπημα όπου συχνά πυκνά γίνεται εκεί.

Για την περίπτωση μάλιστα αυτή, ενεργοποιήθηκαν τα ΟΥΚ που με αεροπλάνο ταξίδεψαν μέχρι τη Βομβάη έχοντας αποστολή να σώσουν το άτομο της κυβέρνησής που αποτελεί εθνικό κεφάλαιο».

ΕΚΤΑΚΤΟ>Περιπετειώδες μυστικό ταξίδι του Τσίπρα στις Μαλδίβες αποκαλύπτει ο Τράγκας

[1]Μην είσαστε αφελείς οι Μαλδίβες είναι ένας φορολογικός παράδεισος για τις offshore εταιρείες, καταλάβατε που πήγαν τα 250 εκατομμύρια αργύρια της προδοσίας της Μακεδονίας; αλλά φυσικά όπως κάνουν οι μαφιόζοι δεν υπάρχουν αποδείξεις και μάλιστα στις έκτακτες συνθήκες ενός μικροπραξικοπήματος…

Η ιστορία γράφεται από τους νικητές. Αυτό είναι γνωστό. Και κυριολεκτικά και μεταφορικά. Γνωστό επίσης είναι πως η μοίρα των μικρών και αδύναμων εν πολλοίς κρίνεται από τις ορέξεις των μεγαλύτερων και ισχυρότερων. Ειδικότερα από τη στιγμή που οι πρώτοι δεν θέλουν ή δεν μπορούν να αντιδράσουν και υποκύπτουν στις ορέξεις των δεύτερων.

Κάτι ανάλογο έγινε και προς το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν πια ο πόλεμος είχε κριθεί οι ηγέτες των συμμάχων έβγαλαν τα «μαχαίρια». Όχι τόσο για να χρησιμοποιήσουν μεταξύ τους (αν και λίγο έλειψε) όσο για να «χαράξουν» με αυτά τις σφαίρες επιρροής σε περιοχές που είχαν για εκείνους μεγαλύτερη ή μικρότερη στρατηγική σημασία.

Ανάμεσα σε αυτές τις περιοχές υπήρχε και η Ελλάδα η μεταπολεμική τύχη της οποίας γράφτηκε από τον Τσόρτσιλ σε μια χαρτοπετσέτα την οποία έσπρωξε στον Στάλιν…

Το τέλος του πολέμου και το «μοίρασμα του πλανήτη»

Η έκβαση του μεγαλύτερου, σκληρότερου και πιο αιματοβαμμένου πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας είχε σχεδόν κριθεί οριστικά από τους πρώτους μήνες του 1944. Τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς, με την απόβαση των συμμαχικών στρατευμάτων στη Νορμανδία είχε μπει και τυπικά η «σφραγίδα» στο τέλος της ναζιστικής Γερμανίας.

Ήδη από τα τέλη του 1943, οι ηγέτες των συμμάχων είχαν μπει σε μια διαρκή συζήτηση για το πολεμικό μέλλον, κυρίως, της Ευρώπης, που σε πολλά σημεία θύμιζε πόκερ.

Είναι ενδεικτικό πως οι ηγέτες της αντιχιτλερικής συμμαχίας (ΗΠΑ – Μεγάλη Βρετανία – ΕΣΣΔ) πραγματοποίησαν τρεις Διασκέψεις. Η πρώτη έγινε στην Τεχεράνη (ξεκίνησε στις 28 Νοεμβρίου και κράτησε μέχρι την 1 Δεκεμβρίου του 1943), η δεύτερη στην Κριμαία (από τις 4 έως και τις 11 Φεβρουαρίου του 1945) και η τρίτη στο Πότσνταμ (από τις 17 Ιουλίου έως τις 2 Αυγούστου του 1945).

Η σημαντικότερη από τις τρεις είναι η δεύτερη κατά σειρά. Εκείνη άλλωστε είναι που έμεινε στην ιστορία. Έστω κι αν επί της ουσίας το όνομα που την «συνοδεύει» είναι λάθος. Οι εργασίες της πραγματοποιήθηκαν στο μέγαρο Λιβάντια που βρισκόταν κοντά στην πόλη Γιάλτα της Κριμαίας. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, εκεί, οι Τσόρτσιλ, Στάλιν και Ρούσβελτ συμφώνησαν στις σφαίρες επιρροής.

Πολλοί ιστορικοί ισχυρίζονται πως επί της ουσίας σε εκείνη την κρίσιμη ιστορικά Διάσκεψη δεν έγινε κάποιο μοίρασμα. Απλά οι τρεις ηγέτες συμφώνησαν στα νέα πολιτικοστρατιωτικά δεδομένα που ήδη είχαν διαμορφωθεί και δύσκολα μπορούσαν να αμφισβητηθούν από τον οποιανδήποτε. Άρα δεν πρόκειται για κάποιο μοίρασμα αλλά για μια συμφωνία πως η ανθρωπότητα δεν θα οδηγούνταν σε έναν δεύτερο συνεχόμενο παγκόσμιο πόλεμο. Αυτή τη φορά ανάμεσα στους πρώην συμμάχους.

Το μεταπολεμικό μέλλον της Ελλάδας γραμμένο πάνω σε μια χαρτοπετσέτα

Λίγους μήνες πριν εκείνη την Διάσκεψη είχε γίνει μια άλλη. Αυτή έμεινε στην ιστορία με δυο ονόματα. Το γνωστότερο από τα δυο είναι η «Τέταρτη Διάσκεψη της Μόσχας» (είχαν προηγηθεί τρεις το 1941, το 1942 και το 1943) και το λιγότερο γνωστό είναι η «Διάσκεψη του Τολστόι» λόγω του κωδικού ονόματος που της είχε δοθεί και ήταν το επώνυμο του διάσημου Ρώσου συγγραφέα.

Η διάσκεψη αυτή είχε ξεκινήσει, σαν σήμερα, στις 9 Οκτωβρίου και τελείωσε δέκα ημέρες αργότερα. Τα θέματα που συζητήθηκαν ήταν η είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας, το μέλλον της Πολωνίας, η επιστροφή στην ΕΣΣΔ όλων των πρώην Σοβιετικών πολιτών που απελευθερώθηκαν από τους Γερμανούς και (το κυρίως) πιάτο το «μοίρασμα» των Βαλκανίων σε σφαίρες επιρροής.

Ο ίδιος ο Τσόρτσιλ στα απομνημονεύματά του για τον Β’ ΠΠ γράφει για εκείνο το περιβόητο «μοίρασμα» πως κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια της κουβέντας που είχε με τον Σοβιετικό ηγέτη:

«…έκρινα κατάλληλη τη στιγμή για να δράσω. Εδήλωσα: ”Ας ρυθμίσωμε τις υποθέσεις μας στα Βαλκάνια. Τα στρατεύματά σας ευρίσκονται στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία. Έχομε συμφέροντα, αποστολές, πράκτορες σ’ αυτές τις χώρες. Ας αποφύγω με την σύγκρουση για ζητήματα ασήμαντα. Σχετικώς προς την Μεγάλη Βρετανία και την Ρωσία τι θα ελέγατε για μια υπεροχή κατά 90% υπέρ υμών στην Ρουμανία, υπεροχή κατά 90% υπέρ ημών στην Ελλάδα και ίση συμμετοχή κατά 50% στην Γιουγκοσλαβία ;”.

Ενώ μετεφράζοντο οι λόγοι μου, έγραψα σε μισό φύλλο χαρτιού:

Ρουμανία

Η Ρωσία 90%

Οι άλλοι 10%

Ελλάς

Η Μεγάλη Βρετανία (εν συμφωνία με τις ΗΠΑ) 90%

Η Ρωσία 10%

Γιουγκοσλαβία 50% και 50%

Ουγγαρία 50% και 50%

Βουλγαρία

Η Ρωσία 75%

Οι άλλοι 25%

Έσπρωξα το χαρτί μπροστά στον Στάλιν στον οποίον είχαν δώσει εν τω μεταξύ την μετάφραση. Έγινε μια μικρή παύσις. Έπειτα ο Στάλιν πήρε το μπλε μολύβι του, εχάραξε μια χοντρή γραμμή σαν είδος επιδοκιμασίας και μου επέστρεψε το σημείωμα. Τα πάντα ερρυθμίσθησαν σε ελάχιστο χρονικό διάστημα όσο εχρειάσθη για να γράψω το σημείωμα αυτό.

Είχαμε, εννοείτω, μελετήσει το ζήτημα προσεκτικά και από μακρού, και άλλωστε δεν μας απησχόλησαν παρά οι συμφωνίες που αφορούσαν την πολεμική περίοδο. Όλα τα ευρύτερα προβλήματα έμεναν για την συνδιάσκεψη της ειρήνης, που ελπίζαμε ότι θα συνεκαλείτο μετά τη νίκη.

Επηκολούθησε μακρά σιωπή. Το χαρτί με την μπλέ γραμμή παρέμενε στο τραπέζι. Τελικά είπα: “Δεν θα έκριναν κάπως κυνικό εκ μέρους μας να ρυθμίζωμε αυτά τα προβλήματα, από τα οποία εξαρτάτω η τύχη εκατομμυρίων υπάρξεων, κατά τρόπον τόσο υπεροπτικό; Ας κάψωμε αυτό το χαρτί”. “Όχι, φυλάξτε το” είπε ο Στάλιν».

Η θέση του ΚΚΕ, η «Γιάλτα» και η «Βάρκιζα»

Τις δυο επόμενες ημέρες, στις 10 και 11 Οκτωβρίου, οι υπουργοί εξωτερικών των δύο χωρών, Ίντεν και Μολότοφ, διαπραγματεύτηκαν τα ποσοστά της συμφωνίας. Κατάληξη αυτής της συζήτησής ήταν η αύξηση των ποσοστών επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης στην Βουλγαρία και την Ουγγαρία κατά 80%.

Πουθενά στην επίσημη Σοβιετική ιστορία (όπως και από όποιον και αν έχει γραφτεί) δεν υπάρχει αμφισβήτηση για το ότι τα γεγονότα έγιναν έτσι, ούτε για το ότι υπήρξε εκείνη η… χαρτοπετσέτα. Εκείνο που αρνούνται οι Σοβιετικοί είναι πως ο Στάλιν συμφώνησε με οιονδήποτε τρόπο σε αυτά που έγραψε ο Τσόρτσιλ.

Αυτό που σίγουρα δεν αμφισβητείται είναι η ντε φάκτο αναγνώριση και από τις δυο πλευρές του ποιος κάνει κουμάντο πού…

Μέσα από διάφορα δημοσιεύματα του Ριζοσπάστη γίνεται σαφές πως θέση του ΚΚΕ, για τη συμφωνία της «χαρτοπετσέτας», είναι  πως: «στόχος της είναι να αποδοθεί στη στάση της Σοβιετικής Ένωσης και στη δήθεν προδοσία της απέναντι στους Έλληνες κομμουνιστές η ήττα του λαϊκού κινήματος στον εμφύλιο πόλεμο». Παράλληλα, αφήνουν να εννοηθεί πως αν ίσχυε μια τέτοια συμφωνία θα έπρεπε να επικυρωθεί στην «Διάσκεψη της Γιάλτας» όπου ήταν παρόντες και οι Αμερικάνοι.

«Σχέδια, λοιπόν, για την τύχη της Ελλάδας υπήρξαν πραγματικά και πριν από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά αυτά τα σχέδια ήταν του εγγλέζικου και αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και γι’ αυτό δεν τυγχάνουν της προσοχής των αστών ιστορικών και αρθρογράφων. Την περίοδο που η ΕΑΜική αντίσταση έδινε μάχη για την απομάκρυνση των Γερμανών από την Ελλάδα, οι ιμπεριαλιστές «σύμμαχοι» προετοίμαζαν την αποκατάσταση της πρότερης κατάστασης, μιας και ο γερμανικός ιμπεριαλισμός βάδιζε προς την ήττα», αναφέρει ο Ριζοσπάστης σε κείμενο που δημοσιεύθηκε τον  Φεβρουάριο του 2010.

Ότι και να ισχύει, το μόνο σίγουρο είναι πως την επομένη της «Διάσκεψης της Γιάλτας» υπογράφηκε στην Ελλάδα η «Συμφωνία της Βάρκιζας». Πολλοί συνδέουν αυτά τα δύο ιστορικά γεγονότα, ισχυριζόμενοι πως η «Βάρκιζα» είναι απόρροια της «Γιάλτας». Πιθανότατα κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Η αλήθεια είναι πως ΕΑΜ και ΚΚΕ δεν γνώριζαν ότι παράλληλα με τη «Διάσκεψη στη Βάρκιζα» γινόταν και εκείνη της «Γιάλτας».

Κι αυτό όχι για κάποιον φοβερό λόγο αλλά επειδή οι Διασκέψεις αυτές των ηγετών της Συμμαχίας κρατούνταν κρυφές για λόγους ασφαλείας (ας μην ξεχνάμε πως ο πόλεμος ήταν ακόμα σε εξέλιξη) και το ότι συναντήθηκαν αλλά και τα αποτελέσματα των συζητήσεων όπως και οι φωτογραφίες δημοσιοποιούνταν πολλούς μήνες αργότερα.

Πάνε για «Bαλκανική Δημοκρατία» με απόσχιση της βόρειας Ελλάδας και πρωτεύουσα τη Θεσ/κη; – Τι λέει δήλωση του ΣΥΡΙΖΑ 30/01/2019 – 17:28 ΣΥΡΙΖΑΠάνε για «Bαλκανική Δημοκρατία» με απόσχιση της βόρειας Ελλάδας και πρωτεύουσα τη Θεσ/κη; – Τι λέει δήλωση του ΣΥΡΙΖΑ

Ιταλός «σοφός» της Αριστεράς προς Α.Τσίπρα για «Πρέσπες»: «Η πώληση της ψυχής στον διάβολο είναι πάντα κερδοφόρα» 30/01/2019 – 17:20 ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑΙταλός «σοφός» της Αριστεράς προς Α.Τσίπρα για «Πρέσπες»: «Η πώληση της ψυχής στον διάβολο είναι πάντα κερδοφόρα»

Ο Α.Τσίπρας θέλει να «λύσει» το Κυπριακό όπως «έλυσε» το Σκοπιανό: «Με οδηγό τις Πρέσπες»! 30/01/2019 – 12:05 ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΟ Α.Τσίπρας θέλει να «λύσει» το Κυπριακό όπως «έλυσε» το Σκοπιανό: «Με οδηγό τις Πρέσπες»!

Σοκαρισμένη η Καβάλα μετά το περιστατικό της Νέας Υόρκης: «Θα σταματήσουμε να λέμε ότι είμαστε από την Μακεδονία;» 30/01/2019 – 11:53 ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑΣοκαρισμένη η Καβάλα μετά το περιστατικό της Νέας Υόρκης: «Θα σταματήσουμε να λέμε ότι είμαστε από την Μακεδονία;» 

Όπως καταλαβαίνετε ο Τσίπρας κάνει ό,τι μπορεί να αποδείξει ότι είναι το καλό παιδί Γερ- μανών και ΣΙΑμερικανών.

Kόλαφος το TIME για τη Συμφωνία των Πρεσπών

Mια τέτοια προσέγγιση στα προβλήματα της Ευρώπης είναι κοντόφθαλμη και αυτοκαταστροφική 26 Ιανουαριου 2019 00:01

 Καταστροφική αλλά κυρίως ανησυχητική για τη Δημοκρατία χαρακτηρίζει τη Συμφωνία των Πρεσπών για το Σκοπιανό το έγκυρο περιοδικό ΤΙΜΕ.

«Η συμφωνία για αλλαγή ονόματος της Μακεδονίας είναι ένας θρίαμβος για την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ανησυχητική για τη Δημοκρατία», είναι ο τίτλος του άρθρου του TIME για τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Το αμερικανικό περιοδικό αποδομεί με επιχειρήματα τη Συμφωνία των Πρεσπών και προειδοποιεί παράλληλα για τους σοβαρούς κινδύνους που δημιουργεί η επικύρωσή της.

Το γνωστό αμερικανικό περιοδικό (με κυκλοφορία 2.500.000 αντιτύπων διεθνώς) επισημαίνει ότι μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1991, ο βόρειος γείτονας της Ελλάδας πήρε το όνομα «Μακεδονία», αλλά η Αθήνα αρνήθηκε να το αναγνωρίσει, λέγοντας ότι νομιμοποιεί τις εδαφικές διεκδικήσεις στη βόρεια ελληνική επαρχία της Μακεδονίας.

«Για την Ευρωπαϊκή Ένωση», συνεχίζει λίγο πιο κάτω η ανάλυση, «η Συμφωνία των Πρεσπών είναι ταυτόχρονα μια γεωπολιτική νίκη και μια δικαίωση του οράματός της για το πώς πρέπει να λειτουργεί η διεθνής πολιτική».

Ωστόσο, όπως επισημαίνει, υπάρχουν τρία προβλήματα με το αφήγημα αυτό.

Το πρώτο, σύμφωνα με το TIME, είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση «διάλεξε να αγνοήσει προβληματικές πτυχές μιας διαδικασίας επικύρωσης που αμφισβήτησε τους συνταγματικούς κανόνες και τις αρχές του κράτους δικαίου τόσο στη Μακεδονία όσο και στην Ελλάδα».

Όπως εξηγεί, για να περάσει η συμφωνία και στα δύο κοινοβούλια «χρειάστηκε πολιτικό παζάρι που έφτασε στα όρια της νομιμότητας».

Χαρακτηριστικά αναφέρει ότι ο Ζόραν Ζάεφ για να περάσει τη συμφωνία από το δικό του κοινοβούλιο ενάντια στην πλειοψηφία των δύο τρίτων των βουλευτών ενώ χρησιμοποίησε απειλές για δικαστικές διώξεις, αλλά και έναν αμφιλεγόμενο νόμο για πολιτική αμνηστία, ενώ ασκήθηκαν μεγάλες πιέσεις και από ξένες κυβερνήσεις.

Για τον Αλέξη Τσίπρα, σημειώνει ότι για να περάσει τη συμφωνία στηρίχθηκε σε βουλευτές που ήταν αντίθετοι σε αυτή, αλλά «δελεάστηκαν με την υπόσχεση κυβερνητικών θέσεων», ενώ αναφέρει και τις καταγγελίες εναντίον του Αλέξη Τσίπρα ότι «ανακατεύεται με το δικαστικό σώμα, τα Μέσα Ενημέρωσης και το στρατό».

Το δεύτερο πρόβλημα που αναδεικνύει το έγκριτο αμερικανικό περιοδικό είναι ότι «και οι δύο κυβερνήσεις περνάνε τη Συμφωνία των Πρεσπών ενάντια στη βούληση μεγάλου μέρους της χώρας τους».

Θυμίζει δε ότι όλες οι δημοσκοπήσεις στην Ελλάδα «δείχνουν ισχυρή λαϊκή πλειοψηφία ενάντια στη συμφωνία», ενώ υπογραμμίζει ότι «η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει ξανά να εμφανίζεται ως μια γραφειοκρατία που προτιμά να αγνοεί τις λαϊκές αντιδράσεις και την κυριαρχία των πιο αδύναμων κρατών».

Το τρίτο πρόβλημα είναι ότι «ακόμα και ο γεωπολιτικός στόχος της σταθεροποίησης της περιοχής κινδυνεύει από τη συμφωνία, ακριβώς επειδή το πολιτικό μίγμα στην Ελλάδα και τη Μακεδονία είναι τόσο ασταθές».

Μάλιστα, υποστηρίζει ότι στη γειτονική μας χώρα η αλλαγή ονόματος «υποστηρίζεται από ένα συνασπισμό μιας μειοψηφία της κυρίαρχης σλαβομακεδονικής εθνοτικής ομάδας και την εθνοτική Αλβανική μειονότητα, ενώ είναι αντίθετη η πλειοψηφία των Σλαβομακεδόνων.

Με άλλα λόγια, η Συμφωνία βάζει ένα συνασπισμό μειονοτήτων απέναντι στην πλειοψηφία της πλειοψηφίας. Ένα τέτοιο σκηνικό θα ανάψει και πάλι τις εθνοτικές εντάσεις και θα αυξήσει την πολιτική πόλωση στη Μακεδονία».

Το TIME ολοκληρώνει την αποδόμηση της Συμφωνίας των Πρεσπών ως εξής: «Σε μια περίοδο με σοβαρά προβλήματα στο κράτος δικαίου σε ορισμένα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και λαϊκές αναταραχές σε άλλα, μια τέτοια προσέγγιση στα προβλήματα της Ευρώπης είναι κοντόφθαλμη και αυτοκαταστροφική».

Ολόκληρο το άρθρο του TIME στα αγγλικά:

Macedonia’s Name Change Deal Is a Triumph for the E.U., But Worrying for Democracy

Last June, in the picturesque lake region of Prespes, Greece and Macedonia seemed to set aside decades of hostility, as leaders from both countries signed an accord to rename the former Yugoslav republic. Under that eponymous agreement, signed in the presence of European and U.N. officials, Macedonia will become the Republic of North Macedonia. And now, after six months of trying to secure approval by both parliaments, a deal to resolve one of the most intractable — and to many outside observers incomprehensible — bilateral disputes in the Balkans is close to fruition.

After Macedonia enacted all necessary changes in its constitution, the Prespes deal is now very close to ratification by Greece as well, with Greek Prime Minister Alexis Tsipras winning a vote of confidence in Athens on Jan. 16 — called because of disagreements in his coalition over the agreement. The name-change deal is now expected to be ratified by Greece later this week, which will pave the way for North Macedonia’s entry to NATO and the start of negotiations to discuss it joining the European Union.

After the disintegration of Yugoslavia in 1991, Greece’s northern neighbor took the name “Macedonia”—but Athens refused to recognize it, saying it gave legitimacy to territorial claims over the northern Greek province of Macedonia. (The U.N. calls it “the former Yugoslav Republic of Macedonia.”) The dispute has led Athens to repeatedly block its neighbor’s attempts to join NATO and the E.U., a cause of concern for European leaders who want to strengthen those alliances in the face of Russian aggression.

Even though the dispute between the two countries is centered on the legal question of the official name of a country, it touches upon emotional issues of history and identity in both countries. For the citizens of what will soon be “North Macedonia,” the term “Macedonia” is a marker of their distinct national identity in the Balkans. For Greeks on the other hand, Macedonia is intertwined with important periods and personalities in a historical narrative that extends back to ancient times. Under the weight of still vivid memories of conflict and war during the 20th century, the two nations have found it impossible to reconcile on a jointly agreed understanding and use of the word ‘Macedonia’—until last summer. And still, the leaders of both countries have come up against deeply entrenched nationalist attitudes.

The E.U. has supported the agreement throughout all the stages of its negotiation, signing and ratification. For the E.U., the Prespes deal represents all that is good about multilateralism and the rules-based international order at a time when these values are under attack by nationalism and populism in Europe, and by President Donald Trump and Russia further afield. It clears a stumbling block in its enlargement to the Western Balkans and puts back on track its project of transforming this region by enmeshing it in its institutional and legal order. For the E.U. the Prespes agreement then is both a geopolitical victory and a vindication of its vision of how international politics should work.

But there are three problems with this narrative.

Due political process

The E.U. has chosen to ignore problematic aspects of a ratification process that has challenged constitutional norms and rule of law principles in both Macedonia and Greece. Because both Tsipras and Macedonian Prime Minister Zoran Zaev have razor-thin majorities in their parliaments, pushing through the deal in both countries has required political bargaining that has pushed the limits of legality.

In Macedonia, Zaev, who lacked the two-thirds majority in parliament to change Macedonia’s constitution, used both threats of judicial prosecutions for corruption and a questionable law of partial amnesty to induce opposition lawmakers to vote for his constitutional amendments. Opposition MPs in Skopje were reportedly under immense pressure by both supporters and opponents of Prespes, including foreign governments, to vote accordingly. Each side has accused the other of threatening physical violence or promising bribes.

In Athens, the situation is even more convoluted. Tsipras’s government survived the vote of no confidence in order to ratify Prespes, but its minuscule majority relies on some opponents of the deal, who were lured with the promise of government jobs. Instead, Tsipras expects to ratify the agreement this week by peeling off MPs from smaller opposition parties, potentially to be rewarded with inclusion in the electoral lists of his party in forthcoming elections. Tsipras has already been accused by the opposition in recent months for undue meddling in the judiciary, media and the army. Now, his patching up of ad hoc majorities for different votes in parliament has challenged norms of parliamentary and constitutional procedure and contributed to the further mistrust of the political systems by Greek citizens.

For the E.U., concerns over rule of law and due political process should be taken seriously—particularly at a time when many of its member-states struggle with authoritarianism and illiberalism. Meanwhile, all Balkan states that the E.U. hopes to welcome one day continue suffer from persistent problems of corruption and strongman politics. In a world defined by the struggle between liberal democracy and populism, process matters as much as content. The process through which Prespes is being ratified leaves a lot to be desired.

Greek Prime Minister Alexis Tsipras (R) and Macedonian Prime Minister Zoran Zaev raise their hands during a signing ceremony between officials from Greece and Macedonia at Prespes Lake on June 17, 2018.

Greek Prime Minister Alexis Tsipras (R) and Macedonian Prime Minister Zoran Zaev raise their hands during a signing ceremony between officials from Greece and Macedonia at Prespes Lake on June 17, 2018. Sakis Mitrolidis—AFP/Getty Images

An unpopular deal

Second, both governments are pushing through Prespes against the wishes of large parts of their countries. In Macedonia, the government failed to win a consultative referendum on Prespes in September — a vote that the E.U. has chosen to ignore. In Greece all opinion polling shows a strong popular majority against the deal.

Protestors have staged massive demonstrations against the deal, including one on Sunday that was dispersed forcefully by police and that produced images reminiscent of the darkest days of the Eurozone crisis and the violent anti-austerity demonstrations in Athens. Just a few months before a European Parliament election where populists are expected to score gains, the E.U. seems yet again to be presenting itself as a bureaucracy bent on ignoring popular reactions and the sovereignty of weaker states.

Reigniting tensions

Finally, even the geopolitical goal of stabilization of the region is endangered by the deal, precisely because the political mix in Greece and Macedonia is so volatile. In Macedonia the name-change is supported by a coalition of a minority of the dominant Slav-Macedonian ethnic group and Macedonia’s ethnic Albanian minority, while it is opposed by the majority of Slav-Macedonians. In other words, the deal pits a coalition of minorities against a majority of the majority. Such an arrangement is bound to reignite ethnic tensions and increase political polarization in Macedonia—the exact opposite of the E.U.’s intention.

In Greece, on the other hand, Prespes tarnishes public perception of the E.U., interrupting a period of slow and painful rehabilitation after the Eurozone crisis of 2010-15. In a country still scarred by the economic crisis and always susceptible to populist relapses, the rekindling of nationalism by an E.U.-sponsored deal runs against the E.U.’s interest of stability in a Eurozone member-state.

The E.U.’s support for the Prespes agreement flows from admirable ideals of European integration. But it is also another example of a bureaucratized mode of governing that often ignores political realities and popular sensibilities. Most of all, it reflects a self-congratulatory attitude that views E.U. accession and membership as a cure-all for complex ethnic, economic and social problems, but also tolerates bargains with questionable national elites and turns a blind eye to their methods as long as they achieve pro-E.U. results on the ground. At a time of serious problems with the rule of law in some E.U. member-states and popular upheaval in others, such an approach to Europe’s problems is short-sighted and self-defeating.

www.kourdistopoirtokali.gr

Σαββάτο, 26-01-2019 | 16:26:36

Γαλλία: Επιμένουν τα «κίτρινα γιλέκα» παρά τις εσωτερικές διαφωνίες

26|01|2019

Τα «κίτρινα γιλέκα», που εμφανίζονται διαιρεμένα απέναντι στην προοπτική να συμμετάσχουν στις ευρωεκλογές, ετοιμάζονται για την 11η πράξη της κινητοποίησής τους με επιμονή και πείσμα απέναντι σε μια κυβέρνηση που ανακτά δημοτικότητα, δέκα ημέρες μετά την έναρξη ενός μεγάλου εθνικού διαλόγου που έχει σκοπό ακριβώς να επιλύσει αυτή την πρωτόγνωρη κοινωνική κρίση.

Να παραμείνουν ορατοί και να ακούγονται στους δρόμους, αυτή είναι η πρόκληση για τα «κίτρινα γιλέκα», την ώρα που η κυβέρνηση προσπαθεί εδώ και δέκα ημέρες να δώσει διέξοδο στην οργή με συναντήσεις διαλόγου με τους πολίτες, περισσότεροι από 1.500 από τους οποίους είχαν καταγραφεί την Παρασκευή (χθες) στον ιστότοπο granddebat.fr.

Την ώρα που πολλές πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν μια αύξηση της δημοτικότητας του Εμανουέλ Μακρόν, στις γραμμές των «κίτρινων γιλέκων» σημειώνονται νέες διαφωνίες, μετά τη ρήξη ανάμεσα στους δύο ιστορικούς ηγέτες τους, τον Ερίκ Ντρουέ και την Πρισιλιά Λουντοσκί.

Έτσι, η ανακοίνωση την Τετάρτη της δημιουργίας από τα «κίτρινα γιλέκα» Ινγκρίντ Λεβαβασέρ και Χαΐκ Σαχινιάν ενός ψηφοδελτίου για τις ευρωεκλογές του Μαΐου υπό την επωνυμία “Rassemblement d’ initiative citoyenne” (Συγκέντρωση πρωτοβουλίας των πολιτών) έσπειρε τη διχόνοια.

«Ο σκοπός δεν είναι να πάμε στις Βρυξέλλες για να πάμε στις Βρυξέλλες, ο σκοπός είναι η ενσωμάτωση στην πολιτική ως γενικό κανόνα (…) η ενσωμάτωση στο σύστημα με αφετηρία τις πρώτες εκλογές», εκτίμησε την Παρασκευή η Λεβαβασέρ.

«Αν το κίνημα των ‘κίτρινων γιλέκων’ αμφισβητεί το σύστημα, ιδίως εκείνο που εφαρμόστηκε από την Ευρώπη, δεν είναι για να γίνει μέρος του», υπογραμμίζει το «κίτρινο γιλέκο» από τη Λιόν Γιασίν Μπουλαϊκί.

Με 84.000 διαδηλωτές, σύμφωνα με τις αρχές, τα δύο τελευταία Σάββατα, η αμφισβήτηση μοιάζει να βρίσκει μια νέα πνοή μετά την «εκεχειρία» των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Στο Παρίσι, οι διαδηλωτές θα χωριστούν σε τέσσερις πορείες, από τις οποίες οι τρεις θα καταλήξουν στη Βαστίλλη, ξεκινώντας από τα Ηλύσια Πεδία, την πλατεία του Έθνους (ντε λα Νασιόν) και το δημαρχείο της πόλης Ιβρί-σιρ-Σεν (Βαλ-ντε-Μανρ).

Τα «κίτρινα γιλέκα» καλούνται στη συνέχεια να συμμετάσχουν από τις 17:00 έως τις 22:00 σε μια «κίτρινη νύχτα», στην πλας ντε λα Ρεπουμπλίκ, όπου είχαν πραγματοποιηθεί οι συγκεντρώσεις του κινήματος Nuit debout («Άγρυπνη Νύχτα») το 2016.

Πολλές νυχτερινές πορείες, ανάμεσά τους μία που πραγματοποιήθηκε χθες στη Δουνκέρκη (βόρεια) προβλέπεται να πραγματοποιηθούν σε επαρχιακές πόλεις, όπως στο Μονπελιέ ή στο Ολορόν Σεντ-Μαρί. Σχέδια για ανθρώπινες αλυσίδες εμφανίστηκαν επίσης στο Facebook, από τις οποίες πολλές στις Βερσαλλίες την Κυριακή, κυρίως από την Αντάι και τη Σατλέν.

Η συλλογικότητα “La France en colère” (Η Γαλλία οργισμένη) της Πρισιλιά Λουντοσκί διοργανώνει «πορεία αλληλεγγύης στα κίτρινα γιλέκα των απομακρυσμένων περιοχών» σήμερα το απόγευμα, ανάμεσα στο υπουργείο Υπερπόντιων Εδαφών και την παρισινή έδρα του Facebook.

Την επομένη της 11ης πράξης, τα «κόκκινα φουλάρα» θα διαδηλώσουν την Κυριακή στο Παρίσι στη διάρκεια μιας «δημοκρατικής πορείας για τις ελευθερίες» ώστε να ακουστεί «η σιωπηλή πλειοψηφία» για την προάσπιση «της δημοκρατίας και των θεσμών».

Στην άκρα αριστερά, απευθύνθηκε κάλεσμα για τη δημιουργία ενός «μαύρου μπλοκ» και μιας “cortège de tête” (φαινόμενο που έχει εμφανιστεί πρόσφατα στη Γαλλία – ο όρος σημαίνει ότι υπάρχει μια ομάδα που μπαίνει στην κεφαλή της πορείας και αρνείται να ακολουθήσει τους κανόνες που βάζει η περιφρούρηση ή οι αρχές), σημείο συνάντησης αντικαπιταλιστών, αντιφασιστών, αυτόνομων και αναρχικών κατά τις διαδηλώσεις κατά του νόμου για την εργασία. Σ.γ.:Αυτοί τουλάχιστον έχουν σοβαρές ομάδες περιφρούρησης όχι σαν εμάς στο συλλαλητήριο της 20 Γενάρη που οι μπαχαλάκηδες του παρακράτους έκαναν ό,τι ήθελαν μπρος στον άγνωστο στρατιώτη).

Από το Μπορντό μέχρι την Τουλόυζη, ισχυρούς τόπους της κινητοποίησης, οι αρχές φοβούνται επεισόδια έπειτα από τη βία που σημειώθηκε τις τελευταίες εβδομάδες.

«Αναμένουμε ότι θα έχουμε και πάλι βία από τους μπαχαλάκηδες που θέλουν να εισδύσουν όπως κάθε φορά στις περισσότερες πορείες, με ένα ταυτόσημο επίπεδο βίας», δήλωσε την Παρασκευή ο υφυπουργός Εσωτερικών Λοράν Νουνιέζ.

Για πρώτη φορά σήμερα, οι δυνάμεις της τάξης, που χρησιμοποιούν τους αμφιλεγόμενους εκτοξευτήρες αμυντικών σφαιρών (LBD), θα φέρουν μικρές φορητές κάμερες, αποφάσισε ο υπουργός Εσωτερικών Κριστόφ Καστανέρ, ο οποίος υποσχέθηκε μεγαλύτερη «διαφάνεια» στη χρήση αυτού του μη φονικού όπλου που έχει κατηγορηθεί ότι τύφλωσε πολλούς διαδηλωτές.

Το διοικητικό δικαστήριο του Παρισιού, στο οποίο προσέφυγαν η CGT και ο Σύνδεσμος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (LDH), επικαλέστηκε αυτό τον πειραματισμό προκειμένου να αρνηθεί την Παρασκευή να αναστείλει τη χρήση των LBD. https://tempo24.news/eidisi/218966/gallia-epimenoyn-ta-kitrina-gileka-para-tis-esoterikes-diafonies

Σ.γ.:Από όλα τα πιο πάνω μπορούμε να διδαχθούμε την ανάγκη συνεχούς εξέγερσης και δω στην Αθήνα ώστε να ξαναζωντανέψει το κίνημα των αγανακτησμένων και να μείνει η φλόγα της αντίστασης αναμμένη κι αναζωογονημένη μέχρι ν’ απαλλαγούμε από τους τσιπραλέξηδες και κούληδες και τους μέλλοντες διαδόχους που η παγκοσμιοποίηση είναι πανέτοιμη να μας πλασσάρει.. .

Αθήνα, Βαβυλώνα, Περσέπολις, Ρώμη, Παρίσι, Αγία Πετρούπολη, Λονδίνο, Νέα Υόρκη – πάντα κάποια πόλη διαφιλονικούσε το πρωτείο. Όχι απλώς ως μεγάλη πόλη, αλλά ως πρώτη πόλη στον κόσμο. Σήμερα αδυνατούμε να το αντιληφθούμε, αλλά «άλλοτε», στα βάθη του χρόνου, η πόλη δεν ήταν πραγματικότητα, παρά ανακάλυψη. Η έξοδος από την ποιμενική ζωή και η είσοδος σε ευρύτερους οικισμούς γέννησε την πόλη όχι απλώς ως συγκρότημα πολλών οικισμών, αλλά σαν κοιτίδα της ζωής – περίπου σαν έργο τέχνης. Η αρχιτεκτονική, πρώτη και καλύτερη θυγατέρα της πόλης, επινόησε την ομορφιά και την αρμονία οικοδομώντας.   Απ’ όπου και ο τίτλος πρωτεύουσα πόλη. «Ανήσυχη, ταραχώδης, αέναα διαφορετική, δυναμική, δραματική, αδιαπέραστη και αφομοιωτική, η Νέα Υόρκη είναι σήμερα ό,τι ήταν το Παρίσι πριν από εκατό χρόνια – η πρωτεύουσα μιας εποχής» γράφει ο Έντουαρντ Σαΐντ. Προβιβάζοντας μια πόλη εκατομμυρίων σε κέντρο του κόσμου, ουσιαστικά της αποδίδουμε και όλα τα γνωρίσματα της ισχύος – οικονομικής, πολιτισμικής, πνευματικής και βέβαια πολιτικής.

Μονάχα στη μεγάλη πόλη μπορεί το πνεύμα να απλωθεί σε μεγάλους κυματισμούς και να μετατρέψει τις ιδέες των ατόμων σε άτρωτο καθεστώς.

Συγκρίνοντας μια πολιτειούλα της περιφέρειας με το κέντρο είναι σαν να παραβάλλουμε το νύχι του ποδιού με το κεφάλι. Στην περιφέρεια όλα είναι στοιχειώδη, υποβιβασμένα, πενιχρά. Ή τουλάχιστον έτσι τα αντιλαμβάνονται οι τυχεροί άτυχοι κάτοικοί της. Απεναντίας στην κοσμοπρωτεύουσα, όπου η ανθρωπότητα παρελαύνει παντοιοτρόπως, οι κάτοικοι έχουν την αίσθηση ότι ανώτερη βαθμίδα δεν υπάρχει. Η ίδια η Ιστορία, αυτοπροσώπως, έχει εκεί την κατοικία της, βασίλισσα κατά κανόνα ή έστω αιχμάλωτη. Ευνόητο λοιπόν είναι, αφού χωρίζουμε τον κόσμο σε κέντρο και περιφέρεια, να μαντέψουμε το φρόνημα όχι τόσο του προνομιούχου όσο του επαρχιώτη, του αποκομμένου από τα νάματα της μυθικής διασημότητας.

Αθήνα, Βαβυλώνα, Περσέπολις, Ρώμη, Παρίσι, Αγία Πετρούπολη, Λονδίνο, Νέα Υόρκη – πάντα κάποια πόλη διαφιλονικούσε το πρωτείο. Όχι απλώς ως μεγάλη πόλη, αλλά ως πρώτη πόλη στον κόσμο.

Η φιλοθεάμων περιέργεια ιεραρχείται. Δεν ταξιδεύουν στις μεγάλες πόλεις ο αγρότης και ο τεχνίτης, δεν φθονούν το μεγαλείο τους ο ιερέας και ο κοινολαΐτης. Αντίθετα οι άνθρωποι που ορέγονται τη δύναμη (επιχειρηματίες, τυχοδιώκτες, καλλιτέχνες, διανοούμενοι, ηθοποιοί, αθλητές) τρέφουν όνειρα μεγαλείου. Ο στενός κύκλος τούς πνίγει, η υποτυπώδης ζωή τούς ταπεινώνει. Άρα δεν τους μένει άλλη λύση παρά να δοκιμάσουν την τύχη τους σε ξένο τόπο. Προτιμούν να αποτύχουν στην πρωτεύουσα του κόσμου παρά να γεύονται την πενιχρή επιτυχία ζώντας σε περιθωριοποιημένους μυχούς του κόσμου. Δεν είναι περίεργο ότι η Νέα Υόρκη – μετανάστιδα κι αυτή, από το Γιορκ- βρίθει και πνίγεται από την παρουσία των αουτσάιντερ, των ετεροχθόνων κάθε κοπής και προελεύσεως. Και μόνο η φυσική παρουσία μέσα στην κοσμούπολη αποτελεί αναγνώριση, επαφή με τη βαθύτερη ζωή.

Σε κάθε πόλη υπάρχει στάθμη ζωής· όριο ανάδειξης· μηχανισμοί εμφάνισης και εξαφάνισης. Όταν αναλογιζόμαστε τον Ρουσώ να το σκάει από τη γενέθλια πόλη του τη Γενεύη για να φτάσει πεζή στο Παρίσι, τι άλλο μπορούμε να σκεφτούμε από το γεγονός ότι μαγνητιζόταν εξ ενστίκτου από την πόλη όπου θα συναντούσε το πεπρωμένο του; Ο Μαρξ στο Λονδίνο, ο Ντοστογιέφσκι στην Πετρούπολη, ο Τζόις και ο Μπέκετ στο Παρίσι (ο Παπαδιαμάντης στην Αθήνα, ο Καραθεοδωρής στο Μόναχο, ο Καζάν στο Χόλιγουντ) αφήνουν ανάλογη εντύπωση. Όπερ σημαίνει ότι ο «κάτοικος» δεν είναι αυτόνομη δύναμη, ικανή να αποδώσει όπου κι αν βρεθεί. Περίπου σαν θηρίο ή φυτό, γυρεύει το κατάλληλο κλίμα, οσμίζεται τον αέρα και ξενιτεύεται.

Υπάρχει κάτι το βαθύτατα δραματικό στον άνθρωπο που πνίγεται από το αίσθημα ότι δεν ζει στην κοινωνία που του αναλογεί, ότι μόνο αν γίνει απότακτος της πόλης του και πάρει των ομματιών του θα βρει τη γαλήνη και τις πηγές της δημιουργικότητας. Αλλά και στις χαμηλότερες βαθμίδες της κοινωνίας η μετακίνηση κατέχει μεταφυσικό ρόλο. Ο δέκατος ένατος και ο εικοστός αιώνας βρίθουν από παραδείγματα μανιακών για την πόλη. Όλοι οπτασιάζονται την πρωτεύουσα (να βρεθούν εκεί όπου επειδή τα μάτια είναι άπειρα κανείς δεν βλέπει, εκεί όπου συναντώνται οι φυλές και οι θρησκείες, εκεί όπου το παρόν σφιχταγκαλιάζεται με το μέλλον).

Έτσι βέβαια καθιερώθηκε -όχι άδικα- και ο τυχοδιωκτισμός που τοποθετούσε στα περιλάλητα αστικά κέντρα το νόημα της ζωής. Μονάχα στη μεγάλη πόλη μπορεί το πνεύμα να απλωθεί σε μεγάλους κυματισμούς και να μετατρέψει τις ιδέες των ατόμων σε άτρωτο καθεστώς. Συνεπώς δεν έχουν άδικο εκείνοι που φαντάζονται μια παγκόσμια κοσμόπολη, όπου όλοι θα κατοικούν και κανείς δεν θα είναι μετανάστης. Αν το κέντρο είναι παντού στον κόσμο, τι χρειάζονται τα ταξίδια; Η εποχή των γεωγραφικών ανακαλύψεων έχει οριστικά λήξει. Επιπλέον, κανείς δεν θα μπορεί πλέον να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του· αν παντού είναι Νέα Υόρκη, τότε τι «νέο» θα παρουσιάζει η «Υόρκη»;

Στην πρωτεύουσα των εκατομμυρίων ψυχών και των αμέτρητων νεκρών αναπέμπεται μια ανήκουστη προσευχή του πλήθους προς την ίδια την Ιστορία. Το νόημα της ζωής, όπως λένε οι Γερμανοί, είναι η ίδια η ζωή. Οι ίδιοι πάλι λένε ότι κάθε άνθρωπος κουβαλάει μέσα του ένα μυστικό που αν μαθευόταν θα τον έκανε μισητό σε όλους τους άλλους. Άρα το νόημα της πόλης είναι η ίδια η πόλη και το ακοινοποίητο μυστικό της είναι η ίδια της η ύπαρξη. Μεγαλείο και σήψη αυτονομούνται. Όλοι οι κοσμοπολίτες πεθαίνουν κάποτε, αλλά η πατρίδα τους παραμένει αθάνατη.

Πηγή: www.lifo.gr

Άρθρο του Κωστή Παπαγιώργη 14/9/2019 στον ερανιστή

Αν δεν είχα διαβάσει το άρθρο του Κωστή Παπαγιώργη προφανώς δεν θα είχα εμπνευστεί, ούτε καν σκεφτεί να αναρτήσω το άρθρο τούτο. Ήταν τη δεκαετία του 80 περίφημη καταναλωτική εποχή, όταν ήρθα τελειώνοντας την μετεκπαίδευσή μου στα Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία φης Νέας Υόρκης με φοβερά εφόδια, γνώσεις και εμπειρίες από την πιο μεγάλη μητρόπολη, πραγματικά το Κέντρο του κόσμου.

Θυμάμαι ότι πολύ συχνά όταν βρισκόμουν στη Νέα Υόρκη επαναλάμβανα στη γυναίκα μου που αγαπούσε τον τόπο της, δηλαδή την Πάτρα, γέννημα θρέμμα του κέντρου της πόλης και δυσανασχετούσε πότε να γυρίσουμε στην πατρίδα.

«Καλά πήρες την ειδικότητα της Ψυχιατρικής, πήρες την ειδικότητα της Νευρολογίας  τι στο καλό επιμένεις να τελειώσεις Ψυχανάλυση, και Παιδοψυχιατρική;»

«Κοίτα γυναίκα όσο περισσότερες γνώσεις έχεις για τον άνθρωπο τόσο πιο έτοιμος είσαι ν’ αντιμετωπίσεις και τα πιο δύσκολα. Ύστερα αν κατορθώσαμε τόσα χρόνια να επιβιώσουμε στη Νέα Υόρκη τότε  καταλαβαίνεις ότι η ζωή στην Ελλάδα, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, όπου και να ανοίξουμε ιατρείο θα είναι παιχνιδάκι».

Και ήξερα πολύ καλά τι έλεγα. Αφού επιβίωσα  μέσα στον υπόγειο στο Double R (RR) στους 14 δρόμους όταν αργά εκείνο το βράδυ ο τύπος με τις ψευδαισθήσεις άρχισε και χαστούκιζε όποιον έβλεπε μπροστά του και κρατώντας μαχαίρι, φως φανάρι ότι αισθανόταν απειλούμενος μας, έβριζε σκαιότητα κι ενώ όλοι έκαναν σαν τα τρομαγμένα κατσίκια, πηδώντας εδώ κι εκεί, εγώ τον πλησίασα και τον καθησύχασα διαβεβαιώνοντάς τον με ήρεμη χαλαρή φωνή,  ότι είμαστε φίλοι του δεν κινδυνεύει από μας, μέχρις ότου στον επόμενη σταθμό τον ανέλαβε εξίσου ψύχραιμα η αστυνομία.

Και την επόμενη φορά όταν ένας μανιασμένος αστυνομικός, δεν ξέρω ποιος λόγος τον έκανε έξαλλο έπεσε επάνω μου παραβαίνοντας το κόκκινο φως από τη μεριά του. Εγώ,  ήταν με πολιτικά και δεν καταλάβαινα γιατί πήγε να κτυπήσει μια οχτάρα Σεβρολέτ που οδηγούσα με μια κατσαρίδα τύπου  Βολκσβάγκεν, του παραπονέθηκα, «μα καλά να με σκοτώσεις πας;» Αυτός τότε βγήκε από το αμαξάκι του μου έδειξε την ταυτότητα του αστυνομικού το badge, και στη συνέχεια μου έβγαλε το πιστόλι και μου  το κάρφωσε στον κρόταφο. «Σε μένα ρε φώναξες;» ούρλιαξε. «Έβγα έξω», πρόσταξε. Βγήκα ενώ συνέχιζε να με βρίζει χυδαιότατα. Ομολογώ ότι εκείνη την ώρα είδα σε δέκατα του δευτερολέπτου ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΝΑ ΠΕΡΝΑ ΜΈΣΑ ΑΠΌ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ και σκέφθηκα: «Αυτό ήταν, τώρα θα με σκοτώσει!»

Κι όμως  δεν εκπυρσοκρότησε το πιστόλι του. Συγκρατήθηκε; Ήταν άδειο; Φαίνεται πως ήθελε μόνο να με τρομάξει. Ύστερα από 5 λεπτά σωστούς αιώνες, με άφησε από το λαιμό που με έσφιγγε, χαλάρωσε και μου είπε με θριαμβευτικό τόνο: «Get the hell out of here».

 Θυμάμαι ότι μηχανικά οδήγησα μέχρι το σπίτι μου και σκεφτόμουνα αν έπρεπε να μιλήσω για αυτή την οδυνηρότατη νυχτερινή περιπέτεια στη γυναίκα μου ή όχι. Τελικά δεν της είπα κουβέντα για τουλάχιστον μια βδομάδα.  Την άλλη βέβαια ημέρα πρωί-πρωί τα είπα στον Aby Pinski τον ψυχαναλυτή για να εισπράξω: «Dr Evangelatos τα μεγάλα βαρέλια έχουν βαθύ πάτο!» Σαν να μού ‘λεγε αφού θέλεις πολλά πράγματα να πετύχεις να ξέρεις ότι πολλά θα πάθεις και μπορεί και να πνιγείς!»

 Τελικά μετά από 7 χρόνια που πάλεψα με παρόμοιες δυσκολίες και κινδύνους τέλειωσα όσα ήθελα να κάνω κι εκεί που ετοιμαζόμουνα να σου και η γιατρίνα γυναίκα του Dr , Gabriel του Έλληνα παιδίατρου που έβλεπε τα παιδιά και τους έκανε τα εμβόλια, με συνάντησε μια μέρα έξω από το ιατρείο του συζύγου της και μου τα έψαλε δεόντως μπροστά στη γυναίκα μου: «Μα καλά απέκτησες τέτοια πείρα, τόσες γνώσεις και αντί να προχωρήσεις σε (PhD) ντοκτορά στη Νέα Υόρκη σκέφτεσαι να επιστρέψεις:»

Η γυναίκα μου  φρικάρισε, «άντε τώρα να περάσουμε άλλα δυο με τρία χρόνια για το PhD και τελικά έχετε γεια βρυσούλες λόγγοι, βουνά, ραχούλες »

Τελικά αυτή με έφερε στην Πάτρα, με ανώμαλη προσγείωση αφού πρώτα ξεπέρασε, ξεπεράσαμε το εμπόδιο που λεγόταν Δ.Π. Ποιος ήταν ο Δ.Π.; Μεγάλη ιστορία αλλά αξίζει να την αναφέρουμε διότι σχετίζεται με την Αθήνα του 1980. Ο Δ.Π. ήταν φίλος από τα παλιά. Πολύ πριν φύγω για τη Νέα Υόρκη.

Είχε σπουδάσει οδοντίατρος στο Καποδιστριακό και πήγε για εξειδίκευση στο Tuft’s University της Βοστώνη. Εκεί πρέπει να πήρε όλες τις ειδικότητες της οδοντιατρικής, Δηλαδή ενδοδοντία, προσθετική και αργότερα την τοποθέτηση εμφυτευμάτων πολύ πριν υπάρξουν στην Ελλάδα οι πρώτοι εμφυτευματολόγοι. Όταν παρακολουθούσε σεμινάρια για τα εμφυτεύματα στη δεκαετία του 1970 τον φιλοξένησα στο σπίτι που έμενα. Από τότε γνωριστήκαμε στενά, αδελφικά. Μας βάφτισε μάλιστα το ένα από τα παιδιά.

Ο Δ.Π. όταν γύρισε είχα αποκομίσει τόση πείρα και γνώση που θα ήταν εντελώς λάθος να ασκήσει την οδοντιατρική για μισθολογικά ξεροκόμματα του ΙΚΑ ή για ένα επαρχιώτικο οδοντιατρείο. Έτσι αποφάσισε να μείνει στο Κέντρο της Ελλάδας, στην Αθήνα. Και όχι οπουδήποτε στην Αθήνα, στο Κέντρο του Κέντρου της Πρωτεύουσας· στο Κολωνάκι. Εκεί έγινε το πρώτο όνομα μεταξύ των οδοντιάτρων. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (ο πρωθυπουργός της Ελλάδας ο πρώτος) και ο Κωστής Στεφανόπουλος ο μακαρίτης Πρόεδρος της Δημοκρατίας στον Δ.Π. έφτιαχναν τα δόντια τους.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πως αντέδρασε όταν του είπα για την πρόθεσή μου να ασκήσω την ψυχιατρική στην Πάτρα.

Όχι, είναι λάθος αυτή η απόφαση. Θα μείνεις στην Αθήνα. Αποκλείεται να καταλάβουν οι επαρχιώτες οι Πατρινοί την ποιότητα της δουλειάς σου.

Είχε δίκιο. Μου βρήκε μάλιστα και ιατρείο. Ένας γνωστός του νευρολόγος στο Κολωνάκι θα έπαιρνε σύνταξη άρα μπορούσα να εγκατασταθώ. Μου έκλεισε και ραντεβού με πάμπλουτους ασθενείς, γόνους πλουσίων οικογενειών, βιομηχάνων και εργοστασιαρχών από  την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Δεν είχαν κανένα πρόβλημα να έρθουν για ένα ραντεβού από τη Θεσσαλονίκη στην πρωτεύουσα με το προσωπικό τους ελικόπτερο. Όμως άλλα σχεδιάζαμε ο Δ.Π. κι εγώ, κι άλλα η γυναίκα μου που δεν είχε μεγάλες φιλοδοξίες και ήταν πάντα άρρηκτα συνδεδεμένη τόσο πολύ συναισθηματικά με την Πάτρα, τους γονείς της, τους γνωστούς και φίλους, που συνήθιζε να επαναλαμβάνει «άντεξα 7 χρόνια στην ξενιτειά, σε ένα αφιλόξενο μέρος σε μια τεράστια πόλη και ποτέ δεν αφομοίωσα ούτε αφομοιώθηκα αυτή τη χώρα. Μπορεί να είδα την Μαρία Κάλλας στο Κάρνεγκι Χωλ με τον Ντι Στέφανο, να είδα στο Λίνκολν Σέντερ τις ωραιότερες όπερες και μπαλέτα αλλά ποτέ δεν προσαρμόσθηκα και πάντα σκεπτόμουν την επιστροφή…».

Στο δίλημμα αυτό έδωσα την λύση να απογοητεύσω τον Δ.Π. που είχε τεράστια εμπιστοσύνη σε μένα και στις επιστημονικές μου ικανότητες και στο όνειρο που προσπαθούσε να μου περάσει για μια άνετη, αν θέλετε πολύ άνετη ζωή. Η αλήθεια είναι, και το ήξερα πολύ καλά, ότι ο Δ.Π. είχε δίκιο και το πλήρωσα ακριβά αλλά δεν έπρεπε να σκεφτώ μόνο τον εαυτό μου…

Έμεινα λοιπόν στην Πάτρα η οποία ήταν, είναι και παραμένει μια πόλη σε μαρασμό. Στη γειτονιά μου για παράδειγμα τα ίδια παλιά κτίρια που υπήρχαν και το 50 εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμη και σήμερα. Οι μόνες αλλαγές είναι κάποιες άγαρμπες, άθλιες, κοινότυπες πολυκατοικίες χωρίς έμπνευση και μεράκι. Τα μαγαζιά που όφειλαν να δώσουν ώθηση και να οδηγήσουν σε ανάπτυξη την οικονομία της πόλης, όσα προσπάθησαν ν’ ανοίξουν και να αναπτύξουν εμπορευματικές δραστηριότητες, οικονομικά κίνητρα, έκλεισαν, ήδη από την εποχή τις αρχές του 1990 όταν έκλεισε η Πειραϊκή Πατραϊκή και η Πιρέλι.

Έτσι παρέμεινα σε μια φτωχή Πόλη κατόρθωσα να επιβιώσω μόνο χάρη στις ικανότητές μου και την αγάπη μου για τις ειδικότητές που έχω. Έτσι η Πάτρα έγινε το κέντρο του μικρόκοσμού μας.

Πολλοί συνάδελφοι βέβαια στην Αθήνα πρόκοψαν κι έγιναν διάσημοι εφόσον ενέδωσαν στη Νέα Τάξη Πραγμάτων που ξέρει να προωθεί τα δικά της παιδιά. Γι’ αυτό έχω γράψει παλιότερα.

Ευαγγελάτος Γεώργιος  

Στέλεχος του ΚΙΝ.ΑΛΛ. απειλεί με κρεμάλες λόγω Μακεδονικού!

Μια απίστευτα προκλητική ανάρτηση έκανε μετά την έγκριση της Συμφωνίας των Πρεσπών από το ελληνικό Κοινοβούλιο ο γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Α’ Πειραιά του Κινήματος Αλλαγής, Τάσος Καλαφάτης. Με χρυσαυγίτικη φρασεολογία καταγγέλλει ως «προδότες» τους 153 βουλευτές που είπαν «ναι» στη Συμφωνία και τους απειλεί ευθέως με «κρεμάλες».

www.efsyn.gr τομέας πολιτική