Η Ida Magli γεννήθηκε στη Ρώμη το 1925 και πέθανε πριν 2,5 χρόνια, τον Φεβρουάριο του 2016 και υπήρξε ανθρωπολόγος, φιλόσοφος, συγγραφέας και ακαδημαϊκός.
Υπήρξε έντονα επικριτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχοντας επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό πολιτικά τον Μάριο Σαλβίνι, και κατέκρινε ιδιαίτερα την λεγόμενη «ευρωπαϊκή ενοποίηση», την «πολιτική ορθότητα» (την οποία ονόμαζε «την πιο ριζική μορφή πλύσης εγκεφάλου που οι κυβερνήτες επέβαλαν ποτέ στους υπηκόους τους») και το πολυπολιτισμικό μοντέλο κοινωνιών.

Συνέντευξη από τον Alessio Cristianini (14 Ιανουαρίου 2011):

1) Υπήρξατε πάντα αντίθετη στο project της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και μόλις δημοσιεύσατε ένα νέο βιβλίο με έναν πολύ άμεσο και σαφή τίτλο: “La Dittatura Europea” («Η Ευρωπαϊκή Δικτατορία»). Γιατί επιλέξατε αυτή την ιστορική στιγμή για να εκτυπώσετε αυτό το νέο βιβλίο;
«Το πρώτο μου βιβλίο για την Ευρώπη, που δημοσιεύθηκε το 1997, είχε επίσης έναν πολύ σαφή τίτλο: ‘Contro l’ Europa” («Εναντίον της Ευρώπης»): εξηγούσε τους λόγους για τους οποίους το έργο της ευρωπαϊκής ενοποίησης ήταν λάθος και ήταν καταδικασμένο να αποτύχει. Επειδή είμαι καθηγήτρια και επιστήμονας – όχι μάντης –θα έπρεπε να χαρώ, επειδή η ανάλυση και οι προβλέψεις που έκανα εκείνη την εποχή ήταν σωστές.
Αντ’ αυτού, είμαι γεμάτη θυμό και θλίψη, λόγω της αλαζονείας που έχουν εκείνοι που είναι στην εξουσία: ήθελαν με κάθε κόστος να χτίσουν μια αυτοκρατορία για τους εαυτούς τους, καταστρέφοντας τους υπηκόους τους.
Έγραψα αυτό το δεύτερο βιβλίο επειδή έχουμε ακόμα το χρόνο να προειδοποιήσουμε τους Ιταλούς, και όλους τους άλλους λαούς της Ευρώπης – να σωθούν πριν έρθει ο σεισμός. Και ήθελα επίσης να αφήσω στους ιστορικούς του αύριο τα έγγραφα με τα ονόματα εκείνων που έχουν την ευθύνη αυτής της καταστροφής.»
2) Κατά τη γνώμη σας, ποια είναι τα πεδία δράσης και οι κρυφοί στόχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
«Ο στόχος στον οποίον ήδη έχουν φτάσει είναι η μεταβίβαση της εξουσίας κυβέρνησης από τους πολιτικούς στους τραπεζίτες. Κανείς δεν μιλά για τους τραπεζίτες, αλλά η δημοκρατία, στην ουσία, έχει ακυρωθεί, δεδομένου ότι αυτοί δεν έχουν εκλεγεί από τον λαό.
Ο δεύτερος στόχος που θέλουν είναι η καταστροφή της Ευρώπης ως πολιτική, οικονομική και πολιτιστική οντότητα. Οι πιο σημαντικές αρνητικές συνέπειες είναι: 1)η μεταναστευτική εισβολή, 2)η απώλεια της αξίας των εθνικών νομισμάτων λόγω της εισαγωγής του Ευρώ, 3)ο εξαναγκασμός για τα προϊόντα στην αγορά, 4)η ακύρωση του ευρωπαϊκού πολιτισμού με την εισαγωγή των χειρότερων αμερικάνικων συνηθειών (σ.γ.:όπως ο υπερκαταναλωτισμός η περιχαράκωση της θρησκείας, ιδίως του Χριστιανισμού, σε μια γωνία,  η έλλειψη ηθικών αναστολών) : η πολιτική ορθότητα και η απουσία συγκεκριμένης μορφής. Αυτά δεν ήταν οι παράπλευρες απώλειες της διαδικασίας ενοποίησης, αυτά ήταν οι τελικοί στόχοι που επιδιώχθηκαν σκόπιμα.
Μόλις ο ευρωπαϊκός πολιτισμός εξαφανιστεί και η εξουσία των τραπεζιτών επεκταθεί στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη υπό αγγλο-αμερικανική κυριαρχία, στο εγγύς μέλλον ο αδήλωτος στόχος φαίνεται να είναι μία Νέα Παγκόσμια Τάξη.

►Οικονομικός ναζισμός, ενωμένος, δυνατός.Του Κώστα Μαντατοφόρου

Αυτό σημαίνει μία γλώσσα, ένα νόμισμα, μία θρησκεία, μία κουλτούρα. Αλλά πιστεύω ότι η παγκοσμιοποίηση θα ακυρώσει όλες τις δημιουργικές δυνατότητες του ανθρώπινου νου, και ως εκ τούτου, αυτό δεν μπορεί να είναι ο τελικός στόχος έξυπνων ανθρώπων όπως είναι οι Τέκτονες τραπεζίτες που κρατούν την μοίρα του κόσμου στα χέρια τους. Νομίζω ότι αυτό είναι μόνο το μέσο για την επίτευξη ενός έργου, το οποίο δεν ξέρω τι είναι.»
3) Πόσο σημαντικό είναι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, του οποίου τα μέλη εκλέγονται από τους πολίτες, όπως διαβάζουμε στην επίσημη σελίδα του δικτυακού τόπου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου;
«Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Λειτουργεί απλά για να συντηρεί τη φαντασία της ύπαρξης ενός ευρωπαϊκού κράτους, απλά για να εξαπατούν τους ανθρώπους.
Και, φυσικά, χρησίμευσε για να πολλαπλασιαστούν πλούσιες θέσεις εργασίας για τους ηγέτες των εθνικών κομμάτων, έτσι ώστε τα κόμματα να μπορούν να τοποθετήσουν τους δικούς τους σε αυτές τις θέσεις διοίκησης και για να απορροφούν ένα τεράστιο ποσό δημοσίου χρήματος (η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτείται με ένα μέρος του ΦΠΑ όλων των κρατών μελών).
Μπορούν να ξοδεύουν αυτά τα χρήματα, όπως τους αρέσει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν τόσα πολλά περίεργα στους ευρωπαϊκούς κανονισμούς: αυτοί ήταν απλοί άνθρωποι που χάνουν το κεφάλι τους επειδή ζουν σε ένα κόσμο που δεν έχει καμία γλώσσα (27 διαφορετικές γλώσσες απλά σημαίνει ότι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν), έχουν ένα τεράστιο πλούτο και εξουσία, αλλά δεν ξέρουν πώς να την χρησιμοποιήσουν.»
4) Ποιος κυβερνά την Ευρωπαϊκή Ένωση; Ποιος παίρνει τις αποφάσεις που τόσο δραματικά μας επηρεάζουν;
«Αυτοί που χειρίζονται τα οικονομικά και οι τραπεζίτες. Περίπου είκοσι άνθρωποι όλοι κι όλοι. Και πρέπει να λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι όλοι ανήκουν στην Μασονία ή σε άλλες πολύ ισχυρές Λέσχες όπως η Bilderberg, η Τριμερής Επιτροπή και το Ινστιτούτο Aspen.
Αυτές οι Λέσχες υποστηρίζουν την καριέρα των λίγων πολιτικών που είναι υπεύθυνοι να τραβούν την προσοχή των ανθρώπων από τους τραπεζίτες, παίρνοντας τις θέσεις τους (όπως ο κ. Ciampi, πρώην Διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας, ο οποίος έγινε πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας ή ο δικός μας Παπαδήμος).
Όλη αυτή η φασαρία που κάνουν οι πολιτικοί για τα πιο περίεργα πράγματα χρησιμεύει για να τραβηχτεί η προσοχή του κοινού από τα πραγματικά προβλήματα, και να πείσουν τους λαούς ότι αν δεν υπακούσουν στους τραπεζίτες θα πνιγούν.
Αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο η Αριστερά είναι σιωπηλή: είναι αδύνατο να προσποιούνται ότι στέκονται μαζί με την εργατική τάξη, ενώ στηρίζουν τα συμφέροντα των τραπεζιτών.»
5) Η Συνθήκη της Λισσαβόνας. Μπορείτε να εξηγήσετε εν συντομία ποιο είναι το τελικό αντικείμενο της αμφιλεγόμενης και τόσο μυστηριώδους συνθήκης; Τι πρόκειται να αλλάξει; Και γιατί ήταν τόσο σημαντικό να την επικυρώσουν; Είναι πραγματικά χρήσιμη για να δουλέψει η διευρυμένη Ευρωπαϊκή Ένωση; Είναι αλήθεια ότι η Συνθήκη επανεισάγει την θανατική ποινή στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
«Ο τελικός στόχος εν μέρει χάθηκε, επειδή ήθελαν να «συνταγματικοποιήσουν» τις συνθήκες που είχαν υπογραφεί πριν, προκειμένου να τις κάνουν ιερές και απαραβίαστες. Αλλά τα λαϊκά δημοψηφίσματα απέρριψαν το Σύνταγμα, και αυτό επιβεβαίωσε ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση πραγματοποιήθηκε παρά τη θέληση των λαών.
Η αίσθηση του «μυστηρίου» που την περιβάλλει οφείλεται στους ηθικούς και πνευματικούς υπαινιγμούς που ήταν μεταμφιεσμένοι κάτω από μια αινιγματική γλώσσα που οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν, αλλά μπορεί να ερμηνευθεί από τους «ιερείς» που εμπλέκονται.
Στη Συνθήκη της Λισαβόνας είχε συμπεριληφθεί ο Χάρτης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ως υποχρεωτικό όργανο εξουσίας, αρχίζοντας από το λεγόμενο “Δικαίωμα στη Ζωή”. Έκαναν διάφορες διακρίσεις, που οδήγησαν τελικά στη δυνατότητα να υπάρχει θανατική ποινή «για πράξεις που γίνονται σε καιρό πολέμου ή επικείμενου κινδύνου πολέμου».
Αρχικά, η φράση αυτή ανήκε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά στη συνέχεια εισήχθη λαθραία στη Συνθήκη της Λισαβόνας.
Τα άρθρα αυτά διαπλέκονται το ένα με το άλλο με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μπορώ να πω με βεβαιότητα αν πραγματικά η Συνθήκη της Λισαβόνας έχει επαναφέρει την θανατική ποινή: κατά πάσα πιθανότητα το κάνει ή καλύτερα να πούμε ότι θέλουν να την επαναφέρουν χωρίς να το δηλώνουν ανοιχτά. Εξαρτάται από το πώς θα θελήσουν να εφαρμόσουν αυτόν τον κανόνα οι νομικοί.»
6) Ενώ συμβαίνουν αυτά, τα media σιωπούν. Γιατί;
«Αυτό είναι το πιο δύσκολο πρόβλημα προς επίλυση, ακόμα κι αν είναι η κύρια αιτία της κατάστασης πλήρους ανικανότητας στην οποία ζούμε. Αυτό είναι το πιο τρομακτικό. Δειλία, άγνοια, δωροδοκία, βλακεία;
Όλα αυτά τα στοιχεία εμπλέκονται. Αλλά μου φαίνεται αδύνατο κανένας δημοσιογράφος, κανένας διαμορφωτής γνώμης να μην έχει μείνει υγιής, τώρα που υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι επικοινωνίας σήμερα.
Δυστυχώς, το γεγονός ότι ο έντυπος Τύπος σιωπά, κάνει τις φωνές στο διαδίκτυο ασθενέστερες, ακόμη και αν είναι εξαιρετικά δραστήριες. Μπορώ να αναφέρω ως παράδειγμα το γεγονός ότι όλοι γνωρίζουν στην ‘Corriere del la Sera’ το βιβλίο μου εκδίδεται από τον ίδιο εκδότη και ότι σε ένα κεφάλαιο μιλάω για την σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία είναι κοντά στο όνομα της εφημερίδας. Αλλά κανείς στην Corriere δεν μίλησε για το βιβλίο μου ή έγραψε μια κριτική, ούτε καν να για το επικρίνει.»
7) Πώς ζείτε και εργάζεστε, ενώ αποφασίσατε να πάρετε μια τέτοια ισχυρή δημόσια θέση ενάντια σε ένα έργο που αφορά συμφέροντα και δυνάμεις εξαιρετικά ισχυρές;
«Ζω και εργάζομαι όπως έκανα πάντα. Ναι, έκανα μια μεγάλη προσπάθεια να γράψω αυτό το βιβλίο και να το υπογράψω με το όνομά μου, κάτι που δεν έκανα ποτέ πριν. Μέσα από το δικό μου πάθος ήθελα να κάνω τους Ιταλούς να κατανοήσουν και να αισθανθούν πόσο επείγουσα και δραματική είναι η παρούσα κατάσταση.
Ελπίζω ότι κάποιος θα συμφωνήσει μαζί μου, σπάζοντας τη σιωπή του και θα διαδώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις σκέψεις που κατέγραψα. Αν υπήρχαν, ανάμεσα σε αυτούς που έχουν τη δυνατότητα και την υποχρέωση να το κάνουν, 10 ή 20 άτομα σαν εμένα, που θα φώναζαν πως είναι η πραγματικότητα, οι περίφημες «ισχυρές δυνάμεις» θα είχαν γίνει πολύ ασθενέστερες.
Η δύναμή τους προέρχεται από το γεγονός ότι όλοι τους – και ειδικά οι δημοσιογράφοι – βοηθούν να μείνουν μυστικά ακόμα και τα πιο βασικά τους στοιχεία.
Ένα παράδειγμα: πόσοι Ιταλοί ξέρουν πραγματικά ότι η «Τράπεζα της Ιταλίας» δεν είναι Τράπεζα «της Ιταλίας», επειδή ανήκει σε εξαιρετικά πλούσιους ιδιώτες, συμπεριλαμβανομένου του κ. Draghi (Διοικητής – τότε – της Τράπεζας της Ιταλίας και σήμερα Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας) και όχι στο ιταλικό κράτος; Και ότι το ίδιο συμβαίνει με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που κυριαρχεί τη ζωή μας τώρα;»
8) Βρισκόμαστε σε ένα αδιέξοδο ή έχουμε ακόμα χρόνο να διαφύγουμε; Τι νομίζετε ότι θα συμβεί;
«Ναι, πιστεύω ότι μπορούμε να διαφύγουμε. Πρέπει αμέσως να επιστρέψουμε στη νομισματική μας κυριαρχία βγαίνοντας από το ευρώ, όπως προτάθηκε από τον πρώην υπουργό και οικονομολόγο Paolo Savona.
Αν δεν θέλουμε να εγκαταλείψουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, τουλάχιστον θα πρέπει να αναστείλουμε τη Συνθήκη Σένγκεν, να αποκαταστήσουμε τα εθνικά σύνορα και να ασκούμε έλεγχο πάνω σε ανθρώπους και αγαθά. 
Το πρόβλημα είναι ότι στην Ιταλία κανένας πολιτικός δεν εξέφρασε ποτέ αρνητική γνώμη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και η βούληση του λαού για το θέμα αυτό δεν ελήφθη υπόψη.
Τέλος, τώρα που το ευρώ είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης όλοι κατάλαβαν αυτό που ο (δημοσιογράφος) Lucio Caracciolo εννοούσε όταν έγραψε «Η Ευρώπη είναι μια μπλόφα».
Ίσως κάποιο ιταλικό Κόμμα θα μπορούσε να αρχίσει να κάνει κάτι. (σ.σ.: μιλά το 2011, επτά χρόνια πριν τον εκλογικό τους θρίαμβο).
Για παράδειγμα, το κόμμα του Μπέπε Γκρίλο ή το κόμμα του Antonio di Pietro (ο πρώην εισαγγελέας της υπόθεσης «Καθαρά Χέρια», που ίδρυσε το κεντρώο και «κατά της διαφθοράς» κόμμα “Italia dei Valori”, «Ιταλία των Αξιών»): ένα από τα μέλη του είναι ο Lannutti, ο συγγραφέας του “La Repubblica dei banchieri” («Η Δημοκρατία του τραπεζίτη»).
Και ίσως, επίσης, η Λίγκα (του Βορρά) και το κόμμα του Magdi Cristiano Allam (αιγυπτιακής καταγωγής χριστιανός δημοσιογράφος και ευρωβουλευτής που προσχώρησε στο εθνικο-συντηρητικό ευρωσκεπτικιστικό κόμμα “Fratelli d’Italia – Alleanza Nazionale”) που ήρθε σε επαφή μαζί μου εξαιτίας αυτού του βιβλίου.
Αν αρχίσουμε να μιλάμε γι’ αυτό ανοιχτά, και καταλάβαιναν ότι υπάρχει μεγάλη συναίνεση απόψεων, αυτό θα τους βοηθούσε να μιλήσουν δημόσια. Ναι, θα υπάρξει κάποιο κόστος, αλλά δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με το βρόχο που μας πνίγει, καθώς και την ρωγμή που σίγουρα μας περιμένει αύριο. Αυτή η ρωγμή θα έρθει σίγουρα, γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε με σκοπό να καταστρέψει την Ευρώπη.
Δεν ξέρω πώς θα τελειώσει αυτό, γιατί μας κυβερνούν άνθρωποι που μας εξαπάτησαν και μας πρόδωσαν – τραπεζίτες και πολιτικοί μαζί – από την αρχή της Ιταλικής Δημοκρατίας, όταν γράφτηκε το άρθρο 11 του Συντάγματος που μας αφαιρεί την ανεξαρτησία.
Ήταν ένας τραπεζίτης, ο Luigi Einaudi (1874 – 1961, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας εκείνη την εποχή), που το υπαγόρευσε. Μέχρι σήμερα δεν άκουσα έναν πολιτικό να προτείνει την κατάργηση του άρθρου 11.»

Πηγή: pronews.gr

Σ.γ.: Καταπληκτικό άρθρο κι εκφράζει απόλυτα τη γνώμη μας αλλά και μας ενθαρρύνει στην προσπάθειά μας για την ανατροπή αυτού του πανάθλιου status quo των τραπεζιτών και των ολιγαρχών-παγκοσμιοποιητών.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

“Macron est un homosexuel et un psychopathe tres dangereux pour la France. Macron est corrompu par les Rothschild. Il doit etre stoppe.Analyse detaillee sur la personnalite de Macron”.

“Πρέπει να τον σταματήσει κάποιος”, λέει σε μια λεπτομερή ανάλυση της προσωπικότητας του Μακρόν η οποία αναφέρεται και στο πιο κάτω βίντεο.

Από την συνέντευξη του καθηγητή είναι εμφανές ότι οι παγκοσμιοποιητές ερευνούν, ψάχνουν, τεστάρουν, συμβουλεύονται ακόμη και ψυχολόγους, κοινωνιολόγους και ψυχοτεχνολόγους ποια είναι τα κατάλληλα πρόσωπα με περίεργη, ιδιόρρυθμη ζωή και με πιθανές ηθικές κηλίδες ώστε να τους κρατούν στο χέρι και να τους αδειάζουν εύκολα όταν αρνούνται να υποκύψουν στους εκβιασμούς τους ή πάψουν να τους χρειάζονται βγάζοντας στη φόρα τα σκάνδαλα και τις αμαρτίες τους.

Η γνωστή σιωνιστική μέθοδος για να ελέγχουν τους πολιτικούς και τελικά τους λαούς, οι οποίοι εύκολα παρασύρονται εκτός από την προπαγάνδα των ελεγχόμενων από τους σιωνιστές ΜΜΕ και από τις αποκαλύψεις ηθικών σκανδάλων που αφορούν διασημότητες και πολιτικά πρόσωπα.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Σε κατάσταση πολιορκίας η γαλλική πρωτεύουσα – 481 προσαγωγές

Άρχισαν τα… όργανα στο Παρίσι με τους διαδηλωτές να συγκρούονται με αστυνομικούς και τις αρχές ασφαλείας να ρίχνουν δακρυγόνα για την επιβολή της τάξης.

Ένταση όμως προκλήθηκε και στο τρίτο διαμέρισμα του Παρισιού όταν διαδηλωτές λογομάχησαν με περαστικούς.

Τα «Κίτρινα Γιλέκα», έχουν αποκλείσει την περιφέρεια του Παρισιού, οι προσαγωγές έφθασαν τις 481 και 211 άτομα υπό κράτηση, σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Εσωτερικών.

«Θα διασφαλίσουμε ότι αυτή η μέρα του Σαββάτου θα διεξαχθεί υπό τις καλύτερες συνθήκες», δήλωσε ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, Εντουάρ Φιλίπ. Σ.γ.: Δηλαδή θα διεξαχθεί η διαμαρτυρία ή αλλιώς, θα πέσει το ξύλο της αρκούδας από τους μισθοδίαιτους καταστολείς της όποιας διαμαρτυρίας.

Ένταση προκλήθηκε στο τρίτο διαμέρισμα του Παρισιού στη Rue Vieille du Temple, όταν τα «Κίτρινα Γιλέκα», λογομάχησαν με περαστικούς. Ορισμένοι περαστικοί τους αποκάλεσαν μπάσταρδους.

Η γαλλική πρωτεύουσα θυμίζει πόλη σε κατάσταση πολιορκίας. Μαγαζιά, μνημεία, εκπαιδευτικά ιδρύματα, μουσεία, θα παραμείνουν κλειστά. Κλειστή η Όπερα, το Λούβρο, ο πύργος του ‘Αιφελ. Κλειστοί και οι δρόμοι γύρω από την Αψίδα του Θριάμβου και κλειστές 40 στάσεις του μετρό.

Με κατεβασμένα τα σιδερένια ρολά θα παραμείνουν κλειστά τα καταστήματα στις κεντρικές λεωφόρους καθώς και σε άλλα στρατηγικά σημεία της πόλης. Χαρακτηριστική η εικόνα της Λεωφόρου των Ηλύσιων με τις βιτρίνες των καταστημάτων καλυμμένες με πλάκες κόντρα πλακέ και αυτό δύο εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα.

Μεγάλα ακριβά καταστήματα, όπως Louis Vuitton προστατεύουν τις βιτρίνες τους με σιδερένιες πλάκες, αφού πολλά κόντρα πλακέ ξηλώθηκαν για οδοφράγματα το προηγούμενο Σάββατο.

Από αέρος, ένας μεγάλος αριθμός drones θα είναι στη διάθεση της αστυνομίας. Από γης 12 θωρακισμένα της χωροφυλακής, ικανά να διαλύουν τα οδοφράγματα, πήραν θέση γύρω από τα Ηλύσια από τις επτά το πρωί. Γύρω στις 8.000 προβλέπονται οι αστυνομικοί και χωροφύλακες για το Παρίσι, που σε αντίθεση με το προηγούμενο Σάββατο θα είναι λιγότερο στατικοί και περισσότερο ευκίνητοι. Σε 89.000 ανέρχονται οι άνδρες των δυνάμεων ασφαλείας που έχουν κινητοποιηθεί σε όλη τη χώρα.

Σήμερα η «Τέταρτη Πράξη»

Οι εκπρόσωποι του κινήματος που άναψε τη φλόγα της γαλλικής εξέγερσης έχουν κάλεσαν τους Οικολόγους να ενώσουν τις  δυνάμεις τους στις σημερινές διαδηλώσεις. Όμως το οικολογικό κίνημα ανακοίνωσε πως δεν θα διαδηλώσει στους δρόμους του Ελιζέ προκειμένου να μην πέσει…πάνω στα «Κίτρινα Γιλέκα».

https://www.protothema.gr/world/article/845509/kitrina-gileka-edasi-kai-dakrugona-sto-parisi-para-tis-prosagoges/

Ο Manu Zeus τα έκανε σκατά

Λουδοβίκος 16ος ο Emmanuel Macron, τρομάρα του; Στα αστεία, ναι. Στην πραγματικότητα, όχι. Ο Λουδοβίκος ο 16ος ήταν πολύ πιο σοβαρός, από τον γραφικό «Manu». Τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη προσπάθησε να μιμηθεί, ο σύζυγος και μαθητής της Brigitte. Αλλά τα «κίτρινα γιλέκα» τον επανέφεραν, στην σκληρή πραγματικότητα και στο απειροελάχιστο μέγεθος της προσωπικότητάς του και του πολιτικού εγχειρήματος της γαλλικής «ευρωπαϊστικής» ελίτ, που αυτός εκπροσωπεί.

Η περίοδος της πολιτικής κυριαρχίας του Emmanuel Macron έφθασε στο τέλος της. Ο Γάλλος πρόεδρος, που εκλέχθηκε -όπως εκλέχθηκε-, μόλις τον Μάϊο του 2017 και ο οποίος προσπάθησε να τρέξει και να επιταχύνει την διαδικασία της εσωτερικής υποτίμησης, εντός της γαλλικής οικονομίας, εμφανίζοντάς την, ως «μεταρρυθμιστικό» πρόγραμμα (το οποίο, όμως υπαγορεύεται, από την γαλλική μπατιροτραπεζοκρατία, την ευρωγραφειοκρατία και την κυβέρνηση του Βερολίνου), έφθασε, στο τέλος της. Αυτό είναι που προκύπτει, από τις, μέχρι τώρα, κινητοποιήσεις των «κίτρινων γιλέκων», που απέδειξαν το προφανές, από την εποχή της ανόδου του Emmanuel Macron, στο προεδρικό αξίωμα, γεγονός ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός».

Ήδη, από την αρχή, ο μπατιροτραπεζίτης Emmanuel Macron, ο σοσιαλιστής, που ανακάλυψε ο Jacques Attali και που ο Francois Hollande έκανε υπουργό Οικονομικών, είχε δείξει την προσωπική ανεπάρκειά του, με τις μεγαλοστομίες του και την συνεχή καταφορά του, ενάντια στα λαϊκά και «κατώτερα» στρώματα της γαλλικής κοινωνίας, τα οποία, για τον ίδιο, αντιπροσωπεύουν το τίποτε.

Όμως, το πολύ χρήμα της γαλλικής (σ.γ.:καλλίτερα γαλλοεβραϊκής) ελίτ (η οποία του έφτιαξε ένα νέο κόμμα), η συνεχής υποστήριξη της ολιγαρχίας των ΜΜΕ (που προέβαλε, αναφανδόν, τον ίδιο και το κόμμα του), η ανοργανωσιά των πολιτικών αντιπάλων του (που ήταν αποτέλεσμα της αποδιοργάνωσης του γαλλικού πολιτικού σκηνικού, αλλά και της ταύτισης του κόμματος της Marine Le Pen και της ίδιας, με τον φασισμό) και η πολιτική σύγχυση, που επικρατούσε, στις τάξεις της γαλλικής κοινωνίας, ως αποτέλεσμα της επίμονης πολιτικής της πτώσης των στοιχείων του κόστους της γαλλικής οικονομίας και της καταστροφής των μεσαίων τάξεων, οδήγησαν τον μικρό Manu, στην προεδρία της χώρας του, την οποία, πάντοτε, πίστευα ότι ήταν ανίκανος να την διαχειρισθεί.

[Δείτε, ενδεικτικά, σε αυτό εδώ το μπλογκ, το δημοσίευμα, με τίτλο : Ο Emmanuel Macron και η έναρξη της οδυνηρής πορείας του, προς τις πύλες της πολιτικής Κόλασης. (Η ταχύτατη κατάρρευση της ανύπαρκτης δημοφιλίας του Γάλλου προέδρου, ο «εκγερμανισμός» της γαλλικής κοινωνίας και ο αντιμεταρρυθμιστικός οικονομικός και κοινωνικός σχεδιασμός της γαλλικής γραφειοκρατικής καπιταλιστικής ολιγαρχίας) ].

Η σαρωτική κοινωνική κατάρρευση του επικοινωνιακού «μακρονισμού» και κυρίως, του ίδιου του προέδρου του γαλλικού κράτους ήταν αναμενόμενη. Μπορώ να πω νομοτελειακή. Πολλοί δεν το έβλεπαν, αλλά, εάν παρατηρούσαν τα κοινωνικά δεδομένα, στην Γαλλία, με την απαραίτητη ψυχραιμία, αυτή η μέλλουσα εξέλιξη ήταν ορατή, από τότε, αφού το πρόγραμμα των «μεταρρυθμίσεων», που υποσχέθηκε, στην ολιγαρχία, να εφαρμόσει, απαιτούσε την σύγκλιση, με τα γερμανικά κόστη παραγωγής και την προλεταριοποίηση και εκπτώχευση, μεγάλων μερίδων του πληθυσμού των μισθωτών και της μεσαίας τάξης της χώρας. Σ.γ.:Ουσιαστικά οι Γάλλοι περνούν τώρα με την σειρά τους τον Γολγοθά που πέρασαν και περνούν οι άτυχοι Έλληνες πειραματόζωα εδώ και 8 χρόνια, επειδή ήσαν ολιγάριθμος λαός και με πολύ πιο εύθραυστη οικονομία στηριγμένη σε γυάλινα πόδια πολύ πριν μπούμε στην ΟΝΕ.

Παρά τα μεγάλα λόγια του, ο Emmanuel Macron, στην πραγματικότητα, κατάφερε πολύ λίγα. Αλλά και αυτά τα λίγα ήσαν αρκετά, για να αναδείξουν το πραγματικό προεπαναστατικό κλίμα, που εδώ και χρόνια, σοβεί και σέρνεται, στις τάξεις της γαλλικής κοινωνίας.

Ο Manu τα έκανε σκατά.

Ας δούμε κάποια, από τα χάλια του.

Ένα «κατόρθωμα» της κυβέρνησής του, υπό τον πρωθυπουργό Edouard Philippe, ήταν το να μειώσει το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού, το 2017, στο 2,6% του ΑΕΠ, γεγονός, το οποίο είχε να συμβεί, πάνω από μία δεκαετία. Και οι προηγούμενοι, από αυτόν, είχαν βάλει την γαλλική οικονομία να λειτουργεί, τα προηγούμενα χρόνια, με, σταθερά, μειούμενο δημόσιο έλλειμμα. Έτσι, οι γαλλικοί κρατικοί προϋπολογισμοί, από το έλλειμμα του 6,9%, το 2010, έφθασαν, στο 3.4% του ΑΕΠ, το 2016 και ο Emmanuel Macron, το κατέβασε, ακόμη πιο κάτω, αφού έπρεπε να δείξει, στην Angela Merkel, στην Commission του μπεκρουλιάρη Jean-Claude Juncker, αλλά και στην γαλλική ολιγαρχία, ότι ήταν διατεθειμένος να μείνει, μέσα στα πλαίσια των προβλέψεων των ευρωσυμφωνιών. Σ.γ. Ακριβώς τα ίδια που έκαναν οι εθνικοί μειοδότες πρωθυπουργοί και οι κυβερνήσεις τους στην Ελλάδα, ο ΓΑΠ, ο Παπαδήμος, ο Σαμαράς και το ανώριμο μειράκιο ο τσιπραλέξ στη γερμανική αποικία η Ελλάς.

Και εδώ, ερχόμαστε, στο δεύτερο «κατόρθωμά» του. Για να το πετύχει αυτό και παράλληλα να καταφέρει να μειώσει την ανεργία, από το 10,5%, που ήταν το 2013, στο 9,1% του εργατικού δυναμικού, η γαλλική κυβέρνηση ήταν υποχρεωμένη να επεκτείνει τις ελαστικές μορφές εργασίες, σε βάρος της σταθερής μακροπρόθεσμης απασχόλησης, η οποία, όσον αφορά τις συμβάσεις εργασίας, ναι μεν, βρίσκεται, στο 74% αυτών, που υπογράφονται, αλλά, η αλήθεια είναι ότι οι συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, που αφορούν μήνες, ή και ημέρες, αυξάνονται, με πολύ γοργούς ρυθμούς. Μάλιστα, όσον αφορά την νεολαία, οι συμβάσεις της μερικής απασχόλησης έχουν φθάσει, στο 86%. Σ.γ.:Κάτι με τους οκταμηνίτες και εξαμηνίτες υποαπασχολούμενος εδώ στην Ελλάδα, μια πρόφαση ότι μειώνεται η ανεργία.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η δημιουργία μαζικής δυσαρέσκειας, εξ αιτίας του γεγονότος ότι τα επίπεδα των εισοδημάτων του πληθυσμού σέρνονται και το βιοτικό επίπεδο των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων πέφτει, όχι, μόνο, ως αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων, αλλά και εξ αιτίας του γεγονότος της αποβιομηχάνισης της χώρας, αλλά και της ανικανότητας της γαλλικής παραγωγής να ανταγωνιστεί την ξένη παραγωγής, όχι, μόνο, στις εξωτερικές αγορές, αλλά και στην ίδια την εσωτερική γαλλική αγορά, όπου οι Γάλλοι παραγωγοί χάνουν σημαντικά τμήματά της, λόγω της «Ε.Ε.», του ευρώ και της παγκοσμιοποίησης.
Με δεδομένα αυτά τα στοιχεία, που δείχνουν ότι συνεχίζεται και εμβαθύνεται η βασανιστική και μακροχρόνια διαδικασία της εσωτερικής υποτίμησης, στην γαλλική οικονομία, μια διαδικασία, που συμβαδίζει, με την διεύρυνση των ανισοτήτων, την άνοδο του κόστους ζωής και την ουσιαστική πτώση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών, αλλά και της μεσαίας τάξης του πληθυσμού, προς χάριν της προσπάθειας της γαλλικής ελίτ και των εντόπιων κυβερνήσεων όλων των προηγούμενων ετών, από την εποχή της δημιουργίας της ευρωζώνης, να συγκλίνουν, με τα μακροοικονομικά μεγέθη και την ανταγωνιστικότητα της γερμανικής οικονομίας, η εμφάνιση του κινήματος των «κίτρινων γιλέκων» δεν αποτελεί κάτι το παράδοξο και το μη αναμενόμενο, με δεδομένη την παροιμιώδη ιστορική κινηματικότητα του γαλλικού λαού. Κάθε άλλο.

Η εξέγερση των «κίτρινων γιλέκων», που ξεκίνησε, σαν μια απολιτική κινητοποίηση της επαρχιακής Γαλλίας, που έβλεπε προς την ακροδεξιά, έφθασε, στο κομβικό σημείο να ενωθεί, με τα μεγάλα αστικά κέντρα, με κατάληξη το Παρίσι, να εναγκαλισθεί, με την ριζοσπαστική αριστερά και να αποκτήσει την θερμή υποστήριξη του 70% της κοινής γνώμης, περιορίζοντας την επιρροή του «αυγουλά» Macron, στο 20%, σύμφωνα με τις τρέχουσες μετρήσεις των δημοσκοπικών εταιρειών και στην πραγματικότητα, πολύ πιο κάτω από αυτό το ποσοστό.

Με τον (υποτιθέμενο ως οικολογικό) φόρο, στα καύσιμα, τον οποίο επιχείρησε να επιβάλει, παρά το γεγονός ότι, προεκλογικά είχε υποσχεθεί μείωση της φορολογίας, (σ.γ.:σας θυμίζει τίποτα αυτό;) ο Emmanuel Macron, κατάφερε να στραφεί, κατά του τρόπου ζωής των Γάλλων, που οικοδομήθηκε, με βάση το ιδιωτικό αυτοκίνητο και στηρίζει την οικονομική και την οικιστική ανάπτυξη της χώρας, στις αθρόες και μεγάλες μετακινήσεις, σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, στην αποκέντρωση της εργασίας και της κατοικίας, με την εκτεταμένη επέκταση της περιαστικής ζώνης.

Έτσι, η μωρή οικονομική πολιτική του Γάλλου προέδρου συγκέρασε τις κοινωνικές αντιδράσεις, από δύο κατευθύνσεις:

1) Από τους μισθωτούς, οι οποίοι πλήττονται, ευθέως, από την διαδικασία της εσωτερικής υποτίμησης (σ.γ.:ανάθεμα το ευρώ) και της συγκράτησης των πραγματικών μισθών και

2) Από την μεσαία τάξη, η οποία πλήττεται από την αύξηση της φορολογίας και από την ασθενή ζήτηση, οι οποίες προξενούνται από την σιδηρά δημοσιονομική πειθαρχία, που επιβάλει το δημοσιονομικό σύμφωνο.

Και αν η εσωτερική υποτίμηση των μισθών δεν γίνεται αντιληπτή, από τους μικρομεσαίους, που ξεκίνησαν τις κινητοποιήσεις των κίτρινων γιλέκων, η αύξηση της φορολογίας και η χαμηλή ζήτηση γίνεται άμεσα αντιληπτή και φυσικά οι δικαιολογίες, για την τήρηση της δημοσιονομικής πειθαρχίας, δεν γίνονται, καθόλου αποδεκτές, αφού αυτή η δημοσιονομική πειθαρχία δεν ισχύει, για την ελίτ, γεγονός, που έχει καταδικάσει τον Emmanuel Macron, στην συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Γάλλων, που τον έχει χαρακτηρίσει, ως τον πρόεδρο της ολιγαρχίας.

Δεν έχουν άδικο οι Γάλλοι πολίτες. Οι «μεταρρυθμίσεις», που αποπειράται να εφαρμόσει ο Γάλλος πρόεδρος (όπως και όλοι οι προκάτοχοί του, μετά τον Jacques Chirac), εφαρμόζονται, σε όλη την ευρωζώνη και δεν είναι μια πολιτική, η οποία ακολουθείται, από τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης, λόγω της συγκυρίας. Αν ήταν κάτι τέτοιο, θα μπορούσε να γίνει ανεκτό και να ξεπεραστεί. Δεν πρόκειται περί αυτού, όμως.
Η «Ευρωπαϊκή Ένωση» έχει πρόβλημα. Και μάλιστα, μεγάλο πρόβλημα. Χάνει θέσεις, σε επίπεδο παραγωγής και διεθνούς ανταγωνιστικότητας, από τις νέες βιομηχανικές χώρες, που έχουν εμφανισθεί, μέσα από την διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, που ξεκίνησε την δεκαετία του 1990 και κυρίως, από την σαρωτική Κίνα, με αποτέλεσμα αυτή η απώλεια, σε επίπεδο παραγωγής και συνακόλουθα, των αντίστοιχων θέσεων εργασίας, να μικραίνει το κοινωνικό προϊόν, που πρέπει να μοιρασθεί και να διαταράσσει την κοινωνική ειρήνη, αφού οι σχέσεις κεφαλαίου και εργασίας ρευστοποιούνται, αφαιρώντας, από τις ευρωελίτ, την δυνατότητα ευελιξίας, μέσα στο δεδομένο ανταγωνιστικό πλαίσιο της ευρωζώνης, αλλά και της παγκοσμιοποίησης.

Το ουσιαστικό πρόβλημα, που αντιμετωπίζει η γαλλική ελίτ, είναι ότι η γαλλική κοινωνία δεν έχει ηττηθεί, όπως συνέβη -επί του παρόντος-, στην ελληνική και η κινηματική της διάθεση δεν έχει κατασταλεί.

Όχι ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί και εις τους Παρισίους, αλλά η γαλλική ελίτ δεν έχει μπορέσει να καλλιεργήσει τον φόβο, στην γαλλική κοινωνία και έτσι δεν έχει μπορέσει να της επιβάλει αυτή την συμπεριφορά της παθητικής αποδοχής, που απαιτείται, για να μπορέσει να εφαρμόσει τον οικονομικό και τον κοινωνικό της σχεδιασμό. Και η εξεγερτική διάθεση, όπως και το ιστορικό backround της γαλλικής κοινωνίας δεν την βοηθάει, σε κάτι τέτοιο.

(Με δεδομένη την συνέχιση των κινητοποιήσεων της γαλλικής κοινωνίας, πολλοί, μέσα στην ελίτ της χώρας αυτής, σκέπτονται την χρήση, ακόμη και στρατιωτικών μέσων, για την επίλυση της κρίσης, που θα προκύψει, όπως έπραξε και ο στρατηγός Charles De Gaulle, μεσούσης της κρίσεως του Μαΐου του 1968. Αλλά είμαστε πολύ μακριά, από μια τέτοια απόπειρα, η οποία, πιθανώς, θα καταστεί ατελέσφορη, εάν επιχειρηθεί. Ή και αν έχει κάποια πρώτα αποτελέσματα, δεν θα μπορέσει να κρατήσει καιρό. Δεν είναι ανόητοι οι Γάλλοι στρατιωτικοί, οι οποίοι δεν είναι βέβαιο ότι είναι, στο σύνολό τους, «ευρωπαϊστές» σ.γ.:και κάτι πολύ πιο αβέβαιο, γερμανόφιλοι).

Το χειρότερο είναι ότι η, χωρίς πραγματικό υπόβαθρο, αλαζονική συμπεριφορά του μικρού Manu, τον οδηγεί, σε μια, κρίσιμης σημασίας ήττα, που μπορεί να καταστεί στρατηγική, απέναντι, σε ένα κίνημα, όπως αυτό των κίτρινων γιλέκων και να οδηγήσει, σε τέτοιας έκτασης ανατροπές, οι οποίες, εάν υπάρξουν, μπορεί να οδηγήσουν την ευρωζώνη, σε μια διαδικασία ξαφνικού θανάτου, (σ.γ.:ΑΜΠΟΤΕ!) αφού η γαλλική οικονομία, παρά την αργή διαδικασία παρακμής, στην οποία βρίσκεται, είναι ισχυρότατη, σε πλανητικό επίπεδο και φυσικά, είναι η δεύτερη οικονομία, στην ευρωζώνη και την «Ευρωπαϊκή Ένωση», τώρα που η Βρετανία οδηγείται, από την λαϊκή ψήφο, στην έξοδο.

Αυτό, που είναι προφανές, είναι ότι το κίνημα των κίτρινων γιλέκων είναι η γαλλική έκδοση του ελληνικού κινήματος των πλατειών του 2011, αλλά, όπως είπαμε, αυτό το κίνημα δεν έχει ηττηθεί, όπως το ελληνικό, το οποίο μπορεί να ανέτρεψε την μνημονιακή κυβέρνηση του ΓΑΠ, αλλά αντικαταστάθηκε, από την μνημονιακότερη κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου. Και επίσης μπορεί, το 2015, να έφερε Τσίπρα, στην κυβέρνηση,αλλά, στο τέλος προδόθηκε, από την κυβέρνηση αυτή, με την ανατροπή της λαϊκήςψήφου του δημοψηφίσματος της 5/7/2015 και την μνημονιακή στροφή, που έσπειραντην απογοήτευση.

Στην Γαλλία, τίποτε από όσα συνέβησαν, στην Ελλάδα, δεν έχει ακόμη συμβεί. Και οι εξελίξεις, όπως και η ιστορία των κινημάτων, στην χώρα αυτή, δεν προοιωνίζονται ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί, έστω και αν υπάρξουν φάσεις αμπώτιδος, στην κινηματική διαδικασία, που έχει ξεκινήσει και εξελίσσεται, αφού τα αιτήματα των κίτρινων γιλέκων έχουν εμπλουτισθεί, ως προς το αρχικό τους περιεχόμενο και ουσιαστικά, αφορούν την ανατροπή του συνόλου της πολιτικής, την οποία θέλει να εφαρμόσει ο Emmanuel Macron και η γαλλική «ευρωπαϊστική» ελίτ.

Και φυσικά, το χειρότερο όλων, για την εντόπια και την ευρωπαϊκή ολιγαρχία του χρήματος, είναι ότι η κινηματική έξαρση, στις τάξεις της γαλλικής κοινωνίας, μπορεί, εύκολα, είτε άμεσα, είτε, σε ένα βάθος χρόνου, να οδηγήσει, σε εξεγέρσεις, σε όλη την ευρωζώνη και την «Ε.Ε.», που, ιστορικά, θα θυμίζουν τις εξεγέρσεις του 1848. Σ.γ.:ΑΜΠΟΤΕ.

Κατά την γνώμη μου, αυτή είναι και η πιθανότερη εξέλιξη. Και φυσικά, το μέλλον, για τον μικρό Manu, την γαλλική ελίτ, αλλά και τις ελίτ της ευρωζώνης, είναι σκοτεινό.

Ας πρόσεχαν.
Και κυρίως, ας προσέξουν…

Με την γραφίδα του Τάσου Αναστασόπουλου

από το «https://tassosanastassopoulos.blogspot.com/»