Αγαπητοί αναγνώστες,

με το παρακάτω άρθρο του προσωπικού φίλου μου, στρατηγού Δημήτρη Κυπριώτη, δίνεται αναλυτικά ο δρόμος και οι προϋποθέσεις για την διέξοσο από το αδιέξοδο που μας έχουν φέρει τα αστικά και δήθεν αριστερά κόμματα που ως τώρα έχουμε ψηφίσει.

Περισσότρα από όσα αυτός γρέφει και περιγράφει, δεν έχουμε να προσθέσουμε.

Για να μπούμε όμως στην πράξη και αυτή η πολυπόθητη ενότητα να έχει αποτέλεσμα ένας είναι ο τρόπος, η μέθοδος, η τεχνική. Πολύ απλή.

ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΑΓΩΝΑ.

Προς τούτο κάνουμε την εξής πρόταση:

Για την περιοχή της Πάτρας όποιος θέλει να συμμετάσχει, να στείλει επιστολή στην διεύθυνσή μου evansgrp@hol.gr να δηλώσει με σχόλιό του το όνομά του και να δώσει το τηλέφωνό του για να τον πάρουμε εμείς. Να ζητήσει στο τηλέφωνο 6978305217 τον γιατρό Ευαγγελάτο Γεώργιο ώστε να έρθουμε σε επικοινωνία μαζί του/της. Μπορεί επίσης να επικοινωνήσει από τοιν Σεπτέμβριο με το γραφείο μας στη Δημητρίου Υψηλάντου 46 τηλέφωνο 2610-321374 εργάσιμες ημέρες τα πρωϊνά.Σκοπός μου δεν είναι να ενταχθείτε σε ένα κόμμα όπως το ΕΠΑΜ, ή κάτι παρόμοιο πχ την ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ του Γιάννη Ζερβού, ή το ΕΛΛΑΣ του Οδυσσέα Τηλιγάδη κ.λπ. αλλά να αρχίσουμε μια συνεργασία, γνωριμία, επαφές με σκοπό να γίνουμε πλήθος, ισχυρό σύνολο, για να έχει αποτέλεσμα με την επίτευξη των πιο κάτω προταγμάτων τα οποία ο Δημήτρης Κυπριώτης χρόνια τώρα υπηρετεί και πιστεύει.

Ύσρτερα αν κάποιος με αμφισβητεί προσωπικά, δεν με γνωρίζει ή έχει κάποιες αναστολές και δισταγμούς για το ποιος είμαι, ποιες είναι οι δικές μου θέσεις, τα κίνητρα και ο στόχος, δεν έχει παρά να ψάξει επισταμένα στην αρθρογραφία μου και στα posts τα οποία έχω αναρτήσει από το 2013 σε τούτη την ιστοσελίδα www.evaggelatos.com, ή στο facebook στο όνομα ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ και να καταθέσει τα σχόλιά του, την άποψή του και ό,τι άλλο.

Είναι ώρα πια να σταματήσουμε να τρωγόμαστε και να αυτοκαταστρεφόμαστε από τη διχόνοια και τη μοιρολατρία. Με πίστη στο Θεό της Ελλάδας, την μόνη ενωτική δύναμη, θα το καταφέρουμε!

Το ΑΡΘΡΟ του φίλου Κυπριώτη:

Πέτρινο άγαλμα δημιουργημένο από την Celeste Roberge, Θέλουμε να πραμείνουμε δούλοι με σκυμμένο το κεφάλι στην επάρατη παγκοσμιοποίηση; Αν όχι ας ενωθούμε.

Η Ανατροπή είναι δυνατή με Ενότητα και  Συσπείρωση του λαού στην πράξη.  Αυτή  είναι η απάντηση-μονόδρομος  για το σταμάτημα της κρίσης και το ξεκίνημα για την ανάπτυξη της Πατρίδας μας.

Συνεχείς οι αγώνες επιβίωσης  του Ελληνισμού

Ο Ελληνισμός αγωνίζεται επί δύο χιλιετίες, μέσα σε έναν εχθρικό κόσμο με συνεχή την απειλή του ολοκληρωτικού αφανισμού του. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη  ελληνική ιστορία, που έχει μια μοναδική ιδιοτυπία, αφού είναι μια ιστορία αδιάλειπτων αγώνων για επιβίωση.

Αμύνεται απεγνωσμένα ο ελληνισμός επί είκοσι αιώνες και κατορθώνει να  επιβιώνει, παρά τους πολέμους, τις ξένες κατοχές, τους εμφύλιους σπαραγμούς, τις δικτατορίες και τα  πραξικοπήματα καθώς επίσης και τις  τεράστιες  αντιξοότητες που αντιμετώπισε, όπως είναι οι ξένες διεισδύσεις και οι επεμβάσεις, οι πολιτικοί κλυδωνισμοί, η οικονομική καχεξία και η κοινωνική αστάθεια.

Είναι αλήθεια ότι όλα αυτές οι σκληρές δοκιμασίες εμπόδισαν τον εκδημοκρατισμό και τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού κράτους, αλλά και τον μετασχηματισμό της κοινωνίας, χωρίς όμως αυτή η διαπίστωση να εξιλεώνει κυβερνήσεις που κάθε άλλο άμοιρες ευθυνών ήταν και εξακολουθούν να είναι.

Η επιλογή πολιτικών που είχε ως προτεραιότητα  την εξυπηρέτηση των  κομματικών  στρατών και ταυτόχρονα  την εξυπηρέτηση ξένων και ντόπιων συμφερόντων, σε συνδυασμό με τον ξέφρενο ρυθμό του εξωτερικού δανεισμού,  έφερε τη χώρα σε κατάσταση χρεωκοπίας, αφού προηγουμένως πέρασε μια περίοδο επίπλαστης ευμάρειας του πληθυσμού.

Η προδικτατορική Δημοκρατία έπασχε βαθύτατα και αυτό καταγράφτηκε ιστορικά και για αυτό το λόγο κατέρρευσε. Όμως έπασχε και εξακολουθεί να πάσχει και η μεταπολιτευτική Δημοκρατία, έστω και αν τα χαρακτηριστικά της παθογένειας είναι διαφορετικά. Αυτός  όμως  είναι και ένας από τους  λόγους που οδήγησαν την Ελλάδα στην παράδοση άνευ όρων στα αρπακτικά κοράκια της διεθνούς τοκογλυφίας, στους  «νεκροθάφτες» της εθνικής μας αυτοτέλειας.

Ένα ακόμα χαρακτηριστικό, που σημειώνεται στη μεταπολιτευτική κοινοβουλευτική Δημοκρατία και παίζει το δικό του σημαντικό ρόλο,  είναι το γεγονός ότι λειτούργησαν με εξαιρετική μαεστρία και επαγγελματοσύνη, οι μηχανισμοί απόκρυψης, εξαπάτησης και παραπληροφόρησης του ελληνικού λαού, με την αμέριστη συνεργασία των κυβερνήσεων, των πολιτικών ηγετών και των μεγιστάνων των ΜΜΕ, με τρόπο που θα ζήλευαν πολλά δικτατορικά καθεστώτα.

Η τέως πρόεδρος της Αργεντινής (γι’αυτό και την έκαναν τέως, έλεγε αλήθειες)

Ο μαύρος κύκλος της οκταετίας της κρίσης

Μέσα στο περιβάλλον αυτό έφτασε η χώρα στην κρίσιμη τελευταία 10ετία  την οποία  ζούμε,  όπου η συσκότιση δεν στόχευε μόνο στην παραπλάνηση και στην παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης, αλλά και στην εξαπάτηση των ίδιων των βουλευτών, με εξαίρεση φυσικά όσων ήταν ανακατεμένοι και γνώστες του «κόλπου» που στήθηκε.

Αυτή όμως η διαπίστωση με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να απαλλάξει απολύτως κανέναν από τις ευθύνες του, αφού θα έπρεπε οι  βουλευτές να ψάχνουν την αλήθεια και να μην κάνουν απλά τη δουλίτσα τους, αρκούμενοι  στη βουλευτική τους αποζημίωση και οτιδήποτε  άλλο τους προσφέρει το έδρανο που κατέλαβαν.

Γιατί, αν έπρατταν σωστά και αν ήταν μελετηροί στα καυτά νομοσχέδια που πέρναγαν ή νόμιζαν ότι πέρναγαν  από μπροστά τους, θα είχαν αντιληφθεί τι τους σκάρωσαν οι ηγέτες τους με τις Δανειακές Συμβάσεις που τους έφεραν  για απλή ενημέρωση και όχι για ψήφιση όπως προβλέπει  το Σύνταγμα. Έτσι αυτές οι Διεθνείς Συμβάσεις,  υλοποιήθηκαν με την ανοχή τους, σκόπιμα ή όχι,  χωρίς να γίνουν  ΠΟΤΕ Νόμος του Κράτους, αφού δεν ψηφίστηκαν και επομένως κατέστησαν  ανύπαρκτες. Και όμως με αυτές τις ανύπαρκτες και παράνομες Δανειακές Συμβάσεις, ψηφίστηκαν Μνημόνια και Μεσοπρόθεσμα Νομοσχέδια, με τα οποία υποθηκεύτηκε το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας και των Ελλήνων και με αυτά αδρανοποιήθηκε τελικά η Δημοκρατία στην Ελλάδα.

Ενεργώντας όμως έτσι οι βουλευτές, όπως δηλαδή  τους το επέβαλε η κομματική τους πειθαρχία και η απληστία του αξιώματος, αλλά  όχι και η ευθύνη  της προστασίας του  συμφέροντος του ελληνικού λαού,  για την οποία ο λαός τους έστειλε στη Βουλή,  έβαλαν την Πατρίδα  και τους Έλληνες, στην τεράστια περιπέτεια που βιώνει όλη η Ελλάδα και οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια, με προφανή πλέον τα σημάδια της ολοσχερούς καταστροφής τους.

Για αυτά όλα είναι υπόλογοι έναντι των Ελληνικού λαού και δεν είναι οι μόνοι  που  θα κληθούν να δώσουν λόγο για τα έργα και τις πράξεις τους, έστω και αν προσώρας καλύπτονται από τη συσκότιση που επικρατεί γενικά γύρω από τα θέματα αυτά και στην εξαπάτηση που συνεχίζεται να παίζεται πάνω στο χειμαζόμενο λαό.

Ένα λαό που εδώ και οκτώ χρόνια βιώνει μία σαρωτική κρίση σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας. Κρίση  που έχει φέρει τη χώρα σε κατάσταση δουλοκρατίας έναντι Ευρωπαίων τοκογλύφων -δανειστών. Όμως  πέρα από την οικονομική καταστροφή που έχει υποστεί η χώρα, σήμερα φαίνεται καθαρά ότι η Πατρίδα μας κινδυνεύει  ακόμη και με εθνικό ακρωτηριασμό, με τις ανοικτές απειλές που δέχεται  από  τη σύμμαχο  στο ΝΑΤΟ Τουρκία  και όχι μόνο, αφού όλα τα γεωπολιτικά υποσυστήματα της χώρας, Δυτική Ελλάδα, Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, Αιγαίο και Κύπρος,  απειλούνται σοβαρά.

 Και οι καταστάσεις αυτές δημιουργούνται  επειδή  οι μνημονιακές κυβερνήσεις και ιδιαίτερα η σημερινή, με τις δεσμεύσεις  που έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας, δεν μπορούν να  προβάλλουν την παραμικρή αντίσταση ή να εφαρμόσουν πολιτικές που δεν τις εγκρίνουν οι δυνάστες-τοκογλύφοι.  Ιδιαίτερα μάλιστα αν αυτές οι πολιτικές  δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν οικονομικά, ακόμα και αν πρόκειται για την αυτονόητη  ενίσχυση της αμυντικής θωράκισης  της χώρας,  αφού αυτή τελεί υπό το  καθεστώς της ιδιότυπης κατοχής των δανειστών, που αποφασίζουν για τα πάντα.

Η Πρόταση για έξοδο από την κρίση. Το διευρυμένο Πατριωτικό και Δημοκρατικό Λαϊκό Μέτωπο

 Την  κατάσταση λοιπόν αυτή όπως  περιγράφεται και η οποία  έχει επιβληθεί παράνομα στη χώρα, όπως προαναφέρθηκε,  με την εξαπάτηση του Ελληνικού λαού και την αδρανοποίηση   της Δημοκρατίας της χώρας, τη βιώνει σήμερα  ο κάθε Έλληνας και η κάθε Ελληνίδα στην καθημερινότητά τους  και μάλιστα  σε τέτοιο βαθμό που να μην χρειάζονται πλέον ούτε εξηγήσεις ούτε  και παραδείγματα για να φανεί η σοβαρότητά της . Αυτό  όμως που ζητάει και θέλει να μάθει η Κοινωνία, όσο πιο πειστικά γίνεται είναι η  απάντηση στο  καίριο  ερώτημα :  «Πως θα μπορέσει η Ελλάδα και οι Έλληνες  να δώσουν ένα τέλος στο μαρτύριο που τους έχει επιβληθεί;»

 Η απάντηση και ταυτόχρονα η λύση που μπορεί να δοθεί για την έξοδο από την πολυεπίπεδη κρίση της πατρίδας μας, δημιουργεί εκ των πραγμάτων  επιτακτική την   ανάγκη μιας  κοινωνικής, δημοκρατικής και πατριωτικής συσπείρωσης, στη βάση ενός ακόμη εθνικοαπελευθερωτικού οράματος, αφού  ο αγώνας ενάντια σε κατακτητές, έστω και αν έχουν  τη μορφή δανειστών,  απαιτεί τη μεγαλύτερη συσπείρωση και  ενότητα του λαού.

Μια ενότητα όμως  που θα  βρίσκεται πέρα και πάνω από κάθε είδους πολιτικές αγκυλώσεις και ιδεολογήματα, αφού είναι μία  ανάγκη του σήμερα που έχει γίνει  πιεστική απαίτηση από την πλειοψηφία του ελληνικού λαού και τις ίδιες τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στη ζωή. Η ενότητα αυτή, με βάση αυτές τις συνθήκες και τις απαιτήσεις, δεν μπορεί παρά να απηχεί την πιο ευρεία κοινωνική και δημοκρατική συσπείρωση, με κυρίαρχα προτάγματα την Εθνική Απελευθέρωση και τη Λαϊκή κυριαρχία, για να μπορέσει να κτιστεί  η Αναγέννηση της Πατρίδας.

Πως μπορεί όμως να επιτευχθεί αυτή η μεγάλη συσπείρωση και ενότητα του λαού;  Αρκούν οι μεγαλόστομες προσκλήσεις έγγραφες  ή ανοικτές ή  οι κινήσεις παρασκηνίου ηγεσιών πολιτικών φορέων που δεν έχουν φέρει κανένα πρακτικό αποτέλεσμα,  όπως  έχει φανεί τα οκτώ αυτά μαύρα χρόνια του φαύλου κύκλου της κρίσης;

Μήπως πλέον αυτές οι προσκλήσεις των πολιτικών φορέων, που βρίσκονται έξω από το σημερινό μνημονιακό κοινοβούλιο(άσχετα αν κάποιες πολιτικές  δυνάμεις εντός αυτού δεν έχουν ψηφίσει μνημόνια, αλλά στην πράξη ανέχονται την εφαρμογή τους), ήρθε η ώρα να πάρουν «σάρκα και οστά» ενώπιον του ελληνικού λαού, που είναι και ο μόνος κριτής που θα μπορέσει να διαπιστώσει την αλήθεια των προθέσεων και να εγκρίνει τις εν δυνάμει  συμμαχίες;

Το ΕΠΑΜ σταθερό στις απόψεις του, ακόμη και από την ιδρυτική του διακήρυξη, είναι υπέρμαχο αυτής της πρότασης για την Κοινωνική, Δημοκρατική και Πατριωτική Συσπείρωση, που θα φέρει την ζητούμενη Πατριωτική, Δημοκρατική διακυβέρνηση της χώρας.

 Για να είναι όμως όσο το δυνατόν περισσότερο αυθεντική και πειστική η πρότασή του, αλλά συγχρόνως και αποτελεσματική, σε ότι αφορά τον απελευθερωτικό της χαρακτήρα, είναι αδήριτη η ανάγκη να σημειωθεί ο  απεγκλωβισμός από κάθε μορφή δοσιλογισμού, πατριδοκαπηλίας και εθνομηδενισμού, με όποιο πρόσημο δεξιό ή αριστερό, με εθνικιστικό ή διεθνιστικό προσωπείο.

Στη συσπείρωση αυτή, με την παραπάνω φυσικά προϋπόθεση, είναι προφανές  ότι χωράει κάθε Δημοκράτης και Πατριώτης Έλληνας που θέλει να αγωνιστεί για μια Ελεύθερη και Δημοκρατική Ελλάδα, απεγκλωβισμένη από τα δεσμά που της έχουν επιβάλει, με μοναδικό σκοπό να  την κρατάνε όμηρο σε συμμαχίες εξυπηρέτησης ξένων συμφερόντων, με επιβαλλόμενες πολιτικές και δανεικό χρήμα, για να εξασφαλίζεται, με τον τρόπο αυτό η  αέναη  δουλοκρατία της.

Έτσι λοιπόν το ΕΠΑΜ, αναλύοντας την παραπάνω περιεκτική πρόταση που αναφέρθηκε,  δηλώνει ξεκάθαρα απευθυνόμενος πρωτίστως στον ελληνικό λαό, αλλά και σε κάθε πολιτική δύναμη ή μεμονωμένη προσωπικότητα, ότι δεν μπορεί να υπάρξει πατριωτική, δημοκρατική, ριζοσπαστική πρόταση διεξόδου από την κρίση, αν δεν δοθεί ο αγώνας για την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση της χώρας.

Μια απελευθέρωση  που θα προέλθει από την άρνηση του πλαισίου κατοχής, των αντιλαϊκών θεσμών και των δεσμών που επέβαλλαν  οι  δανειστές-τοκογλύφοι, όλων των δεσμεύσεων που ανέλαβε και εφαρμόζει  παράνομα το πολιτικό σύστημα της χώρας και βεβαίως,  τη μη παραδοχή του χρέους, την άρνηση πληρωμής του και τη μονομερή   διαγραφή του στο σύνολό του. Παράλληλα με αυτά θα γίνονται και  όλες οι ενέργειες που απαιτούνται για την αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ και το ευρώ και την όσο το δυνατόν πιο γρήγορη κυκλοφορία του εθνικού κρατικού νομίσματος.

Με βάση όλα όσα αναφέρονται παραπάνω, είναι προφανές ότι διαγράφονται από το ΕΠΑΜ  οι προοπτικές  και οι δυνατότητες για τη συμπαράταξη πολιτικών δυνάμεων και ανεξάρτητων προσωπικοτήτων, για  τη δημιουργία διευρυμένου λαϊκού πατριωτικού, δημοκρατικού, και  ριζοσπαστικού μετώπου, που θα μπορέσει:

-Να πετύχει την ανατροπή του σημερινού πολιτικού κατεστημένου συστήματος με τους δικούς του όρους και

– Να οδηγήσει τη χώρα σε Συντακτική Εθνοσυνέλευση, ώστε επιτέλους  να μπουν τα θεμέλια και το πλαίσιο για μια νέα δημοκρατική Πολιτεία, της Νεώτερης Ελληνικής Δημοκρατίας.

Του Δημήτρη Κυπριώτη

Μάρτιος 2018

Η Γενοκτονία του ελληνικού έθνους

Ζήτωσαν οι καταστροφείς της πατρίδος μας

Του Πωλ Κρέιγκ Ρόμπερτς (Paul Craig Roberts)

Η πολιτική συγκάλυψη της γενοκτονίας του ελληνικού έθνους από τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης ξεκίνησε χθες (20 Αυγούστου). Με πολιτικές δηλώσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλους, που ανακοίνωσαν, ότι η ελληνική κρίση έχει τελειώσει. Αυτό που εννοείται είναι, ότι η Ελλάδα έχει τελειώσει, είναι νεκρή και αποτελειωμένη.

Αξιοποιήθηκε ό,τι ήταν δυνατό να αξιοποιηθεί μέχρι το έσχατο όριο, και τα εναπομείναντα σφάγια έχουν ριχτεί πλέον στα σκυλιά.

350.000 Έλληνες, κυρίως νέοι και επαγγελματίες, έχουν φύγει από τη νεκρή Ελλάδα. Το ποσοστό γεννήσεων είναι πολύ χαμηλότερο από το ποσοστό που είναι απαραίτητο για τη διατήρηση του υπόλοιπου πληθυσμού. Η αυστηρότητα που επιβάλλεται στον ελληνικό λαό από την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ελληνική κυβέρνηση έχει οδηγήσει στη συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας κατά 25%. Η μείωση αυτή είναι το ισοδύναμο της Μεγάλης Ύφεσης της Αμερικής, αλλά στην Ελλάδα τα αποτελέσματα ήταν χειρότερα. Ο Πρόεδρος Franklin D. Roosevelt μείωσε τον αντίκτυπο της μαζικής ανεργίας με το νόμο περί κοινωνικής ασφάλισης, άλλα στοιχεία ενός δικτύου κοινωνικής ασφάλισης, όπως η ασφάλιση των καταθέσεων και τα προγράμματα δημοσίων έργων, ενώ η ελληνική κυβέρνηση, μετά τις εντολές του ΔΝΤ και της ΕΕ, επιδείνωσε τις επιπτώσεις της μαζικής ανεργίας με τη συρρίκνωση του δικτύου κοινωνικής ασφάλισης.

Παραδοσιακά, όταν μια κυρίαρχη χώρα, είτε λόγω διαφθοράς, κακοδιαχείρισης, κακής τύχης ή απροσδόκητων γεγονότων, βρέθηκε στη θέση να αδυνατεί να εξοφλήσει τα χρέη της, οι πιστωτές της χώρας διέγραψαν τα χρέη σε επίπεδο που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει η χώρα που ήταν χρεωμένη.

Με την Ελλάδα υπήρξε μια αλλαγή παιχνιδιού. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με επικεφαλής τον Jean-Claude Trichet, και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αποφάσισαν ότι η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει ολόκληρο το ποσό των τόκων και κεφαλαίου για τα κρατικά της ομόλογα που κατείχαν γερμανικές, ολλανδικές, γαλλικές και ιταλικές τράπεζες.

Πώς θα επιτυγχάνονταν αυτό;

Με δύο τρόπους, και οι δύο από τους οποίους επιδείνωσαν σημαντικά την κρίση, αφήνοντας την Ελλάδα σήμερα σε μια πολύ χειρότερη θέση, που βρισκόταν στην αρχή της κρίσης πριν από μια δεκαετία.

Στην αρχή της «κρίσης», η οποία θα μπορούσε εύκολα να επιλυθεί διαγράφοντας μέρος του χρέους, το ελληνικό χρέος ήταν 129% του ελληνικού ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Σήμερα το ελληνικό χρέος είναι 180% του ΑΕΠ.

Γιατί;

Η Ελλάδα δανείστηκε περισσότερα χρήματα για να καταβάλει τόκο στους πιστωτές της Ελλάδας, ώστε να μην χρειαστεί να χάσουν ούτε ένα λεπτό. Ο επιπρόσθετος δανεισμός, που ονομάζεται «διάσωση» από τα οικονομικά μέσα ενημέρωσης, δεν ήταν διάσωση της Ελλάδας. Ήταν μια διάσωση των πιστωτών της Ελλάδας.

Το καθεστώς του Ομπάμα ενθάρρυνε αυτή τη διάσωση, επειδή οι αμερικανικές τράπεζες, αναμένοντας τη διάσωση, είχαν πωλήσει συμβάσεις αντιστάθμισης πιστωτικού κινδύνου για το ελληνικό χρέος. Χωρίς τη διάσωση, οι αμερικανικές τράπεζες θα είχαν χάσει το στοίχημά τους και θα πλήρωναν ασφάλιστρα προεπιλογής για τα Ελληνικά Ομόλογα.

Επιπλέον, η Ελλάδα έπρεπε να πουλήσει τα δημόσια περιουσιακά της στοιχεία σε αλλοδαπούς και να αποδεκατίσει το ελληνικό δίχτυ κοινωνικής ασφάλισης, μειώνοντας έτσι τις συντάξεις, για παράδειγμα, κάτω από τα εισοδήματα διατροφής και επίσης μειώνοντας ριζικά την ιατρική περίθαλψη, με πολλούς ανθρώπους να πεθαίνουν πριν να μπορέσουν να λάβουν θεραπεία.

► Παραμύθι χωρίς τέλος

Του Προκόπη Μπίχτα

Για να μην ξεχνούμε, η Κίνα αγόρασε τα ελληνικά λιμάνια. Η Γερμανία αγόρασε τα αεροδρόμια. Διάφορες γερμανικές και ευρωπαϊκές οντότητες αγόραζαν τις ελληνικές δημοτικές εταιρείες παροχής νερού. Οι κερδοσκόποι των ακινήτων αγόρασαν τα προστατευόμενα ελληνικά νησιά για την ανάπτυξη ακινήτων.

Αυτή η λεηλασία της ελληνικής δημόσιας περιουσίας δεν πήγε προς την κατεύθυνση της

μείωσης του χρέους που οφείλει η ελληνική κυβέρνηση. Πήγε, μαζί με τα νέα δάνεια, στην καταβολή των τόκων.

Το χρέος, μεγαλύτερο από ποτέ, παραμένει. Η οικονομία είναι μικρότερη από ποτέ, όπως και ο ελληνικός πληθυσμός που σηκώνει το χρέος.

Η δήλωση ότι η ελληνική κρίση έχει τελειώσει, είναι απλώς μια δήλωση, ότι δεν έχει απομείνει τίποτα για υφαρπαγή από τον ελληνικό λαό που να ενδιαφέρει τις ξένες τράπεζες.

Η Ελλάδα βυθίζεται γρήγορα. Όλα τα εισοδήματα που συνδέονται με λιμάνια, αεροδρόμια, δημοτικές επιχειρήσεις και ολόκληρη η υπόλοιπη δημόσια ακίνητη περιουσία, που ιδιωτικοποιήθηκε με εξαναγκασμό, ανήκουν τώρα στους αλλοδαπούς που απομακρύνουν τα χρήματα από τη χώρα, μειώνοντας έτσι την ελληνική οικονομία.

Όχι μόνο καταληστεύθηκε το οικονομικό μέλλον των Ελλήνων από τους ξένους. Οι Έλληνες έχασαν επίσης την κυριαρχία τους. Η Ελλάδα δεν είναι ένα κυρίαρχο έθνος. Έχει κυριαρχηθεί από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Στο βιβλίο μου του 2013, Η αποτυχία του Laissez Faire Capitalism, στο Μέρος ΙΙΙ, «Το Τέλος της Κυριαρχίας», περιέγραψα με σαφήνεια πώς έγινε αυτό.

Ο ελληνικός λαός προδόθηκε από την κυβέρνηση Τσίπρα. Είχαν την επιλογή να επαναστατήσουν και να χρησιμοποιήσουν τη βία για να ανατρέψουν την κυβέρνηση που τους παρέδωσε σε διεθνείς τραπεζίτες. Αντ’ αυτού, οι Έλληνες δέχτηκαν τη δική τους καταστροφή και δεν έκαναν τίποτα. Ουσιαστικά, ο ελληνικός πληθυσμός διέπραξε μαζική αυτοκτονία.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 δεν έχει τελειώσει. Έχει σαρωθεί κάτω από το χαλί της μαζικής δημιουργίας χρημάτων από τις ΗΠΑ, την ΕΕ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ιαπωνικές κεντρικές τράπεζες. Η δημιουργία χρήματος έχει ξεπεράσει σημαντικά την αύξηση του πραγματικού προϊόντος και έχει οδηγήσει τις αξίες των χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων πέρα από αυτό που μπορεί να υποστηριχθεί από τις «επιτόπιες συνθήκες».

Η εξέλιξη της κρίσης παραμένει προς το παρόν. Θα μπορούσε να οδηγήσει στην καταστροφή του δυτικού πολιτισμού. Ο σκύλος θα φάει σκύλο; Μετά την Ελλάδα, θα είναι η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Αυστραλία, ο Καναδάς, μέχρι να μην απομείνει κανένας;

Το σύνολο του Δυτικού Κόσμου ζει σε ψέματα που υποκινούνται από ισχυρές ομάδες οικονομικών συμφερόντων για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Δεν υπάρχουν ανεξάρτητα μέσα εκτός από το διαδίκτυο, και αυτά τα στοιχεία δαιμονοποιούνται και στερούνται πρόσβασης (σ.γ.από τον πολύ κόσμο που υ:θεοποιεί την τηλεόραση).

Οι λαοί που ζουν σε έναν κόσμο ελεγχόμενης πληροφορίας δεν έχουν ιδέα για το τι συμβαίνει σε αυτούς. Επομένως, δεν μπορούν να ενεργήσουν προς το συμφέρον τους.

Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα “paulcraigroberts.org” (Μετάφραση: Αιρετικές Ιδέες)

August 23, 2018

http://www.dromosanoixtos.gr/2018/08/blog-post_72.html

Πηγή: Αιρετικές Ιδέες

Σ.γ.:μετά από αυτά εσύ τι κάνεις; Επικοινώνησε μαζί μας να βρούμε μαζί τη λύση. Ειδάλλως περίμενε τα κόμματα να σου τη δώσουν έτοιμη όπως τα συμφέρει.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ

Εκλέχτηκαν για να μην υπογράψουν άλλα μνημόνια αλλά να παλέψουν ενάντια στην χρεοδουλοπαροικιακή κακομοιριά που μας καταδίκασαν από το 2010 οι προηγούμενοι εθνικοί μειοδότες.

Εκλέχτηκαν για να συγκρουστούν με την τρόικα και να καταργήσουν όπως υποσχέθηκαν την μνημονιακή πολιτική με έναν νόμο.

Εκλέχτηκαν για να κάνουν δημοψήφισμα και να μάθουν οι Ευρωπαίοι αν ο ελληνικός λαός υποστηρίζει τη μνημονιακή πολιτική της Ε.Ε. και των δανείων ή όχι, ώστε να έχουν ένα ισχυρότατο χαρτί στις διαπραγματεύσεις. Και ο λαός εψήφισε 61,3% ΟΧΙ. Και την επομένη ημέρα οι λέοντες του ΣΥΡΙΖΑ που προεκλογικά άφριζαν και εβρυχόνταν κατά των μνημονίων έκαναν το ΟΧΙ ΝΑΙ. Ο Τσίπρας που έκανε το δημοψήφισμα πιστεύοντας ότι θα πλειοψηφούσε τοι ΝΑΙ, έπαθε κατάθλιψη για ένα 24άωρο. μετά πέτυχε να φιμώσει τον λαό και μετέτρεψε ανώδυνα το Ο)ΧΙ σε ΝΑΙ. μόνο η αστεφάνωτη ζαχαρένια του κλαίει κάθε 5 του Ιούλη. Κροκοδείλια δάκρια φυσικά.

Εκλέχτηκαν και το 3% έγινε 36% για να αλλάξουν οικονομικό προσανατολισμό και να δώσουν ελπίδα στον ελληνικό λαό που χύνει αίμα ουσιαστικά με τις αυτοκτονίες και συμβολικά με την απελπισία του, χάνοντας τα παιδιά του μετανάστες,  και πληρώνοντας ολοένα αυξανόμενα χαράτσια χωρίς να υπάρχει τέλος στον Γολγοθά του. Ποιος μπορεί να είναι αισιόδοξος με την προοπτική ότι μετά το 2060 ίσως να υπάρξει ελάφρυνση του χρέους;

Μπορείς να ζεις για 42 ίσως και 82 χρόνια μέσα σε έναν οικονομικό εφιάλτη και να κάνεις υπομονή για σένα, για τα παιδιά σου και για τα εγγόνια σου που ποτέ δεν θα δουν το φως της ημέρας γιατί δεν θα γεννηθούν;

Και τέλος έγινε και το χειρότερο. Τους παραδώσαμε με χαμόγελα την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΡΑΤΟΣ με μακεδονική γλώσσα τα σλάβικα και μακεδονική εθνική ταυτότητα.

Υπογράψανε την αποκοπή της Μακεδονίας από τον εθνικό κορμό οι πανάθλιοι, διεθνιστές ψευδοαριστεροί.

Το πιο κάτω βίντεο είναι αρκετο.

http://https://www.youtube.com/watch?v=hDB5MRpDH-4

Ξυπνάτε βρε γιατί χανόμαστε!

O Χρήστος Γιανναράς το είχε προβλέψει από το 1989! Finis Grecia!

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Ο Γεώργιος Βολουδάκης υιός του πατρός Εμμανουήλ Βολουδάκη, ιδρυτής του ελληνοχριστιανικού κόμματος Κοινωνία έχοντας απηυδήσει από την σιωπή των ιεραρχών μπρος στο μαρτύριο και την τυραννία πνευματική και υλική, του ελληνικού λαού, στέλνει την πιο κάτω επιστολή. Αν έχει δίκηο ή άδικο σεις θα το κρίνετε και πράξετε αναλόγως.

ΣΚΛΗΡΗ ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΘΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ ΣΑΣ ΘΡΗΝΟΥΝΤΩΝ;

Μακαριώτατε και σεβασμιώτατοι πατέρες, πολλές φορές ανέβαλα την σύνταξη της επιστολής αυτής, φοβούμενος μήπως η παρόρμηση της οργής με οδηγήσει σε ακρότητα εκφράσεων, ασύμβατη με τον οφειλόμενο σεβασμό προς τα πρόσωπα εκείνα που έχουν κληθεί να βρίσκονται στη θέση του Κυρίου μας, όχι ασφαλώς ως θεοί αλλ’ ως ποιμένες.

Εφ όσον όμως ήδη ξεπέρασα τα ανασταλτικά εμπόδια και άρχισα την όντως τολμηρή επιστολή μου, θα τοποθετηθώ ευθέως στην καρδιά του προβλήματος που την γεννά: 

Στην μακαριώτατη και σεβασμιώτατη αφωνία σας απέναντι στην εθνική προδοσία της χώρας μας, στην οικονομική εξαθλίωση και υποδούλωση του λαού μας, στις δεκάδες χιλιάδες απελπισμένων ανθρώπων που μη έχοντας να θρέψουν τα παιδιά τους, πηδάνε από τις ταράτσες των σπιτιών τους!

Είπα πιο πάνω ότι οφείλουμε σεβασμό προς τα πρόσωπα σας διότι έχετε κληθεί να βρίσκεσθε στη θέση του Κυρίου μας ως ποιμένες. 

Γνωρίζετε πολύ καλύτερα από εμένα ότι ο Κύριός μας έχει δώσει την παρακαταθήκη του καλού ποιμένος με τα ακόλουθα απόρθητα της αιωνιότητας λόγια: «Εγώ ειμί ο ποιμήν ο καλός και γινώσκω τα εμά και γινώσκομαι υπό των εμών…. και την ψυχήν μου τίθημι υπέρ των προβάτων»! (Ιω. 10.14,15) 

Αυθόρμητα ερωτώ: Τα χιλιάδες απελπισμένα λογικά πρόβατα, που πηδούν από τις ταράτσες τα γνωρίζετε; Αν μου απαντήσετε ότι αυτοκτονούν διότι δεν πιστεύουν στο Θεό, δηλαδή είναι απολωλότα πρόβατα, θα σας αντιτείνω ότι σεις είστε υπεύθυνοι, για την απώλειά τους, διότι ο Κύριος και πάλι λέει ότι ο καλός ποιμήν αφήνει όλα τα άλλα πρόβατα και αναζητεί το ένα που έχει χαθεί κι όταν το βρει το βάζει στον ώμο και το φέρνει πίσω! (Λουκά 15.4,5) Αυτό άλλωστε δεν συμβολίζει και το ωμόφορο που σας δόθηκε;

Ερωτώ απλά: Αναζητήσατε ποτέ τα απολωλότα πρόβατα της ποίμνης σας, τιμώντες το ωμόφορό σας;

Ερωτώ επίσης: Οι δεκάδες χιλιάδες που εγκατέλειψαν τη ζωή αυτή σας γνώριζαν, αλλά και τα εκατομμύρια λαού της λογικής ποίμνης του Χριστού, σας γνωρίζουν; 
Κανονικά θα έπρεπε να σας γνωρίζουν αλλά αυτό προϋποθέτει την εκδήλωση του ενδιαφέροντος από εσάς προς τον καθένα προσωπικά!

Και έρχομαι στο κρισιμότερο και αιχμηρότερο ερώτημα που αφορά στο δεύτερο μέρος της ουρανίου ρήσεως του Κυρίου περί Αυτού ως καλού ποιμένος: «και την ψυχήν μου τίθημι υπέρ των προβάτων».

Είστε διατεθημένοι να δώσετε και την ζωή σας ακόμη υπέρ του λαού του Θεού; 

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έχασε τον πατριαρχικό θρόνο, πήγε στην εξορία και έδωσε εν τέλει και την ζωή του υπερασπιζόμενος το δίκαιο μίας χήρας! 

Εσείς μπροστά στην αιματηρή θυσία ενός ολόκληρου λαού που οδηγείται στην εξαθλίωση – αλλά τί λέω εξαθλίωση και δεν λέω ευθέως  γενοκτονία – θα μείνετε, όπως μέχρι τώρα μένετε, απαθείς; 

Διότι συμπάθεια δεν είναι τα ψίχουλα των συσσιτίων που η αξιοπρέπεια των περισσοτέρων Ελλήνων που έχουν καταστεί πένητες τα αρνείται, αλλά η ευθεία αντιπαράθεση με τους προδότες και γενοκτόνους του έθνους!

Κι αν έχετε αντίρρηση για τους χαρακτηρισμούς, σας υπενθυμίζω ότι η είσοδος μας στα μνημόνια έγινε με ύποπτα μαγειρέματα του ελλείμματος του προϋπολογισμού, και επί επτά έτη όλες οι κυβερνήσεις εμπαίζουν τον ελληνικό λαό ότι δεν γίνεται αλλιώς, ενώ ουδέποτε έχει γίνει λογιστικός έλεγχος για τα χρέη της χώρας!

Εάν στην αρχιεπισκοπή Αθηνών και στις Μητροπόλεις σας ερχόταν κάποιοι και σας έλεγαν ότι χρωστάτε μερικές χιλιάδες ευρώ, σεις δεν θα φωνάζατε λογιστές να κάνουν έλεγχο για να φανεί αν όντως χρωστάτε τα χρήματα αυτά και αν ναι ποιος ευθύνεται για την οφειλή; 

Τόσα δισεκατομμύρια χρέους που γίνονται αφορμή να αφανίζεται ο λαός κι ούτε λόγος για λογιστικό έλεγχο, διότι βέβαια αν γίνει έλεγχος θα φανεί το δόλιον και παράνομον του δανεισμού…Σε κάθε δε περίπτωση γιατί σιωπάτε και δεν ερευνάτε εάν είναι παράνομο το χρέος ώστε να ενημερώσετε τον λαό; 

Ο λαός, εν ονόματι του παράνομου και ανεξέλεγκτου χρέους, υπερφορολογείται. Γιατί δεν φτιάχνετε ένα δίκτυο δικηγόρων οι οποίοι να κάνουν δωρεάν μαζικές αγωγές εναντίον του ΕΝΦΙΑ, τον οποίον ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (ως έγκριτος Συνταγματολόγος) έχει χαρακτηρίσει αντισυνταγματικό, κατασχετικό και άρα παράνομο φόρο; Είναι πολύ πιο φθηνό και ασυγκρίτως αξιοπρεπέστερο των συσσιτίων!

Οι ηγέτες λοιπόν δίνουν τα πάντα στις “αγορές” και αφαιμάζουν τον λαό! Αν αυτό δεν λέγεται εσχάτη προδοσία τότε πώς λέγεται; 

Εφ’όσον λοιπόν πρόκειται για εσχάτη προδοσία, εσείς στο εξής θα συνεχίσετε την σιωπή σας και με τη στάση σας θα συναινείτε με την προδοτική στάση των ηγετών;

Θα σας θυμίσω τα ιερά λόγια που ακούσατε από τον επίσκοπο που σας χειροτόνησε, όταν σας παρέδιδε την ποιμαντική ράβδο: 

«Λάβε την Ράβδον, ίνα ποιμαίνεις το εμπιστευθέν σοι Ποίμνιον του Χριστού, και τοις μεν ευπειθέσιν, έστω αυτοίς υπό σου βακτηρία, και υποστηριγμός, τοις δε απειθέσι και ευτραπέλοις, χρω αυτή, ράβδω επιστυπτική, ράβδω παιδεύσεως.»

Γνωρίζετε καλύτερα από εμένα την σημασία των λόγων αυτών… Ευτράπελοι είναι πολύ επιεικής χαρακτηρισμός για τους άρχοντες και κυβερνήτες ή μάλλον σωστότερα εργολάβους των μνημονίων! Είναι πάντως σίγουρα απειθείς!

Το μαρτυρούν η απάθεια και η κυνικότητα με την οποία ψηφίζουν εγκληματικά μέτρα εναντίον του λαού, η αχρεία σπουδή με την οποία προωθούν την αχρήματη κοινωνία που αναφέρει στην Αποκάλυψη του ο Αγ. Ιωάννης ο Θεολόγος, η ασέβεια με την οποία θέλουν να καταργήσουν, μετά το μάθημα της Ορθοδόξου πίστεως και αυτή ακόμα την αργία της Κυριακής!

Είναι απειθείς διότι δεν αγαπούν τον Θεό αλλά τον μαμμωνά. Και όπως είπε ο Κύριός μας “Οὐδεὶς οἰκέτης δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ. (Λουκ. 16,13)

Αλήθεια, γιατί δεν είναι αυτά τα λόγια το καθημερινό κήρυγμά σας, ενώ είναι γνωστό τοις πάσι και πρόδηλο ότι η αγάπη των ανθρώπων για το χρήμα και η λατρεία του ως θεότητα είναι η αιτία της θλιβερής, πρωτίστως πνευματικής, αιμορραγίας του κόσμου και της επιβολής της παγκόσμιας δικτατορίας των “αγορών”;…

Ζούμε ήδη την αρχή της επιβολής της δικτατορίας αυτής με την ασύδοτη υπερεξουσία των τραπεζών! Αλλά γνωρίζετε επίσης πολύ καλά ότι η άοργος και δικαία οργή του Κυρίου μας εκφράστηκε απέναντι στους τραπεζίτες οι οποίοι στο προαύλιο του ναού άλλαζαν τα “ακάθαρτα” ρωμαΐκά νομίσματα με τα “καθαρά” ιουδαΐκά, αποκομίζοντες (όπως και οι “αγορές”σήμερα) τοκογλυφικό κέρδος! Και τους ανέτρεψε τις τράπεζες!!!

Ξανά ερωτώ:  Γιατί δεν είναι αυτό το καθημερινό κήρυγμά σας; καταπέλτης κατά των “αγορών”; Τις φοβάστε ή μήπως παραδέχεστε και εσείς την εξουσία τους ως νόμιμη; 
Η νέα τάξις πραγμάτων, που προτάσσει την λατρεία του μαμωνά διά των “αγορών”, είναι εδώ και οι απειθείς, προς τον Θεό και τον λαό Του, ηγέτες είναι ευπειθείς υπηρέτες της!

Επομένως η ράβδος σας πρέπει να είναι επιστυπτική, να σταματήσει την πνευματική αιμορραγία που είναι συνέπεια της δράσης των απειθών κυβερνητών και η οποία προκαλεί με την σειρά της την ακατάσχετη οικονομική και ηθική αιμορραγία ενός ολόκληρου έθνους! Η ράβδος σας πρέπει ή να επαναφέρει τους εκτραπέντες κυβερνήτες στην σύνεση ή να τους ελέγξει μέχρι τέλους! 

Σας θυμίζω ξανά ότι ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, έχοντας την αγάπη του λαού, συγκρούστηκε με την αυτοκράτειρα και  εν τέλει πήγε στην εξορία και στον θάνατο, υπερασπιζόμενος το δίκαιο μίας χήρας! 

Κι αν το παράδειγμα του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου σας φαίνεται βαρύ, θα σας θυμίσω ότι ευρίσκεστε ” εις τόπον και τύπον Χριστού” όχι για τις τιμές και τις επευφημίες αλλά πρωτίστως για την θυσία υπέρ του ποιμνίου σας. Θα ομοιάσετε μήπως με τους επισκόπους ε­κείνους, οι οποίοι συναίνεσαν με την εξορία του Αγίου; Για αυτούς λέει ο Αγ. Νικόδημος ότι “ηκολούθουν περισσότερον εις τας δυναστείας και υπολήψεις των αξιωματικών αρ­χόντων, παρά εις την ευσέβειαν και εις τους θείους νόμους” .

Πολλές φορές σας εξέφρασαν οι πιστοί την επιθυμία τους να πάρετε πρωτοβουλία για να γίνονται ολονυκτίες σε όλες τις μητροπόλεις μία φορά την εβδομάδα για την πατρίδα μας και ούτε αυτό επράξατε, φοβούμενοι ίσως ότι η πνευματική συνάθροιση μπορεί να εξελιχθεί σε διαδήλωση!   

Επιτέλους πατέρες, πότε θα θεωρήσετε ότι πρέπει να φωνάξετε το «Στώμεν καλώς»;  Ήδη ζούμε την σιωπή σας ως ποιμένων κατά την σφαγή των αμνών!!! Ο σιωπών δοκεί συναινείν, έλεγαν οι αρχαίοι και ουαί και αλλοίμονον εάν ο Κύριος σας καταλογίσει ότι συναινείτε εις την σφαγήν του ποιμνίου σας…

Αλλοίμονον εάν καταταγείτε από την αφωνία και την απραξία σας ως μισθωτοί ποιμένες κατά το ρήμα του Κυρίου:  “ο μισθωτός δε και ουκ ων ποιμήν, ου ουκ εισίν τα πρόβατα ίδια,   θεωρεί τον λύκον ερχόμενον και αφίησιν τα πρόβατα και φεύγει και ο λύκος αρπάζει αυτά και σκορπίζει τα πρόβατα.  ο δε μισθωτός φεύγει ότι μισθωτός εστίν και ου μέλει αυτώ περί των προβάτων”(Ιω. 10.12,13)

Είναι προτιμότερο και για σας και για την Εκκλησία, να εγκαταλείψετε τον θρόνο σας παρά το εμπιστευθέν εις εσάς ποίμνιο!!!

Συγχωρήσατε την σκληρότητα των λόγων, αλλά η “φιλτάτη αλήθεια” υπερχείλισε το φράγμα της υικής αγάπης μου προς τα σεβάσμια πρόσωπά σας και εκχύθηκε κινούμενη από ειλικρινή και άφατο πόνο.

Με τιμή 

Γ. Ε. Βολουδάκης

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΟΙΜΟΥ ΑΘΗΝΑΣ

Η επιστολή όπως μας ενημέρωσε ο συντάκτης της, έχει κοινοποιηθεί από χθες το βράδυ στα ηλεκτρονικά ταχυδρομεία της αρχιεπισκοπής και των μητροπόλεων εκτός από τις Ι. Μητροπόλεις Κίτρους, Λήμνου, Μηθύμνης, Παροναξίας Περιστερίου, Σιδηροκάστρου και Σισανίου που ή δεν διαθέτουν ή δεν κατέστη δυνατόν να βρεθεί ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.

Πάντα σύγχρονος και μετριοπαθής ο λόγος του πατρός Γ. Μεταλληνού. θέττει τα πράγματα ως είχαν και ως έχουν και φυσικά μπορεί να γίνουν χειρότερα ή καλλίτερα.

π. Γ. Μεταλληνός

Ἡ στάση τῶν Τριῶν Μάγων ἔναντι τοῦ ἀσεβεστάτου Βασιλέως Ἡρώδου («δεινὸν παιδοκτόνον ἐγκατέλιπον παιζόµενον») θέτει τὸ πρόβληµα τῆς στάσεως τοῦ Χριστιανισµοῦ ὡς Ἐκκλησίας ἀπέναντι στὴν κάθε µορφὴ Ἐξουσίας.

1. Οἱ σχέσεις ἐξουσίας κάθε µορφῆς εἶναι πάντα κεντρικὸ πρόβληµα τῆς κοινωνίας, στὸ ὁποῖο ἐµπλέκεται ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ πράγµατα ὁ χῶρος τῆς Θρησκείας. Μολονότι ὁ Χριστιανισµὸς στὴν αὐθεντική του ἔκφραση δὲν εἶναι θρήσκευµα –ἁπλὴ δηλαδὴ Ἱστορικὴ πραγµάτωση τοῦ φαινοµένου τῆς θρησκείας, ἀλλὰ «ὁδὸς» (Πράξ. 9, 20), τρόπος δηλαδὴ ὑπάρξεως, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ «θέωση», ὅπως νοεῖται χριστιανικὰ ἡ σωτηρία, ἡ διαπλοκή του µὲ τὶς δοµὲς τοῦ κόσµου εἰσήγαγε στὴν ὀργάνωσή του καὶ τὴν ἔννοια τῆς ἐξουσίας.

Στὴν Ἐκκλησία, ὡς Σῶµα Χριστοῦ, ἀναγνωρίζεται ὁ θεόσδοτος χαραχτήρας τῆς ἐξουσίας, «ἵνα µὴ ὁ κόσµος εἰς ἀκοσµίαν ἐµπέσῃ» (Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης, 5ος αἰ. Ε.Π. 78, 657), ἐλέγχεται ὅµως συχνὰ ἡ πτωτικὴ κατανόηση καὶ χρήση της. Γι᾽ αὐτὸ ὑπογραµµίζεται ἡ σχετικότητα καὶ ὁ πνευµατικός της χαραχτήρας γιὰ τὴν Ἐκκλησία (πρβλ. Α´ Κορ. 9, 12. Β´ Κορ. 10, 8. Β´ Θεσ. 3, 9 κ.ἄ.).

Στὴν Κ.∆. φανερώνεται ἐξ ἄλλου ἡ δαιµονικότητα τῆς ἐξουσίας τοῦ κόσµου (πρβλ. τὸ διάλογο τοῦ Χριστοῦ µὲ τὸν Πιλάτο(Ἰωάν. 18, 28 ἑ.) καὶ προβάλλεται ὁ διακονικὸς καὶ ἀπελευθερωτικὸς χαρακτήρας τῆς «ἐξουσίας» τοῦ Χριστοῦ (Ματθ. 10, 1 καὶ παράλ., 28, 18 κ.ἄ.).

Παράλληλα, γίνεται δεκτὸς ὁ πρωτογενὴς χαρακτήρας τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας (Ρωµ. 13), ὅµως διὰ τοῦ Χριστοῦ καθορίζεται καὶ ἡ στάση ἀπέναντί της µὲ τὸ γνωστὸ λόγιο «ἀπόδοτε τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ» (Ματθ. 22, 21), ποὺ δείχνει τὴν ἱεράρχηση τῶν δύο ἐξουσιῶν καὶ τὴ διαφοροποίησή τους, ἀφοῦ, ἂν τὸ νόµιµο ἀνήκει στὸν καίσαρα, ὁ ἄνθρωπος ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ ἀνήκει ὁλόκληρος στὸ Θεό, ὡς νόµισµα ὄχι αὐτοκρατορικό, ἀλλὰ θεῖο. Ἡ ἀποστολικὴ πράξη –τέλος– ἐγκαινιάζει καὶ τὴ δυνατότητα ἀντιστάσεως (ἤ ἔστω ἀρνήσεως ὑποταγῆς) στὴ δαιµονοποιηµένη ἐξουσία («πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ µᾶλλον ἤ ἀνθρώποις», Πράξ. 5, 29).

2. Ἡ πατερικὴ ποιµαντικὴ ἀντιµετωπίζει τὸ πρόβληµα τῆς ἱερατικῆς ἐξουσίας, ἀλλ’ ὡς «ἰατρείου πνευµατικοῦ» –θεραπευτηρίου δηλαδὴ τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως– γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῶν θρησκευτικῶν σχέσεων καὶ τὴ µεταµόρφωση τοῦ ἀνθρώπου σὲ «ναὸ Θεοῦ», κάτι πού διακονεῖ ἡ Ποιµαντικὴ τῆς Ἐκκλησίας.

Μόνο πατερικὰ ἡ Ἐκκλησία διασῴζει τὸ σκοπό της, ποὺ εἶναι ἡ πρόσληψη σύνολης τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ κόσµου γιὰ τὴ µεταµόρφωσή της σὲ εὐχαριστία καὶ κοινωνία. Ἡ Ἐκκλησία ὡς «σαγήνη» (Ματθ. 13, 47) ἤ «ἀγρὸς» (13, 20) προσλαµβάνει ὅλο τὸ φάσµα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς (θεσµούς, ὀργάνωση τῆς κοινωνίας, πολιτική, γιὰ νὰ τὰ «ἐκκλησιοποιήσει», νὰ τὰ νοηµατοδοτήσει ἐν Χριστῷ, ἐκκεντρίζοντάς τα στὸ κυριακὸ σῶµα. Αὐτὸ ἐκφράζει πανηγυρικὰ ὁ µεγάλος ἐκκλησιαστικὸς ποιητὴς Ρωµανὸς ὁ Μελῳδὸς (6ος αἰ.), µεταπλάθοντας τὸ «µαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη» τοῦ Ματθαίου (18,19) σέ: «µαθητεύσατε ἔθνη καὶ βασιλέας», ποὺ σηµαίνει: «ἐκκλησιοποιήσατε» τὰ ἔθνη µὲ ὅλη τὴν πολιτειακὴ δοµή τους.

Στὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶµα ἐνεργοποιεῖται µιά ἰδιότυπη ἐξουσία, διαµορφούµενη στὰ ὅρια τῆς εὐχαριστιακῆς σύναξης καὶ ἀσκούµενη µέσω τοῦ µυστηρίου τῆς ἱερωσύνης. Ἡ «ἱεραρχηµένη πολλαπλότητα», τῆς ἐν Χριστῷ κοινωνίας ἀποτρέπει τὴν ἀπολυτοποίησή της, ἀφοῦ ὅλων τῶν δοµῶν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώµατος ὑπέρκειται ἡ σύνοδος. (Γι’ αὐτὸ ἀπορρίπτεται ὀρθόδοξα ὁ παπικὸς θεσµός).

Ὅπως ἐπεσήµανε δὲ ἤδη ὁ µεγάλος ἱστορικὸς Henry Gregoire, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διετήρησε τὸν δηµοκρατικότερο τρόπο ὑπάρξεως, ἐπιτυγχάνοντας µέσω τοῦ ἐπισκοπικοῦ συστήµατος τὴ µεγαλύτερη δυνατὴ ἀποκέντρωση καὶ µέσω τῆς συνοδικότητας τὴ δυνατότητα συλλογικῆς ἐκφράσεως.

Ὅταν σῴζεται ἡ πατερικότητα, ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἐξουσία παραµένει πνευµατικὴ καὶ αὐτὸ ἐκφράζει ἕνας λόγος τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόµου (Ε.Π. 61, 527), γιὰ νὰ ἐλέγξει ἀσφαλῶς ὑπερβάσεις καὶ καταχρήσεις, ὄχι ἀσυνήθεις στὴν πτωτικότητά µας: «Οὐκ ἔστιν (στὴν Ἐκκλησία) ἀρχόντων τύφος, (αλλαζονία) οὐδὲ ἀρχοµένων δουλοπρέπεια, ἀλλ’ ἀρχὴ πνευµατική, τούτῳ µάλιστα πλεονεκτοῦσα, τῷ τὸ πλέον τῶν πόνων, οὐ τῷ τὰς τιµάς πλείους ἐπιζητεῖν». Καὶ αὐτό, διότι «…πρόβατα καὶ ποιµένες πρὸς τὴν ἀνθρωπίνην εἰσὶ διαίρεσιν, πρὸς δὲ τὸν Χριστὸν πάντες πρόβατα» (Ε.Π. 52, 784). Ὅλο τὸ σῶµα (κληρικοί καί λαϊκοί), δὲν εἴµεθα παρὰ πρόβατα τοῦ µόνου ἀληθινοῦ Ποιµένος, τοῦ Χριστοῦ, καὶ «σύνδουλοι» ἐνώπιόν Του (Ματθ. 18, 33).

Ὁ ρόλος τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας εἶναι ὄχι τιµωρητικός, ἀλλὰ θεραπευτικὸς (ἀπὸ τὴ νόσο τῆς ἁµαρτίας), προληπτικός, φιλάνθρωπος καὶ διακονητικός. Σὲ τελευταία ἀνάλυση καὶ αὐτὴ ἡ πολιτικὴ ἐξουσία, στὴν αὐθεντικὴ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση, ἔχει διακονικό– ὑπηρετικό χαραχτήρα (ὑπουργὸς =διάκονος). Ἡ ἐνεργός, ἐξ ἄλλου, παρουσία τῆς Ἐκκλησίας στὸν κοινωνικὸ χῶρο, κατὰ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση, δὲν συνιστᾶ ὑπέρβαση ὁρίων, ἀφοῦ ἡ Ἐκκλησία δὲν νοεῖται ὡς «ἱερατεῖο», ἀλλὰ ὡς σῶµα καὶ πλήρωµα ζωῆς, ἐνῷ ἡ κοινωνία σύνολη εἶναι ὁ χῶρος τῆς µαρτυρίας τοῦ εὐαγγελισµοῦ της. Καὶ σ᾽ αὐτὸ ἀνταποκρίνεται, ἤδη ἀπὸ τοὺς πρώτους αἰῶνες, ὁ λαός, ποὺ ἀποδέχεται θετικὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ διακονία. Εἶναι σαφὴς ἐδῶ ἡ διαπίστωση τοῦ Στ. Ράνσιµαν, ὅτι στὸ Βυζάντιο καὶ τὸ Μεταβυζάντιο, οὐδέποτε ὑπῆρξε χάσµα ἀνάµεσα στὸ λαὸ καὶ τὸν παπά του.

∆ίκαια, βέβαια, ὁ µακαρίτης καθηγητὴς Σ. Ἀγουρίδης ἔχει ἐπισηµάνει («Ὀρθόδοξη Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία καὶ κοινωνία σήµερα») ὅτι πάντα ἐλλοχεύει ὁ κίνδυνος «ἀπὸ τάσεις πρὸς ἀπόκτηση ὑπερ-εξουσιῶν καὶ ἀπὸ ψευδοπνευµατικὲς φαντασιώσεις». Γι᾽ αὐτὸ µαζὶ µὲ τὴν αὐθεντικότητα συµπορεύεται καὶ µία παθολογία τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας, ποὺ καταντᾶ κακέκτυπη ἀντιγραφὴ τῆς κοσµικῆς ἐξουσίας. Ἐδῶ ἐντοπίζεται τὸ πρόβληµα τῆς ἐκκοσµικεύσεως καὶ θεσµοποιήσεως τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ συµπορεύονται ἱστορικά. Σὲ κάποιες ἐκφράσεις καὶ πραγµατώσεις του ὁ Χριστιανισµός, στὰ πρόσωπα τῶν φορέων του φυσικά, ἰδεολογικοποιεῖται καὶ θρησκειοποιεῖται. Μὲ τὴν ἐπικράτηση τῆς «µυστηριολογικῆς εὐσεβείας» ὁ ἐπίσκοπος γίνεται ἕνα εἶδος ἀρχιερέα τῆς κρατικῆς θρησκείας, ἡ συγκεντρούµενη δὲ στὰ χέρια τῶν ἐπισκόπων δύναµη γίνεται συχνὰ ἐξουσιαστικὴ καὶ ἀνταγωνιστικὴ πρὸς ἐκείνη τῆς Πολιτείας.

Βέβαια, πρέπει νὰ λεχθεῖ, ὅτι τὸ πρόβληµα ἐδῶ δὲν εἶναι ἡ πολιτικὴ θεσµοποίηση τῆς στρατευοµένης Ἐκκλησίας, ἀλλ᾽ ἡ ἀπώλεια τοῦ σκοποῦ ὑπάρξεώς της. Τότε ἡ προτεραιότητα τῶν ἐπιλογῶν µετατοπίζεται ἀπὸ τὸ ὑπερβατικὸ στὶς ἐνδοκοσµικὲς σκοπιµότητες, γιὰ τὶς ὁποῖες χρησιµοποιεῖται ἡ κοσµικὴ ἐξουσία. Ἡ θεσµοποίηση τῆς ἐκκοσµικεύσεως συνέβη καθολικὰ στὴ ∆ύση καὶ µερικὰ στὴν Ἀνατολή, κυρίως ἀπὸ τὸν 19ο αἰώνα.

Στὴν «καθ᾽ ἡµᾶς ἀνατολὴ» οἱ ἱστορικὲς συνθῆκες δὲν ἐπέτρεψαν ποτὲ τὴν κρατικοποίηση τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ᾽ ἀντίθετα τὴν πολιτειοκρατία προτεσταντικοῦ τύπου διὰ τῶν Βαυαρῶν καὶ τοῦ πραξικοπηµατικοῦ αὐτοκεφάλου τοῦ 1833. Ὅπου, µάλιστα, ἡ Ἐκκλησία ὡς ἱεραρχία, ἀποβαίνει ἐξουσιαστικὴ δύναµη, ὅπως στὸν Παπισµό, βρίσκεται συνεχῶς σὲ µιάν ἀντιπαλότητα πρὸς τὴν πολιτικὴ ἐξουσία. Ὀρθὰ δὲ ἐπισηµαίνει ὁ καθηγ. Χρ. Γιανναρᾶς (Ἀλήθεια καὶ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, 1977, σ. 137), ὅτι ἡ ἐπιδίωξη ἐπιβολῆς τῶν «χριστιανικῶν ἀρχῶν» γιὰ τὴν ἠθικοποίηση τῆς κοινωνίας εἶναι ἡ πρώτη ἱστορικὰ ἔκφραση ὁλοκληρωτισµοῦ, ποὺ ὁδηγεῖ νοµοτελειακὰ στὴ δογµατοποίηση (προσοχή: αὐτὸ σηµαίνει ἀπόδοση σωτηριολογικοῦ χαραχτήρα) τῆς «Plenitudo Potestatis» (απόλυτη κυριαρχία της δύναμης ιδίως για τον Πάπα) καὶ τῆς ἀλάθητης ἡγεσίας.

Παρόµοιες τάσεις δὲν λείπουν, βέβαια, καὶ στὴν Ἀνατολή, ἀλλὰ ἔµειναν εὐτυχῶς «τάσεις», ἀπορριπτόµενες ὡς πλάνη καὶ ἀντιχριστιανικότητα. Ὁ µοναχισµός, µάλιστα, ἤδη ἀπὸ τὸν 4° αἰώνα, παραµένει ἰδιαίτερα στὴν Ἀνατολὴ ἔµπρακτη δυναµικὴ διαµαρτυρία στὴν ἐκκοσµίκευση καὶ ἀγώνας µόνιµος γιὰ τὴ συνέχεια τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ τρόπου ὑπάρξεως, τῆς διακονικῆς δηλαδὴ µαρτυρίας τῆς Ἐκκλησίας στὸν κόσµο. Οἱ κανόνες, ἐπίσης, τῆς συνοδικῆς παραδόσεως ἀναδιαγράφουν συνεχῶς τὰ ὅρια καὶ τὴν ποιότητα τῆς ἐκκλησιαστικῆς µαρτυρίας, ὥστε κάθε παρέκβαση νὰ κρίνεται αὐτόµατα ὡς ἀντιεκκλησιαστική, δηλαδὴ ἀντιχριστιανική.

3. Ὀξὺ ὅµως εἶναι καὶ τὸ πρόβληµα τῆς ἀντιµετωπίσεως ἐκκλησιαστικά τῆς δαιµονικῆς ἐπάρσεως τῆς κοσµικῆς ἐξουσίας, µὲ τὸν ἀπόλυτό της µάλιστα συχνὰ χαρακτήρα. Ὁ χριστιανὸς ἔχει συνείδηση, ὅτι δὲν εἶναι ἁπλὰ πολίτης τοῦ κόσµου, ἀλλὰ τῆς οὐράνιας βασιλείας. Τὸ «πολίτευµά» του εἶναι «ἐν οὐρανοῖς» (Φιλιππ. 3, 20). Ἡ διαχρονικὴ ἐπιβίωση αὐτῆς τῆς συνειδήσεως διακριβώνεται στὸν Ἅγιο Κοσµᾶ τὸν Αἰτωλὸ (18ος αἰ.) στὴν ἀναφορά του στὴν «διπλὴ πατρίδα» τὴ «γήϊνη καὶ µαταία» ἐδῶ στὴ γῆ καὶ τὴν αἰώνια «ἐν οὐρανοῖς». Ἤδη τὸν β´ αἰ. ὁµολογεῖται (Πρὸς ∆ιόγνητον 5, 10), ὅτι «οἱ χριστιανοὶ πείθονται τοῖς κειµένοις νόµοις καὶ (=ἀλλὰ) τοῖς ἰδίοις βίοις νικῶσι τοὺς νόµους». Ἡ νοµιµοφροσύνη, συνεπῶς, τοῦ Χριστιανοῦ δὲν εἶναι καρπὸς τῆς ἐπιβολῆς τῆς πολιτειακῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ τῆς ἐνοικούσης σ’ αὐτὸν χάριτος. Ὡς πολίτης τῆς οὐράνιας βασιλείας ὁ Χριστιανὸς εἶναι ἐλεύθερος ἀπὸ τὴν κοσµικὴ ἐξουσία, διότι ἡ ὑποταγὴ του σ’ αὐτήν, «ἐν οἷς ἐντολῇ Θεοῦ µὴ ἐµποδίζηται» (Μ. Βασίλειος, Ε.Π. 31, 861), εἶναι σχετικὴ καὶ πρόσκαιρη, ὅπως ἀποδεικνύει διαιώνια τὸ µαρτύριο, ὡς ἀντίσταση στὴν πολιτικὴ τυραννία.

Ἀκόµη ὅµως σηµαντικότερο εἶναι τὸ πρόβληµα τοῦ ἐναγκαλισµοῦ τῆς Ἐκκλησίας µὲ τὴν πολιτειακὴ ἐξουσία, ἔστω καὶ ἂν ἡ τελευταία ἐµφανίζεται ὡς ὀρθόδοξη, ὅπως συνέβη σὲ µᾶς ἀπὸ τὸν 19ο αἰώνα. Εἶναι γνωστὰ τὰ προβλήµατα, ποὺ προκάλεσε ὁ ὅρος «ἐπικρατοῦσα θρησκεία» (µεταφορὰ ἀπὸ τὰ Ἑπτάνησα καὶ µετάφραση τῶν δυτικῶν Established Church, Chiesa Dominante). Ἡ βαυαρικὴ ἐπιβολὴ τῆς Πολιτειοκρατίας –ὄχι χωρὶς ἀντίσταση φυσικὰ– ὁδηγεῖ στὸν ἐφοδιασµὸ τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας (ἂς θυµηθοῦµε τὸν ἐντελῶς ἀντορθόδοξο θεσµὸ τῆς «ἀριστίνδην συνόδου», ποὺ ἐµφανίζεται σὲ κάθε ἀνώµαλη περίοδο τοῦ πολιτικοῦ µας βίου), µὲ ἐξουσίες, ἁπλῶς γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῆς Πολιτείας, ὁπότε στὴν οὐσία λειτουργεῖ ὡς δέσµιά της (πρβλ. τὰ Εὐαγγελικά, τὸ ἀνάθεµα κατὰ τοῦ Βενιζέλου, τὴν ἀποδοχὴ τοῦ νέου ἡµερολογίου κ.λπ.). Ἀκόµη καὶ στὴν περίπτωση τοῦ «χωρισµοῦ» Ἐκκλησίας–Πολιτείας, ὅπως ἐπικράτησε κατὰ τὴ δυτικὴ διατύπωση νὰ λέγεται (τὸ ὀρθόδοξο=Βασιλείας–Ἱερωσύνης) ἡ πολιτειοκρατία µπορεῖ νὰ ἀποβεῖ ἀκόµη σκληρότερη καὶ ἐξουθενωτικότερη, µὲ τὶς ἀνοικτὲς πλέον πιέσεις της πρὸς τὴν ἀνίσχυρη πιὰ Ὀρθοδοξία.

4. Μόνο στὴν περίπτωση τῆς ὀρθὰ (δηλαδὴ κατὰ τοὺς ἱεροὺς καὶ τοὺς πολιτειακοὺς κανόνες) λειτουργούσης συναλληλίας ἤ συµφωνίας (κατὰ τὸ γράµµα καὶ τὸ πνεῦµα τοῦ κρατοῦντος Συντάγµατός µας) ὁ ἐκκλησιαστικὸς χῶρος διακονεῖ τὸ λαὸ καὶ ὄχι τὸ κράτος, συνεργαζόµενος ὅµως µαζί του (ἄρθρο 2 τοῦ Καταστ. Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας, 1975). Ἐκκλησία καὶ Πολιτεία στὴν ἑλληνορθόδοξη πολιτισµικὴ παράδοση διακονοῦν τὸν ἴδιο λαό, κάθε πλευρὰ µὲ τὸν δικό της τρόπο. Ἡ συναλληλία ὡς τὸ µόνο σύµφωνο µὲ τὴν παράδοσή µας σύστηµα σχέσεων, ἡ τυχὸν ἀνατροπὴ τοῦ ὁποίου θὰ ἐπιφέρει καταστροφικὲς ρήξεις, συνιστᾶ ἀλληλοπεριχώρηση τῶν δύο πλευρῶν «ἐν τοῖς ἰδίοις αὐτῶν ὅροις τε καὶ λόγοις» (γιὰ νὰ χρησιµοποιήσω µιά χριστολογικὴ ἔκφραση–Μάξιµος Ὁµολογητής). Μὴ λησµονοῦµε, ἐξ ἄλλου, ὅτι ὑπερβάσεις στὴ χρήση τῆς ἐξουσίας στὴ δική µας παράδοση γίνονται κατὰ κανόνα ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς Πολιτείας, ποὺ αὐτονοηµατοδοτεῖται µεταφυσικά. Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς συνήθως συντελεῖται καπήλευση τῆς θρησκευτικῆς πίστεως γιὰ τὴν ἐπιβολὴ καισαροπαπισµοῦ ἐν ὀνόµατι τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἐκκλησιαστικὸς χῶρος στὶς περιπτώσεις αὐτὲς ἐφαρµόζει µία διπλὴ στάση, ποὺ καθορίσθηκε προγραµµατικὰ ἀπὸ τὸν Εὐσέβιο Καισαρείας (Αὐλοκόλακα τὸν ἀποκαλοῦν οἱ Γερµανοὶ) καὶ τὸν Μ. Ἀθανάσιο (δ αἰ.) καὶ φθάνει ὥς σήµερα.

Ἡ ἄρση τῆς δυσλειτουργίας δὲν ἐπιτυγχάνεται µὲ εἰσαγόµενες λύσεις, ἀλλὰ µὲ τὴν ἐπανεκκλησιοποίηση (γιὰ τὴ δυτικίζουσα ἀπὸ τὸν 19ο αἰ. Πολιτεία µας: ἀναπαλαίωση) τῶν νοοτροπιῶν. Στὸ πρόβληµα αὐτὸ τί σηµαίνει, ἀλήθεια–, «ἀναζήτηση βάσεων γιὰ µία ἀνανεωµένη εὐρωπαϊκὴ σύνθεση»; Ποιοὶ καθορίζουν τὴ σύνθεση αὐτή; Οἱ εὐρωπαϊκὲς λαότητες ἤ τό ὑπερενισχυµένο τελευταῖα ἀθέατο «διευθυντήριο»; Μία ἐπιβαλλόµενη ἑνιαιοποίηση θὰ ἰσοπεδώσει τὶς πολιτισµικὲς παραδόσεις τῶν µικρῶν λαῶν (ἐθνῶν), ὅπως ἔλεγε ὁ δάσκαλός µου στὴν Κολωνία Berthold Rubin (βυζαντινολόγος). Μὴ λησµονοῦµε δέ, ὅτι, ἂν «πολιτικὰ ἀνήκοµεν εἰς τὴν ∆ύσιν», πνευµατικὰ ἀνήκοµεν στὴν Ὀρθόδοξη Ἀνατολὴ καὶ κάθε ἀλλαγὴ δὲν µπορεῖ νὰ γίνει ἐρήµην τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν µας καὶ εἰς βάρος τῆς Πανορθοδόξου ἑνότητας. Τὴ βούλησή του, ἄλλωστε, στὸ πρόβληµα αὐτὸ ἔχει ἐκφράσει ἐπανειληµµένα ὁ λαός µας µὲ τὶς κατὰ καιροὺς σφυγµοµετρήσεις.

Ἡ διατήρηση τοῦ συντάγµατος, ὡς ἔχει, στὰ ἄρθρα 3 καὶ 13, διακρατεῖ µὲν τὴν ἐθνικὴ ταυτότητά µας, ἀλλὰ καὶ λύει τὸ πρόβληµα τῶν ἀληθινῶν (καὶ ὄχι κατασκευαζοµένων) θρησκευτικῶν µειονοτήτων τῆς Χώρας µας. Ἡ παρουσία δὲ τῆς ἑλληνορθόδοξης παραδόσεως στὰ ὅρια τῆς Ἑνωµένης Εὐρώπης, ὡς µόνιµη ὑπόµνηση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ παρελθόντος, θὰ βοηθεῖ τὴν ἀξιολόγηση καὶ ἀξιοποίηση τῶν σχέσεων Ἐκκλησίας–Πολιτείας καὶ στὸν εὐρωπαϊκὸ χῶρο, στὰ ὅρια τῆς πλουραλιστικῆς ἀντιδόσεως καὶ ὄχι µιᾶς (ἐπιδιωκόµενης ἀπὸ κάποιους) µονοδροµικῆς «µετακενώσεως». (Τό κείµενο ἀποτελεῖ εἰσήγηση σέ δηµόσια διεθνῆ συζήτηση).

(“Ορθόδοξος Τύπος”, τεύχος 2099, 8 Ιανουαρίου 2016)