Ευτυχής όποιος έχει παππού & γιαγιά στα μικράτα του
Ξημέρωνε Κυριακή προπαραμονή Χριστουγέννων και ο παππούς απορημένος κι ανήσυχος, διαπίστωσε ότι καθυστέρησε να πάει έγκαιρα στην εκκλησιά. Το προηγούμενο βράδυ το γλέντησε με τον εγγονό βλέποντας μια ακόμη περιπέτεια από το Jurassic Park.
Πέσανε για ύπνο γύρω στις 2 και μισή μετά τα μεσάνυκτα, έτσι πως να σηκωθεί νωρίτερα για να πάει στον όρθρο στην εκκλησιά;
Μ’ όλα τούτα, αν και πλησίαζε 9 το πρωί, δεν τόβαλε κάτω, φόρεσε στα γρήγορα το κουστούμι του, πήρε κινητό και κλειδιά του αυτοκινήτου και κατέβηκε στην αυλή να το πάρει.
Πολύ θ’ άθελε να πάρει και τον εγγονό να τον κοινωνήσει, αλλά αυτός σαν ξενυχτισμένος θα τον καθυστερούσε και δεν θα προλάβαινε ούτε το “δι’ ευχών”. Εδώ που τα λέμε σιχτίριζε ολίγο τον εαυτό του που ήταν τόσο υποχωρητικός και του έκανε όλα τα χατίρια. Ο εγγονός αχόρταγος με την εικονική πραγματικότητα δεν του έφθανε “το πολικό εξπρές” ήθελε και “Jurassic”από πάνω.
Πρέπει να είμαι αυστηρός μαζί του, δεν πάει άλλο, και οι γονείς επίσης, δεν μπορεί να χρησιμοποιούν την τηλεπιπίλα για να φάει και να ησυχάζουν με τον γιο προσηλωμένο σε επαναλήψεις χαζοβίντεο γραμμένα σε αποθηκευτικούς δίσκους των 2 και 4 terabites.
Ενώ σκεπτόταν τούτα τα ακαταλαβίστικα για τους περισσότερους της ηλικίας του, είχε το νου του στην ώρα, πλησίαζαν δέκα, δεν θα προλάβαινε ούτε το Ευαγγέλιο, πράγμα που το θωρούσε υπερβολικό, ασυνήθιστο άσε που το ενοχικό του σύμπλεγμα το προσδιόριζε με τη λέξη ακηδία.
Πίεσε το γκαζ και αύξησε ταχύτητα να προλάβει κάτι παραπάνω από τη θεία λειτουργία. Ταυτόχρονα στη σκέψη του πέρασαν οι εικόνες από την προχθεσινή μέρα. Το είχε παρακάνει, πρώτα στη δουλειά, στη συνέχεια θάταν 5 η ώρα, προσπάθησε μετά το μεσημεριανό γεύμα να κοιμηθεί, έκανε κρύο κι έβαλε θέρμανση αλλά δεν κοιμήθηκε καλά. Ξύπνησε κομμένος, κουρασμένος, κι ετοιμάστηκε για τη βραδινή χριστουγεννιάτικη συναυλία στην Καθολική εκκλησία.
Ανάμέσα στο πυκνό πλήθος, συνάντησε τον Γιώργη, τον Κώστα, από τα παιδικά του χρόνια, ο πρώτος εντελώς τυχαία κάθισε δίπλα του.
-Ωραία τα χρόνια εκείνα. Οι άνθρωποι φτωχοί αλλά τίμιοι, αξιοπρεπείς, συνεπείς, εμπιστεύονταν τους γείτονες. Η ασφάλεια απόλυτη. Οι πόρτες και τα παράθυρα των σπιτιών ολάανοικτα.
-Σήμερα κάγκελα και σίδερα σε πόρτες και παράθυρα. Πόσο αλλάξανε ο καιροί! Λέω συχνά στη γυναίκα μου, ευτυχώς που ξυπνάμε πολλές φορές τη νύχτα για ούρηση έτσι έχουμε το νου μας μη συμβεί καμιά εισβολή διαρρηκτών κι όχι μόνο.
-Ευτυχώς που ο προστάτης μας προστατεύει με τον τρόπο του, με τη συχνουρία εννοώ που προκαλεί.
-Χαχαχαχαχά!
-Να σου πω Γιώργη ότι προχθές πήγα στον ακάλυπτο χώρο της πολυκατοικίας που κτίστηκε στη θέση της μονοκατοικίας της θείας σου της κυρά-Αθηνάς, και του κυρ-Νιόνιου κι έψαχνα να βρω αν υπήρχε η σιδερένια τρόμπα του νερού που είχαν στην αυλή τους…
-Ο θείος ο Νιόνιος, πάντα χαμογελαστός, πάντα με παπιγιόν στ’ άσπρο του πουκάμισο, από αυτά τα πουκάμισα που πουλούσε σαν έμπορος μαζί με τις κάλτσες και τις ανδρικές παντόφλες. Τίμιος, ακέραιος, τούχες απόλυτη εμπιστοσύνη…
-Ξέρεις ποιον είχε στη δούλεψή του; Ένα αγόρι τον Σ., που αργότερα έγινε ο πολύ γνωστός καθηγητής και γυμνασιάρχης, της θεολογίας…
-Ναι θυμάμαι το παινευόταν η κυρά-Αθηνά, “αυτό το αγόρι έγινε μεγάλο και τρανό…”. ξεχνιούνται αυτά; Οι περισσότεροι από μας, ακόμη κι η γυναίκα μου πέρασαν από τα χέρια του.
Έριξε άλλη μια ματιά στο ρολόϊ του:
-Αυτή εκκλησιά είναι μακριά να πάρει ευχή. Εκεί που πηγαίναμε με τα ποδάρια μας σε 10 λεπτά στην Αγία Βαρβάρα τώρα θες 20 λεπτά για τον Αι-Γιώργη. Πάτησε πιο πολύ το γκαζ για να προλάβει τουλάχιστον τα “Σα εκ των Σων…”.
Το μικρό Panda ξεχύθηκε στον γεμάτο στροφές δρόμο ακράτητο κι ανυπόμονο, ο οδηγός του βιαζόταν, κυνηγούσε το χρόνο. Αυτό όμως δεν ενδιέφερε το τεράστιο φορτηγό που ερχόταν από απέναντι. Η σύγκρουση ήταν πλαγιομετωπική, η θέση του οδηγού κόπηκε στα δυο κι ο παππούς ξεψύχησε στο πλάι του δρόμου ανάμεσα στα συντρίμια του μικρού αυτοκινήτου.
Έτσι απλά, ο παππούς συγχωρέθηκε παραμονές Χριστουγέννων… .
Ας πέσει το τραπεζο-χρηματοπιστωτικό κατεστημένο που κυβερνάει την Ευρωπαϊκή Ένωση με πρωτοστάτες τα κίτρινα γιλέκα και ας είμαστε ουραγοί εμείς οι Έλληνες, οι Ισπανοί, οι Πορτογἀλλοι, οι Κύπριοι, οι Ιρλανδοι κ.ά.
Σημασία δεν έχει ποιον θα γράψει ως οδηγό και ηγέτη λαό η Ιστορία αλλά να γράψει την ανατροπή και την βελτίωση της ζωής μας προς το καλλίτερο. Ο γαλλικός λαός είναι γνωστός για το ανυπότακτο πνεύμα του κι ελπίζουμε και τούτη τη φορά να γράψει μια ακόμη ένδοξη σελίδα με την ειρηνική επανάστασή του.
Αλλά ας θυμηθούμε τι έγινε στην απαρχή της γαλλικής Επανάστασης και τι ανάτρεψαν οι Γάλλοι πρώτοι σ’ ολόκληρη την ευρωπαϊκή Ήπειρο δοκιμαζόμενη από τους δικτάτορες βασιλείς τους ” l’ etat ce moi” όπως έλεγε ο Lui 14eme..
Η Γαλλική Επανάσταση του 1789 και η Πτώση της Βαστίλης!
Σχεδόν 230 χρόνια πέρασαν από το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης του 1789, που σημάδεψε την ιστορία και διαμόρφωσε την πορεία του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου.
Υπήρξε η κοινωνική επανάσταση που κατάργησε την απόλυτη μοναρχία και το φεουδαρχικό σύστημα, φέρνοντας για πρώτη φορά στο προσκήνιο την ανερχόμενη και τότε προοδευτική αστική τάξη εμπνευσμένη από τις ιδέες του Διαφωτισμού και την οικονομική δύναμη που τους προσέφερε η εξέλιξη της Βιομηχανικής επανάστασης.
Η αφορμή για το ξέσπασμα της επανάστασης
Παρίσι, 1789. Μεγάλη οικονομική κρίση έχει χτυπήσει την Γαλλία, με το φαϊ να μην επαρκεί (όχι μόνο λόγω της κακής σοδιάς) να κυριαρχεί μεγάλη ακρίβεια και η τιμή του ψωμιού να έχει πιάσει ταβάνι.
Τα χρέη της Γαλλίας είχαν φτάσει σε δυσθεώρατα ύψη ενώ την ίδια στιγμή η Βασιλική Οικογένεια (Λουδοβίκος ΙΣΤ’ Καπέτος – Μαρία Αντουανέτα) αρνείταινα πάρει τα απαραίτητα μέτρα ώστε να θίξουν – έστω και λίγο – τα προνόμοια των Αριστοκρατών και του Κλήρου και υπό το βάρος της χρεοκοπίας απολύει τον υπουργό Οικονομικών Ζακ Νεκέρ, στις 11 Ιούλη, παρότι ήταν αγαπητός στον λαό.
Η κατάσταση είναι εκρηκτική κι ο
Λουδοβίκος αναγκάζεται να συγκαλέσει για πρώτη φορά μετά από 175 χρόνια
τη συνέλευση των Γενικών Τάξεων:
Αριστοκράτες, Κλήρος και Τρίτη Τάξη. (Τους Αστούς εννοούμε, ο λαός, οι πληβείοι, οι πάμφτωχοι ξεβράκωτοι τότε φυσικά δεν είχε καμιά εκπροσώπηση)
Η σύγκληση των Γενικών Τάξεων μετά από αδιέξοδο και συνεχείς αντιπαραθέσεις (αφού
όλο το βάρος των φόρων έπεφετ πάνω στην Τρίτη Τάξη) οδήγησε τελικά τους
αστούς να αντιληφθούν πως ήρθε η στιγμή να κάνουν το βήμα και να
στριμώξουν στην γωνιά Αριστοκράτες και Κλήρο, υπό την απειλή πως ο λαός
τους ακολουθούσε.
Χρησιμοποιώντας ριζοσπαστικά συνθήματα οι αστοί πήραν γρήγορα τον λαό με το μέρος τους
κι έτσι κατάφεραν να διασπάσουν την ενότητα Αριστοκρατών – Κλήρου,
αρκετοί από τους οποίους κάτω από το βάρος των εξελίξεων και με αρκετή
διορατικότητα άλλαξαν γρήγορα στρατόπεδο κι έτσι η Τρίτη Τάξη κυριάρχησε
στη συνέλευση.
Αυτή ουσιαστικά ήταν η πρώτη κίνηση για την αμφισβήτηση της κυριαρχίας των αριστοκρατών, όμως η έναρξη της γαλλικής επανάστασης έγινε λίγες βδομάδες αργότερα με την εισβολή του εξεγερμένου λαού στο Κάστρο της Βαστίλης – στις 14 Ιούλη του 1789.
Παρά τις προσπάθειες του Βασιλιά, των Αριστοκρατών και του Κλήρου να εμποδίσουν τις εργασίες της συνέλευσης, που στο μεταξύ είχε ανακηρυχτεί σε «Συντακτική», δεν τα κατάφεραν κι αποχώρησαν για να μην την νομιμοποιήσουν. Σ.γ.:Οι ίδιες πολιτικές κουτοπονηριές που γίνονται και σήμερα
Έτσι η «Συντακτική» συνεδρίαζε και νομοθετούσε μόνο με τους εκπροσώπους της Τρίτης Τάξης και τους συμμάχους της και έτσι ψήφιζε μέτρα κατά των προνομοίων των αριστοκρατών και του Κλήρου περιορίζοντας και τη δύναμη του Βασιλιά.
Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ’ αντιδρά άμεσα συγκεντρώνοντας δυνάμεις στο Παρίσι ώστε να διαλύσει τη Συνέλευση. Οι ΝτεΓκώλ ,Μακρόν, Τσίπρας, Σαμαράς, Παπανδρέου, Καραμανλήδες και Πινοσέτ, Παπαδόπουλοι και όλοι οι δικτάτορε και οι “φαινομενικά” δημοκράτες τύραννοι από τότε διδάχθηκαν πως να χρησιμοποιούν τα ΜΑΤ.
Στις 12 Ιούλη γίνονται οι πρώτες συγκρούσεις ανάμεσα στο λαό και το στρατό. Στις 13 Ιούλη, το Παρίσι εξεγείρεται. Οι δρόμοι πλημμυρίζουν από εργάτες, βιοτέχνες, μικρέμπορους, υπάλληλους.
Ο λαός μπουκάρει στους στρατώνες κι εξοπλίζεται με στόχο την κατάληψη του Φρουρίου που ήταν το συμβόλου της μοναρχικής εξουσίας και του τρόμου: Οι φυλακές της Βαστίλλης!
Το πρωί της 14ης του Ιούλη, ο λαός ορμά προς τα τείχη της Βαστίλλης κι η φρουρά ανοίγει πυρ.
Πολλοί πέφτουν νεκροί αλλά η επίθεση συνεχίζεται. Οι μοναρχικοί πυροβολητές αλλάζουν στρατόπεδο και περνάνε με το μέρος του λαού χτυπώντας κι αυτοί κι η Πτώση της Βαστίλης ήταν πια γεγονός. Σ.γ.: Από τότε προέρχεται και η λέξη στρατολαός και είναι η πιο επικίνδυνη κατάσταση να χάσει το κατεστημένο τον στρατό, τα παιδιά δηλαδή του λαού που τα εξαναγκάζει να το υπηρετούν. Τότε επέρχεται το τέλος του καθεστώτος και η ανατροπή είναι σίγουρη. Η επιστράτευση που διέταξε η χούντα τουτ Ιωαννίδη έριξε τη δικτατορία γιατί ακριβώς, ήταν σίγουρο, ότι ο επιστρατευμένος λαός δεν θα την υποστήριζε κι έτσι στις 23 Ιούλη του 1974 τα χουντικά σύμβολα της 21ης Απρίλη του 67 κατέρρευσαν για να ρθεί η χούντα Καραμανλή.
Βασιλιάς και φεουδάρχες αναγκάζονται, κάτω από την πίεση, να υποχωρήσουν. Ο Νεκέρ επαναφέρεται στη θέση του κι ο βασιλιάς υπογράφει τις αποφάσεις της εθνοσυνέλευσης.
Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι εκείνη τη στιγμή στην Αστική Τάξη δεν υπήρχε καμιά απολύτως σκέψη για κατάργηση της Βασιλείας, εκτός από μια πολύ μικρή -τότε- μειοψηφία (Ροβεσπιέρος, Μαρά, Σαν Ζυστ κτλ)κι όλα τα ψηφίσματά της έπρεπε να επικυρωθούν από τον Βασιλιά.
Η «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη».
Η προδοσία του Βασιλιά κι η εξέγερση της 10ης Αυγούστου 1792
1791-1792: Δύο χρόνια χρόνια μετά την έναρξή της κι η Γαλλική επανάσταση βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση.
Από τη μια στο προσκήνιο βρίσκονται οι συντηρητικοί Φεγιάν που με τους μετριοπαθείς Γιρονδίνους, φοβούνται μήπως η επανάσταση προχωρήσει σε πιο ριζοσπαστικά (επικίνδυνα) για τους μεγαλοαστούς και τους ευγενείς μονοπάτια κι αντιμάχονται τα πιο ριζοσπαστικά τμήματά όπως ήταν η Λέσχη των Ιακωβίνων με επικεφαλής τον Ροβεσπιέρο και τους Ορεινούς.
Από την άλλη ο Βασιλιάς, ενώ ακόμα βρίσκεται ακλόνητος στη θέση του, συνομωτεί κρυφά με τους ξένους φεουδάρχες (τυπικό παράδειγμα ταξικής αλληλεγγύης)
για να εισβάλουν στην Γαλλία με σκοπό να καταπνίξουν την επανάσταση και
να περισώσουν την εξουσία του που ολοένα κι αμφισβητείται.
Όμως η συνομωσία της βασιλικής οικογένειας αποκαλύφθηκε πλήρως και κατηγορήθηκε για προδοσία.
Ακόμα κι έτσι όμως η ηγεσία της Αστικής Τάξης δεν είχε διάθεση να αποκαθηλώσει τον Βασιλιά, κι οι συντηρητικοί αρχηγοί της κωλυσιεργούσαν με διάφορες προφάσεις την δίκη του.
Ο Λουδοβίκος ο 16ος
Τότε ήταν που έλαμψε το άστρο του Ροβεσπιέρου, που με συνταρακτικούς λόγους και φράσεις που έμειναν στην ιστορία όπως:
«Για να ζήσει η χώρα ο Λουδοβίκος πρέπει να πεθάνει!»,
Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ πέρασε από δίκη και τελικά μαζί με την Μαρία Αντουανέτα οδηγήθηκαν, στις 21 Ιανουαρίου του 1793, στην γκιλοτίνα.
Μια ενέργεια που συγκλόνισε ολόκληρη την Ευρώπη και σήμανε το οριστικό τέλος της Μοναρχίας στη Γαλλία.
Επίλογος
Η πτώση της Βαστίλλης έκανε τεράστια εντύπωση, όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και πολύ πέρα από τα σύνορα της, ανέδειξε για πρώτη φορά καθαρά το ρόλο των λαϊκών μαζών στην Επανάσταση.
Καθόρισε το χαρακτήρα της ίδιας της
Γαλλικής Επανάστασης ως δημοκρατικής. Μια επανάσταση που παρά το ότι
οδήγησε σε νίκη την αστική τάξη, αυτή τη νίκη σήμερα οι ίδιοι οι αστοί
την συκοφαντούν γιατί φοβούνται και τρέμουν.
Γιατί η νίκη έγινε εφικτή, εξαιτίας της συμμαχίας του εργαζόμενου λαού με τα μικροαστικά στρώματα, χωρίς καμία συμφωνία με τη φεουδαρχική ή μισοφεουδαρχική αριστοκρατία.
Η ιστορία δείχνει πως κανένα εκμεταλλευτικό σύστημα δεν παραμένει αιώνιο, όσο κι ισχυρό κι αν φαντάζει.
Όπως δηλαδή η φεουδαρχία ανέτρεψε το δουλοκτητικό σύστημα
(με την διάλυση της Ρωμαϊκής και μετέπειτα Βυζαντινής αυτοκρατορίας),
όπως ο καπιταλισμός ανέτρεψε μετά από αιώνες κυριαρχίας της φεουδαρχίας,
έτσι και σήμερα, ο καπιταλισμός, που έχει φάει προ πολλού τα ψωμιά του, θα ανατραπείοριστικά κι αμετάκλητα για να τον αντικαταστήσει ο επόμενος κοινωνικο-οικονομικός σχηματισμός, ο Ουμανιστικός-Σοσιαλισμός-Κομμουνισμός.
Στοιχεία ελήφθησαν από το βιβλίο των Βάλτερ Μαρκόφ – Αλμπέρ Σομπούλ 1789 – Η μεγάλη επανάσταση των Γάλλων, εκδόσεις Σ.Ε.http://www.rovespieros.gr/galliki-epanastasi-1789-ptosi-vastilis/
Σ.γ.: Ας ελπίσουμε τα κίτρινα γιλέκα να μας χαράξουν τον δρόμο για μια ισ’άξια μεταβολή κι αλλαγή στην συνόλη Ήπειρο.
Η περιουσία των Ρόθτσιλντ είναι 5 φορές μεγαλύτερη από τα δισεκατομμύρια των 8 πλουσιότερων ανθρώπων του πλανήτη
Οικογένεια Ρότσιλντ: Οι «σκοτεινοί θρύλοι» πίσω από τα μεγάλα πάρτι μεταμφιέσεων (φωτό, βίντεο)
Το όνομα του είναι συνδεδεμένο με ιστορίες που λίγοι μπορούν να πιστέψουν και τα πάρτι τους ήταν γνωστά εξαιτίας των ειδήσεων που κυκλοφορούσαν αργότερα.
Μεγιστάνες του παγκόσμιου χρηματιστηριακού και τραπεζικού συστήματος οι Ρότσιλντ είναι μια δυναστεία που από τον 18ο αιώνα προκαλεί, ιντριγκάρει και διχάζει. Άνθρωποι της τέχνης και βαρόνοι σφράγισαν με την παρουσία και τη δράση τους το πρώτο μισό του 19ου αιώνα.
Ο Πάπας υποκλίνεται σκύβει το κεφάλι και ζητάει την ευλογία των Ρόθτσιλντ και Ροκφέλερ
Δύο πάρτι έμειναν στην ιστορία
της δυναστείας Ρότσιλντ. Το πάρτι που διοργάνωσε το 1971 η βαρόνη
Marie-Hélène de Rothschild, με τίτλο «Proust ball», με αφορμή τα 100
χρόνια από την γέννηση του συγγραφέα Μαρσέλ Προυστ. Και ένα δεύτερο, που
διοργανώθηκε έναν χρόνο αργότερα, το 1972, με τίτλο «The Surrealist
Ball», εμπνευσμένο από τους μεγάλους σουρεαλιστές Μαγκρίτ, Ντε Κίρικο
και Νταλί, με οικοδέσποινα την ίδια βαρόνη.
Η
βαρόνη Marie-Hélène de Rothschild όχι μόνο ήταν γόνος της δυναστείας
Ρότσιλντ, αλλά παντρεύτηκε το 1957 και τον εξάδελφό της Guy de
Rothschild (γιός τους είναι ο Édouard de Rothschild, ιδιοκτήτης σήμερα
της εφημερίδας Liberation).
Η βαρόνη ανέλαβε να ανακαινίσει τον
πύργο Ferrières στη νότια Γαλλία, ο οποίος ανήκε στην οικογένεια
(χτίστηκε από τον Τζέημς ντε Ρότσιλντ το 1853) και είχε καταστραφεί στην
γερμανική κατοχή.
Θυμίζει λίγο σατανιστικό πάρτι δεν είναι έτσι; Γιατί όχι; Δεν μπορεί να δουλεύεις σε δύο κυρίους, δεν είναι έτσι;
Εκεί
δημιούργησε μια «φωλιά» κοσμικών και καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο.
Δημιούργησε, κυρίως, ένα φιλολογικό -καλλιτεχνικό σαλόνι, σαν αυτά που
περιγράφει εκτενώς ο Μαρσέλ Προυστ στο βιβλίο του «Αναζητώντας τον
χαμένο χρόνο».
Το ζεύγος Ρότσιλντ το 1977 χάρισαν τον πύργο τους
στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού και εγκαταστάθηκαν στον πύργο Lamber, στην
καρδιά του Παρισιού, στην συνοικία île Saint-Louis, δίπλα στην Παναγία
των Παρισίων. Το σπίτι τους θεωρείται ένα από τα πολυτελέστερα στον
κόσμο. Ηταν στην πραγματικότητα ένα φιλολογικό και καλλιτεχνικό σημείο
παγκόσμιων δημιουργών. Εκεί εγκατέστησαν τις συλλογές τους με έργα
τέχνης και διακόσμησαν τον χώρο με το ιδιαίτερο στιλ που πήρε και το
όνομά τους, «το στιλ Ρότσιλντ». Εκεί δέχονταν την αφρόκρεμα της
παρισινής αριστοκρατίας, καλλιτέχνες και επώνυμους από όλο τον κόσμο.
Ο
πύργος Ferrières χτίστηκε σε στιλ Αναγέννησης, με τεράστιους κήπους
αγγλικού ρυθμού, μοναδικό έργο στη Γαλλία του βρετανού αρχιτέκτονα
Joseph Paxton, ο οποίος κατετάγη το 2000 στα ιστορικά μνημεία και είχε
εγκαινιαστεί στην εποχή του από τον ίδιο τον Ναπολέοντα III.
Ο
μεγαλύτερος θρίαμβος του πύργου υπήρξε ο Χορός του Προυστ (Proust Ball )
που έγινε τον Δεκέμβριο του 1971 για να τιμήσουν τα 100 χρόνια από την
γέννηση του μοναδικού γάλλου συγγραφέα, ο οποίος διερεύνησε και
περιέγραψε με μοναδικό τρόπο την κρυφή γοητεία της παρισινής
μπουρζουαζίας και αριστοκρατίας. Ηταν προσκεκλημένα 350 άτομα για δείπνο
και επιπλέον 350 άτομα για «νυχτερινό σουπέ». Η παγκόσμια αφρόκρεμα.
Eνα χρόνο αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1972, στον ίδιο πύργο έγινε «The Surrealist Ball» που άφησε εποχή. Ανάμεσα στους καλεσμένους ήταν ο Σαλβατόρ Νταλί, η Οντρεϊ Χέμπορν, Μαρίζα Μπερενσόν, Μπριζίτ Μπαρντό, ποιητές, ζωγράφοι, καλλιτέχνες και μέλη βασιλικών οικογενειών της Ευρώπης. Ολοι, και οι οικοδεσπότες ήταν μεταμφιεσμένοι. Οι προσκλήσεις ήταν γραμμένες ανάποδα, με φόντο πίνακα του Μαγκρίτ, αναγκάζοντας τους προσκεκλημένους να χρησιμοποιούν έναν καθρέφτη για να τις διαβάσουν. Απαραίτητο ένδυμα ήταν «μακριές τουαλέτες, παπιγιόν και σουρεαλιστικά κεφάλια».
Η πουτίγκα ήταν σερβιρισμένη πάνω στο σώμα μιας γυμνής
κούκλας, ξαπλωμένης σε ένα στρώμα από τριαντάφυλλα, εμπνευσμένο από τον
Κοκτώ. Τα τραπέζια ήταν στρωμένα με έμπνευση από τα έργα των Ντε Κίρικο,
Μαγκρίτ και Νταλί. Την σουρεαλιστική βραδιά απαθανάτισε ο διάσημος
φωτογράφος Cecil Beaton, ο οποίος είχε στήσει ειδικό εργαστήριο στον
πύργο για τον σκοπό αυτό.
Ο πύργος είχε φωτιστεί σε κόκκινα χρώματα με την πρόθεση να μοιάζει φλεγόμενος.
Οι
καλεσμένοι έπρεπε να περάσουν κάτω από μαύρες κορδέλες που θύμιζαν
αράχνες σε λαβύρινθο πριν φθάσουν στην αίθουσα του χορού. Οι σερβιτόροι
και οι υπηρέτες ήταν ντυμένοι γάτες και τα τραπέζια θύμιζαν παράξενα,
σουρεαλιστικά όνειρα.
Η Οντρεϊ Χέμπορν, με «καπέλο»-κλουβί, εμπνευσμένο από πίνακα του Μαγκρίτ.
Η
ίδια η οικοδέσποινα, βαρόνη Ρότσιλντ, φορούσε ένα τεράστιο κεφάλι ζώου
το οποίο είχε δάκρυα από διαμάντια ενώ ο σύζυγός της Γκι ντε Ρότσιλντ
φορούσε ένα καπέλο που έμοιαζε με νεκρή φύση σε δίσκο.
Η βαρόνη και ο σύζυγός της επικρίθηκαν από τους συνωμοσιολόγους της εποχής, οι οποίοι τους κατηγόρησαν για «σατανιστές», για εκδήλωση Illuminati, για μακάβριο γούστο και παρακμιακή διασκέδαση, παρασυρμένοι από το γεγονός ότι η βραδιά ήταν ένα υψηλής αισθητικής event, ωδή στους μεγαλύτερους σουρεαλιστές καλλιτέχνες της εποχής.
Το παρακάτω κοστούμι ήταν
εμπνευσμένο από τον σουρεαλιστικό πίνακα «Ο γιός του ανθρώπου», του René
Magritte, ευθεία αναφορά στην Εύα που έφαγε τον απαγορευμένο καρπό στον
Παράδεισο:
Η βαρόνη Ρότσιλντ άφησε εποχή με τα πάρτι της, τα
οποία προετοίμαζε επί μήνες, ήταν πάντα θεματικά και θύμιζαν σκηνοθεσία
όπερας. Oι παρακάτω εικόνες είναι από το «le bal oriental» που
διοργανώθηκε στον πύργο Lambert του Παρισιού, του ζεύγους Ρότσιλντ:
Μια αλλαγή που πολλοί στον τραπεζικό κόσμο περίμεναν στην ηγεσία της κορυφαίας επενδυτικής τράπεζας.
“Θα γίνει όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή”, είχε αναφέρει με μετριοπάθεια στο Manager Magazin το 2012 ο Alexandre de Rothschild όταν του ζητήθηκε να πει ποτέ θα αναλάβει τη διοίκηση της τράπεζας.
Σήμερα, ωστόσο, η υπομονή του νεαρού τραπεζίτη φαίνεται να ανταμείβεται. Σύμφωνα με τους Financial Times, ο 37χρονος θα αναλάβει πρόεδρος της γαλλο-βρετανικής επενδυτικής τράπεζας τον Ιούνιο. Ο 75χρονος πατέρας του David de Rothschild θα αποσυρθεί.
Η αλλαγή της ηγεσίας από την έκτη στην έβδομη γενιά αναμένεται για χρόνια και ο γιος προετοιμάζεται προσεκτικά για το έργο. Εντάχθηκε στην οικογενειακή επιχείρηση το 2008, έχοντας μάθει προηγουμένως τις επιχειρήσεις στη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο (Bear Stearns, Bank of America). Από το 2012 είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου και αναπληρωτής του πατέρα του. Η επενδυτική τράπεζα ιδρύθηκε πριν από 200 χρόνια από τον Mayer Amschel Rothschild. Οι πέντε γιοι του την εξέλιξαν τον 19ο αιώνα ως την κορυφαία τράπεζα στην Ευρώπη και έκαναν τους Rothschilds την πλουσιότερη οικογένεια στον κόσμο. Το 2012, ο David de Rothschild επανέφερε τα γαλλικά και βρετανικά υποκαταστήματα της τράπεζας. Η οικογένεια κατέχει σήμερα το 58% των μετοχών με δικαίωμα ψήφου.
Ο Αλέξανδρος με τη γυναίκα του
Η τράπεζα έχει επικεντρωθεί στο ρόλο της παροχης συμβουλών. Με τη δραστηριότητα των συγχωνεύσεων κατάφερε να υπερασπιστεί την πέμπτη της θέση στην Ευρώπη μπροστά από αντιπάλους όπως η Morgan Stanley ή η Deutsche Bank .
Το ζεύγος των εκατομμυριούχων
Σύμφωνα με το ΑΠΕ ΜΠΕ, η τράπεζα απασχολεί 2.800 άτομα.
Ο Alexandre de Rothschild αναλαμβάνει μια αναπτυσσόμενη εταιρεία. Οι πωλήσεις ανήλθαν σε 852 εκατομμύρια ευρώ το πρώτο εξάμηνο του προηγούμενου οικονομικού έτους, τα προ φόρων κέρδη διαμορφώθηκαν στα 206 εκατομμύρια λίρες – μια αύξηση της τάξης του 10 %.
Κίτρινα γιλέκα η δύναμη των πάντα περιφρονημένων πληβείων
Η πνευματική δύναμη των Πληβείων
Η ηθική, η στάση που υιοθετεί κάποιος απέναντι στον κόσμο, όχι η εξυπνάδα και η μόρφωση καθεαυτές, που παίζουν ασφαλώς πολύ σημαντικό, εν τέλει όμως δευτερεύοντα ρόλο, είναι η πιο θεμελιώδης βάση κάθε ουσιαστικής πνευματικής δημιουργίας. Θέλει κουράγιο να σκεφτείς και να πεις την αλήθεια, είναι αντίθετα πολύ κερδοφόρο να την παραμορφώσεις.
Αυτή ακριβώς, η ηθική στάση που επέλεξαν, επέτρεψε στη ρώσικη ιντελλιγκέντσια του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, την τεράστια συμβολή της στην παγκόσμια ιστορία και τον πολιτισμό. Αυτή επέτρεψε στους Γάλλους διανοουμένους, εδώ και μερικούς αιώνες και έως το 1980 την τεράστια επιρροή τους στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια κουλτούρα και πολιτική. Αυτή ήταν και η βάση της συμβολής των Αρχαίων από τον Ηράκλειτο στον Αριστοτέλη, από τον Δημόκριτο στον Πρωταγόρα, τον δάσκαλο και μέντορα του Περικλή.
Διωγμένα από τις μεσαίες και ανώτερες τάξεις, σε μεγάλο βαθμό εκτοπισμένα από τη δημόσια ζωή, ηθική και πνευματική δύναμη, κριτική σκέψη δεν έχουν που αλλού να καταφύγουν παρά στον λαό, στους πληβείους.
Κι όταν οι ιδέες γίνουν κτήμα των απλών λαϊκών ανθρώπων, που είναι εκατό, χίλιες φορές πιο αποφασισμένοι, πιο δραστήριοι και πιο πρακτικοί από τους διανοούμενους, όταν οι Θεοί της Ανάγκης τους βγάλουν από τη συνήθη απάθεια και τον όχι σπάνιο ξεπεσμό τους, τότε μπορούν να γίνουν η πιο ακαταμάχητη δύναμη. Προπάντων οι γυναίκες, που πρωταγωνιστούν και είναι οι πιο μαχητικές στα κόκκινα γιλέκα, όπως και σε όλες ανεξαιρέτως τις μεγάλες, βαθιές επαναστατικές κινήσεις στην ιστορία.
Πατώντας στο ήδη κατακτημένο πνευματικό τους επίπεδο, πατώντας στις εμπειρίες των περασμένων ηττηθεισών εξεγέρσεων, με τη βοήθεια των λαϊκών διανοουμένων και ηγετών που ξεφυτρώνουν κάθε μέρα στις τάξεις τους, όπως τα μανιτάρια στο δάσος, μετά τη βροχή, τα Κίτρινα Γιλέκα λύνουν κάθε μέρα τα προβλήματα που εμφανίζονται, ανακαλύπτουν τα επιχειρήματα που πρέπει να χρησιμοποιήσουν, οδηγώντας σε νέα επίπεδα το κίνημά τους και ξεφεύγοντας, μέχρι τώρα τουλάχιστο, από τις κακοτοπιές και τις παγίδες που τους στήνουν. Το κίνημά τους μετατρέπεται σε μια παγκόσμιας σημασίας εμπειρία άμεσης δημοκρατίας.
Γι’ αυτό κι από τη στιγμή που άρχισε να φουσκώνει το κίνημα δεν μπορούσε να σταματήσει. Γι’ αυτό η μάζα παραμέρισε γρήγορα οτιδήποτε θα τη δίχαζε, όπως αίφνης το μεταναστευτικό-προσφυγικό, για να συγκεντρωθεί σταδιακά στο Κοινωνικό και, εν συνεχεία, στο Πολιτικό, στον ίδιο τον τρόπο της διακυβέρνησης.
Οι Δεξιοί Φιλελεύθεροι προσπάθησαν να εμφανίσουν και να εκτρέψουν ταυτόχρονα το κίνημα ως ένα αντιφορολογικό κίνημα, που, τασσόμενο εναντίον των φόρων, τάσσεται κατά της χρηματοδότησης του κράτους πρόνοιας. Δεν ήταν αυτή η πρόθεση των εξεγερθέντων, που γρήγορα έβαλαν και μια ολόκληρη σειρά καθαρά κοινωνικών αιτημάτων (σ.γ.:τα έχουμε ήδη δημοσιεύσει) με πρώτο και καλύτερο την ήδη ικανοποιηθείσα αύξηση του κατώτερου νόμιμου μισθού, του SMIC.
Το πνευματικό επίπεδο της Γαλλίας και το επίπεδο συνείδησης του γαλλικού λαού επέτρεψε γρήγορα στα γιλέκα να κονιορτοποιήσουν τα «οικολογικά» επιχειρήματα του Μακρόν, σε μια πορεία άρσης ενδεχόμενων αντιθέσεων του «οικολογικού» με το «κοινωνικό», που κατέληξε στο παρισινό φλερτ γιλέκων και διαδηλωτών για την κλιματική αλλαγή.
Ειρωνικά, ήταν τα γιλέκα που υιοθέτησαν το προεκλογικό σύνθημα του Μακρόν «ούτε αριστερά, ούτε δεξιά». Το επέβαλλε το ίδιο το συμφέρον του κινήματος, αφού οι φτωχοί τριχοτομήθηκαν στις τελευταίες εκλογές ανάμεσα στους απέχοντες, τη Λεπέν και τον Μελανσόν. Αλλά και γιατί έχουν την εμπειρία δεκαετιών εξαπατήσεων από όλες τις πολιτικές δυνάμεις τους και από τα συνδικάτα και δεν έχουν εμπιστοσύνη σε κανέναν. Σε βαθμό που αρνούνται οποιαδήποτε συγκεντρωτική συντονιστική δομή, που ενδεχομένως επιβάλλει πια η ίδια η έκταση του κινήματος.
Κάθε μέρα που περνούσε οι συζητήσεις στα μπλόκα άναβαν, γίνονταν γενικότερου ενδιαφέροντος, τα αιτήματα βάθαιναν διαρκώς, οι άνθρωποι ξαναβρήκαν, παρά το κρύο στους δρόμους, τη ζεστασιά μιας χαμένης προ πολλού κοινωνικότητας στις ερήμους των γαλλικών προαστίων και χωριών, όπου ούτε ένα καφενείο της προκοπής δεν βρίσκεις. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επιβιώσουν μόνοι τους, πολύ περισσότερο να ευτυχήσουν. Σιγά σιγά οι Γάλλοι μαύρης και βορειοαφρικάνικης καταγωγής, που αντιπροσωπεύουν την χειρονακτική εργατική τάξη της Γαλλίας, έκαναν κι αυτοί την εμφάνισή τους στα μπλόκα.
Γαλλία και Ευρώπη Αν ο Μακρόν είναι το πιο μισητό πρόσωπο στη χώρα του, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι ο πιο μισητός από τους θεσμούς. Αλλά οι Γάλλοι είναι που ίδρυσαν την Ευρώπη, δεν είναι κατά της Ευρώπης, είναι κατά της συγκεκριμένης Ευρώπης του Μάαστριχτ. Δεν έχουν όμως βρει ακόμα τον τρόπο να συμβιβάσουν τις δύο ανάγκες, νοιώθουν ότι δεν είναι έτοιμοι να ζητήσουν ένα Frexit που ακούγεται βέβαια, αλλά μόνο σε μερικές παρυφές του κινήματος. Το πρόβλημα άλλωστε μπορεί να μη λύνεται απλά με αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας σε ένα περιβάλλον παγκοσμιοποιημένης Ευρώπης και κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου. Θα φανεί γρήγορα, νομίζουμε, ότι αυτό δεν είναι ένα πρόβλημα μόνο κοινωνικό και οικονομικό αλλά και βαθειά γεωπολιτικό.
Προς το παρόν όμως τους Γάλλους απασχολεί πως να ξεμπερδεύουν με τη δική τους εξουσία, το πρώτο εμπόδιο στην επαναστατική διαδικασία που τους έσπρωξε ο ίδιος ο ρους της δικής τους και της ευρωπαϊκής Ιστορίας.
Η Ελλάδα το 2010-15 ήταν η γενική δοκιμή του πολέμου ανάμεσα στις Κοινωνίες και στο Χρήμα στην Ευρώπη, όπως η Ισπανία το 1936-39, η γενική δοκιμή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τώρα, ο πόλεμος μεταφέρθηκε στο κέντρο της Ηπείρου.
Αλέξανδρος Rothschild 37 ετών, o τελευταίος της δυναστείας ανέλαβε τα πάντα ως γνήσιος απόγονος
Ρότσιλντ παραιτήσου! Rothchild demission!
Κι ο Μακρόν, ο πρώην τραπεζίτης των Ρότσιλντ, που τον εμφανίζουν τώρα οι Γάλλοι στα πλακάτ τους ως Λουδοβίκο 16ο, τους έχει βοηθήσει περισσότερο από οτιδήποτε και οποιονδήποτε άλλο να το καταλάβουν.
Αποφασίζοντας οι Άρχοντες του Χρήματος να βάλουν έναν υπάλληλό τους, τον τραπεζίτη τους τον ίδιο, Πρόεδρο της Γαλλίας, συνέβαλλαν όσο κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να κάνει στην έκρηξη του επαναστατικού κινήματος.
Για να κάνουν τον Μακρόν Πρόεδρο, χρειάστηκε να καταστρέψουν ότι απέμενε από τα παραδοσιακά κόμματα της Γαλλίας, το Σοσιαλιστικό και τη Δεξιά. Γέμισαν το κοινοβούλιό της με κλώνους του Μακρόν, ανθρώπινα ρομπότ δηλαδή, σαν έναν Πρόεδρο που δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει πλήρως την ανθρώπινη ιδιότητα, έμεινε καθηλωμένος Κύριος Οίδε σε πιο παραμορφωμένο και τραυματισμένο παιδικό παρελθόν, έναν άνθρωπο που πιθανώς ανέθρεψαν για να γίνει Πρόεδρος, όπως παλιά έκαναν με τους Πρίγκιπες – το παρατσούκλι του άλλωστε ήταν Μικρός Πρίγκιπας.
Καταστρέφοντας με διάφορες συνωμοσίες τα κύρια πολιτικά κόμματα, τους Σοσιαλιστές και τους Γκωλικούς, αρνούμενοι κάθε παραχώρηση στα συνδικάτα και αχρηστεύοντάς τα έτσι, αφήνοντας χωρίς πραγματική δύναμη τους Δημάρχους κατέστρεψαν οι ίδιοι, από μόνοι τους, όλα τα αμορτισέρ του καθεστώτος. Έλεγξαν μέχρι αηδίας τα μέσα ενημέρωσης, κάνοντάς τα μέσα μιας ολοκληρωτικής προπαγάνδας και τι πέτυχαν στο τέλος; Να μην δίνουν οι άνθρωποι σημασία σε αυτά που τους λένε.
Ήταν άψογος στην τελετή της ενθρόνισής του ο Μακρόν. Ένα ψεγάδι είχε μόνο. Δεν μπορούσε να τραγουδήσει τη Μασσαλιώτιδα στο τέλος, όπως όλοι οι άλλοι γύρω του. Γιατί νοιώθει εχθρός, δεν μπορεί να ταυτιστεί με τον Λαό, με το Έθνος που οι προϊστάμενοί του τον έστειλαν να διοικήσει.
Η αντιανθρώπινη μορφή του Προέδρου ταυτίστηκε και άθελά του αποκάλυψε γυμνό, το ολοκληρωτικό περιεχόμενο του κοινωνικού προγράμματος της Αυτοκρατορίας του Χρήματος, που η θρησκεία της δεν είναι άλλη από τον Θάνατο. Ένοιωσαν οι άνθρωποι τι τους περιμένει. Παίρνοντας η ίδια, απροκάλυπτα, όλη την εξουσία, η Αυτοκρατορία του Χρήματος προσέφερε στον γαλλικό λαό τον τέλειο εχθρό.
Δεν υπάρχει σήμερα πιο μισητό πρόσωπο σε όλη την Ευρώπη από τον Πρόεδρο της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν. Κι αν κάτι συμπυκνώνει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο την ψυχική κατάσταση του γαλλικού λαού είναι το σύνθημα «Μακρόν παραιτήσου». Σ.γ.: Κάτι που δεν έκαναν οι Έλληνες κι ας φωνάζαμε κάποιοι εξ ημών «habemus Papam Papadimum» όταν η αυτοκρατορία του Χρήματος επέλεξε για την φτωχιά Ελλάδα ως πρωθυπουργό να συμπληρώσει το τραγικό έλλειμμα εξουσίας, τον τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμο. Ένα ανθρωπάκι ιδίου μεγέθους και αναστήματος όπως ο Κωνσταντίνος Κόλλιας της χούντας Παπαδόπουλου που πρωθυπούργευσε για περίπου 9 μήνες.
Πιθανώς έρχονται και χειρότερα, γιατί η ‘Υβρις οδηγεί στη Νέμεση. «Ρότσιλντ παραιτήσου» (Rothchild demission) είδαμε χτες στη φωτό ενός αυτοσχέδιου πλακάτ.
Ο Μαξιμιλιανός Φραγκίσκος Μαρία Ισίδωρος Ροβεσπιέρος, όπως ήταν ολόκληρο το όνομά του, πρόλαβε πριν από το 1789 και τη Γαλλική Επανάσταση και σπούδασε Νομικά στο Παρίσι… Ήταν αδέκαστος για εχθρούς και φίλους γι’ αυτό τον μίσησαν πολλοί
Από κοντά κι ο Ροβεσπιέρος!
Όταν όμως εμφανισθεί το φάντασμα του Λουδοβίκου, αναπόφευκτα κάπου θα φανεί και αυτό του αντιπάλου του, του επαρχιώτη δικηγόρου από το Αρράς, του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου, που ηγήθηκε της Γαλλικής Επανάστασης και που οι συμπατριώτες του ονόμασαν «Αδιάφθορο» (ή, για να είμαστε ακόμα πιο ακριβείς, «αυτόν που είναι αδύνατο να διαφθείρεις», incorructible).
Τόπιασε στον αέρα ο ηγέτης της Ανυπότακτης Γαλλίας, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, στην καλύτερη ίσως ομιλία της καριέρας του και, απευθυνόμενος από το Μπορντώ, στις 8 Δεκεμβρίου, στους κυβερνητικούς βουλευτές, τους υπενθύμισε τα λόγια ακριβώς που είχε χρησιμοποιήσει κι ο Ροβεσπιέρος προς τους βουλευτές της Συντακτικής:
«Μην ξεχνάτε νομοθέτες, δεν είστε αντιπρόσωποι μιας προνομιούχας κάστας, αλλά αντιπρόσωποι του γαλλικού λαού. Μην ξεχνάτε ότι πηγή της εξουσίας σας είναι η δικαιοσύνη κι ο πιο σίγουρος εγγυητής της δημόσιας γαλήνης η ευτυχία των πολιτών. Οι παρατεταμένοι σπασμοί που ξεσκίζουν τα κράτη, δεν είναι παρά το αποτέλεσμα του αγώνα των προκαταλήψεων εναντίον των αρχών, του εγωισμού εναντίον του γενικού συμφέροντος, των δυνατών εναντίον των δικαιωμάτων και των αναγκών των αδύνατων».
Ο ρήτορας υπερασπίζεται την νομιμότητα της εξέγερσης των κίτρινων γιλέκων και θυμίζει στο ακροατήριό του ότι ήταν το Σύνταγμα της πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας, που χαρακτήρισε ως το πιο ιερό από τα δικαιώματα, αλλά και την πιο χρήσιμη από τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα, το δικαίωμα και την υποχρέωση του λαού, ή ενός τμήματός του, να εξεγερθεί όταν η κυβέρνηση παραβιάζει το δίκαιο και τους νόμους.
Και με το κύρος που του προσφέρει η ίδια η υπεράσπιση της νομιμότητας της εξέγερσης, εν επιγνώσει προφανώς και της βίας που μπορεί σε δεδομένη στιγμή να εξαπολύσει το καθεστώς, όπως έχει κάνει ξανά και ξανά στην ιστορία του, από την Κομμούνα μέχρι τον πόλεμο της Αλγερίας, εν επιγνώσει πιθανώς και της βίας που μπορεί να προκαλέσει η συμπυκνωμένη οργή της κοινωνίας, καλεί με πάθος τους πολίτες να διαφυλάξουν τον ειρηνικό χαρακτήρα της επανάστασής τους.
Τροτσκιστής κι αυτός στα νιάτα του, όπως και τα μισά τουλάχιστο στελέχη της γαλλικής αριστεράς, αναμφισβήτητα ο πιο μορφωμένος από τους τρέχοντες Γάλλους πολιτικούς, ξέρει ότι οι εξεγερμένοι είναι επιφυλακτικοί και απέναντί του, όπως και απέναντι σε όλα τα κόμματα. Νοιώθει ότι δεν έχει πέσει το τείχος της δυσπιστίας ανάμεσα στον λαό και σε όσους φιλοδοξούν να τον εκπροσωπήσουν. Καλεί τα στελέχη του κινήματός του, της Ανυπότακτης Γαλλίας, να μην δοκιμάσουν να οικειοποιηθούν το κίνημα, αλλά να αφήσουν αυτό να τους οικειοποιηθεί.
Οι Έλληνες φτιάξαμε τη λέξη αλήθεια από το στερητικό α και τη λέξη λήθη. Να θυμάσαι, Τα σπουδαία και τα σημαντικά. (Όχι όλα, γιατί τότε γίνεσαι σαν τους Βουρβώνους, που «τίποτα δεν έμαθαν και τίποτα δεν ξέχασαν»).
Για να αντιτάξουν τη δική τους Αλήθεια στην Αλήθεια του Χρήματος, οι Γάλλοι υποχρεώνονται τώρα να αναστήσουν την Ιστορία τους.
Βολταίρος από τα πιο σπιρτόζικα και φιλοσοφημένα πρόσωπα όλων των εποχών
Όταν οι διανοούμενοι πουλιούνται, ο Βολταίρος
μετακομίζει.
Η όλη υπόθεση ξεκίνησε δι’ ασήμαντον αφορμήν. Μια αύξηση της τιμής των
καυσίμων, που όμως επιβάρυνε δυσανάλογα τους φτωχούς κατοίκους των ημιαστικών
και αγροτικών περιοχών και τους έπεισε ότι πρέπει επιτέλους να κάνουν κάτι, ότι
δεν μπορούσαν πια να αφήσουν την εξουσία να τους καννιβαλίζει, ότι δεν είχαν
κανέναν άλλο, παρεκτός του ίδιους και μόνο για να στηριχτούν.
Ήταν οι φτωχοί αρχικά, αλλά συνάντησαν γρήγορα τη συμπαράσταση των εργατών και
των χαμηλότερων μεσαίων στρωμάτων, όσων δεν είναι ακόμα φτωχοί, αλλά τρομάζουν
βλέποντας τη μοίρα των φτωχών που φοβούνται ότι περιγράφει το δικό τους μέλλον.
Η εξέγερση, πρέπει επίσης να τονίσουμε, γίνεται σε μια χώρα που πέρασε ήδη και
πατάει τώρα στην «καρτεσιανή» εμπειρία του δημοψηφίσματος του 2005, κατά τη
διάρκεια του οποίου η μαζική συζήτηση, ακόμα και για τα πιο περίπλοκα
προβλήματα της οικονομίας και της διεθνούς κατάστασης, αυτά που πιστεύεται ότι
μόνο σπουδαίοι ειδικοί μπορούν να εξετάσουν, έφτασε και στο τελευταίο καφενείο,
τείνοντας προς μια κατάσταση που θύμιζε, με την ποιότητα των επιχειρημάτων και
των αναλύσεων και τη μαζικότητά της, τηρουμένων των αναλογιών, την Αγορά της
Αρχαίας Αθήνας, οργανωμένη μέσω του Ίντερνετ!
Το 2005, μια ομάδα δέκα διανοουμένων που μάζεψε μια μέρα στο γραφείο του ένας,
παλιός τροτσκιστής κι αυτός, σύμβουλος Επικρατείας, ο Υβ Σαλές, αποφάσισε να τα
βάλει με όλα τα μεγάλα πολιτικά κόμματα, όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλη την
Ευρώπη, κάνοντας καμπάνια υπέρ του Όχι στην Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη.
Κατάφεραν να πείσουν τους Γάλλους με τις ιδέες και τα επιχειρήματά τους. Το Όχι
κέρδισε με 55%.
Αλλά δεν υπήρχαν πολιτικά υποκείμενα ικανά και διατεθειμένα να συνεχίσουν τον
αγώνα, ούτε και προγραμματικές ιδέες για να οδηγήσουν από το Όχι σε κάποιο Ναι,
σε ένα όραμα δηλαδή για μια καινούρια Γαλλία, για μια καινούρια Ευρώπη. Μετά
από δύο κοινωνικές εκρήξεις, το 2005 και το 2006, ο Σαρκοζί εξελέγη κάνοντας το
Όχι Ναι, μέσω της κοινοβουλευτικής επικύρωσης της Συνθήκης της Λισσαβώνας,
δηλαδή όσων είχαν απορρίψει οι Γάλλοι στο δημοψήφισμα.
Δεν ξέχασαν οι Γάλλοι την κοροϊδία. Αλλά και πατάνε επίσης τώρα πάνω στο
«πνευματικό» κεκτημένο της βαθειάς παλλαϊκής και πανεθνικής συζήτησης του 2005,
για να οδηγήσουν σε νέες κορυφές την δια της ψήφου εξέγερσή τους του 2015.
Άλλωστε, όχι μόνο οι Γάλλοι, ο κόσμος ολόκληρος πια έχει συνειδητοποιήσει
τις αποτρόπαιες συνταγές που θέλουν
να εφαρμόσουν οι κυβερνήτες του.
Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος από το ιστολόγιο Δρόμος Ανοιχτός
Εργάτες, συνδικάτα, αστικός πληθυσμός Κρίσιμο θα είναι επίσης για το μέλλον του κινήματος το κατά πόσο θα κινηθεί η εργατική τάξη, όπως συνέβη μετά από μερικές εβδομάδες φοιτητικών διαδηλώσεων, οδηγώντας στο αποκορύφωμα την Επανάσταση του 1968. Ομάδες στα συνδικάτα επιχειρούν τώρα να προκαλέσουν γενική απεργία. Φοιτητές και μαθητές, συνοδευόμενοι από τους γονείς τους, ασπίδα απέναντι σε μια αστυνομία που έφτασε στο σημείο να μεταχειριστεί μια τάξη σχολείου ως αιχμαλώτους πολέμου, βγαίνουν στους δρόμους.
Μέχρι τώρα όμως, η μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης και των αστικών πληθυσμών της χώρας, εκφράζουν μεν υποστήριξη προς τα Κίτρινα Γιλέκα, δεν έχουν συμμετάσχει όμως μαζικά στις κινητοποιήσεις.
Ηγεσία ‘Ένα κίνημα τόσο βαθύ και σημαντικό, όπως αυτό που τώρα αναπτύσσεται στη Γαλλία, θα βρεθεί σύντομα μπροστά στο ζήτημα της συγκρότησης της πολιτικής ηγεσίας του, που έχει ζωτική σημασία για την τελική έκβαση και μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στην επιτυχία και την πανωλεθρία. Το πόσο σημαντικό είναι αυτό το ξέρουμε από την ιστορία όλων των εξεγέρσεων. Το ξέρουμε και από την τραγική δική μας εμπειρία, με τον ΣΥΡΙΖΑ να γίνεται το ηγετικό υποκείμενο της ελληνικής αντιμνημονιακής εξέγερσης, να την προδίδει και να την καταστρέφει.
Πέραν του ότι, οποιαδήποτε επιτυχία του κινήματος στη Γαλλία, θα αντιμετωπίσει την εχθρότητα όλης της ευρωπαϊκής αντίδρασης, (σ.γ.: Σιωνιστών, τραπεζιτών, χρηματοπιστωτικών οίκων, εθνικών μειοδοτών που εκπροσωπούν την οικονομική και πολιτική εξουσία και οι οποίοι θα υπερασπιστούν μέχρι θανάτου τα κέρδη και τα προνόμιά τους, με λίγα λόγια οι εκπρόσωποι της Παγκοσμιοποίησης) όπως συνέβη και με τη Γαλλική Επανάσταση του 1789.
Το σενάριο της βίας διαρκώς παρόν Το σενάριο μιας εκτεταμένης προσφυγής στη βία δεν μπορεί να αποκλεισθεί, όπως άλλωστε φανερώνουν οι φωτογραφίες ελεύθερων σκοπευτών στην οροφή του μεγάρου των Ηλυσίων, στις 2.12 (που μας θυμίζουν λίγο τη Μεγάλη Βρετάνια της 3ηςΔεκεμβρίου 1944, από όπου οι ελεύθεροι σκοπευτές πυροβόλησαν το ειρηνικό πλήθος, εγκαινιάζοντας τη βρετανική επέμβαση και τη δεύτερη φάση του ελληνικού εμφυλίου πολέμου), η πρόθεση της αστυνομίας να χρησιμοποιήσει drones εναντίον των διαδηλωτών, που σταμάτησε η Νομαρχία του Παρισιού, η μεταχείριση των μαθητών ως γονατισμένων αιχμαλώτων με τα χέρια πίσω από το κεφάλι για να τους σπάσει το ηθικό.
Προς το παρόν βέβαια, η εξουσία μάλλον προσπαθεί να συγκρατήσει τα πράγματα με πιο ειρηνικές μεθόδους και με παραχωρήσεις. Και δεν μπορεί να είναι εντελώς βέβαιη για τι θα κάνει η αστυνομία. (Στη μεγάλη, σχεδόν εξεγερσιακή αντιμνημονιακή διαδήλωση του Μαΐου 2010, στην Αθήνα, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι αστυνομικοί θα εμπόδιζαν το πλήθος να μπει στη Βουλή. Άλλαξε όμως ριζικά η ψυχολογία τους, ενώ και οι διαδηλωτές οι ίδιοι μούδιασαν, μετά τον θανατηφόρο εμπρησμό της Marfin (σ.γ.: από τους γνωστούς-αγνώστους εγκαθέτους της εκάστοτε κυβέρνησης).
Το φάντασμα του 1789 Μέχρι στιγμής, η γαλλική εξέγερση μοιάζει να ακολουθεί περισσότερο διαδρομές ανάλογες και να εμφανίζει ομοιότητες με τη Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση του 1789,παρά με την προηγούμενη, εκείνη του Μαΐου 1968. Και υπάρχει γι’ αυτό ένας θεμελιώδης λόγος που θα εξηγήσουμε στη συνέχεια.
Η Γαλλική Επανάσταση του 1789 είναι, τρόπον τινά, το ιδρυτικό ιστορικό γεγονός της νεώτερης Ευρώπης. Η Γαλλία του Βολταίρου και του Ντεκάρτ, του Δαντών και του Ροβεσπιέρου έπαιξε, τηρουμένων των αναλογιών, για τον νεώτερο κόσμο, τον ρόλο που έπαιξε η Αθηναϊκή Δημοκρατία στον αρχαίο.
Σε κάθε γαλλική δημόσια υπηρεσία υπάρχει μια ταμπέλλα που γράφει «Ελευθερία,Ισότητα, Αδελφότητα». Είναι το τρίπτυχο των συνθημάτων της Επανάστασης εκείνης.Κανείς δεν δίνει σημασία, κανείς δεν χάνει τον χρόνο του προσέχοντας αυτές τιςταμπέλλες και τα συνθήματα, όπως δεν δίνουμε σημασία συνήθως στα κλισέ. Όσο για τον ηγέτη αυτής της Επανάστασης, τον «Αδιάφθορο» Μαξιμιλιανό Ροβεσπιέρο,ελάχιστες αναφορές υπάρχουν στη Γαλλία. Η χώρα θέλει μάλλον να θάψει τη μνήμη του, αν όχι και της ίδιας της Επανάστασης, όσο πιο βαθιά γίνεται (κι ακόμα περισσότερο, αυτή του γυναικαδέλφου του Ιωσήφ Φουσέ).
Κανείς δεν δίνει σημασία, εκτός από έναν. Έναν κύριο αθόρυβο, αλλά παντοδύναμο, αν το θελήσει. Έναν που τις θυμάται, προσλαμβάνει το νόημά τους, θυμάται τα σχολικά βιβλία, που συχνά πετάμε μόλις τελειώσουμε την τάξη.
Αυτό το πρόσωπο δεν είναι άλλο από το υποσυνείδητο των ανθρώπων, από το συλλογικό υποσυνείδητο του Έθνους, που ταυτίζεται με τον Λαό, είναι ο Λαός, στο πλαίσιο που τώρα μας απασχολεί.
Αυτό φύλαξε κρυμμένα στο DNA του, στα βάθη της λαϊκής κοινωνικής και εθνικής κουλτούρας της χώρας, της Ταυτότητάς της, την πολύτιμη ανάμνηση όσων έκανε και των λόγων που τα έκανε. Και παρά τις λυσσώδεις προσπάθειες δύο αιώνων να αλλάξει αυτό, να ξαναγραφτεί το νόημα της γαλλικής ιστορίας, παρά την επέλαση των Νέων Φιλοσόφων και των αναθεωρητών ιστορικών, τύπου Φρανσουά Φυρέ, (σ.γ.:όπως ο δικός μας Βερελής η Ρεπούση και άλλοι) που διακήρυξε ότι οι Επαναστάσεις δεν είναι παρά επιζήμιες παραβιάσεις της κανονικότητας, αν όχι Ουτοπίες εγκληματικές, παρά την επέλαση των Νεοφιλελεύθερων, που θεωρούν ότι οι άνθρωποι, οι κοινωνίες, τα έθνη δεν έχουν και δεν πρέπει να έχουν Ιστορία, (σ/γ.:αυτά τα δύο, συλλογικό υποσυνείδητο και ιστορική μνήμη, είναι επικίνδυνα όπλα για τους κρατούντες), η βαθύτερη ταυτότητα της Γαλλίας γράφει ακόμα πάνω της το παγκόσμιας σημασίας μήνυμα του 1789: Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα.
Δεν είναι μόνο οι ταμπέλες που το επιβεβαιώνουν, είναι οι πέντε γαλλικές επαναστάσεις (1830, 1848, 1871, 1936, 1968) που σημειώθηκαν έκτοτε και πότισαν αυτό το μήνυμα, συχνά με το αίμα τους, είναι οι γενιές των Γάλλων εδώ και πάνω από δύο αιώνες που μεταδίδουν προφορικά και πολύ καλύτερα από τα βιβλία στους απογόνους τους, στα παιδιά τους και στα εγγόνια τους, τις αξίες που συγκροτούν την ταυτότητα ενός έθνους, που ιστορικά συγκροτήθηκε ως «επαναστατικό». Υπό ακήρυκτο αλλά ουσιαστικό διωγμό στην επίσημη, δημόσια σφαίρα, οι αξίεςτου 1789 βρήκαν ακόμα περισσότερο καταφύγιο στη λαϊκή και κοινωνική κουλτούρα της Γαλλίας, στον πυρήνα του πολιτισμού της.
Κανένας δεν κοιτάει ή δεν σκέφτεται κάθε μέρα την ταυτότητά του. Το κάνει μόνοόταν είναι απολύτως αναγκαίο. Ένα Έθνος, ένας Λαός θα βγάλει από τη ναφθαλίνητις αναμνήσεις, την Ταυτότητά του, μόνο αν νοιώσει ότι βρίσκεται σε μεγάλοκίνδυνο. ‘Η μόνο αν θελήσει να στηριχτεί σε αυτό που έκαναν οι πρόγονοί του γιανα πραγματοποιήσει το μέλλον που έχει ανάγκη.
Και, αντιστρόφως, αν τον δούμε να το κάνει αυτό, σημαίνει ότι τα πράγματα έχουνγίνει όντως πολύ σοβαρά.
Η πτώση της Βαστίλλης
Από τη Βαστίλη στα Ηλύσια
Και να τώρα που, σε αυτή την εξέγερση, που ξεκίνησαν οι πιο φτωχοί και πιο καταφρονεμένοι της γαλλικής κοινωνίας, τα πιο λαϊκά της στρώματα, όπως ήταν οι Αβράκωτοι πριν από δύο αιώνες, κερδίζοντας στην πορεία την υποστήριξη των εργατών και των κατώτερων μεσαίων στρωμάτων, η ανάμνηση του 1789 μοιάζει να καθοδηγεί ενστικτωδώς τους διαδηλωτές.
Εγκαταλείπουν τα συνήθη μέρη των διαδηλώσεών τους, την πλατεία της Δημοκρατίαςκαι τη Βαστίλη, παίρνουν τις μεγάλες λεωφόρους που χάραξε ο Ωσμάν για να μπορεί το πυροβολικό να τους σταματάει, κατευθύνονται στο συμβολικό κέντρο της γαλλικής Εξουσίας, τα Ηλύσια Πεδία και, προς στιγμήν, την 1η Δεκεμβρίου, το καταλαμβάνουν.
Το κάνουν γιατί έχουν πεισθεί ότι οι διαμαρτυρίες δεν πιάνουν τόπο, δεν μπορούν να πετύχουν τίποτα με αυτές, ότι πρέπει να πάρουν πίσω την Εξουσία από τους εκπροσώπους του Χρήματος, που την έχουν αρπάξει.
Απέναντι στους αστυνομικούς, στο Παρίσι αλλά και σε όλη τη Γαλλία, κραδαίνουν τη σημαία της Δημοκρατίας και τραγουδάνε τον εθνικό της ύμνο, που δεν είναι άλλος από το τραγούδι της Επανάστασης, τη Μασσαλιώτιδα: Στα όπλα πολίτες!
Κι όπως θα δείξουμε, δεν είναι μόνο η σημαία κι ο ύμνος της Δημοκρατίας που εμφανίζονται στο προσκήνιο. Σιγά σιγά, ξαναζωντανεύουν και παρουσιάζονται, αχνά-αχνά ακόμα και διστακτικά, αλλά επανέρχονται και τα άλλα «φαντάσματα» εκείνης της εποχής, μεταξύ των οποίων ο Λουδοβίκος 16ος και ο Ροβεσπιέρος.
Ο Λουδιβίκος ο 16ος
Από τις κόκκινες στις τρίχρωμες σημαίες
Κόκκινες σημαίες δεν έχει αυτή η εξέγερση, σε αντίθεση με όλες οι προηγούμενες. Δεν θα μπορούσε εξάλλου, γιατί οι ίδιοι οι φτωχοί που την ξεκίνησαν παραμένουν διασπασμένοι στις πολιτικές τους προτιμήσεις, έστω και αν η σχετική πλειοψηφία των κίτρινων γιλέκων (41,2%) δηλώνουν Αριστεροί σε μια τεράστια έρευνα 70 επιστημόνων που πραγματοποίησε η Μοντ για το φαινόμενο των γιλέκων. Στις προεδρικές εκλογές, τα κατώτερα λαϊκά στρώματα εμφανίστηκαν τριχοτομημένα, ανάμεσα στους απέχοντες και σε αυτούς που ψήφισαν Λεπέν και Μελανσόν. Τα γιλέκα θέλουν να πετύχουν, απομακρύνουν λοιπόν οτιδήποτε διασπά τους ίδιους και μειώνει την απήχησή τους στην κοινωνία.
Άλλωστε, είναι σήμερα πολύ δύσκολο να γίνει κατανοητό τι ακριβώς σημαίνει «Αριστερά»,μετά από δεκαετίες άψογης νεοφιλελεύθερης πολιτικής από τους ΓάλλουςΣοσιαλιστές, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, μετά την Οβιδιακή μεταμόρφωση της«ριζοσπαστικής αριστεράς» του Τσίπρα, με την ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία σε κατάσταση κλινικού θανάτου, μετά από τόσες απογοητεύσεις και προδοσίες. Θα ήταν εξάλλου απολύτως αδιανόητη χωρίς αυτά, η άνοδος της ριζοσπαστικής Άκρας Δεξιάς, στην ήπειρο που γνώρισε τη Φαιά Πανούκλα.
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο εν δράσει, πιο βαθύ ακόμα, αυτό που ο οικονομολόγος Ζακ Σαπίρ ονόμασε κάποτε «κόπωση τηςιστορίας». Προς το παρόν, η ανάλυση του κόσμου που ζούμε έχει κάνει μεγάληπρόοδο, αυτό που έχει κάνει μικρότερη είναι η αναζήτηση της εναλλακτικής, ηδιευκρίνιση ενός πειστικού οράματος για το μέλλον. Κι αν ο Τσάβες το ονόμασε«σοσιαλισμό του 21ου αιώνα», ο Μελανσόν μιλάει τώρα για έναν Νέο Ανθρωπισμό, ένα νέο Ουμανισμό που πρέπει να διέπει τις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, αλλά και μια νέα, αρμονική σχέση τους με τη Φύση. Σ.γ.: Με λίγα λόγια χωρίς να το ξέρει ζητά, καλλίτερα απαιτεί, την εφαρμογή του Κοινωνικού Χριστιανισμού στην πράξη.
Το 1968 ακόμα οι Γάλλοι ήθελαν, πατώντας στα επιτεύγματα της νίκης επί του Ναζισμού, στο μεταπολεμικό σοσιαλδημοκρατικό κράτος πρόνοιας που δημιούργησαν και στις trente glorieuses, τα τριάντα ένδοξα χρόνια ταχύτατης οικονομικής ανάπτυξης, να προχωρήσουν πιο πέρα, προς περισσότερη Ελευθερία, προς μια νέακοινωνική και πολιτιστική Ουτοπία, προς την Αυτοδιαχείριση. Μέχρι κι ο Ντε Γκωλο ίδιος, κατέστειλε μεν την εξέγερση, συγκλονίστηκε όμως από τον Μάη κι αφού τον νίκησε προσπάθησε να μεταρρυθμίσει από τα πάνω τον γαλλικό καπιταλισμό, με αποτέλεσμα να τρομάξει η ίδια η μπουρζουαζία και να οργανώσει την ανατροπή και πολιτική αποστρατεία του.
Τώρα το διακύβευμα δεν είναι, τουλάχιστον ακόμα, τέτοιου είδους. Ο γαλλικός λαός δεν εξεγείρεται για να πάει σε έναν ανώτερο πολιτισμό, άλλο τι θα βγει στοτέλος από όλα αυτά. Η γαλλική μπουρζουαζία έχει προ πολλού παραδοθεί στο παγκοσμιοποιημένο χρήμα, τώρα, όπως και στον καιρό του Βισύ,απομένει στον λαό να υπερασπίσει το πολίτευμα της λαϊκής κυριαρχίας, κι ο μόνοςτρόπος, λένε μερικοί, για να το κάνει, είναι να ανατρέψει την 5η και να εγκαθιδρύσει μια 6η Δημοκρατία!
Το 1980 ξεκίνησε η κατεδάφιση παγκοσμίως του κοινωνικού κράτους από τους Νεοφιλελεύθερους. Το 1990 κατέρρευσε η ΕΣΣΔ και μαζί της, μαζί με τα αρνητικάτης στοιχεία, και τα πολύ μεγάλα επιτεύγματα του καθεστώτος που δημιούργησε η Επανάσταση του 1917. Ακολούθησε η βίαιη κατεδάφιση των καθεστώτων που δημιούργησαν τα κινήματα του αραβικού αντιαποικιακού εθνικισμού, μαζί και των χωρών τους π.χ. η Λιβύη. Το 2010, ο Νεοφιλελευθερισμός, μετατρεπόμενος όλο και περισσότερο, σε ανοιχτό Ολοκληρωτισμό επετέθη στο ίδιο το κέντρο του συστήματος, καταστρέφοντας πρώτα, παραδειγματικά, μια χώρα της περιφέρειας του κέντρου, την Ελλάδα.
Αυτό νοιώθουν οι Γάλλοι. Νοιώθουν ότι είναι με την πλάτη κολλημένοι στον τοίχο. Καταλαβαίνουν στο βάθος, όπως και οι Ιταλοί ενδεχομένως, ότι η Ελλάδα είναι το πιθανό μέλλον τους. Στην κάποτε ευημερούσα Γαλλία, δέκα εκατομμύρια άνθρωποι «ζουν» με λιγότερα έως αρκετά λιγότερα από εννιακόσια ευρώ.
Γι’ αυτό τραγουδάνε τώρα τη Μασσαλιώτιδα, ανεμίζουν την τρίχρωμη σημαία ενός έθνους που συγκροτήθηκε ιστορικά ως «επαναστατικό», πηγαίνουν στην Αψίδα του Θριάμβου τους (ήταν ένας Πρώσσος στρατηγός, ο θεωρητικός του Πολέμου Καρλ Φον Κλαούζεβιτς, που κατάλαβε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον, ότι πίσω από τους θριάμβους του Ναπολέοντα, κρυβόταν η ακτινοβολία των ιδεών και των αξιών της μεγάλης Επανάστασης), γιατί η μάχη που τώρα πρέπει να δώσουν αφορά την λαϊκή κυριαρχία και το ίδιο το μέλλον του Έθνους τους. Θυμούνται τη Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση γιατί αυτήν και τα επιτεύγματά της χρειάζονται τώρα να υπερασπιστούν.
Αυτός είναι ο λόγος που ξαφνικά μετέτρεψε μια μάλλον συντηρητική χώρα σε πεδίο ενός πολύ ασυνήθιστου, για τα σύγχρονα ευρωπαϊκά δεδομένα, επαναστατικού «πειράματος».
Πλησιάζει η ώρα ν’ απαλλαγούμε από τους σιωνιστές –παγκοσμιοποιητές; Ώρα κι οι Έλληνες να διαχειριστούν τη δική τους όχι απλά κρίση, αλλά συντριβή σαν κράτος, σαν οικονομία και σαν Έθνος.
Η Επανάσταση των αστών ξεκίνησε με τους ξεβράκωτους…
Σημείωση:Το παρακάτω άρθρο είναι το άρθρο που αναρτήσαμε χτες Παρασκευή 14.12.18,διορθωμένο και συμπληρωμένο σε αρκετά σημεία
«Φέτος δεν έχει Χριστούγεννα»,γράφει το πλακάτ ενός διαδηλωτή στην Τουλούζη, τη “ροζ πόλη” της ΝοτιοδυτικήςΓαλλίας, προπύργιο κάποτε του γαλλικού σοσιαλισμού.
Πρόκειται περί σαδιστού προφανώς. Θέλει να σκοτώσει την τελευταία ελπίδα του κ.Μακρόν και του προϊσταμένου του Βαρώνου Ρότσιλντ. ‘Οτι δηλαδή, αν δεν βρεθεί άνθρωπος να μπορέσει να τους απαλλάξει από τα Κίτρινα Γιλέκα, θα το καταφέρει τουλάχιστο ο Άγιος Βασίλης.
«Τι θέλεις να σου πάρω για τα Χριστούγεννα;» ρωτάει η μάνα του έναν εικοσάρη. «Να νικήσουμε», της απαντάει αυτός.
Το διάλογο μας τον μεταφέρει, στο πρωτοσέλιδό της, ελαφρώς αποσβολωμένη, η Monde της 9.12.18, υπό τον τίτλο «Η Γαλλία σε άνευ προηγουμένου κοινωνική κρίση».
Η στιγμή της Ρήξης
Αυτό που περιγράφει η εφημερίδα είναι η στιγμή που το Εγώ ξεφεύγει προς στιγμήν από τα μίζερα όριά του, υποτασσόμενο, διαχεόμενο και ταυτιζόμενο με το απέραντο και, προσωρινά τουλάχιστο, παντοδύναμο Εμείς.
Η στιγμή που το άτομο αποκτά συνείδηση ότι το συλλογικό συμφέρον είναι πιοσημαντικό από το ατομικό, ότι δεν μπορεί ούτε να ζήσει, ούτε να σωθεί από μόνο του.
Τότε, και μόνο τότε, και εφόσον τα άλλα μέσα, εκλογές, κόμματα, συνδικάτα έχουν εξαντληθεί, μια εξέγερση γίνεται δυνατή.
Όπως υπογραμμίσαμε σε προηγούμενο άρθρο μας, εξετάζοντας τις τρέχουσες εξελίξεις στη Γαλλία, η εκεί κατάσταση πλησιάζει, αν δεν έχει ήδη φτάσει,στο σημείο που η επαναστατική φιλολογία περιγράφει ως «προεπαναστατική κατάσταση», όταν δηλαδή οι από πάνω δεν μπορούν πλέον να κυβερνήσουν και οι από άτω δεν μπορούν να τους ανεχθούν. Αυτό συνιστά διάγνωση, όχι πρόβλεψη για το τι θα γίνει, γιατί πολύ διαφορετικά αποτελέσματα είναι δυνατά από το σημείο αυτό.
Δεν μπορούμε να ξέρουμε ασφαλώς, πολύ περισσότερο από μακριά, αν το Σάββατο το κύμα της εξέγερσης θα υποχωρήσει ή θα αντεπιτεθεί. Ακόμα και στο πρώτοενδεχόμενο όμως, που δεν το θεωρούμε το πιο πιθανό, θεωρούμε πολύ πιθανότερο το δεύτερο, η αναδίπλωση έχει μεγάλες πιθανότητες να αποδειχθεί προσωρινή. Ούτε ηκρίση θα λυθεί, ούτε η άβυσσος που χωρίζει την εξουσία από τον Λαό θα γεφυρωθεί.Το μεγάλο κρίσιμο τεστ για την άμεση συνέχεια των γεγονότων θα είναι η μαζικότητα των κινητοποιήσεων του Σαββάτου, (22.12.18) που επεχείρησαν να σταματήσουν αφενός με τις παραχωρήσεις Μακρόν τη Δευτέρα,αφετέρου με την «ισλαμική τρομοκρατία». Τα θέματα της κρίσης έχουν τώρα εξαφανισθεί από τα γαλλικά δελτία ειδήσεων, που ασχολούνται αποκλειστικά με την υποτιθέμενη «ισλαμική τρομοκρατική επίθεση» που, όλο και περισσότεροι Γάλλοι αρχίζουν να πιστεύουν και το λένε στο διαδίκτυο, ότι δεν είναι παρά μια ξεγυρισμένη προβοκάτσια του γαλλικού βαθέος κράτους για να σώσει τον Μακρόν. Σ.γ.:με άλλα λόγια των μυστικών υπηρεσιών που ελέγχονται από τους σιωνιστικούς κύκλους και τα ροτσιλδιανά ευρώδόλαρα.
Εχθροί τηςΔημοκρατίας!
Η μόνη αναφορά που κάνουν τα Μέσα στα κίτρινα γιλέκα είναι οι εκκλήσεις ναυποχωρήσουν και να μη διαδηλώσουν το Σάββατο, δεδομένου του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», στον οποίο πρέπει όλοι να στρατευθούν. Ο πρώην Πρωθυπουργός της Γαλλίας Ζιπέ, έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει «εχθρούς της δημοκρατίας» όσους επιμένουν στις διαδηλώσεις. Σ.γ.: Αλλιώς μεταφραζόμενο, «σκάστε και υποταχθείτε εμείς ξέρουμε που σας πάμε, εσείς ΟΧΙ». Οι Φιλελεύθεροι Δεξιοί, που τις υποστήριζαν αρχικά, αποσύρονται τώρα, το ίδιο και η Κυρία Μαρίν Λεπέν, επιβεβαιώνοντας πολλούς, του πατέρα της περιλαμβανομένου, που θεωρούν ότι η «αντισυστημικότητά» της δεν είναι παρά φούμαρα, προορισμένα να ξεγελάσουν πάλι, αυτή τη φορά από τα δεξιά, τους βαθιά δυσαρεστημένους πολίτες της Γαλλίας.
Βεβαίως, είχε προηγηθεί η ήττα των ιδεών της Λε Πεν και της ατζέντας πουθέλησαν να προωθήσουν οι οπαδοί της στους κόλπους του ίδιου του επαναστατικούκινήματος. Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι η Λεπέν, ή κάποιος άλλος από τηνπαράταξή της, θα μπορούσε, κάποια στιγμή στο μέλλον, in extremis, να αποτελέσειτην τελευταία λύση (de dernier recours) καταφυγής της γαλλικής μπουρζουαζίας αν απειληθεί το καθεστώς της, εμφανιζόμενη τότε ως ο υποψήφιος του νόμου και της τάξης, πασπαλισμένη με μια άχνη πατριωτισμού, χωρίς ουσιαστικό αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο, ως λύση μετά από μια παρατεταμένη περίοδο αναταραχής χωρίς διέξοδο. Σ.γ.: Έτοιμοι οι μπουρζουάδες να συνεργασθούν και με το Διάβολο αρκεί να διατηρήσουν τα προνόμιά τους.
Αλλά αυτά είναι ακόμα μακριά. Προς το παρόν είναι η ώρα του θριαμβεύοντος Λαού,ενός Λαού που αποκτά σταδιακά συνείδηση της δύναμής του και δεν θέλει πια να τηχάσει. Ξέρει ότι, αν φύγει από τα οδοφράγματα, θα βρεθεί ξανά στο έλεος τωνδυνάμεων που προκάλεσαν την εξέγερσή του.
Οι υποχωρήσεις των Φιλελεύθερων και της Λεπέν δεν είναι άλλωστε τυχαίες.Προδίδουν τον πανικό της «Εξουσίας πίσω από την Εξουσία», που δεν την απασχολεί τώρα το μακροχρόνιο πολιτικό μέλλον των διαφόρων οργάνων της, αλλά μάλλον το πως θα σταματήσει πάση θυσία την εξέγερση. Σ.γ.:Για τους παγκοσμιοποιητές του κάθε Μακρόν δεν τους καίγεται καρφί αν σπείρουν τους γαλλικούς δρόμους με νεκρούς, εξεγερμένους Γάλλους.
Now it’s personal: What the yellow vests want is Macron on his knees
“Macron get lost!” (Μακρόν χάσου) – reads the graffiti in Paris. Photo: AFP
Ben McPartland ben.mcpartland@thelocal.com @mcpben 5 December 2018: French President Emmanuel Macron has backed down and cancelled fuel tax hikes in a bid to quell the growing violence, but it may not be enough, because the one thing that unites the protesters and the rioters is their hatred of their president.
The French President Emanuel Macron made a move on Tuesday that must
have been a painful one for him – he backed down in the face of pressure
from the street.
He might have resisted similar pressure from unions, students and train
workers over unpopular reforms but the transformation of one of the
poshest parts of Paris from luxury shopping quarter to war zone on
Saturday appears to have forced the president to crack.
Wisely so, many seem to think, not least the city’s police force.
With social media pages suggesting thousands more angry protesters are
ready to descend on Paris for more of the same, the French government,
Parisians living in the west of the city and police will be desperately
hoping the climbdown calms some of the anger.
But it may not.
The protest movement may have began as a gripe against fuel prices but
it has spread well beyond that to the point where it is hard to work out
exactly what it wants to achieve.
The problem the government and the police have is that the one thing
that really unites the disparate group of rioters who caused carnage in
Paris at the weekend is their personal hatred of the president.
A head of state they disparagingly call the “president of the rich” who
yellow vest protesters, and the extremists that have joined their
ranks, believe represents only those who live in the kind of areas left
devastated by Saturday’s wanton violence. R
Long-hated by the extreme-leftist groups because of his past as a
banker and his adherence to the free-market model, detested by the
far-right because of his pro-European, globalist beliefs and now hated
by many ordinary French people, who see him as arrogant, aloof and
unsympathetic to their problems.
The one slogan that has been chanted in Paris by large numbers of
protesters wasn’t about fuel taxes or any kind of tax, it was simply
“Macron demission” (Macron resign).
“Macron stop taking us for idiots,” read the banner carried by peaceful protesters on the Champs-Elysées on Saturday afternoon.
That message was echoed by many interviews given by angry protesters to
French TV stations. They believe the French president holds them in
contempt and blame him personally for the outpouring of anger.
It would be wrong to blame the president for the seeds of the revolt –
50 percent of French voters rejected mainstream or centrist political
parties in the first round of last year’s election. Their grievances
date a lot longer than his presidency but Macron has become the
embodiment of much of their anger and hatred.
“Since his election he has broken the thread of confidence on this
point by multiplying the little murderous sentences towards the French
people who were taken by so many as marks of humiliation towards those
who are struggling.”
The president has frequently drawn anger whether it was for calling the
French “Gauls resistant to change”, or referring to people as those
“who are successful” and “those who are nothing”.
He criticized striking workers at a doomed car plant “for stirring up
shit” and suggested they’d be better off looking for a job. He has
dismissed opponents to his labour reforms by calling them “the lazy”.
He famously rebuked a schoolboy for calling him “Manu” and told a
unemployed gardener he would get a job if he just “crossed the street”
with him.
Protesters have used these ill-thought out and clumsy phrases during
the recent violent protests to make the president “swallow his words”.
“OK Manu, we’ll cross the street,” read graffiti on Avenue Kleber, which was the scene of violent clashes on Saturday.
“The graffiti on the walls, the slogans written on the yellow vests and
the banners testify to a strong desire (among the protesters) for
social revenge, a return to sender of these phrases considered
insulting,” writes Professor Mercier.
“The situation seems totally blocked, because those offended consider
that such phrases are the expression of a class arrogance and they only
dream of making him swallow his words.”
“No apology can erase the insult,” said Mercier.
Macron has tried to apologise, accepting “his failure to reconcile the
French people with their leaders” and accepted his frank-talking manner
might not appeal to all.
“Voters no longer believe in ideologies, they consume and then reject
their elected representatives, including the President of the Republic,”
he said.
Macron has taken measures to improve the spending power of lower-middle
classes by scrapping the taxe d’habitation (council tax) and certain
social charges.
While it would be wrong to blame Macron – who let’s not forget has only
been in power 18 months – for the inequalities and struggles that have
fed the violence, the former Rothschild banker has become the focal
point of their hatred.
Some politicians and academics also lay the blame squarely at his feet.
Leftist deputy François Ruffin, who famously clashed with Macron in the
car park of a whirlpool factory during the election campaign called for
Macron to quit before he leaves the country “mad with rage.”
“The pride of the President of the Republic, his deafness, his
obstinacy, his lack of concession are a machine of hatred,” said Ruffin,
before coming under fire for suggesting the head of state “would end up
like Kennedy”.
Such is the hatred that the “yellow vests” may not be easily calmed. While they might not get Macron’s head, they at least want him on his knees.
O Γιώργος Ευαγγελάτος ψυχίατρος – ψυχαναλυτής παρέχει ψυχιατρική βοήθεια και συμβουλευτική σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προσωπικές ή οικογενειακές ψυχολογικές και ψυχοκοινωνικές δυσκολίες. Μάθετε περισσότερα για εμάς εδώ.
Πρόσφατα Σχόλια