Προτεκτοράτο υποχείριο των Γερμανών

Επακολουθεί άρθρο του Βασίλη Λυγερού

Βασίλης Λυγερός

Όταν η Γερμανία προσάρτησε την Αυστρία, επέβαλλε την καταμέτρηση όλων των περιουσιακών στοιχείων των Εβραίων, στα πλαίσια της πολιτικής της «Αρειοποίησης» που είχε ξεκινήσει το 1937. Οι δύστυχοι υποχρεώθηκαν να καταγράψουν τα πάντα, όλα όσα είχαν στην ιδιοκτησία τους: έργα τέχνης, κοσμήματα, οικόπεδα, ακίνητα, μετοχές κοκ.

Άποψη

Εισαγωγικά, στην Ελλάδα συνηθίζεται δυστυχώς η εριστική συζήτηση, κυρίως μεταξύ των πολιτικών στις τηλεοράσεις – οπότε δεν ενημερώνεται κανένας Πολίτης ούτε για αυτά που πραγματικά συμβαίνουν, ούτε για τα προγράμματα ή/και τις δυνατότητες εφαρμογής τους από τα κόμματα. Υπενθυμίζουμε εδώ πως η κακοπροαίρετη εριστική συζήτηση, είναι η διαστρέβλωση της καλοπροαίρετης διαλεκτικής – αφού δεν επιδιώκεται με τα προβαλλόμενα επιχειρήματα να φωτιστεί η Αλήθεια ή το Δίκαιο, αλλά να ηττηθεί και να «αποστομωθεί» ο αντίπαλος, ανεξάρτητα από το εάν έχει δίκιο ή όχι.

Ακόμη πιο απλά, ο σκοπός μίας εριστικής συζήτησης ή επιχειρηματολογίας, είναι η υπεράσπιση των απόψεων του ομιλητή με κάθε τρόπο και με κάθε μέσον – ακόμη και με συγκαλυμμένα λογικά σφάλματα. Την ίδια στιγμή, ακόμη χειρότερα, ο μέσος άνθρωπος δεν διαβάζει ή δεν ακούει για να αλλάξει απόψεις, αλλά για να επιβεβαιώσει αυτό που πιστεύει. Με αυτόν τον τρόπο πάντως που διαπιστώνεται ξεκάθαρα στις τηλεοράσεις, στις εφημερίδες, στα ραδιόφωνα ή στο διαδίκτυο, ενισχύεται η πολιτική, κοινωνική, πολιτισμική και οικονομική κατάρρευση της πατρίδας μας – η οποία βρίσκεται ήδη στην άκρη του γκρεμού.

Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, είναι ήδη έτοιμη από την ΑΑΔΕ που ελέγχεται από τους δανειστές της χώρας, η εφαρμογή του ηλεκτρονικού συστήματος καταγραφής της κινητής και ακίνητης περιουσίας φυσικών και νομικών προσώπων: το περιουσιολόγιο δηλαδή.

Στα πλαίσια αυτά, περισσότεροι από 8.500.000 Έλληνες θα κληθούν σύντομα να δηλώσουν όλα τα ακίνητα και κινητά τους περιουσιακά στοιχεία, εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας – ακόμη και τα μετρητά χρήματα που έχουν στα σπίτια τους μέχρι το τελευταίο Σεντ, τα έργα τέχνης, τα κοσμήματα κοκ. Οι φορολογούμενοι που δεν θα δηλώσουν κάποιο περιουσιακό τους στοιχείο θα κινδυνεύουν µε αυστηρές κυρώσεις – οι οποίες προβλέπουν ακόμη και δήμευση της περιουσίας τους!

Εκτός αυτού, εκείνοι που τελικά δεν θα δραπετεύσουν στο εξωτερικό για να αποφύγουν το «πογκρόμ» (ουσιαστικά είναι όλοι οι Έλληνες υπό διωγμό, ενώ ο πληθυσμός συνεχώς μειώνεται από την αύξηση των θανάτων, την πτώση των γεννήσεων και τη μετανάστευση – παράλληλα αλλοιώνεται από τη μαζική είσοδο ξένων μεταναστών), θα πρέπει να δηλώνουν τις μεταβολές στα περιουσιακά τους στοιχεία, όταν αυτές συμβαίνουν και όχι μία φορά ετήσια, όπως συνηθίζεται παντού – γεγονός που σημαίνει πως όταν αγοράζουν ή πουλούν κάτι, θα είναι υποχρεωμένοι μέσα σε ένα μήνα να υποβάλλουν δήλωση τροποποίησης, ενημερώνοντας άμεσα τις φορολογικές αρχές.

Πρόκειται ουσιαστικά για ένα παγκόσμιο πείραμα που θα εφαρμοσθεί και σε άλλα κράτη εάν έχει επιτυχία. Ο λόγος δε που έχει επιλεχθεί η Ελλάδα είναι (α) η παντελής έλλειψη αντίδρασης εκ μέρους Πολιτών της, των στη μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών που συντελείται στην επικράτεια της  και (β) η φτωχοποίηση της συντριπτικής πλειοψηφίας μέσω του εκ προμελέτης  εγκλήματος των μνημονίων – η οποία θα ολοκληρωθεί, με τις μαζικές κατασχέσεις και με τους πλειστηριασμούς που έχουν δρομολογηθεί σε καθεστώς αγγλικού δικαίου, το οποίο δεν εφαρμόζεται σε καμία άλλη χώρα της Ευρωζώνης (ενώ δεν είναι απίθανο να επιβληθεί η δραχμή, για την ολοκλήρωση της ληστείας σε εξευτελιστικές τιμές).

Εξαιτίας αυτής ακριβώς της φτωχοποίησης και επειδή η φτώχεια είναι συγκριτικό μέγεθος (νοιώθουμε φτωχοί μόνο όταν ο διπλανός μας είναι πλουσιότερος), θεωρείται πως η πλειοψηφία θα αντιμετωπίσει χαιρέκακα την επιβολή φόρου σε όλους όσους θα διαθέτουν ακόμη περιουσιακά στοιχεία – οπότε όχι μόνο δεν θα εξεγερθεί αλλά, αντίθετα, θα χαρεί ενδόμυχα με αυτήν την εξέλιξη, αφού δεν θα είναι η μοναδική που θα υποφέρει.

Φυσικά έχει προηγηθεί η «αυτοενοχοποίηση» των Πολιτών οι οποίοι, χειραγωγούμενοι επιδέξια, κυρίως μέσω των ΜΜΕ, έχουν πεισθεί ανόητα πως σε αυτούς οφείλεται η υπερχρέωση της χώρας τους, μεταξύ άλλων επειδή αυτοί ψήφιζαν τους διεφθαρμένους πολιτικούς – οπότε είναι «δίκαιο και σωστό» να πληρώσουν το τίμημα που τους ζητείται από τους δανειστές! Στο σημείο αυτό θεωρούμε σκόπιμο να αναφέρουμε τα εξής:

«Στο «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ», το οποίο αναφερόταν μεταφορικά στα πολυάριθμα σοβιετικά στρατόπεδα συγκέντρωσης αντιφρονούντων,  ο Σολζενίτσιν περιγράφει μία περίοδο όπου το σοβιετικό καθεστώς, λόγω έλλειψης πόρων, είχε ξεκινήσει μία εκστρατεία για τον εντοπισμό και την κατάσχεση του χρυσού που κατείχαν οι Πολίτες.

Κοσμήματα, φυλακτά και χρυσά δόντια αφαιρέθηκαν. Όταν πλέον είχαν εντοπιστεί όλα τα αποθέματα χρυσού, το καθεστώς απήγαγε μέλη των οικογενειών – με την υπόσχεση ότι θα τα απελευθερώσει όταν η οικογένεια παραδώσει κάποια ποσότητα χρυσού, υπολογισμένη με τα τεκμήρια της εποχής.

Στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου του, ο Σολζενίτσιν προσπαθεί να εξηγήσει πώς το πράγματι ηρωικό έθνος των Ρώσων, ανέχτηκε τέτοιου είδους δεσποτισμό – καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι, «το Έθνος είναι το μόνο υπεύθυνο για τα δεινά που πέρασε, δηλαδή ο λαός».

Περαιτέρω, ανάλογες καταστάσεις συνόδευσαν τη δραστηριοποίηση του ΔΝΤ στη Νότια Κορέα, όπου οι Πολίτες της έδιναν στο κράτος ακόμη και τα χρυσά τους δόντια – ενώ ο Ρώσος συγγραφέας κατέληξε τότε στο συμπέρασμα ότι, το Έθνος του ήταν υπεύθυνο για τα δεινά που πέρασε. Δηλαδή πως ο πραγματικός ένοχος ήταν ο ρωσικός λαός, επειδή τα ανεχόταν αδιαμαρτύρητα και δεν επαναστατούσε.

Ουσιαστικά λοιπόν κατηγορούσε τους Ρώσους για τη συλλογική τους αποχαύνωση– θεωρώντας ότι σιωπούσαν όπως τα πρόβατα που οδηγούνταν στη σφαγή. Προφανώς εμείς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε εάν είχε δίκιο ή άδικο, ή εάν οι Έλληνες σήμερα συμπεριφέρονται σωστά, ανεχόμενοι τα πάντα χωρίς καμία διαμαρτυρία – με αποτέλεσμα να μην προσφέρουν καν στις κυβερνήσεις τους την αντίδραση τους ως όπλο, για να διαπραγματευθούν καλύτερα με τους δανειστές.

Αυτό που όμως γνωρίζουμε είναι το ότι, όταν ένα υπερχρεωμένο κράτος δεν δηλώνει επίσημα την πτώχευση του, προσπαθώντας ανόητα να καλύψει τα παλαιά του χρέη με νέα, τότε χρεοκοπούν σταδιακά οι Πολίτες του – οι οποίοι κυριολεκτικά ληστεύονται μετατρεπόμενοι σε σκλάβους χρέους στο διηνεκές, ενώ δεν είναι ασφαλή ούτε τα χρυσά τους δόντια.

από το «https://analyst.gr

www.hereticalideas.gr 10/10/2018

Στο πειθαρχικό της ΕΡΤ παραπέμφθηκε ο δημοσιογράφος Αν. Αλαφογιώργος για τις καταγγελίες του

Στις σοβαρές καταγγελίες του δημοσιογράφου για ανεξέλεγκτη σπατάλη δημόσιου χρήματος στην ΕΡΤ, και το αίτημά του ο πρόεδρο της Ένωσης Εισαγγελέων Δημήτρης Ασπρογέρακας να ελέγξει την εταιρεία, η διοίκηση της τελευταίας προχώρησε σε προκαταρκτική εξέταση και παραπομπή του δημοσιογράφου στο πειθαρχικό.

Όπως ανακοίνωσε ο ίδιος μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο Twitter, «επιβεβαιωνω πληρως τις πληροφοριες του Σιλα για προκαταρκτικη εξεταση μου επι διωρον στην ΕΡΤ με βεβαια την παραπομπη μου σε πειθαρχικο, κατοπιν αξιωσεων των ανωτερων αρμοδιων. απο Δευτερα τα νταουλια».

Χαρακτηριστικά ανέφερε στην ανάρτησή του:

ANTONIS ALAFOGIORGOS @alafogiorgos

Αντ. Αλαφογιώργος

επιβεβαιωνω πληρως τις πληροφοριες του Σιλα για προκαταρκτικη εξεταση μου επι διωρον στην ΕΡΤ με βεβαια την παραπομπη μου σε πειθαρχικο, κατοπιν αξιωσεων των ανωτερων αρμοδιων. απο Δευτερα τα νταουλια.

Υπενθυμίζεται ότι ο παρουσιαστής Αντώνης Αλαφογιώργος με ανάρτησή του στο twitter κάλεσε μάλιστα τον πρόεδρο της Ένωσης Εισαγγελέων Δημήτρη Ασπρογέρακα να ελέγξει το δημόσιο χρήμα στην ΕΡΤ.

https://www.liberal.gr/arthro/222928/politiki/2018/sto-peitharchiko-tis-ert-parapemfthike-o-dimosiografos-alafogiorgos-gia-tis-kataggelies-tou.html

ΣΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΠΟΡΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΠΟΥ ΕΠΙΤΕΛΕΙΤΑΙ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΚΩΦΕΥΕΙ!

Συνταγματολόγος Κασιμάτης:

“Η θεμελιώδης αρχή του διεθνούς δικαίου μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ ΟΛΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ώστε να γίνονται όλες οι παγκόσμιες συμφωνίες κάτω υπό την προϋπόθεση:

Α. ότι δεν θα παραβιάζονται θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου.

Β. ότι δεν θα παραβιάζονται οι αρχές του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών”.

ΕΠΙΣΗΜΟ ΠΟΡΙΣΜΑ για την ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ που επιτελέστηκε και επιτελείται, από όλους τους υπογράφοντες των Μνημονίων και των Δανειακών Συμβάσεων από το 2010 έως και σήμερα στην Ελλάδα.

Βιώνουμε εδώ και 8 χρόνια (2010 – 2018) την ΚΑΤΟΧΗ της Ελλάδας από τους εχθρούς της, (δανειστές – τοκογλύφους) και υφιστάμεθα (αποδεδειγμένα πλέον) βιασμό ως Γένος των Ελλήνων.

Συνταγματολόγος Κασιμάτης:

“Η θεμελιώδης αρχή του διεθνούς δικαίου μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ ΟΛΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ώστε να γίνονται όλες οι παγκόσμιες συμφωνίες κάτω υπό την προϋπόθεση:

Α. ότι δεν θα παραβιάζονται θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου.

Β. ότι δεν θα παραβιάζονται οι αρχές του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών”.

Οι Δανειστές – Τοκογλύφοι ΕΧΘΡΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΚΤΕΛΟΥΝ ΒΑΣΗ ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ βήμα βήμα:

Α. Την Υποδούλωση Εξόντωση του Γένους των Ελλήνων.

Β. Τον Διαμελισμό ποικιλοτρόπως της Ελλάδας, λεηλατώντας και μοιράζοντας αναμεταξύ τους τον πλούτο αυτής.

Κατά συνέπεια αυτό που επιτελείται στην Ελλάδα τα 8 τελευταία χρόνια είναι Γενοκτονία των Ελλήνων και απόλυτη καταστροφή της Ελλάδας.


ΘΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Μόνη λύση και υποχρέωση όλων είναι, η αφύπνιση των Ελλήνων και η ΑΜΕΣΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΑΥΤΩΝ ΩΣΤΕ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΆΡΘΡΟΥ 120 του Συντάγματος να επανέλθει η Εξουσία στο Έθνος των Ελλήνων, καθ’ ότι οι Έλληνες είναι υποχρεωμένοι να επαναφέρουν την νομιμότητα και εν γένει να ανακτήσουν την χαμένη τους Κυριαρχία ως Έλληνες.

ΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ 2010 ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ Η ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΑΥΤΗΣ ΤΑΧΙΣΤΑ…

Έλληνες Γρηγορείτε

Έλληνες Αφυπνιστείτε

Έλληνες Ενωθείτε

Έλληνες μην λησμονείτε

Η Ισχύς μας εν τη ενώσει Ελευθερία ή Θάνατος

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΤΟ BINTEO ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΛΟΓΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

https://www.youtube.com/watch?v=06PpO2wfBJc

https://attikanea.blogspot.com/2018/09/blog-post_727.html

Alberto de Salvo ο στραγγαλιστής της Βοστώνης

Η περίπτωση του Αλμπέρτο ντε Σάλβο ενός χαρακτηριστικού νομαδικού υποτύπου

Ο Αλμπέρτο ντε Σάλβο, ο περιβόητος στραγγαλιστής της Βοστώνης  ήταν ένα τέτοιο είδος αποσυρμένου, σχιζοειδικού που ζούσε, αν και παντρεμένος, διπλή ζωή. Παρουσιαζόταν στα θύματά του σαν υδραυλικός, αστυνομικός, οδηγός που του συνέβη ατύχημα κ.λπ. Ανυποψίαστες οι μοναχικές γυναίκες του άνοιγαν την πόρτα και μόλις αυτός διαπίστωνε πως δεν είχαν σύντροφο, επετίθετο, τις στραγγάλιζε και μετά τον φόνο επακολουθούσε ερωτική συνεύρεση. Μεταξύ Ιούνη 1962 και Γενάρη 1964, 13 μοναχικές γυναίκες ηλικίας από 19 έως 85 ετών στραγγαλίστηκαν στην περιοχή της Βοστώνης. Οι περισσότερες είχαν κακοποιηθεί σεξουαλικά στα διαμερίσματά τους από τις κάλτσες, ή τα ρούχα τους. Η 85ντάρα μόνο πέθανε από καρδιακή ανακοπή την ώρα που πάλευε να ξεφύγει από το θανατηφόρο αγκάλιασμά του. Αν και υπάρχουν κάποιες αμφιβολίες για τον τελευταίο φόνο, της Μαίρης Σάλλιβαν, οι περισσότεροι φόνοι αποδίδονται στον ντε Σάλβο ο οποίος εξομολογήθηκε λεπτομέρειες των φόνων που δεν εμπεριέχονταν στις περιγραφές των εφημερίδων. Το βιογραφικό ιστορικό του σαν παιδί, περιείχε πολλά στοιχεία που έδειχναν μια αντικοινωνικού τύπου προσωπικότητα, διαμορφωμένη από βάναυσες εμπειρίες στις οποίες εκτέθηκε από τη νηπιακή του ηλικία. Ο πατέρας του, Φρανκ, ήταν ένας αλκοολικός που συχνά ξέσπαγε με βίαιες εκδηλώσεις ενάντια στη γυναίκα του, την Καρλόττα ντε Σάλβο. Σε μια περίπτωση τη κτύπησε τόσο πολύ που της έσπασε ένα μεγάλο μέρος των δοντιών και ταυτόχρονα διέτεινε προς τα πίσω τα δάκτυλά της με τόση δύναμη, ώστε τα έσπασε. Συχνά πίεζε τα παιδιά του να τον παρακολουθούν την ώρα που έκανε έρωτα με πόρνες τις οποίες έφερνε μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, αδιαφορώντας για την αντίδραση της γυναίκας του, την προσωπικότητα της οποίας είχε εκμηδενίσει κάνοντας χρήση βίας. Από μικρό παιδί ο Άλμπερτ βασάνιζε τα ζώα και σούφρωνε τρόφιμα και ρούχα από τα σουπερμάρκετ και τα μεγάλα καταστήματα. Αργότερα στην εφηβεία του έκλεβε ασύστολα με αποτέλεσμα να έχει αρκετές συλλήψεις στο παθητικό του. Μικρό παιδάκι πουλήθηκε σαν σκλάβος από τον πατέρα του σε έναν αγρότη του Μαίην, να του δουλεύει μαζί με την αδερφή του στα χωράφια για 9 δολάρια. Τα παιδιά δραπέτευσαν και επέστρεψαν στο γονεϊκό σπίτι. Ο πατέρας του, άνεργος, πότης, ψυχοπαθητική προσωπικότητα ο ίδιος, δίδαξε και ενθάρρυνε τον Άλμπερτ να κλέβει. Στα 12 χρόνια του πρωτοσυλλήφθηκε για συμπλοκές με άλλους και κλοπή. Τον ίδιο χρόνο στάλθηκε σε αναμορφωτήριο. Άρχισε τότε ένας φαύλος κύκλος με συλλήψεις, επιστροφή στο αναμορφωτήριο, μέχρι την περίοδο της κατάταξής του στο στρατό. Η βία που επικρατούσε εκεί και η αυστηρότητα και η πειθαρχία στους κανονισμούς ταίριαζαν στον Άλμπερτ ο οποίος αποστρατεύθηκε μετά επαίνου. Έκτοτε δεν έδωσε σημεία παραβατικότητας, παντρεύτηκε, μέχρι το 1962, οπότε αιφνίδια, χωρίς φανερή αιτία, άρχισε την εγκληματική του πορεία προς το χάος και την καταστροφή. Δολοφονήθηκε από συγκρατουμένους του στη φυλακή υψίστης ασφαλείας του Γουόλπολ όπου κρατείτο, χωρίς να ανακαλυφθεί ποτέ ποιος τον δολοφόνησε. Ο ηθικός νόμος του «μάχαιραν έλαβες μάχαιραν θα λάβεις» λειτούργησε κι εδώ με όλη την αμείλικτη αυστηρότητα που τον διακρίνει ξεπερνώντας τα ανθρώπινα.

Ανάλυση της προσωπικότητας του Αλμπέρτο ντε Σάλβο βάσει των 7 κριτηρίων.

Προ της ηλικίας των 15 ετών είχε καταγίνει σε κλοπές, συμπλοκές με ομηλίκους του και είχε συλληφθεί και εισαχθεί σε αναμορφωτήριο (Κριτήριο1). Οικειοποιούμενος ψεύτικες επαγγελματικές ιδιότητες, εμφανιζόμενος άλλοτε σαν υδραυλικός, άλλοτε σαν αστυνομικός ή θύμα αυτοκινητιστικού ατυχήματος, έπειθε τα θύματά του να του ανοίξουν την πόρτα. (Κριτήριο 2). Παρορμητικός από μικρός είχε διαπρέψει στον βασανισμό κατοικίδιων ζώων! (Κριτήριο 3). Ευερέθιστος καθώς ήταν συμπλεκόταν με το παραμικρό με αλήτες των δρόμων και είχε αρκετές συλλήψεις για τον λόγο αυτό στο παθητικό του. (Κριτήριο 4). Ψυχρός και σαδιστικά αδιάφορος, στραγγάλιζε και βίαζε τα θύματά του, χωρίς ίχνος οίκτου. (Κριτήριο 5). Δε ζήτησε ποτέ συγγνώμη, ούτε έδειξε να μετανόησε μετά τη σύλληψή του. (Κριτήριο 7).Φάνηκε μάλιστα να επιδιώκει την αύξηση της βαρύτητας του κατηγορητηρίου για να θεωρηθεί, με την προτροπή του δικηγόρου του, ψυχοπαθής και να σταλεί σε ψυχιατρείο. (Κριτήριο 2). Αντίθετα, με την απολογία του δημιούργησε σύγχυση και αμφισβήτηση αν έκανε όλους τους φόνους ή όχι. Οι ένορκοι, ο τύπος και πολλοί άλλοι, διερωτήθηκαν αν προστάτευε για κάποιο λόγο τρίτους εγκληματίες. Ανάφερε πληροφορίες που δεν υπήρχαν στις εφημερίδες και έδωσε ψευδείς πληροφορίες που είχε διαβάσει στις εφημερίδες για να μπερδέψει περισσότερο τους ανακριτές. Μόνο το κριτήριο 6 δεν ισχύει στην περίπτωσή του. Ήταν υπεύθυνος στις υποχρεώσεις του απέναντι στην εργασία του και την οικογένειά του μέχρι να συλληφθεί.

Ε) Ο κακοήθης ή κακόβουλος υποτύπος προσωπικότητας ένα μείγμα αντικοινωνικότητας, παρανοϊκότητας και σαδισμού. Εχθρικοί, μοχθηροί, βίαιοι, σαδιστικοί, καχύποπτοι, εκδικητικοί, σκληροί, κτηνώδεις, καταφεύγουν σε ειδεχθείς πράξεις φορτισμένες από μίσος και καταστροφικότητα με στόχο να προκαλέσουν τον συμβατικό τύπο ζωής του μέσου αστού. Όπως συμβαίνει στην παρανοϊκή προσωπικότητα περιμένουν από στιγμή σε στιγμή, ότι κάποιος θα τους προδώσει ή θα τους συλλάβει. Αντί να καταφεύγουν σε φραστικές απειλές ασχολούνται με το να εξασφαλίσουν τα νώτα τους με μια εν ψυχρώ σκληρότητα που εκδικείται, ανταποδοτικά, όσους πιστεύουν πως τους αδίκησαν στο παρελθόν. Γι’ αυτούς κάθε ίχνος ευαισθησίας είναι ένδειξη αδυναμίας. Ερμηνεύουν την καλή διάθεση και την ευγένεια των άλλων σαν ένα παραπλανητικό τέχνασμα για το οποίο πρέπει να έχουν τα «μάτια τους δεκατέσσερα να μην ξεγελαστούν». Σε αυτούς που υπερισχύουν τα σαδιστικά στοιχεία μπορείς να βρεις μια τάση ετοιμότητας για καυγά, «μοιάζουν να έχουν λυμένο το ζωνάρι τους» για να επιτεθούν σε κάποιον, «ψοφάνε» θα λέγαμε, «για καυγά». Με αυτό τον τρόπο επιβεβαιώνουν την ισχυρή παρουσία τους, θυματοποιώντας τους αδύναμους, επιβάλλοντας τη θέλησή τους σε όσους ξέρουν πως δεν μπορούν να υπερασπιστούν λόγω σωματικής αδυναμίας τον εαυτό τους. Ο τρόμος και ο φόβος που σκορπούν με τη θρασύτητα της συμπεριφοράς τους και την όλη τους εμφάνιση, τους διασκεδάζει και το εκμεταλλεύονται δεόντως.  Όταν τους αντιμετωπίζεις με ισάξια επίδειξη δύναμης, με θρασύτητα και απειλώντας τους, οι κακόβουλοι και κακοήθεις αντικοινωνικοί βάζουν την «ουρά κάτω από τα σκέλια». Είναι μανούλες στην επίδειξη δύναμης και αρέσκονται να καταπιέζουν και να τρομοκρατούν τους αδύνατους αντιπάλους τους μέχρι να συμμαζευτούν, να ζαρώσουν από το φόβο τους και να αποσυρθούν περιδεείς και ξευτελισμένοι, αν βρουν αντίπαλο χειρότερο από δαύτους. Μερικοί κάνουν κάτω από πίεση κάποιες παραχωρήσεις, στη συνέχεια όμως κλιμακώνουν τις απειλές και την επιθετικότητά τους μέχρι εκεί που δεν τους παίρνει άλλο. Μόνο αν τα βρουν σκούρα μπρος σε υπέρτερο αντίπαλο τότε τα εγκαταλείπουν και υποχωρούν. Στα αναμορφωτήρια, στις φυλακές, στους στρατώνες τα πρωτοπαλίκαρα, οι αποκαλούμενοι ηγέτες, οι αρχηγοί των συμμοριών, των ομάδων, της διμοιρίας, του λόχου κ.λπ. αποτελούνται ως επί το πλείστον από τέτοιου είδους προσωπικότητες. Στην κλασική ταινία «From here to Eternity» με τον Μπαρτ Λάνκαστερ, την Ντέμπορα Κερρ  και τον Μοντγκόμερυ Κλιφτ, ο θηριώδης λοχίας Έρνεστ Μποργκνάιν, σκοτώνει σε καυγά που ο ίδιος προκάλεσε, τον εύθραυστο πεζοναύτη Φρανκ Σινάτρα.          

Τελειώνοντας τη διευκρίνισή μας πάνω στους 5 υποτύπους που καλύπτονται κάτω από το μεγάλου εύρους φάσμα της αντικοινωνικής προσωπικότητας, νομίζουμε πως πρέπει παρουσιάσουμε εδώ και τη διχασμένη προσωπικότητα των Millon, Weiss και Davis το 1994, καθώς και μία δική μας προσθήκη∙ την ατομική και συλλογική αντικοινωνική συμπεριφορά οφειλόμενη στην επίδραση του περιβάλλοντος τόσο σε ατομικό όσο και σε ομαδικό επίπεδο (Individual & Collective antisocial behavior due to environmental influence).

Ξεκαθαρίζουμε ότι: H διχασμένη προσωπικότητα αποτελεί μια κάπως διαφορετική και ελαφρά σε βαρύτητα ποικιλία της αντικοινωνικής προσωπικότητας που κυμαίνεται μεταξύ του παθολογικού και φυσιολογικού. Οι προσωπικότητες αυτές διακρίνονται για την αντισυμβατικότητα και το ασυμβίβαστο που τις διακρίνει. Ενεργούν με τον δικό τους τρόπο, αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους και δεν νοιάζονται για το πώς τους κρίνουν οι άλλοι. Κατά διαστήματα τείνουν να εξωραΐσουν την αλήθεια και μερικές φορές φλερτάρουν με τα όρια νομιμότητας – παρανομίας στην προσπάθεια επιδίωξης των στόχων και της επιθυμίας τους. Θεωρούν τους εαυτούς τους ανεξάρτητους και αυτόνομους με τη δημιουργική έννοια. Την εξουσία τη βλέπουν με περιφρόνηση σαν να ανήκει στον Μεγάλο Αδελφό και διακηρύττουν στεντόρεια ότι υποτάσσεται σ’ αυτή εκείνο το μέρος της κοινωνίας που υποκαθιστά την ατομικότητα και ανεξαρτησία της προσωπικότητας ανταλλάσσοντάς τη με την κοινωνικά αποδεκτή ταυτότητα. Ο λόγος που δεσμεύουν την ελευθερία και την αυτονομία τους είναι η ασφάλεια και η σιγουριά που τους παρέχει η μέθεξη στο σύνολο και η θερμή, φιλική αποδοχή τους από αυτό.

Τέτοιες προσωπικότητες απεχθάνονται την καθημερινή ρουτίνα και συχνά τους σχολιάζουν σαν παρορμητικούς και ανεύθυνους. Γενικά είναι υπέρ της δράσης, σκέπτονται ανεξάρτητα, διαπρέπουν σαν επιχειρηματίες και δε διστάζουν να αναμετρηθούν με όποιο έχει αντίθετη γνώμη από αυτούς. Επεκτείνουν τα όριά τους πέρα από τα κοινώς αποδεκτά στάνταρτ, είναι αυτοί που ωθούν τους άλλους προς τα εμπρός με τη θέρμη της επιθυμίας τους και τον ανεξάντλητο ζήλο τους, ανατρέποντας τα εμπόδια που συναντούν με έξυπνες μανούβρες ή κρατώντας μια επιθετική και αγέρωχη στάση που προκαλεί τρόμο και φόβο στους κοινούς θνητούς. Με κίνητρο την ακαταδάμαστη θέληση και την αστείρευτη ενέργεια που διαθέτουν, αδράχνουν τις ευκαιρίες που τους δίνονται ώστε να εξαναγκάσουν τα πράγματα να κινηθούν προς την κατεύθυνση των στόχων που αυτοί προσδιορίζουν. Πολλοί εξ αυτών γίνονται επιβλητικοί αρχηγοί, έτοιμοι να αναλάβουν τη  θέση του ηγέτη ενεργώντας με αξιοθαύμαστη αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα. Επειδή κινούνται στα όρια του παθολογικού και του φυσιολογικού, βρίσκουμε αρκετές τέτοιου τύπου προσωπικότητες, που δεν είχαν ποτέ μπλεξίματα με το νόμο, ίσως γιατί είναι πολύ ικανοί να καλύπτουν τα ίχνη που αφήνουν πίσω τους. Αν και αυτοί μοιράζονται με τους περισσότερους αντικοινωνικούς μια χωρίς ενοχή επιθυμία να χειριστούν, να εκμεταλλευτούν, ακόμη και να εξαπατήσουν τους άλλους, δεν είναι ανοικτά σκληροί ούτε σωματικά βάναυσοι. Αντίθετα, η προϋπολογισμένη αυτοσυγκράτηση της οργής που τους διακατέχει συχνά τους κάνει να φαίνονται πιότερο σαδιστικοί απ’ ότι αντικοινωνικοί. Στερεότυπα παραδείγματα αυτής της κατηγορίας περιλαμβάνουν βιομήχανους και επιχειρηματίες που φύονται, αναπτύσσονται και ανθίζουν στη γκρίζα ζώνη διακανονισμού των νόμιμων τεχνικών λεπτομερειών, όσο και στη θέση του πανέξυπνου εκτελεστικού διευθυντή σε μια πολυεθνική εταιρεία που εκμεταλλεύεται μια παγκόσμιας εμβέλειας αγορά, π.χ. ενός πασίγνωστου επενδυτικού οίκου που επενδύει, πωλεί και αγοράζει μετοχές σε παγκόσμιο επίπεδο. Για παράδειγμα ο Η. Paulson της Stanley Morgan. Αυτός αποφασίζει και οι κινήσεις του παίζουν καθοριστικό ρόλο διότι αποτελούν δείκτη για τους υπόλοιπους επενδυτές στο παιχνίδι αγοραπωλησίας μετοχών στα μεγαλύτερα χρηματιστήρια του κόσμου. Τέτοιες προσωπικότητες ήσαν τα golden boys της Lehman Brothers που μέσω της City Bank και των οικονομικών συμβούλων της, πούλαγαν επενδυτικές φούσκες σε αφελείς επενδυτές σε όλο τον κόσμο. Βαρύγδουπο όνομα ανάμεσα σε αυτούς είναι ο James J. Johnson διευθύνων στέλεχος της Goldman Sachs συνεργαζόμενος με τη Lehman Brothers διευθύνων σύμβουλος του χρηματοοικονομικού ομίλου Fannie Mae. Αυτός ο κος είναι τόσο τρανταχτά διαπλεκόμενος ώστε συνεργάζεται με τον James Wolfenson πρόεδρο της Παγκόσμιας Τράπεζας κατά τη δεκαετία 1995-2005.

Πως ενεργούν αυτοί οι διαπλεκόμενοι τραπεζικοί συνωμότες; Ας δούμε τις πρακτικές που εφαρμόζουν κάποιοι κύριοι σαν τον James J. Johnson και τους ομοίους του της Lehman Brothers Συγκεκριμένα, οι διευθυντές και οι υψηλόβαθμοι υπάλληλοι της City Bank είχαν βγει παγανιά να βρουν πελάτες και διαφήμιζαν οικονομικά καλάθια σε πελάτες τους διαβεβαιώνοντάς τους πως έστω κι αν δεν κερδίσουν τίποτα από την επένδυσή τους δεν χάνουν το κεφάλαιο. Η Lehman Brothers  όμως χρεοκόπησε ή μάλλον την οδήγησαν στη χρεοκοπία οι αμαρτίες της, τα ψεύτικα επενδυτικά προγράμματα που διαφήμιζε εξαπατώντας χιλιάδες επενδυτές και η Σίτι Μπανκ εκτέθηκε παγκοσμίως διότι συναίνεσε στην πώλησή τους. Τώρα προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.

Τέλος, η Αμερικάνικη Κυβέρνηση έκανε αγωγή στην Goldman & Sachs διότι έπειθε τους πελάτες της να πάρουν στεγαστικά δάνεια αγοράζοντας ένα επενδυτικό πρόγραμμα το οποίο ήξεραν εκ των προτέρων πως ήταν καταδικασμένο. Κι όμως είχαν το θράσος να το συσταίνουν σε πελάτες τους οι οποίοι στο τέλος έχασαν και τα λεφτά που έδωσαν και το σπίτι που νόμιζαν πως αγόρασαν.                                                           

Η διχασμένη προσωπικότητα μπορεί επίσης να μονοπωλεί τη δύναμη που της δίνει το διευθυντικό πόστο που βρίσκεται, όπως οι εκτελεστικοί διευθυντές της εταιρείας πετρελαιοειδών SHELL κάνουν στην Αφρική και πιο συγκεκριμένα στην Νιγηρία, εκδιώκοντας ολόκληρες εγχώριες φυλές Νιγηριανών που έτυχε να έχουν τα χωριά τους πάνω στον ξέχειλο από πετρέλαιο, τόπο τους. Κάνοντας κατάχρηση εξουσίας οδηγούν τη μια Νιγηριανή φυλή ενάντια στην άλλη αλά και τη κυβέρνηση στη μαζική δολοφονία και πυρπόληση ολόκληρων χωριών. Έφτασαν να δολοφονήσουν τον συγγραφέα και ηγέτη της φυλής των Ogoni, Ken Saro-Wiwa και την οργάνωσή του, ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ των Ογκόνι όταν διαμαρτυρήθηκε για την αποψίλωση και καταστροφή του οικοσυστήματος που προκαλεί η πετρελαϊκή Εταιρεία SHELL στο Δέλτα του Νίγηρα. Ο  Ken Saro-Wiwa αντιστάθηκε ξεσηκώνοντας με ειρηνικό τρόπο τους ντόπιους κατοίκους να διεκδικήσουν και να υπερασπιστούν  τον τόπο τους και απαγχονίστηκε από το δικτάτορα Sani Abacha το 1995.

Άλλοτε αξιοποιούν τα παραθυράκια που έχει ο νόμος προς μεγάλο όφελος των ιδίων και απροσδιόριστου μεγέθους ζημία των άλλων. Άτομα που συστηματικά εγκαταλείπουν, παραιτούνται ή αποχωρούν από εταιρείες για το συμφέρον τους ή ακόμη τις εξαγοράζουν προς ίδιον όφελος, δεν μπορούμε να τους θεωρούμε φυσιολογικές και ισορροπημένες προσωπικότητες, πολύ περισσότερο αλτρουιστές, όπως επιδιώκουν να φαίνονται μετατρέποντας το μαύρο σε άσπρο.                                

Ο παλιός πολιτικός Σπύρος Μαρκεζίνης, σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις που έδωσε λίγο πριν πεθάνει, διηγούμενος πως έκανε την υποτίμηση έναντι του δολαρίου στη δεκαετία του 50 σαν υπουργός οικονομικών είπε:

«Έπρεπε να μιλήσω προς τους πολίτες στο ραδιόφωνο. Τι να τους πω; Πως η δραχμή μας υποτιμήθηκε 50%; Πως όλες οι εισαγωγές μας θα διπλασιάζονταν σε κόστος; Πως όλα τα προϊόντα πλην των εγχώριων δηλαδή της σταφίδας, της ελιάς, του τυριού και του γάλακτος θα διπλασιάζονταν σε κόστος; Βγήκα λοιπόν και τους είπα πως όλα θα πήγαιναν καλά και άνοιγε ένα μεγάλο και ελπιδοφόρο μέλλον για τον ελληνικό λαό. Από δω και στο εξής τα εξαγώγιμα προϊόντα μας θα μας έφερναν πακτωλό δολαρίων!»[5]

Όπως λέει ο Μillon, «για πολλούς πολιτικούς η απάτη, ο αμφισήμαντος λόγος, τα διπλά μηνύματα[6], απαιτούν την ύπαρξη αναγκαίου ταλέντου για να επιβιώσουν. Ακροβατώντας στα όρια της εξαπάτησης, «ράβουν και ξεράβουν» τα πραγματικά γεγονότα ελαχιστοποιώντας τα μειονεκτήματα και υπερβάλλοντας τα πλεονεκτήματα. Αν ο αντίπαλος, τους καθηλώσει με τα επιχειρήματά του, δεν παραδέχονται την αντικειμενική αλήθεια, ότι έφταιξαν. Παραπλανούν το λαό ή τον συνομιλητή τους με το να εστιάζουν την προσοχή τους στην απάλυνση και ελάφρυνση των πράξεων και των αποφάσεων που έλαβαν, αποδίδοντας την αποτυχία τους στις συνθήκες οι οποίες τους ανάγκασαν να ενεργήσουν έτσι, είτε παραλείποντας τεχνηέντως λέγοντας ακόμη και ψέματα, να «φέρουν όλα τα δεδομένα πάνω στο τραπέζι», είτε ακόμη και αποφεύγοντας να αναφέρουν τα πλήρη κίνητρα που τους οδήγησαν σ’ αυτή την ενέργειά τους. Θυμηθείτε την ομιλία του «σωτήρα του Έθνους Κωνσταντίνου Καραμανλή του Α΄» στην ομιλία του προς τον ελληνικό λαό τον Ιούλιο του 1974 μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Αντί να πει την αλήθεια πως οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ δεν μας επέτρεπαν να αντιδράσουμε και να στείλουμε βοήθεια στην Κύπρο, καθώς και ότι το στράτευμά μας ήταν στα κακά του χάλια και ανέτοιμο να αντιμετωπίσει τον Τουρκικό, με τους μισούς στρατιωτικούς ηγέτες και πλέον να υπερασπίζουν τη χούντα του Ιωαννίδη και τους άλλους μισούς να θέλουν το κρέμασμά της, είπε το μεγάλο ψέμα.

«Η Κύπρος κείται μακράν. Η απόσταση δεν μας επιτρέπει να βοηθήσουμε τους αδελφούς μας Κυπρίους».

Αν βέβαια δεν υπήρχαν τα κοντινά νησιά όπως η Ρόδος, ο κάθε άνθρωπος που δεν έχει απολέσει τη δυνατότητα να σκέφτεται, θα συμφωνούσε μαζί του!                        Τέλος, οι διχασμένες προσωπικότητες, δημιουργούν τόσο πολύπλοκα πολιτικά σενάρια, ώστε κάθε τμήμα του σεναρίου να απομονώνεται, να εντυπωσιάζει και να ελκύει το άμεσο και προσωρινό ενδιαφέρον των άλλων κι έτσι να αποσπά την προσοχή τους από το κύριο θέμα. Π.χ. και πάλι ας πάμε στο λόγο του Καραμανλή τις τραγικές εκείνες ημέρες της αρχής της μεταπολίτευσης από την στρατιωτική χούντα στην ολιγαρχική, συγκεντρωτική, αστική δημοκρατία. Ο Καραμανλής απόσπασε την προσοχή ενός ολόκληρου λαού δικαιολογώντας τη μη επέμβαση της Ελλάδας την ίδια στιγμή που βιάζονταν Ελληνίδες, σκοτώνονταν και αιχμαλωτίζονταν και στέλνονταν να πεθάνουν στα κάτεργα της Ανατολίας Κύπριοι κι Έλληνες στρατιώτες και πολίτες. Μας παραπλανούσε και αποσπούσε την προσοχή μας από την τραγική πραγματικότητα που ο ίδιος ζούσε και ήταν∙ ο φόβος του ότι θα τον σκότωναν ή θα τον δηλητηρίαζαν μέσω του φαγητού όπως ο ίδιος ο μακαρίτης πρωθυπουργός εκμυστηρεύτηκε στον Μίκη Θεοδωράκη και αναγκαζόταν να κοιμάται σε γιοτ πλούσιου φίλου του.  Ούτε είπε την αλήθεια, πως στην ουσία, το κράτος, επί Ιωαννίδη και Ανδρουτσόπουλου, είχε καταρρεύσει. Όπως έκανε 35 χρόνια αργότερα ο ανιψιός του, όταν παρέδωσε στις  5 Οκτώβρη του 2009, ένα κράτος καταληστευμένο και χρεοκοπημένο από τις προηγούμενες ληστρικές κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας.

Και συνεχίζει ο Millon, «υπάρχουν πλήθος τέτοιων προσχεδιασμένων αντικοινωνικών». Στην καθημερινή ζωή μας περιβάλλουν, φουντώνουν, ανθίζουν, και πολλαπλασιάζονται με τη μορφή του επιχειρηματία έμπορου με τη βελούδινη φωνή, του πρόθυμου να μας εξυπηρετήσει πωλητή αυτοκινήτων, του φαινομενικά πολύ ενδιαφερόμενου για την υγεία μας πωλητή συμβολαίων ασφάλειας. Η ζημιά που προκαλούν οι διχαστικού τύπου προσωπικότητες στην κοινωνία δεν είναι βέβαια τόσο έντονη όπως του εγκληματία ψυχοπαθητικού, αλλά και τα δυο γειτνιάζουν και έχουν ένα κοινό παρανομαστή που συστεγάζει κάτω από το ίδιο όνομα της αντικοινωνικής προσωπικότητας, το φυσιολογικό και υγιές με το ψυχοπαθολογικό και διαταραγμένο.

Η δική μας υπόδειξη είναι ότι πρέπει να διαχωρίσουμε την αντικοινωνική προσωπικότητα από την αντικοινωνική συμπεριφορά ενός ατόμου ή κάποιων ομάδων. Ο Sperry το 1995 μίλησε για την ύπαρξη ενός στυλ αντικοινωνικής προσωπικότητας,  παρά διαταραχής, και πως θα ήταν καλλίτερα να μεταβάλαμε τα διαγνωστικά κριτήρια του DSM-IV. Αυτό σημαίνει ότι ενώ η αντικοινωνική, ψυχοπαθητική προσωπικότητα κατά το κριτήριο 1 σταθερά παραβιάζει το νόμο και τους κοινωνικούς κανόνες με τις παράνομες δραστηριότητες που διεξάγει, η αντικοινωνικού στυλ προσωπικότητα αντιπαραθέτει το δικό της σύστημα αξιών υπεράνω της κοινωνίας και συχνά βρίσκεται σε σύγκρουση με αυτή. Εάν η πρώτη διαταραχή χρησιμοποιεί  ποικίλες μορφές εξαπάτησης για να πετύχει τους στόχους της κατά το κριτήριο 2, στο αντικοινωνικό στυλ προσωπικότητας διακρίνεται να υπάρχει μια ολισθηρή τάση να ρετουσάρει τα ουσιαστικά σημεία και να παραλλάσσει τα αντικειμενικά γεγονότα όπως τον συμφέρουν, χωρίς να καταλήγει σε εξόφθαλμη απάτη. Εκεί που η αντικοινωνική προσωπικότητα είναι πολύ παρορμητική για να σκεφτεί τις συνέπειες των πράξεών της, κριτήριο 3, το στυλ είναι φυσικά αυθόρμητο, δρα αιφνίδια και με αποκλειστικό  σκοπό την αυτόεντρύφηση και τον αυτοθαυμασμό. Έχει όμως πλήρη γνώση πότε η δυσκολία να αναβάλλει την ικανοποίηση της προσωπικής του απόλαυσης και φιληδονίας παραβιάζει τους νόμους και τους κοινωνικούς αγώνες ή θέτει σε σοβαρό κίνδυνο τον εαυτό του ή τους άλλους. Όπου η αντικοινωνική προσωπικότητα εκδηλώνεται με ευερέθιστη και επιθετική διάθεση, κριτήριο 4, το ακραίο στυλ της φυσιολογικής προσωπικότητας εκδηλώνεται με αυτοεπιβεβαίωση κι αυτοκυριαρχία κάνοντας αίσθηση με τη φυσική του εμφάνιση και συμπεριφορά. Επίσης εκεί που η αντικοινωνική δείχνει ψυχρότητα έως αδιαφορία για την προσωπική της ασφάλεια και την ασφάλεια των άλλων, κριτήριο 5, το οριακό στυλ αντικοινωνικής προσωπικότητας βλέπει τον εαυτό της πιο ανθεκτικό στους κινδύνους από τον μέσο όρο χωρίς να είναι παρορμητικά απρόσεκτος ή απερίσκεπτα παράτολμος. Όπου πάλι η διαταραγμένη αντικοινωνική προσωπικότητα αποδεικνύεται ανεύθυνη στην εργασία, στις οικονομικές και οικογενειακές της υποχρεώσεις, κριτήριο 6, η φυσιολογικού στυλ προσωπικότητα προτιμά να παραμένει ελεύθερη από εξωτερικές δεσμεύσεις και προτιμά να αναλώνεται για την απόλαυση της στιγμής, εδώ και τώρα, παρά να αποταμιεύει χρήμα, ενέργεια και εμπειρίες για τις δύσκολες ώρες στο μέλλον. Τέλος, όσον αφορά το 7 κριτήριο, η αντικοινωνικού στυλ προσωπικότητα στερείται ηθικής συνείδησης, το υπερεγώ της δεν αντιδρά θετικά στις ηθικού τύπου συγκρούσεις, αλλά αδιαφορεί για το καλό και το κακό που προκαλεί σε εαυτό και τρίτους. Τείνει να εφευρίσκει λογικές δικαιολογίες και ερμηνείες για τους λόγους που εκμεταλλεύεται τους άλλους. Όταν ενεργεί στα φυσιολογικά όρια η προσωπικότητα αυτή μπορεί να εξυπηρετεί το συμφέρον της μέσα από την επίθεση και την παρορμητική συμπεριφορά που δείχνει, αλλά πάντα κινείται μέσα στα ηθικά, κοινωνικά και νόμιμα πλαίσια. Δεν  αφήνει περιθώρια να συλληφθεί για παρανομία. Συμπερασματικά, αυτή, η κινούμενη στα όρια μεταξύ φυσιολογικού και παθολογικού αντικοινωνικού στυλ προσωπικότητα, εκδηλώνεται με μόνιμο τρόπο, όταν απαιτείται, όπως αναφέρθηκε, να επιδιώξει και κατοχυρώσει τα στενά συμφέροντά της.                

Πέρα από τα πιο πάνω, εμείς αναδεικνύουμε την ύπαρξη μιας μη μόνιμης διαταραχής που δεν αφορά την προσωπικότητα αλλά τη συμπεριφορά του προσώπου και δεν εκδηλώνεται μόνο στα άτομα, αλλά και σε ομάδες, σε μεγάλα ή μικρά πληθυσμιακά σύνολα. Την ονομάζουμε αντικοινωνικού τύπου συμπεριφορά σε άτομα και ομάδες οφειλόμενη στην επίδραση του περιβάλλοντος. (lndividual or collective antisocial behavior due to environmental influence). Σε αυτή την περίπτωση αποκλείεται ο ιδιοσυγκρασιακός παράγων και η κληρονομική προδιάθεση. Η επιδεικνυόμενη συμπεριφορά, δεν είναι μόνιμη, αλλά εξαρτάται από τις συνθήκες και τα περιβαλλοντικά ερεθίσματα προκειμένου να εκδηλωθεί. Η βάναυση συμπεριφορά των ναζιστικών στρατευμάτων και τα εγκλήματα στα οποία συμμετείχαν κάτω από τις εντολές του Φύρερ τους αλλά και των αξιωματικών ήταν εκδηλώσεις αντικοινωνικού χαρακτήρα μέσα σε κοινωνικό σύνολο. Το λιντσάρισμα των μαύρων στην Αμερική από ένα μαινόμενο πλήθος που δεν ήξερε καλά-καλά για πιο λόγο κρέμαγε τον υποτιθέμενο ένοχο, είναι άλλη μια έκφραση μαζικής αντικοινωνικής εκδήλωσης του πλήθους.

Σε τέτοιες περιπτώσεις η συμπεριφορά της ομάδας παρεκκλίνει σε άλλοτε άλλο βαθμό, ώστε να περιλαμβάνει από το ένα έως και τα επτά αναφερθέντα βασικά κριτήρια του DSM-IV.

Αυτό σημαίνει ότι η αδιαφοροποίητη, μη σκεπτόμενη μάζα σε ώρες έντασης, κρίσης, πολέμου, σκοπίμως υποκινούμενη από έναν γόητα αρχηγό γίνεται τόσο αδίστακτη ώστε να αρνείται (σαν σύνολο) να συμμορφωθεί προς τα κοινωνικά πρότυπα με συνέπεια να αποκλίνει από τη νόμιμη συμπεριφορά (κριτήριο 1) και να προβαίνει σε ειδεχθούς βαρβαρότητας πράξεις οι οποίες όχι μόνο αποτελούν αιτία ομαδικών συλλήψεων αλλά συχνά έρχεται σε σύγκρουση με την αστυνομία ακόμη και το στρατό με αποτέλεσμα να χυθεί αίμα.

Εμπιστεύεται (το πλήθος) αρχηγούς που χρησιμοποιούν τον δόλο, και τα επανειλημμένα ψέματα, προκειμένου να  ασκήσουν βία, να εξαπατήσουν τους αδύνατους και ανίσχυρους να προβάλλουν αντίσταση ή ακόμη γίνεται υπαίτιο σαδιστικής συμπεριφοράς προς ίδια ευχαρίστηση. Ομαδικός βιασμός αιχμάλωτης γυναίκας από στρατιώτες που την συνέλαβαν σε εχθρικό έδαφος (Κριτήριο2).                                    

Η ομάδα συνήθως διακατέχεται σε ώρες κρίσεις από έλλειψη υπομονής, μεγάλη αδημονία, παρορμητικότητα και αδυναμία να προγραμματίσει το αύριο, το μέλλον, ακόμη και το άμεσο. (Κριτήριο 3)                    

Η εν διεγέρσει μάζα εμφανίζει ευερεθιστότητα και επιθετικότητα που χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενες φυσικές μάχες, τσακωμούς και επιθετικές ενέργειες μεταξύ της και κατά άλλων συνήθως αθώων προσώπων. Κριτήριο 4)                            

Αυτό που καταφαίνεται σε όλο του το μεγαλείο είναι ότι σε κρίσιμες στιγμές ζωής ή θανάτου, το πλήθος στην οργή του δρα με απερίσκεπτη αδιαφορία τόσο για την ασφάλεια του εαυτού του όσο και των άλλων. Συνήθως επιτίθεται μετά μανίας στον στόχο που το ερέθισε συχνά αφήνοντας πολυάριθμους νεκρούς άνδρες και γυναίκες στο πέρασμά του. (Κριτήριο 5). Το συλλαλητήριο του ΕΑΜ της 3^ης Δεκέμβρη του 1944 που βάφτηκε με αίμα, καθώς και η επίθεση κατά των αμάχων που συμμετείχαν στην κηδεία των θυμάτων του συλλαλητηρίου την επόμενη, έσπειρε θυμό και αγανάκτηση στους ενόπλους του ΕΛΑΣ ώστε να ξεκινήσουν, μετά την παραίτηση των ΕΑΜικών υπουργών της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, τα λεγόμενα Δεκεμβριανά. Έτσι ξεκίνησε ο ελληνικός εμφύλιος όπου οι δύο ομόεθνοι στρατοί έβγαζαν ο ένας τα μάτια του άλλου με πλήθος αθώων αόπλων θυμάτων.  

Ένα εξαγριωμένο πλήθος είναι σίγουρο πως δεν έχει καμιά υπευθυνότητα και κανείς δεν μπορεί να στηρίζεται σ’ αυτό και στους ηγέτες του. Ούτε μπορεί  να ανταποκριθεί έντιμα στις όποιες κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές κ.λπ. υποχρεώσεις του. (Κριτήριο 6)                      

Τέλος υπάρχει εκ μέρους του υπό κρίση, γεμάτου οργή, θυμό λόγω στερήσεων, φτώχιας, αδικίας, πλήθους που έχει πλήρη έλλειψη τύψεων, για τις συνέπειες που είχαν τα απροσδόκητα ξεσπάσματά του. Συνήθως οι μετέχοντες σ’ αυτό είναι αδιάφοροι ή εκλογικεύουν την ψυχική οδύνη που προκάλεσαν, την κακομεταχείριση των άλλων, την απώλεια ζωών και την λεηλασία ή καταστροφή υλικών αντικειμένων από αθώους καταστηματάρχες και νοικοκυραίους. (Κριτήριο 7). Τον Ιούλιο του 1977 εξ αιτίας ενός κεραυνού η πολιτεία της Νέας Υόρκης βυθίστηκε γύρω στις 9 το βράδυ  στο σκοτάδι. Το τι επακολούθησε είναι τραγικό.   Στο σύνολό τους 1,616 μαγαζιά παραβιάστηκαν λαφυραγωγήθηκαν και καταστράφηκαν. Συνολικά  1,037 φωτιές εξαπλώθηκαν ολόγυρα στην πόλη. Μια μαζική επιχείρηση συλλήψεων νεαρών που συνέπτυξαν τυχαίες συμμορίες της στιγμής, από τις πτωχότερες συνοικίες της Ν.Υ. επακολούθησε, κατά την οποία 3,776 πολίτες συνελήφθησαν. Πολλοί από αυτούς στοιβάχθηκαν ακόμη και στα υπόγεια των αστυνομικών τμημάτων. Μια μελέτη που διενέργησε το Κογκρέσο υπολόγισε το ύψος των ζημιών άνω των $300 εκατομμυρίων (ίσο προς $1.2 δις δολαρίων  το 2017).

Βέβαια πολλά συμπτώματα και εκδηλώσεις του οργισμένου λαού ή πλήθους έχουν να κάνουν με την ψυχολογία του όχλου[7] αλλά η σχέση που αυτό έχει με την αντικοινωνικού τύπου συμπεριφορά οφειλόμενη στην επίδραση του περιβάλλοντος είναι σχεδόν ταυτόσημες.

[1] Millon Theodore: Personality Disorders, Hogarth Publication, N.Y.2007, page 152.

[2] Αθανασόπουλος Τ.: Εντιμότατες απάτες. Απάτες που έμειναν στην Ιστορία. Εκδόσεις Μαραθιά, Αθήνα 2007, σσ. 17-23.

[3]Κατά τον Frank Farley, ψυχολόγο στο Temple University της Φιλαδέλφειας, κανένα ζώο δεν θέτει τον εαυτό του σε κίνδυνο εκτός από τον άνθρωπο. Το ανθρώπινο είδος είναι το μόνο που παίρνει ρίσκα υπερβαίνοντας ακόμη και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Περιγράφει μάλιστα ως Τ προσωπικότητα εκείνους που αγγίζουν με τη συμπεριφορά τους τα όρια ζωής και θανάτου. Υπάρχει η αθλητικού τύπου Τ προσωπικότητα όπως ο κατακτητής των Ιμαλάϊων Έντμουντ Χίλλαρι, οι ραλίστες, όπως ο Βραζιλιάνος Βίκτωρ Σέννα, η διανοητικού τύπου Τ όπως ο Αϊνστάιν, ο Γαλιλαίος,  και η αρνητική Τ προσωπικότητα που ταιριάζει στην ριψοκίνδυνη προσωπικότητα του Μillon και αφορά εκείνους που ρέπουν στην παρανομία, το έγκλημα, στον πειραματισμό με ναρκωτικές ουσίες, ή κάνουν σεξ χωρίς προστατευτικά μέτρα ή προβαίνουν σε κάθε λογής καταστροφικού τύπου συμπεριφορές.

[4] Τα αρχικά BASE σημαίνουν πήδημα από Buildings (κτίρια), Antennas (αντένες), Spans δηλαδή bridges=γέφυρες, Earth υπονοώντας cliffs=χαράδρες.

[5] Φυσικά απέκρυψε πως η μικρή Ελλαδίτσα δεν είχε καμία σοβαρή βιομηχανία (όπως συμβαίνει ακόμη τώρα) και όλα τα εισαγώγιμα προϊόντα βαριάς βιομηχανίας, από τσιμέντα, σίδερο, έως αυτοκίνητα, μηχανήματα κ.λπ. θα τα αγοράζαμε χρυσά με μεγάλη χρηματική αιμορραγία του μόχθου του ελληνικού λαού. Αυτό άλλωστε εξακολουθεί έως τα σήμερα και είναι να απορεί κανείς πως μετά από τόσο μεγάλη οικονομική αιμορραγία γενεών επί γενεών Ελλήνων, αλλά και ανθρώπων μέσω της μετανάστευσης, εξακολουθούν να υπάρχουν Έλληνες σε αυτό τον σπαραγμένο τόπο. 

[6] Με τον όρο διπλά μηνύματα εννοούμε την έκφραση δύο αντιτιθέμενων νοημάτων, σκέψεων ή συναισθημάτων που συγχύζουν το άτομο στο οποίο απευθύνονται. Παράδειγμα νοηματικού διπλού μηνύματος είναι: «Όλοι οι Κρητικοί είναι ψεύτες, εγώ είμαι Κρητικός!». Αναλύοντάς το βλέπουμε ότι αυτό σημαίνει «Σαν Κρητικός σας λέω ψέματα ότι οι Κρητικοί είναι ψεύτες, άρα οι Κρητικοί δεν είναι ψεύτες λέγουν την αλήθεια. Εφόσον όμως λέγουν την αλήθεια, τότε κι εγώ σας λέω την αλήθεια, επομένως ισχύει πως όλοι οι Κρητικοί είναι ψεύτες!» τουτέστι χάος. Συναισθηματικό διπλό μήνυμα είναι η αμφίθυμη έκφραση της μάνας στο άτακτο παιδί της: «Σε αγαπώ αλλά θα σε τιμωρήσω γι’ αυτό!» Το παιδί δεν μπορεί να κατανοήσει πως μπορεί να το αγαπάει και να το τιμωρεί ταυτόχρονα. Άλλο να του πει το συγκεκριμένο λόγο: «Εξ αιτίας της αταξίας σου θα σε τιμωρήσω όσο κι αν σε αγαπώ».

[7]Ευαγγελάτος Γεωργίου, «Ανθρώπινη Καταστροφικότητα, Ανάλυση του Πολέμου και της καταστροφικότητας από την κοινωνική Ψυχολογία», Εκδόσεις ΑΠΑΝΤΑ ΚΟΙΝΑ, 1989, σελ.19-39.

Γεώργιος Ευαγγελάτος

Καλλίτερα κοινωνιοπαθής παρά απόλυτα απαθής

Είδη και εκδηλώσεις της αντικοινωνικού τύπου  διαταραχής  της προσωπικότητας.                                    

Τώρα ελπίζουμε ότι ο αναγνώστης έχει έναν κατευθυντικό μπούσουλα ώστε να μπορεί να ξεχωρίσει τις εκδηλώσεις αυτής της διαστρεβλωτικής διαταραχής της προσωπικότητας. Το θέμα ασφαλώς δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται. Για παράδειγμα, μερικοί ερευνητές δίνουν άλλο νόημα στην ψυχοπαθητική (psychopathic) και άλλο στην κοινωνιοπαθητική (sociopathic) διαταραχή της προσωπικότητας. Τι εννοούν με τους όρους αυτούς;

Η ψυχοπαθητική προσωπικότητα σύμφωνα με τις πρόσφατες έρευνες και μελέτες, προϋποθέτει την ύπαρξη βιολογικών δεικτών που επιβεβαιώνουν τη διαταραχή. Ο ψυχοπαθητικός με τη συμπεριφορά του εμφανίζει εκδηλώσεις που εστιάζονται περισσότερο στον συναισθηματικό και διαπροσωπικό τομέα. Η συμπεριφορά του δείχνει ευερεθιστότητα, επιθετικότητα, μνησικακία, διογκωμένο εγώ, υπερβολική αυτοεκτίμηση των ικανοτήτων του, επίμονη προσπάθεια να ικανοποιήσει την παρορμητική, ενστικτώδη τάση του για απόλαυση (σεξουαλικής φύσεως συχνά με παραφιλικές τάσεις, ή αποδοχή εκ μέρους των άλλων της αυθεντίας και των ικανοτήτων του, ή εκδηλώσεις λατρείας εκ μέρους του πλήθους) ανεξαρτήτως κόστους, χωρίς ενοχές για τη θυματοποίηση των άλλων, εντελώς αδιάφορος ως προς τον πόνο που προκαλεί σε τρίτους, προκειμένου να πετύχει τους ιδιοτελείς στόχους του.

Την ίδια στιγμή, η αντικοινωνική ή κοινωνιοπαθητική, εκδηλώνεται με διαταραγμένη συμπεριφορά που δείχνει την τάση της προς την κοινωνική απόκλιση, την μη συμμόρφωσή της στα κοινωνικά πρότυπα, όπως συμβαίνει με τον κάθε νομιμόφρονα πολίτη. Τούτο φαίνεται από τα συνεχή ψέματα, τη δολιότητα των ενεργειών της, τις ετοιμόλογες δικαιολογίες για την ασυνέπειά της, την εκλογίκευση της απάτης στην οποία συνειδητά προβαίνει. Χαρακτηριστική είναι η δικαιολογία της Τόνιας που συνελήφθη για διακίνηση κι εμπόριο κοκαΐνης από μεταμφιεσμένο αστυνομικό, στο δικαστήριο: «Το διαμέρισμα που μένω είναι του αγοριού μου. Απλά ήξερα που την είχε κρυμμένη. Εκείνος ο αστυνομικός ήταν καλός ηθοποιός, με φόβισε τόσο που σκέφθηκα πως θα με σκότωνε αν δεν του πουλούσα την κόκα!» Με λίγα λόγια ήταν ένα αθώο θύμα η καημένη! Ωθήθηκε από τον φόβο της να πουλήσει στον αστυνομικό κοκαΐνη! Ένα αθώο κοριτσάκι που βρέθηκε σε λάθος χρόνο στη λάθος θέση! [1]      

Οι 5 υποτύποι της αντικοινωνικής προσωπικότητας

O Million διακρίνει 5 υποτύπους της αντικοινωνικής προσωπικότητας θεωρώντας ότι ο οποιοσδήποτε αντικοινωνικός είναι δυνατόν να εκδηλώνει κανέναν, έναν ή περισσότερους από έναν, από τους πιο κάτω υποτύπους:  

Α) Η άπληστη αντικοινωνική προσωπικότητα. Κατ’ αυτήν τα άτομα αισθάνονται πως τα γεγονότα και οι συνθήκες της ζωής δεν τους απέδωσαν αυτό που άξιζαν. Βιώνουν ιδιαίτερη ηδονή κι ευχαρίστηση να κατακτούν υλικές απολαύσεις έστω και με παράνομους τρόπους, κλέβοντας, ληστεύοντας κ.λπ. και  συσσωρεύοντας υλικά αγαθά. Ζηλεύουν απεριόριστα εκείνους που κληρονόμησαν πλούτο, είχαν αφθονία υλικών αγαθών, αγάπης, προστασίας, από την παιδική τους ηλικία. Είτε χρησιμοποιήσουν το δόλο, την απάτη, ή καταστρέψουν ξένη περιουσία για υλικά οφέλη, ο σκοπός τους είναι να αποκτήσουν αυτά που το πεπρωμένο τους στέρησε, σαν αμοιβή για όσα η μοίρα τους αρνήθηκε, σαν αποζημίωση για την κενότητα της ζωής τους, πιστεύοντας ότι μόνοι τους μπορούν να αποκαταστήσουν την ισορροπία που δικαιούνται. Κοχλάζουν από θυμό και μνησικακία και το γλεντούν δεόντως όταν βάζουν χέρι στην περιουσία και τα αγαθά των άλλων. Η εταιρεία δολοφόνων προ ετών, με έδρα της την Αθήνα, αποτελούνταν από τέτοιου είδους αμοραλιστές ψυχοπαθητικούς. Έπειθαν με διάφορα προσχήματα και υποσχόμενοι γενναία ανταλλάγματα, γέρους και γριές να υπογράφουν συμβόλαια και πληρεξούσια και στη συνέχεια τους δολοφονούσαν.

Πολλοί εξ αυτών διακατέχονται από μια αχαλίνωτη τάση για εκδίκηση, χειριζόμενοι τρίτους, αθώους και αφελείς σαν πιόνια στη σκακιέρα της ζωής. Σε μια παρόμοια περίπτωση, δύο αλήτες εισόρμησαν σε ένα αθηναϊκό φοιτητικό οικοτροφείο με μια δωδεκαριά ρολόγια και πούλησαν στους φτωχούς και άπειρους επαρχιώτες φοιτητές, έναντι υψηλού κόστους, ρολόγια ψεύτικα, μιας άγνωστης φίρμας «Kennedy» που την επαίνεσαν σαν κορυφαία αμερικάνικη ωρολογοποιία. Διέρρευσαν σκόπιμα και το μυστικό, ότι τα έφεραν λαθραία από τις ΗΠΑ, και ότι τους τα δίνουν «σχεδόν τσάμπα» και τα πούλησαν έναντι 1000 δραχμών, την εποχή (1964) που ένας μηνιαίος μισθός δημόσιου υπάλληλου ήταν 3000 δραχμές. Εννοείται πως μόλις οι δύο απατεώνες εξαφανίστηκαν τα ρολόγια έπαυαν να λειτουργούν.                                           

Β)Η υπερασπιστική της αξιοπρέπειας προσωπικότητα. Αυτή περιλαμβάνει πολλά ναρκισσιστικού τύπου χαρακτηριστικά. Δίνει στους άλλους την εντύπωση του αψεγάδιαστου, του ακατάβλητου αγωνιστή, του ακαταδάμαστου, του απαραβίαστου, του αδιάλλακτου, ιδίως αν διακυβεύεται η υπόληψή του. Αν ασχοληθεί με την πολιτική, βρίσκει φοβερά επιχειρήματα από τα σκάνδαλα, τις ρεμούλες, τα ρουσφέτια των συναδέλφων του πολιτικών ώστε μπορεί άνετα να το παίζει ότι αυτός θα σώσει τη χώρα, θα αλλάξει το άθλιο status quo που επικρατεί από τους διεφθαρμένους πολιτικούς και κόμματα ότι θα φέρει την πραγματική επανάσταση στον τόπο που τη χρειάζεται δίνοντας νόημα κι ελπίδα στους αγανακτισμένους κι απελπισμένους πολίτες οι οποίοι τον λατρεύουν κυριολεκτικά. Τον κάνουν είδωλό τους, θεό τους. Ορκίζονται σ’ αυτόν και φτάνουν ως το έγκλημα. Μέχρι την ημέρα που θα αποδειχθεί ίδιος και χειρότερος από αυτούς που κατηγορούσε κι εξόρκιζε. Υπερβολικά εύθικτος και τρομερά απειλητικός κι εκδικητικός, φτάνει στο έγκλημα σε περίπτωση που δεχτεί προσβολές και ταπεινώσεις. Οι αντικοινωνικές του εκδηλώσεις είναι επίτηδες σχεδιασμένες και αποσκοπούν στο να επιβεβαιώνουν τους τρίτους ότι αξίζει τον αμέριστο σεβασμό και την εκτίμησή τους. Η περίπτωση του Καματερού, της Αθανασίας του Αιγάλεω, του Αρτέμη Σώρρα και το κόμμα του «Ελλήνων Συνέλευσις» είναι κτυπητό παράδειγμα.

Ένα άλλο παράδειγμα από τις δέλτους της Ιστορίας είναι ο Βίκτωρ Λάστινγκ.[2] Ένας έξυπνος, ιδιοφυής, πολύγλωσσος, ομιλητικότατος, γοητευτικός στην εμφάνιση απατεώνας που κέρδιζε εύκολα την εμπιστοσύνη όσων των γνώριζαν. Πλησίαζε εύπορους και τους έπειθε να αγοράσουν την θαυματουργό μηχανή του που παρήγαγε γνήσια, κολλαριστά χαρτονομίσματα των 100 δολαρίων, έναντι του ποσού των 30.000 δολαρίων. Η χρυσοφόρα μηχανή ήθελε, φυσικά, 6 ώρες για να γεννήσει το κάθε χαρτονόμισμα. Πολλοί έπαιρναν το χαρτονόμισμα και το πήγαιναν σε τράπεζα για να ελέγξουν την γνησιότητά του. Επέστρεφαν τάχιστα βεβαιωμένοι και την αγόραζαν, με τη σκέψη πως σε 75 ημέρες θα απόσβεναν τα έξοδα αγοράς της και θα πλούτιζαν. Όμως η μηχανή αφού παρήγαγε άλλα δυο εκατοδόλαρα, δίνοντας  αρκετό χρόνο στον Λάστινγκ για να εξαφανιστεί, σταματούσε και τύπωνε μόνο λευκό χαρτί. Άντε μετά να βρεις τον Λάστινγκ! Πουλάκι που πέταξε!                                                        

Ο ευφυέστατος αυτός απατεώνας, έδινε τέτοια εντύπωση ευυπόληπτου και τίμιου άντρα, ώστε κατόρθωσε να πουλήσει σαν δήθεν εκπρόσωπος της γαλλικής κυβέρνησης, ακόμη και τον Πύργο του Άιφελ για παλιοσίδερα σε έναν από τους έξη μεγαλύτερους μεταλλοβιομήχανους που δέχτηκαν την πρότασή του, με την πρόφαση ότι τα έξοδα συντήρησής του δεν συνέφεραν οικονομικά στην κυβέρνηση. Ο Αντρέ Πουασόν, ένας νεόπλουτος και φιλόδοξος βιομήχανος, σκεπτόμενος πως με αυτόν τον τρόπο θα αποκτήσει φήμη και δημοσιότητα και θα μπει στα σαλόνια της παρισινής αριστοκρατίας, υπέγραψε ένα συμβόλαιο, «δήθεν» με την κυβέρνηση και φυσικά έδωσε την προμήθεια που απαιτούσε μια τέτοια προσφορά, στον Λάστινγκ. Το «φακελάκι» ήταν μια βαλίτσα γεμάτη χαρτονομίσματα. Ο Λάστινγκ τη «βούτηξε» και εξαφανίστηκε από το Παρίσι διαφεύγοντας στη Βιέννη. Περίμενε να βρίσκεται όλη η γαλλική αστυνομία στο κατόπι του. Έπεσε έξω, ο Πουασόν ντράπηκε τόσο πολύ που έπεσε θύμα αυτής της καλοστημένης απάτης, ώστε δεν έβγαλε άχνα εκτός από έναν μεγάλο καυγά με τη γυναίκα του, η οποία επέμενε ευθύς εξ αρχής πως ο δήθεν κυβερνητικός εκπρόσωπος ήταν απατεώνας. Όταν ο Λάστινγκ διαπίστωσε πως δεν «κουνιόταν ρουθούνι» από την γαλλική police, επέστρεψε να συνεχίσει την πώληση του πύργου του Άιφελ και σε άλλους μεγαλοβιομήχανους. Το πράγμα στράβωσε γιατί τον υποπτεύθηκαν και διέφυγε στην Αμερική. Εκεί ήρθε σε επαφή με τον Αλ Καπόνε και τον έπεισε να επενδύσει μαύρο χρήμα σε νόμιμες μετοχές στην περίοδο της ανόδου του χρηματιστηρίου πριν από το κραχ. Ο Καπόνε τον συμπάθησε και απόσπασε τόσο πολύ την εμπιστοσύνη του, (για το άψογο του χαρακτήρα!) ώστε του έδωσε 50.000 δολάρια να τα επενδύσει δοκιμαστικά σαν αρχή. Ο Λάστινγκ κράτησε τα χρήματα για δυο μήνες και στη συνέχεια τα επέστρεψε λέγοντας ότι κάτι δεν του «πήγαινε καλά» με την εταιρεία που σκόπευε να επενδύσει. Η «τιμιότητα του ανδρός» ξετρέλανε τον Καπόνε ώστε του έδωσε 5.000 δολάρια από τις 50.000 για ανταμοιβή των υπηρεσιών που του πρόσφερε. Ο Λάστινγκ συνέχισε πάντως να πουλά δημόσια κτίρια στις ΗΠΑ αλλά τελικά δε γλύτωσε από το «δόκανο» του FBI, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε είκοσι χρόνια κάθειρξης στο Αλκατράζ, όπου πέθανε άδοξα το Μάρτη του 1947 από πνευμονία.

Κι ένα παραλειπόμενο: Η γυναίκα του Πουασόν πήρε την εκδίκησή της για την ευπιστία του συζύγου της. Μετά το θάνατό του Πουασόν, έδωσε στη δημοσιότητα το συμβόλαιο αγοραπωλησίας που είχε υπογράψει ο άντρας της. Όλες οι εφημερίδες του κόσμου δημοσίευσαν το πρωτοφανές αυτό γεγονός. Εμείς πιστεύουμε πάντως, ότι κανείς δε διδάχτηκε τίποτα από αυτό το απίθανο γεγονός. Οι απατεώνες εξακολουθούν να πουλάνε τα απίθανα και οι ανενημέρωτοι αφελείς να τα… αγοράζουν                            

Γ) Η ριψοκίνδυνη προσωπικότητα, περιέχει αντικοινωνικού και οιστριονικού τύπου χαρακτηριστικά. Σκοπός της είναι να εντυπωσιάσει επιδεικνύοντας μια καταπληκτική ψυχραιμία και αταραξία σε καταστάσεις που οι άλλοι τις θεωρούν επικίνδυνες ή τρομακτικές. Ο κίνδυνος γίνεται από αυτούς αντιληπτός σαν επιβράβευση, σαν τρόπος να τους διεγείρει από τη ανία της καθημερινότητας και τους κρατάει ζωντανούς.[3] Η αίσθηση της ρουτίνας, της υπομονής και της υπευθυνότητας, τους φαίνεται μαρτύριο. Ένας τέτοιος τρόπος του «επικινδύνως ζειν» είναι ότι κάνουν σεξ χωρίς προφύλαξη με αγνώστους και άγνωστες. Παίζουν ό,τι έχουν και δεν έχουν συχνά και τις περιουσίες των συγγενών τους, σε τυχερά παιχνίδια, ή επενδύοντας τα πάντα σε μετοχές. Προτιμούν να πηδούν με χιονοσανίδες και με σκοινιά από γέφυρες, να ανεβαίνουν κάθετα ουρανοξύστες και βουνά με κίνδυνο να τσακιστούν. Τελευταία είναι της μόδας το BASE jump.[4] Πρόκειται για ριψοκίνδυνα πηδήματα (banding jumping), με αλεξίπτωτο, από πανύψηλες γέφυρες, αντένες γκρεμούς και δυσθεόρατα κτίρια. Τη δεκαετία του 70 ένας τέτοιος τύπος συντάραξε τις ΗΠΑ∙ ο Evil Canevil.

Σατανικός και κανιβαλικός για τον εαυτό του, πράγματι, έπαιρνε φόρα με τη μηχανή του και πήδαγε ποτάμια, αυτοκίνητα στη σειρά ή εκτοξευόταν παίζοντας το βλήμα, με ένα κανόνι. Φυσικά συχνά έσπαγε τα χέρια, τα πόδια ή το κεφάλι του και γινόταν αντικείμενο γελοιοποίησης μεταξύ των Αμερικανών. Ταυτόχρονα κατάφερνε να τραβά συνεχώς επάνω του τα φώτα της δημοσιότητας. Ο σοβαρότερος λόγος που τους κατατάσσει στους αντικοινωνικούς είναι η ανευθυνότητα των πράξεών τους και η ανικανότητα να αντιληφθούν τις συνέπειες, που οι κίνδυνοι στους οποίους εκτίθενται, μπορεί να έχουν για τη ζωή τους.           

Δ) Ο νομαδικός τύπος προσωπικότητας που εμπεριέχει στοιχεία σχιζοειδικότητας και αποφευκτικότητας. Αυτός ο υποτύπος αποτελείται από εκείνους τους αντικοινωνικούς που αποφεύγουν την όποια επαφή και σύνδεση με την κοινωνία και τους ανθρώπους. Συνήθως περιφέρονται ως αλήτες στους δρόμους των μεγαλουπόλεων ανακατεύοντας τα σκουπίδια και ψάχνοντας να βρουν είτε κάτι φαγώσιμο, είτε κανένα ρούχο για να το φορέσουν κυρίως ένεκα του κρύου το χειμώνα. Στη Νέα Υόρκη πολλοί από αυτούς ζουν σε αχρησιμοποίητα, βρωμερά τουνέλια, δίπλα στον υπόγειο σιδηρόδρομο της πόλης. Τρέφονται μαγειρεύοντας αρουραίους που περιφέρονται κατά χιλιάδες ανάμεσά τους. Πρόκειται για άστεγους αλήτες, άνδρες και γυναίκες που θεωρούν τον εαυτό τους γρουσούζικο, καταραμένο ενώ έχουν την εντύπωση πως ο κόσμος τους αποστρέφεται. Είναι βρώμικοι και ζεύουν από μακριά, αλλά ελάχιστη σημασία δίνουν στην προσωπική τους υγιεινή. Βουτηγμένοι στην αυτοαπαξίωση, αυτοϋποτίμηση και το αυτομίσος, αυτοαπορρίπτονται από την υπόλοιπη κοινωνία για να γίνουν πλάνητες σαν τους τσιγγάνους, περιπλανώμενοι αλήτες και μπαγαμπόντηδες. Αυτοί ζητιανεύουν, μπαίνουν μέσα στα σπίτια και κλέβουν ό,τι βρουν, αν είναι γυναίκες, εκδίδονται για ένα κομμάτι ψωμί ή μπλέκουν με ναρκωτικά τα οποία εκτός ότι είναι χρήστες οι ίδιοι, τα εμπορεύονται κιόλας. Θυμόμαστε ένα ζευγάρι χίπηδων που είχε έρθει στα μέσα της δεκαετίας των 80 να μας παρακαλέσουν να γράψουμε μια διάγνωση για τον άντρα προκειμένου να αποφύγει τη στράτευση. Όπως μας διηγήθηκαν είχαν αποτραβηχτεί από το βουητό της Αθήνας σε μια απόμακρη ημιορεινή περιοχή της Κορινθίας, είχαν φτιάξει ένα αγροτόσπιτο και καλλιεργούσαν μια αρκετά εκτεταμένη έκταση γης. Ταυτόχρονα έτρεφαν ζώα και χαίρονταν την ανεξαρτησία τους με άφθονη χρήση χασίς και χεβιμεταλλική μουσική, μακριά από τις κακίες και τις διαστροφές (!) των ανθρώπων της πόλης. Όπως εξήγησαν, και οι δύο ήταν πασιφιστές ιδεολόγοι και εχθρεύονταν τον πόλεμο και η σκέψη και μόνο να στρατευτεί ο άντρας, τους έφερνε ανατριχίλα. Η σκέψη του στρατού, τους ήταν ανυπόφορη. Συμβόλιζε γι’ αυτούς τον ισχυρότερο και μισητότερο εκπρόσωπο της βίας, του πολέμου και της καταστροφικότητας.               

Υιοθετημένα παιδιά που νιώθουν χαμένα, ότι δεν ανήκουν πουθενά  και ψάχνουν να βρουν το στίγμα τους στον κόσμο, ακολουθούν το δρόμο του νομάδα αντικοινωνικού, προφανώς παρακινούμενα από μια υποσυνείδητη ανάγκη να βρουν τους φυσικούς τους γονείς. Η αίσθηση πως δεν τους «χωράει ο τόπος» σημαίνει την κοινωνική τους απομόνωση και αποστασιοποίηση από τους άλλους. Σαν συνέπεια, αυτοί οι νομάδες αντικοινωνικοί φαίνονται απομακρυσμένοι από την πραγματικότητα και έχουν μια θολή αίσθηση της αυτοεικόνας τους. Αν και σχετικά ακίνδυνοι, αδιάφοροι για τους γύρω τους, συχνά φοβισμένοι κι αδύναμοι να αντιμετωπίσουν βίαιες καταστάσεις και επιθετικού τύπου προκλήσεις, μερικοί έχουν έναν βαθιά ριζωμένο θυμό μέσα τους και είναι μνησίκακοι σε σημείο επικίνδυνο. Μπορεί για χρόνια να ψάχνουν την ευκαιρία να εκδικηθούν εκείνον που τους πρόσβαλε, τους ενόχλησε ή διείσδυσε με θράσος και απότομο τρόπο στο μοναχικό κόσμο τους. Λόγω κατάχρησης οινοπνεύματος και ναρκωτικών ουσιών, έχουν μια παραπάνω πιθανότητα να ενεργήσουν παρορμητικά και να εκτονώσουν τις ματαιώσεις και την οργή τους με πολύ βίαιο τρόπο εκδηλώνοντας ακόμη και σεξουαλικού τύπου επιθετικότητα, βιάζοντας και κακοποιώντας όποιον/αν θεωρούν πιο αδύναμο/η από αυτούς.

Γεώργιος Ευαγγελάτος