Ψαλμός 69ος

Ὁ Θεός, εἰς τὴν βοήθειάν μου πρόσχες· Κύριε, εἰς τὸ βοηθῆσαί μοι σπεῦσον.

Αἰσχυνθήτωσαν καὶ ἐντραπήτωσαν οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχήν μου· ἀποστραφήτωσαν εἰς τὰ ὀπίσω, καὶ καταισχυνθήτωσαν οἱ βουλόμενοί μου κακά.

Ἀποστραφήτωσαν παραυτίκα αἰσχυνόμενοι οἱ λέγοντές μοι εὖγε, εὖγε!

Ἀγαλλιάσθωσαν καὶ εὐφρανθήτωσαν ἐπὶ σοὶ πάντες οἱ ζητοῦντές σε, ὁ Θεός,

καὶ λεγέτωσαν διαπαντός· Μεγαλυνθήτω ὁ Κύριος, οἱ ἀγαπῶντες τὸ σωτήριόν σου.

Ἐγὼ δὲ πτωχός εἰμι καὶ πένης· ὁ Θεός, βοήθησόν μοι·

βοηθός μου καὶ ῥύστης μου εἶ σύ, Κύριε· μὴ χρονίσῃς.

Θεέ μου, πρόσεξέ με γιὰ νὰ Σὲ ἔχω βοηθό μου. Κύριε ἔλα γρήγορα νὰ μὲ βοηθήσεις.

Ερμηνεία

Ἂς ντροπιαστοῦν κι ἂς ἐξευτελιστοῦν αὐτοὶ ποὺ ζητοῦν τὴν ψυχή μου.

Ἂς ὀπισθοχωρήσουν κι ἂς καταντροπιαστοῦν αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ μοῦ κάνουν κακό.

Ἂς ὀπισθοχωρήσουν γεμάτοι ντροπὴ ὅσοι λέγουν· θαυμάσια, ὡραῖα (δηλ. χαίρονται μὲ τὴ δυστυχία μου).

Ἀντίθετα μ᾿ αὐτούς, ἂς ἀγαλλιάσουν καὶ ἂς εὐφρανθοῦν χάρη σ᾿ Ἐσένα Θεέ μας, ὅσοι σὲ ἐπιζητοῦν στὴ ζωή τους·

καὶ ὅσοι ποθοῦν κι ἐπιθυμοῦν τὴ σωτηρία τους ἂς λέγουν διαρκῶς· Ἂς μεγαλύνεται καὶ δοξάζεται ὁ Κύριος.

Ἐγὼ ὅμως εἶμαι φτωχὸς καὶ ταλαίπωρος· βοήθησέ με Θεέ μου.

Βοηθός μου καὶ λυτρωτής μου εἶσαι Κύριε, μὴν ἀργήσεις νὰ σπεύσεις.

Ψαλμός 142

Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου.

Καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν.

Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου· ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου.

Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος, καὶ ἠκηδίασεν ἐπ᾿ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου.

Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων.

Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου· ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι.

Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τὸ πνεῦμά μου.

Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ᾿ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον.

Ἀκουστὸν ποίησόν μοι τὸ πρωῒ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοὶ ἤλπισα.

Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου.

Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρὸς σὲ κατέφυγον·

δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου.

Τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ· ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με.

Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου· καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου·

καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σού εἰμι.

Ερμηνεία

Κύριε εἰσάκουσε τὴν προσευχή μου. Πρόσεξε τὴ δέησή μου, Ἐσὺ ποὺ τηρεῖς τὴν ὑπόσχεσή Σου· εἰσάκουσέ με ὡς δίκαιος ποὺ εἶσαι.

Καὶ μὴ θελήσεις νὰ κρίνεις ἐμένα τὸ δοῦλο σου, γιατὶ κανένας ἀπ᾿ ὅσους ζοῦν δὲ θὰ βρεθεῖ δίκαιος μπροστά Σου.

(Εἰσάκουσέ με Κύριε) γιατὶ ὁ ἐχθρὸς κατεδίωξε καὶ πολέμησε τὴν ψυχὴ μου.

Ταπείνωσε κι ἔριξε στὴ γῆ τὴν ὕπαρξή μου, μ᾿ ἔκανε νὰ νιώθω ὅτι ζῶ στὸ σκοτάδι, ὅπως εἶναι ὅλοι οἱ νεκροί· κυριεύθηκε ἀπὸ ὀλιγοψυχία τὸ πνεῦμα μου καὶ ταράχθηκε ἡ καρδιά μου μέσα μου.

Τότε θυμήθηκα τὶς παλιὲς εὐτυχισμένες μέρες, προσήλωσα τὴ σκέψη μου σ᾿ ὅλα ὅσα ἔκανες γιὰ μένα, μελέτησα τὰ ἔργα τῶν χεριῶν Σου.

Ὕψωσα τὰ χέρια μου ἱκετευτικὰ σ᾿ Ἐσένα· ἡ ψυχή μου Σὲ δίψησε ὅπως ἡ ξεραμένη γῆ ζητᾶ νερὸ νὰ ποτιστεῖ.

Εἰσάκουσέ με ὅσο πιὸ γρήγορα γίνεται Κύριε, τὸ πνεῦμα μου μ᾿ ἐγκαταλείπει.

Μὴν ἀποστρέψεις ἀπὸ ἐμένα τὸ πρόσωπό Σου, γιατὶ θὰ μοιάσω στοὺς νεκροὺς ποὺ θάβονται στὸ λάκκο τοῦ τάφου.

Κάνε νὰ νιώσω τὸ πρωὶ τὸ ἔλεός Σου, γιατὶ σ᾿ Ἐσένα στήριξα ὅλη τὴν ἐλπίδα μου.

Γνώρισέ μου Κύριε τὸ δρόμο ποὺ πρέπει νὰ ἀκολουθήσω, γιατὶ σ᾿ Ἐσένα ἐμπιστεύτηκα τὴν ὕπαρξή μου.

Ἐλευθέρωσέ με Κύριε ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου, γιατὶ σ᾿ Ἐσένα κατέφυγα.

Δίδαξέ με νὰ πράττω τὸ θέλημά Σου, γιατὶ Ἐσὺ εἶσαι ὁ Θεός μου.

Τὸ Πνεῦμα Σου τὸ Ἀγαθὸ ἂς μὲ ὁδηγήσει σὲ τόπο ἴσιο (χωρὶς ἐμπόδια γιὰ τὴν ἄσκηση τῆς ἀρετῆς). Χάρη στὸ ὄνομά Σου Κύριε θὰ μὲ ἀναζωογονήσεις.

Μὲ τὴ δικαιοσύνη Σου θὰ βγάλεις ἀπ᾿ τὴν θλίψη τὴν ψυχή μου, καὶ μὲ τὸ ἔλεος ποὺ θὰ μοῦ δείξεις, θὰ ἐξοντώσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ θὰ ἀφανίσεις ὅλους ὅσοι θλίβουν τὴν ψυχή μου, γιατὶ ἐγὼ εἶμαι πιστός Σου δοῦλος (ἀφοσιωμένος).

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Το Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Χαλκιδικής, αποφάσισε την αποχή των μελών του από τα καθήκοντά τους ενόψει της ψήφισης της συμφωνίας των Πρεσπών, τις ημέρες 24 και 25 Ιανουαρίου.

Όπως τονίζει ο Δικηγορικός Σύλλογος Χαλκιδικής, θα πρέπει η απόφαση της Βουλής να ληφθεί με αυξημένη πλειοψηφία των 3/5 των μελών της, ήτοι με την θετική γνώμη τουλάχιστον 180 βουλευτών κατ’ εφαρμογή τοu άρθρου 28 παρ. 2 τοu Συντάγματος, δεδομένου ότι η πρόταση της Κυβέρνησης στην Εθνική αντιπροσωπεία είναι η ψήφιση αυτού με την απλή πλειοψηφία των 151 Βουλευτών.

Επίσης, ο Δικηγορικός Σύλλογος Χαλκιδικής, επισημαίνει ότι η παρούσα Κυβέρνηση θα έπρεπε να υποβάλει την συμφωνία σε έγκρισή της από τον Ελληνικό Λαό μέσω δημοψηφίσματος.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

Η ημέρα ξεκίνησε όμορφα με στιγμές έντονης συγκίνησης και πατριωτικής έξαρσης ας είναι καλά και ο παπα-Θανάσης που στο «δι’ ευχών» τα έψαλλε καλά και στη Διοικούσα Εκκλησία και φυσικά στα λαμόγια που μας κυβερνούν. Εντύπωση έκανε στο εκκλησίασμα το γεγονός ότι αναφέρθηκε συγκρίνοντας τις ταλαιπωρίες μας σαν λαός με τις ταλαιπωρίες του εβραϊκού έθνους 40 χρόνια στην έρημο και μόνο οι τριαντάρηδες και κάτω επέζησαν. Τούτο διότι οι άνω των τριάντα ετών είχαν κάνει τόσες αμαρτίες, ασέβειες, ασέλγειες και παρασπονδίες απέναντι στον Θεό ώστε η τιμωρία τους να μην δουν ούτε από μακριά τη γη της Χαναάν σαν τον Μωυσή, λίγο τους έπεφτε.

«Δικαίως παθαίνουμε ότι παθαίνουμε αγαπητοί και οι περισσότεροι από μας έχουμε κάνει τα ίδια και χειρότερα  από τους Ισραηλίτες».

Στο σημείο αυτό δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τη σκέψη μου από το να πετάξει μακριά στους 300.000 φόνους-εκτρώσεις ετησίως των ελληνικών ζευγαριών μέχρι το 2010. Από την εποχή της οικονομικής κρίσης μέχρι αυτή τη στιγμή λέγεται πως οι εκτρώσεις έχουν περάσει σ’ αυτό το ρημαγμένο έθνος των Απολωλότων, τις 500.000 το χρόνο.

Με το τέλος της λειτουργίας ξεκινήσαμε δύο πούλμαν μαζί για την Αθήνα. Η ατμόσφαιρα ήταν πανηγυρική, κάθε φορά που βλέπαμε ένα πούλμαν με σημαία να μας προσπερνάει ακόμη και μικρά ΙΧ να φέρνουν την γαλανόλευκη, χειροκροτούσαμε και παίρναμε θάρρος και κουράγιο. Από την ηχητική εγκατάσταση του πούλμαν ο Μίκης και τα δημοτικά τραγούδια έδιναν και έπαιρναν. Από τις 10.00 το πρωί με μια στάση μόνο, φτάσαμε στη Συγγρού γύρω στις 13.45μμ. Με τον παπά- Θανάση μπροστά με ντουντούκα να φωνάζει στεντόρεια, συνθήματα,  με τις σημαίες ν’ ανεμίζουν στον μουντό καιρό και τα πανό μας, αρχίσαμε την πορεία προς τη Βουλή. Εγώ κράταγα ένα που έγραφε: ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ: «Ό,τι γράφεται με αίματα δε σβήνει με ψέματα». Άλλοι κράδαιναν παρόμοια συνθήματα. Γύρω στις 14.30μ.μ. φτάσαμε στη Βουλή, πατείς με πατώ σε.

Στα μεγάφωνα ακούσαμε ότι ήρθε η σειρά του Πατέρα Θεολόγου του Κουτλουμουσιανού να μας μιλήσει εκ μέρους της Ιεράς Εποπτείας των μονών του Αγίου Όρους. Μετά ήρθε η σειρά της Ερμιόνης της αδερφής του Κώστα Κατσίφα: «Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος» φώναζε ξανά και ξανά και μας έκανε η τρεμάμενη φωνή της να ριγήσουμε. «Νιώθω φοβερά συγκινημένη απόταν είδα τη σημαία που είχε φτιάξει ο ίδιος ο αδερφός μου να την κουβαλάνε 8 παλληκάρια».

Από αυτό καταλαβαίνετε το μέγεθός της. Έδωσε έναν μισθό για να την κατασκευάσει.  

Γύρω στις 15.00μ.μ. άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες  βομβίδες κρότου λάμψης και τα δακρυγόνα. Φύσαγε νοτιάς κι εμείς όπως βρισκόμασταν μπροστά στον άγνωστο στρατιώτη δεν μας άγγιζαν. Βέβαια το πλήθος ήταν τόσο και το δάσος των σημαιών τεράστιο ώστε να μην βλέπουμε τι γινόταν στα δεξιά και αριστερά σκαλοπάτια της Βουλής, πολύ περισσότερο στις άλλες εισόδους. Λόγω ύψους ήμουν προνομιούχος και μπορούσα να βλέπω κάπως καλλίτερα τι γινόταν. Αριστερά του μνημείου ένας μασκοφόρος ήταν προκλητικά ανεβασμένος στο ύψος των ΜΑΤ και κυμάτιζε μια μεγάλη σημαία. Δεξιά στην αρχή της σκάλας, υπήρχε συγκεντρωμένη μια ομάδα ιερέων από όλη την Ελλάδα. Οι βομβίδες κρότου λάμψης και τα καπνογόνα έπεσαν αρχικά αριστερά μας. Όπως ακούσαμε από τον εισηγητή, η βροχή που άρχισε να πέφτει και ο αέρας ήταν με το μέρος της συγκέντρωσης απομάκρυνε τον μολυσμένο αέρα γρήγορα και δεν άγγιζε το πλήθος.

Ύστερα ξεκίνησαν τα επεισόδια από τη δεξιά κλίμακα. Μια  δράκα κουκουλοφόρων επιχείρησε ν’ ανέβη στη Βουλή κτυπώντας τα ΜΑΤ αλλά εξ αποστάσεως. Κάποια μολότοφ προκάλεσε ακίνδυνη πυρκαγιά περιορισμένης έκτασης στο προαύλιο της Βουλής. Τα ΜΑΤ ανταποκρίθηκαν με βιαιότητα και ανάγκασαν τους ιερείς και τον κόσμο να αδειάσει το χώρο μπρος από τον άγνωστο στρατιώτη. Φαινόταν ότι αστυνομία και κουκουλοφόροι «έπαιζαν» πόλεμο ενώ το σχέδιό τους ήταν να τρομάξουν τον κόσμο.

«Μη φοβάστε, μείνετε στις θέσεις σας!» φώναζε ο εισηγητής.

Τώρα τα δακρυγόνα άρχισαν να πέφτουν βροχή. Στα ρουθούνια μου μια έντονη μυρουδιά πιπεριού έγινε αισθητή. Τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν. Κάποιοι δυσπνοούντες άρχισαν να κινούνται δεξιά προς την Πύλη του Αδριανού. Άλλο ρωτούσαν· «πως θα σταματήσουμε τα δάκρυα;»

«Αφήστε τα δάκρυα να κυλούν, είναι φυσιολογική αντίδραση και μην τα σκουπίζετε. Τα δάκρυα σας προστατεύουν», τους απάντησα.

Κάποιοι προνοητικοί, είχαν φέρει Maalox  και Riopan σε υγρή μορφή. Μια φίλη που είχαμε ρθει μαζί από την Πάτρα  ζήτησε από κάποιον λίγο Riopan και το έριξε με τα χούφτα στα μάτια της. «με ανακούφισε αμέσως» μου διηγήθηκε αργότερα.

Εκείνη την ώρα ακούστηκε η φωνή του εισηγητή: «Ανοίξτε δρόμο δεξιά να έρθει το ΕΚΑΒ, ένα παιδάκι 2 ετών έχει εμφανίσει δύσπνοια, κα Όλγα Γεροβασίλη αυτό που κάνετε για να διαλύσετε μια ειρηνική διαμαρτυρία δεν θα μείνει ατιμώρητο».

Μέσα στους ομιλητές ήταν και ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών Γιώργος Πατούλης ο οποίος επανέλαβε κι αυτός τα περί μηνύσεως για τα δακρυγόνα εκ μέρους του Ιατρικού Συλλόγου Αθήνας.

Σιγά μπρε, μήπως η μήνυση θα οδηγούσε πουθενά ή θα φόβιζε τον Αρχηγό της αστυνομίας που ο Σύριζα τον προώθησε στο πόστο αυτό. Πρώην διοικητής στη Γενική Ασφάλεια Πατρών τον ήξερα και προσωπικά. Από το 2010 όταν μπήκαν στο σπίτι κλέφτες. «Ρομά μας είπαν» και δεν έκαναν τον κόπο ούτε δακτυλικά αποτυπώματα να πάρουν. Ο διοικητής τότε μου έδωσε φρούδες ελπίδες. «Αν τους πιάσουμε θα σας ειδοποιήσουμε να πάρετε πίσω τα πράγματά σας». Ήξερε ότι τα ηλεκτρονικά που μου κλέψανε είχαν ήδη πουληθεί στο Ζεφύρι αλλά έκανε τον ανήξερο. Φυσικά ποτέ δεν ειδοποιήθηκα. Πρόκειται για ένα νομοταγές ανθρωπάκι χωρίς ισχυρή προσωπικότητα, με άφθονη μνησικακία και πολύ διπλωματικότητα. Είχε τα προσόντα να ανελιχθεί.

Αν και δεν είχαμε οπτική εικόνα από το βήμα που μιλούσαν οι ομιλητές, η εξέδρα είχε τοποθετηθεί στο ίδιο κάτω μέρος της Πλατείας Συντάγματος, εκεί ακριβώς που χρόνια πριν είχε κατεβάσει μυριάδες κόσμο συγκεντρώνοντας υπογραφές για τις ταυτότητες ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Αξέχαστες μέρες, ηρωικές μέρες, όπως η 20 Γενάρη του 2019. Όχι βέβαια ότι δεν θα περάσει των εθνοπροδοτών. Αλίμονο τέτοιες πατριωτικές και δημοκρατικές ευαισθησίες ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΜΕΙΡΑΚΙΟΝ ΠΟΥ ΑΚΟΥΕΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΣΙΠΡΑΛΕΞ και μια κυβέρνηση που χρόνια αγωνιζότανε να γευτεί τους κυβερνητικούς θώκους και τα οικονομικά τους οφέλη. Κάνοντας χιλιάδες συμβιβασμούς στην ιδεολογία της όσο και στις υποσχέσεις της στο λαό που την πίστεψε για να γλυτώσει από το άγος της Νέας Δημοκρατίας..

Εντωμεταξύ η ώρα πλησίαζε 16 και 30, στις 5 είχαμε κανονίσει να συναντηθούμε στα λεωφορεία για την επιστροφή. Η βροχή συνέχιζε να πέφτει κάπως άτονα. Εγώ και η φίλη μου, αρχίσαμε να βαδίζουμε τη Συγγρού, είχε έρθει η ώρα της επιστροφής. Εκατοντάδες τα λεωφορεία  παραταγμένα και στις δυο πλευρές της Συγγρού.

Ξεκινήσαμε γύρω στις 17.45 το ταξίδι της επιστροφής. Κουρασμένοι, ελαφρά ταλαιπωρημένοι από τα ληγμένα ραντίσματα με τα δηλητήρια των ΜΑΤ, αλλά τώρα νιώθαμε πολύ μεγαλύτερη οικειότητα ο ένας για τον άλλο από ότι το πρωί. Είμασταν μια γροθιά, μια ψυχή. Για ένα είμασταν σίγουροι ότι το παρακράτος παίζοντας το ρόλο του αναρχικού, αριστερού αντιφασίστα και του δεξιού χρυσαυγίτη ένα σκοπό είχε· να διαλύσει τα εκατομμύρια των διαδηλωτών που συμμετείχαν στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία και να μειώσει τον αριθμό των συμμετεχόντων όπως και το έκανε «κάτι μεταξύ 60.000 της αστυνομίας και 200.000 του πανάθλιου, αργυρώνητου καναλιού SKY». Φυσικά τα κρατικά ΜΜΕ έκαναν και αυτά την πάπια.

Ευτυχώς ο Νίκος Λυγερός έσωσε την κατάσταση δείχνοντας με τα drones του το απέραντο πλήθος που συνωστιζόταν από το Βυζαντινό Μουσείο ολόκληρη την Κηφισίας, την Συγγρού από πολύ πιο κάτω από την Πύλη του Αδριανού, την Ερμού, την Φιλελλήνων, την Καραγιώργη Σερβίας, την Σταδίου και άλλα.

Επιστροφή στην εκκλησία του Αποστόλου Παύλου κάτω από τον ήχο του  «Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια» και τον Εθνικό μας Ύμνο που οι ηλεκτρικές καμπάνες του Ναού σάλπιζαν υπενθυμίζοντάς μας ότι το κακό και οι διαούλοι όλοι μπορεί να κερδίζουν μάχες αλλά τελικά χάνουν τον πόλεμο».

«Κατσίφα ζεις εσύ μας οδηγείς» από το Πάνθεον των αναρίθμητων ηρώων που μπήκες πρόσφατα και συ!

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Βάσει του άρθρου 28 του Συντάγματος πργ. 1 σύμφωνα με αυτήν οι παραδεκτοί κανόνες του διεθνούς δικαίου και οι διεθνείς συμβάσεις από την επικύρωσή τους αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού δικαίου και υπερισχύουν κάθε άλλης αντίθετης διάταξης νόμου. Η εφαρμογή των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συμβάσεων στους αλλοδαπούς τελεί πάντοτε υπό τον όρο της αμοιβαιότητας. (Σ.γ.: Αν οι αλλοδαποί παραβιάσουν τους επικυρωμένους κανόνες και τις συμβάσεις εξυπακούεται ότι μπορούν να ακυρωθούν από την ισχύουσα κυβέρνηση της Ελλάδας.

Η παράγραφος 2 καθορίζει: Για να εξυπηρετηθεί σπουδαίο εθνικό συμφέρον και να προαχθεί η συνεργασία με άλλα κράτη, μπορεί να αναγνωρισθούν, με συνθήκη ή συμφωνία (σ.γ.: όπως των Πρεσπών), σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα. Για την ψήφιση του νόμου που κυρώνει τη συνθήκη ή συμφωνία απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών. Σ.γ.: Ακούσατε από κανέναν, συμπολίτευση ή αντιπολίτευση να γίνεται λόγος γι’ αυτό;

Σ.γ.: Το ακούτε; Πλειοψηφία των τριών πέμπτων των βουλευτών! Αυτό αποκαλείται ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ.

Παράγραφος 3: Η Ελλάδα προβαίνει ελεύθερα, με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία (σ.γ.: του 180 και άνω) του όλου αριθμού των βουλευτών, σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας (κι όχι από τις εντολές της Γερμανίδας χοντροκώλας Αγέλα[δα]ς, ή του ΝΑΤΟ που από Βορειοανατολικό Σύμφωνο έχει μετατραπεί σε Βαλκανικό και Μεσανατολικό Σύμφωνο σε πλήρη διάσταση προς το Καταστατικό του), εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, (σ.γ.: όπως να βγούμε στις αγορές να δανειστούμε, να ζητιανέψουμε από ξένες τράπεζες, να χορηγήσουμε το υπέδαφός μας και τον υποθαλάσσιο πλούτο μας σε ξένα εβραιοαμερικανογαλλικά συμφέροντα, να υποθηκεύσουμε τους αρχαιολογικούς μας τόπους και τα Μουσεία μας για 99 χρόνια και πολλά άλλα παρόμοια πατριωτικά κατορθώματα των ηρωϊκών εξουσιαστών και τυράννων μας π.χ. Σαμαρά, Βενιζέλου, Τσίπρα, Παπούλια και Παυλόπουλου), δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου(!!!) και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος(!!!) και γίνεται με βάση τι; αρχές της ισότητας και με τον όρο της αμοιβαιότητας. Σ.γ.: Παράδειγμα αμοιβαιότητας: Εμείς χορηγούμε το όνομα Βόρεια Μακεδονία στους Σκοπιανούς, τη γλώσσα από μακεδονίτικα ή κουτσοσλάβικα σε μακεδονική, και την υπηκοότητα, εθνικότητα ή ιθαγένεια σαν Βόρειοι Μακεδόνες κάτι που (το βόρειοι) θα ξεχασθεί αμέσως και θα ονομάζονται από χθες, Μακεδόνες με αλυτρωτικές τάσεις και θα απαιτούν να ενωθούν με τη Νότια Μακεδονία σε ενιαίο κράτος ανεξάρτητο από την ελληνική επικράτεια και την Βουλγάρικη Μακεδονία του Πυρίν. Με λίγα λόγια τα παίρνουν όλα και μεις τι παίρνουμε; Τα αγάλματα του Μεγαλέξανδρου και τη σημαία της Βεργίνας, σβήνουμε το όνομα από το αεροδρόμιό τους, άντε και την μη αναφορά ότι είναι απόγονοι του γιου του Φιλίππου στα σχολεία τους.

Πού ‘σαι Πάγκαλε που έλεγες μιας μέρας εισβολή του ελληνικού στρατού είναι τα Σκόπια, για να μην αναφέρουμε τον αρχιπροδότη,αποστάτη, πατέρα του Κούλη που αρνήθηκε να μοιρασθεί το κράτος-συνοθύλευμα Αλβανών, Σλάβων, Ελλήνων και Βουλγάρων με τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς όπως του είχε προτείνει ο ίδιος ο Μιλόσεβιτς, πριν τον δηλητηριάσουν στη φυλακή του.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Η συνθηκολόγηση των Πρεσπών δεν θα περάσει

Η συνθηκολόγηση των Πρεσπών δεν θα περάσει. Δεν μπορεί να περάσει κόντρα στην αντίθετη βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων. Ο ΥπΕξ της πεφιλημένης μας Αμερικής Μάικλ Πομπέο μ’ αυτά που εξήμεσε προχθές αξίζει να τον δια-πομπεύσουμε: «Οι ηγέτες της “Μακεδονίας” επέδειξαν όραμα, θάρρος και επιμονή στην επιζήτηση μίας λύσης στο θέμα ονομασίας, η οποία θα επιτρέψει στη “Μακεδονία” να πάρει τη θέση που δικαιούται στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. ως «Δημοκρατία της Βόρειας “Μακεδονίας”».

Μετά από αυτήν την αθλιότητα τού Αμερικανού, ο κ. Τσίπρας οφείλει να ανακρούσει πρύμναν, να διακόψει πάσαν διαδικασία και να καταγγείλει αντί να πασχίζει με διαβολικές μεθοδεύσεις να κυρώσει την προδοτική συνθηκολόγηση.

Μια επίκαιρη ιστορική αναφορά. Την απαθανατίζει ο Διογένης Λαέρτιος (Βίοι φιλοσόφων): Οι Αθηναίοι στη σύγκρουσή τους με τους Μεγαρείς έχασαν την Σαλαμίνα από την οποία κατήγετο ο Σόλων. Ηττοπαθείς σε αφάνταστο βαθμό εξέδωσαν ψήφισμα με το οποίο καταδίκαζαν σε θάνατο όποιον θα τολμούσε να προτείνει ξανά πόλεμο για την Σαλαμίνα.

Ο Σόλων το τόλμησε. Παρέστησε τον τρελλό, φόρεσε στεφάνι στο κεφάλι και όρμησε στην αγορά, όπου με την βοήθεια κήρυκα απήγγειλε την ελεγεία ΣΑΛΑΜΙΣ. Πήραν ξανά τα όπλα οι Αθηναίοι, νίκησαν τους Μεγαρείς, ανάκτησαν την αυτοπεποίθησή τους  και την περιπόθητη Σαλαμίνα τους. Ντροπιάσανε μ’ αυτό τους ποικιλώνυμους  «Σαλαμιν-αφέτες»(= προδότες της Σαλαμίνος). Αφέτης(=προδότης).

Το αυτό οφείλουμε να πράξουμε σήμερα εμείς με τους Μακεδον-αφέτες, τους προδότες της Μακεδονίας μας. Εμείς «ἴομεν ες Μακεδονίαν», για να ξεπλύνουμε το «χαλεπόν αίσχος» των Πρεσπών.

Παύλος ο μακαριστός Μητροπολίτης Σιατίστης, κορυφαίος σύγχρονος Μακεδονομάχος, φθέγγεται ανήμερα της επετείου τού Μακεδονικού Αγώνα: «…Γιατί οι σημερινές εξουσίες θέλουν ανδρείκελα και όχι ήρωες; Γιατί οι σημερινές εξουσίες θέλουν τα παιδιά μας να σαπίζουν στα ναρκωτικά και όχι πατριώτες και λεβέντες;

Γιορτάζουμε σήμερα-θυμόμαστε και τιμάμε- τα χρόνια-είναι η ίδια η μέρα που πέθανε ο Παύλος Μελάς. Και η μεν Ελλάδα πρέπει να σεμνύνεται για τον Παύλο Μελά αλλά η σύγχρονη πρέπει να ντρέπεται γιατί πρόδωσε τον αγώνα και τη θυσία τού Παύλου Μελά.

Ο Παύλος Μελάς αγωνίστηκε για να παραμείνει η Μακεδονία ελληνική και ήρθε η σύγχρονη ελληνική Πολιτεία να την προδώσει, και τον αγώνα του και τη Μακεδονία. (Το ακούσατε;) Δεν υπάρχει μακεδονική γλώσσα, δεν υπάρχει μακεδονική εθνότητα. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΙ  Ή ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΔΩΣΑΝ».

Και από άρθρο του – καταπέλτη για το χρέος της Κυβέρνησης να προκηρύξει Δημοψήφισμα:

«Ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν σέ τίποτα δέν ἐξυπηρετεῖ τήν Ἑλλάδα. Ἄν κάποιος ἐξυπηρετεῖται εἶναι τά Σκόπια, ἀλλά οὔτε καί αὐτά. Ἐξυπηρετεῖται κυρίως τό παιχνίδι ἤ μᾶλλον ὁ ἀνταγωνισμός τῶν Μεγάλων Δυνάμεων καί κανείς ἄλλος. Γιά τήν Πατρίδα μας ὅμως ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν ἔχει ἕνα ἄλλο μειοδοτικό στοιχεῖο. Τήν ἀπόλυτη περιφρόνηση τοῦ Λαοῦ. Στά Σκόπια τουλάχιστον ἔγινε Δημοψήφισμα. Κατά τήν ἑλληνική Κυβέρνηση ὅμως ὁ Ἑλληνικός Λαός εἶναι ἀνώριμος. Δέν τοῦ ἐπιτρέπεται νά ἐκφράσει τήν γνώμη του(…)

Ἐμεῖς σᾶς προτείνουμε νά μοιραστεῖτε τήν εὐθύνη τῆς ἀπόφασης μέ τόν Λαό. Σᾶς προτείνουμε Δημοψήφισμα, ἐδῶ καί τώρα. Δέν εἶναι οἱ κάτοικοι τῆς γειτονικῆς Χώρας ὡριμότεροι τῶν Ἑλλήνων. Ἀλλοιῶς ἐκφράζετε περιφρόνηση ἀπέναντι στό λαό».

Στο μεταξύ μάς άφησε χρόνους ο ονομαστός Δάσκαλος τού Γένους Σαράντος Καργάκος. Τίμιος με την Αλήθεια, την Ορθοδοξία και την Πατρίδα. Πολυγραφότατος. Έφερε την σφραγίδα της δωρεάς τού Θεού και την αποτύπωσε στις άπειρες σελίδες του ογκωδέστατου έργου του. Ο Θεός να τον κατατάξει εν χώρα ζώντων. Το φωτεινό του έργο αποτελεί παράδειγμα και οδηγό για τις επόμενες γενιές.

    Δεκαοκτώ Πρέσβεις καλούν τους βουλευτές να μην ψηφίσουν την λεόντεια, όπως ονομάζουν τις Πρέσπες, συμφωνία η οποία «επιβληθείσα έξωθεν διχάζει την ελληνική κοινωνία, ενώ αποτελεί εφαλτήριο για την συνέχιση των επεκτατικών, “αλυτρωτικών” βλέψεων των Σκοπίων».

    Ένδεκα πανεπιστημιακοί καθηγητές (Καθημερινή 13.1.19), βαριά ονόματα, από τα οποία κανένας δεν έχει κατηγορηθεί ως τώρα ως υπερπατριώτης, ακροδεξιός και άλλα ηχηρά παρόμοια, εκφράζουν την κάθετη εναντίωσή τους στη συμφωνία: « Είμαστε αντίθετοι, όχι γιατί η ελληνική κυβέρνηση διαπραγματεύθηκε, αλλά γιατί αδυνατεί να κατανοήσει ποια πράγματα είναι αδιαπραγμάτευτα. Αδυνατεί να κατανοήσει την ευαισθησία των πολιτών της για την ιστορική τους κληρονομιά – μιαν ευαισθησία που νοηματοδοτείται σε πολλές συνταγματικές διατάξεις και έρχεται ως συνέπεια δύο αιώνων δημόσιας εκπαίδευσης»(…) Είμαστε αντίθετοι, λόγω της ασυνέπειας σε μια εθνική γραμμή, η οποία προσδιόρισε την εσωτερική πολιτική και τη διεθνή θέση της χώρας επί 25 χρόνια με τεράστιο κόστος, σε μια γραμμή η οποία συστράτευσε σχεδόν το σύνολο της κοινής γνώμης (…) Το κράτος μας αντιφάσκει με τον εαυτό του, χωρίς να προτείνει μια βιώσιμη εναλλακτική λύση, ενώ η κυβέρνηση έχει εναποθέσει τη δυναμική της συμφωνίας στις μελλοντικές επιλογές των Σκοπίων».

Ο ξένος παράγων (Γερμανοί, Αμερικανοί, Νατοϊκοί και όλα τα καλά παιδιά) επείγονται να σύρουν την Ελλάδα αμ’ έπος αμ’ έργον σε διαδικασία κύρωσης. Όμως υπολείπεται από την πλευρά των Σκοπίων το σοβαρότερο: Η «ολοκλήρωση όλων των εσωτερικών νομικών διαδικασιών (άρθρο 1,4,ζ) για να τεθεί σε ισχύ η συμφωνία».

Ποιες είναι αυτές οι εσωτερικές νομικές διαδικασίες; Η δημοσίευση της κύρωσης και των συνταγματικών τροποποιήσεων στο ΦΕΚ. Εδώ όμως απαιτείται η υπογραφή του σκοπιανού προέδρου, αλλά εκείνος αρνείται πεισμόνως να υπογράψει, ενώ η σκοπιανή κυβέρνηση δεν έχει την απαραίτητη πλειοψηφία να τον απομακρύνει. (Εκτενέστερα στο άρθρο τού Άγγελου Συρίγου/Καθημερινή 13.01.19).

Και μην παραλείψετε, όλοι το μεσημέρι της Κυριακής 20 Ιανουαρίου του 2019 στο Σύνταγμα. Η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική!

Στυλιανός Παπαθεμελής 16 Ιανουαρίου 2019

Ανδρέας Παπανδρέου (1993): Ο Μητσοτάκης μας δέσμευσε σε συμβιβασμό με τον όρο «Μακεδονία» ως τη μόνη λύση (βίντεο) ενάντια στην απόφαση του συμβουλίου αρχηγών

17 Ιανουαρίου 2019, 10:23 | Γράψτε το σχόλιο σας

Στις 27 Μαρτίου 1993 ο Ανδρέας Παπανδρέου καταθέτει πρόταση δυσπιστίας στην κυβέρνηση Μητσοτάκη για τους χειρισμούς της στο Σκοπιανό. Ο Ανδρέας Παπανδρέου κατηγορεί τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ότι με τους χειρισμούς του «δέσμευσε τη χώρα» και ακύρωσε τις αποφάσεις του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών, τονίζοντας -από το Βήμα της Βουλής- ότι:

«Η εθνική γραμμή, οι αποφάσεις των αρχηγών στις συσκέψεις υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κατευθείαν στον κάλαθο των αχρήστων.

»Με το έτσι θέλω του κ. Μητσοτάκη, ο οποίος δρα και πάλι ως ο μοιραίος άνθρωπος σε αυτόν τον τόπο.

»Εάν πίστευε κανείς τις δημόσιες δηλώσεις του κ. Μητσοτάκη και της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας θα αδυνατούσε να αντιληφθεί τι συμβαίνει. «Η απόφαση των αρχηγών», δήλωνε η κυβέρνηση, «μετά τη σύσκεψη του Απριλίου λέει ότι εκφράζεται το πανεθνικό αίτημα να φύγει η λέξη Μακεδονία από την ονομασία των Σκοπίων. Θα δώσουμε τη μάχη, ο κύβος ερρίφθη». Αυτά ήταν τα λόγια της κυβερνήσεως.

»Προχωρώ, «επιμένουμε στην άποψη, ότι δεν μπορεί να περιληφθεί η λέξη Μακεδονία σε οποιαδήποτε ονομασία αυτής της δημοκρατίας εφόσον τελικά ήθελε να αναγνωριστεί», δήλωνε ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης μετά την επόμενη σύσκεψη των αρχηγών τον Ιούνιο.

»Δεν πρόκειται φίλοι και φίλες για σχιζοφρένεια. Πρόκειται για συνειδητή παραπλάνηση του ελληνικού λαού.

»Πρόκειται για επιχείριση κάλυψης των απαράδεκτων από την πρώτη στιγμή έως σήμερα κυβερνητικών χειρισμών.

»Αρχικά η διγλωσσία μεταξύ του υπουργού Εξωτερικών και του πρωθυπουργού.

»Στη συνέχεια η διγλωσσία, η πολυγλωσσία, του ίδιου του κ. Μητσοτάκη και η αντιπαράθεση για ένα εθνικό θέμα με εσωκομματικούς όρους και με μόνο στόχο την παράταση παραμονής στην εξουσία.

»Ο κ. Μητσοτάκης δεν πίστεψε ποτέ όσα δήλωνε στο εσωτερικό. Και υπονόμευε με τις ενέργειές του τις τοποθετήσεις του στις διεθνείς επαφές του.

»Και τα συμφέροντα της χώρας μαζί.

»Ήδη από τις αρχές Μαρτίου του 1992 καταγγέλθηκε με ερώτηση του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή, συγκεκριμένα του βουλευτή Πάχτα, ότι τον Φεβρουάριο του 1922 κατά τη διάρκεια της Συνόδου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, ο κ. Μητσοτάκης δήλωνε στους άλλους αρχηγούς κομμάτων, πρωθυπουργούς και λοιπά, που μετείχαν τότε στη Σύνοδο, ότι το όνομα της υπό αναγνώρισης Δημοκρατίας των Σκοπίων, δεν αποτελεί μείζον πρόβλημα για την Ελλάδα, ότι δεν τον ενοχλεί το όνομα». (σ.σ. όπως και τώρα κάνει ο γιος του).

Εδώ παρεμβαίνει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και το διαψεύδει.

«Υποτίθεται, ότι το αποκάλυψε σε συνομιλητές του ο αντικαγκελάριος της Αυστρίας.

»Από δηλώσεις του κ. Ντιμά, ως συνήθως από ξένα περιοδικά και ξένους, πληροφορηθήκαμε μετά από λίγους μήνες την ιστορία της διπλής ονομασίας».

Σε εκείνη την ομιλία, ο Ανδρέας Παπανδρέου είπε ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης «αποδέχθηκε δημόσια τη «διπλή ονομασία» γειτονικής κρατικής οντότητας, η οποία επιδιώκει τη διεθνή αναγνώρισή της.

»Επεδίωξε μια απροσδιόριστη διαδικασία «διαιτησίας». Έφτασε στην αποδοχή ονομασίας που περιλαμβάνει και το όνομα της Μακεδονίας.

»Και προχωρεί τώρα στην αποδοχή διαδικασιών οι οποίες ενθαρρύνουν την προκλητική προβολή των πιο απαράδεκτων και προκλητικών αξιώσεων κατά της Ελλάδας».

Η συνεδρίαση στην βουλή ήταν έντονη. Ο Παπανδρέου κατηγόρησε τον Μητσοτάκη ότι «Ο κ. Μητσοτάκης όχι μόνο έχει αποδεχθεί τη διαιτησία αυτή, τη διαμεσολάβηση, εκ προοιμίου, αλλά εξήγγειλε ήδη και την ελληνική συμφωνία για το κατά τη γνώμη του πιθανό αποτέλεσμα: Βόρεια Μακεδονία, Άνω Μακεδονία, Νέα Μακεδονία ή κάτι παρόμοιο».

»Έκαψε μόνος του όλα τα χαρτιά, για να μας οδηγήσει σήμερα στο συμβιβασμό ως τη μόνη λύση.

»Άλλωστε, το σύστημα δεν τον απασχολεί ιδιαίτερα, αφού όπως δήλωσε ο ίδιος, ποιος θυμάται μετά από 1, ή 5 ή 10 χρόνια. Ποιος θυμάται!»

Και ο Κώστας πατέρας του Κούλη επεμβαίνει “κε Παπανδρέου ψεύδεσθε από το βήμα”.

Από τις προηγούμενες συνέχειες αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο εβραϊκός λαός είναι ένας ιστορικός, πανάρχαιος λαός με μαρτυρική παρουσία στην ανθρωπότητα. Βοήθησε στον πολιτισμό, στις τέχνες, στις επιστήμες, όσο και στη γενικότερη πρόοδο της ανθρωπότητας. Αυτά σαν θετικά. Τα αρνητικά επίσης πολλά όπως και των Ελλήνων.

Στην ομοψυχία και την αλληλεγγύη ήσαν και είναι πρώτοι, μόνο Εβραίοι προς τους Εβραίους φυσικά. Έχοντας το κόμπλεξ του διωκόμενου εξηγείται αυτή η ανάγκη αλληλοβοήθειας όσο και η εχθρική τους διάθεση προς όσους δεν ανήκουν στο εβραϊκό θρήσκευμα και δεν είναι μόνο οι Εβραίοι.υπεύθυνοι για την προσήλωσή τους στο χρήμα, τη μόνη διέξοδο κι ελπίδα για επιβίωση. Μηχανισμός άμυνας καθώς έχουν περάσει από εξορίες, (οι συνέπειες των παραβάσεων και της ανυπακοής τους στις εντολές του Ιεχωβά ιδιαίτερα στον να μην λατρεύουν άλλους θεούς πλην Αυτού), αμείλικτα πογκρόμ στη Ρωσία και τη Γερμανία, μέχρι την αιχμαλωσία τους στους Βαβυλώνιους και την υποδούλωσή τους σαν μικρός, παρένθετος λαός της Ασίας, στους Ρωμαίους. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν από τους λίγους που τους σεβάστηκε και προσκύνησε τον Γιαχβέ στο ναό του Σολομώντα.

Έδωσε ο Μέγας το παράδειγμα που ούτε οι Εβραίοι, ούτε οι Έλληνες και φυσικά ούτε η αποικιοκρατική Δύση των Σταυροφοριών και της καθολικής μισαλλοδοξίας, αλλά ούτε οι πρωτόγονοι γιοι του Ισμαήλ, οι Άραβες κατανόησαν.

Ότι η ανθρωπότητα τότε μόνο θα συνυπάρξει ειρηνικά και θα μεγαλουργήσει αν τα βρουν και ΕΝΩΘΟΥΝ οι δυο αυτοί λαοί, ΕΛΛΗΝΕΣ και ΕΒΡΑΙΟΙ σε μια πορεία αγάπης, κατανόησης, αλληλοσεβασμού και αλληλεγγύης, χωρίς μεσσιανικές ψευδαισθήσεις.

Όσο αντίθετα, Έλληνες και Εβραίοι θα παρασύρονται από τις εκτρωματικές παρεκκλίσεις της φυσιοκρατίας του Διαφωτισμού και δεν αντιστέκονται σ’ αυτό που η Δύση ονομάζει “πολιτισμό” αυτοί οι δυο μικροί λαοί θα εκπίπτουν του προορισμού τους και θα υφίστανται τα πάνδεινα τόσο από εχθρούς και όσο υποτιθέμενους “φίλους”.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

17 Ιανουαρίου 2019

Η Κοζάνη κάνει την έκπληξη

από Ερανιστής Κράτα το Κοινή χρήση

Γράφει η Αλεξία Καλαϊτζή

Το κρύο στην Κοζάνη είναι τσουχτερό. Στο GPS η αναζήτηση «Κοβεντάρειος Βιβλιοθήκη» σε οδηγεί ακόμα στο παλιό, γκρίζο κέλυφος που φιλοξενούσε πριν από λίγο καιρό τη δημοτική βιβλιοθήκη της πόλης. Είναι λογικό, καθώς έχουν περάσει μόνο λίγοι μήνες από τότε που τα χιλιάδες βιβλία, παλαίτυπα και χειρόγραφα της βιβλιοθήκης πήραν τον δρόμο για το νέο τους σπίτι, ένα μοντέρνο, καλαίσθητο και εντυπωσιακό κτίριο. Έπειτα από μερικούς κύκλους με το αυτοκίνητο στο κέντρο της πόλης, βρισκόμαστε μπροστά του.

Εκεί όπου άλλοτε υπήρχαν αγροτικές αποθήκες, τώρα ορθώνεται ένα φιλόδοξο αρχιτεκτονικά, γεωμετρικό κτίσμα που θυμίζει κιβωτό, μια κιβωτό γραμμάτων που άραξε στα όρια της πρωτεύουσας της Δυτικής Μακεδονίας. Το εσωτερικό του είναι εξίσου θελκτικό: η είσοδος θυμίζει πύλη, η κεντρική σκάλα που περικλείεται από βιβλιοστάσια δίνει την αίσθηση ότι περπατάς ανάμεσα σε τόμους γεμάτους γνώση, ενώ οι διακριτικές αχτίδες φωτός που μπαίνουν από τους φεγγίτες της οροφής υπογραμμίζουν τον αυστηρό εξοπλισμό.

Ο σχεδιασμός και το ντιζάιν ταιριάζουν απόλυτα στην ξεχωριστή αυτή περίπτωση βιβλιοθήκης, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Κοζάνη και τον Νεοελληνικό Διαφωτισμό και περιλαμβάνει σπάνια κειμήλια και λογοτεχνικούς θησαυρούς που χρονολογούνται ήδη από τον 15ο αιώνα.

Πρωτοπορία τότε και τώρα

Τη σχέση της βιβλιοθήκης με την πόλη και τους πολίτες της κλήθηκε να αναδείξει το νέο κτίριο, τόσο μέσω της ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής του ταυτότητας όσο και μέσα από το μουσείο το οποίο θα στεγαστεί στις εγκαταστάσεις του.

«Επιδίωξή μας ήταν το κτίριο να είναι τόσο πρωτοποριακό για την εποχή του όσο πρωτοποριακό ήταν για την εποχή του το περιεχόμενο της βιβλιοθήκης. Έπρεπε χωρίς μορφολογικές ακρότητες να δηλώνει αυτή τη συνθήκη», αναφέρει ο αρχιτέκτονας, ένας από τους κύριους μελετητές του έργου, Εδουάρδος Κάστρο.

Στο ίδιο πνεύμα έχει σχεδιαστεί και το Μουσείο της Κοβενταρείου, που αποτελεί το μοναδικό μουσείο βιβλιοθήκης στην Ελλάδα και ένα από τα ελάχιστα στην Ευρώπη. Όπως εξηγεί ο Πάνος Τζώνος, επίσης βασικός μελετητής του έργου και αρχιτέκτονας, το μουσείο, πέρα από την ιστορία της βιβλιοθήκης, θα αφηγείται παράλληλα και την ιστορία της Κοζάνης, ερμηνεύοντας το πώς και το γιατί λειτούργησε ως πύλη του Διαφωτισμού στον ελλαδικό χώρο. Ένα ακόμα στοιχείο έκπληξης θα είναι και ο ίδιος ο σχεδιασμός του χώρου, ο οποίος παραπέμπει σε υψίκορμη εξπρεσιονιστική βιβλιοθήκη εννέα μέτρων με τραπέζια ανάγνωσης και βιβλιοστάσια, που θα είναι εντυπωσιακές προθήκες εντύπων, αλλά και συλλογών κατοίκων της Κοζάνης.

Πέραν του μουσείου, που αναμένεται να λειτουργήσει σε περίπου έναν χρόνο, το νέο κτίριο θα διαθέτει καφέ, πωλητήριο, αμφιθέατρο, αίθουσα εκθέσεων και έναν ανοιχτό χώρο πολλαπλών χρήσεων.

Οι θησαυροί της Κοβενταρείου

Κατεβαίνοντας στο υπόγειό της, ο πρόεδρος της βιβλιοθήκης και αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Παναγιώτης Δημόπουλος, μαζί με τη διευθύντρια βιβλιοθηκονόμο, Ιωάννα Στεργιοπούλου, μας οδηγούν στην αίθουσα όπου ανάμεσα στα δερματόδετα βιβλία φυλάσσονται κάποια από τα πολυτιμότερα αποκτήματα της Κοβενταρείου: η Χάρτα του Ρήγα (εκτύπωση 1796-97), ο Άτλας του Γαζή (1800), εκδόσεις του Αριστοτέλη από τον 15ο αιώνα, η πρώτη ελληνική εφημερίδα που σώζεται, με ημερομηνία έκδοσης το 1792, καθώς και το παλαιότερο βιβλίο της συλλογής, ένας τόμος του Ιπποκράτη στα λατινικά με χρονολογία έκδοσης το 1494.

Η απάντηση στο πώς βρέθηκαν όλοι αυτοί οι θησαυροί στη συγκεκριμένη πόλη δίνεται μέσα από την ιστορία της ίδιας της Κοζάνης, η οποία τον 17ο και τον 18ο αιώνα καθίσταται πύλη του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Η μετακίνηση Ελλήνων στην ασήμαντη τότε περιοχή, λόγω της πίεσης που δέχονταν από το οθωμανικό στοιχείο, παράλληλα με το άνοιγμα του εμπορικού δρόμου που ξεκινούσε από την Κωνσταντινούπολη και μέσω της Κοζάνης έφτανε στη Βιέννη και στη Βουδαπέστη, μετατρέπουν την άγνωστη γωνιά της Δυτικής Μακεδονίας σε ένα εμπορικό και πνευματικό κέντρο. Στο τέλος του 17ου αιώνα δημιουργείται η βιβλιοθήκη, η οποία αναφέρεται ότι λειτουργεί υποστηρικτικά προς το Σχολείο της Κοζάνης, που ιδρύεται την ίδια περίοδο. Η βιβλιοθήκη, η οποία γίνεται και η πρώτη δανειστική βιβλιοθήκη στον οθωμανοκρατούμενο ελλαδικό χώρο, αρχίζει σταδιακά να μεγαλώνει δεχόμενη τις δωρεές επιφανών Κοζανιτών και ιεραρχών. (Σ.γ.: Το τελευταίο  κρατείστε το για όσους λένε πως οι παπάδες μόνο για τα λεφτά ενδιαφέρονται).

Από την ίδρυσή της και μετά, δεν σταματά στιγμή να αναπτύσσει μια διαλεκτική με την κοινωνία της πόλης. «Δεν υπάρχει Κοζανίτης που να μη γνωρίζει πού είναι η βιβλιοθήκη», αναφέρει χαρακτηριστικά η κ. Στεργιοπούλου. Χάρη στην αγάπη των Κοζανιτών, άλλωστε, η Κοβεντάρειος παραμένει αλώβητη στο πέρας του χρόνου, γλιτώνοντας από τις κλοπές και τις καταστροφές που γνώρισαν άλλες βιβλιοθήκες από το 1920 μέχρι το 1950. Όπως διηγείται ο κ. Δημόπουλος, χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Ιωάννη Δελιαλή, φύλακα της βιβλιοθήκης, ο οποίος με κίνδυνο της ζωής του και με κινηματογραφικό τρόπο «πήρε το 1940 τις συλλογές, τις πέρασε κάτω από τη μύτη των Γερμανών, των οποίων οι κοιτώνες ήταν δίπλα στη βιβλιοθήκη, και τις έχτισε στο υπόγειο ενός ναού ή τις έκρυψε πάνω στο καμπαναριό». «Παρότι οι Κοζανίτες γνώριζαν τι γινόταν, ούτε ένας δεν τόλμησε να καταδώσει τον Δελιαλή», σημειώνει.

Φωτογραφίες: Aλέξανδρος Αβραμίδης

Πηγή: http://www.kathimerini.grhttp://eranistis.net/wordpress/2019/01/17/31567%ce%b7-%ce%ba%ce%bf%ce%b6%ce%ac%ce%bd%ce%b7-%ce%ba%ce%ac%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ad%ce%ba%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%be%ce%b7/

Ψήφο εμπιστοσύνης με 151 «ναι» έλαβε η κυβέρνηση

Mε 151 ψήφους υπέρ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εξασφάλισε την ψήφο εμπιστοσύνης. Σε ό,τι αφορά την αριθμητική της ψηφοφορίας το Μαξίμου «κέρδισε» με πανούργες κινήσεις, ραδιουργίες και παζαρέματα κάτω από το τραπέζι, ιδίως μεταξύ Τσίπρα και Καμένου – πέραν των 145 βουλευτών του κόμματος- και τις ψήφους των Κ. Παπακώστα, Β. Κόκκαλη, Ελ. Κουντουρά, Κ. Ζουράρι, Θ. Παπαχριστόπουλου και Σπ. Δανέλλη.

Η διήμερη συζήτηση στη Βουλή έγινε σε υψηλούς τόνους και εν μέσω αλληλοκατηγοριών μεταξύ του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και των κομμάτων της αντιπολίτευσης, με τη Συμφωνία των Πρεσπών στο πρώτο πλάνο της αντιπαράθεσης. Η οποία φυσικά θα εγκριθεί ερήμην του ελληνικού λαού (τρέμουν το δημοψήφισμα οι απάτριδες προδότες του ελληνισμού και της ελληνικής Ιστορίας), κατ’ εντολήν Πομπέυ, Πάυετ, Νίμιτς και Μέρκελ.

Όσο για σας, αγαπητοί ψηφοφόροι μην πολυκουράζετε το μυαλουδάκι σας, ΞΑΝΑΨΗΦΕΙΣΤΕ ΤΟΥΣ.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Το εβραϊκό έθνος φέρει πίσω του μια τεράστια ιστορία διόλου ευκαταφρόνητη.Μερικά από τα πλέον διάσημα και αναγνωρισμένα πρόσωπα στην υφήλιο υπήρξαν Εβραίοι. Ας δούμε κάποιους εξ αυτών.

Η προέλευση των Εβραίων χρονολογείται παραδοσιακά γύρω στο 1800 π.Χ. με την Βιβλική αναφορά στην ίδρυση του Ιουδαϊσμού.

Η Στήλη του Μερνεφθά, η οποία χρονολογείται γύρω στο 1200 π.Χ., είναι ένα από τα παλαιότερα αρχαιολογικά αρχεία των Εβραίων στο Ισραήλ, όπου ανέπτυξαν την μονοθεϊστική θρησκεία του Ιουδαϊσμού και απήλαυσαν περιόδους αυτοδιάθεσης. Ως αποτέλεσμα των κατακτήσεων και επεκτάσεων που δέχτηκαν από τον 8ο αιώνα π.Χ. έκανε την εμφάνισή της η εβραϊκή Διασπορά.

Οι ήττες στους Ιουδαιορωμαϊκούς πολέμους του 70 και του 135 συνέβαλαν σημαντικά στο μέγεθος του πληθυσμού και στη γεωγραφική κατανομή της διασποράς, αφού σημαντικοί αριθμοί του εβραϊκού πληθυσμού της Γης του Ισραήλ εξορίστηκαν και πουλήθηκαν ως σκλάβοι σε όλη την αυτοκρατορία. Έκτοτε οι Εβραίοι έχουν κατοικήσει σε όλη την Ευρώπη και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, επιβιώνοντας διαμέσου εκδηλώσεων ρατσισμού, κακουχιών, φτώχειας, ακόμη και κυμάτων γενοκτονίας (βλέπε το άρθρο Αντισημιτισμός), με κάποιες περιόδους πολιτιστικής, οικονομικής και ατομικής άνθησης.

Μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα, οι όροι Εβραίος και Ιουδαίος ήταν πρακτικά συνώνυμοι και ο Ιουδαϊσμός ήταν ο κύριος συνεκτικός παράγοντας των Εβραίων, αν και δεν ήταν απολύτως απαραίτητο να ισχύει η Ιουδαϊκή θρησκευτική ταυτότητα ώστε να ανήκει κάποιο άτομο στον εβραϊκό λαό. Ακολουθώντας την Εποχή του Διαφωτισμού και το εβραϊκό της αντίστοιχο, την Χασκαλά, συνέβη μία σταδιακή μεταβολή κατά την οποία πολλοί Εβραίοι άρχισαν να θεωρούν ότι το να αποτελεί ένα άτομο μέλος του εβραϊκού έθνους ήταν κάτι διαφορετικό από το να είναι ακόλουθος της ιουδαϊκής πίστης.

Το εβραϊκό όνομα Ιουδαίος (στην εβραϊκή, Γεχούντι, πληθυντικός αριθμός Γεχουντίμ) διαδόθηκε όταν η Βασιλεία του Ισραήλ διαιρέθηκε στο βόρειο Βασίλειο του Ισραήλ και στο νότιο Βασίλειο του Ιούδα. Ο όρος αναφερόταν αρχικά στο λαό του νοτίου βασιλείου, αν και ο όρος Μπ’νέι Ισραέλ (bn’e’ Israél, Γιοι του Ισραήλ ή Ισραηλίτες) εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται και για τις δύο ομάδες. Όταν οι Ασσύριοι κατέλαβαν το βόρειο βασίλειο αφήνοντας το νότιο βασίλειο ως το μόνο Ιουδαϊκό κράτος, η λέξη Γεχουντίμ σταδιακά επικράτησε να αναφέρεται στο λαό που είχε την Ιουδαϊκή πίστη ως σύνολο, παρά σε εκείνους συγκεκριμένα που προέρχονταν από την Ιουδαία.

Η λέξη Ιουδαίος χρησιμοποιείται με ταυτόσημη έννοια, όπως και σε άλλες γλώσσες, «Jew» στα αγγλικά, «Jude» στα γερμανικά, «Juif» στα γαλλικά, αλλά και αντίστοιχα με την ελληνική λέξη Εβραίος, «Hebrew» στα αγγλικά, «Ebreo» στα ιταλικά κτλ.

Ο Ιουδαϊσμός καθοδηγεί τους ακολούθους του τόσο στις πράξεις όσο και στα πιστεύω, και έχει περιγραφεί όχι μόνο ως θρησκεία αλλά ως τρόπος ζωής, πράγμα που καθιστά δύσκολο τον διαχωρισμό μεταξύ του Ιουδαϊσμού, της εβραϊκής κουλτούρας και της εβραϊκής εθνικής καταγωγής. Γενικά, ένας σύγχρονος διαχωρισμός είναι ο εξής: α) Άτομα που ακολουθούν τον Ιουδαϊσμό και έχουν εβραϊκό εθνικό υπόβαθρο (κάποιες φορές συμπεριλαμβάνονται άτομα που δεν έχουν αυστηρή γενεαλογική σχέση μέσω μητέρας), β) άτομα που δεν έχουν Εβραίους γονείς αλλά ασπάστηκαν τον Ιουδαϊσμό και γ) εκείνοι οι Εβραίοι που, αν και δεν ακολουθούν τον Ιουδαϊσμό ως θρησκεία, αυτοπροσδιορίζονται ως Εβραίοι λόγω της οικογενειακής καταγωγής και της προσωπικής πολιτιστικής και ιστορικής ταύτισής τους με τον εβραϊκό λαό.

Κατά τον Ιουδαϊσμο, Εβραίος είναι όποιος έχει Εβραία μητέρα. Η θρησκεία του πατέρα δεν παίζει ρόλο. Μπορεί και κάποιος από ξένη μητέρα να ασπαστεί τον Ιουδαϊσμό, οφείλει όμως να ακολουθήσει μια διαδικασία κατήχησης, η οποία διαρκεί συνήθως πάνω από ένα χρόνο. Οι Εβραίοι, θεωρώντας τον εαυτό τους “εκλεκτό λαό του Θεού”, ουδέποτε επεδίωξαν να διαδώσουν τη θρησκεία τους σε άλλους λαούς και να προσηλυτίσουν.

Ιστορικές έννοιες της Εβραϊκής ταυτότητας βασίζονται παραδοσιακά σε χαλακικούς (δηλαδή, του Παραδοσιακού Νόμου) ορισμούς αναφορικά με τη γενεαλογική γραμμή μέσω της μητέρας και τη μεταστροφή στον Ιουδαϊσμό. Οι ιστορικοί ορισμοί του ποιος είναι Εβραίος ανάγονται στην εποχή της κωδικοποίησης της προφορικής παράδοσης στο Βαβυλωνιακό Ταλμούδ. Βιβλικές ερμηνείες τμημάτων του Τανάκ, όπως τα εδάφια Δευτερονόμιο 7:1-5 (ΜΝΚ), χρησιμοποιούνται ως προειδοποίηση εναντίον της επιγαμίας μεταξύ Εβραίων και μη Εβραίων διότι «[ο μη Εβραίος γαμπρός ή νύφη] θα κάνει το γιο σου να πάψει να με ακολουθεί, και θα υπηρετήσουν άλλους θεούς». Τα εδάφια Λευιτικό 24:10-16 αναφέρονται στο γιο που προήλθε από το γάμο μιας Εβραίας και ενός Αιγύπτιου ως μέρος της “σύναξης του Ισραήλ”, ενώ στα εδάφια Έσδρας κεφ. 9 και 10 αναφέρεται ότι ζητήθηκε από τους άρρενες Ισραηλίτες να ορκιστούν ότι θα απέβαλλαν τις συζύγους και τα παιδιά που προέρχονταν από επιγαμίες με γυναίκες από τα γύρω ειδωλολατρικά έθνη. Από την εποχή της Χασκαλά και έπειτα, αμφισβητήθηκαν οι χαλακικές ερμηνείες αναφορικά με την πιστοποίηση της εβραϊκής ταυτότητας.

Η Εβραϊκή κουλτούρα

Η επτάφωτος λυχνία ή Μενορά και η Κιππά ή Γιόμουλκα (κάλυμμα του κεφαλιού) δύο από τα κυριότερα σύμβολα της εβραϊκής θρησκείας

Ο Ιουδαϊσμός καθοδηγεί τους ακόλουθούς του όσον αφορά τις πράξεις και το πιστεύω, μάλιστα έχει περιγραφτεί ότι δεν είναι απλώς θρησκεία αλλά επίσης τρόπος ζωής, πράγμα που καθιστά μάλλον δύσκολο το διαχωρισμό μεταξύ του Ιουδαϊσμού, της εβραϊκής κουλτούρας και της εβραϊκής εθνικής ταυτότητας. Σε διάφορες περιόδους και τόπους, όπως στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, στην Ευρώπη πριν και μετά το Διαφωτισμό (βλέπε Χασκαλά) και στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ σήμερα, έχουν κάνει την εμφάνισή τους φαινόμενα εβραϊκής κουλτούρας τα οποία χαρακτηρίζονται εν μέρει τυπικώς εβραϊκά χωρίς να είναι με καμία έννοια συγκεκριμένα θρησκευτικά. Κάποιοι από τους παράγοντες για το γεγονός αυτό προέρχονται μέσα από τον Ιουδαϊσμό, άλλοι από τον συγχρωτισμό των Εβραίων με τους γύρω τους, άλλοι από τις εσωτερικές κοινωνικές και πολιτισμικές δυναμικές της κοινότητας, οι οποίοι έρχονται σε σύγκρουση με την ίδια τη θρησκεία.

Εθνοτικές ομάδες

Οι ευρύτερα χρησιμοποιούμενοι όροι σήμερα για την περιγραφή των εθνοτικών ομάδων των Εβραίων είναι οι εξής:

• Ασκεναζίτες, που σημαίνει «Γερμανοί» στα εβραϊκά, υποδηλώνοντας την Κεντρική Ευρώπη ως βάση αυτού του εβραϊκού στοιχείου) και
• Σεφαρδίτες, που σημαίνει «Ισπανοί» ή «Ιβήριοι» στα εβραϊκά, υποδηλώντας την Ισπανία, την Πορτογαλία και τη Βόρεια Αφρική ως τόπους προέλευσης αυτής της ομάδας, αλλά και τα Βαλκάνια (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας), δηλαδή εκεί οπου κατεφυγαν οι Εβραίοι μετά τον διωγμό τους από την Ισπανία.

Και οι δύο όροι αναφέρονται τόσο στη θρησκευτική όσο και στην εθνοτική διαφοροποίηση.

Άλλες εβραϊκές εθνοτικές ομάδες περιλαμβάνουν τους εξής:

• Μιζραχίτες Εβραίοι (ο όρος αυτός συμπίπτει εν μέρει με τον όρο Σεφαρδίτες, τονίζοντας όμως τη βορειοαφρικανική και μεσανατολική παρά την ισπανική ιστορική προέλευση, ενώ περιλαμβάνει και τους Μαχρεμπίτες),
• Θεϊμανίτες Εβραίοι (Υεμένιοι και Ομάνιοι Εβραίοι)
• Μικρότερες ομάδες όπως οι Γκρουζίτες (Γεωργιανοί) και οι Τζουχουρίτες (Ορεινοί) από τον Καύκασο, οι Μπένε Ιζραέλ (Γιοι Ισραήλ), οι Μπνέι Μανασσή (Γιοι του Μανασσή), οι Κοχινίτες και οι Μπένε Εφραΐμ (Γιοι του Εφραΐμ) της Ινδίας, οι Ρωμανιώτες της Ελλάδας, οι Ιταλκίτες (Μπένε Ρόμα) της Ιταλίας, διάφοροι Αφρικανοί Εβραίοι (κυρίως οι Μπέτα Ιζραέλ (Οίκος Ισραήλ) ή Αιθίοπες Εβραίοι), οι Μπουχαρίτες Εβραίοι της Κεντρικής Ασίας και οι Πέρσες Εβραίοι του Ιράν.

Το Άστρο του Δαβίδ, νεότερο σύμβολο του Ισραήλ και του Ιουδαϊσμού

Το Ισραήλ είναι το μοναδικό κράτος όπου οι Εβραίοι αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Ιδρύθηκε ως ανεξάρτητο δημοκρατικό κράτος στις 14 Μαΐου του 1948. Από τα 120 μέλη του κοινοβουλίου του, της Κνεσέτ, τα 9 μέλη είναι Ισραηλινοί Άραβες και τα 2 μέλη είναι Ισραηλινοί Δρούζοι. Τον καιρό που κήρυξε την ανεξαρτησία του, περίπου 600.000 Εβραίοι ζούσαν στο Ισραήλ. Από τότε ο Εβραϊκός πληθυσμός της χώρας αυξήθηκε κατά περίπου ένα εκατομμύριο ανά δεκαετία καθώς περισσότεροι μετανάστες έφταναν και περισσότεροι Ισραηλινοί γεννιόνταν, με αποτέλεσμα μία από τις σημαντικότερες παγκόσμιες μετακινήσεις εβραϊκών πληθυσμών κατά τα τελευταία 2.000 χρόνια.

Διασπορά (εκτός Ισραήλ)

Τα κύματα μετανάστευσης προς τις Ηνωμένες Πολιτείες στην αρχή του 19ου αιώνα, η σφαγή του εβραϊκού στοιχείου στην Ευρώπη κατά το Ολοκαύτωμα και η εγκαθίδρυση του κράτους του Ισραήλ (και της μετέπειτα Εβραϊκής εξόδου από τα Αραβικά εδάφη) είχαν όλα μαζί ως αποτέλεσμα σημαντικές μετακινήσεις μεταξύ των πληθυσμιακών κέντρων του παγκόσμιου εβραϊκού στοιχείου κατά τον 20ό αιώνα.

Προς το παρόν, η μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, με σχεδόν 5,7 εκατομμύρια Εβραίους. Και σε άλλα μέρη της αμερικανικής ηπείρου υπάρχουν επίσης μεγάλοι εβραϊκοί πληθυσμοί, όπως στον Καναδά και την Αργεντινή, και μικρότεροι πληθυσμοί στη Βραζιλία, το Μεξικό, την Ουρουγουάη, τη Βενεζουέλα, τη Χιλή και σε διάφορες άλλες χώρες.

Ο μεγαλύτερος πληθυσμός Εβραίων στην Δυτική Ευρώπη βρίσκεται στη Γαλλία με 600.000 Εβραίους, η πλειονότητα των οποίων είναι μετανάστες (ή απόγονοι μεταναστών) από βορειοαφρικανικές αραβικές χώρες όπως η Αλγερία, το Μαρόκο και η Τυνησία. Υπάρχουν πάνω από 265.000 Εβραίοι στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στην Ανατολική Ευρώπη υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 500.000 έως και πάνω από 2 εκατομμύρια Εβραίοι στην πρώην Σοβιετική Ένωση, χωρίς να είναι δυνατό να καθοριστούν τα ακριβή στοιχεία. Η γρηγορότερα αναπτυσσόμενη εβραϊκή κοινότητα στον κόσμο, εκτός του Ισραήλ, είναι στη Γερμανία, και ιδιαίτερα στην πρωτεύουσα, το Βερολίνο. Δεκάδες χιλιάδες Εβραίοι από το πρώην Ανατολικό Μπλοκ έχουν εγκατασταθεί στη Γερμανία μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου.

Οι αραβικές χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής αποτέλεσαν κατοικία περίπου 900.000 Εβραίων το 1945. Οι συστηματικές διώξεις μετά την ίδρυση του Ισραήλ έκαναν σχεδόν όλους εκείνους τους Εβραίους να καταφύγουν στο Ισραήλ, στη Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1950. Σήμερα, περίπου 8.000 Εβραίοι παραμένουν σε αραβικά κράτη. Το Ιράν έχει περίπου 25.000 Εβραίους, από τους 100.000 που είχε πριν από την επανάσταση του 1979. Μετά την επανάσταση, κάποιοι από τους Ιρανούς Εβραίους μετανάστευσαν στο Ισραήλ ή στην Ευρώπη, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς μετανάστευσαν (μαζί με τους μη Εβραίους Ιρανούς συμπατριώτες τους) στις Ηνωμένες Πολιτείες (και ειδικά στο Λος Άντζελες).

Πληθυσμιακές αλλαγές

Αφομοίωση

Ήδη από την εποχή των Αρχαίων Ελλήνων, ένα μέρος των Εβραίων είχε αφομοιωθεί μέσα στην ευρύτερη μη εβραϊκή κοινωνία γύρω τους, είτε ως αποτέλεσμα της επιλογής τους είτε διά της βίας, παύοντας να ασκούν τον Ιουδαϊσμό και χάνοντας την εβραϊκή τους ταυτότητα. Κάποιες εβραϊκές κοινότητες, για παράδειγμα οι Καϊφένγκ Εβραίοι της Κίνας, εξαφανίστηκαν ολοκληρωτικά, αλλά η αφομοίωση παρέμεινε σχετικά χαμηλή στο μεγαλύτερο μέρος της περασμένης χιλιετίας, καθώς συχνά δεν επιτρεπόταν στους Εβραίους να ενταχθούν στις ευρύτερες κοινότητες μέσα στις οποίες ζούσαν. Η έναρξη του Εβραϊκού Διαφωτισμού (Χασκαλά) του 18ου αιώνα και η επακόλουθη νομιμοποίηση των εβραϊκών πληθυσμών της Ευρώπης και της Αμερικής του 19ου αιώνα άλλαξαν την κατάσταση, επιτρέποντας στους Εβραίους σταδιακά όλο και περισσότερο να συμμετάσχουν και ενσωματωθούν στην κοινωνία. Το αποτέλεσμα ήταν μεγαλύτερο ρεύμα αφομοίωσης, καθώς Εβραίοι παντρεύονταν με μη Εβραίους συντρόφους και έπαυαν να συμμετέχουν στην εβραϊκή κοινότητα. Το ποσοστό τέτοιων επιγαμιών ποικίλλει ιδιαίτερα: Στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι λίγο κάτω του 50%, στο Ηνωμένο Βασίλειο περίπου 50% και στην Αυστραλία και το Μεξικό στο 10%, ενώ στη Γαλλία ανέρχεται σε 75%. Στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνο περίπου το ένα τρίτο των παιδιών από τέτοιους γάμους ακολουθούν τις πρακτικές του Ιουδαϊσμού. Επιπροσθέτως, καθώς οι μη θρησκευόμενοι Εβραίοι γενικά τείνουν να παντρεύονται πιο αργά και να αποκτούν λιγότερα παιδιά σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό, η εβραϊκή κοινότητα σε πολλές χώρες γερνάει. Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλές χώρες της Διασποράς των Εβραίων έχουν σταθερά ή ελάχιστα πτωτικούς αριθμούς πληθυσμών, καθώς οι Εβραίοι συνεχίζουν να αφομοιώνονται στις χώρες όπου ζουν.

Πόλεμοι εναντίoν των Εβραίων

Στη διάρκεια της ιστορίας, πολλοί ηγέτες, αυτοκρατορίες και έθνη έχουν διώξει τους εβραϊκούς πληθυσμούς τους ή προσπάθησαν να τους εξοντώσουν ολοκληρωτικά. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ποίκιλλαν από εξορία μέχρι και απροκάλυπτη γενοκτονία, ενώ μέσα στα ίδια αυτά κράτη βρίσκονταν συχνά επαπειλούμενοι με τέτοιες ακραίες μεθόδους. Μερικά παραδείγματα της ιστορίας του αντισημιτισμού είναι τα εξής: Η Μεγάλη Εβραϊκή Εξέγερση κατά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η Πρώτη Σταυροφορία που κατέληξε στη σφαγή των Εβραίων, η Ισπανική Ιερά Εξέταση καθοδηγούμενη από τον Τορκεμάδα και το Auto da fé εναντίον των Εβραίων Μαράνος (Εβραίοι που υποκρίνονταν ότι μεταστράφηκαν στον Καθολικισμό για να γλιτώσουν το διωγμό), οι σφαγές στην Ουκρανία, τα πογκρόμ με την υποστήριξη των Τσάρων της Ρωσίας, όπως και οι εκτοπισμοί από την Ισπανία, την Αγγλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και από άλλα κράτη στα οποία είχαν εγκατασταθεί Εβραίοι. Ο διωγμός αποκορυφώθηκε με την Τελική Λύση του Αδόλφου Χίτλερ, η οποία οδήγησε στο Ολοκαύτωμα και τη σφαγή περίπου 6 εκατομμυρίων Εβραίων από το 1939 έως το 1945. Σύμφωνα με τον Τζέιμς Κάρρολ, «οι Εβραίοι αριθμούσαν περίπου το 10% του συνολικού πληθυσμού της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Με εκείνο το ρυθμό, αν δεν υπήρχε η παρεμβολή άλλων παραγόντων, θα υπήρχαν 200 εκατομμύρια Εβραίοι στον κόσμο σήμερα αντί των περίπου 14 εκατομμυρίων.”

Αύξηση πληθυσμού

Το Ισραήλ είναι η μοναδική χώρα με σταθερά αυξανόμενο εβραϊκό πληθυσμό λόγω της κανονικής πληθυσμιακής ανάπτυξης, αν και οι εβραϊκοί πληθυσμοί σε άλλες χώρες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής έχουν τελευταία αυξηθεί εξαιτίας της μετανάστευσης. Στις χώρες της Διασποράς, σχεδόν σε καθεμιά από αυτές ο εβραϊκός πληθυσμός γενικά είτε μειώνεται είτε παραμένει σταθερός, αλλά οι εβραϊκές κοινότητες των Ορθόδοξων και των Χαρεντί (Υπερορθόδοξων) Εβραίων, των οποίων τα μέλη συνήθως απαγορεύουν τον έλεγχο των γεννήσεων (δηλαδή την αντισύλληψη) για θρησκευτικούς λόγους, έχουν ραγδαία πληθυσμιακή αύξηση με ποσοστά που αγγίζουν το 4% ετησίως για τους Χαρεντί Εβραίους στο Ισραήλ και παρόμοια ποσοστά σε άλλες χώρες.

Ο Ορθόδοξος και ο Συντηρητικός Ιουδαϊσμός αποδοκιμάζουν τον προσηλυτισμό μη Εβραίων, αλλά πολλές εβραϊκές ομάδες έχουν προσπαθήσει να προσεγγίσουν τις αφομοιωμένες εβραϊκές κοινότητες της Διασποράς με σκοπό να αυξήσουν τον αριθμό των Εβραίων. Επιπροσθέτως, καθώς ο Μεταρρυθμιστικός Ιουδαϊσμός κατά βάση ευνοεί την αναζήτηση νέων μελών της πίστης, η θέση αυτή δεν έχει μεταφραστεί σε ενεργό προσηλυτισμό αλλά έχει πάρει τη μορφή μιας προσπάθειας να προσεγγιστούν μη Εβραίοι σύντροφοι των μικτών ζευγαριών. Υπάρχει επίσης μία τάση στα Ορθόδοξα κινήματα να προσεγγίζουν μη θρησκευόμενους Εβραίους με σκοπό να ενισχύσουν την εβραϊκή τους ταυτότητα, ώστε να περιοριστεί η πιθανότητα μικτών γάμων. Ως αποτέλεσμα των προσπαθειών αυτών και άλλων εβραϊκών ομάδων κατά τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια, υπάρχει μία τάση των μη θρησκευόμενων Εβραίων να γίνουν συνεπέστεροι στα θρησκευτικά τους καθήκοντα, γνωστή ως κίνηση Μπαάλ Τεσουβά, αν και οι δημογραφικές επιπτώσεις της τάσης αυτής είναι άγνωστες. Επιπροσθέτως, υπάρχει μία αναπτυσσόμενη κίνηση Εβραίων μέσω Επιλογής από Εθνικούς οι οποίοι αποφασίζουν να κατευθυνθούν προς τη μεταστροφή τους στον Ιουδαϊσμό.

Εβραϊκές γλώσσες

Τα Εβραϊκά είναι η ιερή (ή λειτουργική) γλώσσα του Ιουδαϊσμού (αναφερόμενη ως λασόν χα κοντές, «η αγία γλώσσα») και είναι μία από τις δύο επίσημες γλώσσες του Κράτους του Ισραήλ (η άλλη είναι τα Αραβικά). Η αναβίωση έγινε από τον Ελιέζερ Μπεν Γεχούντα, ο οποίος πήγε στην Παλαιστίνη το 1881, σε μια εποχή που κανείς δεν μιλούσε την εβραϊκή γλώσσα. Οι Εβραίοι της Διασποράς (εκτός Ισραήλ) σήμερα μιλούν τις τοπικές γλώσσες των χωρών τους. Η Γίντις είναι η ιστορική γλώσσα πολλών Ασκεναζιτών Εβραίων και η Λαντίνο πολλών Σεφαρδιτών Εβραίων.

Ιστορία των Εβραίων

Αναφορές στον Εβραϊκό λαό απαντούν στη Βίβλο καθώς και στο Κοράνι. Η ιστορία των Εβραίων είναι αρκετά παλιά και συνδέεται άμεσα με τη θρησκεία του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού. Κατά παράδοση νομαδικός λαός, που έφυγε από την Αίγυπτο προϊστορικά για τη Γη της Επαγγελίας (την Υπεσχημένη Γη), ακολουθώντας τις οδηγίες του Θεού, υπό τον Μωυσή. Αυτή η ιστορία, η Έξοδος, αποτέλεσε βασικό τμήμα των Εβραϊκών Γραφών, του πιο γνωστού θρησκευτικού βιβλίου πριν από την έλευση του Ιησού.

Οι Εβραίοι γνώρισαν διώξεις στη δυτική Ευρώπη κατά το Μεσαίωνα. Ο τελευταίος και μεγαλύτερος διωγμός τους κατά την εποχή εκείνη συνέβη το 1492 στην Ισπανία, όταν οι ντόπιοι Εβραίοι εκδιώχθηκαν, μεταναστεύοντας έτσι σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Αρκετοί έφτασαν στην Πολωνία, ενώ αρκετοί εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη, εγκαθιδρύοντας μια εβραϊκή κοινότητα που άκμασε μέχρι τη ναζιστική κατοχή της πόλης.

Το πιο γνωστό γεγονός που επηρέασε όχι μόνο την πορεία του Ισραήλ, αλλά και την πορεία του σημερινού κόσμου, είναι το Ολοκαύτωμα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Ναζί του Χίτλερ, όταν οι Εβραίοι της κατεχόμενης Ευρώπης γνώρισαν τη συστηματική δίωξη και εξόντωση, με περίπου έξι εκατομμύρια θύματα.

Σήμερα αρκετά εκατομμύρια Εβραίοι κατοικούν στο Ισραήλ (που σημαίνει “Ο Θεός Μάχεται· Μαχητής (Εκείνος που Εγκαρτερεί) με τον Θεό”) στη Μέση Ανατολή. Το κράτος του Ισραήλ ιδρύθηκε το 1948, έπειτα από απόφαση του ΟΗΕ, γεγονός που οδήγησε σε εισβολή 5 όμορων αραβικών κρατών στην Παλαιστίνη για να πνίξουν το κράτος του Ισραήλ στη γέννησή του. Στον επακολουθήσαντα πόλεμο, το Ισραήλ βγήκε νικητής Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ έγινε χωρίς την ταυτόχρονη ίδρυση πραβικούαλαιστινιακού κράτους στη γη της(όπως προέβλεπε η απόφαση 181 του ΟΗΕ – .”ένα αραβικό και ένα εβραϊκό κράτος” – γιατί οι Άραβες της Παλαιστίνης δε δέχτηκαν την απόφαση του ΟΗΕ) Παλαιστίνης και αυτό αποτελεί έως σήμερα πηγή διενέξεων, αντιπαραθέσεων διπλωματικών και στρατιωτικών.

Σήμερα οι μεγαλύτερες πόλεις του Ισραήλ, η Ιερουσαλήμ και το Τελ Αβίβ, γνωρίζουν ανάπτυξη, αλλά το Παλαιστινιακό πρόβλημα εξακολουθεί να μένει άλυτο και αποτελεί ουσιαστικό πρόβλημα για την ειρήνη στην περιοχή για παραπάνω από μισό αιώνα πλέον. Η Δυτική Όχθη του Ιορδάνη και η Λωρίδα της Γάζας αποτελούν περιοχές καθημερινής σύγκρουσης μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών.

Το εβραϊκό Λόμπι

Λόγω ιστορίας αντισημιτισμού, εκφράζονται συχνά απόψεις επί του θέματος εβραϊκών λόμπι, με σύνηθες φαινόμενο την διάδοση ιδεών που προτείνουν ένα σενάριο ολικής κυριαρχίας τους κόσμου από Εβραίους που κινούν «νήματα». Οι Εβραίοι δεν διοικούνται από κεντρική εξουσία στις επιμέρους ομάδες τους και δεν έχουν κοινούς στόχους, με εξαίρεση θέματα που έχουν να κάνουν με το Ισραήλ, αν και ακόμα και εκεί δεν υπάρχει πάντα ομοφωνία στόχων. Σαφή παραδείγματα μάλιστα περιλαμβάνουν Εβραίους της Αμερικής όπως οι Νόαμ Τσόμσκυ και Τζον Στιούαρτ να ασκούν σκληρή κριτική προς το Ισραήλ.

Παρόλα αυτά, Εβραίοι διατηρούν σημαντικά (πολιτικά και οικονομικά) λόμπι ανά τον κόσμο – κυρίως στις ΗΠΑ και ευρωπαϊκές χώρες – μιας και ως μεταναστευτικός λαός μέχρι πριν 50 χρόνια, κατάφεραν να δικτυωθούν επιχειρηματικά σε όλο τον κόσμο ασκώντας επιρροή σε μεγάλο μέρος των αγορών.

Το Ισραηλινό Λόμπι των ΗΠΑ συζητείται ιδιαίτερα, από τη μία λόγω της θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών στην παγκόσμια πολιτική σκακιέρα και από την άλλη λόγω του σημαντικού πληθυσμού Εβραίων που κατοικούν στην χώρα, κάνοντάς το ιδιαίτερα πολυπληθές και ισχυρό. Ιδιαίτερη αίσθηση έκανε τον Μάρτιο του 2006 ένα βιβλίο το οποίο μιλούσε για τον «ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο» εννοώντας πως η πολιτική των ΗΠΑ χειραγωγείται από Ισραηλινούς (Εβραίους). Το βιβλίο υπερασπίστηκαν αρκετοί επώνυμοι στις ΗΠΑ, παρ’ όλες τις επικρίσεις που δέχτηκε.