Απρ 13

Αλίμονο θα καταζητούσαν τους ηθικούς αυτουργούς που πλήρωσαν τους εκτελεστές ή το δημοσιογράφο που τους υποδεικνύει;

Η αστυνομία αναζητά αυτή την ώρα τον εκδότη της εφημερίδας «Μακελείο» Στέφανο Χίο μετά από αυτεπάγγελτη δίωξη της εισαγγελίας κατά του δημοσιογράφου  για «διασπορά ψευδών ειδήσεων» λόγω της θεματολογίας της σημερινής εφημερίδας, στην οποία ισχυρίζεται πως διαθέτει στοιχεία που δείχνουν εμπλοκή κυβερνητικών στελεχών με τη μαφία και την δολοφονία του Γιώργου Καραϊβάζ.

Ο Στέφανος Χίος πριν 8 μήνες τον Ιούλιο του 2020 είχε δεχθεί δύο σφαίρες εξ’επαφής έξω από το σπίτι του αλλά γλίτωσε από θαύμα, καθώς κόλλησε το όπλο των εκτελεστών του ενώ και οι δύο σφαίρες παρόλο που χτύπησαν λαιμό και θώρακα δεν βρήκαν ζωτικά όργανα. Η απόπειρα δολοφονίας έχει μένει μέχρι στιγμής ανεξιχνίαστη.

Σ.γ.: Και θα παραμείνει ανεξιχνίαστη όπως τόσες άλλες (Σωτήρη Γκιόλια κ.ά) εφόσον έχουμε κράτος δικαίου.

Όσον αφορά την δολοφονία Καραϊβάζ, χθες περίπου στις 2:15 το μεσημέρι 2 άγνωστοι που επέβαιναν σε μηχανή χαμηλού κυβισμού γάζωσαν τον αστυνομικό συντάκτη Γιώργο Καραϊβάζ με 18 σφαίρες από 9αρι όπλο.

Το σημερινό πρωτοσέλιδο του «Μακελειό»:

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις

Pronews

Απρ 13

Ιδού τι σημαίνει κάθε πολίτης να έχει 90% ανά κεφαλήν όπλα στον σπίτι του όπως στις ΗΠΑ.

Μπορεί στις   ΗΠΑ 90% των πολιτών να έχουν κάθε λογής όπλα στο σπίτι τους, νόμιμα και σύμφωνα με το Σύνταγμά τους. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι έρχονται πρώτοι στον αριθμό των εγκληματικών φόνων ανά 100.000 κατοίκους. Προηγούνται άλλες χώρες πχ η Σουηδία και πρώτη από όλες η Ονδούρα μια φιλήσυχη υποτίθεται χώρα.

Επίσης το Plano  του Τέξας έχει το μεγαλύτερο ποσοστό φόνων 0,4% ανά 100.000 κατοίκους σε σύγκριση με τη Φιλαδέλφια, το Κάνσας, το Σικάγο κι άλλες πολιτείες των ΗΠΑ.

Το πιο κάτω βίντεο θα σας διαφωτίσει:

Δεύτερη σε αριθμό όπλων έρχεται η Σερβία 53% η οποία έχει υποστεί μια εισβολή από τους καλούς μας τους συμμάχους συμπεριλαμβανομένης της ομόθρησκης Ορθόδοξης!!! Ελλάδας.

Φυσικά εννοείται πως ο Biden η Καμάλα η κεχαριτωμένη και  οι Δημοκρατικοί της Dominion και της χάλκευσης των ψήφων στις τελευταίες εκλογές του2020 θέλουν να απαγορεύσουν την οπλοφορία, οπλοκατοχή για ευνοήτους λόγους…

Οι λαοί για το ελιτίστικο κατεστημένο πρέπει να υποταχθούν και οι υπερτραπεζίτες να επιβάλλουν παγκόσμια τις θελήσεις τους.

ΕΝΑ ΝΟΜΙΣΜΑ, ΜΙΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ, ΜΙΑ ΑΔΙΑΦΟΡΗ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΟΠΑΔΙΟΥ, ΕΝΑΝ ΘΕΟ ΑΧΡΩΜΟ ΚΙ ΑΠΡΟΣΩΠΟ, ΣΑΤΑΝΙΚΟ, ΔΗΘΕΝ ΘΕΟ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ, ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΘΕΟ ΑΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗΣ!

Και μη ρωτάτε ποιοι αποτελούν την Ελίτ. Τους ξέρετε… Ταλμ,.. Σιωνισ….Τεκτονισ… Πεφωτισ… και λοιποί σατανολάτρες που ενδιαφέρονται για την Υγεία μας, την ειρήνη και την ευτυχία του κόσμου αφού προηγουμένως τον μειώσουν κατά 7 δισεκατομμύρια…

Απρ 12

Βιώνουμε την εποχή της νέας κανονι(στι)κότητας;

Γράφει η Αργυρώ Τέγουτζικ, Ειρηνοδίκης Β΄

 

Ο Αριστοτέλης είναι ο πρώτος που διατυπώνει την άποψη του χωρισμού των λειτουργιών δηλ. των ενεργειών μιας ευνομούμενης πολιτείας σε τρεις (3) κατηγορίες: νομοθετική , εκτελεστική και δικαστική, ενώ στα Πολιτικά του καταγράφει τις παρεκβάσεις των πολιτευμάτων.

Όσον αφορά τη δικαιοσύνη, αφιερώνει ολόκληρο το πέμπτο βιβλίο των Ηθικών Νικομαχείων και τη δικαιοσύνη την ορίζει ως αγαθό που δεν στοχεύει στην ευδαιμονία εκείνου που την ασκεί, αλλά στον άλλο άνθρωπο.

Η αρχή της διάκρισης των λειτουργιών στο Σύνταγμα της Ελλάδος, μορφοποιείται και εδραιώνεται στη διατύπωση του άρθρ.26 Σ απ΄όπου προκύπτει, όπως κι από άλλα σημεία του συντάγματος συνάγεται ερμηνευτικά, ότι είναι καθοριστική για την Οργάνωση της Πολιτείας.

Εξ΄αυτής της αρχής, μεταξύ άλλων, προκύπτει η εγγύση και κατοχύρωση του κράτους δικαίου που διέπει τις ρυθμίσεις του συντάγματος.

Οι μεταξύ άλλων εγγυήσεις του ουσιαστικού κράτους δικαίου προκύπτουν όμως κι από διάφορες άλλες διατάξεις του συντάγματος, όπως π.χ. άρθρ.2 παρ.1 που θεσπίζει την προστασία της αξίας του ανθρώπου, άρθρ.25 παρ.1,2, άρθρ.85 παρ.2 όπου αναγνωρίζεται στους δικαστές το δικαίωμα του ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων και του άρθρ.120 παρ. 4 όπου προβλέπεται η αντίσταση κατά της αρχής ως ΔΙΚΑΙΩΜΑ και ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ του πολίτη, όταν επιχειρείται η κατάλυση του συντάγματος.

Ταύτα δε, δημιουργούνται ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ προσπάθειας κατάλυσης του συντάγματος, έστω κι αν αυτή η προσπάθεια παρουσιάζεται νομότυπη ( σ.258 Συντ. Δίκαιο Τσάτσου, εκδ. Σάκκουλα).

Άπαντες γνωρίζουμε τι σημαίνει η αρχή της διάκρισης των λειτουργιών και ποιες λειτουργίες επιτελεί το κάθε ένα από τα αρμόδια όργανα.

Η βουλή νομοθετεί (κυρίως) και ασκεί τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, η εκτελεστική εξουσία ασκεί τη διοίκηση (κατά βάσιν) και η δικαστική τηρεί κι εφαρμόζει το δίκαιον και τους νόμους.

Την ως άνω αρχή, έρχεται σήμερα (εδώ κι ένδεκα μήνες σχεδόν) να διαταράξει ή καλύτερα κλονίσει μια σειρά από εκδόσεις Π.Ν.Π. υπό της Προέδρου της Δημοκρατίας, όπου βάσει αυτών εκδίδονται σωρεία διοικητικών πράξεων και διαταγμάτων τα οποία στην ουσία υπερσκελίζουν το νομοθετικό έργο της βουλής και αποκτώντας την ισχύ τυπικού νόμου, βάσει της διαδικασίας του άρθρ.44 παρ.1, υποκαθιστούν-αν μη τι άλλο- όλους τους προγενέστερους θεσπιζομένους νόμους. Η σωστή λέξη στην προηγούμενη πρόταση θα ήταν «αφανίζουν» αν όχι «καταλύουν».

Και εξηγούμαι:

Με αφορμή λοιπόν την «κρίση της πανδημίας» στη χώρα μας, η εκτελεστική εξουσία από τον Μάρτιο του 2020, επέλεξε να κάνει χρήση της διάταξης του άρθρου 44 παρ.1 Σ για την έκδοση Π.Ν.Π. από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας με προσυπογραφή, ήτοι αποφασιστική αρμοδιότητα, της Κυβέρνησης προς αντιμετώπιση «έκτακτης περίπτωσης εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης». Δεν υπήρξε καταφυγή στη διάταξη του άρθρ.48 Σ (κήρυξη κατάστασης πολιορκίας). Δηλαδή, μέχρι σήμερα εδώ και ένδεκα (11) μήνες σχεδόν η Κυβέρνηση (ως Κράτος) προβαίνει σε λήψη μέτρων (κατά covid) και ασκεί τη διοίκηση ( την κατά covid), προφασιζόμενη εδώ και 11 συναπτούς μήνες το εξαιρετικό και επείγον της κατάστασης (ούτε το σύνδρομο του Θουκυδίδη να βιώναμε, όπου ειρήσθω, τότε, ουδέν μέτρο ανάλογο ελήφθη ή επεβλήθη). Βεβαίως, η διάταξη του άρθρ.44 παρ.1 του Σ, εισάγουσα απόκλιση από την αρχή της διακρίσεως των εξουσιών, και ερμηνευομένη ως εκ τούτου, υπό το φως του άρθρ.26 παρ.1 Σ, έχει την έννοια ότι εκχωρείται μεν προσωρινή αρμοδιότης του Προέδρου της Δημοκρατίας να ασκεί κανονιστική εξουσία χωρίς νομοθετική εξουσιοδότηση, τούτο όμως επιτρέπεται υπό τον όρο ότι συντρέχουν «έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης» δηλ., περιπτώσεις που συνιστούν αντικειμενική αδυναμία της βουλής, ένεκα χρονικών πιέσεων, να ασκήσει τη λειτουργία της.

Με τη ρύθμιση αυτή δηλαδή, δεν ανατίθεται παράλληλη και προσωρινή νομοθετική αρμοδιότης στον Αρχηγό της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά απλώς παρέχεται σ΄αυτόν συνταγματική, αντί νομοθετικής, εξουσιοδότηση να ασκεί κανονιστική εξουσία υπό αυστηρές προϋποθέσεις, η συνδρομή των οποίων δέον να ελέγχεται από τον ακυρωτικό δικαστή, σε περίπτωση νόμιμης προσφυγής.

Ο έλεγχος αυτός είναι αυτονόητος και αναγκαίος προς διασφάλιση των αρχών του κράτους δικαίου και προς αποφυγή της αλλοιώσεως του πολιτεύματος από τον κίνδυνο καταχρηστικής προσφυγής στην εξαιρετική διαδικασία του άρθρ.44 παρ.1 Σ.

Ωστόσο, αυτή η προσωρινή, όπως υπογράμμισα, αρμοδιότης της κυβέρνησης δια μέσου της Προέδρου της Δημοκρατίας, μόνο προσωρινή δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί αφού, διαρκεί εδώ και 11 συναπτούς μήνες, ενώ ο δικαστικός έλεγχος των αυστηρών προϋποθέσεων ελλείπει. Άραγε, η τήρηση των αυστηρών προϋποθέσεων επαφίεται στο αν θα χαρακτηρίσει η ίδια η εκτελεστική εξουσία την κατάσταση εξαιρετικά επείγουσα και απρόβλεπτη.

Για να το κάνει αυτό, εδώ και 11 μήνες βασίζεται στην εκτίμηση και γνωμοδότηση μιας επιτροπής εμπειρογνωμόνων υγείας που η ίδια η εκτελεστική εξουσία θέσπισε και διόρισε.

Τώρα, πώς εκτιμά και κατόπιν γνωμοδοτεί η ως άνω επιτροπή;

Βάσει των ημερησίων στοιχείων που λαμβάνει από τον ΕΟΔΥ.

Ωστόσο, μέλη της επιτροπής εμπειρογνωμόνων, έχουν υποστηρίξει δημοσίως ότι υπάρχει έλλειμμα στοιχείων, καθώς δεν ανακοινώνονται από τον ΕΟΔΥ τα ημερήσια τεστ που γίνονται ανά περιοχή: ο αριθμός των δεδομένων που τους δίδεται είναι ελλειπής, καθώς στον αριθμό κρουσμάτων δεν υπάρχει ο παρανομαστής, δηλ. ο αριθμός των δειγμάτων.

Είναι απαραίτητος ο παρανομαστής για να βγάλει η επιτροπή συμπεράσματα και να ξέρει τη θετικότητα κάθε περιοχής.

Επίσης, η επιτροπή δε γνωρίζει πόσα είναι τα μοριακά και πόσα τα rapid test από αυτά.

Δεν υπάρχουν αυτά σε καμία ανακοίνωση.

Έπρεπε να υπάρχουν δημόσια τα στοιχεία στην ημερήσια έκθεση, πλην όμως κάτι τέτοιο δε συμβαίνει.

Από την άλλη, μια απλή και στοιχειώδης δικαστική έρευνα ή εισαγγελική παραγγελία για προκαταρκτική έρευνα θα διαπιστώσει και ανακαλύψει την ακαταλληλότητα των ως άνω rapid test τα οποία ονομάζονται PCR (Polymerace Chain Reaction) για την ανίχνευση του covid-19, καθώς αυτά είναι απολύτως ανίκανα να ανιχνεύουν όχι μόνο τον συγκεκριμένο ιό, αλλά κι οποιαδήποτε μολυσματική ασθένεια.

Τα λεγόμενα rapid test (PCR), στα οποία βασίζεται η δοτή επιτροπή εμπειρογνωμόνων προκειμένου να μας πείσει ότι είναι μονόδρομος η επιβολή αυστηρών μέτρων περιορισμού (και μάλιστα των τριών πιο αυστηρών που ισχύουν παγκοσμίως μετά τη Βενεζουέλα και τη Μογγολία, σύμφωνα με δημοσιευθείσα στις 15/12/2020 έρευνα του πανεπιστημίου της Οξφόρδης) που αναστέλλουν βασικές διατάξεις του συντάγματος, σχετικά με τις ανθρώπινες αξίες κι ελευθερίες του ατόμου, εφευρέθηκαν το 1985 από τον Karry Mullis όχι για ιατρικές διαγνώσεις, διότι δεν ενδείκνυνται, αλλά ως μια ισχυρή κατασκευή για ερευνητικούς σκοπούς στα εργαστήρια, αποτελώντας απλά μια μέθοδο θερμικής ανακύκλωσης που χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει έως και δισεκατομμύρια αντίγραφα ενός συγκεκριμένου δείγματος DNA, καθιστώντας το αρκετά μεγάλο για μελέτη.

Η χρήση του επικουρεί την βιοϊατρική έρευνα και την ποινική εγκληματολογία, αλλά δεν συνιστάται για ιατρική διάγνωση, όπως έλεγε και τόνιζε ο ίδιος ο εφευρέτης του.

Ουδέποτε δε, πήρε έγκριση για κάτι τέτοιο.

Ήδη, πολλοί επιστήμονες της ιατρικής, γενετικής και βιοϊατρικής, από την εσωτερική και διεθνή κοινότητα, στους οποίους δεν δίδεται βήμα επίσημα ενώ λοιδωρούνται και κατηγορούνται σκόπιμα ή τουλάχιστον αποκρύβονται, συμφωνούν ότι η επιδημία κακώς και σκόπιμα παρουσιάσθηκε και εξακολουθεί να παρουσιάζεται ως πανδημία, ενώ έχει ήδη τελειώσει εδώ και μήνες.

Ο δε πραγματικός αριθμός των κρουσμάτων ήταν πολύ μικρότερος απ΄αυτόν που παρουσίαζαν και παρουσιάζουν τα ΜΜΕ και η θνησιμότητα πολύ μικρότερη από άλλες κατά καιρούς γρίπες ή την εποχική γρίπη και «γι΄αυτό δεν χρειάζεται να έχει ιδιαίτερη θέση στην Ιατρική σαν θανατηφόρος ιός», δρ.Sucharit Βhakdi, ειδικός μικροβιολόγος, ιολόγος, ανοσολόγος, επιδημιολόγος-λοιμωξιολόγος (δήλωση στο Διεθνές Διεπιστημονικό Συνέδριο στις 20/9/2020).

Συνεπώς, είναι απορίας άξιον πώς βγάζει συμπεράσματα, μορφώνει κρίση και γνωμοδοτεί η επιτροπή εμπειρογνωμόνων και ελέω αυτής και βάση αυτής, λαμβάνονται εδώ και 11 μήνες όλα αυτά τα απαγορευτικά και περιοριστικά μέτρα;

Σε τι συνίσταται το άμεσο και επείγον;

Συντρέχουν οι αυστηρές προϋποθέσεις του νόμου;

Εντωμεταξύ, από τις 30/11/2020 διενεργείται προκαταρκτική έρευνα από τον εισαγγελέα κ. Νίκο Ορνεράκη με ειδική εντολή και παραγγελία της Προϊσταμένης της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών κ. Σωτηρία Παπαγεωργοκοπούλου, για το αν υπάρχει διπλό σύστημα καταγραφής κρουσμάτων από τον ΕΟΔΥ.

Όπως γνωρίζετε, η καταγγελία είναι σοβαρή και κρίσιμη και θέτει εν αμφιβόλλω περαιτέρω του εάν και κατά πόσον υπάρχει εξαιρετικά επείγουσα κατάσταση και απρόβλεπτη ανάγκη.

Βέβαια, είναι νομίζω φαιδρό να μιλούμε για απρόβλεπτη ανάγκη μετά από 11 μήνες, καθώς η ανάγκη (εάν υπάρχει) έχει ήδη προκύψει και υποτίθεται είναι γνωστή, τη βιώνουμε (έστω και λεκτικά ή εικονικά και ξέρουμε περί τίνος πρόκειται.

Και βάσει όλων των ανωτέρω, η εν αμφιβόλλω και εν πλήρη συγχύσει εξαιρετικά επείγουσα κατάσταση, εξακολουθεί να μας περιορίζει και να μας απογυμνώνει. Η ζωή πλέον όλον αυτόν τον καιρό έχει μειωθεί στο επίπεδο μιας καθαρά βιολογικής συνθήκης κι έχει χάσει όχι μόνο την πολιτική της διάσταση, αλλά κι οποιαδήποτε ανθρώπινη διάσταση. Μια κοινωνία η οποία ζει σε μια μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν μπορεί ν΄αποτελεί μια ελεύθερη κοινωνία. 

Ζούμε σε μια κοινωνία η οποία έχει θυσιάσει την ελευθερία της υπέρ των υποτιθέμενων λόγων «ασφαλείας» κι έτσι καταδικάζεται να ζει αδιάκοπα μέσα σε μια κατάσταση φόβου και ανασφάλειας. Τι είναι μια κοινωνία η οποία πιστεύει μόνο στην επιβίωση; Μια ζωή γυμνή που θυσιάζει όλες τις κανονικές συνθήκες, κοινωνικές σχέσεις, συναισθήματα, πνευματικότητα, μπροστά στον κίνδυνο μόλυνσης. Βιώνουμε μια έκνομη κατάσταση απ΄όπου ελλείπει ο πολιτισμός, η ελευθερία και η αξιοπρέπεια. Ου δει ένεκα του κινδύνου πράττειν τι ανελεύθερον (Πλάτων).

Όπως ρητά ομολογήθηκε κατά τη σχετική συζήτηση του άρθρου στη βουλή (άρθρ.44 παρ.1 Σ), η διάταξη αυτή επιχειρεί να συγκαλύψει και να νομιμοποιήσει μια ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ του παρελθόντος, όταν μολονότι το Σύνταγμα του 1952 δεν περιείχε σχετική πρόβλεψη, το υπουργικό συμβούλιο εξέδιδε πράξεις με νομοθετικό περιεχόμενο που αργότερα τις κύρωνε η βουλή (σ. 141-142, Συντ. Δίκαιο Δημ. Τσάτσου, εκδ. Σάκκουλα).

Στην πρόσφατη Έκθεση της Επιτροπής της Βενετίας τέθηκαν υπό συγκριτική επισκόπηση τα μέτρα που έχουν υϊοθετήσει τα κράτη-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της πανδημίας σε συνάρτηση με τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και τα θεμελιώδη δικαιώματα.

«Επιτροπή της Βενετίας» ονομάζεται η ΕυρωπαΪκή Επιτροπή για τη Δημοκρατία μέσω του Δικαίου, η οποία αποτελεί ανεξάρτητο όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης. Τη χώρα μας εκπροσωπεί ο ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής ΕΚΠΑ, κ. Νίκος Αλιβιζάτος.

Συγκεκριμένα, η εξέταση αφορούσε στο εάν και σε ποιο βαθμό εξακολουθούν να λειτουργούν ικανοποιητικά, εν μέσω υγειονομικής κατάστασης ανάγκης, τα θεσμικά αντίβαρα (checks and balances), ο κοινοβουλευτικός έλεγχος, απρόσκοπτη διεξαγωγή των εκλογικών αναμετρήσεων και η πλήρης αποτελεσματική δικαστική προστασία των εθνικά και υπερεθνικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων-ελευθεριών.

Διαπιστώθηκε ότι στη χώρα μας, εξαρχής αξιοποιήθηκε η θεσμική δυνατότητα που παρέχει το άρθρ.44 παρ.1 Σ για την έκδοση Π.Ν.Π. από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας με προσυπογραφή, όπως στην αρχή αναφέρθηκε, δηλ. η de facto κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης.

Η έκθεση της Επιτροπής της Βενετίας, πάντως, φαίνεται να προκρίνει την de jure κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης, εξαιτίας του γεγονότος ότι συνοδεύεται από τις ακόλουθες αυστηρές εγγυήσεις: την υποχρέωση ενημέρωσης των αρμόδιων οργάνων του Συμβουλίου της Ευρώπης (Γενικός Γραμματέας), την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολόγηση της απολύτως αναγκαίας παρέκκλισης από τη συνήθη προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και τον εξ ορισμού προσωρινό χαρακτήρα της απόκλισης από τον «κανόνα».

Απεναντίας, η de facto κατάσταση έκτακτης ανάγκης δηλ. η εξουσία να κηρύσσει το αρμόδιο πολιτειακό όργανο με απόφασή του κατάσταση εξαίρεσης, κρίνεται ανεπαρκής για τη διαφύλαξη των εγγυήσεων του φιλελεύθερου και δημοκρατικού κράτους δικαίου.

Η Επιτροπή της Βενετίας θέτει μια σειρά δικλείδων ασφαλείας στις οποίες οφείλουν ν΄ανταποκρίνονται οι ρυθμίσεις της –τεχνοκρατικά αναβαθμισμένης και πολιτικά ενισχυμένης- εκτελεστικής εξουσίας σε «καιρούς κρίσης». Τα αρμόδια όργανα δέον να ελέγχονται με στόχο την αποφυγή κατάχρησης εξουσίας.

Συνεπώς, οι εξαιρετικές ρυθμίσεις που θέτουν θα πρέπει να πληρούν τους όρους της προσήκουσας αιτιολόγησης, της ασφάλειας δικαίου, της απαγόρευσης διακρίσεων, της ισότητας όλων ενώπιον του νόμου (γενικός και αντικειμενικός χαρακτήρας των ρυθμίσεων) και, φυσικά, της τήρησης του ανάλογου μέτρου ανάμεσα στην έκταση των περιορισμών και στον επιτακτικό λόγο δημοσίου συμφέροντος που συντρέχει (δημόσια υγεία).

Η προσφορότητα (καταλληλότητα του μέτρου σε συνάρτηση με τον επιδιωκόμενο σκοπό), η αναγκαιότητα (έλλειψη ηπιότερων εναλλακτικών μέσων για την επίτευξη του ίδιου αποτελέσματος) και η strict sensus αναλογία (το κοινωνικό όφελος από τη λήψη των περιοριστικών μέτρων να υπερβαίνει το αθροιστικά προκαλούμενο κόστος), δεν μπορεί παρά να εξετάζεται σε συσχέτιση με τη χρονική εμβέλεια των μέτρων.

Όσο παρατείνεται, λοιπόν, η κατάσταση ανάγκης, τόσο πιο επιτακτικός και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένος οφείλει να είναι ο σκοπός δημοσίου συμφέροντος που λειτουργεί ως ratio για τη θέσπιση περιορισμών στην ελευθερία κίνησης, την οικονομική-επαγγελματική ελευθερία, την ελευθερία του συνέρχεσθαι, την ελευθερία των θρησκευτικών συναθροίσεων κλπ. 

Η πολιτικά υπεύθυνη κυβέρνηση επιχειρεί να νομιμοποιήσει την αυξημένη εξουσία που απολαμβάνει σε καιρούς «κρίσης» μέσα από τον λόγο (εργαλειακός ορθολογισμός και discourse συνάμα) της τεχνοκρατικής ειδημοσύνης. Προσδίδει οιονεί θεσμικό χαρακτήρα σε ανεπίσημες διαδικασίες (λ.χ. συναντήσεις με την επιτροπή ειδικών και γνωμοδοτήσεις αυτών), αποδυναμώνοντας, παράλληλα, τον παραδοσιακό κοινοβουλευτικό έλεγχο της δράσης της.

Ελλοχεύει έτσι, ο κίνδυνος υποκατάστασης της δημοκρατικής διαβούλευσης από την «αυταπόδεικτη» αποτελεσματικότητα.

Αποκρύπτεται βέβαια, το γεγονός ότι δεν πρόκειται για ομοφωνία όλων των λοιμωξιολόγων σαν να πρόκειται για φυσικό φαινόμενο, αλλά για συνθήκες πρωτοφανούς επιστημονικής αβεβαιότητας και κατά πλειοψηφία κρίση των συγκεκριμένων λοιμωξιολόγων που έχουν επιλεγεί από την πολιτικά υπεύθυνη κυβέρνηση.

Έτι περαιτέρω, τα πορίσματά τους αν και αξιοποιούνται ως η βασική αιτιολόγηση των ρυθμίσεων της κανονιστικώς δρώσας διοίκησης, δε δημοσιεύονται, αλλά ούτε και εξάγονται ασφαλώς και τεκμηριωμένα (καθόσον υπάρχουν ελλειπή και ανακριβή στοιχεία αμφιβόλλου εγκυρότητας από τις αναφορές του ΕΟΔΥ, ως προείπα) με αποτέλεσμα να εξασθενεί η λογοδοσία των κυβερνώντων απέναντι στους πολίτες.

Όπως διατυπώνεται ρητά και απερίφραστα στην Έκθεση, «το κοινοβούλιο πρέπει να παραμένει το κέντρο της πολιτικής ζωής (σ.19) ανεξαρτήτως συνθηκών».

Η δε πρόεδρος της Επιτροπής Ursula von der Leyen δήλωσε στις 31 Μαρτίου 2020 ότι «κάθε μέτρο έκτακτης ανάγκης πρέπει να περιορίζεται σε ό,τι είναι αναγκαίο και να είναι απολύτως αναλογικό, ενώ δεν μπορεί να διαρκεί επ΄αόριστον.

Επιπλέον, οι κυβερνήσεις πρέπει να διασφαλίζουν ότι τα μέτρα αυτά υπόκεινται σε τακτικό έλεγχο».

Εξάλλου, η Επιτροπή της Βενετίας, στην παρ. 49 της ενδιάμεσης έκθεσης, υπογραμμίζει ότι η επανεξέταση της κήρυξης και η παράταση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, καθώς και η ενεργοποίηση και εφαρμογή των εξουσιών έκτακτης ανάγκης, είναι ζωτικής σημασίας και ότι θα πρέπει να είναι δυνατός ο κοινοβουλευτικός και δικαστικός έλεγχος.

Εξάλλου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το ψήφισμά του της 13ης Νοεμβρίου 2020 σχετικά με τον αντίκτυπο των μέτρων κατά της covid-19 στη δημοκρατία, τα θεμελιώδη δικαιώματα και το κράτος δικαίου καλεί τα κράτη-μέλη (μεταξύ άλλων):

-να εξετάσουν το ενδεχόμενο εξόδου από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή να περιορίσουν με άλλο τρόπο τις επιπτώσεις της στη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και τα θεμελιώδη δικαιώματα,

-να αξιολογήσουν τους συνταγματικούς και θεσμικούς κανόνες που ισχύουν στην εθνική τους τάξη υπό το πρίσμα των συστάσεων της Επιτροπής της Βενετίας, για παράδειγμα μεταβαίνοντας από μια de facto κατάσταση έκτακτης ανάγκης που βασίζεται στο κοινό δίκαιο σε μια de jure κατάσταση έκτακτης ανάγκης που βασίζεται στο σύνταγμα, παρέχοντας έτσι καλύτερες εγγυήσεις για τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και τα θεμελιώδη δικαιώματα σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Να ορίσουν ρητά σε νομοθετική πράξη , όπου διατηρείται η de facto κατάσταση έκτακτης ανάγκης , τους στόχους, το περιεχόμενο και την έκταση της εκχώρησης εξουσίας από τον νομοθετικό βραχίονα στον εκτελεστικό,

-να διασφαλίσουν ότι τόσο η κήρυξη και η πιθανή παράταση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, αφενός, όσο κι η ενεργοποίηση και εφαρμογή των εξουσιών έκτακτης ανάγκης, αφετέρου, υπόκεινται σε αποτελεσματικό κοινοβουλευτικό έλεγχο και δικαστικό, τόσο εσωτερικό όσο και εξωτερικό, και να διασφαλίσουν ότι τα κοινοβούλια έχουν το δικαίωμα να διακόψουν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης ( σύμφωνα με την ενδιάμεση έκθεση της 8ης Οκτωβρίου 2020 (CDL-AD(2020) 018) παράγραφοι 59-62 κλπ..

Στη χώρα μας, η βουλή, παράλληλα με τη νομοθετική της αρμοδιότητα, έχει επίσης ως πρωταρχικό έργο τον ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ. Οι βασικές πράξεις κοινοβουλευτικού ελέγχου ορίζονται από το σύνταγμα.

Αλήθεια, τους 300 της βουλής, όλον αυτόν τον καιρό, γιατί τους πληρώνουμε;

Ποιος ο ενεργός ρόλος των βουλευτών σήμερα;

Εξακολουθεί να ισχύει σήμερα το άρθρ.1 του συντάγματος;

Εξακολουθεί να ισχύει το ίδιο το σύνταγμα της Ελλάδας ή ισχύει «l’ etat c’ est mois»;

Ή μήπως η κατά Σμιτ κυριαρχία, όπου με την αναστολή των νόμων και την κήρυξη του καθεστώτος εξαίρεσης, η κυριαρχία γίνεται αυτόνομη, ανεξάρτητη και αυτοθεσπιζόμενη;

Η οποιαδήποτε παράκαμψη του κοινοβουλίου, αποτελεί κακοποίηση του πολιτεύματος με σύγχρονη επιβολή συνεχών μέτρων απαγόρευσης, με ταχύτατους ρυθμούς και πολύτροπα. Στην κυριολεξία δεν προλαβαίνει ο πολίτης να πάρει ανάσα και να ανασυγκροτηθεί.

Ασκείται μία βίαιη εξουσία επί του σώματος (περιορισμός μετακινήσεων, χρήση μάσκας παντού, μη επιτρεπτές αθλητικές δραστηριότητες, απαγόρευση σωματικών επαφών κ.ά.), επί  του πνεύματος (τέλεια κατάλυση κι απαγόρευση κάθε πνευματικής εκδήλωσης), επί της διανόησης και κριτικής σκέψης και συλλογιστικής (εκμηδενισμός κάθε αντίθετης απόπειρας σκέψης και αντίδρασης), επί της υπάρξεως συνολικά, η οποία έχει ιατρικοποιηθεί. Επί πλέον, η ύπαρξη του κάθε πολίτη έχει υποστεί ασφυκτική πίεση καθημερινή και 24 ωρη, με την τεχνολογία και τα ΜΜΕ να συμβάλουν αποφασιστικά σε όλα αυτά, όπου η μεν πρώτη αδρανοποιεί και δημιουργεί εξαρτώμενους άνοους εγκεφάλους, η δε δεύτερη, παίζει αποφασιστικό ρόλο στην καθυποταγή και στον εκφοβισμό του ατόμου.

Η δε επιβαλλόμενη φυσική και σωματική απομόνωση του ατόμου, σε συνδυασμό με την τακτική φόβου επί μακρόν, εκμηδενίζει την ατομική προσωπικότητα και όλα τα άτομα συγχωνεύονται ως μάζα σε μία ενιαία οντότητα σκέψης και συναισθήματος.

«Αν το άτομο χαρακτηρίζεται από την κριτική ικανότητα, τη συνείδηση και τη λογική, αν μπορεί να σκεφτεί και να αξιολογήσει τις καταστάσεις και τη θέση του μέσα σ΄αυτές, στη μάζα όλα τα άτομα εξισώνονται προς τα κάτω» Gustav le bon “Η ψυχολογία των μαζών”.

Σε όλο αυτό το καθεστώς άγνοιας και τρόμου που τεχνηέντως μας καθοδήγησε η κυρίαρχη εκτελεστική εξουσία, η τάξη των ειδημόνων και των λειτουργών της δικαιοσύνης τηρούμε «σιγή ιχθύος» λες και ηδονιζόμαστε με το να βλέπουμε τα αδαή άτομα να τρέμουν εγκλωβισμένα ψυχή τε και σώματι σ΄ένα πλέγμα μύθων και παραμυθιών με δράκους από τη μία και προστάτες από την άλλη.

Βλέπουμε και υφιστάμεθα καθημερινά επί 11 τραγικούς μήνες, την εκμηδένιση του ατόμου, την παραβίαση των ανθρωπίνων αξιών και δικαιωμάτων (που τόσο όμορφα και τεχνοκρατικά προστατεύονται κατά τ΄άλλα από το σύνταγμα, τους εθνικούς νόμους και πλήθος ευρωπαϊκών συνθηκών, οικουμενικές διακηρύξεις και Διεθνή σύμφωνα, ψηφίσματα, οδηγίες και συμβούλια), κι όμως σιωπούμε, εθελοτυφλούμε και κωφεύουμε «τυφλοί τα τ΄ώτα τον τε νουν, τα τ΄όμματα» γινόμαστε και παραπαίουμε ανάμεσα στο «αίσθημα ευθύνης και παραδειγματισμού» και στην ξιπασιά του λειτουργού της τρίτης εξουσίας, κρατώντας φιμωμένα τα στόματα και τις σκέψεις μας. 

Όμως, «ου γαρ εκπέλλει φρονείν μέγα όστις δούλος εστι των πέλας»(Σοφοκλής, Αντιγόνη). Διότι, εξανδραποδισθήκαμε και ημείς κι ας θεωρούμε ότι κρατούμε κάποια ηνία.

Τις αλυσίδες μας κρατάμε κι ας μην τις βλέπουμε ή κάνουμε πως δεν τις βλέπουμε.

Το μόνο που βλέπουμε είναι το έδαφος και τα πόδια μας, είτε από άγνοια είτε από φόβο που μας τον φυτεύσανε.

Βέβαια, η άγνοια στον χώρο μας δεν συγχωρείται ούτε νοείται ενώ γνωρίζουμε πολύ καλά τον σημερινό εκμαυλισμό που υφίσταται το δίκαιο και όσα ανωτέρω εξετέθησαν και παρ΄όλα αυτά καμία δικαστική έρευνα, εισαγγελική παραγγελία για έρευνα ή δικαστικός έλεγχος δε γίνεται.

Καμία αντίσταση κατά της κατάλυσης του συντάγματος, το οποίο κακοποιείται βάναυσα τελευταία ή παρακάμπτεται άνομα.

Μήπως έγινε πραξικόπημα και μόνο τα τανκς δεν είδαμε;

Και ανεπαισθήτως «έκτισαν τα τείχη» και μεις «δεν ακούσαμε ποτέ κρότον ή ήχον»;

Ενώ ακόμη «περιμένουμε τους βαρβάρους»;

Καμία προσφυγή στο ΕΔΔΑ δεν έγινε! Άραγε, μήπως λοιπόν από φόβο; Μα ούτε αυτό επιτρέπεται και συγχωρείται στο χώρο μας, διότι είμαστε ΓΝΩΣΤΕΣ.

Γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα τους θεσμούς, τους νόμους και τα δικαιώματα των πολιτών.

Μπορούμε να απαιτήσουμε την τήρηση των νόμων και του συντάγματος με τον πλέον νόμιμο τρόπο, και είμαστε ανεξάρτητοι, τίποτα δεν θα έπρεπε να μας φοβίζει . τίποτα δεν θα έπρεπε να μας αναγκάσει να σκύψουμε τον τράχηλον.

Παρ΄όλα αυτά, τον σκύβουμε!

Αιδώς Αργείοι!!!

Τελειώνω με τον αγαπημένο μου δάσκαλο και σεπτό πανεπιστήμονα Αριστοτέλη:

«το ξεχείλωμα των νόμων προκειμένου να προωθούνται συγκεκριμένα συμφέροντα (ή πολύ περισσότερο, η θέσπιση άδικων νόμων για τους ίδιους λόγους) δεν προδίδει μόνο μια κοινωνία αρπακτικών, αλλά, πρωτίστως, μια κοινωνία ηλιθίων».

Φευ!

Ενδεικτικά θέτω υπ΄όψιν όσων ενδιαφερθούν προς έρευνα, συλλογή στοιχείων, σύγκριση, ανάλυση, ενημέρωση, νομική βασιμότητα ή απλή πληροφόρηση, πέραν των μονοφωνικών δεδομένων που λαμβάνουμε καθημερινά και επιπλέον των όσων αναφέρθηκαν στο περιεχόμενο του παρόντος:

1.«Διεθνής μήνυση για το σκάνδαλο του κορωναϊού» , youtube, Reiner Fullmich, δικηγόρος Γερμανίας,

  1. συνέντευξη του δρ. Ιωαννίδη, καθηγητή στο Στάνφορντ της ιατρικής στατιστικής,
  2. συνέντευξη του ερευνητή David Icke και
  3. άρθρ. 134 επ. Π.Κ. «περί εσχάτης προδοσίας».

Μετά  τιμής,

Αργυρώ Τέγουτζικ, Ειρηνοδίκης Β΄

https://ende.gr/%CE%B2%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BD%CE%AD%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9/

Απρ 11

Περισσότερα για τις αποστειρωμένες μπατονέτες που έχουν βουτηχτεί στο καρκινογόνο οξείδιο του αιθυλενίου

How long does ethylene oxide sterilization last?
ETO should be considered a known human carcinogen. The basic ETO sterilization cycle consists of five stages (i.e., preconditioning and humidification, gas introduction, exposure, evacuation, and air washes) and takes approximately 2 1/2 hrs excluding aeration time. (Φανταστείτε όμως να χορηγείται δις Εβδομαδιαίως στα παιδιά σας έστω και κάποια υπολείμματα να έχουν μείνει πάνω στη μπατονέτα!)
How dangerous is ethylene oxide?
Unfortunately, EtO possesses several physical and health hazards that merit special attention. EtO is both flammable and highly reactive. Acute exposures to EtO gas may result in respiratory irritation and lung injury, headache, nausea, vomiting, diarrhea, shortness of breath, and cyanosis.

Why is ethylene oxide dangerous?

Chronic (long-term) exposure to ethylene oxide in humans can cause irritation of the eyes, skin, nose, throat, and lungs, and damage to the brain and nervous system. … Evidence in humans indicates that exposure to ethylene oxide increases the risk of lymphoid cancer and, for females, breast cancer.
Evidence in humans indicates that long-term exposure to ethylene oxide increases the risk of cancers of the white blood cells, including non-Hodgkin lymphoma, myeloma, and lymphocytic leukemia. Studies also show that long-term exposure to ethylene oxide increases the above risk of breast cancer in females.
Για περισσότερες πληροφορίες δείτε το πιο κάτω βίντεο του Μαξ Ίγκαν

http://https://www.youtube.com/watch?v=TlFpBgf-AJA&t=69s

Διαμοιράστε αυτό το βίντεο παντού, κατεβάστε το ανεβάστε το στα κανάλια σας, τα τεστ είναι αποδεδειγμένα βουτηγμένα σε αιθυλενοξείδιο μια καρκινογόνο ουσία, και δεν εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους του Σόρος και του Βασίλη Θύρα που μαςλένε ότι τα τεστ είναι ασφαλή και είναι κάτω από τα επιτρεπτά όρια το αιθυλενοξείδιο κτλ,  δείτε και αυτό για το αιθυλενοξείδιο https://www.europarl.europa.eu/doceo/…​, οτι σου στερεί την ελευθερία έλεγε ο Άγιος Παΐσιος είναι από τον διάβολο και τα τεστ θα είναι υποχρεωτικά για να βγεις από την χώρα για να πηγαίνεις στο σχολείο όπου βρεις. Ας μην ξεχνούμε ότι θέλουν να τα κάνουν υποχρεωτικά τάχα μου για να μας προστατέψουν από τους ασυμπτωματικούς που δεν μεταδίδουν τον  ιο αποδεδειγμένα διότι η φυσική ανοσία τους τον καθηλώνει και τον εξασθενεί πάραυτα.

Απρ 11

Γονείς, οι αποστειρωμένες μπατονέτες έχουν βουτηχτεί στο καρκινογόνο οξείδιο του αιθυλενίου

Από αύριο θα ζητηθεί από τα παιδιά του Λυκείου Γυμνασίου να εξετασθούν με rapid test ή selftest αδιάφορο δις εβδομαδιαίως. Δυο τεστ που δεν είναι σίγουρο ότι μπορεί κανείς να τα εμπιστεύεται όπως και το TR-PCR test που ο ίδιος ο εφευρέτης ισχυρίζεται πως δεν είναι ειδικό για τον κορωνοϊό και τα πάνω από 200 στελέχη κορωνοϊών.

J. hopkins technology προς έλεγχο αν υπάρχουν νανοσωματίδια επάνω στις μπατονέτες

Την προσοχή σας όμως θα θέλαμε να επικεντρώσουμε στις μπατονέτες οι οποίες είναι εμβαπτισμένες στο οξείδιο του αιθυλενίου (μια αποδεδειγμένα καρκινογόνο ουσία που χρησιμοποιείται για αποστείρωση) που θα βάλετε ή θα βάλλουν κάποιοι, πιθανώς το εκπαιδευτικό προσωπικό που δεν έχει δικαίωμα να προβεί σε ιατρικές πράξεις, στη μύτη και στο στόμα των παιδιών σας. Εάν βέβαια τους το επιτρέψετε.

Με μια δήλωση προς το εκπαιδευτικό προσωπικό, η οποία θα λέγει ότι:

Ο κάτωθι υπογεγραμμένος…..σας δηλώνω ότι για ό,τι αφορά την υγεία του παιδιού μου, αποκλειστικά υπεύθυνος θα είμαι εγώ ως γονιός του. Παρακαλείσθε να με ενημερώνετε πριν προβείτε σε οποιαδήποτε ενέργεια το αφορά.

                                                                            Ο δηλών γονέας…..

Με αυτόν τον τρόπο δύνασθε να αποφύγετε την επιβολή μάσκας, τεστ ακόμη και εμβολιασμού του παιδιού σας κι αν δεν εισακουσθείτε, (εννοείται πως τη δήλωσή σας την έχετε πρωτοκολλήσει) επανέρχεσθε με τον δικηγόρο σας  και υποβάλλετε την πιο ΚΑΤΩ ΜΗΝΥΣΗ:

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Μαρτίου 28, 2021

Οι εκπαιδευτικοί καλό θα είναι να γνωρίζουν ότι όταν επιβάλλουν τη χρήση της μάσκας στα παιδιά κινδυνεύουν να βρεθούν φυλακή για τουλάχιστον 15 χρόνια. Είναι καιρός να αρχίσουν να ελέγχουν ποιες εντολές είναι νόμιμες και ποιες αντισυνταγματικές και να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Τους εμπιστευτήκαμε τα παιδιά μας και όχι μια συσκευή μας που αν τη χαλάσουν θα πάρουμε άλλη.

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

ΑΠΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ

 

Οι εκπαιδευτικοί όπως και τα λοιπά κρατικά όργανα που επιβάλλουν τη χρήση μάσκας, διαπράττουν τα εγκλήματα της Εσχάτης Προδοσίας με την παραβίαση του Συντάγματος και των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καθώς και της συμμετοχής σε Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας

 

Στοιχεία που το αποδεικνύουν

 

Σύνταγμα της Ελλάδος

Πηγή     https://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-28/

Άρθρο 28– Κανόνες του διεθνούς δικαίου και διεθνείς οργανισμοί

  1. Oι γενικά παραδεγμένοι κανόνες του διεθνούς δικαίου, καθώς και οι διεθνείς συμβάσεις, από την επικύρωσή τους με νόμο και τη θέση τους σε ισχύ σύμφωνα με τους όρους καθεμιάς, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου. H εφαρμογή των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συμβάσεων στους αλλοδαπούς τελεί πάντοτε υπό τον όρο της αμοιβαιότητας.

Άρα   

Οι νόμοι που αποτελούν εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Συμβάσεων υπερισχύουν από τους άλλους νόμους, διατάξεις, ΚΥΑ, αποφάσεις κλπ και συνεπώς καθιστούν κάθε τι αντίθετο προς αυτές ΑΚΥΡΟ και ΠΑΡΑΝΟΜΟ

 

Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (Υπερσυνταγματική)

Πηγή     https://eur-lex.europa.eu/resource.html?uri=cellar:2bf140bf-a3f8-4ab2-b506-fd71826e6da6.0010.02/DOC_1&format=PDF)

Άρθρο 6

  1. Τα θεμελιώδη δικαιώματα, όπως κατοχυρώνονται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών και όπως απορρέουν από τις κοινές συνταγματικές παραδόσεις των κρατών μελών, αποτελούν μέρος των γενικών αρχών του δικαίου της Ένωσης.

Άρα   

Οι Ευρωπαϊκές και Διεθνείς Συνθήκες και κυρίως αυτές που αφορούν τα Θεμελιώδη Ανθρώπινα Δικαιώματα και τις Θεμελιώδεις Ελευθερίες αποτελούν μέρος του Ενωσιακού Δικαίου με υπερσυνταγματική ισχύ δηλαδή υπερισχύουν από άλλους νόμους, διατάξεις, ΚΥΑ, αποφάσεις κλπ.

 

Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας (Νόμος 3418/2005)

Πηγή     ΦΕΚ 287 Α / 28-11-2005

Άρθρο 1– Έννοιες, ορισμοί και πεδίο εφαρμογής του παρόντος

  1. Ιατρική πράξη είναι εκείνη που έχει ως σκοπό τη με οποιαδήποτε επιστημονική μέθοδο πρόληψη, διάγνωση, θεραπεία και αποκατάσταση της υγείας του ανθρώπου.
  2. Ως ιατρικές πράξεις θεωρούνται και εκείνες οι οποίες έχουν ερευνητικό χαρακτήρα, εφόσον αποσκοπούν οπωσδήποτε στην ακριβέστερη διάγνωση, στην αποκατάσταση ή και τη βελτίωση της υγείας των ανθρώπων και στην προαγωγή της επιστήμης.
  3. Στην έννοια της ιατρικής πράξης περιλαμβάνονται και η συνταγογράφηση, η εντολή για διενέργεια πάσης φύσεως παρακλινικών εξετάσεων, η έκδοση ιατρικών πιστοποιητικών και βεβαιώσεων και η γενική συμβουλευτική υποστήριξη του ασθενή.

Άρθρο 12– Συναίνεση του ενημερωμένου ασθενή

  1. Ο ιατρός δεν επιτρέπεται να προβεί στην εκτέλεση οποιασδήποτε ιατρικής πράξης χωρίς την προηγούμενη συναίνεση του ασθενή.
  2. Προϋποθέσεις της έγκυρης συναίνεσης του ασθενή είναι οι ακόλουθες:

α) Να παρέχεται μετά από πλήρη, σαφή και κατανοητή ενημέρωση, σύμφωνα με το προηγούμενο άρθρο.

αα) Αν ο ασθενής είναι ανήλικος, η συναίνεση δίδεται από αυτούς που ασκούν τη γονική μέριμνα ή έχουν την επιμέλειά του. Λαμβάνεται, όμως, υπόψη και η γνώμη του, εφόσον ο ανήλικος, κατά την κρίση του ιατρού, έχει την ηλικιακή, πνευματική και συναισθηματική ωριμότητα να κατανοήσει την κατάσταση της υγείας του, το περιεχόμενο της ιατρικής πράξης και τις συνέπειες ή τα αποτελέσματα ή τους κινδύνους της πράξης αυτής. Στην περίπτωση της παραγράφου 3 του άρθρου 11 απαιτείται πάντοτε η συναίνεση των προσώπων που ασκούν τη γονική μέριμνα του ανηλίκου.

γ) Η συναίνεση να μην είναι αποτέλεσμα πλάνης, απάτης ή απειλής και να μην έρχεται σε σύγκρουση με τα χρηστά ήθη.

δ) Η συναίνεση να καλύπτει πλήρως την ιατρική πράξη και κατά το συγκεκριμένο περιεχόμενό της και κατά το χρόνο της εκτέλεσής της.

Άρα  

Η χρήση μάσκας, η επιβολή τεστ, εμβολίων κλπ αποτελούν συνεπώς με βάση τις ως άνω έννοιες, ιατρικές πράξεις που απαιτούν την υποχρεωτική ΠΛΗΡΗ, ΣΑΦΗ και ΚΑΤΑΝΟΗΤΗ ενημέρωση και που δεν πρέπει να είναι αποτέλεσμα ΠΛΑΝΗΣ, ΑΠΑΤΗΣ ή ΑΠΕΙΛΗΣ.

Ρυθμίσεις για την εφαρμογή των Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής και άλλες διατάξεις. (Νόμος 4512/2018)

Πηγή    ΦΕΚ 5 Α / 17-01-2018)

Άρθρο 338– Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας

Οποιαδήποτε απόφαση αντίθετη με τις διατάξεις του ν. 3418/2005 (Α ́287) είναι άκυρη. Αν στη λήψη των αποφάσεων αυτών έχουν συμμετάσχει ιατροί, υπέχουν πειθαρχικές ευθύνες.

Άρα

Η επιβεβαίωση ότι ΔΕΝ υπάρχουν εξαιρέσεις στην εφαρμογή του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας που ΑΠΑΙΤΕΙ τη συναίνεση σε ΚΑΘΕ περίπτωση εφαρμογής ιατρικής πράξης και υπερισχύει κάθε άλλου νόμου, διάταξης, ΚΥΑ, …. όπως ρητά ορίζεται και στο άρθρο 28 του Συντάγματος.

Σύνταγμα της Ελλάδος

Πηγή     https://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-5/

Άρθρο 5 – Ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας, προσωπική ελευθερία

  1. Καθένας έχει δικαίωμα στην προστασία της υγείας και της γενετικής του ταυτότητας. Νόμος (που συμφωνεί με το Σύνταγμα όπως σαφέστατα αναφέρεται στα άρθρα 120Σ §2, 87Σ §2 και 93Σ §4), ορίζει τα σχετικά με την προστασία κάθε προσώπου έναντι των βιοϊατρικών παρεμβάσεων.

 

Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου

Πηγή     https://www.echr.coe.int/documents/convention_ell.pdf

Άρθρο 5 – Το δικαίωμα στην προσωπική ελευθερία και ασφάλεια

  1. Παν πρόσωπον έχει δικαίωμα εις την ελευθερίαν και την ασφάλειαν. Ουδείς επιτρέπεται να στερηθή της ελευθερίας του ειμή εις τας ακολούθους περιπτώσεις και συμφώνως προς την νόμιμον διαδικασίαν:

α. εάν κρατήται κανονικώς κατόπιν καταδίκης υπό αρμοδίου δικαστηρίου.

ε. εάν πρόκειται περί νομίμου κρατήσεως ατόμων δυναμένων να μεταδώσωσι μεταδοτικήν ασθένειαν, φρενοβλαβούς, αλκοολικού, τοξικομανούς ή αλήτου.

Άρα  

ΜΟΝΟ με δικαστική εντολή για το ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ άτομο μπορεί να εφαρμοστεί ο περιορισμός που αναφέρει το Σύνταγμα και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και εφόσον έχει ΑΠΟΔΕΙΧΤΕΙ ότι αποτελεί κίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Κάθε άλλη ενέργεια είναι αντισυνταγματική αφού άρει την προστασία κάθε προσώπου έναντι των βιοϊατρικών παρεμβάσεων (5Σ §5)

 

Σύμβαση Οβιέδο 1997 (Υπερσυνταγματική – νόμος 2619/1998)

Πηγή     ΦΕΚ 132 Α / 19-06-1998)

Άρθρο 2 – Το προβάδισµα του ανθρωπίνου όντος

Τα συµφέροντα και η ευηµερία του ανθρώπινου όντος θα υπερισχύουν έναντι µόνου του κοινωνικού συµφέροντος ή της επιστήµης.

Άρθρο 5 – Γενικός κανόνας

Επέµβαση σε θέµατα υγείας µπορεί να υπάρξει µόνον αφού το ενδιαφερόµενο πρόσωπο δώσει την ελεύθερη συναίνεσή του, κατόπιν προηγούµενης σχετικής ενηµέρωσής του. Το πρόσωπο αυτό θα ενηµερώνεται εκ των προτέρων καταλλήλως ως προς το σκοπό και τη φύση της επέµβασης, καθώς και ως προς τα επακόλουθα και κινδύνους που αυτή συνεπάγεται. Το ενδιαφερόµενο πρόσωπο µπορεί ελεύθερα και οποτεδήποτε να ανακαλέσει τη συναίνεση του.

Άρθρο 26 – Περιορισμοί άσκησης δικαιωμάτων

  1. Δεν τίθενται περιορισμοί στην άσκηση των δικαιωμάτων και προστατευτικών διατάξεων της παρούσας Σύμβασης πλην όσων ορίζονται δια νόμου (που συμφωνεί με το Σύνταγμα όπως σαφέστατα αναφέρεται στα άρθρα 120Σ §2, 87Σ §2 και 93Σ §4) και είναι αναγκαίοι σε μια δημοκρατική κοινωνία προς το συμφέρον της δημόσιας ασφάλειας, την πρόληψή του εγκλήματος, την προστασία της δημόσιας υγείας ή την προστασία των δικαιωμάτων και ελευθεριών των άλλων.

Άρα

ΔΕΝ μπορεί να επιβληθεί ιατρική πράξη με τη δικαιολογία του κοινωνικού συμφέροντος χωρίς να υπάρχει ενημέρωση και κυρίως ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ. Οι εξαιρέσεις ορίζονται με νόμο που θα πρέπει να ΣΥΜΦΩΝΕΙ με το Σύνταγμα δηλαδή θα πρέπει να αφορά ΑΤΟΜΙΚΑ διοικητικά μέτρα και ΜΟΝΟ με απόφαση δικαστηρίου (άρθρο 5Σ §4) και ΌΧΙ συλλογικά αφού τότε θα παραβίαζε το άρθρο 5 §5 του Συντάγματος που προστατεύει το πρόσωπο από τις βιοϊατρικές παρεμβάσεις.

 

Παγκόσμια Διακήρυξη για τη Βιοηθική και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

Πηγή     http://portal.unesco.org/en/ev.php-URL_ID=31058&URL_DO=DO_TOPIC&URL_SECTION=201.html

Άρθρο 6 – Συναίνεση

  1. Σε κατάλληλες περιπτώσεις έρευνας που διεξάγεται σε μια ομάδα ατόμων ή σε μια κοινότητα, μπορεί να ζητηθεί πρόσθετη συμφωνία των νομικών εκπροσώπων της συγκεκριμένης ομάδας ή κοινότητας. Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει μια συλλογική κοινοτική συμφωνία ή η συγκατάθεση ενός ηγέτη της κοινότητας ή άλλης αρχής να αντικαταστήσει τη συγκατάθεση ενός ενημερωμένου ατόμου.

Άρα  

Ο καθένας αποφασίζει ΜΟΝΟ για τον εαυτό του και ΚΑΝΕΝΑΣ άλλος ΔΕΝ μπορεί να αποφασίσει για λογαριασμό άλλου, είτε είναι ηγέτης, είτε είναι άλλη αρχή.

 

ΕΚΘΕΣΗ σχετικά με την εξάλειψη των βασανιστηρίων στον κόσμο (Ευρωκοινοβούλιο 2013/2169 (INI))

Πηγή     https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/PDF/?uri=CELEX:52014IP0206&from=EN

  1. επισημαίνει ότι, σύμφωνα με την CAT, ο όρος ‘βασανιστήρια’ σημαίνει οιαδήποτε πράξη με την οποία «προκαλείται σκοπίμως σε ένα πρόσωπο σοβαρός πόνος ή ταλαιπωρία, σωματική ή ψυχική, από δημόσιο λειτουργό ή άλλο πρόσωπο που ενεργεί με επίσημη ιδιότητα ή με την υποκίνηση ή τη συναίνεση ή με την αποδοχή του». Θεωρεί ωστόσο ότι καταστάσεις κατά τις οποίες πράξεις βασανισμού και άλλη σκληρή, απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση ή τιμωρία διαπράττονται με τη συμμετοχή φορέων εκτός κρατικών ή δημοσίων υπαλλήλων πρέπει επίσης να αντιμετωπίζονται μέσω μέτρων πολιτικής που ευνοούν την πρόληψη, τη λογοδοσία και την αποκατάσταση·

 

Σύμβαση κατά των Βασανιστηρίων και άλλων τρόπων σκληρής, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας (Παράρτημα στην απόφαση 39/46 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών)

Πηγή     https://www.asylumlawdatabase.eu/sites/www.asylumlawdatabase.eu/files/aldfiles/%CE%A3%CF%8D%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7%20%CE%97%CE%95%20%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%20%CF%84%CF%89%CE%BD%20%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%AF%CF%89%CE%BD%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CF%89%CE%BD%20%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%80%CF%89%CE%BD%20%CF%83%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%AE%CF%82%2C%20%CE%B1%CF%80%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%B7%CF%82%20%CE%AE%20%CF%84%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82.pdf

Άρθρο 2.

  1. Κάθε Κράτος Μέρος λαμβάνει αποτελεσματικά νομοθετικά, διοικητικά, δικαστικά ή άλλα μέτρα για να προλαμβάνει πράξεις βασανιστηρίων σε κάθε εδαφική περιοχή που υπάγεται στη δικαιοδοσία του.
  2. 2. Καμία απολύτως εξαιρετική περίσταση, είτε αποτελεί κατάσταση πολέμου ή απειλή πολέμου, εσωτερική πολιτική αστάθεια ή κάθε άλλη κατάσταση ανάγκης, δεν μπορεί να προβληθεί ως δικαιολογία για βασανιστήρια.
  3. Εντολή προϊσταμένου ή δημόσιας αρχής δεν μπορεί να προβληθεί ως δικαιολογία για βασανιστήρια

Άρθρο 4.

  1. Κάθε Κράτος Μέρος μεριμνά, ώστε όλες οι πράξεις βασανιστηρίων να αποτελούν εγκλήματα σύμφωνα με το ποινικό του δίκαιο. Το ίδιο ισχύει για την απόπειρα διάπραξης βασανιστηρίων ή για κάθε πράξη οποιουδήποτε προσώπου που συνιστά συνέργεια ή συμμετοχή σε βασανιστήρια.
  2. Κάθε Κράτος Μέρος προβλέπει για τα εγκλήματα αυτά κατάλληλες ποινές, για τον καθορισμό των οποίων λαμβάνεται υπόψη ο σοβαρός χαρακτήρας αυτών των εγκλημάτων.

Άρα  

ΚΑΜΙΑ δικαιολογία (κατάσταση ανάγκης, εξαιρετική περίπτωση,…) δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να επιβληθεί ιατρική πράξη (δηλαδή βασανιστήριο)

 

Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (Υπερσυνταγματικό – Νόμος 2462/1997)

Πηγή   ΦΕΚ 25 Α / 26-02-1997

Άρθρο 7

Κανείς δεν υποβάλλεται σε βασανιστήρια ούτε σε ποινές ή μεταχειρίσεις σκληρές, απάνθρωπες ή εξευτελιστικές. Ειδικότερα, απαγορεύεται η υποβολή προσώπου, χωρίς την ελεύθερη συγκατάθεση του σε ιατρικό ή επιστημονικό πείραμα.

Σύνταγμα της Ελλάδας

Πηγή     https://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-7/

Αρθρο 7: (Καμιά ποινή χωρίς νόμο, απαγόρευση βασανιστηρίων)

  1. Έγκλημα δεν υπάρχει ούτε ποινή επιβάλλεται χωρίς νόμο (που συμφωνεί με το Σύνταγμα όπως σαφέστατα αναφέρεται στα άρθρα 120Σ §2, 87Σ §2 και 93Σ §4) που να ισχύει πριν από την τέλεση της πράξης και να ορίζει τα στοιχεία της. Ποτέ δεν επιβάλλεται ποινή βαρύτερη από εκείνη που προβλεπόταν κατά την τέλεση της πράξης.
  2. Tα βασανιστήρια, οποιαδήποτε σωματική κάκωση, βλάβη υγείας, ή άσκηση ψυχολογικής βίας, καθώς και κάθε άλλη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας απαγορεύονται και τιμωρούνται, όπως νόμος ορίζει.

 

Ποινικός Κώδικας (Νόμος 4619/2019)

Πηγή     ΦΕΚ 95 Α / 11-06-2019

Άρθρο 137Α – Βασανιστήρια

  1. Υπάλληλος ή στρατιωτικός, στα καθήκοντα του οποίου ανάγεται η δίωξη, η ανάκριση ή η εξέταση αξιόποινων πράξεων ή πειθαρχικών παραπτωμάτων ή η εκτέλεση ποινών ή η φύλαξη ή η επιμέλεια κρατουμένων, τιμωρείται με κάθειρξη έως δέκα έτη, εάν υποβάλλει σε βασανιστήρια κατά την εκτέλεση αυτών των καθηκόντων πρόσωπο που βρίσκεται στην εξουσία του με σκοπό: α) να αποσπάσει από αυτό ή από τρίτο πρόσωπο ομολογία, κατάθεση, πληροφορία ή δήλωση ιδίως αποκήρυξης ή αποδοχής πολιτικής ή άλλης ιδεολογίας, β) να το τιμωρήσει ή γ) να εκφοβίσει αυτό ή τρίτα πρόσωπα. Με την ίδια ποινή τιμωρείται υπάλληλος ή στρατιωτικός, που με εντολή των προϊσταμένων του ή αυτοβούλως σφετερίζεται τέτοια καθήκοντα και τελεί τις πράξεις του προηγούμενου εδαφίου.

Άρα  

Και η επιβολή χρήσης μάσκας (τεστ, εμβόλιο, κλπ) αποτελεί βασανιστήριο και εγκληματική πράξη αφού επιβάλλεται δια του εκβιασμού, της τρομοκράτησης και της βίας. Συνεπώς ΔΕΝ είναι ΟΥΤΕ συζητήσιμη, ΟΥΤΕ διαπραγματεύσιμη, ΟΥΤΕ υφίσταται θέμα εξαιρέσεων και καταστρατηγήσεων του δικαιώματος στην ΠΛΗΡΗ ενημέρωση και στην απόλυτη ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ για λόγους είτε διαγνωστικούς, είτε για θεραπευτικούς, είτε για προληπτικούς.

 

Ποινικός Κώδικας (Νόμος 4619/2019

Πηγή     ΦΕΚ 95 Α / 11-06-2019

Άρθρο 25 – Κατάσταση ανάγκης που αίρει το άδικο

  1. Δεν είναι άδικη η πράξη που τελεί κάποιος προς αποτροπή παρόντος και αναπότρεπτου με άλλα μέσα κινδύνου, ο οποίος απειλεί το πρόσωπο ή την περιουσία του ίδιου ή κάποιου άλλου χωρίς δική του υπαιτιότητα, αν η προσβολή που προκλήθηκε στον άλλο είναι σημαντικά κατώτερη κατά το είδος και τη σπουδαιότητα από την προσβολή που απειλήθηκε.

Άρθρο 32 – Κατάσταση ανάγκης που αίρει τον καταλογισμό

  1. Η πράξη δεν καταλογίζεται σε εκείνον που την τελεί για να αποτρέψει παρόντα και αναπότρεπτο με άλλα μέσα κίνδυνο, ο οποίος απειλεί χωρίς δική του υπαιτιότητα το πρόσωπο ή την περιουσία του ίδιου ή οικείου του, αν η προσβολή που προκλήθηκε στον άλλο από την πράξη είναι κατά το είδος και τη σπουδαιότητα ανάλογη με την προσβολή που απειλήθηκε.

Άρα  

Ακόμα κι ήταν νόμιμες οι κυβερνητικές αποφάσεις, η κατάσταση ανάγκης που θέτει τη ζωή σε κίνδυνο (παρενέργειες από τη χρήση μάσκας και τον εγκλεισμό) καθώς και την περιουσία με την καταστροφή της οικονομίας, ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ και νομιμοποιούν την αντίσταση σε αυτές

 

Σύνταγμα της Ελλάδας

Πηγή     https://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-89/

και https://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-95/

‘Αρθρο 87: (Ανεξαρτησία των δικαστών)

  1. Oι δικαστές κατά την άσκηση των καθηκόντων τους υπόκεινται μόνο στο Σύνταγμα και στους νόμους (που συμφωνούν με αυτό όπως σαφέστατα αναφέρεται στα άρθρα 120Σ §2 και 93Σ §4) και σε καμία περίπτωση δεν υποχρεούνται να συμμορφώνονται με διατάξεις που έχουν τεθεί κατά κατάλυση του Συντάγματος.

‘Αρθρο 93: (Διακρίσεις των Δικαστήριων)

  1. Tα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο που το περιεχόμενό του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα.

Άρα  

ΚΑΙ ΟΛΕΣ οι ΚΥΑ, οι διατάξεις, οι αποφάσεις και οι νόμοι που έχουν τεθεί μετά το 2010 που παραχωρήθηκε η Εθνική Κυριαρχία με το 1ο Μνημόνιο και μετά το 2015 που τέθηκε η χώρα υπό ξένη κατοχή με το 3ο Μνημόνιο είναι ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΕΣ. Όποιο όργανο ή δημόσιος υπάλληλος τις εφαρμόζει και δεν αντιστέκεται με ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ όπως ορίζει το Σύνταγμα στο άρθρο 120, είναι συνεργός στην κατάλυση του πολιτεύματος δηλαδή συνεργός σε Εσχάτη Προδοσία.

 

Σύνταγμα της Ελλάδος

Πηγή     https://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-25/

Άρθρο 25 – Αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου, προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων

  1. Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους. Τα δικαιώματα αυτά ισχύουν και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών στις οποίες προσιδιάζουν. Οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο νόμους (που συμφωνούν με αυτό όπως σαφέστατα αναφέρεται στα άρθρα 120Σ §2, 87Σ §2 και 93Σ §4), εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας

Ποινικός Κώδικας (Νόμος 4619/2019)

Πηγή     ΦΕΚ 95 Α / 11-06-2019

Άρθρο 14 – Έννοια της αξιόποινης πράξης

  1. Έγκλημα είναι πράξη άδικη και καταλογιστή σε εκείνον που την τέλεσε, η οποία τιμωρείται από τον νόμο.
  2. Στις διατάξεις των ποινικών νόμων ο όρος «πράξη» περιλαμβάνει και τις παραλείψεις.

Άρθρο 15 – Έγκλημα που τελείται με παράλειψη

  1. Όπου ο νόμος για την ύπαρξη αξιόποινης πράξης απαιτεί να έχει επέλθει ορισμένο αποτέλεσμα, η μη αποτροπή του τιμωρείται όπως η πρόκλησή του με ενέργεια, αν ο υπαίτιος της παράλειψης είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να προβεί σε ενέργεια για την αποτροπή του αποτελέσματος. Η ιδιαίτερη νομική υποχρέωση πηγάζει από νόμο, σύμβαση ή προηγούμενη επικίνδυνη ενέργεια του υπαιτίου.

Σύνταγμα της Ελλάδος

Πηγή     https://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-107/

Άρθρο 103 – Δημόσιοι υπάλληλοι

  1. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι εκτελεστές της θέλησης του Κράτους και υπηρετούν το Λαό οφείλουν πίστη στο Σύνταγμα και αφοσίωση στην Πατρίδα. Τα προσόντα και ο τρόπος του διορισμού τους ορίζονται από το νόμο.

Κώδικας Κατάστασης Δημοσίων Πολιτικών Διοικητικών Υπαλλήλων και Υπαλλήλων ΝΠΔΔ (Νόμος 3528/2007)

Πηγή     ΦΕΚ 26 Α / 09-02-2007

Άρθρο 25 Νομιμότητα υπηρεσιακών ενεργειών

  1. Ο υπάλληλος είναι υπεύθυνος για την εκτέλεση των καθηκόντων του και τη νομιμότητα των υπηρεσιακών του ενεργειών.
  2. Ο υπάλληλος οφείλει να υπακούει στις διαταγές των προϊσταμένων του. Όταν όμως εκτελεί διαταγή, την οποία θεωρεί παράνομη, οφείλει, πριν την εκτέλεση, να αναφέρει εγγράφως την αντίθετη γνώμη του και να εκτελέσει τη διαταγή χωρίς υπαίτια καθυστέρηση. Η διαταγή δεν προσκτάται νομιμότητα εκ του ότι ο υπάλληλος οφείλει να υπακούσει σε αυτήν.
  3. Αν η διαταγή είναι προδήλως αντισυνταγματική ή παράνομη, ο υπάλληλος οφείλει να μην την εκτελέσει και να το αναφέρει χωρίς αναβολή……

Άρα   

Ο υπάλληλος ως πολίτης αλλά πολύ περισσότερο ως όργανο του κράτους είναι υποχρεωμένος να εκτελεί όλες τις εντολές ΕΚΤΟΣ από τις ΠΡΟΔΗΛΩΣ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ και ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΕΣ διότι τότε φέρει ο ΙΔΙΟΣ εξ’ ολοκλήρου την ευθύνη της παρανομίας.

Ο δε συνάδελφός του που δεν τον αποτρέπει από την πρόκληση του συγκεκριμένου αποτελέσματος καταγγέλοντάς τον, διαπράττει ακριβώς τα ίδια αδικήματα με αυτόν.

 

Ποινικός Κώδικας (Νόμος 4619/2019)

Πηγή     ΦΕΚ 95 Α / 11-06-2019

Άρθρο 134 – Εσχάτη Προδοσία

  1. Με ισόβια ή πρόσκαιρη κάθειρξη τιμωρείται όποιος, εκτός από την περίπτωση της προηγούμενης παραγράφου:

α) επιχειρεί με βία ή απειλή βίας ή με σφετερισμό της ιδιότητάς του ως οργάνου του Κράτους να καταλύσει ή να αλλοιώσει ή να καταστήσει ανενεργό, διαρκώς ή προσκαίρως, το δημοκρατικό πολίτευμα που στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία ή θεμελιώδεις αρχές ή θεσμούς του πολιτεύματος αυτού·

Άρα   

Ο υπάλληλος ως όργανο του κράτους που καταστεί ανενεργό προσκαίρως το δημοκρατικό πολίτευμα ακυρώνοντας τα Θεμελιώδη Ανθρώπινα Δικαιώματα, τα άρθρα 28, 5 παρ 5, 7 του Συντάγματος και το Ενωσιακό Δίκαιο που έχει υπερσυνταγματική ισχύ, διαπράττει το αδίκημα της Εσχάτης Προδοσίας

 

Καταστατικό της Ρώμης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (Υπερσυνταγματικό – Νόμος 3003/2002)

Πηγή     https://www.refworld.org/cgi-bin/texis/vtx/rwmain/opendocpdf.pdf?reldoc=y&docid=506ab5e82

Άρθρο 7.- Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας

  1. Για τους σκοπούς του παρόντος Καταστατικού, «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας» σημαίνει οποιαδήποτε από τις ακόλουθες πράξεις όταν διαπράττεται ως μέρος ευρείας και συστηματικής επίθεσης που κατευθύνεται κατά οποιουδήποτε αμάχου πληθυσμού, εν γνώσει της επίθεσης:

β) Εξόντωση

ε) Φυλάκιση ή άλλη σοβαρή στέρηση της σωματικής ελευθερίας κατά παραβίαση βασικών κανόνων του διεθνούς δικαίου

στ) Βασανιστήρια

η) Δίωξη κατά οποιασδήποτε αναγνωρίσιμης ομάδας ή κοινότητας για λόγους πολιτικούς, φυλετικούς, εθνικούς, εθνοτικούς, πολιτιστικούς, θρησκευτικούς ή λόγους φύλου, όπως αυτό ορίζεται στην παράγραφο 3, ή άλλους λόγους που αναγνωρίζονται παγκοσμίως ως ανεπίτρεπτοι κατά το διεθνές δίκαιο σε σχέση με οποιαδήποτε πράξη που αναφέρεται στην παρούσα παράγραφο ή οποιοδήποτε έγκλημα εντός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου.

κ) Άλλες απάνθρωπες πράξεις παρόμοιου χαρακτήρα οι οποίες με πρόθεση προκαλούν μεγάλο πόνο ή βαρεία σωματική βλάβη ή βαρεία βλάβη της διανοητικής ή σωματικής υγείας.

  1. Για τους σκοπούς της παραγράφου 1:

(β) Η «εξόντωση» περιλαμβάνει την με πρόθεση επιβολή συνθηκών ζωής, μεταξύ άλλων στέρηση πρόσβασης σε τροφή και φάρμακα, υπολογισμένων να επιφέρουν την καταστροφή μέρους του πληθυσμού

(ε) «Βασανιστήρια» σημαίνει την με πρόθεση πρόκληση έντονου πόνου ή δοκιμασίας, σωματικών ή ψυχικών επί προσώπου που τελεί υπό την κράτηση ή υπό τον έλεγχο του κατηγορουμένου. Τα βασανιστήρια δεν περιλαμβάνουν πόνο ή δοκιμασία που προκύπτει μόνον ή είναι σύμφυτος ή είναι δυνατόν να προκύψει από την επιβολή νόμιμων κυρώσεων

(ζ) «Δίωξη» σημαίνει την με πρόθεση και βαρείας μορφής στέρηση θεμελιωδών δικαιωμάτων σε αντίθεση προς το διεθνές δίκαιο εξ αιτίας της ταυτότητας της ομάδας ή κοινότητας

Άρα  

Η συστηματική επιβολή ή απειλή επιβολής βασανιστηρίων, σωματικών ή ψυχικών, αλλαγής τρόπου ζωής, στέρησης της ελευθερίας, δίωξης των διαφωνούντων, και γενικά συστηματική παραβίαση των Θεμελιωδών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αποτελούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και ως τέτοια θα δικαστούν

Σύνταγμα της Ελλάδος

Πηγή     https://www.hellenicparliament.gr/Vouli-ton-Ellinon/To-Politevma/Syntagma/article-16/

Άρθρο 16– Παιδεία, τέχνη, επιστήμη

  1. 2. H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.
  2. Τα έτη υποχρεωτικής φοίτησης δεν μπορεί να είναι λιγότερα από εννέα.
  3. 4. Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια. Το Κράτος ενισχύει τους σπουδαστές που διακρίνονται, καθώς και αυτούς που έχουν ανάγκη από βοήθεια ή ειδική προστασία, ανάλογα με τις ικανότητές τους.

 

Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Πηγή     https://fra.europa.eu/el/eu-charter/article/14-dikaioma-ekpaideysis

Άρθρο 14– Δικαίωμα εκπαίδευσης

  1. Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση και στην πρόσβαση στην επαγγελματική και συνεχή κατάρτιση.
  2. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ευχέρεια δωρεάν παρακολούθησης της υποχρεωτικής εκπαίδευσης.

 

Επεξηγήσεις σχετικά με το Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων

Πηγή     https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32007X1214(01)&from=ES

Επεξήγηση σχετικά με το άρθρο 14 — Δικαίωμα εκπαίδευσης

Το άρθρο αυτό εμπνέεται τόσο από τις κοινές συνταγματικές παραδόσεις των κρατών μελών όσο και από το άρθρο 2 του πρόσθετου πρωτοκόλλου της ΕΣΑΔ, που έχει ως εξής:

«Ουδείς δύναται να στερηθή του δικαιώματος όπως εκπαιδευθή. Παν Κράτος εν τη ασκήσει των αναλαμβανομένων υπ’ αυτού καθηκόντων επί του πεδίου της μορφώσεως και της εκπαιδεύσεως θα σέβεται το δικαίωμα των γονέων όπως εξασφαλίζωσι την μόρφωσιν και εκπαίδευσιν ταύτην συμφώνως προς τας ιδίας αυτών θρησκευτικάς και φιλοσοφικάς πεποιθήσεις.»

Κρίθηκε σκόπιμο να επεκταθεί το άρθρο αυτό στην πρόσβαση στην επαγγελματική και συνεχή κατάρτιση (βλέπε σημείο 15 του κοινοτικού Χάρτη των θεμελιωδών κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων και άρθρο 10 του Κοινωνικού Χάρτη) καθώς και να προστεθεί η αρχή του δωρεάν χαρακτήρα της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Όπως έχει διατυπωθεί η αρχή αυτή, συνεπάγεται απλώς ότι, όσον αφορά την υποχρεωτική εκπαίδευση, κάθε παιδί πρέπει να έχει τη δυνατότητα πρόσβασης σε εκπαιδευτικό ίδρυμα που παρέχει δωρεάν υπηρεσίες………..

Άρα    

Ο εκπαιδευτικός που αποβάλλει παιδί για μη χρήση μάσκας, (τεστ, εμβόλιο, κλπ) στην ουσία παραβιάζει το Ενωσιακό Δίκαιο, που έχει υπερσυνταγματική ισχύ, στερώντας από το παιδί το δικαίωμα στην εκπαίδευση και στην ευχέρεια της δωρεάν παρακολούθησης της υποχρεωτικής εκπαίδευσης διότι ΚΑΝΕΝΑΣ δε νομιμοποιείται να του το στερήσει.

Κύρωση της Διεθνούς Σύμβασης για τα δικαιώματα του παιδιού (Νόμος 2101/1992)

Πηγή     ΦΕΚ 192 Α / 02-12-1992

Άρθρο 3

1. Σε όλες τις αποφάσεις που αφορούν τα παιδιά, είτε αυτές λαμβάνονται από δημόσιους ή ιδιωτικούς οργανισμούς κοινωνικής προστασίας, είτε από τα δικαστήρια, τις διοικητικές αρχές ή από τα νομοθετικά όργανα, πρέπει να λαμβάνεται πρωτίστως υπόψη το συμφέρον του παιδιού.

Άρθρο 12

  1. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη εγγυώνται στο παιδί που έχει ικανότητα διάκρισης το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης της γνώμης του σχετικά με οποιοδήποτε θέμα που το αφορά, λαμβάνοντας υπόψη τις απόψεις του παιδιού ανάλογα με την ηλικία του και με το βαθμό ωριμότητάς του.

Άρθρο 14

  1. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη σέβονται το δικαίωμα του παιδιού για ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας.
  2. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη σέβονται το δικαίωμα και το καθήκον των γονέων ή, κατά περίπτωση, των νόμιμων εκπροσώπων του παιδιού, να το καθοδηγούν στην άσκηση του παραπάνω δικαιώματος κατά τρόπο που να ανταποκρίνεται στην ανάπτυξη των ικανοτήτων του.

Άρθρο 15

  1. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη αναγνωρίζουν τα δικαιώματα του παιδιού στην ελευθερία του να συνεταιρίζεται και του να συνέρχεται ειρηνικά.

Άρθρο 16

  1. Κανένα παιδί δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο αυθαίρετης ή παράνομης επέμβασης στην ιδιωτική του ζωή, στην οικογένειά του, στην κατοικία του ή στην αλληλογραφία του, ούτε παρανόμων προσβολών της τιμής και της υπόληψής του.

Άρθρο 18

  1. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για την εξασφάλιση της αναγνώρισης της αρχής, σύμφωνα με την οποία και οι δύο γονείς είναι από κοινού υπεύθυνοι για την ανατροφή του παιδιού και την ανάπτυξη του. Η ευθύνη για την ανατροφή του παιδιού και για την ανάπτυξή του ανήκει κατά κύριο λόγο στους γονείς ή, κατά περίπτωση, στους νόμιμους εκπροσώπους του. Το συμφέρον του παιδιού πρέπει να αποτελεί τη βασική τους μέριμνα.

Άρθρο 19

  1. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη λαμβάνουν όλα τα κατάλληλα νομοθετικά, διοικητικά, κοινωνικά και εκπαιδευτικά μέτρα, προκειμένου να προστατεύσουν το παιδί από κάθε μορφή βίας, προσβολής ή βιαιοπραγιών σωματικών ή πνευματικών, εγκατάλειψης ή παραμέλησης, κακής μεταχείρισης ή εκμετάλλευσης, συμπεριλαμβανόμενης της σεξουαλικής βίας, κατά το χρόνο που βρίσκεται υπό την επιμέλεια των γονέων του ή του ενός από τους δύο, του ή των νόμιμων εκπροσώπων του ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου στο οποίο το έχουν εμπιστευθεί.

Άρθρο 24

  1. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη αναγνωρίζουν το δικαίωμα του παιδιού να απολαμβάνει το καλύτερο δυνατόν επίπεδο υγείας και να επωφελείται από τις υπηρεσίες ιατρικής θεραπείας και αποκατάστασης αναπήρων. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη επιδιώκουν να διασφαλίσουν το ότι κανένα παιδί δεν θα στερείται το δικαίωμα πρόσβασης στις υπηρεσίες αυτές.
  2. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη επιδιώκουν να εξασφαλίσουν την πλήρη εφαρμογή του παραπάνω δικαιώματος και ιδιαίτερα παίρνουν τα κατάλληλα μέτρα για:

ε. Να μπορούν όλες οι ομάδες της κοινωνίας, ιδιαίτερα οι γονείς και τα παιδιά να ενημερώνονται για τα θέματα της υγείας και της διατροφής του παιδιού, για τα πλεονεκτήματα του φυσικού θηλασμού, την υγιεινή και την καθαριότητα του περιβάλλοντος και την πρόληψη των ατυχημάτων και να βρίσκουν υποστήριξη στη χρήση των παραπάνω βασικών γνώσεων.

  1. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη παίρνουν όλα τα κατάλληλα και αποτελεσματικά μέτρα για να καταργηθούν οι παραδοσιακές πρακτικές που βλάπτουν την υγεία των παιδιών.

Άρθρο 27

  1. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη αναγνωρίζουν το δικαίωμα κάθε παιδιού για ένα κατάλληλο επίπεδο ζωής που να επιτρέπει τη σωματική, πνευματική, ψυχική, ηθική και κοινωνική ανάπτυξή του.
  2. Στους γονείς ή στα άλλα πρόσωπα που έχουν αναλάβει το παιδί ανήκει κατά κύριο λόγο η ευθύνη της εξασφάλισης, μέσα στα όρια των δυνατοτήτων τους και των οικονομικών μέσων τους, των απαραίτητων για την ανάπτυξη του παιδιού συνθηκών ζωής.

Άρθρο 31

  1. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη αναγνωρίζουν στο παιδί το δικαίωμα στην ανάπαυση και στις δραστηριότητες του ελεύθερου χρόνου, στην ενασχόληση με ψυχαγωγικά παιχνίδια και δραστηριότητες που είναι κατάλληλες για την ηλικία του και στην ελεύθερη συμμετοχή στην πολιτιστική και καλλιτεχνική ζωή.

Άρθρο 36

Τα Συμβαλλόμενα κράτη προστατεύουν το παιδί από κάθε άλλη μορφή εκμετάλλευσης επιβλαβή για οποιαδήποτε πλευρά της ευημερίας του.

Άρθρο 37

Τα Συμβαλλόμενα Κράτη επαγρυπνούν ώστε :

α. Κανένα παιδί να μην υποβάλλεται σε βασανιστήρια ή σε άλλες σκληρές, απάνθρωπες ή εξευτελιστικές τιμωρίες ή μεταχείριση……..

β. Κανένα παιδί να μη στερείται την ελευθερία του κατά τρόπο παράνομο ή αυθαίρετο……….

Άρθρο 40

  1. Για το σκοπό αυτόν, και λαμβάνοντας υπόψη τις σχετικές διατάξεις των διεθνών οργάνων, τα Συμβαλλόμενα Κράτη επαγρυπνούν ιδιαίτερα ώστε :

α. Κανένα παιδί να μην καθίσταται ύποπτο, να μην κατηγορείται και να μην καταδικάζεται για παράβαση του ποινικού νόμου λόγω πράξεων ή παραλείψεων, που δεν απαγορεύονται από το εθνικό ή διεθνές δίκαιο κατά το χρόνο που διαπράχθηκαν.

Άρα    

Ο εκπαιδευτικός που προσπαθεί ή επιβάλλει τη χρήση μάσκας (τεστ, εμβόλιο, κλπ) ενάντια στη θέληση του παιδιού και των γονέων του, όπως και ο εκπαιδευτικός που περιορίζει το παιδί από το να παίζει, να συναναστρέφεται τα άλλα παιδιά όπως αυτό επιθυμεί επιβάλλοντας του αποστάσεις και λοιπούς κανόνες ανελευθερίας, παραβιάζει και το Ενωσιακό Δίκαιο που έχει υπερσυνταγματικη ισχύ και το Σύνταγμα και το νόμο της Διεθνούς Σύμβασης για τα δικαιώματα του παιδιού που υπερισχύει κάθε άλλου νόμου, διάταξης, ΚΥΑ, …. με αντίθετο περιεχόμενο.

Ποινικός Κώδικας (Νόμος 4619/2019)

Πηγή     ΦΕΚ 95 Α / 11-06-2019

Άρθρο 187 – Εγκληματική Οργάνωση

  1. Όποιος συγκροτεί ή εντάσσεται ως μέλος σε επιχειρησιακά δομημένη και με διαρκή εγκληματική δράση οργάνωση τριών ή περισσότερων προσώπων, που επιδιώκει την τέλεση περισσότερων κακουργημάτων τιμωρείται με κάθειρξη έως δέκα έτη και χρηματική ποινή.
  2. Αυτός που διευθύνει την εγκληματική οργάνωση τιμωρείται με κάθειρξη.
  3. Όποιος, εκτός από την περίπτωση της πρώτης παραγράφου, οργανώνεται με άλλον ή άλλους για να διαπράξουν κακούργημα τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών. Με φυλάκιση έως τρία έτη τιμωρείται ο υπαίτιος αν η κατά το προηγούμενο εδάφιο ένωση έγινε για τη διάπραξη πλημμελήματος με το οποίο επιδιώκεται οικονομικό ή άλλο υλικό όφελος ή η προσβολή της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας ή της ανηλικότητας.

Άρα     

Οι εκπαιδευτικοί δρώντας συντονισμένα, οργανωμένα και με ιεραρχία για να επιβάλλουν ιατρικές πράξεις χωρίς συναίνεση και περιορισμούς στην ελευθερία, δηλαδή να διαπράξουν κακουργήματα, αποτελούν συμμορία και εγκληματική οργάνωση.

Κώδικας Ποινικής Δικονομίας (Νόμος 4620/2019)

Πηγή     ΦΕΚ 96 Α / 11-06-2019

Άρθρο 275 – Στα αυτόφωρα εγκλήματα

  1. Προκειμένου για αυτόφωρα κακουργήματα και πλημμελήματα οι ανακριτικοί υπάλληλοι του άρθρου 31, καθώς και κάθε αστυνομικό όργανο, έχουν υποχρέωση, ενώ οποιοσδήποτε πολίτης το δικαίωμα, να συλλάβουν το δράστη, τηρώντας τις διατάξεις του Συντάγματος και του άρθρου 279 του κώδικα για την άμεση προσαγωγή του στον εισαγγελέα.

Άρα  

Αν ο εκπαιδευτικός παραβιάζει το Σύνταγμα και πίπτει σε αυτόφωρα εγκλήματα, ΚΑΘΕ πολίτης νομιμοποιείται να τον συλλάβει και να τον οδηγήσει στον Εισαγγελέα/Αυτόφωρο για να δικαστεί επί τόπου (στην περίπτωση που αυτός αρνηθεί να ακολουθήσει τον πολίτη στα δικαστήρια)

 

ΠΗΓΗ:https://2021ellada.blogspot.com/2021/03/blog-post_28.html#more

Απρ 10

Στοχευμένη από τα ΜΜΕ παραπληροφόρηση σχετικά με απόφαση του ΕΔΑΔ για τον εμβολιασμό

Απριλίου 10, 2021

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ στη Νέλλη Ψαρρού για την άψογη δουλειά της

Χτες, 8 Απριλίου, βγήκε η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σχετικά με προσφυγές σε αυτό γονέων από την Τσεχία και τον μη εμβολιασμό των παιδιών τους. Η απόφαση χαιρετίστηκε από πλήθος δημοσιογραφικών επιτελείων ως απόφαση που νομιμοποιεί τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, όμως η πραγματικότητα είναι περισσότερο περίπλοκη… Σημαντικό στοιχείο της απόφασης είναι ότι, ο εμβολιασμός δεν μπορεί να είναι προϋπόθεση για την υποχρεωτική εκπαίδευση.

Στοχευμένη παραπληροφόρηση σχετικά με απόφαση του ΕΔΑΔ για τον εμβολιασμό

ή, 

ο εμβολιασμός δεν μπορεί να είναι προϋπόθεση για την υποχρεωτική εκπαίδευση

Χτες, 8 Απριλίου, βγήκε η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σχετικά με προσφυγές σε αυτό γονέων από την Τσεχία και τον μη εμβολιασμό των παιδιών τους. Η απόφαση χαιρετίστηκε από πλήθος δημοσιογραφικών επιτελείων που την προπαγανδίζουν ανελλιπώς και χωρίς εγκυρότητα ως απόφαση που ανοίγει τον δρόμο για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό. Τακτική που θίγει απλώς την αξιοπιστία τους, καθώς αποδεικνύει ότι βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία. Διότι, η απόφαση έχει θετικά στοιχεία υπέρ του εμβολιασμού, αλλά με το να κρύβει κανείς τα στοιχεία της που δεν εξυπηρετούν αυτή την άποψη, απλώς αποδεικνύει πως δεν κάνει δημοσιογραφία αλλά εκτελεί μια συγκεκριμένη υπηρεσία.

Ενδεικτικά αναφέρθηκαν οι εφημερίδες:

Κathimerini.gr : «Ο υποχρεωτικός εμβολιασμός είναι αναγκαίος σε μία δημοκρατική κοινωνία»

Capital.gr : «”Ναι” στον υποχρεωτικό εμβολιασμό από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου»

Εφημερίδα των Συντακτών : «Τον δρόμο για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό ανοίγει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο»

Μέσα σε αυτό το γενικευμένο πλαίσιο προπαγάνδας, αξίζει να αναφερθεί ότι κάποιες ιστοσελίδες, όπως το The Press Project  έκαναν σωστά τη δουλειά τους, αναφέροντας, έστω και επιγραμματικά, και τις παραμέτρους που αποκρύπτονται σε άλλες δημοσιεύσεις.

Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη τους εντεταλμένους αρθρογράφους, και ας δούμε τι λέει η ίδια η απόφαση, καθώς και μερικά στοιχεία για την υπόθεση, για τα οποία ενημερώθηκα από έλληνα δικηγόρο που την παρακολουθούσε.

Οι προσφυγές προς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έγιναν στο διάστημα 2013-2015 από Τσέχους πολίτες εναντίον σχετικών απορριπτικών αποφάσεων που είχαν ήδη προηγηθεί στην χώρα τους. Οι 4 περιπτώσεις αφορούσαν την απόρριψη του παιδιού τους από δομές προσχολικής αγωγής (νηπιαγωγείο, παιδικός σταθμός) και η μία περίπτωση αφορούσε πρόστιμο που έλαβε ο γονιός επειδή τα ηλικίας 13 και 14 ετών τέκνα του δεν ήταν εμβολιασμένα για 3 εμβόλια. Στη μία από τις περιπτώσεις, οι γονείς (ιατροί οι ίδιοι) δεν είχαν αντίρρηση στον εμβολιασμό αλλά δεν ήθελαν να το πραγματοποιήσουν σε τόσο μικρή ηλικία.

Καταρχάς, να επισημανθεί ότι η εκδίκαση αφορούσε το ερώτημα αν η υποχρεωτικότητα του παιδικού εμβολιασμού παραβιάζει το δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής! Οι προσφεύγοντες επικαλέστηκαν το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), και όχι τη σύμβαση του Οβιέδο για παράδειγμα που θεσπίζει την αρχή της συναίνεσης, διότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποδέχεται και δικάζει μόνο με βάση το δικό του καταστατικό! Δηλαδή, το δικαστήριο κλήθηκε να απαντήσει αν η απαίτηση για υποχρεωτικό εμβολιασμό παραβιάζει το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ : «Δικαίωμα σεβασμού της προσωπικής και οικογενειακής ζωής». Με άλλα λόγια, η απόφαση δεν έλαβε υπόψην την βασική αρχή της συναίνεσης σε ιατρική πράξη, επειδή δεν υπάρχει μέσα στην ΕΣΔΑ!

Δεύτερον, το δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν θίχτηκε η αρχή της αναλογικότητας. Από τη μία, το πρόστιμο που επιβλήθηκε στον έναν γονιό (που τα παιδιά του ήταν 13-14 χρονών) «δεν ήταν υπερβολικό». Από την άλλη, για τα παιδιά που δεν παρακολούθησαν την προσχολική αγωγή αποφάνθηκε ότι: «Παρόλο που η μη αποδοχή των παιδιών στο νηπιαγωγείο σήμανε το χάσιμο μιας σημαντικής ευκαιρίας προς την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους, αυτό ήταν προληπτικό και όχι τιμωρητικό μέσο, αλλά και περιορισμένο χρονικά διότι, όταν θα έφταναν στην ηλικία της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, η εγγραφή τους στο δημοτικό δεν θα επηρεαζόταν από το εμβολιαστικό τους καθεστώς». Έτσι, το μέτρο θεωρήθηκε αναλογικό διότι τα παιδιά δεν αποκλείστηκαν από την υποχρεωτική εκπαίδευση! Κατ’ αυτή την έννοια, η απόφαση μας θυμίζει αντίστοιχη που έλαβε το ΣτΕ  πριν από μερικούς μήνες.

Τρίτον, η απόφαση του δικαστηρίου ξεκίνησε αποσαφηνίζοντας πως, σύμφωνα με την νομική τάξη στην Τσεχία:

α) η υπόθεση αφορά εμβόλια κατά εννέα ασθενειών που είναι γνωστές στην ιατρική επιστήμη και τον υποχρεωτικό χαρακτήρα με τα αντίστοιχα εμβόλια στην Τσεχική Δημοκρατία (εμβόλια κατά της διφθερίτιδας, του τετάνου, του κοκίτη, τις Λοιμώξεις Haemophilus influenzae τύπου b, την πολιομυελίτιδα, την ηπατίτιδα Β, ιλαρά, την παρωτίτιδα, ερυθρά – και για παιδιά με συγκεκριμένες ενδείξεις υγείας – πνευμονιοκοκκικές λοιμώξεις). Άρα, ο εμβολιασμός θεωρείται ασφαλής και αποτελεσματικός.

β) η συμμόρφωση δεν μπορεί να επιβληθεί με την βία, και

γ) η μη αποδοχή του ανεμβολίαστου παιδιού αφορά μόνο την προσχολική αγωγή.

 

Προκύπτει λοιπόν πως η απόφαση αφορά εμβόλια δοκιμασμένα και γνωστά στην επιστημονική κοινότητα εδώ και δεκαετίες. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι καμία σχέση δεν έχει αυτή η υπόθεση, ούτε φυσικά το σκεπτικό της, με τα εμβόλια για την Covid 19, εμβόλια που όχι απλώς είναι καινούρια, όχι απλώς αφορούν μία ασθένεια που έχει μηδενική θνητότητα στα παιδιά, αλλά κυρίως είναι επισήμως αναγνωρισμένα ως πειραματικά και η ασφάλεια, αποτελεσματικότητα και επίδρασή τους στην ανοσία του πληθυσμού είναι ακόμη υπό διερεύνηση. Η συσχέτιση αυτής της απόφασης του ΕΔΑΔ με την συζήτηση για την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού για την Covid 19 είναι μια αυθαιρεσία, ένα λογικό άλμα που γίνεται στο πλαίσιο της προπαγάνδας και της πίεσης του πληθυσμού να συναινέσουν σε κάτι που δεν επιθυμούν. Διότι η συναίνεση είναι το παν και υποχρεωτικότητα δεν μπορεί να θεσπιστεί χωρίς αυτήν.

Τέταρτον, το δικαστήριο αναγνώρισε πως ο νόμος επιτρέπει εξαιρέσεις στον υποχρεωτικό εμβολιασμό (για λόγους υγείας και συνείδησης), αλλά τέτοιοι λόγοι δεν αναφέρθηκαν από τους ενάγοντες. Στην πραγματικότητα, αν δει κανείς αναλυτικά την απόφαση, οι λόγοι συνείδησης (αναφέρονται ως secular conscience) είναι ένα σύνολο επιχειρημάτων που έχουν θεσμική και συνταγματική ισχύ, αλλά όμως δεν πρέπει να έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα του συνόλου. Όπως ανέφεραν οι γονείς, τέτοιοι λόγοι ποτέ δεν γίνονται δεκτοί στην πράξη.

Και πέμπτον, με βάση και όλα τα ανωτέρω, το Δικαστήριο αποφάσισε ότι  οι κυρώσεις που επιβλήθησαν στους γονείς (πρόστιμο, και άρνηση εγγραφής στο νηπιαγωγείο για τα παιδιά τους) δεν θίγουν το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ περί της προστασίας της ιδιωτικής ζωής. Αναγνώρισε ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός είναι μια μη-θεληματική ιατρική παρέμβαση και ως τέτοια αποτελεί παρέμβαση στην φυσική ακεραιότητα. Όμως, αναγνώρισε το δικαίωμα της Τσέχικης Δημοκρατίας να ενεργήσει για την προστασία της υγείας τόσο των εν λόγω παιδιών όσο και του συνόλου των παιδιών, μέσα στο πλαίσιο της αναγνώρισης από τις ιατρικές αρχές ότι ο εμβολιασμός αποτελεί μία αποδεκτή μέθοδο προστασίας και δημιουργία ανοσίας. Έτσι, αυτή η παρέμβαση κρίθηκε απαραίτητη μέσα σε μια δημοκρατική κοινωνία.

Ενώ οι προσφυγές έγιναν κατά τα έτη 2013-2015, η ακρόαση της υπόθεσης καθυστερούσε, αλλά τελικώς ορίστηκε για τον Ιούλιο του 2020! Η έκδοσή της απόφασης τον Απρίλιο του 2021 θεωρείται δε ως εσπευσμένη. Πάντως, τα ΜΜΕ την περίμεναν με σπουδή, και την δημοσίευσαν την ίδια μέρα. Δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για την απόφαση του ΣτΕ σχετικά με τη συναίνεση ασθενούς , που έμεινε ένα χρόνο άγνωστη αν και δημοσιευμένη.

Σε κάθε περίπτωση, καμία δικαστική απόφαση, θετική ή αρνητική, δεν δεσμεύει σε επόμενη απόφαση κανέναν δικαστή.

Όλη η απόφαση είναι αναρτημένη εδώ .

Το δελτίο τύπου με την περίληψη της απόφασης εδώ . Μια πιο αναλυτική περίληψη εδώ .

Επίσης, μία μετάφρασή του υπάρχει εδώ .

Πηγή :  https://2021ellada.blogspot.com/2021/04/blog-post.html

Απρ 10

Κε Χρυσοχοϊδη, τι κάνεις; Η χώρα κυβερνάται από μαφία δισεκατομμυρίων τύπου Μενταγίν του Πάμπλο Εσκομπάρ

Ο Στέφανος Χίος, το παρ’ ολίγον θύμα, μιλάει και αποκαλύπτει για τα θύματα της greekmafia σε συνεργασία με ανθρώπους της αστυνομίας.

Ποιοι έκλεισαν για πάντα το στόμα του Γιώργου Καραϊβάζ;

Παρακολουθείστε το βίντεο:

http://https://www.youtube.com/watch?v=KtTSqBrGQQw

Έχουμε να κάνουμε με μια πολιτική μαφία. Κ

Εν κατακλείδι, είμαστε διασωληνωμένοι σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον διαφθοράς, ανηθικότητας έξω από τα νοσοκομεία του Covid-19, όλοι βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε ένα τεράστιο νοσοκομείο όπου παλεύουμε να επιβιώσουμε και να φέρουμε μια κυβέρνηση πατριωτική. Μια κυβέρνηση για τους Έλληνες!

Απρ 10

Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) επί προσφυγής Τσέχων γονέων το 2013

Η υποχρεωτικότητα του παιδικού εμβολιασμού δεν παραβιάζει το δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής!

Vavřička κ.α. κατά Τσεχικής Δημοκρατίας της 08.04.2021 (αριθ. προσφ. 47621/13 και πέντε άλλες προσφυγές)

Βλ. εδώ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Υποχρεωτικός παιδικός εμβολιασμός και δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής.

Στην Τσεχική Δημοκρατία υπάρχει γενικό νομικό καθήκον εμβολιασμού παιδιών από εννέα ασθένειες, οι οποίες είναι γνωστές στην ιατρική επιστήμη. Η συμμόρφωση με το καθήκον δεν μπορεί να επιβληθεί με τη βία. Στους γονείς που δεν συμμορφώνονται, χωρίς κάποιο βάσιμο λόγο, μπορούν να επιβληθούν πρόστιμα. Παιδιά που δεν έχουν εμβολιαστεί δεν γίνονται δεκτά στα νηπιαγωγεία (με εξαίρεση όσα δεν μπορούν να εμβολιαστούν για λόγους υγείας).

Στην προκειμένη υπόθεση, επιβλήθηκε πρόστιμο στον πρώτο προσφεύγοντα λόγω μη τήρησης της υποχρέωσης εμβολιασμού σε σχέση με τα δύο παιδιά του. Όλοι οι άλλοι προσφεύγοντες δεν έγιναν δεκτοί  στο νηπιαγωγείο για τον ίδιο λόγο.

Το Δικαστήριο επεσήμανε ότι, σύμφωνα με τη νομολογία του, ο υποχρεωτικός εμβολιασμός, ως ακούσια ιατρική παρέμβαση, αντιπροσωπεύει μια παρέμβαση στη φυσική ακεραιότητα και ως εκ τούτου αφορά το δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής, που προστατεύεται από το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ.

Αναγνώρισε ότι η τσεχική πολιτική επιδίωκε τους νόμιμους στόχους της προστασίας της υγείας καθώς και των δικαιωμάτων τρίτων, επισημαίνοντας ότι ο εμβολιασμός προστατεύει τόσο τους ίδιους που το κάνουν όσο και αυτούς που δεν μπορούν να εμβολιαστούν για ιατρικούς λόγους και συνεπώς βασίζονται στην ανοσία της αγέλης για προστασία κατά σοβαρών μεταδοτικών ασθενειών. Θεώρησε επίσης ότι το κράτος είχε μεγάλο «περιθώριο εκτίμησης» για το εν λόγω ζήτημα.

Σημείωσε ότι στην Τσεχική Δημοκρατία η υποχρέωση εμβολιασμού υποστηρίχθηκε έντονα από τις αρμόδιες ιατρικές αρχές. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι αντιπροσωπεύει την αρχή   κοινωνικής ανάγκης προστασίας της ατομικής και δημόσιας υγείας από τις εν λόγω ασθένειες και για την αποφυγή οποιασδήποτε πτωτικής τάσης στο ποσοστό εμβολιασμού μεταξύ των παιδιών.

Η απόφαση τόνισε ότι σε όλες τις αποφάσεις που αφορούν τα παιδιά, τα συμφέροντά τους πρέπει να είναι υψίστης σημασίας. Όσον αφορά την ανοσία, ο στόχος πρέπει να είναι η προστασία κάθε παιδιού από σοβαρές ασθένειες, μέσω του εμβολιασμού ή μέσω της ανοσίας της αγέλης. Η Τσέχικη υγειονομική πολιτική ως εκ τούτου,  μπορεί να θεωρηθεί ότι συνάδει με τα συμφέροντα των παιδιών, τα οποία βρίσκονταν στο επίκεντρο.

Το Δικαστήριο εξέτασε επίσης την αναλογικότητα της πολιτικής των εμβολίων. Σε γενικό επίπεδο, σημείωσε το πεδίο εφαρμογής και το περιεχόμενο του καθήκοντος εμβολιασμού, των υφιστάμενων εξαιρέσεων από αυτόν και των διαδικαστικών διαθέσιμων εγγυήσεων.  Επιπλέον, όσον αφορά τις συγκεκριμένες συνθήκες των προσφευγόντων , σημείωσε ότι το πρόστιμο που επιβλήθηκε στον κ. Vavřička δεν ήταν υπερβολικό. Παρόλο που η μη εγγραφή των παιδιών στο σχολείο σήμαινε την απώλεια μιας σημαντικής ευκαιρίας να αναπτύξουν τις προσωπικότητές τους, αποτελούσε ωστόσο ένα προληπτικό παρά τιμωρητικό μέτρο και ήταν χρονικά περιορισμένο, καθώς όταν θα έφταναν στην ηλικία της υποχρεωτικής πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, η εγγραφή τους στο δημοτικό σχολείο δεν θα επηρεαζόταν από την κατάσταση εμβολιασμού τους.

Κατά συνέπεια, τα μέτρα που κατήγγειλαν οι προσφεύγοντες βρισκόταν σε λογική σχέση αναλογικότητας με τους νόμιμους σκοπούς που επιδιώκει το τσεχικό κράτος (για προστασία από ασθένειες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν σοβαρό κίνδυνο για την υγεία) μέσω του καθήκοντος εμβολιασμού.

Το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι, εν τέλει, το ζήτημα που έπρεπε να καθοριστεί δεν ήταν αν μια διαφορετική, λιγότερο αυστηρή πολιτική, θα μπορούσε να υιοθετηθεί, όπως σε ορισμένα άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Αντίθετα, το ζήτημα ήταν εάν, προβαίνοντας στη συγκεκριμένη εξισορρόπηση, οι τσεχικές αρχές υπερέβησαν το ευρύ περιθώριο εκτίμησής τους σε αυτόν τον τομέα. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα επίμαχα μέτρα θα μπορούσαν να θεωρηθούν «απαραίτητα σε μια δημοκρατική κοινωνία».

Το ΕΔΔΑ αποφάνθηκε με πλειοψηφία (16 ψήφοι έναντι 1), ότι δεν υπήρξε παραβίαση του δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής (άρθρου 8 της ΕΣΔΑ).

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

Η Προσφυγή με αρ. 47621/13 (Vavřička κατά Τσεχικής Δημοκρατίας) κατατέθηκε στις 23 Ιουλίου 2013 από τον Pavel Vavřička, Τσέχο υπήκοο, ο οποίος γεννήθηκε το 1965.

Το 2003 επιβλήθηκε πρόστιμο στον κ. Vavřička επειδή αρνήθηκε να εμβολιάσει τα δύο παιδιά του, τότε 14 και 13 ετών, κατά της πολιομυελίτιδας, της ηπατίτιδας Β και του τετάνου, όπως απαιτείται βάσει της εθνικής νομοθεσίας (Νόμος περί Προστασίας της Δημόσιας Υγείας αρ. 258/2000 και διάταγμα του Υπουργείου Υγείας αρ. 439/2000). Οι εφέσεις που κατατέθηκαν από τον κ. Vavřička κατά της απόφασης απορρίφθηκαν από τα εθνικά δικαστήρια.

Η Προσφυγή αρ. 3867/14 (Novotná κατά Τσεχικής Δημοκρατίας) κατατέθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2014 από τη Markéta Novotná,  υπήκοο της Τσεχίας, η οποία  γεννήθηκε το 2002.

Οι γονείς της προσφεύγουσας συμφώνησαν να εμβολιαστεί κατά όλων των ασθενειών για τις οποίες ο εμβολιασμός ήταν υποχρεωτικός, εκτός από την ιλαρά, την παρωτίτιδα και την ερυθρά (MMR), καθώς είχαν αμφιβολίες για το MMR εμβόλιο. Το 2006 η προσφεύγουσα εγγράφθηκε στο νηπιαγωγείο. Δύο χρόνια αργότερα αφού ενημερώθηκε από τον παιδίατρο ότι η προσφεύγουσα δεν είχε λάβει το εμβόλιο MMR, ο διευθυντής αποφάσισε να αρνηθεί την εγγραφή της. Η προσφεύγουσα  αμφισβήτησε ανεπιτυχώς την απόφαση του διευθυντή στα εγχώρια δικαστήρια, τα οποία έκριναν ότι η προσφεύγουσα δεν είχε αποδείξει δυσανάλογη παρέμβαση στη θεμελιώδη της δικαιώματα: η εγγραφή της στο νηπιαγωγείο ήταν σε θέση να θέσει σε κίνδυνο την υγεία τρίτων, και το δικαίωμα στην προστασία της υγείας υπερισχύει.

Η Προσφυγή με αρ. 73094/14 (Hornych κατά Τσεχικής Δημοκρατίας) κατατέθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2014 από τον Pavel Hornych, Τσέχο υπήκοο, ο οποίος γεννήθηκε το 2008. Έχοντας υποφέρει από διάφορα προβλήματα υγείας, ο προσφεύγων δεν εμβολιάστηκε, και οι γονείς του υποστηρίζουν ότι αυτό οφείλεται στην έλλειψη εξατομικευμένης σύστασης εμβολιασμού από τον παιδίατρό του.

Ωστόσο, δεν διενεργήθηκαν διαδικασίες δευτερεύουσας παράβασης σχετικά με την κατάσταση εμβολιασμού του. Το 2011, κατά την εγγραφή του προσφεύγοντος στο νηπιαγωγείο, ο παιδίατρος πιστοποίησε ότι ο προσφεύγων δεν είχε εμβολιαστεί. Παρ’ όλα αυτά προστέθηκε μια χειρόγραφη σημείωση ότι «είχε κάνει όλα τα εμβόλια όπως ορίζει ο νόμος». Τον ίδιο χρόνο, δεν έγινε δεκτή η εγγραφή του στο νηπιαγωγείο επειδή δεν είχε αποδείξει ότι είχε εμβολιαστεί. Οι εφέσεις κατά της απόφασης αυτής ήταν ανεπιτυχείς.

Η Προσφυγή με αρ. 19306/15 και 19298/15 (Brožík κατά Τσεχικής Δημοκρατίας και Dubský κατά Τσεχικης Δημοκρατίας) κατατέθηκαν από τους Adam Brožík και Radomír Dubský στις 16 Απριλίου 2015. Οι προσφεύγοντες είναι Τσέχοι υπήκοοι, οι οποίοι γεννήθηκαν το 2011. Οι γονείς των προσφευγόντων αρνήθηκαν να εμβολιαστεί για ορισμένες ασθένειες βάσει των πεποιθήσεων και της θρησκείας τους. Το 2014 ο διευθυντής αρνήθηκε να δεχτεί τους προσφεύγοντες στο νηπιαγωγείο, δηλώνοντας ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός αποτελούσε αποδεκτό περιορισμό του δικαιώματος ελεύθερης εκδήλωσης της θρησκείας ή των πεποιθήσεων κάποιου επειδή ήταν απαραίτητο μέτρο για την προστασία της δημόσιας υγείας και των δικαιωμάτων και ελευθεριών των άλλων. Οι προσφεύγοντες αμφισβήτησαν ανεπιτυχώς αυτήν την απόφαση και ζήτησαν την έκδοση  προσωρινού μέτρου για άμεση εγγραφή στο νηπιαγωγείο.

Η Προσφυγή με αρ. 43883/15 (Roleček κατά Τσεχικής Δημοκρατίας) κατατέθηκε από τον Prokop Roleček, Τσέχο υπήκοος ο οποίος γεννήθηκε το 2008.

Οι γονείς του προσφεύγοντος, οι οποίοι είναι βιολόγοι, κατάρτισαν ένα ατομικό σχέδιο εμβολιασμού γι’ αυτόν, σύμφωνα με τον οποίο εμβολιάστηκε κατά ορισμένων από τις ασθένειες αργότερα από ό,τι απαιτείται από το νόμο και επιπρόσθετα δεν εμβολιάστηκε έναντι άλλων. Το 2010 οι διευθυντές δύο νηπιαγωγείων αρνήθηκαν να δεχτούν τον προσφεύγοντα στο σχολείο για τον λόγο ότι δεν είχαν τηρηθεί οι προϋποθέσεις που ορίζονται στον σχετικό νόμο (αριθ. 258/2000). Ο προσφεύγων αμφισβήτησε αυτήν την απόφαση, αλλά η έφεσή του απορρίφθηκε.

Οι προσφεύγοντες ισχυρίστηκαν, ιδίως, ότι οι διάφορες συνέπειες για τη μη συμμόρφωση στο νόμιμο καθήκον του εμβολιασμού ήταν ασυμβίβαστες με το δικαίωμά τους σεβασμού της ιδιωτικής τους ζωής σύμφωνα με το άρθρο 8 (δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής) της Σύμβασης.

ΤΟ ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ…

Άρθρο 8 (δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής)

Η συλλογιστική του Δικαστηρίου ξεκίνησε με τη διευκρίνιση ότι η υπόθεση αφορά το μοντέλο και το πρόγραμμα εμβολιασμού των παιδιών κατά ασθενειών που είναι γνωστές στην ιατρική επιστήμη και τον υποχρεωτικό χαρακτήρα των σχετικών εμβολίων στην Τσεχική Δημοκρατία. Το καθήκον εμβολιασμού αφορούσε τον εμβολιασμό κατά της διφθερίτιδας, του τετάνου, του κοκίτη, Λοιμώξεις Haemophilus influenzae τύπου b, την πολιομυελίτιδα, την ηπατίτιδα Β, ιλαρά, την παρωτίτιδα, ερυθρά και – για παιδιά με συγκεκριμένες ενδείξεις υγείας – πνευμονιοκοκκικές λοιμώξεις.

Ύπαρξη παρέμβασης

Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, ο υποχρεωτικός εμβολιασμός, ως ακούσια ιατρική παρέμβαση, αντιπροσώπευε παρέμβαση στο δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής. Στην παρούσα περίπτωση, ωστόσο κανένας από τους επίδικους εμβολιασμούς δεν είχε πραγματοποιηθεί, το Δικαστήριο θεώρησε ότι ως αποτέλεσμα της άρνησης εγγραφής στο νηπιαγωγείο, τα παιδιά-προσφεύγοντες (σε πέντε από τις προσφυγές) είχαν αναλάβει τις άμεσες συνέπειες της μη συμμόρφωσης με το καθήκον εμβολιασμού. Όσον αφορά τον κ. Vavřička, αναφορικά με τον εμβολιασμό των παιδιών του, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία ήταν προσωπικά υπόλογος στο καθήκον εμβολιασμού των παιδιών του. Οι συνέπειες της μη συμμόρφωσης με αυτό, δηλαδή, την επιβολή προστίμου, τις είχε επιφορτιστεί ο ίδιος ως το άτομο νομικά υπεύθυνο για την ευημερία των παιδιών του.

Καθένας από τους προσφεύγοντες υπέστη επομένως παρέμβαση στο δικαίωμά τους στο σεβασμό της ιδιωτικής τους ζωής.

Νομιμότητα της παρέμβασης

Το Δικαστήριο θεώρησε ότι η καταγγελλόμενη παρέμβαση είχε επαρκή βάση στο εσωτερικό δίκαιο, βασίζεται σε έναν συνδυασμό πρωτογενούς και παράγωγου δικαίου που είχε ήδη κριθεί από τα εγχώρια δικαστήρια ότι πληρούν τις απαιτήσεις του τσεχικού συνταγματικού δικαίου.

Νόμιμος σκοπός που επιδιώκεται από την παρέμβαση

Ο σκοπός της σχετικής νομοθεσίας ήταν η προστασία από ασθένειες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν σοβαρό κίνδυνο για την υγεία. Αυτό αναφέρεται τόσο σε εκείνους που έλαβαν τους σχετικούς εμβολιασμούς όσο και σε αυτούς που δεν μπορούσαν να εμβολιαστούν και έτσι ήταν σε ευπαθή θέση, στηριζόμενοι στην επίτευξη ενός υψηλού επιπέδου εμβολιασμού στην ευρύτερη κοινωνία για την προστασία από τις εν λόγω μεταδοτικές ασθένειες. Αυτός ο στόχος αντιστοιχούσε στους στόχους της προστασίας της υγείας και της προστασίας των δικαιωμάτων των τρίτων,  που αναγνωρίζονται από το άρθρο 8 της Σύμβασης.

Εάν η παρέμβαση ήταν απαραίτητη σε μια δημοκρατική κοινωνία

Το περιθώριο εκτίμησης των κρατών

Δεδομένου ότι η παρούσα υπόθεση αφορούσε υποχρεωτική ιατρική παρέμβαση, το καθήκον εμβολιασμού θα μπορούσε να θεωρείται ότι σχετίζεται με την αποτελεσματική απόλαυση των προσωπικών δικαιωμάτων του ατόμου. Ωστόσο, το βάρος αυτού του προβληματισμού μειώθηκε από το γεγονός ότι δεν είχαν χορηγηθεί εμβολιασμοί έναντι στη βούληση των προσφευγόντων ούτε θα μπορούσαν να είχαν χορηγηθεί, καθώς η σχετική εσωτερική νομοθεσία δεν επέβαλε βίαια τη συμμόρφωση με το εν λόγω καθήκον. Το Δικαστήριο σημείωσε ότι υπήρξε γενική συναίνεση ότι ο εμβολιασμός ήταν μια από τις πιο επιτυχημένες και οικονομικά αποδοτικές παρεμβάσεις υγείας και ότι κάθε κράτος πρέπει να επιδιώκει να επιτύχει το υψηλότερο πιθανό επίπεδο εμβολιασμού στον πληθυσμό του. Όσον αφορά τα βέλτιστα μέσα για την επίτευξη αυτού, ωστόσο, δεν υπήρξε συναίνεση μεταξύ των συμβαλλομένων μερών της σύμβασης για ένα μόνο μοντέλο.

Αντίθετα, υπήρχε ένα φάσμα πολιτικών σχετικά με τον εμβολιασμό των παιδιών. Η θέση της Τσέχικης Δημοκρατίας ακολουθεί ένα αυστηρό μοντέλο στον τομέα αυτό, μια θέση που υποστηρίχθηκε από τρεις από τις παρεμβαίνουσες κυβερνήσεις (της Γαλλίας, της Πολωνίας και της Σλοβακίας). Πράγματι, το Δικαστήριο σημείωσε ότι αρκετά άλλα συμβαλλόμενα μέρη άλλαξαν πρόσφατα τις πολιτικές τους προς μια πιο αυστηρή προσέγγισης, λόγω της μείωσης του εθελοντικού εμβολιασμού και της συνακόλουθης μείωσης της ανοσίας της αγέλης. Παρότι το ζήτημα αν ο εμβολιασμός αποτελεί νόμιμο καθήκον ήταν ευαίσθητο, η συζήτηση δεν περιορίστηκε στην προοπτική όσων διαφωνούν με το καθήκον εμβολιασμού, αλλά περιελάμβανε την αξία της κοινωνικής αλληλεγγύης, σκοπός της οποίας ήταν η προστασία της υγείας όλων των μελών της κοινωνίας, ιδιαίτερα εκείνων που ήταν ιδιαίτερα ευάλωτοι και για λογαριασμό των οποίων ζητήθηκε από τον υπόλοιπο πληθυσμό να αναλάβει έναν ελάχιστο κίνδυνο με τη μορφή εμβολιασμού.

Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο έκρινε ότι, εν προκειμένω, το περιθώριο εκτίμησης του κράτους πρέπει να είναι ευρύ.

Πιεστική κοινωνική ανάγκη

Η Σύμβαση καθώς και άλλα διεθνή μέσα επιβάλλουν τη θετική υποχρέωση στα Συμβαλλόμενα Κράτη να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα για την προστασία της ζωής και της υγείας αυτών που βρίσκονται εντός της δικαιοδοσίας τους. Το εξειδικευμένο υλικό που υπέβαλε η κυβέρνηση εξέφρασε τη σταθερή άποψη των αρμόδιων ιατρικών αρχών της Τσεχικής Δημοκρατίας ότι ο εμβολιασμός των παιδιών θα έπρεπε να παραμένει ζήτημα νομικής υποχρέωσης σε αυτήν τη χώρα και υπογράμμισε τον κίνδυνο για την ατομική και τη δημόσια υγεία στην οποία θα μπορούσε να προκύψει πιθανή μείωση του ποσοστού εμβολιασμού αν γίνει μια συνιστώμενη διαδικασία. Ανησυχίες σχετικά με τον κίνδυνο που σχετίζεται με τη μείωση των εμβολιασμών είχαν επίσης εκφραστεί από τις παρεμβαίνουσες κυβερνήσεις, με έμφαση στη σημασία να διασφαλιστεί ότι τα παιδιά θα αποκτούσαν ανοσία από τις ασθένειες από μικρή ηλικία. Παρόμοιες ανησυχίες είχαν εκφραστεί και σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.

Υπό το φως αυτών των επιχειρημάτων, το Δικαστήριο έκρινε ότι στην Τσεχική Δημοκρατία η υποχρέωση εμβολιασμού θα μπορούσε να ειπωθεί ότι αντιπροσωπεύει την απάντηση των εθνικών αρχών στην επιτακτική κοινωνική ανάγκη προστασίας της ατομικής και δημόσιας υγείας από τις εν λόγω ασθένειες και ότι προφυλάσσει από οποιαδήποτε καθοδική τάση στο ποσοστό εμβολιασμού μεταξύ των παιδιών.

Σχετικοί και επαρκείς λόγοι

Όσον αφορά τους λόγους που προβάλλονται για την υποχρεωτική φύση του εμβολιασμού στην Τσεχική Δημοκρατία, το Δικαστήριο αναγνώρισε το σοβαρό επιχείρημα της δημόσιας υγείας που διέπει αυτήν την επιλογή πολιτικής, ιδίως όσον αφορά την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια του εμβολιασμού στην παιδική ηλικία, καθώς και τη γενική επιθυμία κάθε κράτους, να επιτύχει τον υψηλότερο δυνατό βαθμό κάλυψης εμβολιασμών.

Σημείωσε επίσης το συμπέρασμα του Τσεχικού Συνταγματικού Δικαστηρίου ότι τα σχετικά δεδομένα από εθνικούς και διεθνείς εμπειρογνώμονες στον τομέα αυτό δικαιολογούν την εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Ενώ ένα σύστημα υποχρεωτικού εμβολιασμού δεν ήταν το μόνο, ή το πιο διαδεδομένο, μοντέλο που υιοθετούσαν τα Ευρωπαϊκά Κράτη μέλη, το Δικαστήριο επανέλαβε ότι, σε θέματα πολιτικής περί υγειονομικής περίθαλψης, οι εθνικές αρχές ήταν αυτές που βρίσκονταν στην καλύτερη θέση για να αξιολογήσουν τις προτεραιότητες, τη χρήση των πόρων και τις ανάγκες της κοινωνίας. Όλες αυτές οι πτυχές  ήταν σχετικές στο παρόν πλαίσιο, και εντάσσονταν στο ευρύ περιθώριο εκτίμησης.

Επιπλέον, σε όλες τις αποφάσεις που αφορούν τα παιδιά, τα συμφέροντά τους πρέπει να είναι υψίστης σημασίας. Ακολούθως, κρίθηκε ότι υπήρχε υποχρέωση για τα κράτη να θέτουν το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού, καθώς και των παιδιών ως σύνολο, στο επίκεντρο όλων των αποφάσεων που επηρεάζουν την υγεία τους και τη ανάπτυξή τους.

Όσον αφορά την ανοσία, ο στόχος έπρεπε να είναι η προστασία κάθε παιδιού από σοβαρές ασθένειες. Στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων, αυτό επιτεύχθηκε από  παιδιά που λάμβαναν το πλήρες πρόγραμμα εμβολιασμού κατά τη διάρκεια των πρώτων ετών. Εκείνα στα οποία δεν μπορούσε να χορηγηθεί τέτοια θεραπεία, προστατεύονταν έμμεσα  από μεταδοτικές ασθένειες όσο το απαιτούμενο επίπεδο εμβολιασμού διατηρούνταν στην κοινότητά τους. Με άλλα λόγια, η προστασία τους προήλθε από την ανοσία της αγέλης. Έτσι, όταν ελήφθη η άποψη ότι η πολιτική εθελοντικού εμβολιασμού δεν ήταν επαρκής για να επιτευχθεί και να διατηρηθεί η ανοσία της αγέλης, οι εθνικές αρχές θα μπορούσαν εύλογα να εισαγάγουν μια υποχρεωτική πολιτική εμβολιασμού προκειμένου να επιτευχθεί το κατάλληλο επίπεδο προστασίας έναντι των σοβαρών ασθενειών.

Κατά την άποψη του Δικαστηρίου, η υγειονομική πολιτική του εναγόμενου κράτους βασίστηκε σε τέτοιες εκτιμήσεις και για αυτό το λόγο θα μπορούσε να ειπωθεί ότι συνάδει με τα βέλτιστα συμφέροντα των παιδιών τα οποία βρίσκονταν στο επίκεντρο των μέτρων. Η επιλογή του τσεχικού νομοθέτη να εφαρμόσει μια υποχρεωτική προσέγγιση στον εμβολιασμό υποστηρίζεται επομένως από σχετικούς και επαρκείς λόγους, όπως και οι συγκεκριμένες παρεμβολές οι οποίες καταγγέλλονται από τους αιτούντες.

Αναλογικότητα της παρέμβασης σε σχέση με τον επιδιωκόμενο στόχο

Η υποχρέωση εμβολιασμού αφορούσε εννέα (9) ασθένειες κατά των οποίων ο εμβολιασμός θεωρήθηκε αποτελεσματικός και ασφαλής από την επιστημονική κοινότητα, όπως και ο δέκατος εμβολιασμός, ο οποίος χορηγούνταν σε παιδιά με συγκεκριμένες ενδείξεις για στην υγεία τους. Ενώ το τσεχικό μοντέλο ήταν ένα μοντέλο υποχρεωτικού εμβολιασμού, αυτό δεν αποτελούσε απόλυτη υποχρέωση. Εξαιρέσεις επιτρέπονταν σε παιδιά με μόνιμες αντενδείξεις για εμβολιασμό. Επιπλέον, υπήρχε μια περαιτέρω εξαίρεση βάσει της  «αντίρρησης συνειδήσεως», όπως αναγνωρίζεται από το Συνταγματικό Δικαστήριο στην υπόθεση του κ. Vařička και αναπτύχθηκε περαιτέρω σε επόμενες περιπτώσεις.

Ενώ ο εμβολιασμός αποτελούσε νόμιμο καθήκον στο εναγόμενο κράτος, το Δικαστήριο επισήμανε ότι η συμμόρφωση με αυτό δεν θα μπορούσε να επιβληθεί άμεσα, υπό την έννοια ότι δεν υπήρχε πρόβλεψη βίαιης χορήγησης των εμβολίων. Η κύρωση που επιβλήθηκε στον κ. Vavřička θα μπορούσε να θεωρηθεί ως σχετικά ήπια, αποτελούμενη από ένα εφάπαξ διοικητικό πρόστιμο.

Όσον αφορά τους προσφεύγοντες – παιδιά, το Δικαστήριο έκρινε ότι η μη εγγραφή τους στο νηπιαγωγείο ήταν ένα μέτρο που αποσκοπούσε στη διαφύλαξη της υγείας των μικρών παιδιών και ήταν ουσιαστικά προστατευτικό παρά τιμωρητικό στη φύση του.

Το Δικαστήριο σημείωσε επίσης τις διαδικαστικές εγγυήσεις που προβλέπονται στο εθνικό δίκαιο. Οι προσφεύγοντες είχαν στη διάθεσή τους τόσο διοικητικές προσφυγές όσο και ένδικα μέσα ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων και, τελικά, τη δυνατότητα προσφυγής στο Συνταγματικό Δικαστήριο. Δεν είχαν υποβάλει αξιώσεις στις οποίες αμφισβητούσαν τις θεσμικές ρυθμίσεις που ισχύουν στην Τσεχική Δημοκρατία στον τομέα της διατύπωσης της  υποχρεωτικής πολιτικής εμβολιασμού και την αποτελεσματικότητα και ασφάλεια των σχετικών εμβολίων.

Όσον αφορά τα παιδιά, ο αποκλεισμός τους από το νηπιαγωγείο σήμαινε την απώλεια σημαντικής ευκαιρίας να αναπτύξουν τις προσωπικότητές τους και να αρχίσουν να αποκτούν σημαντικές κοινωνικές και μαθησιακές δεξιότητες σε ένα διαμορφωτικό παιδαγωγικό περιβάλλον. Ωστόσο, αυτή ήταν η άμεση συνέπεια της επιλογής που έκαναν οι γονείς τους, αρνούμενοι να συμμορφωθούν με το νόμιμο καθήκον εμβολιασμού, σκοπός του οποίου ήταν η προστασία της υγείας, ιδίως σε αυτήν την ηλικιακή ομάδα. Επιπλέον, οι επιπτώσεις στους προσφεύγοντες ήταν χρονικά περιορισμένες. Όταν θα έφταναν στην ηλικία παρακολούθησης υποχρεωτικής εκπαίδευσης, η εγγραφή τους στο δημοτικό σχολείο δεν θα επηρεάζονταν από την κατάσταση εμβολιασμού τους.

Κατά συνέπεια, τα μέτρα που καταγγέλλουν οι προσφεύγοντες, εκτιμήθηκαν στο πλαίσιο του εθνικού συστήματος, και ήταν σε λογική σχέση αναλογικότητας με τους νόμιμους στόχους που επιδιώκονται από το εναγόμενο κράτος μέσω του καθήκοντος εμβολιασμού.

Συμπέρασμα

Το ΕΔΔΑ διευκρίνισε ότι, εν τέλει, το ζήτημα που πρέπει να καθοριστεί δεν ήταν αν μια διαφορετική, λιγότερο αυστηρή πολιτική θα μπορούσε να έχει υιοθετηθεί, όπως είχε γίνει σε ορισμένα άλλα ευρωπαϊκά κράτη.

Αντίθετα, το ζήτημα ήταν εάν, προβαίνοντας στη συγκεκριμένη εξισορρόπηση, είχαν οι τσεχικές αρχές υπερβεί το ευρύ περιθώριο εκτίμησής τους σε αυτόν τον τομέα. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα επίμαχα μέτρα θα μπορούσαν να θεωρηθούν «απαραίτητα σε μια δημοκρατική κοινωνία». Κατά συνέπεια, δεν υπήρξε παραβίαση του άρθρου 8 της ΕΣΔΑ.

Λοιπά άρθρα

Το Δικαστήριο κήρυξε επίσης, κατά πλειοψηφία, τις καταγγελίες βάσει του άρθρου 9 (ελευθερία σκέψης και συνείδησης) της Σύμβασης ως απαράδεκτες και ότι δεν υπήρχε ανάγκη εξέτασης της υπόθεσης χωριστά σύμφωνα με το άρθρο 2 του Πρώτου Πρωτοκόλλου (δικαίωμα στην εκπαίδευση) της σύμβασης.

Μειοψηφούσες απόψεις

Ο δικαστής Lemmens εξέφρασε μια εν μέρει σύμφωνη και εν μέρει αντίθετη γνώμη. Δικαστής Wojtyczek εξέφρασε αντίθετη γνώμη. Οι απόψεις αυτές επισυνάπτονται στην απόφαση.

ΠΗΓΗ:https://www.echrcaselaw.com/apofaseis-edda/i-ipoxretikotita-toy-paidikoy-emvoliasmoy-den-paraviazei-to-dikaiwma-sebasmoy-tis-idiotikis-zois/

Απρ 08

Τόσο γύφτοι, απατεώνες κι άξεστοι, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας οι ξενόδουλοι της Βουλής. Κλέφτες όχι μόνο ποδηλάτων, αλλά της ψυχής των Ελλήνων!

Πέμπτη, 8 Απριλίου 2021

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΛΗ, Η ΤΡΟΜΕΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ, ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ

 

Έξω από το κτίριο της Βουλής ο παππούς σταθμεύει το ποδήλατό του. Τον πλησιάζει ένας αστυνομικός.  -Παππού μην το αφήσεις εδώ. Ξέρεις περνούν βουλευτές, υπουργοί… Μπορεί να περάσει και ο πρόεδρος… -ΠΑΠΠΟΥΣ:Μην ανησυχείς γιε μου…Θα το κλειδώσω!!!

ΠΗΓΗ:https://skeftomasteellhnika.blogspot.com/2021/04/blog-post_60.html

Απρ 08

ΟΧΙ νεκροψίες, απαγορεύονται από τον ΠΟΥ οι νεκροί μολύνουν, να μην μάθουμε την αλήθεια

ΑΝ ΑΥΤΟ ΑΛΗΘΕΥΕΙ !!!… Η Ρωσία εκτέλεσε μεταθανάτια ΝΕΚΡΟΤΟΜΗ σέ ασθενή με ‘Covid-19’ …

 

Τελευταία νέα από τη Ρωσία:
έγινε μεγάλη ανακάλυψη.
Η Ρωσία έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που διενήργησε τομή (μεταθανάτια) του πτώματος του Covid-19 και μετά από ενδελεχή έρευνα, διαπίστωσε ότι ο Covid-19 δεν ….υπάρχει ως ιός! 
Είναι μια παγκόσμια απάτη που πεθαίνουν άνθρωποι εξαιτίας ′′ ενισχυμένης ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας 5 G (δηλητήριο) “.
Ρώσοι γιατροί παραβίασαν τον νόμο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), ο οποίος δεν επιτρέπει αυτοψίες για να ανιχνεύσουν σώματα ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους από Covid – 19 μετά από μια περίοδο η επιστημονική ανακάλυψη δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι ιός, αλλά ένα βακτήριο που προκαλεί θάνατο, που οδηγεί στο σχηματισμό θρόμβων αίματος στις φλέβες και τα νεύρα, εξαιτίας των οποίων ο ασθενής πεθαίνει βακτήρια.
Η Ρωσία νίκησε τον ιό, υποστηρίζοντας ότι ′′ δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά η ενδοαγγειακή θρόμβωση (θρόμβωση) και η θεραπευτική μέθοδος είναι θεραπευτική “.
Αντιβιοτικά δισκία
Αντιφλεγμονώδης και αντιπηκτική χρήση (ασπιρίνη).
Αυτό υποδηλώνει ότι η ασθένεια μπορεί να θεραπευτεί, αυτό το εντυπωσιακό μήνυμα για τον κόσμο προετοίμασαν Ρώσοι γιατροί μέσω της νεκροψίας (νεκρό σώμα) του ιού Covid-19. Σύμφωνα με άλλους Ρώσους επιστήμονες, οι οπαδοί και η μονάδα ΜΕΘ (UCI) δεν …χρειάσθηκαν ποτέ. 
 
Τα πρωτόκολλα για αυτό έχουν ήδη δημοσιευθεί στη Ρωσία.
Η ΚΙΝΑ το ήξερε αυτό για πολύ καιρό, αλλά ποτέ δεν δημοσίευσε την αναφορά της.
Μοιραστείτε αυτές τις πληροφορίες με την οικογένεια, τους γείτονες, τους γνωστούς, τους φίλους, τους συναδέλφους σας για να φύγετε από τον φόβο του Covid-19 και να καταλάβετε ότι δεν είναι ιός, αλλά απλά ένα βακτήριο που εκτίθεται σε ακτινοβολία ‘5 G’ η αιτία είναι να ζημιωθούν άνθρωποι με πολύ χαμηλή ασυλία. 
 
Αυτή η ακτινοβολία προκαλεί επίσης φλεγμονή και υποξία.
Όσοι είναι θύματα θα πρέπει να πάρουν Aprin-100 mg και Ποδιά ή Παρακεταμόλη 650 mg. Ier???… 
 
Είναι επειδή ο Covid-19 προκαλεί θρόμβωση αίματος που προκαλεί θρόμβους στους ανθρώπους και γιατί οι θρόμβοι αίματος στις φλέβες και άρα εγκεφαλικά, καρδιά και πνεύμονες, δεν μπορούν να πάρουν οξυγόνο, πράγμα που δυσκολεύει την αναπνοή και οι άνθρωποι πεθαίνουν γρήγορα λόγω έλλειψης του αναπνευστικού της ενέργειας.
Οι γιατροί στη Ρωσία δεν άκουσαν το πρωτόκολλο του ΠΟΥ και έκαναν αυτοψίες στα νεκρά πτώματα του Covid-19, οι γιατροί άνοιξαν χέρια, πόδια και άλλα μέρη του σώματος και μετά από μια σωστή εξέταση, παρατήρησαν ότι τα αιμοφόρα αγγεία επεκτείνονται και οι φλέβες γεμίζουν με θρόμβους αίματος που συνήθως φρενάρουν τήν ροή αίματος και μειώνουν επίσης τήν ροή οξυγόνου στο σώμα που προκαλεί τον θάνατο του ασθενή.
Όταν εξοικειωθεί με αυτή την έρευνα, το Υπουργείο Υγείας της Ρωσίας άλλαξε αμέσως το πρωτόκολλο θεραπείας σε Covid-19 και χορηγήθηκε ασπιρίνη στους θετικούς ασθενείς του 100 mg και άρχισε να διαχειρίζεται το Empromak.
Ως αποτέλεσμα, οι ασθενείς άρχισαν να αναρρώνουν και η υγεία τους άρχισε να βελτιώνεται. 
 
Τό Υπουργείο Υγείας της Ρωσίας απελευθέρωσε περισσότερους από 14.000 ασθενείς σέ μία ημέρα και τους έστειλε σπίτι!
Πηγή: Υπουργείο Υγείας της Ρωσίας.
Κωνσταντινιά Ντέμου

https://thesecretrealtruth.blogspot.com/2021/02/covid-19_20.html

https://odysseiatv.blogspot.com/2021/02/covid-19_22.html
Σχόλιο αναρτήσαντος: Να δούμε θα τολμήσουν οι γιατράρες της Δύσης να κάνουν νεκροτομές ή θα κοιτούν μόνο τις τσέπες τους και τις θεσούλες τους!
ΖΗΤΩ Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΜΑΣ.
ΤΙ ΤΗΝ ΘΕλΟΥΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΖΩΗ!
ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΛΕΜΕ ΤΟ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ: ΝΑ ΒΓΕΙΤΕ ΣΕΙΣ ΟΙ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΤΑΦΟΥΣ ΣΑΣ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ!