Όχι άλλο ευρώ ληστοσυμμορίτες επίτροποι της κακιάς ώρας που δήθεν νοιάζεστε για τους λαούς!

Το Ευρώ όμως δεν έπεσε από τον ουρανό!
Είναι οργανικό κομμάτι της Ε.Ε. Αυτή μας το επιβάλλει.

Αλλά και χωρίς το ευρώ, η Ε.Ε. λειτουργεί με θεσμούς κανόνες και συμβάσεις που αργά ή γρήγορα οδηγούν τα πιο αδύναμα κράτη στα νύχια των ισχυρότερων.

Είναι πραγματικά απίστευτος ο καιροσκοπισμός των πολιτικών που σου λένε:
“Μιλάμε για έξοδο από το ευρώ, γιατί ο λαός δεν είναι έτοιμος να δεχθεί και έξοδο από την Ε.Ε.”!!!

Τόσα χρόνια που φωνάζαμε, για έξοδο από ευρώ και Ε.Ε., οι ίδιοι μας λέγανε “γραφικούς” ή “ότι τρομάζουμε το λαό”.

Πότε περιμένουν να προετοιμαστεί ο λαός, όταν το 50% της φτώχειας γίνει 100%;

– Όταν στην Ακρόπολη και την Κνωσό θα κυματίζει η σημαία των Lidl του Praktiker και της coca cola αντί για την σβάστικα;

– Όταν θα έχουμε μετατραπεί σε μια κοινωνία που θα ζει με τα επιδόματα φτώχειας, χωρίς πατρίδα και σπιτικό; και θα τη βγάζουμε στα παγκάκια;

Όσοι απευθύνονται δημόσια στο λαό είτε ως πολιτικοί είτε ως δημοσιογράφοι είτε γενικότερα ως πηγές ενημέρωσης του λαού, έχουν ευθύνη όχι μόνο για ότι λένε, αλλά και για ότι δεν λένε.

Η Ε.Ε. είναι ο βαθιά αντιδημοκρατικός μηχανισμός, που στόχο της έχει, να περάσει στα χέρια των τραπεζών, των πολυεθνικών εταιρειών και των μονοπωλίων, ότι μέχρι πρότινος θεωρείτο πατρίδα και δημόσιος πλούτος του λαού.

Και για αυτό, μεθοδικά και με ύπουλη προπαγάνδα προσπαθούν να φορτίσουν με αρνητικό πρόσημο τις έννοιες της πατρίδας και του πατριώτη.

Προσπαθούν να μας ξεκόψουν από ότι μας ενώνει και μας ισχυροποιεί απέναντι τους, μειώνοντας και διαστρεβλώνοντας το.

Το ευρώ λοιπόν είναι ένα από τα όπλα που χρησιμοποιούνται για την υποδούλωση και την εξόντωση μας.
Αυτός που τα χρησιμοποιεί όμως, είναι η Ευρωφασιστική Ένωση. Και από αυτήν πρέπει κυρίως να απαλλαγούμε.

Το δικό μας όπλο είναι η αγάπη για την πατρίδα και τον λαό μας.

του φίλου συναγωνιστή Γιάννη Αθανασιάδη

September 26, 2018

ΔΡΟΜΟΣ ΑΝΟΙΧΤΟΣ

Σημασία δεν έχει αν πιάσαμε πάτο ή όχι που διερωτάται ο συγγραφέας του άρθρου, αλλά εάν υπάρχει διάθεση αντίδρασης σ’ αυτή την πολυσχιδή και πολύτροπη κατάρρευση σε όλα τα επίπεδα της ζωής του μέσου Έλληνα.  Υπάρχει; Αυτό θα το δείξει όχι μόνο στις επερχόμενες εκλογές που δεν πρόκειται να αλλάξουν τίποτα εκτός από τα πρόσωπα των κυβερνώντων αλλά το άμεσο και απώτερο μέλλον.

Το ορθούμενο εμπρός στον Έλληνα ερώτημα δίλημμα είναι ζωώδης, ενστικτώδης ζωή, μεροδούλι μεροφάι ή δημιουργία ενός πολιτεύματος και μιας συνταγματικής πολιτείας που θα σέβεται την ελευθερία της προσωπικότητας του καθενός, πολίτες που θα σέβονται ο ένας τον άλλο, τις ιδιαιτερότητες του καθενός και δεν θα είναι σε θέση να διασταυρώσουν τα ξίφη τους για αποδειγμένα αποτυχημένες στην πράξη ξεπερασμένες ιδαεολογίες, για τις οποίες σκοτωνόσαντε στο παρελθόν αδερφός με αδερφό,πατέρας με γιο.

Θα βαδίσουμε σε μια κοινωνία όπου θα επικρατήσει το ΚΟΙΝΟΝ των Ελλήνων και μια ειρηνική μη εμφύλια πολιτική επανάσταση η οποία θα επιφέρει τις αναγκαίες συνταγματικά κατοχυρωμένερς οι οποίες θα εγγυώνται την Δημοκρατία την Πολιτική Ελευθερία και την Εθνική Ανεξαρτησία και που θα διασφαλίζουν ότι ο πολίτης θα καθίσταται ολοένα και περισσότερο εντολέας της εντολοδόχου και ανακλητής εξουσίας ενώ θα συμμετέχει ενεργά σε ένα ομοσπονδιακό σύστημα διακυβέρνησης που θα δίνει έμφαση στην τοπική αυτοδιοίκηση όπως τα 26 καντόνια και ημικαντόνια της Ελβετίας. Πιθανώς χωρίς να υπάρχουν κόμματα και αποκόμματα αλλά που χωρίζουν και διαστρευλώνουν την πραγματικότητα υποσχόμενα φούμαρα και μεταξωτές κορδέλες.

Γεώργιος Ευαγγελάτος 

Η σπάταλη ελπίδα ότι δεν πιάσαμε ακόμη πάτο

Κάθε ανάλυση πρώτον του ρόλου του πολίτη και της σχέσης του με την εξουσία μέσα στο κράτος, δεύτερον, της συγκρότησης και συγκράτησης του κράτους και τρίτον, της θέσης του κράτους στο διεθνές σύστημα, είναι το αντίστοιχο της ιατρικής. Λάθος διάγνωση και λάθος θεραπεία για τα τρία αυτά επίπεδα ανάλυσης σημαίνει θάνατο ή ζημιές για το άτυχο κράτος, και το αντίστροφο.

Πως λοιπόν  θα μπορούσε κανείς να εξηγήσει την αλήθεια για την σύγχρονη διεθνή πολιτική και να γίνει πιστευτός, σ’ ένα κράτος μέσα στο οποίο τους δύο τελευταίους αιώνες δεν κυριαρχεί μια καθαρή και σωστή θέαση του κόσμου αλλά θολά και λανθασμένα διεθνιστικά ή κοσμοπολίτικα αλληθωρίσματα όσων ύπουλα ή αφελώς, συνειδητά ή ανεπίγνωστα, αδιαλείπτως και γενικευμένα κάνουν λάθος διαγνώσεις των αιτίων και προτείνουν λάθος θεραπείες!

Κάποιοι συχνά λέμε ότι, τρύπες στο νερό ή διάλογο κωφαλάλων διαπιστώνει κανείς ότι κάνει, όταν γράφοντας ή ομιλώντας στην Ελλάδα και στην ελληνική γλώσσα προσπαθεί να εξηγήσει, για παράδειγμα, ότι στην κρατοκεντρική διεθνή πολιτική «η πολιτική ηθική είναι μηδενική» «το κύριο νόμισμα είναι η ισχύς» (Waltz) και ότι «δίκαιο έχει όποιος έχει ίση δύναμη», δηλαδή ισορροπία δυνάμεων (Θουκυδίδης).

Δεν λέμε ότι φταίει κάποιο συγκεκριμένο άτομο. Όταν δημιουργείται μια ασθενής κρατική δομή το κρατικό «σύστημα» πάσχει μαζί και οι πολίτες. Είναι μια κατάσταση πέραν ατομικών περιστάσεων ακόμη και όταν στην εκάστοτε ιστορική συγκυρία όλων των εθνών κάποιοι δειλοί ή επιρρεπείς σε εφιαλτικές συμπεριφορές Μηδίζουν και προσχωρούν στην εξυπηρέτηση του εκάστοτε κατακτητή ή ακόμη και όταν συνειδητά ή ανεπίγνωστα δολοφονούν για λογαριασμό του, ανεξάρτητα αν ο κατακτητής είναι Πέρσης, Ναζί, Οθωμανός ή τοκογλύφος/κερδοσκόπος/τεχνοκράτης «κάποιων» μνημονίων που αναιρούν την δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία.

Τα πλείστα των προβλημάτων οίκοι, εκτιμάται, εν τέλει, οφείλονται σε εγγενή ιστορικά γεγονότα της διαδρομής των Ελλήνων. Μια βασική διαπίστωση είναι ότι το ένστικτο επιβίωσης των νεοελλήνων αποδυναμώθηκε. Ροκανίστηκε από το ίδιο το κράτος το οποίο μετά το 1831 εξ αντικειμένου ελέγχεται από ξένους. Γι’ αυτό και πολλοί αναζητούν πλέον μια ειρηνική μη εμφύλια πολιτική επανάσταση η οποία θα επιφέρει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που θα μπορούσαν να δρομολογήσουν προσανατολισμό προς την Δημοκρατία / Πολιτική Ελευθερία / Εθνική Ανεξαρτησία και που θα διασφάλιζαν ποικιλοτρόπως ότι ο πολίτης θα καθίσταται ολοένα και περισσότερο εντολέας της εντολοδόχου και ανακλητής εξουσίας.

Όχι επαναστάσεις και όχι δημοκρατία

Συντομογραφικά εκτιμάται ότι μερικές διαγνώσεις των αιτίων είναι οι εξής:

Πρώτον, οι Έλληνες επαναστάτησαν έξη χρόνια μετά το Κογκρέσο των ηγεμονικών δυνάμεων στην Βιέννη το 1815 όταν αποφασίστηκε «όχι επαναστάσεις και όχι δημοκρατία». Η Ελληνική Επανάσταση αν και για εγγενείς λόγους ήταν αναπόφευκτη (επειδή αφορούσαν την αξίωση Ελευθερίας των Ελλήνων της διαχρονίας που διέθεταν υψηλή πολιτική υπόσταση), το στρατηγικό περιβάλλον ήταν δυσμενέστατο. Σχεδόν προδίκαζε το αποτέλεσμα, εξ ου και οι επιφυλάξεις του Καποδίστρια.

Δεύτερον, ο πολυσυλλεκτικός κόσμος των πόλεων και των κοινών του ελληνικού έθνους ήταν μεν εν πολλοίς δημοκρατικά οργανωμένος, ακόμη και κάτω από οθωμανική εξουσία, πλην οι υψηλής ανθρωπολογικής επαναστατημένοι Έλληνες που φιλοδοξούσαν την αναβίωση κάποιου είδους νέας ελληνικής οικουμένης των αυτεξούσιων πόλεων, εξ αντικειμένου δεν είχαν στρατηγική θέαση πέραν των δικών τους συνόρων.

Τρίτον, την θέαση αυτή την διέθεταν τα μέλη της ελληνικής αστικής τάξης της διασποράς και πρωτίστως ένας από τους μεγαλύτερους διπλωμάτες του σύγχρονου κόσμου, ο Ιωάννης Καποδίστριας. Δεν είναι τυχαίο ότι αφετηριακό κύριο μέλημα της ξενοκρατίας ήταν να εκδιώξει ή και διώξει την ελληνική αστική τάξη της διασποράς η οποία, αντίθετα με τους τοπικούς ηγέτες, γνώριζε καλύτερα τα ηγεμονικά κράτη.

Απουσία δημοκρατίας

Τέταρτον, η δολοφονία του Καποδίστρια συμβολίζει ένα άτυχο τερματισμό(;) των αξιώσεων ελευθερίας των Ελλήνων της διαχρονίας, την αποδυνάμωση ή και κατάργηση του τοπικού αυτεξούσιου των Κοινοτήτων (ο πρώτος νόμος των Βαυαρών) και έκτοτε δύο αιώνες μετά αβάσταχτη ξενοκρατία που κορυφώθηκε με τους εμφυλίους, τις έξωθεν υποκινημένες επταετείς χούντες και εσχάτως τα μέχρι στιγμής οκταετή ανελέητα και δολοφονικά μνημόνια ενός εξοντωτικού για κάθε κοινωνία-θύμα μεταμοντέρνου πολέμου.

Πέμπτον, απουσία δημοκρατίας, έλλειμμα ή εκμηδένιση της Εθνικής Ανεξαρτησίας και δρομολόγηση προϋποθέσεων πρακτικών ιδιωτείας αντί δημοκρατίας αφενός δημιούργησαν ένα κράτος εξ αντικειμένου μπάχαλο στερημένο δυνατοτήτων εσωτερικής αυτοδιάθεσης και δυνατοτήτων αυτόνομης εθνικής στρατηγικής.

Για να το πούμε διαφορετικά, οι σύγχρονοι Έλληνες είχαν μια πολύ ιδιόμορφη ιστορική διαδρομή. Επιχείρησαν δημιουργία δημοκρατικού κράτους σε μια ατυχή για αυτούς ιστορική στιγμή, με αποτέλεσμα να λυγίσουν και υποταχθούν κρατικά, κάτι που τους κατέστησε ποικιλοτρόπως τρωτούς σε ιδεολογίες και διεθνισμούς που όλοι έπρεπε να γνωρίζουμε ότι αποτελούσαν πάντα μεταμφιέσεις των ηγεμονικών αξιώσεων ισχύος κάθε ιστορικής συγκυρίας.

Πως αυτό αντιστρέφεται και πως συντελείται αναγέννηση του Ελληνικού πολιτικού πολιτισμού και των Ελληνικών παραδόσεων της Ελευθερίας και της Εθνικής Ανεξαρτησίας! Πολύ περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή των δύο τελευταίων αιώνων, αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα.

Έκτον, η ξενοκρατία, οι εμφύλιοι, το ιδεολογικό δηλητήριο (σ.γ.:αστική δημοκρατία της ζούγκλας ενάντια στην δικτατορία του προλεταριάτου των μαρξιστών) που μετατράπηκε σε εγγενή δομικό κομματικό διχασμό οχυρωμένο πίσω από αστεία ιδεολογήματα και θεωρήματα, το εξεζητημένα καλλιεργημένο  πνευματικό μπέρδεμα των νέων γενιών και η χειμαρρώδης εισβολή του εθνομηδενισμού τις τρεις τελευταίες δεκαετίες αναιρούν ή μειώνουν τις δυνατότητες κατάκτησης της πολιτικής ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.

Μεταρρυθμιστική πολιτική επανάσταση

Έβδομον, αναμφίβολα επειδή «θέλουμε δεν θέλουμε» οι νεοέλληνες είμαστε κληρονόμοι του οικουμενικού πολιτισμού και πολιτικών παραδόσεων της ελληνικότητας που αποτελούσαν και συνεχίζουν να αποτελούν τον άξονα του ανθρωποκεντρικού πολιτικού πολιτισμού της διαχρονίας, ίσως υπάρχουν ακόμη δυνατότητες να καταστεί το κράτος ανεξάρτητη δημοκρατικά οργανωμένη πολιτεία.

Όγδοον, εκτός του ότι μια μεταρρυθμιστική πολιτική επανάσταση που θα είναι δημοκρατικά προσανατολισμένη χρήζει να είναι ειρηνική και μη εμφύλια, απαιτείται να προηγηθεί μια πνευματική επανάσταση, ή καλύτερα αφύπνιση. «Εύκολη» κατά τα άλλα: Να διανεμηθούν δωρεάν τα αναιρετικά των ιδεολογιών / ιδεολογημάτων έργα του Αριστοτέλη και του Θουκυδίδη. Προσωπικά το πρότεινα δημόσια το 1990 όταν επέστρεψα στην Ελλάδα διδάσκοντας τον τελευταίο στο πανεπιστήμιο. Το αναφέρω γιατί οι αντιδράσεις τότε άφησαν τον υποφαινόμενο άφωνο. Αλλού αυτά είναι αυτονόητα εδώ αίτιο επιθέσεων και δολοφονιών χαρακτήρων.

Ένατον, τι λέμε βασικά; Λέμε ότι ο Έλληνας «μιας και θέλει δεν θέλει» είναι φορέας του πολιτισμού και των ελληνικών πολιτικών παραδόσεων, ενδέχεται «τυχόν» μεταρρύθμιση να διεγείρει τα ένστικτα αυτοσυντήρησης και να προσφέρει την δυνατότητα αναγέννησης της αυτεξούσιας πολιτικής παιδείας (όπως επί αιώνες έκαναν οι Έλληνες στις πόλεις και τα κοινά ανεξαρτήτως υπέρτερης εξουσίας). Με όρους μάλιστα των κορυφαίων προαναφερθέντων στοχαστών και των πολλών άλλων της κλασικής εποχής, και με ζητούμενο αφενός την δημοκρατική συγκρότηση και αφετέρου την σωστή κατανόηση των αξιωμάτων της διεθνούς πολιτικής.

Δέκατον, μια τέτοια εισροή στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι ενδέχεται να προσανατολίσει προς πολιτικό και στρατηγικό ορθολογισμό και να αποτινάξει ιδεολογίες, ιδεολογήματα, θεωρήματα, «δολοφονίες του πνεύματος» κάθε είδους, εθνομηδενιστικές επικοινωνιακές πρακτικές, διεθνισμούς και αφελείς  κοσμοπολιτισμούς. Να αντικρούσει επίσης κάθε άλλη παρωχημένη μοντερνιστική και μεταμοντέρνα πολιτική διαφθορά της σκέψης. Μόνο μια τέτοια εισροή γνήσιων πρωτογενών εννοιών της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας, εκτιμάται, μπορεί να αναστήσει τα δολοφονημένα ένστικτα και να ζωντανέψει τα υπαρξιακά θεμέλια της Ελληνικότητας, δηλαδή τον πολιτισμό και τις Ελληνικές πολιτικές παραδόσεις της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας.

Περί το Μακεδονικό

Αφορμή για τα πιο πάνω είναι όσα τους τελευταίους μήνες ακούγονται και γράφονται συχνά και από πολλούς περί το «Μακεδονικό». Για τον ρόλο επίσης των ηγεμονικών δυνάμεων και ιδιαίτερα των ΗΠΑ και της Ρωσίας σε στιγμές καταιγιστικών στρατηγικών ανακατατάξεων. Η Ελλάδα, εκτιμάται, εξελίσσεται σε πιόνι αυτών των στρατηγικών παιγνίων.

Ακόμη, απόγνωση προκαλεί σε κάθε λογικό και ορθολογιστή πολίτη ο βομβαρδισμός με αφορισμούς γύρω από παρωχημένες έννοιες όπως δεξιός, αριστερός, προοδευτικός και άλλα ενδιάμεσα συναφή συνθήματα με όρους και έννοιες κενές περιεχομένου. Με όρους και έννοιες επίσης που καταμαρτυρούν μια απελπιστική άγνοια της εδώ και αιώνες ανελέητης πάλης των ηγεμονικών δυνάμεων που αλλάζουν φίλους και εχθρούς, σύμμαχους και αντιπάλους όπως αλλάζουν πουκάμισα οι ηγέτες τους και που είτε «παλεύουν» είτε συναλλάσσονται τα περιφερειακά κράτη υποφέρουν (ιδιαίτερα τα απρόσεκτα κράτη).

Τέτοιες σκέψεις έρχονται τις τελευταίες μέρες του Σεπτεμβρίου 2018 όταν ενώ το παραμιλητό γύρω από τις «Πρέσπες» συνεχίζεται, ελάχιστοι φαίνεται να ευαισθητοποιούνται για τους πραγματικούς λόγους της στρατιάς ηγεμονικών ηγετών, αξιωματούχων και υπαλλήλων πηγαινοέρχονται ή στέλνουν μηνύματα στην πρώην επαρχία της Γιουγκοσλαβίας που αποκαλούν «Μακεδονία».

Επιπλέον, αυτό που πολλοί στα Σκόπια και στην Ελλάδα δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται είναι ότι με τις «Πρέσπες», μια δηλαδή συμφωνία που ολοφάνερα προκαλεί ντόμινο διαστροφών της ιστορικής αλήθειας με αναπόδραστες προεκτάσεις για την περιφέρειά μας, στήνεται το σκηνικό για μια από τις πολλές διενέξεις στις περιφέρειες. Διενέξεις που όπως πάντα ιστορικά ισχύει στον ανελέητο ηγεμονικό ανταγωνισμό, αποβλέπουν στην κατατριβή «φίλων» και «εχθρών» σύμφωνα με τις ανακατανομές ισχύος και συμφερόντων που τα στρατηγικά επιτελεία εκτιμούν ότι επέρχονται.

Επίσης, για μεταφορά βαρών σε καλά σχεδιασμένους ανταγωνισμούς, δημιουργία ετοιμόρροπων περιφερειακών δομών για έλεγχο κρατών και παραγωγικών πόρων και για γεωπολιτικές ανακατανομές σύμφωνα με συνδεδεμένους βραχυχρόνιους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στρατηγικούς σκοπούς και στρατηγικά σχέδια.

Αναβιώνουν σύνδρομα αυταρχισμού

Σε κάθε περίπτωση, δεν πρέπει πλέον να υπάρχει αμφιβολία: Οι βιαστικές και αυθαίρετες αποφάσεις για ιστορικά ζητήματα στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας και αύριο ίσως στο Κυπριακό –μιας και φαίνεται να επανέρχεται το δόγμα «η Κύπρος είναι μακριά και οι Έλληνες εκεί μπορούν να αυτοκτονήσουν (ΔΔΟ) και εμείς θα τους συμπαραστεκόμαστε σε αυτό» –, οδηγούν σε σοβαρό εσωτερικό διχασμό.

Ακόμη πιο ανησυχητικό αντί αποφασιστικής αποτρεπτικής στρατηγικής, ακούμε μουρμουρητά για «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης» που δεν αποκλείεται, πολύ σοβαρά μιλώντας μιας και τα παθήματα είναι πρόσφατα και οι πρωταγωνιστές οι ίδιοι ή μορφικά πανομοιότυποι, να δούμε και κανένα ζεϊμπέκικο.

Διαπιστώνεται επιπλέον, πως όποιος κάθεται στην καρέκλα εξουσίας δεν νοιώθει ότι πρέπει να λογοδοτεί στην κοινωνία. Αναβιώνουν σύνδρομα αυταρχισμού, δεσποτισμού και αυθαιρεσίας εγγενή σε κάθε αριστεροδεξιό διεθνιστικό δόγμα όταν φορείς νοιώθουν αυθεντίες και ολιγάρχες: Σε όσους επισημαίνουν ότι ο στρατηγικός ανορθολογισμός είναι επιβλαβής αντιτάσσεται αυταρχικά «είστε υπερπατριώτες και εγώ ο ελέω τρόικας εκάστοτε καρεκλοκένταυρος “έχω καθήκον” να προστατεύσω το κράτος “όπως εγώ νομίζω”».

Χλευάζοντας μάλιστα τους πολίτες όποτε διαμαρτύρονται και χαρακτηρίζοντας την κοινωνία ετερόκλητο όχλο. Διαστημική η απόσταση συγκρίνοντας με τον Μεγάλο Περικλή, ο οποίος εκεί στο βήμα του Δήμου νοιώθοντας εντολοδόχος των πολιτών νυχθημερόν πάσχιζε με επιχειρήματα να πείσει τους εντολείς του για κάθε απόφασή του. Αν και η ελπίδα είναι σπάταλη ας ελπίσουμε πως δεν πιάσαμε ακόμη πάτο.

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

28/9/18

Πηγή: SLpress

http://www.dromosanoixtos.gr/2018/09/blog-post_95.html

Ένα από τα πολλά θύματα αυτής της δαιμονοποιημένης κοινωνίας ο Ζαχαρίας Κωστόπουλος

Ο Ζακ Κωστόπουλος είναι ο άντρας που έπεσε νεκρός μετά την απόπειρά του να ληστέψει (μάλλον να καταφύγει σε μέρος ασφαλές προσπαθούσε ο καημένος γιατί κάποιοι προφανώς ναρκοέμποροι, τον απειλούσαν) ένα κοσμηματοπωλείο στην Ομόνοια.

Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος έκανε την ακόλουθη ανάρτηση για τον θάνατο του 33χρονου:

«Αυτή η ψυχάρα, αυτός ο αλήτης, αυτός ο γλυκός φίλος μας, φτιαγμένος, μπήκε(πρώτη φορά στη ζωή του) να κλέψει το κοσμηματοπωλείο στην Ομόνοια (ναι αυτό που βλέπετε στις ειδήσεις)… Η βασανισμένη, η γενναία, η γλυκιά, η σκληρή ψυχούλα του, στην κρίση του κάθε αναμάρτητου. Δεν θα συνέλθουμε και θα σ αγαπάμε Ζακ μου» 

Ο άνδρας εισέβαλε στο κατάστημα χρυσαφικών του κέντρου κρατώντας στο χέρι ένα μαχαίρι (που όμως δεν έφερε τα αποτυπώματά του)  για να το ληστέψει. Φαίνεται να εγκλωβίζεται και στη συνέχεια στην προσπάθεια του να ξεφύγει, αρχικά αρπάζει έναν πυροσβεστήρα και στη συνέχεια, αφού δεν μπορεί να βγει, (ήταν εμφανές πως βρισκόταν υπό την επίδραση ναρκωτικών από την αστάθεια του βαδίσματος και τις αδέξιες κινήσεις απεγκλώβισης που έκανε στο βίντεο) σπάει τη βιτρίνα και “βουτάει” μέσα από τα τζάμια στο δρόμο.

Εκεί όμως ο ιδιοκτήτης του κοσμηματοπωλείου και κάποιοι άλλοι άντρες του επιτίθενται χτυπώντας τον αλύπητα ενώ εκείνος βρισκόταν πανικόβλητος σαν τρομαγμένο ζωάκι που προσπαθεί να διαφύγει της μανίας των διωκτών του) ανάμεέσα στα σπασμένα τζάμια. Λίγα λεπτά αργότερα με την παρέμβαση κάποιου τρίτου και της αστυνομίας άφησε την τελευταία του πνοή.  

Να σημειωθεί ότι σε βάρος του ιδιοκτήτη του κοσμηματοπωλείου ασκήθηκε δίωξη

Είμαστε και λόγω της ψυχιατρικής μας εκπαίδευσης και το έχουμε πολλάκις αναφέρει εναντίον της ομοφυλοφιλίας και κάθε παρέκκλισης και αν θέλετε διαστροφικής σεξουαλικής συμπεριφοράς. Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι η ομοφυλοφιλία είναι μια διαταραγμένη επίκτητη συμπεριφορά. Δεν αναφερόμαστε εδώ στην διαταραχή της σεξουαλικής ταυτότητας (sexual identity disorder κατά το DSM = Διαγνωστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Νόσων) αλλά οι περισσότερες διαταραχές της σεξουαλικής συμπεριφοράς είναι αποτέλεσμα επίκτητης επίδρασης, οφειλόμενες στο διαταραγμένο περιβάλλον που τα παιδιά γίνονται δ υ σ τ υ χ ώ ς μάρτυρες στην κυριολεξία και με την νομική έννοια του όρου μάρτυρες, αν όχι θύματα, λανθασμένων επιθλογών και συμπεριφορών των γονέων και άλλων σεξουαλικά διαταραγμένων ενηλίκων.[1]

Δεν αναφερόμαστε επίσης στις ηθικές επιταγές και τις εντολές της θρησκείας και το πιστεύω του κάθε Έλληνα. Μπορεί η ορθόδοξη αντίληψη να απαγορεύει την αρσενοκοιτία και τις λεσβιακές σχέσεις αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει ανεκτίμητη αξία η ψυχή του κάθε ανθρώπου, και δεν πρέπει να της οφείλουμε τον ύψιστο σεβασμό. Ανεξάρτητα από επιθετικούς προσδιορισμούς, σεξουαλικού τύπου συμπεριφορές έστω διαφορετικές από τις δικές μας, από προκαταλήψεις από διαφορετικές προς τις δικές μας αντιλήψεις και γνώμες.

Ο ζακ ήταν, είναι και θα παραμείνει στη μνήμη μας σαν Έλληνας, αδελφός που τον αδικήσαμε και τονν ξεπαστρέψαμε σε μια κοινωνία που για πρώτη φορά λόφω των μεταναστών και της τεράστιας διάδοσης των ναρκωτικών γίνεται κάθε μέρα και πιο βίαιη, πιομ οργίλη, πιο ανασφαλής και ξεσπάει τον θυμό της επί δικαίων και αδίκων. Ιδιαίτερα στα πιο αδύναμα μέλη της που αδυνατούν ακπομη και τον εαυτό τους να προστατέψουν.

Είναι δυνατόν ημέρα μεσημέρι, ο Ζακ να μπήκε στο κατάστημα για να κλέψει την ώρα που ο ιδιοκτήτης του πήγε να αγοράσει εφημερίδα από το διπλανό περίπτερο; Προστασία ήθελε από μια κοινωνία που συνεχώς τον απέρριπτε και τον αποδοκίμαζε για ό,τι ήταν κι αυτός προσπαθούσε να συνέρθει από την  διαρκή κακοποίηση που υφίστατο σαν μέλος της ΛΟΑΤΚΙ.

Σκεφτείται αυτό μόνο, τώρα θα σκοτώνουμε και τα αδέρφια μας τους τοξικομανείς ή ομοφυλόφιλους, ή ακόμη τους αγιάννηδες που κλεβουν γιατί πεινούν ένα καρβέλι ψωμί; 

Εκεί μας έφτασε το κλείσιμο του καθενός μας στον εαυτούλη του. Αυτοί δεν είναι παιδιά του Θεού, Έλληνες και αδέλφια μας πατριώτες;

ΜΕ ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΛΕΙΜΜΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΕΡΝΕΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΑΣ. ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ! Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΦΩΤΙΣΕΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΧΑΛΙ ΜΑΣ!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ

Ποιο είναι το ΛΟΑΤΚΙ;

 Ένα  σωματείο, που ονομάζεται «Δράση Αστυνομικών για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου» εγκρίθηκε από το Ειρηνοδικείο Αθηνών

Το πρώτο σωματείο για την υποστήριξη των δικαιωμάτων των Ελλήνων ΛΟΑΤΚΙ  (λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφισεξουαλικοί, τρανς, κουήρ, ίντερσεξ) αστυνομικών είναι γεγονός. Με πρόσφατη απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών εγκρίθηκε το καταστατικό του σωματείου με επωνυμία «Δράση Αστυνομικών για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου», με τον αντίστοιχο τίτλο του στην αγγλική να είναι «Police Action for Human Rights».

Οι δράσεις του σωματείου

Το νεοϊδρυθέν σωματείο περιλαμβάνει δύο ειδικότερα τμήματα με συγκεκριμένες δράσεις: α) Τμήμα Δικαιωμάτων ΛΟΑΤΚΙ Αστυνομικών με την επωνυμία “LGBT POLICE ACTION” και β)Τμήμα Δικαιωμάτων Γυναικών Αστυνομικών. Οι θεμελιώδεις αρχές και οι σκοποί του σωματείου είναι οι ακόλουθοι:

«1. Η προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η κατάργηση των Διακρίσεων, η διασφάλιση της τήρησης της αρχής της Ίσης Μεταχείρισης και η καταπολέμηση του Ρατσισμού.

2. Η προώθηση και υποστήριξη της Ισονομίας, Ισότητας και της Ίσης μεταχείρισης των Αστυνομικών, ανεξάρτητα από το φύλο, την φυλή, την εθνική – εθνοτική καταγωγή, το θρήσκευμα, την κατάσταση υγείας, την ηλικία, την οικογενειακή ή κοινωνική κατάσταση, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου, τα χαρακτηριστικά φύλου, καθώς και η κατάργηση όλων των Διακρίσεων με βάση τους ανωτέρω λόγους ίσης μεταχείρισης, σύμφωνα με τις αρχές που προκύπτουν από το Ελληνικό Σύνταγμα, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

3. Η κατάργηση των Προκαταλήψεων σχετικά με την ιδιότητα της/του Αστυνομικού από τους Πολίτες και αντίστροφα.

4. Η ανάπτυξη αλληλεγγύης μεταξύ Αστυνομικών και ομοφυλόφιλων, αμφιφυλόφιλων, μεσοφυλικών και διεμφυλικών ατόμων.

5. Η διασύνδεση των σχετικών εγχώριων δράσεων με αντίστοιχες του εξωτερικού καθώς και με άλλες μη κυβερνητικές εγχώριες οργανώσεις με δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

6. Η συμμετοχή του Σωματείου ως μέλος πανευρωπαϊκών ή και διεθνών οργανώσεων με συναφείς σκοπούς».

Τι αναφέρει η απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών

Όσον αφορά στο σκεπτικό της απόφασης του Ειρηνοδικείου Αθηνών, το δικαστήριο, που είχε απορρίψει προ μηνών ΛΟΑΤΚΙ καταστατικό, δέχθηκε ότι η προώθηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου όπως και η προώθηση της αλληλεγγύης ανάμεσα σε αστυνομικούς και ΛΟΑΤΚΙ πρόσωπα είναι ένας νόμιμος στόχος βασισμένος στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και στο Σύνταγμα, χωρίς να θίγονται τα χρηστά ήθη και η δημόσια τάξη. 

Η ανάρτηση αυτής της διακήρυξης, απόφασης του Ειρηνοδικείου Αθηνών  έγινε στις 31/5/2018

Προς επίρρωσιν των όσων είπαμε στην αμέσως προηγούμενη ανάρτησή μας ότι η βαριά ανάσα του Μεγάλου Αδελφού ήδη γίνεται αισθητή στον τράχηλο των πλανητικών σκλάβων όπως οι περισσότεροι από εμάς, σας δίνουμε μια ακόμη ευκαιρία να σκεφτείτε πως να αντιμετωπίσετε αυτού του είδους την παγκόσμια υποταγή των πληβείων που δεν σκέπτονται αλλά αρκούνται να υπακούουν σε όσα μεθοδεύει η ελίτ με το πρέσχημα του εκσυγχρονισμού. Μην μιλάς ζώον βόσκησε άχυρα και κατανάλωνε πλουτίζοντάς μας!

Ο πελάτης ψωνίζει από τα ράφια ό,τι θέλει και μετά βγαίνει από το κατάστημα σαν…κύριος, χωρίς να στηθεί σε κάποια ουρά, αφού δεν υπάρχουν καθόλου ταμεία. Οι κάμερες κατέγραφαν κάθε κίνησή του όσο ψώνιζε και η χρέωσή του γίνεται αυτόματα στο ηλεκτρονικό «πορτοφόλι» και στην ηλεκτρονική πιστωτική κάρτα του κινητού τηλεφώνου του, την ώρα της εξόδου του από το κατάστημα.Έτσι ψωνίζουν από σήμερα (Δευτέρα 22 Ιανουαρίου) οι πελάτες του αυτοματοποιημένου καταστήματος Amazon Go, που ανοίγει σήμερα τις πόρτες του στο Σιάτλ των ΗΠΑ, μετά από ένα έτος δοκιμών με τη συμμετοχή μόνο εργαζομένων της Amazon. Μολονότι το κατάστημα είναι «πανέξυπνο», οι πελάτες δεν βλέπουν κάποια αισθητή διαφορά σε σχέση με τα συμβατικά καταστήματα, αν εξαιρέσει κανείς την ανυπαρξία ταμείων. Το πείραμα της Amazon, της μεγαλύτερης διεθνώς εταιρείας λιανικού εμπορίου, αναμένεται να έχει μελλοντικά σοβαρό αντίκτυπο στο λιανικό εμπόριο σε όλο τον κόσμο. Μετά τις ηλεκτρονικές συναλλαγές μέσω διαδικτύου, έρχεται η ώρα και τα φυσικά ψώνια να διευκολυνθούν μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας. Ασφαλώς δεν είναι ένα κατάστημα για όσους απεχθάνονται τον «Μεγάλο Αδελφό» και εκείνους που ανατριχιάζουν στην ιδέα ότι όχι ένα αόρατο μάτι, αλλά πολλά τέτοια μάτια τούς παρακολουθούν συνεχώς. Βάλε κι εσύ ένα τσιπάκι σαν τα σκυλιά και τα πρόβατα, τώρα μπορείς! Οι «έξυπνες» κάμερες με υπολογιστική όραση και οι ηλεκτρονικοί αισθητήρες με τεχνητή νοημοσύνη καταγράφουν κάθε βήμα του πελάτη από τη στιγμή που μπαίνει στο κατάστημα ως τη στιγμή που βγαίνει. Το «έξυπνο» κατάστημα, ένα μικρό σούπερ-μάρκετ που έχει έκταση 167 τετραγωνικών μέτρων, μαθαίνει αμέσως τι σηκώνει από το ράφι ο πελάτης για να το βάλει στο καλάθι του, τι βάζει πίσω γιατί άλλαξε γνώμη, ακόμη και πόσο ζυγίζουν τα είδη, χάρη σε ειδικές αυτόματες ζυγαριές πάνω στα ράφια. Για να γίνει η χρέωση κατά την έξοδο, ο πελάτης πρέπει, προτού αρχίσει τα ψώνια του, να έχει «κατεβάσει» στο κινητό τηλέφωνό του την ειδική εφαρμογή της Amazon Go. Η Amazon δεν έχει αποκαλύψει ακόμη αν και πότε θα ανοίξει νέα καταστήματα Go και σε ποιες τοποθεσίες. Διευκρίνισε πάντως ότι προς το παρόν δεν σκοπεύει να εφαρμόσει τη νέα αυτοματοποιημένη τεχνολογία στα μεγαλύτερα και πιο πολύπλοκα καταστήματα της αλυσίδας σούπερ-μάρκετ Whole Foods, την οποία εξαγόρασε αντί 13,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων το 2017. Αν και η αντιπρόεδρος του Amazon Go Τζιάνα Πουερίνι δήλωσε ότι το νέο κατάστημα δούλεψε μια χαρά κατά την πιλοτική περίοδό του, η νέα αυτοματοποιημένη τεχνολογία έχει και τις δυσκολίες της. Όπως έδειξαν τα τεστ, σύμφωνα με πληροφορίες του πρακτορείου Ρόιτερς, το κατ’ εξοχήν πρόβλημα δημιουργούν τα μικρά παιδιά που συχνά μετακινούν πράγματα από το ένα ράφι στο άλλο, σε λάθος θέσεις, μπερδεύοντας τις κάμερες και τους αισθητήρες!

protothema.gr

Posted: 22 Jan 2018

Όλα τα καλά νέα μας έρχονται από την Αμερικάνικη Ήπειρο. Τη χώρα της υποτιθέμενης ελαυθερίας του λόγου και της Δημοκρατίας. Ε, φυσικά μετά την πτώση του αντίπαλου δέους δείχνει τα πραγματικά της σαρκοφάγα δόντια. Δεν φτάνουν οι αγορές και οι τράπεζες που μας έχουν σκλαβώσει οικονομικά και στενάζει πλανητικά ο μέσος πολίτης.

Δεν έχει σημασία ότι όλοι μας έχουμε γίνει έρμαια των φαρμακευτικών εταιρειών που καθορίζουν αυτές τι είναι τι καλλίτερο για την θεραπεία των ασθενειών που ο καταστροφικός τρόοπος ζωής μας προκαλεί, συχνά παρά τις ιατρικές ενδείξεις ή προτάσεις, γιατί έτσι τις συμφέρει.

Ούτε μετράει ότι ενώ τα καύσιμα, η ενέργεια, μπορούν να τροποποιηθούν ώστε η εναλλακτικές πηγές ενέργειας να οδηγήσουν σε οικολογικές αλλαγές που θα επηρεάσουν προς το καλλίτερο το φαινόμενο του θερμοκηπίου και το παγκόσμιο κλίμα που καταρρέει, παρά τις φωνές των ειδικών, εμείς εξακολουθούμε να είμαστε σκλάβοι των μεγαλοεταιρειών πετρελαίου.

Σειρά έχει το διαδίκτυο, και ὀπως έχουμε πει με τη μέθοδο του Overton’s window 1) unthinkable, 2)radical, 3) acceptable, 4)sensible, 5)popular, 6)policy θα μας το φέρουν κυβερνήσεις με πρώτες τις ΗΠΑ, τα ΜΜΕ και τα παπαγαλάκια του δυτικού κόσμου, όπως η αψήφιστη ληστοσυμμορία της Κομμισιόν, (η υπερφίαλη Ευρωπαϊκή Επιτροπή) ότι για χάρη μας και για την ασφάλειά μας από τους υποτιθέμενους τρομοκράτες του διαδικτύου, καλόν είναι ο Μεγάλος Αδεφρός να ελέγχει φατσοβιβλία, (facebook) ιστοσελίδες, blogs και ό,τι άλλο ξεφεύγει από τον έλεγχό του και μπορεί να σκάβει υπονομευτικά τα ανήθικα παγκοσμιοποιητικά σχέδια της ελίτ που μας κυβερνάει.

Η τέχνη και δη ο κινηματογράφος προηγείται αυτού του θανατηφόρου εναγκαλισμού που θα μας στερήσει και την τελευταία Όαση ελευθερίας που μας έχει απομείνει· το διαδίκτυο. Στο φίλμ «Πολύ σκληρός για να πεθάνει»με τον Μπρους Ουίλλις, υπάρχει ο ανάλγητος Χάκερ ο οποίος καταστρέφει και αδρανοποιεί μέσα από ένα λαπ τοπ όλες τις Δημόσιες Υπηρεσίες, τα κρυπτογραφημένα αρχεία των Υπηρεσιών Ασφαλείας των ΗΠΑ κ.λπ. Ήδη ο θεατής αρχίζει να μπαίνει στο νόημα, «για την ασφάλειά σου θα στερηθείς της ελευθερία σου». Όλα αυτά γίνονται για σένα ανθρωπάκο, «για να πεθάνεις ήσυχα και ειρηνικά στο κρεβάτι σου και όχι ηρωϊκά, αντιδρώντας στο σύστημα και θέτοντας σε κίνδυνο την παγκόσμια Ελίτ.

Για τους τρόπους αντιμετώπισης της νέας ερχόμενης επικοινωνιακής λαίλαπας θα αφήσουμε εσάς να μας στείλετε τη δική σας γνώμη, τις δικές σας απόψεις  για την αντιμετώπιση της δικτατορίας του διαδικτύου και αθροιστικά θα σας παρουσιάσουμε τη δική μας λύση. Το γκρουπ του Avaaz όμως έχει ήδη επιστρατεύσει ανά τον κόσμο τους φίλους του ενημερώνοιντας όλους μας, για τον ολέθριο κίνδυνο που ελλοχεύει.

Μόνο έτσι θα επιζήσουμε ενάντια στην Παγκοσμιοποίηση ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ θα έχουμε το κουράγιο να κάνουμε το θαύμα; Εμείς οι Έλληνες με παράδοση στη Διχόνοια.

Το παράδειγμα, και πάλι το δίνει η Δυτική Αυτοκρατορία η οποία σημειωτέον θεμελιώθηκε σε ένα μεγαλειώδες Σύνταγμα από τους ελεύθερους δημοκράτες πατέρες της πρώτης Εθνοισυνέλευσης των οποίων τα κόκαλα τα ακούω εδώ και κάτι χρόνια να κροταλίζουν…!

Γιώργος Ευαγγελάτος

Από τη Δευτέρα 1^η Οκτώβρη 20 ειδικοί, στελέχη του Facebook, θα επανδρώσουν την εικονιζόμενη στη φωτογραφία αίθουσα στα κεντρικά γραφεία της εταιρείας στην Καλιφόρνια –την οποία ονόμασαν «Αίθουσα Πολέμου». Με ποιους θα πολεμούν οι 20 γενναίοι; Υποστηριζόμενοι από 300 ακόμη ειδικούς, θα έχουν ως στόχο την «προστασία των εκλογικών διαδικασιών στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο από την παραπληροφόρηση και τις ψευδείς αναρτήσεις».

Ποιοι επιχειρούν να επηρεάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα με τέτοιους απεχθείς τρόπους; Μα, φυσικά, οι Κακοί: βασικά οι Ρώσοι, αλλά και οι Ιρανοί, οι Κινέζοι και πάει λέγοντας. Αυτοί, λέει, διασπείρουν «διχαστικές αναρτήσεις» με σκοπό «να χειραγωγήσουν τους πολίτες». Γι’ αυτό και, πέραν των 20+300, που θα αποτελούν το… Γενικό Επιτελείο, το Facebook έχει προσλάβει χιλιάδες ακόμη ανθρώπους που ψάχνουν «ακραίους», τους καταγράφουν, ενίοτε τους… παγώνουν, ή και τους σβήνουν μια κι έξω.

Οι Κακοί πάντως προσαρμόζονται: όπως λέει η κυρία Μοριούτσι, «δεν διασπείρουν πλέον ψευδείς ειδήσεις, αλλά επαναλαμβάνουν και υπερτονίζουν υπαρκτές ιστορίες που προσελκύουν φανατικά ακροατήρια». Να, ας πούμε, τις δολοφονίες Παλαιστινίων αμάχων από τον ισραηλινό στρατό κατοχής. Εντάξει, «χάνουν τη ζωή τους» (όχι και «δολοφονούνται»!), το ‘γραψες, φτάνει. Αλλιώς… delete.

Από την πλευρά του ο επικεφαλής της Αίθουσας Πολέμου, ο κ. Τσακραμπάρτι, λέει ότι τώρα προετοιμάζονται να αποκλείσουν τυχόν «κακόβουλη προπαγάνδα» στις επικείμενες προεδρικές εκλογές της Βραζιλίας. Πράγματι, δεν είναι κακόβουλο να αποκαλεί κανείς τον απερχόμενο φιλοδυτικό πρόεδρο Τεμέρ «πραξικοπηματία» και «διεφθαρμένο»; Άρα, τέλος το πάρτι για τους «πράκτορες του Κρεμλίνου που χειραγωγούσαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διασπείροντας εμπρηστικά μηνύματα στους ψηφοφόρους». Αναλαμβάνει η Αίθουσα Πολέμου, με σύστημα «Ψεκάστε-Σκουπίστε-Τελειώσατε»!

Αλλά, θα πει κανείς, αυτά γίνονται στη μακρινή Αμερική. Εδώ στη Γηραιά Ήπειρο είμαστε πιο ανεκτικοί, πιο φιλελεύθεροι. Οπωσδήποτε θα το συζητούσαμε, αν… Αν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που ξέρει καλά να κουνάει το δάχτυλο στους τριτοκοσμικούς, δεν είχε υιοθετήσει τις δρακόντειες προτάσεις της Κομισιόν περί «παράνομου περιεχομένου και προστασίας του κοπιράιτ» στο ίντερνετ, η οποία τώρα πήρε αέρα και προτείνει και «νέους κανόνες για την αφαίρεση τρομοκρατικού περιεχομένου από το Διαδίκτυο». Φυσικά, το «τρομοκρατικό περιεχόμενο» κατά την Κομισιόν είναι… ευρύχωρο: περιλαμβάνει τους Παλαιστίνιους (PFLP και Χαμάς), τη Χεζμπολά, το Κ.Κ. Φιλιππίνων, το κουρδικό ΡΚΚ κ.ο.κ., αλλά και κινήματα που ασκούν πολιτική ανυπακοή, καταλαμβάνουν δημόσια κτίρια κ.λπ. Προσεχώς, όποιος τους αβαντάρει, θα εξαφανίζεται – διαδικτυακά μόνο, για την ώρα…

Πηγή: e-dromos.gr

September 25, 201

http://www.dromosanoixtos.gr/2018/09/blog-post_69.html

Ο ορισμός του ηγέτη τύραννου

Πρόκειται για έναν  ναρκισσιστή «κοινωνιοπαθή» χαρακτήρα που έχει μία εξαιρετικά μεγαλοπρεπή άποψη για τον εαυτό του, πιστεύοντας ότι είναι υπεράνω όλων των κανόνων μίας κοινωνίας – ότι δεν δεσμεύεται δηλαδή από εκείνους τους κανονισμούς που ισχύουν για τους υπόλοιπους ανθρώπους, επειδή είναι ανώτερο ον.

Αποκάλυψη της προσωπικότητας που κρύβει από τα μάτια των άλλων ο τύραννος

«Είναι πεπεισμένος πως μπορούν να τον καταλάβουν μόνο οι σημαντικοί, υψηλού επιπέδου και κοινωνικής καταξίωσης άνθρωποι – οπότε είναι υποχρεωμένος να επιλέξει την καριέρα ενός φημισμένου πολιτικού, κάνοντας πράγματα, ακόμη και εγκληματικά, που δεν θα έκανε κανένας άλλος, απλά και μόνο για την ενίσχυση της φήμης του» (πηγή).

Ένα σημαντικό ερώτημα που απασχολεί πολλούς ανθρώπους είναι το πώς κυριαρχούν οι τύραννοι στις κοινωνίες – όπου για να κατανοήσει κανείς πώς τις ελέγχουν, για να είναι σε θέση να κυριαρχήσουν, οφείλει να εξετάσει τον τρόπο της λειτουργίας του μυαλού τους που διαφέρει συνήθως από αυτό των υπολοίπων. Σε κάθε περίπτωση, οι τύραννοι είναι ψυχολογικά διαταραγμένοι χαρακτήρες σε τέτοιο βαθμό που είναι δύσκολο να καταταχθούν στους ανθρώπους – ενώ πάσχουν από ναρκισσισμό και κοινωνιοπάθεια (narcissism & sociopathy) μαζί, με αποτέλεσμα να καθορίζουν αυτοί οι δύο παράγοντες γενικότερα τη συμπεριφορά τους.

Ο ναρκισσισμός

Όσον αφορά εν πρώτοις το ναρκισσισμό, τα βασικά χαρακτηριστικά του είναι τα εξής (πηγή):

(1)  Έχει μία «μεγαλοπρεπή αίσθηση» της σημασίας του εαυτού του – για παράδειγμα, υπερβάλλει σε σχέση με την αποδοτικότητα και με τα ταλέντα του ενώ αναμένει, χωρίς να έχει τις αντίστοιχες ικανότητες, να αναγνωρισθεί ως ανώτερος.

(2)  Φαντασιώνεται απεριόριστη επιτυχία, δύναμη, λάμψη, ομορφιά ή την ιδανική αγάπη για το άτομο του.

(3)  Πιστεύει για τον εαυτό του πως είναι ιδιαίτερος και μοναδικός, πως γίνεται κατανοητός μόνο από άλλα ιδιαίτερα ή φημισμένα πρόσωπα (ή Θεσμούς), ενώ μπορεί να συναναστραφεί μόνο με αυτά.

(4)  Απαιτεί τον υπερβολικό θαυμασμό των άλλων.

(5)  Αναζητάει σε καθημερινή βάση πάρα πολλά πράγματα – γεγονός που σημαίνει πως έχει υπερβολικές «προσμονές», όσον αφορά την ιδιαίτερη αντιμετώπιση του, ενώ περιμένει  μία αυτόματη ανταπόκριση στις ανάγκες ή στις δικές του «αναμονές».

(6)  Είναι «εκμεταλλευτικός» στις ανθρώπινες σχέσεις – δηλαδή, επιδιώκει μονόπλευρα οφέλη από τους άλλους, για να επιτύχει τους δικούς του στόχους.

(7) Έχει ελλειμματική «εμπάθεια», «ενσυναίσθηση» καλύτερα: απλούστερα, δεν θέλει να αναγνωρίσει τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων, ή να «ταυτοποιηθεί» με αυτούς.

(8)  Είναι πολύ συχνά ζηλόφθονος, όσον αφορά τους άλλους ή πιστεύει πως οι άλλοι τον ζηλεύουν.

(9)  Δείχνει μία αλαζονική, υπεροπτική συμπεριφορά ή στάση.

Η κοινωνιοπάθεια

Όσον αφορά τώρα την «κοινωνιοπάθεια» ή πιο σωστά την αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας (πηγή), έχει σχέση με άτομα που δεν είναι ικανά να συναισθάνονται τους συνανθρώπους τους, να μπαίνουν στη θέση τους και να αναλαμβάνουν ευθύνες για τις πράξεις τους.

Πρόκειται για μια από τις συχνές ψυχικές ασθένειες που όμως, παρά την εξάπλωσή της (περίπου στο 4% του πληθυσμού), δεν είναι γνωστή ευρέως. Γίνονται γνωστοί μόνο κάποιοι ακραίως βίαιοι κοινωνιοπαθείς (= ψυχοπαθητικές προσωπικότητες) που περνούν στη συνείδηση των ανθρώπων ως δολοφόνοι, τύραννοι ή σαν την προσωποποίηση του κακού – ενώ τα βασικά χαρακτηριστικά τους είναι τα εξής:

(1) Έλλειψη συνείδησης:  Ένας κοινωνιοπαθής δεν έχει συνείδηση. Όταν δεν υπάρχει συνείδηση οι συνάνθρωποι γίνονται ξαφνικά κάτι το ουδέτερο – ένα αντικείμενο, με το οποίο μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε, χωρίς να νιώθουμε τύψεις, ενοχές ή ντροπή. Ο συγκεκριμένος χαρακτήρας δεν ντρέπεται όταν λειτουργεί εγωιστικά και δεν έχει τύψεις επειδή ζει εις βάρος των άλλων ή επειδή συμπεριφέρεται ανήθικα – ενώ παραμένει απαθής ακόμα και όταν βλέπει τις μεγαλύτερες καταστροφές γύρω του.

Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι σε θέση να ξεχωρίζει ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Η διαφορά αυτή όμως δεν έχει καμία επίδραση στη συμπεριφορά του και δεν τον αγγίζει συναισθηματικά – ενώ οι δεσμοί του με τους συνανθρώπους του είναι καθαρά νοητικής και όχι συναισθηματικής φύσης, όπως στους περισσότερους ανθρώπους.

(2) Γοητεία: Είναι αρχικά γοητευτικός, δείχνει πολύ κοινωνικός, πολύπλευρος και σε κάνει, εάν θέλει να σε κατακτήσει, να πιστεύεις ότι είστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλο. Θέτει σωστές ερωτήσεις και δίνει την εντύπωση ενός χαρούμενου, αξιαγάπητου και ενδιαφέροντος ανθρώπου. Διηγείται ιστορίες για το ένδοξο παρελθόν του και για τα κατορθώματά του. Ξέρει να χειραγωγεί ανθρώπους έτσι ώστε να πετύχει αυτό που στοχεύει. Στόχος του είναι η νίκη και ο πλήρης έλεγχος άλλων ανθρώπων. Για αυτόν τον λόγο μπορεί να μιμηθεί συναισθήματα, να γελάει για παράδειγμα και να αφήνει τους άλλους να πιστεύουν ότι είναι ανέμελος και χαρούμενος.

Αργότερα, όταν πετύχει το στόχο του, γίνεται απρόβλεπτος και προκαλεί στον άλλον συναισθήματα φόβου. Παρόλο που προτρέπει ανθρώπους να κάνουν ασυνήθιστα για αυτούς πράγματα, που πολλές φορές μπορεί να αποβούν και μοιραία, δεν αναλαμβάνει ποτέ τις ευθύνες του. Αυτός είναι ο «σαγηνευτικός» αυθορμητισμός των κοινωνιοπαθών. Όταν κάτι πάει στραβά κατηγορεί τους άλλους για όσα συμβαίνουν. Η ανάληψη ευθυνών είναι κάτι ξένο για έναν κοινωνιοπαθή. Είναι κάτι που αφήνει στους άλλους να το διεκπεραιώσουν «τυφλά» για να επωμιστεί πολλές φορές αυτός τα οφέλη, ενώ είναι ικανός να πληγώσει τους συνανθρώπους του, ώσπου να καταφέρει να πετύχει το στόχο του.

(3) Ευφυΐα: Πολλοί κοινωνιοπαθείς είναι ιδιαίτερα ευφυείς, εύγλωττοι, ετοιμόλογοι, με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Φέρουν ακαδημαϊκούς τίτλους (κάποιες φορές πλαστούς) δίχως να έχουν πασχίσει για αυτούς ιδιαίτερα. Κάποιοι έχουν μάλιστα την ικανότητα να σκέφτονται πολύ γρηγορότερα από άλλους ανθρώπους. Χρησιμοποιούν όμως την ευφυΐα τους για να πληγώσουν ή να χειραγωγήσουν άλλους ανθρώπους. Για αυτόν τον σκοπό είναι ικανοί να επιστρατεύσουν όλη τους την ευφυΐα.

(4) Ανταλλαγή βλεμμάτων: Κοιτάζουν τους άλλους συνεχώς στα μάτια, επειδή με τον τρόπο αυτό επιδιώκουν να τους επιβληθούν.

(5) Ψευτιά: Είναι αναξιόπιστος χαρακτήρας και λέει με μεγάλη ευκολία ψέματα. Όταν αυτά αποκαλυφθούν αισθάνεται άβολα και όταν κάποιος τον φέρνει αντιμέτωπο με την αλήθεια είτε θα αλλάξει θέμα, είτε θα κατηγορήσει έναν άλλο, είτε, αν τον πιέσεις πολύ, θα εξοργιστεί και θα του υποδείξει τα δικά του μειονεκτήματα, κατηγορώντας τον για όλα. Πάντως είναι μάλλον απίθανο να παραδεχτεί ότι ψεύδεται. Πολλές φορές προσεγγίζει τους ανθρώπους και τους ζητάει να κρατήσουν εχεμύθεια για το «μυστικό» που τους εκμυστηρεύτηκε, παρουσιάζοντάς το σαν κάτι πολύ σημαντικό. Ακόμα και για το παρελθόν τους ψεύδονται οι κοινωνιοπαθείς, ενώ πολλές φορές πιστεύουν ότι τα ψέματα τους είναι μέρος της πραγματικότητας.

(6) Χειραγώγηση: Χειραγωγεί τους άλλους ώστε να του δώσουν αυτό που θέλει. Κατανοεί πολύ γρήγορα τις αδυναμίες άλλων ανθρώπων και ξέρει να τις χρησιμοποιεί. Για αυτό το λόγο αισθάνεται καλά με απλούς και ψυχικά αδύναμους ανθρώπους. Παρακολουθεί τη συμπεριφορά άλλων ανθρώπων και χρησιμοποιεί τις αδυναμίες τους για να πετύχει τους στόχους του. Τις περισσότερες φορές δεν έχει πραγματικές φιλίες και σταθερούς δεσμούς με άλλους ανθρώπους.

(7) Εγωκεντρισμός: Ο κοινωνιοπαθής είναι εγωκεντρικός, αδυνατεί να κατανοήσει τα συναισθήματα των άλλων και να δημιουργήσει ουσιαστικούς συναισθηματικούς δεσμούς μαζί τους. Έχει συχνά την απατηλή ιδέα ότι είναι ο πιο εύστροφος άνθρωπος του κόσμου για αυτό και προσδοκά μεγαλεία, χωρίς να καταβάλει ιδιαίτερες προσπάθειες – ενώ ενδιαφέρεται περισσότερο να μιλάει αυτός και οι άλλοι για τον ίδιο, παρά να ακούει τους άλλους και τα προβλήματά τους. Η επιτυχία είναι για αυτόν κάτι τυχαίο ή κάτι που εξαρτάται μόνο από την ευφυΐα του. Επειδή δεν έχει κουράγιο, επιμονή και υπομονή για δουλειές που διαρκούν πολύ, πρέπει όλα να γίνονται γρήγορα. Για να καλύψει αυτή του την αδυναμία παρουσιάζει τον εαυτό του στους άλλους σαν κάποιον που δουλεύει γρήγορα ή σαν «σωτήρα» που βρίσκει γρήγορα λύσεις και στις πιο δύσκολες καταστάσεις.

Ο ναρκισσιστής κοικωνιοπαθής

Χωρίς να επεκταθώ σε λεπτομέρειες, ο ναρκισσιστής κοινωνιοπαθής χαρακτήρας που συνδέει όλα τα παραπάνω στοιχεία έχει μία εξαιρετικά μεγαλοπρεπή άποψη για τον εαυτό του, πιστεύοντας ότι είναι υπεράνω όλων των κανόνων μίας κοινωνίας – ότι δεν δεσμεύεται δηλαδή από εκείνους τους κανονισμούς που ισχύουν για τους υπόλοιπους ανθρώπους, επειδή είναι ανώτερο ον (πηγή). Συχνά αποκαλείται μεγαλοφυής αμοραλιστής ή μονάρχης πάση θυσία – αρχομανής που θέλει να υποκλίνονται όλοι μπροστά στη θειότητα του.

Αυτός ακριβώς είναι ο χαρακτήρας των τυράννων που τους καθιστά επικίνδυνους για τις κοινωνίες – κυρίως επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων αδυνατεί να κατανοήσει πως πρόκειται για ψυχικά διαταραγμένες προσωπικότητες, οι οποίες συχνά δεν συνειδητοποιούν τι κάνουν οδηγώντας τις κοινωνίες και τα πλήθη κατ’ ευθείαν στο γκρεμό.

Τέλος, μέσα σε ένα πολιτικό κόμμα, ο συγκεκριμένος τύπος «αρχηγού» συμπεριφέρεται όπως ο μαστροπός σε πόρνες – με την έννοια ότι προσελκύει με τη γοητεία του αυτούς που ενδιαφέρονται μόνο για τις βουλευτικές καρέκλες, για το μισθό και για τα προνόμια της θέσης, οπότε λογικά τους θεωρεί ως πόρνες που δεν διστάζουν να κάνουν τα πάντα για να πετύχουν το σκοπό τους. Φυσικά το ενδιαφέρον του στην αρχή, η γοητεία που χρησιμοποιεί όταν προσπαθεί να προσελκύσει, μετατρέπεται σε αδιαφορία στη συνέχεια – αφού πιστεύει πως έτσι ελέγχει καλύτερα τους συνεργάτες του και τους επιβάλλεται απόλυτα.

September 09, 2018

Άρθρο του Ιάκωβου Ιωάννου

http://www.dromosanoixtos.gr/2018/09/blog-post_9.html

Πηγή: Analyst

Λίγο πιο θετικά βλέπει τα πράγματα ο Πέρσης καθηγητής στο Tuft’s University Nassir Ghaemi όσον αφορά τους διπολικούς ασθενείς και την εμπλοκή τους στην πολιτική. Είναι ικανοί να παίρνουν αποφάσεις που οι φυσιολογικοί και ψυχικά υγιείς δεν είναι σε ώρες πολιτικής κρίσης και πολέμου. Π.χ. ο καταθλιπτικός Τσώρτσιλ έκανε σωστή διάγνωση για το που το πήγαινε ο “φιλειρηνικός Χίτλερ”. Σε αντίθεση με τον ψύχραιμο νορμοθυμικό Τσἀμπερλαιν.

Αντίθετα οι ψυχικά υγιείς δίνουν πιο σωστές και αποτελεσματικές λύσεις στην ειρήνη και σε περιπτώσεις που απουσιάζουν οι πολιτικές κρίσεις όπως η απειλή πολέμου.

Ιδού γιατί ο Αβραάμ Λίνκολν βαριά καταθλιπτικός (του έκαναν αφαιμάξεις, κρύα λουτρά και ενέσεις υδραργύρου για να συνέλθει από την κατάθλιψη) και ο Τσώρτσιλ, επιβλήθηκαν των αντιπάλων τους.

Αμφότεροι διακατέχονταν από αυτοκτονικό ιδεασμό τουλάχιστον. Ήσαν όμως αποτελεσματικοί σε ώρες κρίσεων όπως και οι υπερθυμικοί αν όχι υπομανιακοί, Θεόδωρος και Φραγκλίνος Ρούσβελτ και Τζων Κέννεντυ (ο οποίος έπαιρνε κορτιζόνη διότι έπασχε από τη νόσο του Addison). Όλοι εξ αυτών συμμετείχαν σε πολιτικές κρίσεις μεγάλου μεγέθους. Ο πρώτος συμμετείχε στον ισπανοαμερικανικό πόλεμο, επέκρινε τον Γουίντροου Ουίλσον διότι δεν επενέβαινε στην Ευρώπη κατά τον Α’ Π.Π., ο δεύτερος οδήγησε τις ΗΠΑ επιυτχώς σε πόλεμο ενάντια στην Γερμανία, Ιταλία και Ιαπωνία κατά τον Β΄ Π.Π.και ο τρίτος ήταν έτοιμος ακόμη και για πυρηνικό πόλεμο με την ΕΣΣΔ στην κρίση της Κούβας.

Εδώ στηρίζει ο Ghaemi τη θεωρία του περί «των Ομοκλίτων (εξ ολοκλήρου υγιών προσώπων» που αποτυγχάνουν στις ώρες της κρίσης και της θεωρίας του «Αντίστροφου νόμου της λογικής (Inverse Law of Sanity)».

Αυτό δεν σημαίνει πως εμείς συμφωνούμε με τα συμπεράσματά του τα οποία φαίνονται να είναι τραβηγμένα από τα μαλλιά. Στηριζόμενος σε ταινίες, ντοκυμαντέρ και βιβλία όπως π.χ. στις ἁναμνήσεις “της Τζέιν Φόντα”  σχολιάζει τις μανιακές σεξουαλικές υπερβολές του ιδιοκτήτη του CNN και συζύγου της Φόντα Mr. Turner, καθώς και σε δευτερεύουσας αξίας πληροφοριακές πηγές  όπως το βιβλίο του  Chris Matthews’s “Kennedy and Nixon,” χρησιμοποιώντας το για να παρουσιάσει ανέκδοτες ενδείξεις που στηρίζουν τις απόψεις του. 

Εν ολίγοις φαίνεται να προσπαθεί να απορρίψει τις απόψεις Όουεν, Γιόχανσον κ.λπ.

Γεώργιος Ευαγγελάτος

Πιο κάτω σας παρουσιάζουμε για να σχηματίσετε ίδια γνώμη, ένα εκπροσωπευτικό του άρθρο από το Psychology Today:

Professor Nassir Ghaemi MD MPH

A First Rate Madness

Why mental illness enhances crisis leadership

Posted in PSYCHOLOGY TODAY Aug 09, 2011

Many great leaders have been mentally ill, mainly with severe depression and sometimes with mania.  This is not an entirely controversial statement.  It is generally accepted by historians that Abraham Lincoln had severe depression, and so did Winston Churchill.  Both were suicidal at times.  Some other figures are less well-known but the documentary evidence is relatively strong: General William Sherman was removed from command because of concerns that he was insane.  He appeared, in retrospect, to have experienced a manic episode with paranoid delusions; he also had, throughout his life, episodes of severe depression, along with occasional suicidal thoughts.  Mahatma Gandhi and Martin Luther King both made suicide attempts in adolescence, and each had at least two severe depressive episodes in their lifetimes.  

Other examples are not as extreme. The concepts of dysthymia (mild depression) and hyperthymia (chronic hypomanic symptoms) are reasonably well-validated scientifically as abnormal temperaments, genetically and biologically related to depression and mania, respectively.  Using the definitions of those conditions, some leaders appear to have had hyperthymic temperaments (such as Theodore and Franklin Roosevelt, and John Kennedy).

This is not to say that all leaders had mental illness. Most leaders did not; most leaders were mentally healthy. And that may be the problem.  Mental health may not be as good for leadership as people often assume.

This would be the case if mental illness confers certain psychological advantages that may be useful for leadership.  Mania, for instance, is well associated with creativity. Depression, in many psychological studies, is associated with enhance realism.  Both may increase resilience (ευκαμψία και ανθεκτικότητα). I have reviewed the scientific evidence for the occurrence of these positive aspects of mental illness elsewhere. If this evidence is correct, it may explain why mental illness might enhance, and mental health hinder, crisis leadership.

These are the themes of A First Rate Madness, just published.  I plan to provide more detail on various aspects in future posts, including some reaction to comments that I receive from readers.

In response to initial reactions to my recent article in the Wall Street Journal, and other interactions, I’ll begin by emphasizing four points:

1.  My examples are not chosen superficially. There is good documentary evidence for the symptoms that I describe.  Diagnosing leaders from the past is more valid than in the present because the documentary evidence often increases with time, and our feelings about distant leaders are usually more objective than is the case with living leaders. 
2.  I am not diagnosing everyone. In fact I am diagnosing most leaders as healthy.  Only a minority are ill, but they happen to be the best crisis leaders.
3.  I am distinguishing between crisis and non-crisis leadership. Those who are mentally healthy are fine leaders in non-crisis situations, but they fail during crises. Vice versa for great mentally ill leaders.
4.  The intuition against my thesis has its roots in stigma, I believe. This prejudice underlies the notion that a leader we dislike must be mentally ill, or that mental health inherently is better than mental illness for leadership.  These ideas are based on a stigmatizing attitude towards mental illness, the view that it is inherently and completely harmful.  Mental illness certainly can be harmful in many ways, but not inherently and completely.

This article was written by Nassir Ghaemi MD MPH. He  is a psychiatrist and researcher specializing in depression and bipolar illness.  He is Professor of Psychiatry at Tufts Medical Center in Boston and Clinical Lecturer at Harvard Medical School, and teaches at the Cambridge Health Alliance. 

Since October 2017, he also has been employed at Novartis Institutes of Biomedical Research in Cambridge MA, where he leads clinical psychiatry research in early drug discovery.

https://www.psychologytoday.com/us/blog/mood-swings/201108/first-rate-madness

Το σύνδρομο της ύβρεως

Ο λόρδος Όουεν εισήγαγε στον χώρο των κοινωνικών και πολιτικών επιστημών και στις παρυφές της ψυχιατρικής ορολογίας μια καινούργια περιγραφική οντότητα συμπεριφορών και «συμπτωμάτων», που την ονόμασε «σύνδρομο της ύβρεως», δανειζόμενος τον όρο από την αρχαία ελληνική γραμματεία, όπου η υπέρβαση του μέτρου, η αλαζονεία και η περιφρόνηση για τους θεϊκούς και ανθρώπινους νόμους ονομαζόταν Ύβρις. Ο λόρδος Ντέιβιντ Οουεν είναι πρώην υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, ιατρός και νευροεπιστήμονας κατά τις σπουδές. Σύμφωνα με τα γραφόμενά του, αρκετοί ηγέτες όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ, αλλά και ο Τόνι Μπλερ και ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος –κατά τον δεύτερο πόλεμο του Κόλπου– έπεσαν θύματα του συνδρόμου αυτού, το οποίο συνδέεται άμεσα με την άσκηση εξουσίας.

Οι εκφάνσεις και οι συνέπειες του συνδρόμου της ύβρεως δεν περιορίζονται, μάλιστα, στον χώρο της πολιτικής, αλλά επεκτείνονται και σε όλα τα πεδία άσκησης εξουσίας (π.χ. διοικητικής, στρατιωτικής ή οικονομικής) με την οικονομική κρίση που ταλανίζει τα τελευταία χρόνια την Ενωμένη Ευρώπη –και ιδιαίτερα τη χώρα μας– να παρουσιάζεται ως επακόλουθο της υβριστικής και αλαζονικής συμπεριφοράς και της μειωμένης επαφής με την πραγματικότητα αρκετών μεγαλοστελεχών (σ.γ.: τραπεζών), εκτελεστικών διευθυντών και διευθυνόντων συμβούλων των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Μια τέτοια προσέγγιση σίγουρα θα είχε αρκετό ενδιαφέρον εάν, στα καθ’ ημάς, επιχειρούσαμε να δούμε κατά πόσον οι πολιτικοί ηγέτες ήταν υπό την επήρεια του συνδρόμου της ύβρεως, χωρίς να παραβλέπουμε δεοντολογικά ζητήματα που γεννιούνται από την οποιαδήποτε προσπάθεια θέασης της πολιτικής ζωής υπό το πρίσμα συμπεριφοριολογικών «κριτηρίων» τα οποία ήταν αρχικώς κατασκευασμένα για τη σχέση γιατρού – ασθενούς και, ως εκ τούτου, δεν ταιριάζουν στον δημόσιο λόγο.

Τα ίχνη στοιχειοθέτησης του συνδρόμου Ύβρεως ή συμπεριφοριολογικά κριτήρια

Η Μάργκαρετ Θάτσερ

Έγγραφε ο λόρδος Οουεν για την έτι ζώσα βαρώνη Θάτσερ, το 2008, στο έγκριτο ιατρικό περιοδικό Clinical Medicine – Royal College of Physicians, το οποίο φιλοξενούσε το επιστημονικό του άρθρο με τίτλο «Το σύνδρομο της ύβρεως»: «Η θέση της Μάργκαρετ Θάτσερ στην ιστορία είναι εξασφαλισμένη (…) όμως, το 1989 αισθάνθηκα ότι η επαφή της με την πραγματικότητα είχε αρχίσει να την εγκαταλείπει. Οι κεφαλικοί φόροι ήταν εντόνως αντιδημοφιλείς. Όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, τον Νοέμβριο του 1989, αρνήθηκε να αναγνωρίσει πως η επανένωση της Δυτικής και της Ανατολικής Γερμανίας θα ερχόταν αμέσως στην πολιτική ατζέντα. Ένας υποκείμενος φόβος περί μιας μεγαλύτερης Γερμανίας άρχισε να αναπτύσσεται στις συναισθηματικά φορτισμένες ιδιωτικές της συζητήσεις, όπου μιλούσε για 4ο Ράιχ. Το γεγονός ότι υπολόγισε εντελώς λανθασμένα την ταχύτητα της πολιτικής προστακτικής που οδηγούσε στην επανένωση της Γερμανίας, απετέλεσε ένα από τα σημάδια πως η πολιτική της κρίση είχε αρχίσει να διακυβεύεται εξαιτίας των πολιτικών της προκαταλήψεων και ότι η αυτοπεποίθησή της υπερακόντιζε την προσοχή της…

Μάργκαρετ Θάτσερ και η ελεύθερη αγορά

Η ύβρις, σε πλήρη έκπτυξη, έγινε φανερή όταν, στις 30 Οκτωβρίου του 1990, επέστρεψε στη Βουλή των Κοινοτήτων μετά τη Διάσκεψη Κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών στη Ρώμη… Η νέμεσις ακολούθησε. Μέσα σε ένα μήνα, εκδιώχθηκε από το αξίωμά της από τα συντηρητικά μέλη του Κοινοβουλίου».

Και όλα τα ανωτέρω εμφανίστηκαν υπό τη διαβρωτική επίδραση της εξουσίας, χωρίς η βαρώνη Θάτσερ να έχει επιδείξει αλαζονικά στοιχεία ή συμπεριφορές υπερβαίνουσες το μέτρο, προτού αναλάβει την πρωθυπουργία, ούτε κατά τα πρώτα χρόνια της θητείας της. Ο Οουεν αποδίδει το σύνδρομο της ύβρεως στον David Lloyd George και στον Neville Chamberlain (αμφότεροι πρωθυπουργοί της Γηραιάς Αλβιώνας).

Άξια αναφοράς είναι η ίδρυση από τον λόρδο Οουεν του Daedalus Trust, ενός μη κερδοσκοπικού ιδρύματος που έχει ως αποστολή την αύξηση της επαγρύπνησης για την ανίχνευση αλλαγών στη σκέψη και την προσωπικότητα ηγετών. Πρόκειται για αλλαγές τις οποίες δύναται να προκαλέσει η άσκηση της εξουσίας και οι οποίες επηρεάζουν τη λήψη των αποφάσεών τους και συνακόλουθα τις ζωές όλων μας. Αξιοσημείωτη, μάλιστα, είναι η αλληλοεπικάλυψη της φαινομενολογίας του συνδρόμου της ύβρεως με αρκετά από τα χαρακτηριστικά της ναρκισσιστικής διαταραχής της προσωπικότητας. Η τελευταία, αν και περιλαμβάνεται στα διαγνωστικά εγχειρίδια, έχει επίσης δεχθεί σφοδρή αμφισβήτηση ως προς τη διαγνωστική εγκυρότητα των κριτηρίων της. Σημειώνεται, δε, πως στο πλαίσιο του εν λόγω άρθρου αναφερόμαστε στον θεσμικό ναρκισσισμό των πολιτικών και όχι μόνο ηγετών, ο οποίος μπορεί να επηρεάσει δυσμενώς τις ζωές των πολιτών ή και τη λειτουργία της ίδιας της δημοκρατίας. Ο ναρκισσισμός, σε προσωπικό επίπεδο, δεν δύναται να αποτελεί αντικείμενο κριτικής, γιατί κάτι τέτοιο συνιστά ετικετοποίηση. Επίσης, ορισμένα από τα «ναρκισσιστικά στοιχεία» μπορεί –ορισμένες φορές– να εκφραστούν και παραγωγικά, ενδεχομένως και προς όφελος του συνόλου.

Μοτίβα συμπεριφοράς

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον εμπνευστή του συνδρόμου της ύβρεως, για να θεωρηθεί πως κάποιος ηγέτης –ο οποίος καταλαμβάνει και ασκεί για ικανό χρονικό διάστημα την εξουσία– ανταποκρίνεται στα φαινομενολογικά «κριτήρια» του εν λόγω συνδρόμου, θα πρέπει να εμφανίζει τρία ή και περισσότερα από τα χαρακτηριστικά μοτίβα συμπεριφοράς που παρουσιάζονται στον πιο πάνω πίνακα, με τουλάχιστον ένα εξ αυτών να πρέπει να συγκαταλέγεται στα λεγόμενα μοναδικά χαρακτηριστικά του συνδρόμου.

O Nassir Ghaemi είναι καθηγητής στο αμερικανικό πανεπιστήμιο Tufts και συγγραφέας του best seller «A first rate madness», βιβλίο το οποίο πραγματεύεται τη διασύνδεση ανάμεσα στην ψυχιατρική παθολογία και την άσκηση εξουσίας σε υψηλό επίπεδο. Μαζί με τον λόρδο Όουεν, που επίσης έχει καταγράψει σημαντικές εκδοτικές επιτυχίες με το «Σύνδρομο της ύβρεως» και με το «Ασθενείς ηγέτες στην εξουσία», αποτελούν πρωτοπόρους στο καινοφανές διεπιστημονικό πεδίο της «πολιτικής ψυχιατρικής» και της «ψυχολογίας της ιστορίας».

Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει στο βιβλίο του ο καθηγητής Ghaemi,[1] ο λόγος για τον οποίο ο Τσώρτσιλ είχε κατορθώσει να διαγνώσει έγκαιρα τη χιτλερική απειλή ήταν ο «καταθλιπτικός του ρεαλισμός», σε αντίθεση με τον νορμοθυμικό Τσάμπερλεν, που πρέσβευε την πολιτική του κατευνασμού. Πάνω σε παρατηρήσεις όπως αυτή στηρίζει τη θεωρία του περί των «Ομοκλίτων» και περί του «Αντίστροφου νόμου της λογικής (Inverse Law of Sanity)». Βάσει αυτών των υποθέσεων, η ύπαρξη καταθλιπτικών ή και υπερθυμικών στοιχείων στους πολιτικούς ηγέτες ενώ μπορεί να αποβεί καταστρεπτική όταν ασκούν εξουσία υπό φυσιολογικές συνθήκες, δύναται να αποβεί παραγωγική όταν οι συνθήκες προσλάβουν τα χαρακτηριστικά των πολεμικών, οικονομικών ή κοινωνικών κρίσεων.

Τέλος, θα πρέπει να τονίσουμε πως η κάθε αναδρομική ή επίκαιρη ανάλυση της όποιας πολιτικής συμπεριφοράς, προσωπικότητας ή βιογραφίας δεν συνιστά εξ αποστάσεως διάγνωση ή απόπειρα υπαγωγής της ψυχιατρικής και των νευροεπιστημών σε πολιτικές σκοπιμότητες. Άλλωστε και η ίδια η ναρκισσιστική διαταραχή παρ’ ολίγον να παραλειφθεί από τα διαγνωστικά εγχειρίδια της ψυχιατρικής, (DSM=Diagnostic & Statistical Manuals of Mental Disorders) ενώ αμφισβητούμενης εγκυρότητας είναι και το σύνδρομο της ύβρεως. Αυτό δεν σημαίνει πως το συμπεριφοριολογικό τους αποτύπωμα δεν δύναται να επισημαίνεται φαινομενολογικά, να καταγράφεται και να συνοδεύεται από συμπεράσματα περί της καταστροφικής επίδρασης του θεσμικού ναρκισσισμού και της πολιτικής αλαζονείας των πολιτικών ανδρών (και γυναικών) στον δημόσιο βίο. Μακάρι να το είχε κάνει αυτό κάποιος από τους Αθηναίους για τον Αλκιβιάδη πριν από τη Σικελική Εκστρατεία. Ίσως να μην είχε επικρατήσει η ολιγαρχία…

ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΙΑΠΗΣ* ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 

02.08.2015

* Ο κ. Χρίστος Λιάπης (MD, MSc, PhD) είναι ψυχίατρος, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών (chliapis@yahoo.gr).

[1]Nassir Ghaemi MD MPH. He  is a psychiatrist and researcher specializing in depression and bipolar illness.  He is Professor of Psychiatry at Tufts Medical Center in Boston and Clinical Lecturer at Harvard Medical School, and teaches at the Cambridge Health Alliance. 

Παραδίδουν την χώρα στον ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ. Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΗΤΑΝ Η ΑΡΧΗ. Ο ΕΒΡΑΪΚΟΣ ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. Με το σχέδιο φυσικών καταστροφών, “ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΔΡΑΚΟΣ” στοχεύουν στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, την Πάτρα και την Κρήτη.

Θα παραδώσουν την Ελλάδα στον αντίχριστο

Ελληνίδες και Έλληνες, Ορθόδοξοι πατριώτες.

Αντιλαμβανόμενοι την ευθεία επίθεση που δεχόμαστε πλέον ως Ορθόδοξο έθνος από τις δυνάμεις του Σατανισμού αλλά και το τεράστιο κενό που υπάρχει σχετικά με την γνώση της αλήθειας γι’ αυτά που συμβαίνουν, αποφασίσαμε να δημοσιεύσουμε αυτό το μεγάλο και πολύ επεξηγηματικό κείμενο, που γράφτηκε με πολύ αγάπη αλλά και πόνο, γι’ αυτόν τον υπέροχο, καλόπιστο, καλοπροαίρετο, ατίθασο και πάντα ΠΡΟΔΟΜΕΝΟ Ελληνικό λαό.

Συνέχεια ανάγνωσης