Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αγάπη…

Ευτυχώς στο στυγνό, άχαρο, απελπισμένο και μαυρισμένο από την οικονομική ασυδοσία και πενία πλανήτη μας, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι ευλογημένοι, ρομαντική και ονειρεμένοι, που δεν ζητούν τίποτα άλλο από αγάπη. Όπως αυτό το πανέμορφο ντουέτο.. η Αναστασία 14 χρ. και η Βικτώρια 19 χρονών σήμερα.

Ας τις έχει ο Θεός καλά και να τις ευλογεί να θερμαίνουν τις καρδιές μας με αγάπη και ενσυναίσθηση. Αμήν.

 

Μια όαση μέσα στην καθημερινή χοάνη της μιζέριας, της δυστυχίας και της κακομοιριάς. Μια αφάνταστη ενεργειακή δύναμη που εκδηλώνεται μέσα απο τους ήχους μιας γλυκειάς μελωδίας που ομορφαίνει και λυγίζει την ψυχή και του πιο σκληρού και υψιπετή ανθρώπου…

Αυτό σημαίνει ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ. Ένα φλογερό μήνυμα προς το ΕΠΑΜ του αδελφού και συναγωνιστή Λαυρεντίου Ντετζιόρτζιο

Νὰ ὀ­νει­ρευ­τοῦ­με τὴν Πα­τρί­δα καὶ τὴν Κοι­νω­νί­α ποὺ θέ­λου­με.

Ὁ­μι­λί­α τοῦ Λαυ­ρεν­τί­ου Ντετ­ζι­όρ­τζι­ο

Στὸ 5ο Συ­νέ­δρι­ο τοῦ Ε­ΠΑΜ (Μο­σχά­το, 1-3 Ἰ­ου­λί­ου 2016)[1]

Ἀ­γα­πη­τοὶ ἀ­δελ­φοὶ καὶ φί­λοι καὶ συ­να­γω­νι­στές,
χαί­ρε­τε ἐν Κυ­ρί­ῳ!

Πα­ρό­λο ποὺ ἤ­δη βρί­σκο­μαι στὸ βῆ­μα τοῦ 5ου Συ­νε­δρί­ου, σκέφ­το­μαι ἂν ἔ­χει νό­η­μα νὰ σᾶς πῶ τὶς σκέ­ψεις μου, δι­ό­τι πο­λὺ φο­βᾶ­μαι ὅ­τι δὲν θὰ βροῦν ἀρ­κε­τὰ εὐ­ή­κο­α ὦ­τα με­τα­ξύ σας.

Ὅ­μως ὅ­σο κι ἂν σᾶς φα­νοῦν «πε­ρί­ερ­γα» αὐ­τὰ ποὺ θὰ ἐ­πι­χει­ρή­σω νὰ σᾶς πῶ, νὰ ξέ­ρε­τε ὅ­τι ὁ­μι­λῶ με­τὰ λό­γου γνώ­σε­ως καὶ λό­γῳ ἡ­λι­κί­ας ἀλ­λὰ καὶ λό­γῳ τῆς ἄ­νω τῶν πε­νῆν­τα ἐ­τῶν πεί­ρας μου στοὺς πο­λι­τι­κοὺς καὶ κοι­νω­νι­κοὺς καὶ ἐ­θνι­κοὺς καὶ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοὺς ἀ­γῶ­νες —στοὺς ὁ­ποί­ους συμ­με­τεῖ­χα καὶ συμ­με­τέ­χω— γι­ὰ τὴν Ρω­μῃ­ο­σύ­νη, γι­ὰ τὴν Πα­τρί­δα, γι­ὰ τὴν Ἐ­λευ­θε­ρί­α, γι­ὰ τὴν Δη­μο­κρα­τί­α, γι­ὰ τὴν κοι­νω­νι­κὴ Δι­και­ο­σύ­νη. Ἄλλωστε ἐνηλικιώθηκα κρατούμενος στὰ κολαστήρια τῆς Δικτατορίας 1967-1974.

Αὐ­τὰ ποὺ ἔ­χω νὰ πῶ καὶ οἱ προ­τά­σεις ποὺ ἔ­χω νὰ κά­νω σὲ καμ­μί­αν πε­ρί­πτω­ση δὲν χω­ροῦν στὰ λί­γα λε­πτὰ ποὺ μοῦ πα­ρα­χω­ροῦν­ται.

Ἀλ­λὰ καὶ δὲν εἶ­ναι τὸ Συ­νέ­δρι­ο ὁ τό­πος καὶ ἡ ὥ­ρα γιὰ προβληματισμό, γι­ὰ νὰ εἰ­πω­θοῦν ἐν ἐ­κτά­σει ὅ­πως πρέ­πει, προ­κει­μέ­νου νὰ τε­κμη­ρι­ω­θοῦν καὶ νὰ γί­νουν κα­τα­νο­η­τὰ.

Τὸ Συ­νέ­δρι­ο εἶ­ναι ἁρ­μό­δι­ο γι­ὰ νὰ πά­ρει ἀ­πο­φά­σεις πά­νω σὲ εἰ­ση­γή­σεις ποὺ ἤ­δη πρέπει νὰ ἔ­χουν δι­α­μορ­φω­θεῖ προ­συ­νε­δρι­α­κά, στὰ πλαί­σι­α ἑ­νὸς ὀρ­γα­νω­μέ­νου καὶ στο­χευ­μέ­νου δι­α­λό­γου.

Ἀλ­λὰ αὐ­τὸς ὁ δι­ά­λο­γος δὲν δι­ε­ξή­χθη, μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα νὰ μὴν ὑ­πάρ­χουν οἱ ὥ­ρι­μοι καὶ πλού­σι­οι καρ­ποὶ τοῦ προ­συ­νε­δρι­α­κοῦ δι­α­λό­γου καὶ ὡς ἐκ τού­του νὰ κιν­δυ­νεύ­ει νὰ κα­τα­στεῖ στεῖ­ρο καὶ τὸ 5ο Συ­νέ­δρι­ο ὅ­πως τὸ προ­η­γού­με­νο.

Εἰς ἐ­φαρ­μο­γὴν ἀ­πο­φά­σε­ως τοῦ 4ου Συ­νε­δρί­ου ἡ Πο­λι­τι­κὴ Γραμ­μα­τεί­α συγ­κρό­τη­σε Ἐ­πι­τρο­πὴ γι­ὰ τὴν ἐκ­πό­νη­ση τοῦ προ­γράμ­μα­τος τοῦ Ε­ΠΑΜ.

Ἐ­τι­μή­θη­κα μὲ τὴν συμ­πε­ρί­λη­ψή μου σὲ αὐ­τὴ τὴν Ἐ­πι­τρο­πή, ἀλ­λὰ οὐ­δέ­πο­τε ἐ­νη­με­ρώ­θη­κα ἐ­ὰν συγ­κρο­τή­θη­κε, ἐ­ὰν συ­νε­δρί­α­σε, ἐ­ὰν ἐ­πι­τέ­λε­σε τὸ ἔρ­γο της· φυ­σι­κὰ οὐ­δέ­πο­τε ζη­τή­θη­κε ἡ γνώ­μη μου ἢ ἡ κα­θ’ οἱ­ον­δή­πο­τε τρό­πο συμ­βο­λή μου στὴν τυ­χὸν λει­τουρ­γί­α της.

Ἔτ­σι φθά­σα­με στὸ 5ο Συ­νέ­δρι­ο, χω­ρὶς νὰ ὑ­λο­ποι­η­θεῖ ἡ ἐ­π’ αὐ­τοῦ ἀ­πό­φα­ση τοῦ 4ου Συ­νε­δρί­ου, τὸ ὁ­ποῖ­ο ἄλ­λω­στε εἶ­χε συγ­κλη­θεῖ γι’ αὐ­τὸν ἀ­κρι­βῶς τὸν λό­γο.

Δὲν ξέ­ρω ἐ­ὰν προ­σω­πι­κὰ ἔ­χω εὐ­θύ­νη γι’ αὐ­τό, ἀλ­λὰ νοι­ώ­θω τὴν ὑ­πο­χρέ­ω­ση ν’ ἀ­πο­λο­γη­θῶ!

Ἐ­πί­σης μοῦ ζη­τή­θη­κε νὰ συν­τά­ξω ἕ­να κεί­με­νο γι­ὰ τὴν στά­ση τοῦ Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που Ἀ­θη­νῶν καὶ τῆς «ἐκ­κλη­σί­ας» τῆς Δε­σπο­το­κρα­τί­ας, ἐν ὄ­ψει τοῦ Δη­μο­ψη­φί­σμα­τος τῆς 5ης Ἰ­ου­λί­ου 2015.

Μά­λι­στα μοῦ ζη­τή­θη­κε νὰ τὸ ἐ­πε­ξερ­γα­στῶ πε­ρισ­σό­τε­ρο, γι­ὰ νὰ δη­μο­σι­ευ­θεῖ στὸ πε­ρι­ο­δι­κὸ «Ἀν­ταῖ­ος».

Τὸ κεί­με­νο κα­τέ­λη­ξε νὰ γί­νει ὁ­λό­κλη­ρη πραγ­μα­τεί­α μὲ τί­τλο, «Ἡ Ἑλ­λά­δα τῆς Ρω­μῃ­ο­σύ­νης δὲν εἶ­ναι ἡ Εὐ­ρώ­πη τοῦ Καρ­λο­μά­γνου», ἀλ­λὰ πα­ρό­λο ποὺ κρί­θη­κε ὡς κα­λὸ καὶ ἐγ­κρί­θη­κε ἀ­πὸ τὴν Συν­τα­κτι­κὴ Ἐ­πι­τρο­πὴ πρὸς δη­μο­σί­ευ­ση —ὅ­πως μοῦ εἰ­πώ­θη­κε— δὲν δη­μο­σι­εύ­θη­κε πο­τέ.

Ά­να­φέ­ρο­μαι στὸ κεί­με­νο αὐ­τό, δι­ό­τι μπο­ροῦ­σε νὰ ἀ­πο­τε­λέ­σει τὸ ἔ­ναυ­σμα γι­ὰ τὴν δι­ε­ξα­γω­γὴ ἑ­νὸς εὐ­ρέ­ως κι ἐ­ποι­κο­δο­μη­τι­κοῦ δι­α­λό­γου σχε­τι­κὰ μὲ τὴν ταυ­τό­τη­τα καὶ τὸν χα­ρα­κτή­ρα τοῦ ἐ­θνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κοῦ ἀ­γῶ­να, ποὺ δι­α­κη­ρύτ­τει τὸ Ε­ΠΑΜ καὶ στὸν ὁ­ποῖ­ον κα­λεῖ τὸν ἑλ­λη­νι­κὸ λα­ό.

Πο­λὺ φο­βᾶ­μαι ὅ­μως, ὅ­τι ἀ­κρι­βῶς γι’ αὐ­τὸν τὸν λό­γο δὲν δη­μο­σι­εύ­θη­κε, ὥ­στε τε­χνη­έν­τως κι ἐ­πι­τη­δεί­ως νὰ φι­μω­θεῖ μί­α φω­νὴ ποὺ δι­α­φο­ρο­ποι­εῖ­ται ἀ­πὸ τὴν ἰ­δε­ο­λο­γί­α τῆς Παγ­κο­σμι­ο­κρα­τί­ας καὶ τὶς ἐξ αὐ­τῆς ἀ­πορ­ρέ­ου­σες ἰ­δε­ο­λη­ψί­ες!­.­..

 

Ἀ­γα­πη­τοί ἀ­δελ­φοὶ καὶ φί­λοι καὶ συ­να­γω­νι­στές,

Ἕ­ξι χρό­νι­α με­τὰ τὴν ἀ­νοι­κτὴ καὶ ἀ­προ­σχη­μά­τι­στη εἰ­σβο­λὴ τοῦ νε­ο­να­ζι­στι­κοῦ γερ­μα­νι­κοῦ ἰμ­πε­ρι­α­λι­σμοῦ στὴν Ἑλ­λά­δα, μὲ τὴν λε­ον­τὴ ἀρ­χι­κὰ τῆς Τρό­ϊ­κας καὶ σή­με­ρα τῶν Θε­σμῶν, δι­ὰ τῆς ἐ­πι­βο­λῆς τῶν δω­σι­λο­γι­κῶν σο­σι­α­λι­στι­κῶν καὶ τε­χνο­κρα­τι­κῶν, δε­ξι­ῶν καὶ ἀ­ρι­στε­ρῶν κυ­βερ­νή­σε­ων·

—ἕ­ξι χρό­νι­α με­τὰ τὴν ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κὴ ἀ­πώ­λει­α τῆς Ἐ­θνι­κῆς Κυ­ρι­αρ­χί­ας κι ἐ­πα­πει­λου­μέ­νη τὴν Ἐ­δα­φι­κὴ Ἀ­κε­ραι­ό­τη­τα τῆς χώ­ρας·

ἕ­ξι χρό­νι­α με­τὰ τὸ κου­ρέ­λι­α­σμα τοῦ κο­λω­βοῦ με­τα­πο­λι­τευ­τι­κοῦ Συν­τάγ­μα­τος καὶ τὴν κα­τάρ­γη­ση τῆς ψευ­δε­πί­γρα­φης κοι­νο­βου­λευ­τι­κῆς Δη­μο­κρα­τί­ας·

—με­τὰ ἕ­ξι χρό­νι­α ἐ­φαρ­μο­γῆς τῶν ἐ­ξον­τω­τι­κῶν να­ζι­στι­κῶν Μνη­μο­νί­ων, μὲ ὅ­λες τὶς συ­νε­πα­κό­λου­θες συμ­φο­ρὲς ποὺ ἐ­πε­σώ­ρευ­σαν στὸ Ὀρ­θό­δο­ξο Ἑλ­λη­νι­κὸ Ἔ­θνος καὶ στὴν Ἑλ­λη­νί­δα Πα­τρί­δα μας·

—ἕ­ξι χρό­νι­α με­τὰ ἀ­πὸ ὅ­λα αὐ­τά, φαί­νε­ται ὅ­τι ὡς λα­ὸς καὶ ὡς ἀν­τι­μνη­μο­νι­α­κὲς δυ­νά­μεις, πρό­σω­πα καὶ συλ­λο­γι­κό­τη­τες, πα­ρα­παί­ου­με σὲ ἕ­να πλέγ­μα ἀ­πὸ ἀ­δι­έ­ξο­δες ἐ­πι­λο­γὲς καὶ πα­γι­δευ­ό­μα­στε σὲ πά­σης φύ­σε­ως ἰ­δε­ο­λη­πτι­κὲς ἀγ­κυ­λώ­σεις.

Καὶ ναὶ μὲν ἀ­να­γνω­ρί­ζου­με τὸν νε­ο­να­ζι­στι­κὸ γερ­μα­νι­κὸ ἰμ­πε­ρι­α­λι­σμὸ καὶ δι­α­πι­στώ­νου­με τὴν γερ­μα­νο­κρα­τού­με­νη Εὐ­ρώ­πη, ἀλ­λὰ δὲν ἀν­τι­λαμ­βα­νό­μα­στε ὅ­τι πρό­κει­ται γι­ὰ τὴν αἰχ­μὴ τοῦ δό­ρα­τος τῆς σι­ω­νι­στι­κῆς Παγ­κο­σμι­ο­κρα­τί­ας, ποὺ ἐ­λέγ­χει τὸ παγ­κό­σμι­ο χρη­μα­το­πι­στω­τι­κὸ σύ­στη­μα, τὴν ἔκ­δο­ση καὶ κυ­κλο­φο­ρί­α σχε­δὸν ὅ­λων τῶν νο­μι­σμά­των στὸν πλα­νή­τη κι ἐ­πι­βάλ­λει τὴν Παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­ση, τὴν Νέ­α Τά­ξη Πραγ­μά­των στὸν κό­σμο, τὴν ἑ­ω­σφο­ρι­κὴ ἰ­δε­ο­λο­γί­α τῆς Νέ­ας Ἐ­πο­χῆς.

Secret societis1

Κι αὐ­τὴ ἡ Νέ­α Ἐ­πο­χἠ, μὲ ση­μαί­α τὴν πο­νη­ρὴ καὶ αὐ­θαί­ρε­τη καὶ σα­τα­νι­κὴ «πο­λι­τι­κὴ ὀρ­θό­τη­τα» —ποὺ τε­χνη­έν­τως κι ἐ­πι­τη­δεί­ως, στα­νι­κῶς καὶ κα­τα­δυ­να­στευ­τι­κῶς, ἀλ­λὰ καὶ μὲ τὴν ἄ­φρο­να συ­ναί­νε­σή μας, ἔ­χει εἰ­σβά­λει σὲ ὅ­λες τὶς ἐκ­φάν­σεις καὶ τὶς πτυ­χὲς τῆς ζω­ῆς μας— δι­α­στρέ­φει τὶς ἔν­νοι­ες καὶ ἀ­να-νο­η­μα­το­δο­τεῖ τὶς λέ­ξεις μὲ ἀν­τί­θε­το ἀ­πὸ τὸ γνω­στὸ καὶ πα­ρα­δε­δεγ­μέ­νο πε­ρι­ε­χό­με­νο/νό­η­μά τους.

Ἔτ­σι ἐ­ξα­πλώ­νε­ται ἡ σύγ­χυ­ση καὶ ὁ ἀ­πο­προ­σα­να­το­λι­σμὸς τῶν λα­ῶν στὴν σύγ­χρο­νη Βα­βέλ καὶ συν­τε­λεῖ­ται ἡ ὁ­μο­γε­νο­ποί­η­ση —δη­λα­δὴ ἡ πολ­το­ποί­η­ση στὴν χο­ά­νη τῆς νε­ο­ε­πο­χί­τι­κης Παγ­κο­σμι­ο­ποι­ή­σε­ως— ἐ­θνῶν καὶ λα­ῶν, πο­λι­τι­σμῶν καὶ πα­ρα­δό­σε­ων, θρη­σκει­ῶν καὶ δο­ξα­σι­ῶν, φι­λο­σο­φι­κῶν ἀν­τι­λή­ψε­ων καὶ βι­ο­θε­ω­ρι­ῶν καὶ ἐν γέ­νει ὅ­λων τῶν πο­λι­τι­σμι­κῶν χα­ρα­κτη­ρι­στι­κῶν τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος.

Ὅ­μως αὐ­τὴ τὴν πολ­το­ποί­η­ση —τῆς ὁ­ποί­ας θύ­μα­τα εἴ­μα­στε κι ἐ­μεῖς, ποὺ μὲ τρα­γι­κὸ τρό­πο τὴν βι­ώ­νου­με ὡς πρό­σω­πα καὶ ὡς Ἔ­θνος— οἱ ἴ­δι­οι τὴν ἀ­πο­δε­χό­μα­στε· καὶ μά­λι­στα κα­μα­ρώ­νου­με γι’ αὐ­τό.

Ἀλ­λὰ συμ­βαί­νει γι­α­τὶ ἔ­χου­με ἀ­πο­δε­χθεῖ τὴν ἰ­δε­ο­λο­γί­α, τὸν τρό­πο σκέ­ψε­ως καὶ ζω­ῆς, τὴν νο­ο­τρο­πί­α, τὶς «ἀ­ξί­ες» καὶ τὸ «ἦ­θος» τῶν παγ­κο­σμι­ο­κρα­τῶν ἐ­χθρῶν μας, καὶ ἀ­να­λό­γως ὁ­ρί­ζου­με τὶς προ­τε­ραι­ό­τη­τες καὶ τὴν ἱ­ε­ράρ­χη­ση τῆς ζω­ῆς μας, τὸν τό­πο καὶ τὸν χρό­νο καὶ τὸν τρό­πο τῶν ἐ­νερ­γει­ῶν μας.

Ἔτ­σι, ὥ­στε ἀ­κό­μη καὶ ἡ ἀν­τί­στα­σή μας, ὁ ἀ­γῶ­νας μας κα­τὰ τῆς Παγ­κο­σμι­ο­κρα­τί­ας, ποὺ δι­ε­ξά­γε­ται μέ­σα ἀ­πὸ τὸν ἀ­γῶ­να μας —τέ­λος πάν­των τὸν ὅ­ποι­ον ἀ­γῶ­να μας— γι­ὰ τὴν ἀ­νά­κτη­ση τῆς Πα­τρί­δος μας, τε­λι­κὰ ἐν­σω­μα­τώ­νε­ται καὶ ὑ­πη­ρε­τεῖ ἀ­κρι­βῶς τὰ συμ­φέ­ρον­τα, τοὺς σκο­ποὺς καὶ τοὺς στό­χους τῆς Παγ­κο­σμι­ο­κρα­τί­ας!­.­..

 

Λό­γου χά­ριν εἰς τὰ καθ’ ἡμᾶς:

  1. Ό­νο­μά­ζου­με τὸ κόμ­μα «Ἑ­νι­αῖ­ο Παλ­λα­ϊ­κὸ Μέ­τω­πο», δη­λα­δὴ μὲ ἕ­να ὄ­νο­μα γε­νι­κὸ καὶ οὐδέτερο, ποὺ μπο­ρεῖ νὰ ση­μαί­νει ὁ­τι­δή­πο­τε καὶ νὰ ὑ­πάρ­χει ὁ­που­δή­πο­τε μέ­σα στὸν χῶ­ρο τοῦ ἁ­μαρ­τω­λοῦ πο­λι­τι­κοῦ κα­τε­στη­μέ­νου. Μπο­ρεῖ νὰ ση­μαί­νει τὰ πάν­τα, ἐ­κτὸς ἀ­πὸ τὸν Ἐ­θνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κὸ Ἀ­γῶ­να τοῦ Ἑλ­λη­νι­κοῦ Λα­οῦ, ὅ­πως αὐ­τὸς θὰ ἔ­πρε­πε νὰ προσ­δι­ο­ρί­ζε­ται ἀ­πὸ τὴν ἱ­στο­ρί­α καὶ τὸν πο­λι­τι­σμό, τὶς πα­ρα­δό­σεις καὶ τὴν Πί­στη τοῦ Ἑλ­λη­νι­κοῦ Ἔ­θνους: δη­λα­δή, ὡς Ἐ­θνι­κὸ Ἀ­πε­λευ­θε­ρω­τι­κὸ Μέ­τω­πο ἢ Ἑλ­λη­νι­κὸ Πα­τρι­ω­τι­κὸ Μέ­τω­πο ἢ κά­τι ἀ­νά­λο­γο.­..

Ἔ­χου­με ὡς σύμ­βο­λο τὴν δη­μο­κρα­τι­κὴ σκού­φι­α, ποὺ συμ­βο­λί­ζει γε­νι­κὰ τὴν Γαλ­λι­κὴ Ἐ­πα­νά­στα­ση τοῦ 1789 (δηλαδὴ ἕνα μασωνικὸ σύμβολο τῆς σι­ω­νι­στι­κῆς ἐ­πι­βου­λῆς, τὸν δυ­τι­κὸ «δι­α­φω­τι­σμό», ποὺ δὲν φω­τί­ζει ἀλ­λὰ συ­σκο­τί­ζει). Καὶ μάλιστα μὲ τὴν ἐπιταγὴ «Δημοκρατία τώρα»! Ἀλ­λὰ δὲν συμ­βο­λί­ζει ἀ­κρι­βῶς τὴν Ἑλ­λά­δα καὶ τοὺς ἐ­θνι­κοὺς/πα­τρι­ω­τι­κοὺς ἀ­γῶ­νες τοῦ Ἑλ­λη­νι­κοῦ Ἔ­θνους μὲ τὴν ἐπιβαλλομένη ἐπιταγή: «Ἐλευθερία τώρα»!.­..

Το ΕΠΑΜ έχει απαντήσει εξ ονόματος του Δημήτρη καζάκη ότι δεν σχετίζεται με το σιωνιστικό ή μασονικό κατεστημένο.

Το ΕΠΑΜ έχει απαντήσει εξ ονόματος του Δημήτρη Καζάκη ότι δεν σχετίζεται με το διεθνές σιωνιστικό ή μασονικό κατεστημένο.

Στὴν φιλοτέχνηση τοῦ συνθήματος τοῦ παρόντος Συνεδρίου «Ἡ Λύση γιὰ τὴν Πατρίδα καὶ τὴν Δημοκρατία», ἡ ἀναφορὰ «γιὰ τὴν Πατρίδα» ἔχει ὑποβαθμιστεῖ ἕως ἐξαφανίσεως, καθιστώντας μάλιστα τὸ σύνθημα κολωβὸ καὶ ἀσύντακτο: «Ἡ Λύση … καὶ τὴν Δημοκρατία», ὅπερ ἄτοπον!!!

Δη­λα­δὴ ὁ αὐ­το­προσ­δι­ο­ρι­σμός μας, ἀ­κό­μη καὶ οἱ συμ­βο­λι­κὲς ἀ­να­φο­ρές μας ἀ­πη­χοῦν στὶς ἀν­τι­λή­ψεις τῆς Νέ­ας Ἐ­πο­χῆς ποὺ ἐ­πι­βάλ­λει ἡ Παγ­κο­σμι­ο­κρα­τί­α.­..

  1. Μὲ αὐ­τὸν τὸν τρό­πο συ­νε­χί­ζου­με τὴν ὀ­λέ­θρι­α πρα­κτι­κὴ ποὺ ἐ­πι­κρά­τη­σε ἀ­πὸ τὰ τἐ­λη τοῦ 19ου αἰ­ῶ­να:

Πα­ράλ­λη­λα μὲ τὴν ξε­νο­κρα­τί­α ποὺ μᾶς ἐ­πι­βάλ­λε­ται στὸ ἐ­πί­πε­δο τῆς ἐ­ξου­σί­ας υἱ­ο­θε­τοῦ­με τὴν ξε­νο­κρα­τί­α, ὡς εὐ­ρω­πα­ϊ­κὴ ἐ­πα­να­στα­τι­κὴ πα­ρά­δο­ση, καὶ στὸ ἐ­πί­πε­δο τῆς ἀν­τι­στά­σε­ως κα­τὰ τῆς ξε­νο­κρα­τί­ας!!! Καὶ τὸ πράτ­του­με ἀ­πε­ρί­σκε­πτα, ἀ­πορ­ρί­πτον­τας τὴν πλού­σι­α καὶ δι­αρ­κεί­ας του­λά­χι­στον πέν­τε αἰ­ώ­νων ἑλ­λη­νι­κὴ ἐ­πα­να­στα­τι­κὴ πα­ρά­δο­ση!­!!

  1. Καὶ ἀ­κό­μη χει­ρό­τε­ρα, ἀ­να­πτύσ­σου­με ἕ­ναν κομ­μα­τι­κὸ «πα­τρι­ω­τι­σμό», ποὺ ὑπερβαίνει τὸν Πατριωτιμὸ γιὰ τὴν Ἑλληνίδα Πατρίδα μας καὶ τὸ Ὀρθόδοξο Ἔθνος μας, πα­ρα­θε­ω­ρών­τας τὸ γε­γο­νὸς ὅ­τι τὸ πο­λι­τι­κὸ κόμ­μα εἶ­ναι πο­λι­τι­κὸ ἐρ­γα­λεῖ­ο ἐν τὀ­πῳ καὶ ἐν χρό­νῳ, ποὺ κα­λεῖ­ται νὰ παί­ξει συγ­κε­κρι­μέ­νο ἱ­στο­ρι­κὸ ρό­λο καὶ ὄ­χι νὰ κα­τα­στεῖ τὸ ἴ­δι­ο αὐ­το­σκο­πός, «ἐκ­κλη­σί­α» καὶ «θρη­σκεί­α». Λ.χ. λέ­με μὲ ἔμ­φα­ση και κα­μά­ρι ὁ «Ε­ΠΑ­Μί­της», καὶ δὲν λέ­με ὁ «Πο­λί­της» ἢ ὁ «Πα­τρι­ώ­της».
  2. Μι­λᾶ­με γι­ὰ ἐ­θνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κὸ ἀ­γῶ­να, ἀλ­λὰ τί ἀ­κρι­βῶς ἐν­νο­οῦ­με μὲ αὐ­τό;

Ὅ­ταν μι­λᾶ­με γι­ὰ ἐ­θνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κὸ ἀ­γῶ­να, προ­ϋ­πο­τί­θε­ται ἡ ἀ­να­φο­ρά μας σὲ κά­ποι­ο Ἔ­θνος, ποὺ ἔ­χει ἱ­στο­ρί­α, πο­λι­τι­σμό, πα­ρα­δό­σεις, θρη­σκευ­τι­κὴ πί­στη, ποὺ ἔ­χει τὴν ἀ­πο­κλει­στι­κὴ ἰ­δι­ο­προ­σω­πί­α του, καὶ ἀ­κρι­βῶς γι’ αὐ­τὸ εἶ­ναι Ἔ­θνος· γι­α­τί, χω­ρὶς αὐ­τὲς τὶς πα­ρα­μέ­τρους, Ἔ­θνος —χά­ριν τοῦ ὁ­ποί­ου μά­λι­στα νὰ δι­ε­ξά­γε­ται ὁ δι­α­κη­ρυσ­σό­με­νος ἐ­θνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κὸς ἀ­γῶ­νας— δὲν ὑ­πάρ­χει!

Ἄ­ρα ἐ­μεῖς, ποὺ πα­ρα­θε­ω­ροῦ­με αὐ­τὲς τὶς πα­ρα­μέ­τρους τοῦ Ἔ­θνους καὶ ὅ­ταν γί­νε­ται λό­γος σχε­τι­κῶς μὲ τὸ Ἔ­θνος μας ἀν­τι­δροῦ­με ἀρ­νη­τι­κὰ —καὶ μά­λι­στα μὲ ἄ­κρως συμ­πλεγ­μα­τι­κὸ τρό­πο— γι­ὰ ποι­ό Ἔ­θνος ἀ­γω­νι­ζό­μα­στε, γι­ὰ τί πρᾶγ­μα πα­σχί­ζου­με; «Γι­ὰ ἕ­να που­κά­μι­σο ἀ­δει­α­νό»; (Γ. Σε­φέ­ρης)

  1. Ζη­τᾶ­με νὰ πά­ρου­με πί­σω τὴν Πα­τρί­δα μας· ἀλ­λὰ τί εἶ­ναι καὶ ποι­ά εἶ­ναι ἡ Πα­τρί­δα μας;

Θε­ω­ροῦ­με ὅ­τι χά­σα­με τὴν Πα­τρί­δα μας τὸ 2010 μὲ τὴν μνη­μο­νι­α­κὴ κα­τά­κτη­σή της ἀ­πὸ τὸν ἀ­κό­ρε­στο νε­ο­να­ζι­στι­κὸ γερ­μα­νι­κὸ ἰμ­πε­ρι­α­λι­σμό· ἀλ­λὰ πρὶν ἀ­πὸ αὐ­τὴν τὴν εἰ­σβο­λὴ εἴ­χα­με τὴν Πα­τρί­δα μας ἐ­λεύ­θε­ρη;

Ὑ­πῆρ­ξε πο­τὲ πραγ­μα­τι­κὰ ἐ­λεύ­θε­ρη ἡ Πα­τρί­δα μας στὰ 187 χρό­νι­α ὑ­πάρ­ξε­ως τοῦ Νε­ο­ελ­λη­νι­κοῦ Κρά­τους;

Πό­τε ἔ­ζη­σε ἐ­λεύ­θε­ρη χω­ρὶς τὴν ἀ­νοι­κτὴ ἢ κε­κα­λυμ­μέ­νη ξε­νο­κρα­τί­α;

Πα­ρό­λους τοὺς ἀ­γῶ­νες τοῦ Ἔ­θνους μας πό­τε ἔλ­λει­ψε ἡ βαυ­α­ρο­κρα­τί­α καὶ οἱ δι­ά­δο­χοί της κα­τα­κτη­τὲς ἀ­πὸ τὸν σβέρ­κο τοῦ Ἔ­θνους μας;

Τὸ Ἔ­θνος μας ὑ­πῆρ­ξε ἐ­λεύ­θε­ρο μό­νον ὅ­ταν —στὸν βαθ­μὸ καὶ στὴν ἔ­κτα­ση πού— ἀ­γω­νι­ζό­ταν γι­ὰ τὴν ἐ­λευ­θε­ρί­α του.

Μό­νον τό­τε.

Ὑ­πῆρ­ξε ἐ­λεύ­θε­ρη πά­νω στὰ βου­νὰ τῆς κλεφ­του­ρι­ᾶς κον­τὰ 500 χρό­νι­α.

Ὑ­πῆρ­ξε ἐ­λεύ­θε­ρη κα­τὰ τὴν Ἐ­θνε­γερ­σί­α τοῦ 1821 μέ­χρι τὴν σύ­να­ψη τοῦ πρώ­του δα­νεί­ου τῆς Ἐ­πα­να­στά­σε­ως ἀ­πὸ τοὺς Ρότ­σιλδ.

Ὑπῆρξε ἐλεύθερη κα­τὰ τὴν Ἐ­θνι­κὴ Ἀν­τί­στα­ση 1941-44 μέ­χρι τὴν ἄ­νο­δο τῶν κομ­μα­τι­κῶν κομ­μι­σα­ρί­ων καὶ ἰν­στρουχ­τό­ρων στὰ βου­νὰ τῆς ἀν­ταρ­το­κρα­του­μέ­νης Ἐ­λεύ­θε­ρης Ἑλ­λά­δος.

Κά­θε ἐλ­πί­δα ἐ­λευ­θε­ρί­ας —γι­ὰ πολ­λὲς δε­κα­ε­τί­ες κά­θε φο­ρά— χά­θη­κε μὲ τὴν δο­λο­φο­νί­α τοῦ Κυ­βερ­νή­τη Κα­πο­δί­στρι­α καὶ μὲ τὴν δο­λο­φο­νί­α τοῦ Ἄ­ρη Βε­λου­χι­ώ­τη.

Γι’ αὐ­τὸ ἔ­χου­με δύ­ο ἀ­νο­λο­κλή­ρω­τες Ἐ­πα­να­στά­σεις, ποὺ στοι­χει­ώ­νουν τὴν ἱ­στο­ρί­α τοῦ Ἔ­θνους μας καὶ τὴν συ­νεί­δη­σή μας. Πε­ρι­μέ­νουν καὶ θὰ πε­ρι­μέ­νουν τὴν ὁ­λο­κλή­ρω­σή τους, ὀ­ψέ­πο­τε φι­λο­τι­μη­θοῦ­με νὰ γί­νου­με ἄ­ξι­οι τῶν μα­κραί­ω­νων —ἀ­πο­τέ­ρων καὶ νε­ω­τέ­ρων— ἀ­γώ­νων τοῦ Ἔ­θνους μας καὶ ἀ­πο­φα­σί­σου­με νὰ τὴν πραγ­μα­το­ποι­ή­σου­με.

Μό­νον τό­τε θὰ δι­και­ω­θεῖ ὁ ὅ­ποι­ος Ἐ­θνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κὸς Ἀ­γῶ­νας μας· μό­νον τό­τε θὰ ἀ­πο­κτή­σου­με πραγ­μα­τι­κὰ ἐ­λεύ­θε­ρη Πα­τρί­δα!­!!

  1. Ὅ­ταν λέ­με σή­με­ρα νὰ πά­ρου­με τὴν Πα­τρί­δα μας πί­σω, τί ἐν­νο­οῦ­με; Νὰ ἐ­πι­στρέ­ψου­με σὲ μί­αν προ­γε­νέ­στε­ρη μορ­φὴ κα­το­χῆς, ὑ­πο­τα­γῆς, ὑ­πο­τε­λεί­ας, ἐ­ξαρ­τή­σε­ως, ἀρ­κεῖ μό­νον νὰ ἐ­ξα­σφα­λί­σου­με θέ­σεις ἐρ­γα­σί­ας, μι­σθούς, συλ­λο­γι­κὲς συμ­βά­σεις, συν­τά­ξεις καὶ λι­γό­τε­ρους φό­ρους, σπί­τι­α καὶ αὐ­το­κί­νη­τα, δι­α­κο­πὲς καὶ κα­τα­να­λω­τι­κὴ ὑ­στε­ρί­α;

Αὐ­τὴν τὴν Πα­τρί­δα θέ­λου­με;

Αὐ­τὴν τὴν Πα­τρί­δα ὀ­νει­ρευ­ό­μα­στε;

Δη­λα­δὴ μᾶς ἀρ­κεῖ νὰ βο­λευ­τοῦ­με ὡς δου­λο­πά­ροι­κοι καὶ νὰ κα­τα­στοῦ­με γραι­κύ­λοι;

Τὸ ὅ­ρα­μά μας εἶ­ναι νὰ γε­νᾶ­με παι­δι­ὰ κι ἐγ­γό­νι­α ὑ­πο­τε­λεῖς καὶ δου­λο­πα­ροί­κους, ποὺ ὅ­μως —στὴν κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση— θὰ ἔ­χουν μι­σθὸ καὶ σύν­τα­ξη;

Μᾶς ἀρ­κεῖ αὐ­τό;

 

Ἀ­γα­πη­τοὶ ἀ­δελ­φοὶ καὶ φί­λοι καὶ συ­να­γω­νι­στές,

Ἀ­κρι­βῶς ἐ­δῶ τί­θε­ται τὸ θε­με­λι­ῶ­δες ἐ­ρώ­τη­μα:

—Τί Θέ­λου­με; Τί ἀ­κρι­βῶς Θέ­λου­με;

Κι ἀ­κο­λου­θοῦν πε­ρισ­σό­τε­ρα ἐ­ρω­τή­μα­τα:

—Τί Πα­τρί­δα θέ­λου­με;

—Τί Ἐ­λευ­θε­ρί­α θέ­λου­με;

—Τί Κοι­νω­νί­α θέ­λου­με;

—Τί Δη­μο­κρα­τί­α θέ­λου­με;

Ἀλ­λὰ γι­ὰ νὰ θέ­λου­με κά­τι, πρέ­πει νὰ τὸ φαν­τα­στοῦ­με, πρέ­πει νὰ τὸ ὀ­νει­ρευ­τοῦ­με.

Κι ἐ­δῶ εἶ­ναι τὸ κορυφαῖο πρό­βλη­μα:

Δὲν Ὀ­νει­ρευ­ό­μα­στε!!!

Ἀλ­λὰ οἱ ἄν­θρω­ποι ἄλ­λα­ξαν τὸν ροῦ τῆς ἱ­στο­ρί­ας καὶ τὴν μοί­ρα τους, μό­νον ὅ­ταν ὀ­νει­ρεύ­τη­καν καὶ ἀ­πο­φά­σι­σαν νὰ κά­νουν τὰ ὄ­νει­ρά τους πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Ἄλ­λο­τε τὰ κα­τά­φε­ραν καὶ ἄλ­λο­τε ἀ­πέ­τυ­χαν.

Συ­χνὰ γι’ ἀλ­λοῦ ξε­κί­νη­σαν κι ἀλ­λοῦ βρέ­θη­καν.

Ἀλ­λὰ ξε­κόλ­λη­σαν ἀ­πὸ τὴν μι­ζέ­ρι­α καὶ τὴν κα­κο­μοι­ρι­ά τους. Καὶ του­λά­χι­στον κα­τὰ τὴν δι­άρ­κει­α τῶν ἀ­γώ­νων τους ἔ­νοι­ω­σαν —καὶ ἦ­σαν— ἄν­θρω­ποι, εἰ­κό­νες τοῦ Θε­οῦ· μὲ τὴν θε­όσ­δο­τη ἐ­λευ­θε­ρί­α τοῦ προ­σώ­που τους καὶ τὸ αὐ­τε­ξού­σι­ο τῆς συ­νει­δή­σε­ώς τους, ἱ­κα­νοὶ νὰ κα­τα­στοῦν κα­τὰ χά­ριν θε­οί!­.­..

Δι­α­κιν­δύ­νευ­σαν τὴν μι­ζέ­ρι­α τους καὶ τὴν κα­κο­μοι­ρι­ά τους.

Κι ἂν δὲν πέ­τυ­χαν πάν­το­τε τὴν ἀ­πό­λυ­τη ἢ καὶ τὴν ἐν μέ­ρει πραγ­μα­το­ποί­η­ση τῶν ὀ­νεί­ρων τους, ὡ­στό­σο ἔ­σπρω­ξαν τὴν ἱ­στο­ρί­α. Καὶ οἱ ἑ­πό­με­νες γε­νε­ὲς βρῆ­καν στοὺς ἀ­γῶ­νες τῶν προ­γε­νε­στέ­ρων τὸν χῶ­ρο καὶ τὸν τρό­πο, τὸ ἐ­φαλ­τή­ρι­ο νὰ πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν τὰ δι­κά τους ὄ­νει­ρα, τὶς ἐλ­πί­δες τους καὶ τὶς ἀ­παν­το­χές τους· ποὺ συ­νή­θως εἶ­ναι τὰ δι­αι­ώ­νι­α ὄ­νει­ρα, οἱ ἐλ­πί­δες καὶ οἱ ἀ­παν­το­χὲς τοῦ Ἔ­θνους!­.­..

Κα­θ’ ὅ­λη τὴν δι­άρ­κει­α τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας τὸ ὑ­πό­δου­λο Ἔ­θνος μας κά­θε τό­σο, ἐ­δῶ κι ἐ­κεῖ ἐ­στα­σί­α­ζε κι ἐ­πα­να­στα­τοῦ­σε. Ἀ­πο­τύ­χαι­νε, κι ἀ­κο­λου­θοῦ­σαν σφα­γές· τρο­με­ρὲς σφα­γὲς σὲ ἀ­γρι­ό­τη­τα κι ἔ­κτα­ση· γε­νο­κτο­νί­ες. Γο­νά­τι­ζε τὸ ὑ­πό­δου­λο Ἔ­θνος τῶν Ἑλ­λή­νων Ὀρ­θο­δό­ξων Χρι­στι­α­νῶν. Κι ὅ­ταν ἀ­νέ­καμ­πτε, πά­λι ξε­θάρ­ρευ­ε, πά­λι ἐ­στα­σί­α­ζε κι ἐ­πα­να­στα­τοῦ­σε.

Πο­τὲ δὲ τὸ ἔ­βα­λε κά­τω!­!!

«Γι­ὰ τοῦ Χρι­στοῦ τὴν Πί­στη τὴν Ἁ­γί­α καὶ τῆς Πα­τρί­δος τὴν Ἐ­λευ­θε­ρί­α»­!­!! εἶ­πε ὁ Θ. Κο­λο­κο­τρώ­νης, ὅ­τι ἔ­κα­ναν τὸν Ἀ­γῶ­να.

Τὸν ἐμ­ψύ­χω­νε τὸν Ρω­μη­ό, αὐ­τὸ τὸ σύν­θη­μα ποὺ ἔβ­γαι­νε μέ­σα ἀ­πὸ τὴν καρ­δι­ά του, μέ­σα ἀ­πὸ τὰ ἔγ­κα­τα τοῦ εἶ­ναι του, αὐ­τὸ ποὺ ἐ­μεῖς σή­με­ρα τὸ πε­ρι­γε­λοῦ­με καὶ τὸ ἀ­να­θε­μα­τί­ζου­με:

«Πα­τρίς, Θρη­σκεί­α, Οἰ­κο­γέ­νει­α»­!­!!

Ἀλ­λὰ ἔτ­σι· μὲ ἀρ­χὲς καὶ ἀ­ξί­ες καὶ ἰ­δα­νι­κὰ μὲ βα­θει­ὲς καὶ γε­ρὲς ρί­ζες μέ­σα στὴν ἱ­στο­ρί­α καὶ στὴν πα­ρά­δο­ση κι­νεῖ­ται ἡ ἱ­στο­ρί­α. Σὲ ἀρ­χὲς καὶ ἀ­ξί­ες καὶ ἰ­δα­νι­κὰ στε­γά­ζον­ται καὶ ἑ­νώ­νον­ται καὶ προ­κό­βουν τὰ Ἔ­θνη.­..

Τὰ ὄ­νει­ρα, οἱ ἐλ­πί­δες, οἱ ἀ­παν­το­χὲς τῶν ἀν­θρώ­πων εἶ­ναι τὸ καύ­σι­μο ποὺ κι­νεῖ τὴν ἀ­τμο­μη­χα­νὴ τῆς ἱ­στο­ρί­ας· ὅ­ταν οἱ ἄν­θρω­ποι ἀ­πο­φα­σί­ζουν νὰ πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν τὰ ὄ­νει­ρά τους.­..

Χρει­ά­ζον­ται ὅ­μως τὰ ὄ­νει­ρα· αὐ­τοὶ οἱ θη­σαυ­ροὶ ποὺ ἐ­ξο­ρύσ­σον­ται ἀ­πὸ τὴν ἱ­στο­ρί­α καὶ τὴν πα­ρά­δο­ση, ἀ­πὸ τὸν πο­λι­τι­σμὸ καὶ —κυ­ρί­ως— ἀ­πὸ τὴν Πί­στη τοῦ Ἔ­θνους!­.­..

Ἀλ­λὰ ἐ­μεῖς δὲν ὀ­νει­ρευ­ό­μα­στε.

Καὶ γι’ αὐ­τὸ οἱ στό­χοι μας εἶ­ναι μι­κροὶ καὶ ἡ περ­πα­τη­σι­ά μας κον­τὴ καὶ ἄ­τολ­μη: θέ­σεις ἐρ­γα­σί­ας, μι­σθός, σύν­τα­ξη.­..

Ἀλ­λὰ ἐ­ὰν εἶ­σαι δου­λο­πά­ροι­κος καὶ ὑ­πο­τε­λής, ὅ­ταν δὲν ἔ­χεις ἐ­λεύ­θε­ρη Πα­τρί­δα, νὰ τὴν δι­α­φεν­τεύ­εις, πῶς θὰ ἐ­ξα­σφα­λί­σεις μι­σθὸ καὶ σύν­τα­ξη καὶ ὅ­λα τὰ ἄλ­λα;

Ὁ Μα­κρυ­γι­άν­νης ἔ­λε­γε:

«Ἡ Πα­τρί­δα μου νά ’­ναι λεύ­τε­ρη κι ἂς εἶ­μαι ’­γὼ στρα­βὸς κι ἀ­πὸ τὰ δυ­ό μου μά­τι­α! Σὰν εἶ­ναι λεύ­τε­ρη ἡ Πα­τρί­δα μου θὰ μὲ φρον­τί­σει. Ἀλ­λὰ ἐ­ὰν ἡ Πα­τρί­δα μου δὲν εἶ­ναι λεύ­τε­ρη, τί νὰ τὸ κά­νω ποὺ θὰ βλέ­πω;­».

Τί νό­η­μα ἔ­χει νὰ τυ­πώ­νεις ἐ­θνι­κὸ νό­μι­σμα ἀλ­λὰ τὴν οἰ­κο­νο­μί­α καὶ τὴν ἐ­ξω­τε­ρι­κὴ πο­λι­τι­κὴ τῆς Πα­τρί­δος σου νὰ τὴν ἐ­λέγ­χουν —ἔ­στω κι ἐμ­μέ­σως ἀλ­λὰ κα­θο­ρι­στι­κά— οἱ το­κο­γλύ­φοι καὶ οἱ ἰμ­πε­ρι­α­λι­στὲς καὶ οἱ παγ­κο­σμι­ο­κρά­τες;

Κι ἀ­κό­μη χει­ρό­τε­ρα:

Ὅ­πως ὁ ἰμ­πε­ρι­α­λι­σμὸς ἦ­ταν τὸ ἀ­νώ­τε­ρο στά­δι­ο τοῦ κα­πι­τα­λι­σμοῦ, συ­νυ­πάρ­χον­τας μὲ αὐ­τόν, ἔτ­σι σή­με­ρα ἡ παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­ση εἶ­ναι τὸ ἀ­νώ­τε­ρο στά­δι­ο τοῦ ἰμ­πε­ρι­α­λι­σμοῦ, συ­νυ­πάρ­χον­τας καὶ μὲ τὸν κα­πι­τα­λι­σμὸ καὶ μὲ τὸν ἰμ­πε­ρι­α­λι­σμό. Ἀλ­λὰ ἐ­νῶ ὁ κα­πι­τα­λι­σμὸς λη­στεύ­ει τὸν ἱ­δρώ­τα μας καὶ ὁ ἰμ­πε­ρι­α­λι­σμὸς τὶς πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κὲς πη­γές μας, ἡ παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­ση λη­στεύ­ει πλέ­ον καὶ τὶς καρ­δι­ές μας, τὴν ἴ­δι­α τὴν ὕ­παρ­ξή μας.­..

Γι’ αὐ­τὸ κα­τευ­θυ­νό­μα­στε μὲ ἰ­λιγ­γι­ώ­δη τα­χύ­τη­τα σ’ ἕ­ναν με­σαί­ω­να, στὸν ἀπόλυτο ὁλοκληρωτισμό, ποὺ πο­τὲ ἄλ­λο­τε δὲν ἔ­ζη­σε ἡ ἀν­θρω­πό­τη­τα!­!!

Ἄλ­λο δεῖγ­μα τῆς ἰ­δε­ο­λη­ψί­ας μας καὶ τοῦ ἐγ­κλω­βι­σμοῦ μας στὸ «τρυ­πά­κι» τῆς Παγ­κο­σμι­ο­κρα­τί­ας, εἶ­ναι οἱ στό­χοι ποὺ βά­ζου­με καὶ οἱ ἀ­τε­λέ­σφο­ροι καὶ ἀ­λυ­σι­τε­λεῖς ἀ­γῶ­νες ποὺ δι­ε­ξά­γου­με.

Φω­νά­ζου­με γι­ὰ θέ­σεις ἐρ­γα­σί­ας, γι­ὰ μι­σθοὺς καὶ συν­τά­ξεις καὶ φό­ρους καὶ ἄλ­λα δί­και­α καὶ αὐ­το­νό­η­τα αἰ­τή­μα­τα. Κά­νου­με ἀ­περ­γί­ες καὶ κι­νη­το­ποι­ή­σεις καὶ συγ­κεν­τρώ­σεις δι­α­μαρ­τυ­ρί­ας. Κά­θε κοι­νω­νι­κὴ ὁ­μά­δα δι­εκ­δι­κεῖ γι­ὰ λο­γα­ρι­α­σμό της τὰ ἑ­αυ­τῆς, κα­λών­τας σὲ ὑ­πο­στή­ρι­ξη τὶς ἄλ­λες, ἀλ­λὰ σπα­νί­ως ἡ ἴ­δι­α συμ­με­τέ­χει στοὺς ἀ­γῶ­νες τῶν ἄλ­λων!­!! Γι­α­τὶ ἡ κοι­νω­νί­α εἶ­ναι κα­τα­κερ­μα­τι­σμέ­νη σὲ συν­τε­χνί­ες· καὶ οἱ συντεχνίες εἶναι κατακερματισμένες ἀπὸ τὸν ἀτομισμὸ καὶ τὶς ἰδιοτέλειες.­..

Η πανούκλα είναι μεταδόσιμη νόσος από τους ηγέτες στον λαό.

Η κυβερνητική ΠΑΝΟΥΚΛΑ είναι μεταδόσιμη νόσος. Από τους ανάξιους ηγέτες που ψηφίζουμε στον χωρίς έμπνευση, ιδανικά, πίστη και όραμα, λαό. Χωρίς κάθαρση και τιμωρία επί της δικαστικής πυράς, των προδοτών ηγετών μας πανουκλιάζουμε και μεις και κολλάμε ο ένας τον άλλον θανατηφόρα ΠΑΝΟΥΚΛΑ. 

Με­τερ­χό­με­θα ἀ­γῶ­νες χω­ρὶς καμ­μί­αν προ­ο­πτι­κὴ ἀ­πο­τε­λέ­σμα­τος, κι­νού­με­νοι σὲ μί­α συν­θή­κη αὐ­το­μα­τι­σμοῦ. Γι­α­τὶ δι­εκ­δι­κοῦ­με ἀ­πὸ μί­α Κυ­βέρ­νη­ση κι ἕ­να Κοι­νο­βού­λι­ο δω­σι­λό­γων, ποὺ δὲν παίρνει ἀποφάσεις, ποὺ δὲν κυ­βερ­νᾶ· ἁπλῶς ἐ­κτε­λεῖ τὶς δι­α­τα­γὲς τῶν κα­τα­κτη­τῶν.

Δι­ε­ξά­γου­με ἀ­γῶ­νες μὲ ὅ­ρους καὶ προ­ϋ­πο­θέ­σεις ποὺ συ­νά­δουν σὲ μί­α Δη­μο­κρα­τί­α μὲ συν­ταγ­μα­τι­κὴ τά­ξη καὶ εὐ­νο­μί­α. Ἀλ­λὰ οὔ­τε Δη­μο­κρα­τί­α οὔ­τε Σύν­ταγ­μα ὑ­φί­σταν­ται.

Δι­εκ­δι­κοῦ­με ἐ­πί­λυ­ση προ­βλη­μά­των καὶ ἱ­κα­νο­ποί­η­ση αἰ­τη­μά­των· ἀν­τὶ νὰ ζη­τᾶ­με καὶ νὰ ἐ­πι­δι­ώ­κου­με ἕ­να πρᾶγ­μα μό­νον: τὴν πτώ­ση τῆς δω­σι­λο­γι­κῆς Κυ­βερ­νή­σε­ως καὶ τοῦ μνη­μο­νι­α­κοῦ κα­θε­στῶ­τος.

Μα­ζευ­ό­μα­στε σὲ πλα­τεῖ­ες, ἰ­δι­αι­τέ­ρως στὴν πλα­τεί­α Συν­τάγ­μα­τος, ὅ­που εὔ­κο­λα μᾶς πα­γι­δεύ­ουν καὶ μᾶς ἐ­ξου­δε­τε­ρώ­νουν οἱ κα­τα­σταλ­τι­κὲς δυ­νά­μεις τῆς κα­το­χῆς· ἀν­τὶ νὰ κα­τα­λαμ­βά­νου­με πε­ρι­φε­ρει­α­κὲς ἑ­στί­ες ἐ­ξου­σί­ας στὴν πρω­τεύ­ου­σα καὶ στὴν ἐ­παρ­χί­α καὶ νὰ ἀ­σκοῦ­με λα­ϊ­κὴ ἐ­ξου­σί­α, ἀ­πο­δυ­να­μώ­νον­τας τὴν κυ­βερ­νη­τι­κὴ/κα­το­χι­κὴ ἐ­ξου­σί­α.

Λ.χ. οἱ δη­μο­τι­κοὶ ὑ­πάλ­λη­λοι κά­νουν κα­τά­λη­ψη τῶν Δη­μαρ­χεί­ων, ἀλ­λὰ δὲν συμ­με­τέ­χουν σὲ αὐ­τὴν οἱ το­πι­κὲς κοι­νω­νί­ες, δη­μι­ουρ­γὠν­τας λα­ϊ­κὴ ἐ­ξου­σί­α καὶ ἀ­σκών­τας τὴν δι­α­χεί­ρι­ση καὶ δι­α­κυ­βέρ­νη­ση τοῦ Δή­μου.

Τρέ­χου­με νὰ μα­ται­ώ­σου­με προ­σω­ρι­νὰ τοὺς πλει­στη­ρι­α­σμοὺς καὶ δὲν βά­ζου­με φω­τι­ὰ στὰ πλει­στη­ρι­α­ζό­με­να ἀ­κί­νη­τα, ὥ­στε νὰ τὰ κα­τα­στή­σου­με ἄ­χρη­στα καὶ ζη­μει­ο­γό­να γι­ὰ τοὺς το­κο­γλύ­φους κι ἔτ­σι ν’ ἀ­πο­τρέ­ψου­με ὁ­ρι­στι­κὰ τὶς κα­τα­σχέ­σεις καὶ τοὺς πλει­στη­ρι­α­σμούς.

Βάλτε φωτιά στο σπίτι σας πριν σας το κατασχέσουν με πληστειριασμό οι μαφιόζοι και οι οικονομικοί δολοφόνοι της Νέας Τάξης

Βάλτε φωτιά στο σπίτι σας πριν σας το κατασχέσουν με πληστειριασμό οι μαφιόζοι και οι οικονομικοί δολοφόνοι της Νέας Τάξης με τις ευχές των κυβερνόντων ανθελλήνων εξουσιαστών μας.

Βε­βαί­ως αὐ­τὸ ἔ­χει με­γά­λο προ­σω­πι­κὸ καὶ συλ­λο­γι­κὸ κό­στος. Ἀλ­λὰ ἀ­γῶ­νες χω­ρὶς θυ­σί­ες δὲν γί­νον­ται!­

Ἐ­πι­λέ­γου­με τὴν δι­κή μας μί­ζε­ρη ἐ­πι­βί­ω­ση στὴν κα­κο­μοι­ρι­ά μας· ὄ­χι τὴν ζω­ὴ καὶ τὸ μέλ­λον τῶν παι­δι­ῶν μας καὶ τῶν ἐγ­γο­νι­ῶν μας!­.­..

Δὲν θέ­λου­με ν’ ἀ­παγ­κι­στρω­θοῦ­με ἀ­πὸ τὸν μι­κρο­α­στι­σμό μας. Δὲν εὐδοκοῦμε ν’ ἀ­πο­μα­κρυν­θοῦ­με ἀ­πὸ τὸν μι­κρό­κο­σμο τῆς θνή­σκου­σας ἰ­δι­ο­κτη­σί­ας μας, τῆς κα­τε­στραμ­μέ­νης ἐ­πι­χει­ρή­σε­ώς μας, τῆς ἀ­πω­λε­σθεί­σης θέ­σε­ώς μας καὶ τοῦ κα­ταρ­ρα­κω­θέν­τος κύ­ρους μας. Δὲν μποροῦμε νὰ ἀποστοῦμε τῆς φαν­τα­σι­ώ­σε­ώς μας ὅ­τι εἶναι δυνατὸν νὰ εἴ­μα­στε ὅ­πως πρίν.

Δὲν θέ­λου­με νὰ κα­τα­λά­βου­με πὼς ὅ,τι εἴ­χα­με ἔ­χει χα­θεῖ· κι ὅ,τι εἴ­μα­σταν ἔ­χει πα­ρέλ­θει ἀ­νε­πι­στρε­πτί.

Ὡ­στό­σο τώ­ρα πρέ­πει νὰ ἀ­να­βα­πτι­σθοῦ­με καὶ ν’ ἀ­να­γεν­νη­θοῦ­με στὴν ἱ­στο­ρί­α καὶ στὸν πο­λι­τι­σμό, στὶς πα­ρα­δό­σεις καὶ στὴν Πί­στη τοῦ Ἔ­θνους μας —ὅ­πως πολ­λὲς φο­ρὲς ὁ ἑλ­λη­νι­κὸς λα­ὸς ἔ­πρα­ξε στὴν ἱ­στο­ρί­α του— γι­ὰ νὰ πάρουμε δύναμη καὶ νὰ στα­θοῦ­με πά­λι στὰ πό­δι­α μας, γι­ὰ νὰ οἰ­κο­δο­μή­σου­με τὴν Πα­τρί­δα ποὺ ὀ­νει­ρευ­ό­μα­στε, γι­ὰ νὰ δη­μι­ουρ­γή­σου­με τὴν Κοι­νω­νί­α ποὺ μᾶς ἀ­ξί­ζει.

Καὶ νὰ φτι­ά­ξου­με ἄλ­λα σπί­τι­α μὲ πε­ρισ­σό­τε­ρη σε­μνό­τη­τα· καὶ μὲ πε­ρί­σκε­ψη νὰ φτι­ά­ξου­με και­νούρ­γι­ες ἐ­πι­χει­ρή­σεις ὑ­γι­εῖς· καὶ κά­θε τι ἄλ­λο νὰ φτι­ά­ξου­με κα­λύ­τε­ρο καὶ ἰ­σχυ­ρό­τε­ρο καὶ στα­θε­ρό­τε­ρο μὲ εὐσέβεια καὶ δικαιοσύνη.

Σή­με­ρα, πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πὸ κά­θε ἄλ­λη φο­ρά, χρει­α­ζό­μα­στε τὴν αὐ­το­συ­νει­δη­σί­α τῆς Ἑλ­λη­νι­κό­τη­τός μας καὶ τὴν ἰ­δι­ο­προ­σω­πί­α τῆς Ρω­μῃ­ο­σύ­νης μας· τὴν ἱ­στο­ρί­α μας, τὸν πο­λι­τι­σμό μας, τὶς πα­ρα­δό­σεις μας καὶ προ­πάν­των τὴν Πί­στη μας.

Προϋπόθεση ὅμως εἶναι νὰ πάψουμε ἐπιτέλους νὰ φιλοτεχνοῦμε τὴν ἁγιογραφία καὶ τὴν ἀθωότητα τοῦ «λαοῦ-θύματος». Ὁ λαὸς —καθένας μας προσωπικά— ἔχει τεράστιες εὐθύνες γιὰ τὴν σημερινὴ κατάστασή του καὶ τὴν κατάκτηση τῆς Ἑλληνίδος Πατρίδος του. Μετῆλθε τὴν Ὕβριν καὶ βιώνει τὴν Νέμεσιν!!!

Γι­α­τὶ —ἐ­πι­τέ­λους ἂς ποῦ­με τὴν ἀ­λή­θει­α, τουλάχιστον γιὰ το μεῖζον— εἴ­τε μὲ τὴν αὐ­τουρ­γί­α μας εἴ­τε μὲ τὴν ἀ­νο­χή μας εἴ­τε μὲ τὴν ἀ­δι­α­φο­ρί­α μας, ἔ­χου­με κα­ταν­τή­σει ἕ­νας λα­ὸς δο­λο­φό­νων καὶ ἀ­πα­τε­ώ­νων.

Καὶ μά­λι­στα δο­λο­φό­νων τῶν παι­δι­ῶν μας. Μέ­σα σὲ 20-25 χρό­νι­α ἔ­χου­με δο­λο­φο­νή­σει 10.000.000 ἑλ­λη­νό­που­λα μέ­σω τῶν ἐ­κτρώ­σε­ων· μι­ὰν ὁ­λό­κλη­ρη Ἑλ­λά­δα!­!! Καὶ μά­λι­στα κομ­πορ­ρη­μο­νοῦ­με κορ­δα­κι­ζό­με­νοι ὅ­τι αὐ­τὸ εἶ­ναι δι­καί­ω­μά μας καὶ κα­μα­ρώ­νου­με τὴν «πρό­ο­δό» μας, ὅ­πως κα­μα­ρώ­νου­με καὶ γι­ὰ τό­σες ἄλ­λες τά­χα προ­ο­δευ­τι­κὲς ἀ­θλι­ό­τη­τες. Ἀλ­λὰ τὸ 2080 θά ’­χου­με ξεμεί­νει 7.500.000 ἐ­σχα­τό­γε­ροι καὶ θὰ μᾶς ξε­σκα­τί­ζουν οἱ νέ­οι ἄ­ποι­κοι τῆς Ἑλ­λη­νί­δος Πα­τρί­δος μας ποὺ θὰ δι­α­φεν­τεύ­ουν τὸν τό­πο μας!­!!

Ἀ­να­λο­γι­στεῖ­τε μέ­σα σὲ αὐ­τὰ τὰ ἑ­κα­τομ­μύ­ρι­α ἀ­θώ­ων ψυ­χῶν ποὺ δο­λο­φο­νή­σα­με ἀ­πὸ πό­σους Ἁ­γί­ους καὶ Ἁ­γί­ες στε­ρή­σα­με τὸν κό­σμο, ἀ­πὸ πό­σους ἐ­πι­στή­μο­νες, καλ­λι­τέ­χνες, δα­σκά­λους, έ­φευ­ρέ­τες καὶ τό­σους ἄλ­λους· καὶ κυ­ρί­ως πό­σους Ἕλ­λη­νες.­..

Ἀλ­λὰ καὶ ἀ­πα­τε­ῶ­νες εἴ­μα­στε: ποι­ός δὲν ἔ­φα­γε τὴ θέ­ση τοῦ ἄλ­λου μὲ τὰ ρου­σφέ­τι­α, μὲ τὸ γλύ­ψι­μο, μὲ τὸ λά­δω­μα καὶ τό­σες ἄλ­λες ἀ­πρέ­πει­ες· ποι­ός δὲν ἅρ­πα­ξε τὸ ψω­μὶ μέ­σα ἀ­πὸ τὸ στό­μα τοῦ ἄλ­λου; Ἐ­λά­χι­στοι· ἁ­πλῶς γι­ὰ νὰ ἐ­πι­βε­βαι­ω­θεῖ ὁ κα­νό­νας.

Μὲ ποι­ό ἠ­θι­κὸ ἀ­νά­στη­μα λοι­πόν κα­ταγ­γέλ­λου­με τοὺς κα­τα­κτη­τὲς καὶ τοὺς δω­σι­λό­γους, τοὺς το­κο­γλύ­φους καὶ τοὺς μι­ζα­δό­ρους, τοὺς ἐγ­κλη­μα­τί­ες κά­θε λο­γῆς, ὅ­ταν εἴ­μα­στε χει­ρό­τε­ροι ἀ­πὸ αὐ­τούς;

Κι αὐτὸ τὸ γνωρίζουμε πολὺ καλά! Παρ’ ὅλη τὴν ἀλαζονία μας καὶ τὴν οἴησή μας, βαθειὰ μέσα στὴν καρδιά μας γνωρίζουμε τὰ ἀβυσσαλέα κρίματά μας. «Τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινὠσκω καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διὰ παντός», λέγει ὁ Ψαλμὸς (50)!… Κι αὐτὸς εἶναι ὁ βαθύτερος καὶ οὐσιαστικότερος λόγος τῆς ἀπογοητεύσεως καὶ τῆς ἀδρανείας τοῦ λαοῦ…

Ἂς ποῦ­με λοιπὸν τὴν ἀ­λή­θει­α: Ἔ­χου­με πι­ά­σει πά­το! Πρέ­πει ν’ ἀ­να­κάμ­ψου­με πρὶν ἀ­π’ ὅ­λα ἠ­θι­κά. Καὶ γι­ὰ ν’ ἀ­να­κάμ­ψου­με πρέ­πει νὰ με­τα­νο­ή­σου­με. Ἀλ­λὰ γι­ὰ νὰ με­τα­νο­ή­σου­με πρέ­πει νὰ ἔρ­θου­με σὲ συ­ναί­σθη­σι γι­ὰ τὸ τί ἔ­χου­με κά­νει καὶ γι­ὰ τὸ ποῦ ἔ­χου­με κα­ταν­τή­σει. Ἔτσι μόνον θὰ ἔχουμε τὴν εὐλογία καὶ τὴν χάριν καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ. «Δὴ δεῖ μετανοίας, ὦ ἀδελφοί, καὶ ἄνευ τούτης οὐδὲν τῶν δεόντων γενέσθαι»!!!

Ὁ ἀ­γῶ­νας γι­ὰ τὴν ἐ­λευ­θε­ρί­α τῆς Πα­τρί­δος εἶ­ναι καὶ μι­ὰ εὐ­και­ρί­α γι­ὰ νὰ γί­νου­με κα­λύ­τε­ροι. Ὀρθώτερα: μόνον ἐὰν γίνουμε καλύτεροι θὰ ἀξιωθοῦμε έλεύθερη τὴν Πατρίδα μας!!! Καὶ ὅ­σο γι­νό­μα­στε κα­λύ­τε­ροι, τόσο κα­λύ­τε­ρη Πα­τρί­δα καὶ δικαιότερη Κοι­νω­νί­α θὰ ἔ­χου­με!­.­..

Καὶ πρέ­πει νὰ γί­νου­με κα­λύ­τε­ροι γι­ὰ νά ’­χου­με τὸν Θε­ό μα­ζί μας. Γι­α­τὶ χω­ρὶς τὴν ἀ­γά­πη καὶ τὸ ἔ­λε­ος καὶ τὴν οἰ­κο­νο­μί­α τοῦ Θε­οῦ κα­νέ­νας ἀ­γῶ­νας δὲν μπο­ρεῖ νὰ εὐ­ο­δω­θεῖ.

 

Γι’ αὐ­τὸ ἀ­γα­πη­τοὶ ἀ­δελ­φοὶ καὶ φί­λοι καὶ συ­να­γω­νι­στές, εἰς ἀναζήτησιν τοῦ περιεχομένου καὶ τῆς φυσιογνωμίας καὶ τοῦ χαρακτήρα τοῦ ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀγῶνα μας, προ­τεί­νω:

  1. Νὰ ἀ­να­δει­χθεῖ ἀ­πὸ τὸ 5ο Συ­νέ­δρι­ο τοῦ Ε­ΠΑΜ μί­α 7μελῆς Γραμ­μα­τεί­α Προ­γράμ­μα­τος, ὑ­πό­λο­γη στὸ Συ­νέ­δρι­ο, ποὺ θὰ ἀ­να­λά­βει νὰ δι­ορ­γα­νώ­σει καὶ νὰ δι­ε­ξά­γει μέ­χρι τέ­λη Μαρ­τί­ου 2017 τὸν συ­στη­μα­τι­κὸ καὶ στο­χευ­μέ­νο δι­ά­λο­γο «γι­ὰ τὴν Πα­τρί­δα ποὺ ὀ­νει­ρευ­ό­μα­στε καὶ τὴν Κοι­νω­νί­α ποὺ θέ­λου­με».
  2. Σὲ αὐ­τὸ τὸ δι­ά­στη­μα τὸ Ε­ΠΑΜ νὰ δρα­στη­ρι­ο­ποι­η­θεῖ σὲ μί­α καμ­πά­νι­α μέ­σα στὸν λα­ὸ μὲ σύν­θη­μα: «Ἐ­λᾶ­τε νὰ ὀ­νει­ρευ­θοῦ­με τὴν Πα­τρί­δα καὶ τὴν Κοι­νω­νί­α ποὺ θέ­λου­με. Ἐ­λᾶ­τε νὰ οἰ­κο­δο­μή­σου­με τὴν Πα­τρί­δα καὶ τὴν Κοι­νω­νί­α ποὺ ὀ­νει­ρευ­ό­μα­στε».
  3. Μέ­σα στὸν Ἀ­πρί­λι­ο τοῦ 2017 νὰ συ­νέλ­θη ἔ­κτα­κτο Συ­νέ­δρι­ο ἢ Συνδιάσκεψη μὲ ἀν­τι­κεί­με­νο:

(α) Νὰ ἀ­πο­φα­σί­σει γι­ὰ τὸν ἰ­δε­ο­λο­γι­κὸ καὶ πο­λι­τι­κὸ προ­σα­να­το­λι­σμὸ τοῦ κόμ­μα­τος, βά­σει τῶν εἰ­ση­γή­σε­ων ποὺ θὰ ἔ­χουν δι­α­μορ­φω­θεῖ κα­τὰ τὸν δι­ά­λο­γο·

(β) Νὰ ἀλ­λά­ξει τὴν ὀ­νο­μα­σί­α καὶ τὰ σύμ­βο­λα τοῦ κόμ­μα­τος, ἐ­ὰν ἡ ἀ­πό­φα­ση ὑ­περ­βαί­νει τὴν ση­με­ρι­νὴ ὀ­νο­μα­σί­α καὶ τὰ τρέ­χον­τα σύμ­βο­λα·

(γ) Νὰ ἀ­πο­φα­σί­σει τὴν ὀρ­γα­νω­τι­κὴ δο­μὴ τοῦ κόμ­μα­τος, βά­σει τοῦ ἰ­δε­ο­λο­γι­κοῦ καὶ πο­λι­τι­κοῦ προ­σα­να­το­λι­σμοῦ του.

(δ) Νὰ ἀ­να­θέ­σει στὴν Ἐ­πι­τρο­πὴ Προ­γράμ­μα­τος τὴν μέ­ρι­μνα γι­ὰ τὴν κα­τάρ­τι­ση ἑ­νὸς 30ετοῦς ἕ­ως 50ετοῦς προ­γράμ­μα­τος, δομημένου μὲ 5ετῆ πλάνα, οἰ­κο­δο­μή­σε­ως τῆς Πα­τρί­δος ποὺ ὀ­νει­ρευ­ό­μα­στε καὶ τῆς Κοι­νω­νί­ας ποὺ θέ­λου­με, βά­σει τοῦ ἰ­δε­ο­λο­γι­κοῦ καὶ πο­λι­τι­κοῦ προ­σα­να­το­λι­σμοῦ του, καὶ στὶς ἁ­δρὲς γραμ­μές του νὰ τὸ πα­ρου­σι­ά­σει σὲ ἔ­κτα­κτο Συ­νέ­δρι­ο ἤ Συνδιάσκεψη τὸν Ὀ­κτώ­βρι­ο τοῦ 2017.

Σὲ αὐ­τὸν τὸν δι­ά­λο­γο ἔ­χω συγ­κε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις νὰ κα­τα­θέ­σω γι­ὰ τὴν κοι­νω­νί­α, τὴν πο­λι­τι­κὴ καὶ τὴν οἰ­κο­νο­μί­α.

 

Ἀ­γα­πη­τοὶ ἀ­δελ­φοὶ καὶ φί­λοι καὶ συ­να­γω­νι­στές, ἐ­πι­τρέψ­τε μου τε­λει­ώ­νον­τας νὰ προ­σθέ­σω δυ­ὸ λό­γι­α ἀ­κό­μα, ὡς δη­μό­σι­α ἐ­κμυ­στή­ρευ­ση.

Κα­τὰ τὴν παι­δεί­α καὶ τὴν συ­νεί­δη­ση καὶ τὸ φρό­νη­μα καὶ τὴν Πί­στη κι ἐν μέ­ρει κα­τὰ τὴν κα­τα­γω­γὴ εἶ­μαι Ἕλ­λην Ὀρ­θό­δο­ξος Χρι­στι­α­νός.

Ὅ­μως εἶ­μαι καὶ ὑ­περ­πόν­τι­ος πο­λί­της τοῦ Ἡ­νω­μέ­νου Βα­σι­λεί­ου. Σὲ ὅ­λη μου τὴ ζω­ὴ ντρε­πό­μουν γι­ὰ τὴν βρε­τα­νι­κὴ ὑ­πη­κοό­τη­τά μου, ὡς γό­νος βρε­τα­νοῦ μὲν πα­τέ­ρα ἀλ­λὰ Ε­ΛΑ­Σί­τη καὶ μά­λι­στα ἀναπήρου τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως ἀπὸ βρετανικὰ πυρά!…

Ὡ­στό­σο, με­τὰ τὸ ἀ­πο­τέ­λε­σμα τοῦ Δη­μο­ψη­φί­σμα­τος στὸ Ἡ­νω­μέ­νο Βα­σί­λει­ο καὶ τὴν ἡ­ρω­ϊ­κὴ ἀ­πό­φα­ση τοῦ βρε­τα­νι­κοῦ λα­οῦ γι­ὰ ἔ­ξο­δο ἀ­πὸ τὴν νε­ο­να­ζι­στι­κὴ Εὐ­ρω­πα­ϊ­κὴ Ἕ­νω­ση τοῦ ἀ­κό­ρε­στου γερ­μα­νι­κοῦ ἰμ­πε­ρι­α­λι­σμοῦ —ποὺ τε­λεῖ στὴν ὑ­πη­ρε­σί­α τῆς σι­ω­νι­στι­κῆς Παγ­κο­σμι­ο­κρα­τί­ας— δὲν νοι­ώ­θω πλέ­ον ντρο­πή, ἀλ­λὰ εἶ­μαι ὑ­πε­ρἠ­φα­νος καὶ γι­ὰ τὴν βρε­τα­νι­κὴ ὑ­πη­κο­ό­τη­τά μου.

Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ἀνοχή σας καὶ τὴν ὑπομονή σας.

Λαυρεντιος Ντετζιορτζιο

ἑορτὴ Συνάξεως τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων

Δροσερὸ Τρικάλων,
30 Ἰουν. 2016

 

[1] Ἡ ἐκφώνηση τῆς ὁμιλίας διεκόπη στὴν σελίδα 8, λόγῳ ὑπερβάσεως χρόνου. Ἔτσι δὲν κατετέθη ἡ πρόταση γιὰ τὴν διοργάνωση στοχευμένου διαλόγου σχετικὰ μὲ τὴν ἰδεολογοπολιτικὴ φυσιογνωμία τοῦ ΕΠΑΜ μὲ ἐπίκεντρο καὶ ἄξονα τὸν ἐθνικοαπελευθερωτικὸ ἀγῶνα. Ἡ καταφανὴς ἀπροθυμία τοῦ ΕΠΑΜ νὰ προσανατολιστεῖ στὴν ἱστορία, τὸν πολιτισμό, τὶς παραδόσεις καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ Πίστη τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, ὥστε νὰ ὑποστασιοποιηθεῖ ἡ ἔκκλησή του γιὰ «ἐθνικοαπελευθερωτικὸ ἀγῶνα», ὁδήγησε τὸν ὁμιλητὴ στὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ ἐκ τοῦ ΕΠΑΜ διακηρυσσόμενος «ἐθνικοαπελευθερωτικὸς ἀγῶνας» εἶναι προσχηματικὸς καὶ γι’ αὐτὸ ἀποχώρησε ἀπὸ τὸ ΕΠΑΜ, μὴ ἀναγνωρίζοντας εἰς αὐτὸ ἐθνικοαπελευθερωτικὸ χαρακτήρα. Διότι ἡ Ἑλληνίδα Πατρίδα μας καὶ τὸ Ἔθνος μας εἶναι ἐν ἐλευθερίᾳ στὸν βαθμὸ ποὺ ἀναγνωρίζει τὴν ἰδιοπροσωπία τῆς Ρωμῃοσύνης μας. Πατρίδα καὶ Ὀρθοδοξία ἀποτελοῦν ἀδιαίρετη ἑνότητα καὶ ποτὲ δὲν θὰ εἶναι ἐλεύθερη ἡ Πατρίδα μας ἐὰν δὲν εἶναι Ὀρθόδοξη!… Εἶναι ντροπὴ καὶ καταισχύνη γιὰ τοὺς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, συνετὰ καὶ συνεπῆ μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ —καὶ ὄχι τῆς «ἐκκλησίας» τῆς Δεσποτοκρατίας καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ— ποὺ δὲν παίρνουν στὰ χέρια τους τὴν Πατρίδα τους, νὰ τὴν διαφεντεύσουν καὶ νὰ τὴν μεγαλύνουν, ἀφήνοντας τὶς τύχες της νὰ διευθύνουν ἄθεοι καὶ ἀλλότριοι, ἀλλόδοξοι καὶ ἀλλόπιστοι, ἔστω καὶ ἂν ἔνιοι ἐξ αὐτῶν μπορεῖ νὰ εἶναι καλοπροαίρετοι, ἀλλὰ οὔτως ἢ ἄλλως πεπλανημένοι!…

Σ.γ.: Ευχόμαστε να αποδείξουμε στην πράξη στον αδελφό Ντετζιόρτζιο ότι το ΕΠΑΜ μάχεται εν τω βάθει και όχι προσχηματικά, για την πατρίδα, την Ορθόδοξη Πίστη και την πραγματική ελευθερία του προσώπου. Αγαπητέ αδελφέ σε χρειαζόμαστε και ζητούμε να επιστρέψεις στο ΕΠΑΜ και πάλι. Δεν είναι ώρα λόγων αλλά έργων. Ευαγγελάτος Γεώργιος.

Ειδικά αφιερωμένο σε όσους εξακολουθούν να θεωρούν τον εαυτό τους συνειδητά Έλληνα και Ελληνίδα

Το πιο κάτω κείμενο του “Πιτσιρίκου” θα έπρεπε να διδάσκεται και να αναλύεται στην Τετάρτη έως την Έκτη Δημοτικού. Είναι κείμενο διθυραμβικό και ηρωϊκό, βαθιά σοφό και συμβολικό, μας θυμίζει το βιβλίο ΑΠΟΛΩΛΥΙΑ ή Το Παραμύθι Χωρίς Όνομα Νο2 του Γιώργου Ευαγγελάτου.

ΑΠΟΛΩΛΥΙΑ ή αλλιώς ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ Νο2

ΑΠΟΛΩΛΥΙΑ ή αλλιώς ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ Νο2

Ο νοών νοείτω! Απολαύστε το…

Ο τελευταίος Έλληνας

1 Φεβ, ’16, 11:56 ΠΜ

Η ανακοίνωση ήταν ξαφνική αλλά κανείς δεν είχε πια το κουράγιο να αντιδράσει:
«Αφαιρείται η ιθαγένεια από όλους τους Έλληνες, εκτός ενός. Στο εξής, οι κάτοικοι της χώρας που ονομάζεται ακόμα Ελλάδα δεν θα έχουν το δικαίωμα να αποκαλούνται Έλληνες. Το όνομα του προσώπου που θα συνεχίσει να είναι Έλληνας δεν θα ανακοινωθεί.».

Βέβαια, κάποιες συζητήσεις έγιναν. Κρυφά, γιατί οι ποινές ήταν εξοντωτικές.

Κάποιοι πρότειναν να υπάρξει αντίδραση όλου του πληθυσμού της χώρας αλλά ήξεραν πως αυτό ήταν αδύνατο. Οι ρουφιάνοι ήταν πάντα πολλοί.

Κάποιοι άλλοι ένιωσαν ένα βάρος να φεύγει από πάνω τους. Δεν μπορούσαν πια να αυτοπροσδιορίζονται ως Έλληνες, οπότε η ζωή τους θα ήταν πιο απλή. Χωρίς τις διαρκείς συγκρίσεις με τους ένδοξους προγόνους, χωρίς τους ατελείωτους εθνικούς μύθους.

Γρήγορα, οι συζητήσεις μετατοπίστηκαν στο ποιος είναι ο ένας Έλληνας που απέμεινε.

Τα ερωτήματα πολλά:

Ήταν άνδρας ή γυναίκα;

Ήταν νέος ή γέρος;

Ήταν γεννημένος στην Ελλάδα, ήταν ξένος, ή πρόσφυγας;

Γιατί επελέγη αυτός και όχι κάποιος άλλος; Αυτό το ερώτημα βασάνισε πολύ τους πρώην Έλληνες.

Ποιος τον επέλεξε;

Τι μέσο είχε για να τον επιλέξουν; Κι αυτό το ερώτημα τους βασάνισε πολύ.

Το πρόσωπο που επελέγη ως ο τελευταίος Έλληνας γνώριζε πως είχε αυτό το προνόμιο;

Καθώς δεν υπήρχε κάποια απάντηση στα ερωτήματά τους -και οι θεωρίες συνωμοσίας τους είχαν πια κουράσει-, σταμάτησαν να ασχολούνται και με αυτά τα ερωτήματα.

Το πήραν απόφαση πως έχει μείνει ένας τελευταίος Έλληνας, ο οποίος ζει ανάμεσά τους.

Και συνέχισαν τη ζωή τους.

Αλλά κάτι είχε αλλάξει.

Μη γνωρίζοντας ποιος είναι ο τελευταίος Έλληνας, άρχισαν να αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον με σεβασμό, σαν να είναι ο καθένας από αυτούς ο τελευταίος Έλληνας.

Κανείς δεν ήθελε να κάνει κακό στον τελευταίο Έλληνα.

Κανείς δεν ήθελε να μιλήσει άσχημα στον τελευταίο Έλληνα.

Κανείς δεν ήθελε να εκμεταλλευτεί τον τελευταίο Έλληνα.

Κανείς δεν ήθελε να εξαπατήσει τον τελευταίο Έλληνα.

Οι δάσκαλοι αντιμετώπιζαν τον κάθε μαθητή σαν να ήταν ο τελευταίος Έλληνας.

Οι μαθητές αντιμετώπιζαν τον κάθε δάσκαλο σαν να ήταν ο τελευταίος Έλληνας.

Οι γονείς τα παιδιά, οι άνδρες τις γυναίκες, οι ντόπιοι τους αλλοδαπούς, όλοι όλους.

Το ίδιο συνέβαινε με τους γιατρούς και τους ασθενείς. Κανένας γιατρός δεν ήθελε να είναι αυτός που θα «έχανε» μέσα από τα χέρια του τον τελευταίο Έλληνα.

Κανένας δικαστής δεν ήθελε να αδικήσει τον τελευταίο Έλληνα.

Η αλληλεγγύη, η ευγένεια, η ευθύνη και η εντιμότητα απλώθηκαν σε όλη τη χώρα.

Η αξιοπρέπεια, η ισότητα και η δικαιοσύνη κυριάρχησαν παντού, χωρίς να ακουστεί ούτε ένα σύνθημα, χωρίς να υπάρξει ούτε μια βίαιη σύγκρουση.

Δεν υπήρχε ούτε μια λακκούβα στους δρόμους, ούτε ένα σπασμένο πεζοδρόμιο, από φόβο μήπως πάθει ατύχημα ο τελευταίος Έλληνας.

Στη προσπάθειά τους να σώσουν τον τελευταίο Έλληνα, ο ένας βοηθούσε τον άλλο και η χώρα έγινε υπόδειγμα σε όλο τον πλανήτη.

Η ζωή κυλούσε ήρεμα, μέχρι που ένα πρωινό ανακοινώθηκε πως ο τελευταίος Έλληνας δεν ζει πια.

Την αρχική σιωπή διαδέχτηκε ο θρήνος.

Όλοι έκλαιγαν απαρηγόρητοι.

Είχαν κάνει ό,τι μπορούσαν για να διασώσουν τον τελευταίο Έλληνα αλλά δεν τα κατάφεραν.

Όταν ανακοινώθηκε πως υπάρχει ένα σημείωμα του τελευταίου Έλληνα για αυτούς, όλοι ήταν περίεργοι να μάθουν τα λόγια του.

Το πλήθος συγκεντρώθηκε, οι κάμερες στήθηκαν για να μεταφέρουν το μήνυμα σε όλη την χώρα.

Ένα παιδί άνοιξε ένα λευκό φάκελο, έβγαλε ένα χαρτί, το κοίταξε, και μετά το γύρισε προς το μέρος τους:

Μόνο με την πίστη στην Ανάσταση των Ψυχών και του Γένους των Ελλήνων θα έρθει η αλλαγή, ειδάλλως ματαιοπονούμε

Μόνο με την πίστη στην Ανάσταση των Ψυχών και του Γένους των Ελλήνων θα έρθει η αλλαγή, ειδάλλως ματαιοπονούμε

«Τώρα είστε όλοι Έλληνες»

(Στον θείο Βαγγέλη που ήταν για μένα ο πιο αγνός, ο πιο ευγενικός και ο πιο δυνατός άνθρωπος στον κόσμο, και με άφησε στα εφτά μου χρόνια να πουλήσω στο γήπεδο τις πορτοκαλάδες που ήταν στο ξύλινο καφάσι, χαρίζοντάς μου μια από τις πιο όμορφες μέρες στη ζωή μου.)
Read more: http://pitsirikos.net/2016/02/%ce%bf-%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b1%ce%af%ce%bf%cf%82-%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b1%cf%82/#ixzz46tC6JugL

Ο κανόνας πάντα ο ίδιος: Τα πρόβατα υποτάσσονται και υπακούουν στις άγριες κι επιθετικές διαθέσεις (του τσοπάνη) της αστυνομίας και του στρατού.

Ο φιλόσοφος Αλεξάντερ Πόουπ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μόνον ένας μωρός συζητεί περί μορφών διακυβέρνησης.

ΚΑΜΥ και πολιτική

Χαμένος ο κόπος, είτε για μοναρχία πρόκειται, είτε για κληρονομική βασιλεία, είτε για ολιγαρχία και αριστοκρατία και τέλος δημοκρατία, δεν είναι το πολίτευμα που κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους αλλά ο/οι ηγέτης/ες πόσο ενάρετος/οι ή διεφθαρμένος/οι είναι.[1]

Αν είναι διεφθαρμένοι θα επιβάλλουν με τα όπλα και τη βία έτσι κι αλλιώς, την διαφθορά τους και το θέλω τους. Αν δημιουργούν εχθρούς τους συντρίβουν, αν δημιουργήσουν τεράστιο και υπερβολικό μίσος στους πολλούς (πράγμα μάλλον σπάνιο διότι έχουν τους δικούς τους που αμείβονται αδρά για να επιβάλλουν το συμφέρον του άρχοντα ή της ηγέτιδας τάξης, στους πολλούς) συντρίβονται.

Μόνο στους αστυνομικούς

Πάντα εξέχων ο ρόλος των μπράβων, της αστυνομίας και τέλος του στρατού, αλλά και η οικειοποίηση του Συντάγματος κατά το δοκούν. Αν μας συμφέρει το χρησιμοποιούμε για να τσακίσουμε τους αντιπάλους μας οδηγώντας τους στη δικαιοσύνη, αν όχι το αναθεωρούμε, το καταργούμε ή το παραβιάζουμε με τη δικαιολογία της έκτακτης ανάγκης.

Όλα αυτά φυσικά πόρρω απέχουν από το παύλειο “οι γαρ άρχοντες ουκ εισί φόβος των αγαθών έργων, αλλά των κακών… Θεού γαρ διάκονος εστί σοι εις το αγαθόν. Εάν δε το κακόν ποιής, φοβού. Ου γαρ εική  (δεν φοράει ο άρχοντας ή οι άρχοντες μάταια το μαχαίρι της εξουσίας) την μάχαιραν φορεί” (Προς Ρωμαίους κεφ.13, στ. 1-7).

Αν δηλαδή οι άρχοντες εξουσίαζαν για το καλό και για το αγαθό τους ηγουμένους, τον λαό, όλα θα πήγαιναν καλά, αλλά συνήθως γίνεται τοι αντίθετο. Εξουσιάζουν για την πάρτη τους και για την ανικανοποίητη υπερφιλοδοξία τους έτοιμοι να τα δώσουν όλα για το τομάρι τους.

Γενικό συμπέρασμα: Δεν είναι το πολίτευμα που πάσχει για την κακοδαιμονία της διοίκησης, για τους πολέμους και τις συλλογικές καταστροφές και καταχρήσεις στις οποίες προβαίνει η εξουσία, αλλά ο ηγέτης, η συναισθηματική ωριμότητά του, πόσο αυξημένο ή χαμηλό είναι το επίπεδο της συναισθηματικής νοημοσύνης του.

[1]Will and Ariel Durant: ‘Συμπεράσματα της Ιστορίας”, Εκδόσεις Αφοι Συρόπουλοι, Αθήνα 1982, σελ.84-100.

Περασμένα ξεχασμένα (τα ατοπήματα του Βαρθολομαίου) και διηγώντας τα να γελάς!

Τα παρακάτω καλά θα κάνει κάθε χριστιανός να τα παίζει στα δάκτυλα ει δυνατόν να τα μάθει απέξω:

Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΕΛΗΞΕ, ΠΡΙΝ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙ. Νίκη τῶν Ὀρθοδόξων

Νίκη τῶν Ὀρθοδόξων. Κανείς δεν θα θυμάται σε λίγο χρόνο την ψευτοσύνοδο του τουρκόσπορου Πατριάρχη.
Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Α.Π.Θ.

Δόξα τῷ Θεῷ. Ζῇ Κύριος ὁ Θεός. Μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός, γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε. Οὐκ ἀρνησόμεθά σε φίλη Ὀρθοδοξία. Τῶν Ἀποστόλων τὸ κήρυγμα καὶ τῶν Πατέρων τὰ δόγματα τῇ Ἐκκλησίᾳ μίαν τὴν πίστιν ἐκράτυνεν.

Αὐθόρμητα ἀναβλύζουν μέσα ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων οἱ βιβλικὲς αὐτές, πατερικὲς καὶ λειτουργικὲς δοξολογικὲς ἐκφράσεις, γιατὶ οἱ ἐπὶ ἕνα αἰώνα τώρα προσπάθειες νὰ ἁλωθεῖ ἐκ τῶν ἔσω ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ παλαιὲς καὶ νέες αἱρέσεις, ἰδιαίτερα ἀπὸ τὸν νέο Γνωστικισμὸ καὶ Συγκρητισμὸ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀπέτυχαν.

Ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης, ποὺ ἐπρόκειτο ἐντὸς τῶν προσεχῶν ἡμερῶν νὰ νομιμοποιήσει τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ νὰ ἀναγνωρίσει ὡς ἐκκλησίες τὶς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ, διελύθη εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη. Ἡ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ συνετελεῖτο μὲ τὴν σύγκληση τῆς κακῆς αὐτῆς συναγωγῆς τὴν ἡμέρα τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς, ἐστράφη ἐναντίον τῶν ὀργανωτῶν της. Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐνήργησε καὶ ἔπνευσε ἐνωρίτερα. Ἐφώτισε τοὺς ἱεράρχες τῶν Ἐκκλησιῶν Βουλγαρίας, Γεωργίας, Σερβίας, Ἀντιοχείας καί, τελευταῖα καὶ ἀποφασιστικά, τῆς Μεγάλης Ρωσίας, ὥστε νὰ μὴ συμμετάσχουν στὴν περίεργη αὐτὴ καὶ ἄγνωστη στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία σύναξη ἐπιλεγμένων οἰκουμενιστῶν ἀντιπροσώπων μὲ προειλημμένες ἀποφάσεις καὶ προκατασκευασμένα σὲ ἐπιτροπὲς «ἡμετέρων» ἀντορθόδοξα κείμενα. Ἐφώτισε πολλοὺς ἀρχιερεῖς τῶν ἄλλων τοπικῶν ἐκκλησιῶν νὰ πράξουν ἐξ ἀρχῆς ὅ,τι ἔπραξε στὸ τέλος ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός, νὰ ἀρνηθοῦν νὰ μετάσχουν καὶ νὰ ὑπογράψουν κείμενα, χωρὶς νὰ ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ ὁμιλήσουν καὶ νὰ ψηφίσουν, ἀναγκασμένοι νὰ νομιμοποιήσουν μία συνοδικὴ διαδικασία πολὺ χειρότερη καὶ τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας, νὰ δεχθοῦν τὴν πρωτάκουστη προσβολὴ τῆς ἰσότητος τῶν ἐπισκόπων, μὲ τὸ νὰ μὴ συγκαλοῦνται ὅλοι οἱ συνεπίσκοποί τους νὰ συζητήσουν, νὰ συναποφασίσουν, νὰ συμψηφίσουν.

Ἐφώτισε καὶ τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν τελευταία της συνέλευση νὰ προτείνει, σχεδὸν ὁμόφωνα, διορθώσεις καὶ βελτιώσεις ποὺ συμφωνοῦν μὲ ὅσα οἱ ἀναφερθεῖσες τοπικὲς ἐκκλησίες προβάλλουν ὡς λόγους τῆς μὴ συμμετοχῆς τους σὲ ὀργανωτικὰ καὶ θεολογικὰ ζητήματα. Θὰ ἦταν καλύτερο βέβαια νὰ μὴ μετάσχει καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἐξ ἀρχῆς, ὥστε νὰ ἀποδυναμώσει καὶ τὸ προβαλλόμενο ἀνόητο ἐπιχείρημα περὶ δῆθεν ἐθνοφυλετικῶν κινήτρων, ποὺ ἐνεργοῦν στὶς ἐκκλησίες ποὺ δὲν συμμετέχουν. Οἱ οὐσιαστικὲς ἀλλαγὲς ποὺ προτείνει ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ οἱ δικαιοδοσιακὲς εἰσπηδήσεις ποὺ ἐπιδιώκει νὰ ἀποτρέψει μὲ τὶς προτάσεις της ὀφείλονται σὲ ἐθνοφυλετικὰ κριτήρια; Ὑπάρχει κίνδυνος ὁρατὸς καὶ δικαιολογημένος τὰ ἐθνοφυλετικὰ κριτήρια νὰ ἀποδοθοῦν σὲ ὅσους ἐπιμένουν νὰ στηρίζουν τὸν ὁμόφυλο, ὁμαίμονα καὶ ὁμόγλωσσο πατριάρχη, στὴν ἀποδεδειγμένα οἰκουμενιστική, ἀντορθόδοξη καὶ ἀντιπατερικὴ πορεία τῆς Συνόδου. Θὰ βρεθεῖ σὲ πολὺ δύσκολη θέση ὁ ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος, ὅταν θὰ διαπιστώσει ὅτι οἱ ἀνατρεπτικὲς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ προτάσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος θὰ ἀπορριφθοῦν, διότι ἡ ὑποστήριξη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ὁ λόγος ποὺ ἐπιβάλλει στοὺς οἰκουμενιστὰς νὰ συγκαλέσουν ὁπωσδήποτε, ἔστω καὶ κολοβή καὶ κουτσουρεμένη, τὴν Σύνοδο. Ἂν ἡ ἀπουσία τόσων ἐκκλησιῶν δὲν πείθει τοὺς ὀργανωτὰς νὰ ἀναβάλουν τὴν σύνοδο καὶ νὰ συζητήσουν γιὰ τὴν ἐπίτευξη ὁμοφωνίας, θὰ δεχθοῦν τὶς προτάσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ μάλιστα στὸ θέμα τῆς αὐτονόμησης τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν», ποὺ ἔχει καταντήσει αἰτία πολέμου μεταξὺ Φαναρίου καὶ Ἀθήνας; Φοβούμαστε καὶ ἀνησυχοῦμε ὅτι, ἐπειδὴ πολλοὶ προκαθήμενοι ἔχουν καταντήσει πάπες, ὅπως εὔστοχα ἐγράφη ἀπὸ λογιώτατο καὶ εὐσεβέστατο συμπρεσβύτερο, καὶ συχνά δὲν λειτουργοῦν συνοδικά, θὰ ἀγνοηθοῦν οἱ δεσμευτικὲς ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας, καὶ ἡ μία καὶ μοναδικὴ ψῆφος τοῦ ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου θὰ ἐνισχύσει τὸν Οἰκουμενισμὸ τῶν συνοδικῶν κειμένων καὶ τὸν ἐθνοφυλετισμὸ τῶν ἑλληνοφώνων ἐκκλησιῶν. Ἀνησυχοῦμε καὶ προσευχόμαστε νὰ ἀποτραπεῖ αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη.

Ἐφώτισε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ τοὺς Ἁγιορεῖτες, πρῶτα τοὺς κελλιῶτες καὶ λίγο καθυστερημένα τὴν Ἱερὰ Κοινότητα, νὰ ἐκφράσουν τὴν ἀντίθεσή τους, ὄχι ἐθνοφυλετικά, ἀλλὰ θεολογικὰ γιὰ τὸ περιεχόμενο τῶν συνοδικῶν κειμένων. Ἐφώτισε, τέλος, πολλοὺς ἀπὸ τὰ λοιπὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀποτελοῦν ἕνα εὐρύτερο, συνοδικὸ σῶμα, συγκροτοῦν καὶ ἐκφράζουν τὴν συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἐπισκόπους, πρεσβυτέρους, διακόνους, μοναχούς, λαϊκούς, σὲ ἡμερίδες, στὸ διαδίκτυο, στὸν ἔντυπο τύπο, μὲ συγκέντρωση χιλιάδων ὑπογραφῶν καὶ σύνταξη πλήθους κειμένων νὰ ἐκφράσουν τὴν ἀνησυχία τους γιὰ τὶς θεολογικὲς ἐκτροπὲς καὶ καινοτομίες τῶν συνοδικῶν κειμένων.

Παράλληλα καὶ ὑπεράνω τῆς προετοιμασίας τῆς συνόδου τῆς Κρήτης λειτουργοῦσε καὶ λειτουργεῖ μία ὄντως εὐρεῖα Μεγάλη καὶ Ἁγία Σύνοδος τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, τῇ ἐπιστασίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ Ὁποῖον «ὅλον συγκροτεῖ τὸν θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας» καὶ ὄχι κολοβὲς καὶ ἐλλιπεῖς συνόδους. Εἶναι βέβαιο, ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἀπουσιάζει ἐκεῖ ὅπου ὑποστηρίζονται οἱ αἱρέσεις καὶ οἱ πλάνες· οἱ Μονοφυσίτες Ἀντιχαλκηδόνιοι, οἱ Παπικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες, κατὰ σταθερὴ καὶ ὁμόφωνη γνώμη τῶν Ἁγίων Πατέρων, εἶναι αἱρετικοί, δὲν εἶναι ἐκκλησίες, καὶ ἂς προσπαθοῦν μὲ σοφιστεῖες καὶ παρερμηνεῖες νεωτερίζοντες καὶ «Καιρο»σκοποῦντες «ἐπίσκοποι» καὶ «καθηγηταί», ἔχοντες πολλοὶ ἐξ αὐτῶν πορισμὸν τὴν δυσσέβειαν, νὰ διαστρέψουν τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ παρασύρουν τοὺς ἀσταθεῖς καὶ ἀμφιβάλλοντες.

Τολμοῦν οἱ δυστυχεῖς καὶ ἀξιολύπητοι, νὰ ἐπικαλοῦνται ἀκόμη καὶ τὸν Ἅγιο Μᾶρκο τὸν Εὐγενικό, ὡς φιλοπαπικό, αὐτὸν ποὺ ἀπεκλήθη «ἀντίπαπας» καὶ «παπομάστιξ». Θὰ τρέχουν νὰ κρυφθοῦν γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὰ τραύματα, ἂν παρουσιάσουμε ἐδῶ ὅσα λέγει ὁ ῞Αγιος Μᾶρκος γιὰ τοὺς Λατίνους, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς λατινόφρονες. Κουρασθήκαμε ἐπὶ δύο δεκαετίες σχεδὸν τώρα νὰ παρουσιάζουμε ὅσα Πατέρες, Σύνοδοι καὶ Ἅγιοι λέγουν γιὰ τοὺς Παπικοὺς καὶ τοὺς Προτεστάντες ὡς αἱρετικούς. Γιὰ νὰ μὴ μακρύνουμε τὸ κείμενο μὲ πάμπολλες μαρτυρίες παραθέτουμε ἐλάχιστες μόνον, γιὰ νὰ αἰσχυνθοῦν καὶ ἐντραποῦν οἱ ἀντιπατερικοὶ συνοδικοὶ καὶ οἱ συνοδοιποροῦντες λαϊκοὶ σύμβουλοι, ἰδιαίτερα ὅσοι ἐτόλμησαν αὐτὲς τὶς ἡμέρες, ἀποκαλύπτοντας τὶς προθέσεις καὶ τὴν πίστη τῶν «συνοδικῶν» τῆς Κρήτης, νὰ ἰσχυρισθοῦν ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι ἐκκλησία, ὅπως ἔπραξαν οἱ τὰ πρῶτα φέροντες καὶ ἄγοντες τὰ τῆς συνόδου μητροπολίτες Γαλλίας Ἐμμανουὴλ καὶ Μεσσηνίας Χρυσόστομος. Ὁ Μ. Φώτιος ἀναφερόμενος μόνον στὴν παπικὴ αἵρεση τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ» (Filioque) γράφει: «Τὶς οὐ κλείσει τὰ ὦτα πρὸς τὴν ὑπερβολὴν τῆς βλασφημίας ταύτης; Αὕτη κατὰ τῶν Εὐαγγελίων ἵσταται, πρὸς τὰς ἁγίας παρατάσσεται Συνόδους· τοὺς μακαρίους καὶ ἁγίους παραγράφεται Πατέρας, τὸν Μέγαν Ἀθανάσιον, τὸν ἐν θεολογίᾳ περιβόητον Γρηγόριον, τὴν βασίλειον τῆς Ἐκκλησίας στολήν, τὸν Μέγαν Βασίλειον, τὸ χρυσοῦν τῆς οἰκουμένης στόμα, τὸ τῆς σοφίας πέλαγος, τὸν ὡς ἀληθῶς Χρυσόστομον. Καὶ τὶ λέγω τὸν δεῖνα ἢ τὸν δεῖνα; Κατὰ πάντων ὁμοῦ τῶν ἁγίων προφητῶν, ἀποστόλων, ἱεραρχῶν, μαρτύρων, καὶ αὐτῶν τῶν δεσποτικῶν φωνῶν ἡ βλάσφημος αὕτη καὶ θεομάχος φωνὴ ἐξοπλίζεται»1. Ὁ ὅσιος Μελέτιος Γαλησιώτης ὁ Ὁμολογητής (13ος αἰώνας) σὲ ποίημά του μὲ τίτλο «Ὅτι αἱρετικοὶ εἰσιν οἱ Ἰταλοὶ καὶ οἱ συγκοινωνοῦντες αὐτοῖς ἀπόλλυνται» γράφει:

Μέγιστα γὰρ ἐσφάλησαν καὶ πάμπολλα Λατῖνοι
πᾶς τῶν Πατέρων ὁ χορὸς αὐτοὺς καταδικάζει,
αἱρετικοῖς συντάττεται καὶ σύμπας ὁ Λατίνοις
συγκοινωνῶν μεμέρισται Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων2.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στὴν ἀρχὴ τοῦ «Πρώτου Ἀποδεικτικοῦ Λόγου περὶ τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» γράφει ὅτι «ὁ δεινὸς καὶ ἀρχέκακος ὄφις», δηλαδὴ ὁ Διάβολος, ποὺ ἐγέννησε τοὺς Ἀρείους, Ἀπολιναρίους, Εὐνομίους καὶ Μακεδονίους, αὐτὸς παρέσυρε καὶ τοὺς «αὐτῷ πειθηνίους Λατίνους» στὴν αἵρεση τοῦ Filioque, τὴν ὁποία ἂν δὲν ἀποκηρύξουν δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ τοὺς δεχθοῦμε σὲ κοινωνία· «οὐδέποτ᾽ ἂν ὑμᾶς, κοινωνοὺς δεξαίμεθα, μέχρις ἂν καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ τὸ Πνεῦμα λέγητε»3. Ὁ Ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης ὁ Μυσταγωγός (1416/17-1429), λέγει ὅτι τὸν ἑκάστοτε πάπα «οὐ μόνον οὐ κοινωνικὸν ἔχομεν, ἀλλὰ καὶ αἱρετικὸν ἀποκαλοῦμεν»4 καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχει στὸν Παπισμὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ὅλα ἐκεῖ εἶναι ἀχαρίτωτα: «Βλασφημοῦσιν ἄρα οἱ καινοτόμοι καὶ πόρρω τοῦ Πνεύματός εἰσι, βλασφημοῦντες κατὰ τοῦ Πνεύματος, καὶ οὐκ ἐν αὐτοῖς ὅλως τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον· διὸ καὶ τὰ αὐτῶν ἀχαρίτωτα, ὡς τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος ἀθετούντων καὶ ὑποβιβαζόντων αὐτό…διὸ καὶ τὸ Πνεῦμα οὐκ ἐν αὐτοῖς τὸ Ἅγιον, καὶ οὐδὲν πνευματικὸν ἐν αὐτοῖς καὶ καινὰ πάντα καὶ ἐξηλλαγμένα τὰ ἐν αὐτοῖς καὶ παρὰ τὴν θείαν παράδοσιν»5.

Ἂς προσθέσουμε τέλος καὶ μία ἀληθινὴ πανορθόδοξη συνοδικὴ ἀπόφαση, τῶν μέσων τοῦ 19ου αἰῶνος, πρὶν νὰ κυριαρχήσει ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ καταλάβει τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ δι᾽ αὐτῆς πολλὲς ἄλλες τοπικὲς ἐκκλησίες. Σὲ ἀπάντησή τους οἱ πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς πρὸς τὸν πάπα Πῖον Θ´ (1848) ὁ ὁποῖος τοὺς καλοῦσε νὰ ἑνωθοῦν ἀναγνωρίζοντας τὸ πρωτεῖο του, τοῦ γράφουν ὅτι ἀνάμεσα στὶς αἱρέσεις τὶς παλαιὲς κυριαρχοῦσε ὁ Ἀρειανισμός, τώρα κυριαρχεῖ ὁ Παπισμός, ὁ ὁποῖος, μολονότι φαίνεται ἀκμαῖος καὶ ἰσχυρός, ὅπως ἦταν καὶ ἐκεῖνος, θὰ καταβληθεῖ καὶ αὐτὸς καὶ θὰ ἀποδυναμωθεῖ: «Τούτων τῶν πλατυνθεισῶν, κρίμασιν οἷς οἶδεν Κύριος, ἐπὶ μέγα μέρος τῆς οἰκουμένης αἱρέσεων, ἦν ποτὲ ὁ Ἀρειανισμός, ἔστι δὲ τὴν σήμερον καὶ ὁ Παπισμός· ἀλλὰ καὶ οὗτος (ὥσπερ κακεῖνος ὁ ἤδη παντάπασιν ἐκλελοιπώς), καίτοι ἀκμαῖος τὸ γε νῦν, οὐκ ἰσχύσει εἰς τέλος, ἀλλὰ διελεύσεται καὶ καταβληθήσεται, καὶ ἡ οὐράνιος μεγάλη φωνὴ ἠχήσει “ΚΑΤΕΒΛΗΘΗ”»6.

Πρέπει νὰ ἐξαφανισθοῦν καὶ νὰ κρυφθοῦν, ἂν τοὺς ἀπέμεινε λίγη ἐντροπή, ὅσοι τὶς πατερικὲς αὐτὲς θέσεις ὀνομάζουν «συντηρητισμό» καί «ζηλωτισμό». Βλασφημοῦν καὶ ὑβρίζουν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, γίνονται δεκανίκια τοῦ καταρρέοντος Παπισμοῦ καὶ τοῦ ἐξ αὐτοῦ προελθόντος Προτεσταντισμοῦ μὲ τὸ νὰ τοὺς θεωροῦν ὡς «ἐκκλησίες» καὶ νὰ ὑποστηρίζουν μέσα στὰ συνοδικὰ κείμενα τοὺς ἀποτυχημένους θεολογικοὺς διαλόγους, τὰ ἐπαίσχυντα κείμενα τοῦ Balamand, τοῦ Porto Alegre, τοῦ Pusan, καὶ νὰ ἐπιμένουν στὴν συμμετοχή μας στὸ λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», ὅπου υἱοθετήθηκαν φοβερὲς δογματικὲς καὶ ἠθικὲς ἐκτροπὲς καὶ παρεκκλίσεις, μέχρι τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων καὶ τῆς ἀποδοχῆς ὡμολογημένων Σοδομιτῶν στὶς τάξεις τῶν κληρικῶν. Αὐτὰ εἶναι ὄντως «πρόοδος», ἀλλὰ πρὸς τὸ κακὸ καὶ πρὸς τὴν κόλαση.

Ἐμεῖς ἐκφράζουμε τὴν χαρὰ καὶ τὴν ἀγαλλίασή μας, διότι μᾶς ἀξιώνει ὁ Θεὸς νὰ ἀκολουθοῦμε τοὺς θεοφώτιστους καὶ πνευματοφόρους Ἁγίους Πατέρες, οἱ ὁποῖοι καθοδήγησαν πολλὲς τοπικὲς ἐκκλησίες καὶ πολλοὺς ἐπισκόπους νὰ μὴ συμμετάσχουν στὴν ἀχαρίτωτη σύνοδο τῆς Κρήτης, ποὺ ἔχασε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, γιατὶ κοινωνεῖ μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ἐφέτος γιορτάσαμε ἐνωρίτερα τὴν ἐπιδημία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος• πανηγυρικὰ καὶ ἐπίσημα θὰ τὴν ἑορτάσουμε τὴν ἐρχομένη Κυριακὴ τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς. Μποροῦμε, μεταβάλλοντας καὶ προσαρμόζοντας τὸ δοξαστικὸ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς προηγουμένης Κυριακῆς, νὰ ψάλλουμε: «Τῶν Ἁγίων Πατέρων ὁ χορὸς ἐκ τῶν τῆς οἰκουμένης περάτων μὴ συνδραμών, τῆς αἱρέσεως τῶν Οἰκουμενιστῶν διέλυσε τὴν συμπαιγνίαν».

______________________

1 Μ. ΦΩΤΙΟΥ, Πρὸς τοὺς τῆς Ἀνατολῆς ἀρχιερατικοὺς θρόνους 16, εἰς ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΡΜΙΡΗ, Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμος Α´, σελ. 324._

2 ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ, Λόγος Γ´, Κατ᾽ Ἰταλῶν, εἰς V. LAURENT καὶ L. DARRUZÉS, Dossier Grec de l’ union de Lyon (1273-1277), Paris 1976, σελ. 554 καὶ 558.

3 Ἁγίου ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ, Συγγράμματα, τόμ. Α´, Θεσσαλονίκη 1951, ἐπιμελείᾳ Π. ΧΡΗΣΤΟΥ, σελ. 23-24.

Διάλογος 23, PG 155, 120-122.

5 Ἐπιστολὴ περὶ τῶν Μακαρισμῶν 5, εἰς D. BALFOUR, Συμεὼν ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης (1416/17-1429), Ἔργα Θεολογικά, Ἀνάλεκτα Βλατάδων 34, Θεσσαλονίκη 1982, σελ. 226.

6 ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΡΜΙΡΗ, Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. Β´, Graz-Austria 19682, σελ.986. Τὴν συνοδικὴ ἐπιστολὴ ὑπογράφουν οἱ πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Ἄνθιμος, Ἀλεξανδρείας Ἱερόθεος, Ἀντιοχείας Μεθόδιος, Ἱεροσολύμων Κύριλλος καὶ πολλοὶ συνοδικοὶ ἀρχιερεῖς.

 

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.impantokratoros.gr/57FE623A.el.aspx

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον     www.egolpion.com

21  ΙΟΥΝΙΟΥ   2016

Read more: http://www.egolpion.com/DE9D9234.el.aspx#ixzz4FSDoXZXF

Ποιος τελικά οργάνωσε το πραξικόπημα στην Τουρκία;

Αν παρά τα όσα γράψαμε περί των δημοσιογράφων και τις άλλες αναρτήσεις για το υπάρχει κάποιος να έχει ακόμη δισταγμό να παραδεχθεί πως αυτή η σουπιά ο Ρετζίπ ακολουθεί το παράδειγμα των παλιών σουλτάνων πριν της επικράτησης του Κεμάλ, ας διαβάσει και τούτο το άρθρο γραμμένο από τον Δημήτρη Καζάκη στις 19 Ιούλη:

Ερντογάν ο Δίκαιος τύραννος

Ερντογάν ο Δίκαιος τύραννος

Καθώς περνούν τα εικοσιτετράωρα όλο και περισσότερο ξεκαθαρίζει ότι το αληθινό πραξικόπημα δεν ήταν των ασύντακτων και ασυντόνιστων μονάδων που βγήκαν στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και της Άγκυρας, αλλά του ίδιου του Ερντογκάν και του βαθέως κράτους που ο ίδιος έχει συγκροτήσει τόσα χρόνια. Άλλωστε το βαθύ κράτος στην Τουρκία ζει και βασιλεύει δεκαετίες με τη μορφή των γκρίζων λύκων και ποικίλων παραστρατιωτικών και άλλων οργανώσεων με οργανική διασύνδεση με την ΜΙΤ και γενικά τις μυστικές υπηρεσίες.

Που είναι τα πεδία μάχης νομοταγών και πραξικοπηματιών που στοίχησαν – σύμφωνα με τις επίσημες πληροφορίες – εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες; Ούτε μία φωτογραφία δεν υπάρχει, η οποία να παρουσιάζει έστω τις ζημιές που δείχνουν την σκληρότητα των μαχών. Που είναι τα ελικόπτερα και τα αεροπλάνα που υποτίθεται ότι καταρρίφθηκαν; Πουθενά.

Οι κηδείες των «μαρτύρων» σκηνοθετημένες μέχρις αηδίας. Ειδικά εκείνη όπου παρευρέθη ο ίδιος ο Ερντογκάν με κροκοδείλιο δάκρυ κορόμηλο για τον στενό του κομματικό συνεργάτη, ο οποίος υποτίθεται ότι έπεσε «υπέρ πίστεως και πατρίδος».

Την ίδια ώρα οι συλλήψεις ανέρχονται σε χιλιάδες. Ορισμένες πληροφορίες μιλούν για δεκάδες χιλιάδες που αφορούν όχι μόνο σε στρατιωτικούς και κρατικούς αξιωματούχους, αλλά και σε συνδικαλιστές, μέλη αριστερών οργανώσεων, ακτιβιστές κάθε λογής κοκ. Η έκταση που έχουν πάρει οι συλλήψεις, αλλά και το γεγονός ότι πολλοί από τους συλληφθέντες εξαφανίζονται χωρίς ίχνη, χωρίς να γνωρίζουν οι δικοί τους τι έχουν απογίνει, δείχνει επιχείρηση ευρύτατης εκκαθάρισης στο κράτος, τις ένοπλες δυνάμεις και την κοινωνία. Μια επιχείρηση που θα ήταν φυσιολογικό επακόλουθο ενός αληθινού πραξικοπήματος.

Από τη μεριά του ο Ερντογκάν έχει ξεσαλώσει. Η εξουσία του τείνει να γίνει απόλυτη. Δεν γνωρίζει πλέον κανένα περιορισμό από κοινοβούλιο, συνταγματική, ή έννομη τάξη οποιασδήποτε μορφής. Η Τουρκία βυθίζεται σε καθεστώς επίσημης απολυταρχίας, ή ακόμη και ανοιχτής δικτατορίας.

Από την πρώτη στιγμή είχαμε τονίσει ότι το λεγόμενο πραξικόπημα στην Τουρκία, θυμίζει στον τρόπο εκτέλεσης και εξέλιξης το ανάλογο πραξικόπημα του Αυγούστου 1991 στη Μόσχα, που έδωσε την ευκαιρία στον Γιέλτσιν να πάρει την απόλυτη εξουσία και να διαλύσει την ΕΣΣΔ. Μετά από χρόνια μάθαμε ότι οι αρχηγοί των πραξικοπηματιών ήταν σε συνεννόηση με τον Γιέλτσιν. Γι’ αυτό και κανείς απ’ αυτούς δεν καταδικάστηκε από το καθεστώς του Γιέλτσιν. Ο “λαός” που κινητοποίησε ο Γιέλτσιν ήταν ένας όχλος στρατολογημένος κυρίως από τον υπόκοσμο της Μόσχας. Κάτι ανάλογο με το στρατό περιθωριακών και λούμπεν που είχε οργανώσει ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης και του έδωσαν την αυτοκρατορική εξουσία με εκλογές το 1852.

Ας δούμε τα πράγματα όπως είναι:

  1. Το πραξικόπημα εξαρχής ήταν οπερέτα από άποψη σχεδιασμού και εκτέλεσης. Οι χουντικοί οι δικοί μας θα γελάνε μ’ αυτούς που το σχεδίασαν. Από τις πληροφορίες που μεταδίδει κυρίως ο ξένος τύπος φαίνεται ότι πρόκειται για πραξικόπημα που κινήθηκε από ανώτερους αξιωματικούς κι όχι από ανώτερα επιτελεία. Οι στρατηγοί είτε έπαιξαν εξαρχής σε συνεννόηση με τον Ερντογκάν, είτε έπαιξαν διπλό ρόλο και στην εξέλιξη του πραξικοπήματος άλλαξαν πλευρά. Με ελάχιστες εξαιρέσεις. Οι ΗΠΑ σίγουρα γνώριζαν, αλλά δεν φαίνεται να είχαν ενεργή ανάμιξη, καθώς ήθελαν να δουν που θα «καθίσει η μπίλια».
  2. Ο Ερντογκάν ήταν έτοιμος γι’ αυτό που συνέβη. Νομίζω ότι ετοιμαζόταν εδώ και χρόνια. Ήθελε να γίνει και ίσως – αυτό θα το αποδείξει η ιστορία – να έγινε, ότι έγινε εν γνώσει του. Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά ο βεβιασμένος τρόπος εξέλιξης των επιχειρήσεων από μεριάς των πραξικοπηματιών. Δεν εξηγείται η τρομακτική έλλειψη συντονισμού και αντικειμενικού στόχου. Δεν εξηγείται η ευκολία με την οποία ο Ερντογκάν εξέπεμπε μηνύματα, όταν υποτίθεται το πρώτο που κάνεις σ’ ένα πραξικόπημα ή μια επανάσταση με στρατιωτικά μέσα είναι να ελέγξεις απόλυτα τους ενεργειακούς και τηλεπικοινωνιακούς κόμβους. Και φυσικά φροντίζεις να “αποκεφαλίσεις” τον κρατικό μηχανισμό. Πριν καταλάβεις τηλεοράσεις ή δρόμους. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έγινε. Η εικόνα που έδωσαν οι πραξικοπηματίες ήταν ότι δεν είχαν ηγεσία, ούτε συντονισμό, ούτε ήξεραν τι ήθελαν να κάνουν. Δεν υπήρχε σχέδιο. ‘Η αυτό ήταν εξαρχής το σχέδιο: να δοθεί η εικόνα ότι κάποιοι στρατιωτικοί κάνουν πραξικόπημα, για να συγκαλυφθεί ότι το αληθινό πραξικόπημα το επιχειρεί ο ίδιος ο Ερντογκάν.
  3. Ο τουρκικός λαός ήταν απών. Όπως και οι ένοπλες δυνάμεις, των οποίων ο κύριος όγκος δεν αναμείχθηκε στις εξελίξεις. Οι συγκεντρωμένοι σε διάφορα σημεία ανέρχονταν σε μερικές χιλιάδες. Όπως στην πλατεία Ταξίμ. Όποιος έχει δει ή έχει ζήσει παλλαϊκή κινητοποίηση του Τουρκικού λαού στην Ταξίμ, ξέρει πολύ καλά ότι αυτοί που συγκεντρώθηκαν δεν ήταν παρά μεγάλες παρέες. Ο τύπος μιλά για οργανωμένους συνδέσμους οπαδών του κόμματος του Ερντογκάν. Και μην ξεχνάμε ότι αυτοί οι οργανωμένοι σύνδεσμοι έχουν στη μισθοδοσία τους δεκάδες χιλιάδες, που όποτε θέλει ο Αρχηγός κινητοποιούνται για οιονδήποτε λόγο. Στην ομιλία του Ερντογκάν μπροστά στο “λαό” του την επομένη, εύκολα κάποιος διακρίνει το σύμβολο των γκρίζων λύκων να το σχηματίζουν με τα δάκτυλά τους αρκετοί.
  4. Η Τουρκία και ο τουρκικός λαός τώρα νιώθει τι σημαίνει πραξικόπημα. Ο Ερντογκάν ουσιαστικά κατέλυσε κάθε έννοια συνταγματικής τάξης με αφορμή το πραξικόπημα. Όποια συνταγματική τάξη κι αν είχε απομείνει στην Τουρκία. Μιλά για θανατική ποινή με αναδρομική ισχύ. Μιλά για συνταγματική αναθεώρηση ώστε να πάρει αυτός την απόλυτη εξουσία. Κατέλυσε ουσιαστικά το δικαστικό σύστημα της χώρας μέσα σε μια νύχτα παύοντας πάνω από 2.700 δικαστές. Οι συλλήψεις δίνουν και παίρνουν. Όποιος διαφωνεί με τον Ερντογκάν χαρακτηρίζεται τρομοκράτης, πραξικοπηματίας και «εχθρός της πατρίδας». Ο όχλος που κινητοποιήθηκε απαιτεί ιδιωνυμική αντιμετώπιση κάθε διαφωνούντα.

Οι εκατοντάδες νεκροί και τραυματίες από τους «πραξικοπηματίες» δεν προέρχονται από τις δήθεν σκληρές μάχες που δόθηκαν ανάμεσα σε φίλιες και εχθρικές προς τον Ερντογκάν δυνάμεις, αλλά από σφαγές τις περισσότερες φορές μέσα στα στρατόπεδα όπου εφόρμησαν οι πραιτοριανοί του καθεστώτος. Οι μαρτυρίες που δειλά-δειλά έρχονται στην επιφάνεια μιλούν για σφαγή άνευ προηγουμένου εναντίον όποιου είχε από παλιότερα προγραφεί ως εχθρός του καθεστώτος Ερντογκάν.

Τα στοιχεία που έχουμε μας οδηγούν αβίαστα στο συμπέρασμα ότι το καθεστώς Ερντογκάν είτε οργάνωσε, είτε ήταν έτοιμο να αξιοποιήσει το πραξικόπημα-οπερέτα της περασμένης Παρασκευής με σκοπό να επιβάλλει τη δική του νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών. Όπως συνέβη όταν ο Χίτλερ στις 30 Ιουνίου 1934 προχώρησε σε μαζικές εκκαθαρίσεις εναντίον της δικής του πρώτα και κύρια παραστρατιωτικής οργάνωσης SA με αρχηγό τον Ρομ. Μέσα σε τρεις ημέρες οι εκκαθαρίσεις ανέβασαν σε πάνω από 1.000 τους νεκρούς. Ο επίσημος λόγος της σφαγής; Ο Ρομ και η οργάνωσή του προχώρησαν σε πραξικόπημα. Επίσημα οι απολογητές των ναζί αποκαλούν έως σήμερα το επεισόδιο αυτό ως Rohm-Putsch, δηλαδή πραξικόπημα του Ρομ.

Στις 5 Ιουλίου 1934 η ναζιστική εφημερίδα Volkischer Beobachter ανέφερε ότι σε συνεδρίαση της κυβέρνησης του Ράιχ πριν δύο ημέρες ο «Υπουργός Άμυνας Στρατηγός Μπλόμπεργκ ευχαρίστησε τον Φύρερ στο όνομα της κυβέρνησης και του στρατού για την αποφασιστική και θαρραλέα του δράση, με την οποία διέσωσε τον Γερμανικό λαό από τον εμφύλιο πόλεμο…» Κατόπιν αυτού η κυβέρνηση του Ράιχ επικύρωσε νόμο με μέτρα για την υπεράσπιση του κράτους, όπου διευκρινιζόταν: «Τα μέτρα που πάρθηκαν στις 30 Ιουνίου, στις 1 και 2 Ιουλίου για την καταστολή πράξεων εσχάτης προδοσίας κρίνονται νόμιμα, καθώς ήταν αναγκαία για την υπεράσπιση του κράτους.»

Η ομοιότητα με τον τρόπο που νομιμοποιεί ο Ερντογκάν τις πράξεις του σήμερα, δεν είναι καθόλου συμπτωματική. Και φυσικά ο Ερντογκάν επικεφαλής ενός καθεστώτος απολυταρχίας ή δικτατορίας – με κοινοβουλευτικό ή μη μανδύα αδιάφορο – στην Τουρκία γίνεται όχι μόνο πολύ πιο επικίνδυνος για την ίδια την χώρα του και τον λαό της, αλλά και πολύ πιο απρόβλεπτος και αποσταθεροποιητικός παράγοντας για την ευρύτερη περιοχή.

Κι όποιος νομίζει ότι μπορεί να τα έχει καλά μ’ ένα τέτοιο καθεστώς, παραδίδοντας π.χ. – παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου – τους στρατιωτικούς που ζήτησαν άσυλο στην Αλεξανδρούπολη επειδή κινδυνεύει η ζωή τους, τότε δεν είναι απλά γιουσουφάκι, αλλά συνένοχος στα πρωτοφανή εγκλήματα κατά του τουρκικού λαού. Κάτι βέβαια που δεν μας ξενίζει όταν πρόκειται για τους σημερινούς κυβερνώντες στην Ελλάδα, οι οποίοι έτρεξαν να ταυτιστούν με τον Ερντογκάν και να τον αναδείξουν ούτε λίγο, ούτε πολύ ως υπερασπιστή της (ανύπαρκτης) δημοκρατίας στην Τουρκία!

Βλέπετε, ο Σόρος και οι όμοιοί του έχουν επενδύσει πολλά στον Ερντογκάν εξαρχής. Πώς θα μπορούσαν οι πράκτορές του στη δεξιά και την αριστερά να του πάνε κόντρα; Να γιατί όλοι τους έχουν οργιάσει προκειμένου να παραδοθούν αυτοί που ζήτησαν πολιτικό άσυλο πίσω στον αναδυόμενο σουλτάνο. “Δώστε τους πίσω και αφήστε ελεύθερους τους δουλεμπόρους να φέρνουν περισσότερους πρόσφυγες και μετανάστες για να συνεχιστεί η μεγάλη μπίζνα!” Αυτό απαιτούν.

Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Γενικός Γραμματέας του Ε.ΠΑ.Μ.

 

Ο τύραννος συνεχίζει την εκκαθάριση για όποιον τον αντιπολιτεύεται και δεν τον προσκυνάει

Σιγά μην μας πείσει ότι του κάνανε πραξικόπημα του αρχιπραξικοπηματία…

Απλώς θυσίασε μερικούς που τους είχε στο μάτι τόσα χρόνια για να εδραιωθεί στην εξουσία με τα τέσσερα.

Συλλήψεις δεκάδων δημοσιογράφων στην Τουρκία

Δημοσιογράφοι συλλαμβάνονται αφού τρώνε τα δακρυγόνα με τον τόνο. Να μάθετε να μην τα βάζετε με την εξουσία παράσιτα...

Δημοσιογράφοι συλλαμβάνονται αφού τρώνε τα δακρυγόνα με τον κυβικό τόνο. Να μάθετε να μην τα βάζετε με την εξουσία παράσιτα…

Οι τουρκικές αρχές εξέδωσαν σήμερα 25/7/2016 εντάλματα σύλληψης κατά 42 δημοσιογράφων, μετέδωσε το τηλεοπτικό δίκτυο NTV, στο πλαίσιο του άνευ προηγουμένου πογκρόμ που έχει ξεκινήσει στην Τουρκία κατά του στρατού, της δικαιοσύνης, της εκπαίδευσης και των μέσων ενημέρωσης.

Η γνωστή σχολιαστής και πρώην βουλευτής Ναζλί Ιλιτσάκ περιλαμβάνεται μεταξύ των 42.

Οι τουρκικές αρχές έχουν θέσει σε διαθεσιμότητα, συλλάβει ή θέσει υπό έρευνα περισσότερα από 60.000 στρατιώτες, δικαστικούς, εκπαιδευτικούς, δημοσίους υπαλλήλους και άλλους μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου. Σ.γ.: Αν θέλετε το πιστεύετε…

Η Χίλλαρυ Κλίντον παθαίνει επιληψία μπρος στον δημοσιογραφικό φακό. Αυτή θα γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ; Αλίμονό τους και αλίμονό μας!

 VIDEO: Hillary Has Seizure – Security Escorts Her Out

The Internet is wondering what the heck was going on when Hillary Clinton had a seizure. Users on many social networks have been questioning what the heck happened when she appeared to have an epileptic seizure while on camera.

Video Player

Look at the seizures at the following facebook name: ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ facebook and the written comments.
 
 Between her coughing fits and now seizures, is there any way she could handle the rigors of a presidential term? As if we need another reason to question Hillary Clinton.
http://ih8hillary.com/2016/07/24/video-hillary-has-seizure-security-escorts-her-out/

Δοκιμασία αυτοεκτίμησης του βαθμού απιστίας και πνευματοκοινωνικής αθλιότητας ημών των χριστιανών.

Η κοινωνικοοικονομική κρίση αν μας επηρεάζει και μας αγχώνει, μας θλίβει ή μας συντρίβει, ενώ θεωρούμε ότι είμαστε χριστιανοί, είναι ένας δείκτης του πόσο χάλια είμαστε πνευματικά και το βαθμό παλινδρόμησης του πιστεύω μας, της πνευματικής μας υποδομής και θεμελίωσης.

Πιστεύω ή όχι μάλλον όχι απλώς συνήθεια είναι!

Πιστεύω ή όχι μάλλον όχι απλώς συνήθεια είναι! Ούτε στην Ανάσταση πιστεύει ο σύγχρονος Έλληνας ούτε έχει συνείδηση τι σημαίνει ελευθερία της πατρίδας κι ελευθερία από την σκλαβιά της αμαρτίας

Τι νόημα έχει να κερδίσεις τον κόσμο ολόκληρο και την ψυχή σου να ζημιωθείς; Ερωτά ο Ευαγγελιστής.

Τίποτα, εμείς κλαίμε, παραπονιόμαστε και οδυνόμαστε. Ο λόγος; Ότι όπως και στην προηγούμενη ανάρτησή μας με τη συνέντευξη του μητροπολίτη Ιερόθεου Βλάχου είμαστε αρχικαπιταλιστές και ΟΧΙ χριστιανοί  Ή καλλίτερα αστοχριστιανοί του κερατά με πρωτεύουσα σημασία στο πορτοφόλι και στο βόλεμά μας και όχι στην απλότητα της ζωής και την θεληματική φτώχια.

Θέλετε να αυτοεκτιμήσετε την απιστία σας; Να προσμετρήσετε την ακηδία, την φιλαργυρία, την φιληδονία πάσης μορφής που σας τσακίζει κι αρχίζει από τον καναπέ και τελειώνει στην σαρκολατρεία; Απαντείστε ειλικρινά στον εαυτό σας με βάση ένα πολύ απλό τεστάρισμα των 5 ηθμών ή κόσκινων. Με λίγα λόγια κοσκινείστε τον εαυτό σας, κι επιτέλους φερθείτε του ειλικρινά, δεν σας ακούει, δεν σας βλέπει κανείς, κοιτάξτε, τολμήσετε να κοιτάξετε τον εαυτό σας στα μάτια και απαντείστε κατά πόσο εφαρμόζετε ΝΑΙ ήυ ΟΧΙ τα παρακάτω:

Ηθμός Νο1: Εκκλησιάζεστε κάθε εβδομάδα;

Σχόλιο: Από στατιστικές που έχουν κατά καιρούς γίνει στους 100 χριστιανούς συνεχή εκκλησιασμό κάθε Κυριακή κάνουν μόνο το 2%.

Ηθμός Νο2: Προβαίνετε σε τακτική εξομολόγηση και θεία κοινωνία;

Σ.γ.:Από στατιστικές (του μακαρίτη επισκόπου Φλωρίνης) γνωρίζουμε ότι στους χίλιους χριστιανούς μόνο ένας κοινωνεί και εξομολογείται τακτικά, οι άλλοι περιπτωσιακά κοινωνούν κατά τις εορταστικές περιόδους των Χριστουγέννων και του Πάσχα εξομολογούνται, (περισσότερο από συνήθεια και όχι από εσωτερική ανάγκη). Άστε που λέγουν συνήθως τα ίδια και τα ίδια με καταναγκαστικό τρόπο.

Οικογενειακή προσευχή

Οικογενειακή προσευχή

Ηθμός Νο3: Κάνετε καθημερινά ατομική ή οικογενειακή προσευχή ή και από κοινού προσευχή με άλλους αδερφούς σας όταν συγκεντρώνεστε σε διάφορες συνάξεις από εορταστικές μέχρι κοινωνικές;

Σ.γ.: Οι περισσότεροι κάνουν ατομική προσευχή στα γρήγορα και άντε να τελειώνουμε, και οικογενειακή σπάνια. Όσον αφορά τις κοινωνικές συνάξεις ντρέπονται να το κάνουν από κοινού. Γι’ αυτό το σαράκι του εγωισμού και της μοναξκιάς μας έχει καταφάει.

Ηθμός Νο4: Κάνετε συχνά εί δυνατόν καθημερινά, ανάγνωση ενός κομματιού από την Αγία Γραφή για να σας εμπνέει και να σας δίνει δύναμη και στόχους σε καθημερινή βάση ακόμη και με την μορφή του συνθήματος της ημέρας;

Ηθμός Νο5: Εφαρμόζετε το ΑΓΑΠΑ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΟΥ ΩΣ ΕΑΥΤΟΝ;

Σ.γ.:Αυτό ας μην το πιάσουμε καθόλου. Είναι μεγάλο θέμα, αν ξέρουν οι σύγχρονοι χριστιανοί τι σημαίνει η λέξη αγάπη στην πράξη. Μάλλον χρειαζόμαστε σεμινάρια πρακτικής επί σεμιναρίων.

Τώρα μπορείτε να αξιολογήσετε τον εαυτό σας και να δείτε γιατί η πατρίδα μας έγινε προτεκτοράτο των ΔΥΤΙΚΩΝ και των Τούρκων και μεις σκλάβοι των τραπεζιτών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κι αν δεν μπορείτε να καταλάβετε ακόμη γιατί καταντήσαμε ως εδώ σ’ αυτό το χάλι και την παρακμή, γιατί ψηφίζουμε αυτά τα δεξιο-κεντρώο-αριστερά φρικιά, τότε λυπούμαστε, είστε ανεπίδεκτοι μάθησης. Καλά μας κάνουν και ακόμη χειρότερα, καλά παθαίνουμε…

Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται “ου συγχρώνται Καπιταλισμός και Κοινωνικός Χριστιανισμός”

Ναυπάκτου Ιερόθεος: “Ο Καπιταλισμός είναι η θρησκεία της φιλαργυρίας”

This entry was posted in Κοινωνία-Γεγονότα and tagged κοινοκτημοσύνη on 22/12/2014

 

Ζήτω η ηδονή του Καπιταλισμού με μια πλαστική φιάλη Κόκα κόλας

Ζήτω η ηδονή του Καπιταλισμού με μια πλαστική φιάλη Κόκα Κόλας

Σημαντική παρέμβαση κάνει ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.Ιερόθεος σε συνέντευξή του στην εβδομαδιαία εφημερίδα «Ο Εκκλησιολόγος» των Πατρών.

Ο Σεβασμιώτατος αναφέρεται εκτενώς στα θέματα της επικαιρότητας, καθώς και στον Καπιταλισμο που τον χαρακτήρισε “Θρησκεία”.

Αναλυτικά όσα είπε: 

– Σεβασμιώτατε, αν συμφωνείτε, θα θέλαμε να ξεκινήσουμε από την επικαιρότητα. Πολύς κόσμος ανησυχεί ότι επίκειται ένωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τους Παπικούς χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Σας παρακαλούμε, ξεκαθαρίστε μας πότε και πως είναι δυνατή η ένωση με τους Δυτικούς; Υπάρχουν, ισχύουν και στο χώρο της Εκκλησίας οι «κόκκινες γραμμές», που αν παραβιασθούν, τότε ομιλούμε για προδοσία της πίστεως;

«Πάντοτε προσευχόμαστε στην Εκκλησία για την ένωση των Εκκλησιών, ιδίως για την «ενότητα της πίστεως και την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος». Μάλιστα στην θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, παρακαλούμε τον Θεό αμέσως μετά την μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού: «τους εσκορπισμένους επισυνάγαγε, τους πεπλανημένους επανάγαγε και σύναψον τη αγία σου καθολική και αποστολική Εκκλησία», δηλαδή προσευχόμαστε να επιστρέψουν οι πεπλανημένοι στην Εκκλησία. Δεν είναι δυνατόν να προσευχόμαστε με αυτά τα λόγια στην θεία Λειτουργία και στην πράξη να επιδιώκουμε την ένωση χωρίς όρους και προϋποθέσεις, χωρίς να αντιμετωπισθούν τα δογματικά θέματα. Το lex orandi συνδέεται στενά με το lex credendi.

Ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ μου έλεγε ότι όποιος κάνει λόγο για «ένωση των Εκκλησιών» χωρίς να τηρούνται οι βασικές ορθόδοξες και εκκλησιολογικές προϋποθέσεις, δηλαδή η τήρηση των δογμάτων, αυτός δεν γνωρίζει ούτε το ύψος της ορθοδόξου θεολογίας, που είναι η θέωση, ούτε το βάθος στο οποίο έφθασαν ο Παπισμός και οι Προτεστάντες με την απομάκρυνσή τους από την θεολογία των Προφητών, των Αποστόλων και των Πατέρων, από την Αποκάλυψη αυτού του Ίδιου του Χριστού, του ασάρκου και σεσαρκωμένου Λόγου.

Έτσι, αν δεν αντιμετωπισθή θεολογικά η αίρεση του actus purus, δηλαδή η αιρετική άποψη ότι στον Θεό ταυτίζεται η άκτιστη ουσία με την άκτιστη ενέργεια, οπότε ο Θεός έρχεται σε επικοινωνία με την κτίση και τον άνθρωπο με κτιστές ενέργειες, δεν μπορεί να γίνη λόγος για την λεγομένη «ένωση των Εκκλησιών». Από την αίρεση αυτή προέρχονται όλες οι άλλες αιρέσεις, μεταξύ των οποίων το filioque, το αλάθητο και το πρωτείο του Πάπα κ.α.».

– Από την επικαιρότητα και η δεύτερη ερώτηση: Είναι αλήθεια ότι με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που έχει ψηφισθεί δεν μπορούν οι κήρυκες της Εκκλησίας να στηλιτεύουν ανήθικα αμαρτήματα και να επισημαίνουν ότι θρησκεύματα, όπως ο ισλαμισμός, δεν είναι οδός σωτηρίας των ανθρώπων; Θα παύσει η Εκκλησία να παρουσιάζει την αιώνια αλήθεια του Ευαγγελίου και των Πατέρων;

«Η Εκκλησία δεν δεσμεύεται από κανέναν στο να λέγη την αλήθεια ούτε και από τον νόμο. Οι άγιοι διά μέσου των αιώνων ομολογούσαν την αλήθεια, κήρυτταν την μετάνοια, παρουσίαζαν την διδασκαλία του Χριστού. Κατά την διάρκεια της ειδωλολατρικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας οι Απόστολοι, οι Πατέρες και οι Μάρτυρες θυσίασαν την ζωή τους γιατί δεν ήθελαν να εφαρμόσουν τους νόμους του Κράτους που είναι αντίθετοι με το θέλημα του Θεού.

Βέβαια, χρειάζεται και εμείς μαζί με το ομολογιακό πνεύμα, το οποίο δυστυχώς μειώθηκε από τους σύγχρονους Χριστιανούς –Κληρικούς και λαϊκούς– να έχουμε και κάποια διάκριση, για να ξεχωρίζουμε την ορθόδοξη ομολογία από την εμπάθεια, την μαρτυρία της πίστεως από την ανάμειξη σε πολιτικές σκοπιμότητες. Πάντοτε η ομολογία για να είναι αληθινή πρέπει να προέρχεται από καθαρή καρδιά και κυρίως από αγάπη για τον Θεό και τους ανθρώπους».

– Συμπληρώνονται πέντε χρόνια από την οικονομική κρίση που ταλαιπωρεί την πατρίδα μας. Βλέπετε να έχουν συνειδητοποιήσει η Πολιτεία και ο Λαός ότι η κρίση έχει αίτια ηθικά και πνευματικά; Διαπιστώνετε να υπάρχει στροφή προς τη ζωή που υποδεικνύει η Εκκλησία; Αν δεν έχει αλλάξει κάτι, που μπορεί να οδηγηθούμε;

«Η κρίση όπως έχει τονισθή από πολλούς και έγινε κοινός τόπος είναι πράγματι ηθική και πνευματική. Οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν το ατομικό συμφέρον παρά το κοινό καλό, διακατέχονται από την φιλαυτία και την ιδιοτέλεια και όχι από την φιλοθεΐα και την φιλανθρωπία, διακρίνονται από την ευδαιμονία του καταναλωτισμού και όχι την ασκητικότητα του Ευαγγελίου, κυριαρχούνται από την προτεσταντική ηθική και όχι από την ορθόδοξη ασκητική. Εκεί βρίσκεται το πρόβλημα.

Μοναδικό μου όνειρο: "Ν΄αρπάξω την περιουσία των Ελλήνων".

Μοναδικό μου όνειρο: “Ν΄αρπάξω την περιουσία των Ελλήνων”.

Σήμερα με τον τρόπο που διοργανώνεται η κοινωνία επικρατεί η λεγόμενη κεφαλαιοκρατία που είναι «η θρησκεία της φιλαργυρίας» με την «προτεραιότητα του χρηματικού κέρδους», «το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας», «την προτεραιότητα του ατομικού συμφέροντος». Αυτή η «θρησκεία της φιλαργυρίας» έχει δικούς της «ναούς», που είναι οι λεγόμενες αγορές, έχει δικούς της «αποστόλους και ιερείς», που είναι οι χρηματιστές και οικονομολόγοι, έχει δικό της «ευαγγέλιο», που προτρέπει τους ανθρώπους στην συσσώρευση υλικών αγαθών, και έχει δικούς της «οπαδούς-λάτρεις», που είναι οι καταναλωτές.

Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι απλώς να δώσουμε κάποια τρόφιμα στον λαό, αν και αυτό πρέπει να το κάνουμε, αλλά να αγωνισθούμε για την ανατροπή αυτής της «θρησκείας της φιλαργυρίας» που είναι το «πνεύμα του καπιταλισμού». Αν δεν το κάνει αυτό η Εκκλησία, τότε απλώς στηρίζει το σύστημα της διαφθοράς και την αντιευαγγελική νοοτροπία.

Προσωπικά πιστεύω ότι τελικά το πρόβλημα που μαστίζει την Πατρίδα μας είναι πρωτίστως γεωπολιτικό, δηλαδή συνδέεται με τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα των μεγάλων Κρατών για την περιοχή. Αλλά θα ήθελα να παραμείνω μόνον στα θεολογικά αίτια, που είναι η αντιευαγγελική ζωή».

– Πως μπορεί η Εκκλησία να εμπνεύσει το αυθεντικό όραμα ζωής για τον άνθρωπο, που είναι η αγιότητα, ώστε να νιώσει ο καθένας έναν αναβασμό μέσα στην αγωνία, ένταση και ανησυχία της εποχής μας;

«Αυτό θα γίνη, όταν εμείς οι Κληρικοί παντός βαθμού αποκτήσουμε ευαγγελικό ήθος και πατερικό φρόνημα, όταν εφαρμόζουμε για παράδειγμα την επί του όρους ομιλία του Χριστού. Σήμερα ο κόσμος χρειάζεται Κληρικούς με ασκητική ζωή, ορθόδοξη βιοτή, πατερικό και μαρτυρικό πνεύμα.

Αυτό το βλέπουμε αυθεντικά στην «ιερά ιστορία» που είναι τα συναξάρια της Εκκλησίας, δηλαδή οι βίοι των αγίων, τα τροπάρια της λατρείας, η εσωτερική μαρτυρία της θείας Λειτουργίας. Αν καθημερινά εμπνεόμαστε από αυτήν την «ιερά ιστορία» της Εκκλησίας, τότε θα μπορέσουμε να την μεταγγίσουμε σε αυτούς που την αναζητούν. Δυστυχώς, κάθε μέρα υμνούμε μάρτυρες και ασκητές, εισερχόμενοι στους Ναούς βλέπουμε τα αγιασμένα πρόσωπά τους, και ο τρόπος της ζωής μας διαφέρει από τον δικό τους.

Τελικά, πιστεύω ότι ο ορθόδοξος ησυχασμός και η ορθόδοξη νηπτική ζωή είναι εκείνο που δείχνει στους ανθρώπους την μέθοδο της αγιότητος, τον τρόπο με τον οποίο θα ζήσουμε την διδασκαλία του Χριστού και την μαρτυρία της Εκκλησίας, το «πως» της Χριστιανικής ζωής, πράγμα που ισχύει για όλους τους Χριστιανούς, τηρουμένων των αναλογιών. Συνήθως, εμείς περιοριζόμαστε στο «τι» είναι ο Θεός και όχι στο «πως» θα ενωθούμε μαζί Του. Αυτό το «πως» χρειάζεται σήμερα να προσφέρη η Εκκλησία στους ανθρώπους που το έχουν ανάγκη».

– Σεβασμιώτατε, το βιβλίο που σας έκανε γνωστό σ’ όλον τον κόσμο είναι «η Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία». Πέστε μας τι σημαίνει ο όρος αυτός και αν η εφαρμογή αυτής της ψυχοθεραπείας καταργεί την θεραπευτική αγωγή.

«Δεν είναι το μόνο γνωστό βιβλίο μου στον κόσμο, αφού πολλά βιβλία μου έχουν μεταφρασθή, με πρωτοβουλία των ιδίων των μεταφραστών σε ολόκληρο τον κόσμο και μάλιστα σε 24 γλώσσες. Πολλές φορές διερωτώμαι: τι είναι εκείνο που κάνει τους ανθρώπους από όλα τα Κράτη, τις φυλές και τις Ηπείρους να ενδιαφέρωνται για να μεταφράσουν τα βιβλία αυτά.

Νομίζω είναι η επικαιρότητα της ορθοδόξου διδασκαλίας και κυρίως της ησυχαστικής παραδόσεως που κάνει λόγο για την μέθοδο που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να γνωρίσουμε τον Θεό και να γίνουμε πραγματικά άνθρωποι.

Ειδικά το βιβλίο αυτό που αναφέρατε, με τίτλο «Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία», στην πραγματικότητα παρουσιάζει την νηπτική και ησυχαστική παράδοση της Εκκλησίας που κάνει λόγο για την θεραπεία των λογισμών, των παθών, του νού, της καρδίας κλπ. Μάλιστα, το αμέσως επόμενο βιβλίο από αυτό είναι το βιβλίο με τίτλο «Η ιατρική εν πνεύματι επιστήμη» και είναι η πρακτική εφαρμογή του πρώτου. Και τα δύο αυτά βιβλία δείχνουν την επικαιρότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που ξεπερνά τα προβλήματα που προέρχονται τόσο από τον ορθολογισμό-σχολαστικισμό, όσο και από τον ηθικισμό που βασανίζουν τους δυτικούς ανθρώπους.

Βεβαίως, η ορθόδοξη ψυχοθεραπεία δεν μπορεί να καταργήση την επιστήμη, και τις νευρολογικές ανάγκες των ανθρώπων. Απλώς οι Πνευματικοί Πατέρες πρέπει να συνεργάζονται με τους ειδικούς ιατρούς».

– Η εργασία σας για την Αποκάλυψη του Ιωάννου απεκάλυψε κάποιες αναλογίες, που έχει η Αποκάλυψη με την Θεία λειτουργία που βιώνουμε κάθε Κυριακή. Σας παρακαλούμε να τις απαριθμήσετε έστω επιγραμματικά, γιατί πιστεύουμε ότι αυτή η προσέγγιση φυγαδεύει τον φόβο για το μέλλον της ιστορίας.

«Μελετώ για πολλά χρόνια την Αποκάλυψη του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, πολλές φορές έκανα ερμηνευτικές αναλύσεις σε ομιλίες προς τους ανθρώπους. Με την πάροδο του χρόνου διεπίστωσα δύο σημεία.

Το πρώτον, ότι όσα είδε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης και κατέγραψε στην Αποκάλυψη επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό την λειτουργική και λατρευτική πράξη της Εκκλησίας, την εικονογραφία και γενικά τις εκκλησιαστικές τέχνες, όπως για παράδειγμα το σύνθρονο, την Αγία Τράπεζα με τα λείψανα των μαρτύρων, την ψαλμωδία κλπ.

Το δεύτερον σημείο είναι ότι αυτά που είδε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης είναι η ουράνια λατρεία, η ουράνια θεία Λειτουργία, όπου ανυμνείται ο καθήμενος επί του θρόνου και το «ως εσφαγμένον αρνίον» από τους Πρεσβυτέρους, τα ζωντανά όντα, τους αγγέλους, τους μάρτυρας, τους οσίους. Όλη η διήγηση της Αποκαλύψεως δείχνει το διάγραμμα της ουράνιας Λειτουργίας και το τι γίνεται έξω από αυτήν, την λεγόμενη παραλειτουργία. Στην θεία Λειτουργία υμνείται το Αρνίον από τους φίλους Του, και στην παραλειτουργία κυριαρχεί το θηρίον με τους οπαδούς του. Η τελική έκβαση είναι η νίκη του Αρνίου επί του θηρίου και των φίλων του Αρνίου επί των οπαδών του θηρίου, και ότι όσοι συνδέονται με τον Χριστό από τώρα μετέχουν της ουράνιας θείας Λειτουργίας και αυτό είναι η πρώτη ανάσταση και προχωρούν στην δεύτερη ανάσταση προς τον μυστικό γάμο με το Αρνίο, την καινή κτίση, την νέα Ιερουσαλήμ.

Πάντως, όταν διαβάση κανείς προσεκτικά την Αποκάλυψη μέσα από αυτήν την προοπτική μπορεί να δη ότι αυτό το ιερό βιβλίο έχει επηρεάσει την διάταξη της θείας Λειτουργίας που γίνεται στους Ιερούς Ναούς, και θα διαπιστώση ότι η θεία Λειτουργία είναι «σύνοδος ουρανού και γης», ουρανίων και επιγείων, ζώντων και κεκοιμημένων».

– Αν ισχύει το Πατερικό ότι ο σκοπός της Αγωγής και της Παιδείας είναι ο σκοπός της ζωής, τότε πως το πέτυχε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός που εφέτος εορτάσαμε τα 300 χρόνια από τη γέννησή του; Και για τον οποίο, άγιε Ναυπάκτου κ.κ. Ιερόθεε, γράψατε πολύ ενδιαφέροντα κείμενα και τι πρέπει να γίνει σήμερα;

«Φυσικά ισχύει ότι η εκκλησιαστική αγωγή και η Παιδεία συνδέεται στενά με τον σκοπό της ζωής του ανθρώπου που είναι η θέωση. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Θεού, δηλαδή έχει νοερό και αυτεξούσιο, με πορεία προς την θέωση που είναι η όραση του Θεού. Προτιμώ να παραμείνω σε αυτόν τον αγιογραφικό και πατερικό όρο παρά να χρησιμοποιώ τον σύγχρονο ακαθόριστο και ουμανιστικό όρο «αξιοπρέπεια του ανθρωπίνου προσώπου». Βεβαίως, πρέπει να διασφαλίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά από πλευράς Εκκλησίας δεν μπορούμε να παραθεωρούμε τον βιβλικό και πατερικό όρο «κατ’ εικόνα» και «καθ’ ομοίωση» και την αυτοπροσφορά, την αυτοϋπέρβαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αυτά δίδασκε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο οποίος ήταν καρπός της εκκλησιαστικής παραδόσεως, όπως την βρήκε στο οικογενειακό του περιβάλλον και στο Άγιον Όρος. Παρατηρώ ότι αν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό θα τον ονομάζαμε αγιορείτη, αφού εξέφραζε την ζωή του Αγίου Όρους, και όχι διαφωτιστή, όπως εκφράσθηκε ο διαφωτισμός στην Ευρώπη. Ο άγιος Κοσμάς δεν ήταν απλώς λόγιος μοναχός ή ιεραπόστολος, αλλά προφήτης, ισαπόστολος, άγιος, θεούμενος, μάρτυρας. Αυτό φαίνεται στην διδασκαλία του, τον θάνατό του, το μαρτύριό του. Μέσα από τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό βλέπουμε τι είναι εκκλησιαστική ζωή, τι είναι ορθόδοξη παιδεία, τι είναι αγιορείτικη ζωή».

– Στα τελευταία κείμενά σας συνδυάζετε Σταυρό και Ανάσταση. Είναι εφικτό να βιώσουμε αυτόν τον συνδυασμό και πως μπορεί να γίνει αυτό, ώστε ανεβαίνοντας τον Γολγοθά του ο καθένας να περιμένει την Ανάσταση;

«Απάντηση: Μερικοί θεολόγοι ισχυρίζονται ότι η δυτική θεολογία τόνισε περισσότερο τον Σταυρό του Χριστού, ενώ η ορθόδοξη θεολογία τονίζει περισσότερο την Ανάσταση του Χριστού, και η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι Εκκλησία της Αναστάσεως. Αυτή η άποψη είναι εσφαλμένη θεολογικά, διότι γίνεται διχοτόμηση μεταξύ του Σταυρού και της Αναστάσεως. Δεν υπάρχει Σταυρός χωρίς Ανάσταση ούτε Ανάσταση χωρίς Σταυρό.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία και θεολογία δεν υπάρχει διχοτόμηση μεταξύ του Σταυρού και της Αναστάσεως, γι’ αυτό ψάλλουμε: «τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν, Δέσποτα, και την Αγίαν σου Ανάστασιν δοξάζομεν». Αυτό το βλέπουμε σε όλη την λατρευτική πράξη της Εκκλησίας και την ζωή της.

Για παράδειγμα, η θεία Ευχαριστία δεν είναι απλώς μια πασχάλεια εμπειρία, αλλά και θυσία του Γολγοθά, είναι σταυροαναστάσιμη ζωή. Δηλαδή, αισθάνεται κανείς την χαρά της Αναστάσεως στον βαθμό που συμμετέχει στον Σταυρό του Χριστού, στον αγώνα εναντίον των παθών, της αμαρτίας και του διαβόλου. Δεν μπορεί να βλέπη κανείς την θριαμβευτική ατμόσφαιρα της θείας Ευχαριστίας, αν δεν συμμετέχει στην ασκητική ζωή της Εκκλησίας. Αυτό σημαίνει βίωση του μυστηρίου του Σταυρού και της Αναστάσεως του Χριστού. Η μεταπατερική θεολογία κάνει λόγο για την θεία Λειτουργία ως βασιλεία του Θεού, χωρίς να βλέπη συγχρόνως και την προσευχή του Χριστού στον κήπο της Γεθσημανή και το μαρτύριο του Σταυρού.

Τελικά, το μυστήριο της Αναστάσεως είναι συγχρόνως και δόξα του Σταυρού. Μέσα από αυτή την προοπτική βλέπουμε την ορθόδοξη εκκλησιαστική ζωή και αποκτούμε γνήσιο ορθόδοξο φρόνημα και βίωμα».