Την 25η Απριλίου είναι η επέτειος της θανάτωσης του Αθανασίου Διάκου. Άραγε θα τολμούσε κάποιος στις μέρες μας να ρισκάρει ενάντια στη παγκοσμιοποίηση; Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία και να παίζεις το κεφάλι σου κορώνα γράμματα, σαν τον Παναγούλη, τον Μουστακλή, τον Σάκη Καράγιωργα και τόσους άλλους. Αντίθετα το νάσε υποτελής στους Γερμανούς σαν τον ΓΑΠ, τον Λουκά Παπαδήμο, τον Παναγιώτη Πικραμμένο, τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο, τον Τσίπρα, είναι συστατική επιστολή για να πεθάνεις αθώος, με δικαστική βούλα και σφραγίδα απαλλακτική από την εθνοπροδοσία σου, στο κρεβάτι σου, και να διακατέχεσαι από την αυταπάτη  ότι υπηρέτησες πιστά την πατρίδα σου. (Με την θυσία και τον αυτοχειριασμό των υπηκόων σου εννοείται).

Το πραγματικό τέλος του Αθανάσιου Διάκου – Ιστορικά γεγονότα – Τα Βασανιστήρια

Η σύλληψη του Διάκου από τις χιλιάδες του Τούρκικου ασκεριού

Το καλοκαίρι του 1947 ως μαθητής της Β” τάξης της Εκκλησιαστικής Σχολής Λαμίας, δέχτηκα την παρακίνηση του αείμνηστου Διευθυντού της Δημητρίου Κρικέλα να συγκεντρώσω πληροφορίες από γέρους Λαμιώτες που τις είχαν από τους πατεράδες τους, για ποιο ήταν το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου.

Ταξι­νομώντας αυτές που συγκέντρωσα, είδα ότι τέσσερες ήταν ακριβώς ίδιες, αν και προέρχονταν από γερόντια που ζού­σαν σε διαφορετικά σημεία της Λαμίας ο καθένας και μά­λιστα ένας παππούς ήταν απ” τη Ροδίτσα. Διασταυρώνοντας τες αργότερα, με όσα διάβαζα άλλα, καταλάβαινα ότι αυ­τές που είχα ήταν ασφαλώς οι σωστές.

Το κύριο σημείο τους και κοινό, ήταν ότι τρεις Έλληνες, όταν έπιασαν το Διάκο και τον έφεραν στη Λαμία, τον έκλεισαν σ” ένα πα­λιό κι εγκαταλειμμένο χάνι, εκεί που σήμερα έχει οικοδο­μηθεί το Λαογραφικό Μουσείο Λαμίας στην οδό Καλύβα – Μπακογιάννη. Αυτοί οι τρεις είχαν περάσει πίσω – δυ­τικά – στο χάνι και από δύο μισοχαλασμένα παραθυράκια είχαν παρακολουθήσει όλη τη νύχτα όλα όσα έγιναν μέσα στο χάνι, τα οποία και αναφέρω στη συνέχεια.:

Μετά τη σύλληψη του Διάκου στα ποριά Δαμάστας, τον έφεραν με συνοδεία ποινών και τραυματισμένο στη Λαμία, οδηγώντας από τη νότια της είσοδο που περνούσε δίπλα από το Γολγοθά (όπως έλεγαν το ξε­κομμένο Λόφο όπου σήμερα είναι το κτίριο του Ορφα­νοτροφείου Αρρένων) και από την οδό Σατωβριάνδου (σήμερα) και συνέχεια τον έφτασαν και τον έκλεισαν μέσα στο παλιό χάνι, όπου σήμερα – πάλι καλά! – έχει ανεγερθεί το Λαογραφικό Μουσείο.

Τον έβαλαν μέσα και τον έδεσαν με σκοινιά σ” ένα παχνί, το οποίο ήταν και ο πρώτος τόπος του μαρτυρί­ου του.

Εκτός από δύο – τρεις Τούρκους που έμειναν μέσα να τον επιτηρούν, οι άλλοι – όχι όλοι – έμειναν απ” έξω, ανατολικά σε κάτι δέντρα που ήταν εκεί, περιμένοντας από περιέργεια, ίσως, να δουν τι θα γινόταν. Όταν τον έδεσαν κι έφυγαν, ο Διάκος άρχισε να πο­νάει από τα τραύματα που είχε, καταπονημένος κι από την ταλαιπωρία.

Είχε περάσει αρκετή ώρα, όταν άνοιξε η πόρτα και μπήκαν μέσα δύο άντρες, που από τις φορεσιές τους έδειχναν ότι ήταν μπέηδες. Τον έναν, τον ήξερε από πριν. Ήταν ο Ομέρ Βρυώνης. Τον άλλον όχι. Απ” ότι όμως εί­χαν ακούσει, υπολόγισαν ότι ήταν ο σκληρός Χαλήλ Μπέης. Αυτός μόνος προχώρησε κι άρχισε να κάνει έλεγχο αν είχαν δέσει καλά το Διάκο. Τόσο πολύ φάνηκε ότι, κι ακόμα δεμένον, τον φοβόταν.

Είχε νυχτώσει πια και οι τρεις που είχαν φτάσει εκεί κρυφά άρχισαν καθαρά να βλέπουν τι γίνεται.

Όταν ο Χαλήλ Μπέης σιγουρεύτηκε – το είδαν κα­θαρά αυτό – ότι δεν υπήρχε φόβος διαφυγής, άρχισε να φωνάζει και να απειλεί. Σε μια στιγμή τον είδαν να χτυπάει στο πρόσωπο το Διάκο.

Τον διακόπτει όμως ο άλλος, ο Βρυώνης, που πλησιάζει το Διάκο και τον βλέπουν κάτι να του λέει. Δεν ακούνε όμως. Απ” ότι βλέπουν όμως, καταλαβαίνουν ότι κάτι τον ρωτάει, γιατί βλέπουν το Διάκο να κουνάει αρ­νητικά το κεφάλι του.

Και ενώ τον βλέπουν να συνεχίζει ήρεμα, σε μια στιγ­μή εξαγριώνεται, φωνάζει και χειρονομεί. Ατάραχος ο Διάκος τον αντιμετωπίζει και κάτι που του λέει, βλέπουν το Βρυώνη οργισμένο να αποχωρεί, αφήνοντας πια το θύμα στο δήμιό του.

Απ” τις αναλαμπές των δαυλών, ξεχωρίζουν την αγριότητα του Χαλήλ. Τον βλέπουν να τραβάει πιο πέρα τον επικεφαλής της Φρουράς – έτσι τουλάχιστον δεί­χνει – και με νευρικές και απειλητικές κινήσεις, κάτι του λέει, κι εκείνον να υποκλίνεται κουνώντας το κεφάλι του. Και με μια τελευταία περιφρονητική ματιά που ρίχνει στο Διάκο, τον βλέπουν να φεύγει, δείχνοντας ικανοποι­ημένος.

Ο Διάκος – και οι άλλοι τρεις απ” έξω – μέσα στο μι­σοσκόταδο βλέπουν δύο Τούρκους να ανάβουν φωτιά σε μιαν άκρη. Πάνω της φέρνουν και βάζουν μια σιδηροστιά κι ένα μεγάλο χάλκινο κακάβι. Βλέπει μετά να ρίχνουν μέσα λάδι που είχαν σ” ένα γκιούμι.

Στη συνέχεια, μαζί με τον επικεφαλής, πλησιάζουν το Διάκο. Τον ανασηκώνουν, δεμένο καθώς είναι, τον βάζουν να καθίσει πάνω σ” ένα παλιό ξύλινο σκαμνί που βρέθηκε εκεί, του σηκώνουν τα πόδια, δεμένα καθώς είναι, και του τα δένουν έτσι που να κρέμονται.

Τι θέλουν να κάνουν αναλογίζονται με περιέργεια και αγωνία, οι τρεις που παρακολουθούν, χωρίς να τολ­μήσουν και να ρωτήσουν. Βλέπουν όμως τους άλλους να περιπαίζουν το Διά­κο. Φαίνεται κάτι να λένε και ο Διάκος να κουνάει επί­μονα κι αρνητικά το κεφάλι του. Τι του λένε όμως δεν καταλαβαίνουν. Οπότε, κάθε φορά που ρωτάνε και αρνείται τους βλέπουν να κρατάνε στα χέρια τους μυτε­ρά καρφιά και να τα μπήγουν σιγά πρώτα, πιο δυνατά στη συνέχεια στις πατούσες των ποδιών του Διάκου, ο οποίος κάθε φορά αναταράζεται από τον πόνο.

Η μυρωδιά του Λαδιού που καίγεται μέσα στο κακάβι, φτάνει έντονα στη μύτη και των τριών απ” έξω και υποπτεύονται τα χειρότερα.

Οι βασανιστές του, όπως έχουν γυμνώσει τα πόδια του, παίρνουν απ” το κακάβι καυτό λάδι και αρχίζουν σιγά και βασανιστικά να το ρίχνουν στα πόδια του!… Τι­νάζεται κάθε φορά ο Διάκος, τόσο δυνατά λες και θα κό­ψει τις τριχιές όταν το λάδι πέφτει πάνω στα πόδια του.

Αφού είδαν να μην αντιδρά έντονα, αφήνουν τα πό­δια και παίρνουν και του σκίζουν το γιλέκο και την που­καμίσα που φοράει, απογυμνώνοντας το πάνω μέρος του σώματος του με τα χέρια. Κι αρχίζουν τότε να του ρίχνουν καυτό Λάδι με αργές κινήσεις, στα χέρια, στο στήθος και στην πλάτη του. Βουβά οδύρεται ο Διάκος, χωρίς να βγάλει μιλιά από το στόμα του. Κι όσο δεν μι­λάει, τόσο αγριεύουν περισσότερο οι βασανιστές του. Και δείχνουν τόσο οργισμένοι, που αν ήταν τρόπος να τον θανατώσουν. Φαίνεται όμως πως έχουν εντολή μόνο να τον βασανίσουν χωρίς και να πεθάνει. Γι” αυτό συ­νεχίζουν!…

Το σώμα του Διάκου αρχίζει φαίνεται να νεκρώνε­ται. Όμως το πνεύμα όπως δείχνει, μένει καθάριο, ανέγγιχτο, σταθερό, συνεχίζοντος τις αρνήσεις και εξοργί­ζοντας περισσότερο τους Βασανιστές του.

Αλλά αυτή η κατάσταση τους κάνει να βρίσκουν νέ­ους τρόπους βασανισμών. Οι κινήσεις που κάνουν, δεί­χνοντας διάφορα σημεία του σώματος του, κάνουν τους τρεις που παρακολουθούν να ανατριχιάζουν. Και βλέ­πουν τους βασανιστές να παίρνουν στα χέρια τους τα καρφιά που είχαν και έσπαζαν τις φούσκες που δημι­ουργούνταν στο δέρμα απ” το καυτό λάδι, να αρχίζουν να κάνουν το ίδιο και στο σώμα και στα χέρια από ψηλά.

Αποκαμωμένοι όμως και οι ίδιοι οι Βασανιστές, που δεν άλλαξαν βάρδια όλη τη νύχτα, βλέπουν ότι δεν πε­τυχαίνουν τίποτα. Και μιας και το λάδι τελείωσε, μιας και έφτασε πια και το ξημέρωμα, σταματούν.

Το Διάκο τον κρατάνε πια όρθιο οι τριχιές που τον έχουν δεμένο.

Τότε και οι τρεις παρατηρητές, απ” έξω, για να μη γί­νουν αντιληπτοί, έφυγαν με προφυλάξεις, κατευθυνό­μενοι προς το βορεινό μέρος του ρέματος, όπου είχαν αρχίσει να έρχονται δειλά και οι πρώτοι περίεργοι.

Κι όταν πια ο ήλιος έχει ανέβη ψηλά, λύνουν το Διά­κο και σέρνοντας τον τον βγάζουν έξω, χωρίς όμως να δείχνει ότι καταλαβαίνει.

Όσοι είχαν την ευκαιρία να τον δουν το απόγευμα που τον είχαν φέρει, τώρα βλέποντας τον, δεν τον ανα­γνωρίζουν, χωρίς να ξέρουν τι ακριβώς είχε συμβεί. Το μόνο που βλέπουν είναι τα κακοποιημένα ρούχα του.

Σέρνοντας τον προς τα βόρεια, τον περνάνε πέρα από το ρέμα που έκοβε την πλατεία Λαού στα δυο καταμεσίς και τραβώντας ανατολικότερα έφτανε στη Δημοτι­κή Αγορά, από εκεί στο κατάστημα Πολιτικού και μετά κατεβαίνοντας προς τα νότια, απλωνόταν κατά μήκος της οδού Θερμοπυλών.

Όταν τον πέρασαν στο ρέμα, στάθηκαν περίπου ανα­τολικά της σημερινής διπλής βρύσης, γιατί ανατολικό­τερα ετοίμαζαν το στήσιμο της… ψησταριάς!

Κόσμος πολύς είχε συγκεντρωθεί γύρω εκεί με την άδεια του Χαλήλ Μπέη βέβαια, γιατί άφησε τον κόσμο να δει τι θα έκαναν στο Διάκο, ώστε να φοβηθεί και να μην επιχειρήσει κανένας άλλος να πράξει το ίδιο, πράγμα που πέτυχε. Κανένας Λαμιώτης δεν φάνηκε να συμμετείχε στην επανάσταση!

Μέσα στο πλήθος που παρακολουθεί με αγωνία, ξε­χωρίζει μια κάπως ηλικιωμένη γυναίκα.Είναι η δόλια μόνα του Διάκου, που είχε μάθει τη σύλληψη του γιου της και ολονυχτίς πεζοπορώντας είχε φτάσει στη Λαμία, όπου δεν περίμενε να δει το σπλάγχνο της έτσι!

Για μια στιγμή βουβαίνονται όλοι. Βλέπουν να φτάνει εκεί ο δήμιος, ονόματι Αλεξίου, κρατώντας ένα σουβλί. Και αμέσως καταλαβαίνουν τι πρόκειται να γί­νει!

Αυτός, τρέμει από το φόβο του, γιατί έχει αυστηρή εντολή να μην του πεθάνει ο Διάκος όταν θα τον σου­βλίζει.

Και αρχίζει το τελευταίο πια μαρτύριο.

Δένοντας το Διάκο ανάσκελα σε ένα σαμάρι, με τα πόδια του ανοιχτά, αρχίζει προσεκτικά ο δήμιος να χώ­νει την πολύ καλό λεπτισμένη άκρη του σουβλιού, ξε­κινώντας απ” τη βουβωνική χώρα και προχωρώντας προς τα επάνω, περνώντας το σουβλί κάτω οπό το δέρ­μα, μέχρι που το έβγαλε πάνω στην πλάτη του, λίγο κάτω απ” το δεξιό του το αυτί.

Από κάποιες μικροκινήσεις που κάνει ο Διάκος κάθε φορά που σπρώχνει το σουβλί προς τα επάνω ο δήμιος, δείχνει ότι ακόμα είναι ζωντανός.

Μόλις τελειώνει ο γύφτος, ορμούν Τούρκοι και με σκοινιά δένουν το σώμα γύρω στο σουβλί για να μη σπάσει το δέρμα και ακουμπάνε όρθιο σχεδόν το σουβλί με το Διάκο σ” ένα δέντρο.

Στη συνέχεια, σπεύδουν να συγυρίσουν τη φωτιά που έχουν ανάψει. Και τότε γίνεται κάτι που ξαφνιάζει τους πάντες.

Ένας Τούρκος καβάλα στο ψαρί του άλογο στέκε­ται μπροστά στο σουβλισμένο, βγάζει τη διμούτσουνη όρθια κουμπούρα του και τη στρέφει στο Διάκο. Δύο κουμπουριές ακούγονται που βρίσκουν κατάστηθα το Διάκο. Κι ο Τούρκος κεντρίζοντας το άλογο του, χάνε­ται στην ανηφόρα μέσα στα στενάκια που περιβάλλουν τα χαμηλά σπιτάκια.

Ο Χαλήλ Μπέης, βλέπει αυτό και αφρίζει απ” το θυμό του. Και δίνει εντολή, να βάλουν το Διάκο έτσι, πάνω στη φωτιά, και να τον γυρίσουν λίγο!

Ο κόσμος που παρακολουθεί αυτή την κτηνωδία μέ­νει άφωνος. Στη συνέχεια ο Χαλήλ οργισμένος και ανικανοποί­ητος, δίνει εντολή να πάρουν έτσι με το σουβλί το νε­κρό το Διάκο και πάνε να τον πετάξουν στην άκρη του ρέματος, ανατολικά από το χάνι που τον είχαν, εκεί όπου πέταγαν τις κοπριές των αλόγων που είχαν στους στά­βλους, τους οποίους διατηρούσαν από τη βόρεια πλευρά της Νομαρχίας μέχρι το πέτρινο γυμνάσιο. Τη διαβεβαίωση αυτή είχα απ” όλα σχεδόν τα γερόντια που ρώτησα το 1947, τότε που φαίνονταν ακόμα οι κρίκοι στο βόρειο τοίχο της θερινής «ΤΙΤΑΝΙΑΣ».

Εκεί λοιπόν, βορειοανατολικά της σκάλας που κα­τεβαίνει σήμερα από την οδό Λυκούργου στην πρώην ψαραγορά, άφησαν το νεκρό ξεσκέπαστο, άταφο, σχε­δόν τρείς ημέρες φρουρούμενο. Οι φρουροί αποχώ­ρησαν την τρίτη ημέρα αφού άρχισε να μυρίζει, οπότε βρήκαν ευκαιρία κάποιοι χριστιανοί οι οποίοι περίμεναν και είχαν προετοιμάσει έναν λάκκο εκεί ακριβώς που σή­μερα είναι ο τάφος του, πήγαν, του έβγαλαν το σουβλί, τον καθάρισαν λίγο και πήγαν και τον έθαψαν, χωρίς να βάλουν πάνω του ούτε έναν σταυρό από φόβο.

Αργότερα, περί το 1860, ο συνταγματάρχης Ρούβαλης που είχε έρθει από την Καλαμάτα με μετάθεση στη Λαμία και είχε πληροφορηθεί πού περίπου είχαν θά­ψει το Διάκο έκανε έρευνες να τον βρει.

Ο παππούς μου που είχε στήσει την παράγκα – πρώ­το μαγαζί του πριν λίγο καιρό, απέναντι δυτικά, όπου μετά χτίστηκε η αποθήκη των αδελφών Κονταξή, είδε στρατιώτες να ανοίγουν μικρούς λάκκους ανατολικά του, ψάχνοντας. Όταν ρώτησε τι ζητάνε, του είπαν ότι ψά­χνουν τον τάφο του Διάκου.Την πληροφορία αυτή είχα από τον πατέρα μου, όπως την είχε ακούσει από τον παπ­πού μου. Σε ένα σημείο, βρήκαν ένα σωρό – σκελετό ανθρώπινου σώματος και αφού δεν είχαν βρεθεί άλλα γύρω, κατέληξαν ότι ήταν του Διάκου. Το συγκέντρω­σαν, το καθάρισαν και τα έβαλαν σε ένα κουτί ξύλινο και τα έθαψαν πάλι στο ίδιο σημείο, τοποθετώντας πάνω μερικές πέτρες και έναν σταυρό με το όνομα του.

Το μνημείο όπου και ο ανδριάντας του Διάκου

Τέλος, στις αρχές του 1900 η Λαμία τίμησε το Διά­κο όπως έπρεπε. Αφού ανακαίνισε τον πρόχειρο τάφο του στο σημείο που είναι ακόμα, έστησε τον υπέρλαμπρο ανδριάντα του στην πλατεία Διάκου, με αποκαλυ­πτήρια επίσημα, παρουσία και του Βασιλέως Γεωργίου Α” και της βασιλικής οικογένειας, υπουργών, στρα­τιωτικών και άλλων επισήμων, στις 23 Απριλίου 1903.

πηγή: «Λαμιακή Φωνή»

Εγράφη την 25η Μαρτίου 2016

από τον Ευθύμιο Χριστόπουλο, εκπαιδευτικό-δημοσιογράφο

Η αιώνια αντίφαση αλλά και αντίθεση. Σ’ αυτή τη διπολικότητα, τη ενδοψυχική σύγκρουση έμελλε και μέλλει να ζει ο άνθρωπος από την εποχή των πρωτοπλάστων ως τα σήμερα.

Αυτή η αντιμαχία ανάμεσα στους δύο δρόμους, την αρετή και την κακία είναι αναπόφευκτη. Αυτή μας κρίνει και χάρις σ’ αυτή θα ζήσουμε αιώνια, αναστημένοι δίπλα Του, ή θα βυθιστούμε στο αιώνιο σκοτάδι, μη αντικρύζοντας ούτε λαμπύρισμα από το φως του το αΐδιο, ούτε την πλάτη Του, παρά μόνο έρεβος, μοναξιά, απομόνωση, όπου η μια ψυχή θ’ αντικρίζει απελπισμένη την πλάτη της άλλης. Ούτε καν πρόσωπο με πρόσωπο δεν θα βλέπονται οι ζηλόφθονοι μισούντες το φως, και απεργαζόμενοι τα έργα του σκότους.

Θεέ μου μετανοούμε και μόνο στη σκέψη ότι δεν θα αξιωθούμε να σε βλέπουμε έστω και μακριά όντα στο Βασίλειο της Δόξης Σου!

Καλλίτερο παράδειγμα αγνής και άδολης καρδιάς, δεν μπορούμε να βρούμε από τη στάση, τη συμπεριφορά και τον τρόπο σκέψης καθαρό και αυθόρμητο, των μυροφόρων.

Οι μυροφόρες είχαν δει που ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και ο Νικόδημος, είχαν τοποθετήσει το σώμα του νεκρού Ιησού. Αποφάσισαν δε χωρίς να το καλοσκεφτούν να αγοράσουν αρώματα για να τον αλείψουν. Στο δρόμο όπως κουβέντιαζαν άρχισαν να αμφιβάλουν αν θα κατόρθωναν να τον μυρώσουν. «Ποιος θα κυλίσει την πέτρα για να ανοίξει τον τάφο να μπούμε;», τους απασχολούσε. Αν δεν ήσαν αυθόρμητες και όλα τα πέρναγαν από το μέτρο της λογικής δεν θα πήγαιναν ξημερώματα της Κυριακής να υποβληθούν σ’ έναν μάταιο κόπο. Φυσικά δεν είχαν ούτε την ψυχραιμία, ούτε την βαθύτητα της σκέψης να αναλογιστούν ότι μετά από τρεις ημέρες, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή τους είχε υποσχεθεί ότι θα ανασταινόταν. Καμιά προαίσθησε, ελπίδα, ότι θα τον ξαναδούν ζωντανό.

Αλλά κι όταν είδαν τον τάφο άδειο, η απελπισία τους κορυφώθηκε, έβαλλαν χίλια δυο στο μυαλό τους. Φόβος τις διακατείχε, μήπως έκλεψαν το σώμα κάποιοι εκ των Φαρισαίων; Να το έθαψαν κάπου αλλού κρυφά για να χαθούν οριστικά τα ίχνη του Ιησού; Όπως λέγει το δοξαστικό του Εσπερινού η απελπισία τους, ο θρήνος και η αγωνία κορυφώθηκε και ξέσπασαν σε οδυρμούς: «Ποιος μας έκλεψε την ελπίδα; Ποιος πήρε νεκρό, γυμνό εσμυρνισμένο με χέρια βέβηλα, το θείο σώμα του το οποίο έστω και χωρίς πνοή, ήταν η μοναδική παρηγοριά στη δύστυχη μητέρα του;»

Που να βρεθεί νηφαλιότητα στη σκέψη, που ηρεμία στο τρικυμισμένο το μυαλό τους από την ταλαιπωρία των τελευταίων ημερών, τα βασανιστήρια, τη σταύρωση, το «τετέλεσται». Ένοιωθαν ακόμη συμπαθητικά, στο κορμί τους τον πόνο Του.

Δικαιολογημένα τους επιπλήττει ο ένας εκ των δυο αγγέλων που με απαστράπτουσα από λαμπρότητα στολή, τις μαλώνει υπενθυμίζοντας: «Τι ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών;» «Θυμηθείτε τι σας είπε όταν περιδιάβαινε μαζί σας την Γαλιλαία: «Πρέπει ο Υιός του ανθρώπου να παραδοθεί στα χέρια αμαρτωλών και δολερών ανθρώπων και να σταυρωθεί να υποστεί των πιο εξευτελιστικό και βάρβαρο θάνατο και την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί. Γιατί ξεχάσατε όσα σας είπε;»

Και παρόλα αυτά, μόλις βγήκαν από το άδειο μνημείο τις διακατείχε η τρομάρα και η εμπειρία της έκστασης, μπρος το μοναδικό για τον πλανήτη γεγονός. Νεκρός να αναστηθεί από μόνος Του, να συντρίψει τα δεσμά του Άδη; Είναι δυνατό; Πολύ περισσότερο μετά από την εμπειρία της Μαγδαληνής η οποία τον πέρασε για κηπουρό η αγαθή. Και όταν άκουσε εκείνο το τρομερό «μη με αγγίζεις Μαρία» έπαθε τη λαχτάρα της.

Μη μου άπτου Μαγδαληνή

Που να καταλάβει η αφελής και αθώα ψυχή ότι ο Ιησούς είχε αλλάξει ολοκληρωτικά, δεν είχε εκείνη τη μορφή της ταπείνωσης και της ανθρώπινης αδυναμίας, να πεινάει, να διψάει, να κουράζεται, να ασθενεί όπως ο κάθε άνθρωπος, και τελικά να πεθαίνει. Πώς να αντιληφθεί ότι της έλεγε: «Μην με αγγίζεις γιατί δεν ανέβηκα ακόμη προς τον Πατέρα μου κι επομένως δεν εγκαινιάσθηκε ακόμη η νέα σχέση της ευλαβικής και λατρευτικής οικειότητας, την οποία μετά την ανάληψη μου σαν αιώνιος και ουράνιος πλέον αρχιερεύς, κεφαλή της εκκλησίας ενωμένος με αυτή θα συνάψω με τους με τους ανθρώπους. Πήγαινε όμως και πες στους αδελφούς μου ότι ανεβαίνω προς τον Πατέρα μου ο οποίος δι’  εμού έγινε κατά χάρη και δικός σας Πατέρας, και αφότου έλαβα μορφή ανθρώπου έγινε από δικός μου Θεός μου και Θεός δικός σας».   (Ιωάννης 20, 16-17).

Φυσικά η Μαγδαληνή δεν κατάλαβε γρυ από ό,τι της είπε. Θα τα καταλάβαινε μετά την Πεντηκοστή όπως και οι μαθητές κι απόστολοι. Γι’ αυτό ούτε οι μαθητές κατανοήσαν τι τους έλεγαν οι μυροφόρες. Να γιατί ο Πέτρος πήγε στον τάφο να διαπιστώσει με τα ίδια του τα μάτια αν οι μυροφόρες παραληρούσαν και αν είχαν ψευδαισθήσεις για τα όσα απίθανα και περίεργα τους διηγούνταν. Άσε που τρέμανε από τον φόβο των Ιουδαίων, μήπως έχουν την ίδια μοίρα με τον Ιησού.

Βλέπουμε σε όλα αυτά τα μοναδικά γεγονότα πως αντιδρούν άνιρωποι που αγαπούν και δεν πάει στο μυαλό τους δόλος. Ένα ακόμη παράδειγμα είναι τα λόγια της Μαγδαληνής πριν τον αναγνωρίσει από τη φωνή τον «ραβουννί». «Κύριε είπε τον κηπουρό πες μου αν τον πήρες εσύ τον νεκρό, που τον έβαλες, κι εγώ θα τον πάρω από τον κήπο σου και θα τον ενταφιάσω σε άλλο τάφο».

Εξ ιδίων οι μυροφόρες έκριναν τα αλλότρια, τα του Κυρίου.

Εξ ιδίων όμως και οι δολεροί και μισούντες τον Χριστό Εβραίοι, Ιερείς και Φαρισαίοι, έκριναν για την θωράκιση των συμφερόντων τους. Θυμήθηκαν αυτό που στους μαθητές και στις μυροφόρες ούτε πέρασε από το μυαλό τους. «Κύριε», είπαν στον Πιλάτο, «θυμηθήκαμε ότι εκείνος ο λαοπλάνος είχε πει στους μαθητές του όταν ακόμη ζούσε, τρεις μέρες μετά τον θάνατό μου ανασταίνομαι».  

Οι πονηροί και αναίσχυντοι δούλευαν μέσα στο σκοτάδι ξανά και ξανά όσα ο Ιησούς ανοικτά και χωρίς να κρύβεται, είχε πει. ¨Έτσι δουλεύουν οι άνθρωποι του σκότους με την καχυποψία και την πονηριά να προλάβουν να μην κοινοποιηθούν και αποκαλυφθούν τα εγκλήματά τους στο ευρύ κοινό. Να κλείσουν και την παραμικρή χαραμάδα από όπου θα μπορούσε να ξεφύγει μια αχτίδα φωτός, γνησιότητας, αθωότητας, καλοσύνης και ειλικρίνειας.

«Βρε, λες και ρθουν οι μαθητές και κλέψουν το σώμα του και διαφημίζουν πως ο δάσκαλός τους αναστήθηκε;» «Αυτό μας έλειπε να τον ηρωοποιήσουν και καθαγιάσουν το σούρδελο που παρουσιάστηκε από το πουθενά για να μας ανακατέψει εδώ και τρία χρόνια. Να έχουμε και μετά το ξεψύχισμά του λαοπλάνου και αγύρτη μια ακόμη αίρεση να αντιμετωπίσουμε. Αρκετά με δαύτον στείλτε κουστωδία να φυλάει τον τάφο». Έτσι σφράγισαν τον τάφο και τοποθέτησαν ένοπλη φρουρά.

Η διαστροφή τους όμως δεν σταμάτησε μ’ όλες τις προφυλάξεις που πήραν. Την ώρα που οι μυροφόρες έτρεχαν να πουν τα καλά νέα στους μαθητές, κάποιοι από τους φρουρούς του τάφου μετέφεραν τα «μαύρα» νέα στους αρχιερείς: «Σεισμός μεγάλος κούνησε την πέτρα και ένα φως μέγα μας τύφλωσε, μετά ο τάφος ήταν άδειος από το σώμα. Κανείς δεν πήρε το σώμα, απλώς εξαφανίστηκε με θεία επέμβαση».

Το σατανικό μυαλό των ιερέων και των πρεσβυτέρων, ξεπέρασε κάθε φαντασία στο ψεύδος, στην αποστροφή προς την αλήθεια. Αντί να ρωτήσουν περισσότερες λεπτομέρειες και να αρχίσουν να αντιλαμβάνονται την κακία, την μισαλλοδοξία, το εκδικητικό πάθος τους ενάντια στον Ιησού, αντί να πεισθούν για την ειλικρίνεια των λόγων του και ν’ απορρίψουν τον φανατισμό και την στρεψόδικη, διάθεση να βλέπουν τα θαύματα, τις αναστάσεις και τα λόγια του ως προερχόμενα «εκ του άρχοντος των δαιμονίων», επιμένουν στον ίδιο τον αυτοδαιμονισμό και την πλάνη τους.

Τι άλλο καλλίτερο μπορούσε να σκεφτεί ένα  βρώμικο και γεμάτο πονηριά και δόλο μυαλό; Αυτό για το οποίο υποπτεύονταν τους μαθητές του Ιησού, το μετέτρεψαν σε δικαιολογία και βαριά κατηγορία εις βάρος τους. «Πέστε στον Ρωμαίο εκατόνταρχο αλλά και στον Πιλάτο, ότι ήρθαν οι μαθητές του Χριστού κι έκλεψαν οι απατεώνες το σώμα για να έχουν να λένε πως αναστήθηκε. Κι αν σας πουν κι εσείς που είχατε τα όπλα σας, τι φρουρούσατε και τους αφήσατε; Εξηγείστε στον Πιλάτο ότι είσασταν κουρασμένοι και κοιμηθήκατε ο ένας μετά τον άλλο. Κι αν φοβείστε μην σας εκτελέσει για αμέλεια καθήκοντος, εμείς θα τα μπαλώσουμε με τον τρόπο που ξέρουμε. Όπως τον πείσαμε ότι ο Ιησούς ήθελε να αντικαταστήσει τον Τιβέριο και να ελευθερώσει το Ισραήλ με αιματηρή επανάσταση από τους Ρωμαίους. Πάρτε για τον κόπο σας (και τα ψέματα που θα ξεφουρνίσετε) αυτό το σεβαστό ποσό αργυρίων και μείνετε ήσυχοι, εμείς θα σας ξελασπώσουμε από οποιαδήποτε τυχόν υποψία και ψόγο».

Και οι φρουροί αφού τσέπωσαν τα χρήματα έτσι κι έκαναν. Και από τότε μέχρι σήμερα διαφημίστηκε ο λόγος της κλοπής του σώματος από τους βρωμερούς κι ακάθαρτους απατεώνες αποστόλους μέχρι σήμερα. (Ματθαίος 28, στ. 11-15).    

Και φυσικά αυτή η έωλη δικαιολογία κακόψυχων ανθρώπων σαν αρπάγη και λαιμοδέτης πνίγει τους Εδραίους ακόμη, ιδίως τους Ασκεναζίμ-Χαζαροεβραίους ώστε να εξακολουθούν να περιμένουν έναν καινούργιο Μεσσία, οργής και ισχύος που θα κυβερνήσει με σιδηρά πειθαρχία τον πλανήτη δοξάζοντας την φυλή του Ιούδα κι επιβάλλοντάς τη δια πυρός και μαχαίρας σ’ όλα τα Έθνη και τους λαούς της Γης.

Ευτυχώς ή δυστυχώς άνθρωπε, δεν έχεις άλλη επιλογή. Είτε θα μετασχηματισθείς σε μια άδολη, αγνή και αθώα καρδιά όπου θα αγαπάς ισορροπημένα και ταπεινά τον εαυτό σου και τους άλλους, όπως οι μυροφόρες, είτε θα ακολουθήσεις συνειδητά και με τη βούλησή σου το έρεβος του μίσους, την πονηριά, τον δρόμο της καταστροφής του εαυτού σου και των συνανθρώπων σου.

Ευαγγελάτος Γεώργιος.

Στις 8 Ιουλίου 1997, η ελληνική κυβέρνηση έβαλε την υπογραφή της στη Μαδρίτη κάτω από ένα κείμενο που αναγνώριζε τα «ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο».

ΤΡΑΓΙΚΟ ΛΑΘΟΣ! ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ… όπως δεν ήταν ούτε και οι επόμενες. Ο λαος δεν το γνώριζε… αλλά και τώρα που το γνωρίζει, τα ίδια ψηφίζει και ξαναψηφίζει διότι εναλλακτικές λύσεις ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ ΝΑ ΕΧΕΙ. ΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΝ, ΟΥΤΕ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ, ΝΑ ΑΚΟΥΣΤΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ.

ΕΤΣΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΒΡΑΙΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΒΡΩΜΕΡΑ ΚΟΡΜΙΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΤΑ ΤΡΩΝΕ ΟΙ ΓΥΠΕΣ …

ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ… ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ, ΑΣΚΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ!

ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ!

ΤΟΣΟ ΗΛΙΘΙΟΣ(!) ΛΑΟΣ, ΠΟΥ ΑΝΕΧΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΠΡΟΔΟΤΕΣ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΞΑΝΑΥΠΑΡΞΕΙ!

ΕΜΕΙΣ ΦΤΑΙΜΕ!
ΤΡΕΞΤΕ ΡΕ, ΝΑ ΞΑΝΑΨΗΦΙΣΕΤΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΤΗΣ ΦΩΦΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΣΟΚΟΥΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ…, ΤΟΥΣ ΑΝΕΛ, ΤΗ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΔΩΝ ΚΑΙ ΜΟΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΚΚΕ.

Διασκευή των λεγομένων της Καλλιόπης Σουφλή γιατί το υβρεολόγιο που χρησιμοποιεί για να σας ξυπνήσει το λογοκρίναμε. Έτσι και αλλιώς δεν πρόκειται ούτε να διαβάστε τα όσα γράφει, ούτε πρόκειται να αλλάξετε την αντανακλαστική σας, άμυαλη, κι ακαταλόγιστη εκλογική σας συμπεριφορά. Δεν αντιλαμβάνεστε ότι είαστε συναισθηματικά δεμένοι με εθνοπροδοτικά κόμματα που μόνο συμφορές μας φέρνουν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έως τα σήμερα.

Οι τρεις Στούντζες της εθνοπροδοσίας και της παραχώρησης εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.της χώρας

1997:

Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης (όνομα και πράμα!).

 

Υπουργός Εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος (η σημαία τι είναι ένα κουρελοπανο!)

 

Αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου.

 

1999:

Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης

 

Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου

https://attikanea.blogspot.gr/2018/04/1997-1999.html

 Επί τη ευκαιρία της 21ης Απριλίου βρήκαμε το άρθρο αυτό της Βίκυς Σαμαρά για να τονίσουμε ότι αν δεν υπάρχει ηθική συνείδηση, η διαφθορά, ο νεπωτισμός, οι κίνδυνοι απώλειας εθνικού εδάφους παραμένουν ίδιοι είτε με χούντα και διεφθαρμένους, ασυνείδητους στρατιωτικούς, είτε με “τυπικά” δημοκρατικά εκλεγμένους πολιτικούς. Υπό αυτή την έννοιαη σημερινή εθνική μειοδοσία και το χάσιμο της εθνικής κυριαρχίας της χώρας λίγο διαφέρουν από την εποχή της δικτατορίας.

Ίσως μερικοί απελπισμένοι από τη σημερινή διάλυση των πάντων στην Ελλάδα θυμούνται νοσταλγικά την επταετία της χούντας και ακούμε να λένε “Ναι μα εκείνοι δεν κλέψανε. Ναι, αλλά έφτιαξαν δρόμους. Ναι, αλλά ήταν πατριώτες”: Το News 24/7 απαντά με στοιχεία στα ψέματα που επαναλαμβάνουν κάθε χρόνο οι αμετανόητοι νοσταλγοί της μαύρης επταετίας.

Ημέρες δόξης Παπαδόπουλου και ΣΙΑ

Βίκυ Σαμαρά

21 Απριλίου 2018

Για την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας η 21η Απριλίου είναι η επέτειος μίας από τις πιο μαύρες στιγμές στην ιστορία της χώρας. Οι αμετανόητοι νοσταλγοί της χουντικής επταετίας όμως κάθε χρόνο τέτοια ημέρα βρίσκουν την ευκαιρία να επαναλάβουν μία ύπουλη προπαγάνδα με σκοπό τη λήθη και την παραχάραξη της ιστορίας, μέσω του “ναι μεν, αλλά”.

Αν και κανονικά θα έπρεπε να είναι αυτονόητο γιατί μία δικτατορία είναι απεχθές πράγμα, οι μύθοι που κάποιοι προσπαθούν με επιμέλεια να χτίσουν και τα ψέματα που επαναλαμβάνουν με τη γκεμπελική προσδοκία “πες, πες, κάτι θα μείνει”, δε βλάπτει να θυμόμαστε τα στοιχεία που καταρρίπτουν τους ισχυρισμούς των νοσταλγών της Χούντας.

Ψέμα πρώτο: “Ναι, αλλά δεν κλέψανε”

Ουδέν αναληθέστερον τούτου.

Και από που να ξεκινήσει κανείς. Από το περιβόητο “Τάμα του Έθνους”; Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι ο επικεφαλής της Χούντας Γεώργιος Παπαδόπουλος αποφάσισε να υλοποιήσει ένα σχέδιο των μελών της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης (που είχε πραγματοποιηθεί στο Άργος το 1829) για ανέγερση ναού του Σωτήρος. Οι δικτάτορες εξήγγειλαν ότι θα κτίσουν στα Τουρκοβούνια ένα μεγαλοπρεπή ναό, που θα γινόταν “το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον βυζαντινό Λυκαβηττό”.

Ο ναός δεν κτίστηκε ποτέ, αλλά συνέβη ένα θαύμα: Γέμισαν οι τσέπες των χουντικών!

Άρχισαν να μαζεύουν χρήματα από εισφορές κρατικών φορέων και ιδιωτικών επιχειρήσεων, από τον κρατικό προϋπολογισμό και με δάνεια. Συνολικά συγκεντρώθηκαν 453,3 εκατομμύρια δραχμές. Στην ανώτατη επιτροπή για το “τάμα του Έθνους” πρόεδρος ήταν ο Παπαδόπουλος και μέλη Παττακός, Μακαρέζος και ο χουντικός αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Επτά χρόνια το μεγαλόπνοο έργο έμενε στη θεωρία και ο κόσμος παρά τη φίμωση των ΜΜΕ βοούσε για το μεγάλο φαγοπότι. Τελικά λόγω των ενδοχουντικών συγκρούσεων, στις αρχές του 1974 έγινε απολογισμός (διότι ο Ιωαννίδης προφανώς και γνώριζε πολύ καλά τα πεπραγμένα του Παπαδόπουλου και όχι βέβαια επειδή εκείνος ήταν άμεμπτος). Στο ειδικό Ταμείο είχαν μείνει μόνο 47,3 εκατομμύρια δραχμές: 406 εκατομμύρια είχαν κάνει φτερά. Φυσικά κανείς δεν τιμωρήθηκε.

Τι να πρωτοθυμηθεί αλήθεια κανείς; Το περίφημο σκάνδαλο με τα σάπια κρέατα του Μπαλόπουλου;

Ο στρατιωτικός Μιχάλης Μπαλόπουλος ήταν υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας αρμόδιος για θέματα εμπορίου το 1972- 1973. Το 1975 καταδικάστηκε για εισαγωγή ακατάλληλων για την υγεία κρεάτων από την Αργεντινή, σε συνεργασία με μεγαλέμπορους της Ροδεσίας. Μάλιστα ο Παττακός είχε εκδώσει διαταγή απαγόρευσης διάθεσης ντόπιου κρέατος για να απορροφηθούν τα εισαγόμενα του Μπαλόπουλου, τα οποία είχαν αρχίσει να σαπίζουν και να βρωμάνε. Στο σκάνδαλο εμπλεκόταν και ο αδελφός του Γεωργίου Παπαδόπουλου, Χαράλαμπος. Μάλιστα ο Μπαλόπουλος ήταν τόσο διαβόητος που είχε μείνει ο όρος “μπαλόσημο” για τις μίζες που εισέπραττε. Έγινε δε σύνθημα στα γήπεδα: Εάν κάποιος ποδοσφαιριστής δεν απέδιδε στο παιχνίδι, η κερκίδα δεν τον φώναζε “παλτό” όπως σήμερα, αλλά “βόδι Αργεντινής” ή “κρέας του Μπαλόπουλου”.

Είχαν βέβαια ξεκινήσει το φαγοπότι με το καλημέρα.

Μία από τις πρώτες αποφάσεις της Χούντας αφορούσε την αύξηση του μισθού του πρωθυπουργού από 23.600 σε 45.000 δραχμές και των υπουργών από 22.400 δραχμές σε 35.000 δραχμές. Θέσπισαν μάλιστα και “εκτός έδρας” της τάξεως των 1.000 και 850 δραχμών αντιστοίχως και μετά άρχισαν τις περιοδείες… Ο μέσος μισθός ενός υπαλλήλου την εποχή εκείνει δημόσιου ή ιδιωτικού ΔΕΝ ΥΠΕΡΕΒΑΙΝΕ τις 3000 δραχμές.

Δε τους έφτανε όμως αυτό, ήθελαν και τσάμπα σπίτια. Το 1970 θεσμοθετήθηκε η παροχή κατοικίας για αξιωματικούς που είχαν διαδραματίσει εξέχοντα ρόλο στο πραξικόπημα.

Διήγαγαν φυσικά βίο σκανδαλωδώς πολυτελή. Τα έλεγαν οι ίδιες οι γυναίκες τους. Είναι χαρακτηριστικές οι διηγήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη και της Δέσποινας Παπαδοπούλου για ντόλτσε βίτα στο Παρίσι, τουαλέτες, “πεσκέσια” από όσους ήθελαν μέσω των γυναικών τους να κολακέψουν τους δικτάτορες, φρέσκα ψάρια, χαβιάρι και καβούρια να καταφθάνουν ως δώρα στο σπίτι.

Ψέμα δεύτερο: “Ναι, αλλά η οικονομία πήγαινε καλά”

Η Χούντα προσπάθησε να κρατήσει χαμηλά τον εξωτερικό δανεισμό, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να υπερτετραπλασιαστεί ο εσωτερικός δανεισμός με την έκδοση ομολόγων και με δημιουργική δημοσιονομική λογιστική. Στο στρατό π.χ. αναγκάσανε αξιωματικούς κι εφέδρους να αγοράσουν ομόλογα με το έτσι θέλω.

Οι εργοληπτικές εταιρείες, που αναλάμβαναν κρατικά έργα (και στις οποίες φρόντιζε πάντα να “τρουπώσει” ο γαμπρός του Παττακού, κάπου εκεί ήταν μπλεγμένος και ο πατέρας του Αλέξη Τσίπρα) έπαιρναν δάνεια από τράπεζες του εξωτερικού με την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου. Έτσι ο δανεισμός άλλαζε χαρακτήρα και το χρέος χαρακτηριζόταν εσωτερικό. Παρέμενε όμως βαρύς πέλεκυς πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων.

Λαδάς και Ρουφογάλης μοίραζαν θαλασσοδάνεια σε “ημέτερους” και επιβάρυναν τις κρατικές τράπεζες. Το περιοδικό “Ταχυδρόμος” είχε αποκαλύψει το 1974, στην αρχή της Μεταπολίτευσης, έγγραφα του Ρουφογάλη, που ανέφεραν χαριστικά και επισφαλή δάνεια: Στα χορηγηθέντα καταγραφόταν ποσό μεγαλύτερο του 1,5 δισεκατομμυρίου δραχμών και στα υπό έγκριση ποσό μεγαλύτερου του 1,6 δισεκατομμυρίου δραχμών.

Σε κάθε περίπτωση το δημόσιο χρέος υπερδιπλασιάστηκε επί Χούντας. Από 37,8 δισεκατομμύρια δραχμές το 1967 έφτασε τα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές το 1973. Το εμπορικό έλλειμμα πενταπλασιάστηκε. Οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων μειώθηκαν κατά 25%. Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών οκταπλασιάστηκε.

Όσο για την υποτιθέμενη μείωση της ανεργίας αυτή “επετεύχθη” χάρη στο γεγονός ότι μετανάστευσαν 500.000 Έλληνες: Όταν φεύγουν οι άνεργοι από τη χώρα προφανώς και υπάρχουν λιγότεροι άνεργοι…

Με δυο λόγια όπως είχε πει ο κάθε άλλο παρά κομμουνιστής Ξενοφών Ζολώτας “η οικονομική πολιτική της δικτατορίας ήταν πολιτική οικονομικής μεγεθύνσεως και όχι οικονομικής αναπτύξεως”. Και είδαμε ποιοι επωφελήθηκαν από την οικονομική μεγέθυνση.

Η Χούντα των Συνταγματαρχών έβαλε τη χώρα στον “πάγο” με απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης γιατί ακριβώς επρόκειτο περί χούντας κι όχι ενός δημοκρατικά εκλεγμένου κόμματος.

Ψέμα τρίτο: “Επί Χούντας έφαγε ο κόσμος ψωμάκι”

Τη χουντική νύφη πλήρωναν βέβαια οι φορολογούμενοι πολίτες. Οι δικτάτορες μείωναν κατά τρόπο εξωφρενικό τους φόρους των επιχειρήσεων στην υγεία του φορολογούμενου κορόιδου: Το 1971 οι φοροαπαλλαγές των 464 μεγαλύτερων επιχειρήσεων ήταν τριπλάσιες από τους φόρους που είχαν καταβάλει! Κάποιοι έφαγαν όχι απλώς ψωμάκι, αλλά παντεσπάνι- πάντως δεν ήταν ο κοσμάκης που επωφελήθηκε από το επταετές φαγοπότι.

Τα νοικοκυριά σήκωναν το βάρος του 91% των φορολογικών εσόδων. Το 55% των φορολογικών εσόδων του κράτους προερχόταν από έμμεσους φόρους, που πάντοτε πλήττουν τους ασθενέστερους, και το 36% από την φορολόγηση των νοικοκυριών. Ντόπιοι και ξένοι μεγαλοκαρχαρίες όχι μόνο έμεναν ανέγγιχτοι, αλλά οι πραξικοπηματίες τους έκαναν όλα τα χατίρια, αφού άλλωστε μαζί λυμαίνονταν τη χώρα.

Επί Χούντας ο πληθωρισμός κάλπαζε. Ο δείκτης τιμών καταναλωτή αυξήθηκε 15,3% από το 1972 στο 1973 και κατά 37,8% την επόμενη χρονιά, και μάλιστα στα είδη πρώτης ανάγκης και την υγεία. Και αυτό ενώ τη δεκαετία του 1960 η Ελλάδα είχε το μικρότερο πληθωρισμό από όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ. Οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν κατά 4%. Το υποτιθέμενο “οικονομικό θαύμα της Χούντας” δεν ήταν παρά μία προπαγάνδα.

Ψέμα τέταρτο: “Ναι, αλλά έφτιαξαν δρόμους”

Και δρόμους να έφτιαχναν οι δικτάτορες, θα αναιρούσε αυτό τα βασανιστήρια, τις εκτελέσεις, την τρομοκρατία, τον γύψο στο λαιμό του ελληνικού λαού; Η απάντηση για όποιον θέλει να λέγεται όχι μόνο δημοκράτης, αλλά απλά άνθρωπος, είναι αυτονόητη. Για να δούμε όμως τι δρόμους έφτιαξαν και πως.

Όλα τα αυταρχικά καθεστώτα φροντίζουν να κάνουν και μερικά έργα, για να δείξουν ένα υποτιθέμενο κοινωνικό πρόσωπο και επειδή γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν έχουν τη στήριξη του λαού. Καμία φορά όμως οι δρόμοι δε φτιάχνονται καθόλου, αλλά κάποιοι πλουτίζουν ως εκ θαύματος- θα είχαν προσευχηθεί στον προαναφερόμενο ναό του Σωτήρος που δεν κατασκευάστηκε ποτέ…

Το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι η περίπτωση της Εγνατίας, που φυσικά δεν κατασκευάστηκε επί Χούντας. Αυτό δεν εμπόδισε κάποιους να βγάλουν λεφτά όμως.

Ο Αμερικανός “ενδιάμεσος” Ρόμπερτ Μακντόναλντ πήρε αμέσως τη δουλειά χωρίς καμία μελέτη και μπορεί να μην έφτιαξε την Εγνατία, έφτιαξε όμως την τύχη του τσεπώνοντας 4,5 εκατομμύρια ως αμοιβή και περίπου 33 εκατομμύρια δραχμές σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου έναντι των εξόδων του.

Συνήθως αυτό το ψέμα περί δρόμων, πάει πακέτο με το “χάρισαν τα χρέη στους αγρότες” και “αύξησαν τις κοινωνικές δαπάνες”.

Πράγματι η Δικτατορία τον πρώτο χρόνο διέγραψε χρέη των αγροτών γιατί όπως είπαμε τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πάντα προβαίνουν σε κινήσεις με στόχο να αποκτήσουν το λαϊκό έρεισμα που δεν έχουν ή/και να περιορίσουν τις αντιδράσεις εναντίον τους. Κατάφεραν όμως πέραν όλων των άλλων να διαλύσουν και την αγροτική παραγωγή, να μειώσουν το κατά κεφαλήν αγροτικό εισόδημα, με αποτέλεσμα οι αγρότες να μεταναστεύουν και έτσι η Ελλάδα να μειώσει τις εξαγωγές και να αυξήσει τις εισαγωγές αγροτικών προϊόντων.

Επίσης πράγματι τον πρώτο χρόνο η Χούντα αύξησε τις κοινωνικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ. Και μετά άρχισε να τις μειώνει χρόνο με το χρόνο, έτσι όταν κατάρρευσε αυτό το τραγικό ανέκδοτο το ποσοστό των κοινωνικών δαπανών επί του ΑΕΠ είχε πέσει στα επίπεδα του 1965.

Ψέμα πέμπτο: “Ναι, αλλά δεν έκαναν ρουσφέτια”

Συχνά οι ξεδιάντροποι υπερασπιστές της Χούντας, καταγγέλλουν την οικογενειοκρατία, που επί Δικτατορίας δεν υπήρχε, διότι μπορεί να ήταν λίγο φασίστες βρε αδερφέ, αλλά ήταν έντιμοι.

Ας δούμε πόσο έντιμοι ήταν και πόσο δεν βόλευαν τους δικούς τους.

Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος διόρισε τον έναν αδελφό του Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο στρατιωτικό ακόλουθο, γενικό γραμματέα του υπουργείου Προεδρίας, Περιφερειακό Διοικητή Αττικής αλλά και Υπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ, και τον άλλο αδελφό του Χαράλαμπο Παπαδόπουλο γενικό γραμματέα του υπουργείου Δημόσιας Τάξης.

Ο Παττακός ήταν πάλι καλός πεθερός, αφού φρόντισε να αναλάβει ο γαμπρός του Ανδρέας Μεϊντάσης τεχνικά έργα στο δήμο Αθηναίων (όπως το υπόγειο γκαράζ στην Κλαυθμώνος) και μελέτες αξιοποίησης δημοτικών ακινήτων λαμβάνοντας… “ευτελή” ποσά της τάξεως του ενός εκατομμυρίου και εκατό χιλιάδων δραχμών!

Νικόλαος Μακαρέζος πάλι διόρισε τον κουνιάδο του Αλέξανδρο Ματθαίου υπουργό Γεωργίας και υπουργό Βορείου Ελλάδος. Ο Ιωάννης Λαδάς διόριζε συγγενείς του στην ΑΣΔΕΝ και το υπουργείο Κοινωνικών Υπηρεσιών.

Ψέμα έκτο: “Ναι, αλλά ήταν πατριώτες”

Πως γίνεται την πατρίδα πάντα να την προδίδουν αυτοί που δηλώνουν με στόμφο τον υποτιθέμενο πατριωτισμό τους;

Προδοσία της πατρίδας είναι εξαρχής η κατάλυση της Δημοκρατίας, οι φυλακίσεις, εκτελέσεις και βασανισμοί Ελλήνων, η αφαίμαξη του δημόσιου ταμείου προς ίδιον όφελος. Αλλά οι πραξικοπηματίες δεν σταμάτησαν εκεί.

Παπαδόπουλος και Ιωαννίδης όχι μόνο διέλυσαν τον ελληνικό στρατό, αλλά -ως αποδεδειγμένα πράκτορες της CIA και πιόνια του Κίσινγκερ- πρόδωσαν την Κύπρο, δίνοντας με το ανόητο πραξικόπημα την αφορμή στην Τουρκία να εισβάλλει στο νησί.

Παρέδωσαν μια χώρα κυριολεκτικά στα συντρίμμια και θυσίασαν τις ζωές χιλιάδων Ελληνοκυπρίων στις προσταγές των ξένων, εξυπηρετώντας τη συνωμοσία κατά του Ελληνισμού. Πέτυχαν αυτό που έγκαιρα είχε προβλέψει, από το 1968, ο Ευάγγελος Αβέρωφ ότι δηλαδή, «δυστυχώς το καθεστώς των συνταγματαρχών θα καταρρεύσει επί των ερειπίων και του αίματος του Ελληνισμού!»

Οι συνταγματάρχες με «αριστοτεχνικό» τρόπο εκτέλεσαν το σχέδιο των Αμερικανών οι οποίοι ήδη από το 1964 μιλούσαν για διχοτόμηση της Κύπρου. Μαζί με τον Γρίβα και την ΕΟΚΑ Β΄ (που χρηματοδοτούνταν από τη CIA) συνωμότησαν για την ανατροπή του Μακάριου με το επιχείρημα περί “κομμουνιστικού κινδύνου”. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να κάνουν το χατίρι της CIA, που τόσο άλλωστε τους είχε στηρίξει. Μάλιστα η Χούντα φέρεται να ενημέρωσε απευθείας την Τουρκία πως «όσο είναι ο Γρίβας στο νησί δεν θα χυθεί τουρκικό αίμα». Κατά τον ανταποκριτή του BBC, Λέσλι Φίσερ, ο Γρίβας ως αρχηγός της ΕΟΚΑ –Β είχε σταλεί με σκοπό τη δημιουργία ταραχών ώστε να επέμβουν οι συνταγματάρχες και να «αποκαταστήσουν την τάξη». Έτσι και έγινε. Μόνο που αυτό προκάλεσε την τραγωδία.

Πέντε ημέρες μετά το πραξικόπημα της Χούντας, στις 20 Ιουλίου 1974, οι Τούρκοι μπαίνουν στην Κύπρο, αποβιβάζοντας 30.000 στρατιώτες.

Κατά το δεύτερο Αττίλα και ενώ η Δικτατορία είχε καταρρεύσει υπό το βάρος της προδοσίας της Κύπρου, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διαπίστωσε ότι οι πραξικοπηματίες είχαν αφήσει την Ελλάδα παντελώς γυμνή από στρατιωτικής απόψεως και ανέτοιμη για εμπλοκή με την Τουρκία.

Όπως του εξήγησαν οι αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων, ετοιμοκίνητο στην Κρήτη δεν ήταν παρά μόνο ένα σμήνος πολεμικών αεροσκαφών. Για να φτάσουν στην Κύπρο θα έπρεπε να φορτώνουν μόνο δύο αντί για τέσσερις βόμβες. Ακόμη και εάν δεν αναχαιτίζονταν και πετύχαιναν τους στόχους τους, δε θα μπορούσαν να επιστρέψουν στη βάση τους. Τα Φάντομ δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν γιατί δεν είχε ολοκληρωθεί η εκπαίδευση του προσωπικού τους. Τα Μιράζ και τα Κορσέρ δεν είχαν ακόμη φτάσει. Το ΝΑΤΟ και η Μεγάλη Βρετανία ένιπταν τας χείρας τους. Οι πραξικοπηματίες είχαν παραδώσει την Κύπρο και την Ελλάδα χωρίς καμία σκέψη.

Ψέμα έβδομο: “Ναι, αλλά αν δεν μιλούσες, δε σε πείραζε κανείς, μόνο τους κομμουνιστές κυνηγούσαν”

Πόσο αναξιοπρεπής πρέπει να είναι κανείς για να μένει ευχαριστημένος που δεν τον πειράζει ένας δικτάτορας επειδή δεν τολμάει να διαφωνήσει; Πόσο απάνθρωπος μπορεί να είναι για να μην τον πειράζει να διώκονται και να δολοφονούνται άνθρωποι επειδή έχουν διαφορετική πολιτική ιδεολογία από εκείνον;

Πέρα από αυτά τα ερωτήματα με αυτονόητες ελπίζουμε απαντήσεις, η Χούντα δίωξε και βασάνισε απηνώς τους αριστερούς, αλλά όχι μόνο.

Τη νύχτα της 21ης Απριλίου μία από τις πρώτες κινήσεις των πραξικοπηματιών ήταν να συλλάβουν το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου της χώρας, δεξιούς και κεντρώους. Και δε δίστασαν να συλλάβουν και να βασανίσουν δημοκράτες που κάθε άλλο παρά κομμουνιστές ήταν. Αντιστάθηκαν όμως στη Χούντα και το πλήρωσαν.

Ο Τάσος Μήνης είχε φέρει σε πολύ δύσκολη θέση τη Χούντα ως αξιωματικός και ήρωας του Ελ Αλαμέιν. Αυτό δε τον γλύτωσε φυσικά από τα βασανιστήρια. Αυτός ο πραγματικός πατριώτης δεν άνοιξε το στόμα του στη φυλακή, αλλά μίλησε στη δίκη, καταπέλτης κατά των προδοτών της πατρίδας και της Δημοκρατίας:

“Ως αξιωματικός ορκίστηκα να τηρώ το Σύνταγμα. Και το τελευταίο άρθρο του Συντάγματος λέει ότι η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων. Θεώρησα σωστό να τηρήσω τον όρκο μου”.

Ο Σπύρος Μουστακλής είχε αγωνιστεί στην Εθνική Αντίσταση με την οργάνωση ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ του καθόλου κομμουνιστή Ναπολέοντα Ζέρβα, με την οποία και έλαβε μέρος σε πολλές μάχες. Το 1948-49 ως αξιωματικός πεζικού συμμετείχε σε μάχες εμφύλιου πολέμου, ενώ το 1952-53 πολέμησε στην Κορέα. Παρασημοφορήθηκε πολλές φορές για τη δράση του. Συνελήφθη για τη συμμετοχή του στο Κίνημα του Ναυτικού, βασανίστηκε και έμεινε ανάπηρος μέχρι το τέλος της ζωής του.

Αριστεροί και μη, όσοι αντιστάθηκαν στη Χούντα υπέστησαν φρικαλέα βασανιστήρια. Το News 24/7 δημοσίευσε πέρυσι ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο: Την καταγραφή των βασανιστηρίων που υπέστη στο κολαστήριο της ΕΑΤ- ΕΣΑ ο παιδίατρος Στέφανος Παντελάκης.

“Ενώ με έβριζαν με τις χυδαιότερες εκφράσεις και με κορόιδευαν μου έβγαλαν το σακάκι, με ξάπλωσαν ανάσκελα στο μπάγκο, μου κατέβασαν παντελόνι και σώβρακο, με έδεσαν σφιχτά πόδια χέρια σώμα με ένα σφικτό σχοινί και μου έβαλαν μια πετσέτα στο στόμα για να μην βλέπω. Τώρα όλοι γελούσαν, έλεγαν πώς είμαι πούστης ξεφτιλισμένος και ξεκολιάρης. […] Μου είπανε ότι είχα άλλα 5 λεπτά για να μιλήσω πριν αρχίσει η περιποίηση. Και επειδή δεν μιλούσα άρχισα ξαφνικά να αισθάνομαι ένα αιχμηρό αντικείμενο να γδέρνει το κάτω μέρος της κοιλιάς. Και σε λίγο με ένα παράγγελμα που έδωσε κάποιος μπήκε το μηχάνημα μπρος και άρχισαν να αισθάνομαι κάτι τρομακτικούς πόνους. Νόμιζα ότι μου ξέσχισαν το κρέας, τιναζόμουν ολόκληρος. Αυτό όλο και γινόταν πιο δυνατό, το πήγαιναν σε όλο το υπογάστριο και τα γεννητικά όργανα. Ούρλιαζα από τους πόνους. Νόμιζα ότι μου έκοβαν τα γεννητικά μου όργανα”.

“Επειδή φώναζα μου δίνανε κτύπους στο κεφάλι και προσπαθούσαν να μου κρατήσουν το στόμα μου κλειστό εγώ όμως σπαρταρούσα με τέτοια δύναμη που το αριστερό μου χέρι λύθηκε από το σχοινί και προσπαθούσα να αμυνθώ. Τότε το έπιασαν και με μοχλό την πλάτη του πάγκου το πίεζαν λυσσασμένοι, νόμιζα ότι θα το σπάσουν, παρ’ όλα αυτά το χειρότερο ήταν κάθε φορά που το αιχμηρό αντικείμενο περιφερόταν στην κοιλιά μου”.

Αυτή ήταν η Χούντα, που κάποιοι τολμούν να προσπαθούν να ξεπλύνουν.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Χούντα

http://www.news247.gr/politiki/ta-epta-megala-psemata-gia-tin-eptaeti-choynta.6604596.html?utm_source=News247&utm_medium=MintaXasete_article&utm_campaign=24MediaWidget&utm_term=Pos1

Απόψε στο Μέγαρο Λόγου και Τέχνης θα μιλήσουν οι κάτωθι:

Οι δύο ομιλητές

Τα θέματα της ομιλίας του Δημήτρη Κυπριώτη και του Πατρινού δικηγόρου Φώτη Λεπίδα όπως φαίνεται και πιο πάνω, είναι:

Το σημαντικό το οποίο πρέπει να προβληματίσει όλους μας, σε όλη της εκδήλωση είναι το σκεπτικό βάσει του οποίου το ΕΠΑΜ κατέληξε να καταθέσει Μήνυση-Συνηγορία για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας επί Εσχάτη Προδοσία με την εγκαθίδρυση κατά αντισυνταγματικό τρόπο Μνημονίων και Δανειακών Συμβάσεων, την παραβίαση του αποτελέσματιος του Δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου του 2015 καθώς και η παράδοση της νομοθετικής αρμοδιότητας της Βουλής στους άνωθεν επιβεβλημένους σώνει και καλά, στο κράτος, την πατρίδα και τον ανύποπτο λαό, με ψεύτικα στατιστικά στοιχεία και δεδομένα τα οποία ήταν αποτέλεσμα οικονομικής αλχημείας, δανειστές μας. Συμφώνως με τα πιο κάτω:

Το όλο αιτιολογικό εν περιλήψει.

Υποσχόμαστε μια ενδιαφέρουσα και άκρως κατατοπιστική των όλων εγκλημάτων που οι μνημονιακές Κυβερνήσεις με αστείες δικαιολογίες και φοβικού τύπου μεγαλόστομες διακηρύξεις περί καταστροφής της Ελλάδας κ.λπ., διέπραξαν. Ευχόμαστε η ώρα της τιμωρίας και της αποκάλυψης των εθνικών εγκλημάτων να ΜΗΝ ΑΡΓΗΣΕΙ. Είναι πάντως στα χέρια του Αρείου Πάγου. Εμπιστευόμαστε την δικαιοσύνη και ελπίζουμε. Βάζουμε μάλιστα και την υπογραφή μας στην Μήνυση. Υπογράψετε και εσείς χειρόγραφα ή ηλεκτρονικά.

Εισαστε ρατσιστες και ξενοφοβικοι και δεν εχετε μεσα σας ουτε δραμι εξελιξης ή χριστιανικής αγάπης που λέει “”αγαπάτε τους εχθρούς υμών, τελος… εισαστε πιθηκια χωρις μυαλο …!

Στα πρόσωπα των μεταναστών μουσουλμάνων διακρίνει κανείς την ειρήνη, την αγάπη τον αλληλοσεβασμό για τις χώρες που πασχίζουν να εγκατασταθούν, να στεριώσουν! νανε καλοδεχούμενοι, θα περάσουμε ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ!

Καταρχας γιατι δεν μπορειτε να αγαπησετε ρε “ρατσιστες” εναν λαο οπου …

Μισει τους αλλοθρησκους και θελει να τους σκοτωσει ..
Μισει τους ομοφυλοφιλους και θελει να τους κρεμάσει και να τους σκοτωσει γιατί τους θεωρεί περιττώματα της Φυσης ..
Μισει θανασιμα οποιον εχει διαφορετικο τροπο ζωης εκτος απο τον δικο του …
Μισει την ελευθερια στις γυναικες που τις χρησιμοποιεί μόνο για να τις γκαστρώνει και ν’ αυξάνει τον πληθυσμο της Μουσουλμανίας οπου γης…
Μισει τους σκυλους και σε πολλες περιπτωσεις τους σφάζει και τους τρωει …αλλα ειναι ετοιμος να σκοτωσει εσενα άπιστε που τρως χοιρινο…!
Φοβαται μην πεθανει στην μαχη απο τραυμα στα γεννητικα οργανα γιατι ετσι δεν θα κανει χαρες με τις 72 παρθενες, τα ουρι του Παραδεισου στον οποιο θα πάει αν σκοτωσει όσους περισσοτερους αλλόθρησκους μπορει… !!

Να συνεχισω ρε “ρατσιστη” ; Γιατι ρε δεν αγαπας αυτο τον λαό της αγαπης; Τον χωρισμένο σε Σουνίτες και Σιίτες που αλληλοσφάζονται;

Γιατι δεν ακους την λογικη του πολιτικώς ορθου ..της παγκοσμιοποίησης που σε χρειάζεται βλάκα για να προωθήση τέτοιες τερατώδεις αντιλήψεις στο όνομα ενός αδιαμόρφωτου, ασχημάτιστου, ακαθόριστου, ενοποιημένου κι από όλους αποδεκτού Θεού; Οπισθοδρομικε παπαρα …και γραφικε συνομωσιολογε …!! Άφησε επιτέλους τη Μουσουλμανία να εισβάλλει στην Ευρώπη και πρώτα από όλους στην Ελλάδα της χαμένης εθνικής κυριαρχία, της Ελλάδας που  βρἰσκεται στο έλεος των δανειστών με ψευτικα στοιχεία των προδοτών της πολιτικών  και γίνε μουσουλμάνος και εσύ, μπορείς!

Και να μην ξεχασω …Παλιοφασιστακι !!! Εξακολουθείς να μνημονεύεις ακόμη την 21η του Απρίλη του 1967! Γι’αυτί επιμένεις να λες και να επαναλαμβάνεις το ξεπερασμένο σλόγκαν “πατρίδα, θρησκεία και οικογένεια” αντί να προβάλλεις το μοντέρνο σύνθημα “ελευθερία σε όλα, κάτω οι πατρίδες, ζήτω το Ισλάμ και οι μπούργκες!”

Και πούσαι;Συνέχισε αμέριμνος να πίνεις τον καφέ σου στην πλατεία Κολωνακίου!

Γράφτηκε εξ αιτίας ενός άρθρου από τα ΚΑΤΟΧΙΚΑ ΝΕΑ στις 10/4/2018.

Ενδιαφέρει τους Ψυχιάτρους, Παιδοψυχιάτρους και τους Δικηγόρους.