Πλησιάζει η ώρα ν’ απαλλαγούμε από τους σιωνιστές –παγκοσμιοποιητές; Ώρα κι οι Έλληνες να διαχειριστούν τη δική τους όχι απλά κρίση, αλλά συντριβή σαν κράτος, σαν οικονομία και σαν Έθνος.

Σημείωση:Το παρακάτω άρθρο είναι το άρθρο που αναρτήσαμε χτες Παρασκευή 14.12.18,διορθωμένο  και συμπληρωμένο σε αρκετά σημεία

«Φέτος δεν έχει Χριστούγεννα»,γράφει το πλακάτ ενός διαδηλωτή στην Τουλούζη, τη “ροζ πόλη” της ΝοτιοδυτικήςΓαλλίας, προπύργιο κάποτε του γαλλικού σοσιαλισμού.

Πρόκειται περί σαδιστού προφανώς. Θέλει να σκοτώσει την τελευταία ελπίδα του κ.Μακρόν και του προϊσταμένου του Βαρώνου Ρότσιλντ. ‘Οτι δηλαδή, αν δεν βρεθεί άνθρωπος να μπορέσει να τους απαλλάξει από τα Κίτρινα Γιλέκα, θα το καταφέρει τουλάχιστο ο Άγιος Βασίλης.

«Τι θέλεις να σου πάρω για τα Χριστούγεννα;» ρωτάει η μάνα του έναν εικοσάρη. «Να νικήσουμε», της απαντάει αυτός.

Το διάλογο μας τον μεταφέρει, στο πρωτοσέλιδό της, ελαφρώς αποσβολωμένη, η Monde της 9.12.18, υπό τον τίτλο «Η Γαλλία σε άνευ προηγουμένου κοινωνική κρίση».

Η στιγμή της Ρήξης

Αυτό που περιγράφει η εφημερίδα είναι η στιγμή που το Εγώ ξεφεύγει προς στιγμήν από τα μίζερα όριά του, υποτασσόμενο, διαχεόμενο και ταυτιζόμενο με το απέραντο και, προσωρινά τουλάχιστο, παντοδύναμο Εμείς.

Η στιγμή που το άτομο αποκτά συνείδηση ότι το συλλογικό συμφέρον είναι πιοσημαντικό από το ατομικό, ότι δεν μπορεί ούτε να ζήσει, ούτε να σωθεί από μόνο του.

Τότε, και μόνο τότε, και εφόσον τα άλλα μέσα, εκλογές, κόμματα, συνδικάτα έχουν εξαντληθεί, μια εξέγερση γίνεται δυνατή.

Όπως υπογραμμίσαμε σε προηγούμενο άρθρο μας, εξετάζοντας τις τρέχουσες εξελίξεις στη Γαλλία, η εκεί  κατάσταση πλησιάζει, αν δεν έχει ήδη φτάσει,στο σημείο που η επαναστατική φιλολογία περιγράφει ως «προεπαναστατική κατάσταση», όταν δηλαδή οι από πάνω δεν μπορούν πλέον να κυβερνήσουν και οι από άτω δεν μπορούν να τους ανεχθούν. Αυτό συνιστά διάγνωση, όχι πρόβλεψη για το τι θα γίνει, γιατί πολύ διαφορετικά αποτελέσματα είναι δυνατά από το σημείο αυτό.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε ασφαλώς, πολύ περισσότερο από μακριά, αν το Σάββατο το κύμα της εξέγερσης θα υποχωρήσει ή θα αντεπιτεθεί. Ακόμα και στο πρώτοενδεχόμενο όμως, που δεν το θεωρούμε το πιο πιθανό, θεωρούμε πολύ πιθανότερο το δεύτερο, η αναδίπλωση έχει μεγάλες πιθανότητες να αποδειχθεί προσωρινή. Ούτε ηκρίση θα λυθεί, ούτε η άβυσσος που χωρίζει την εξουσία από τον Λαό θα γεφυρωθεί.Το μεγάλο κρίσιμο τεστ για την άμεση συνέχεια των γεγονότων θα είναι η μαζικότητα των κινητοποιήσεων του Σαββάτου, (22.12.18) που επεχείρησαν να σταματήσουν αφενός με τις παραχωρήσεις Μακρόν τη Δευτέρα,αφετέρου με την «ισλαμική τρομοκρατία». Τα θέματα της κρίσης έχουν τώρα εξαφανισθεί από τα γαλλικά δελτία ειδήσεων, που ασχολούνται αποκλειστικά με την υποτιθέμενη «ισλαμική τρομοκρατική επίθεση» που, όλο και περισσότεροι Γάλλοι αρχίζουν να πιστεύουν και το λένε στο διαδίκτυο, ότι δεν είναι παρά μια ξεγυρισμένη προβοκάτσια του γαλλικού βαθέος κράτους για να σώσει τον Μακρόν. Σ.γ.:με άλλα λόγια των μυστικών υπηρεσιών που ελέγχονται από τους σιωνιστικούς κύκλους και τα ροτσιλδιανά ευρώδόλαρα.

Εχθροί τηςΔημοκρατίας!

Η μόνη αναφορά που κάνουν τα Μέσα στα κίτρινα γιλέκα είναι οι εκκλήσεις ναυποχωρήσουν και να μη διαδηλώσουν το Σάββατο, δεδομένου του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», στον οποίο πρέπει όλοι να στρατευθούν. Ο πρώην Πρωθυπουργός της Γαλλίας Ζιπέ, έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει «εχθρούς της δημοκρατίας» όσους επιμένουν στις διαδηλώσεις. Σ.γ.: Αλλιώς μεταφραζόμενο, «σκάστε και υποταχθείτε εμείς ξέρουμε που σας πάμε, εσείς ΟΧΙ».
Οι Φιλελεύθεροι Δεξιοί, που τις υποστήριζαν αρχικά, αποσύρονται τώρα, το ίδιο και η Κυρία Μαρίν Λεπέν, επιβεβαιώνοντας πολλούς, του πατέρα της περιλαμβανομένου, που θεωρούν ότι η «αντισυστημικότητά» της δεν είναι παρά φούμαρα, προορισμένα να ξεγελάσουν πάλι, αυτή τη φορά από τα δεξιά, τους βαθιά δυσαρεστημένους πολίτες της Γαλλίας.

Βεβαίως, είχε προηγηθεί η ήττα των ιδεών της Λε Πεν και της ατζέντας πουθέλησαν να προωθήσουν οι οπαδοί της στους κόλπους του ίδιου του επαναστατικούκινήματος. Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι η Λεπέν, ή κάποιος άλλος από τηνπαράταξή της, θα μπορούσε, κάποια στιγμή στο μέλλον, in extremis, να αποτελέσειτην τελευταία λύση (de dernier recours) καταφυγής της γαλλικής μπουρζουαζίας αν απειληθεί το καθεστώς της, εμφανιζόμενη τότε ως ο υποψήφιος του νόμου και της τάξης, πασπαλισμένη με μια άχνη πατριωτισμού, χωρίς ουσιαστικό αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο, ως λύση μετά από μια παρατεταμένη περίοδο αναταραχής χωρίς διέξοδο. Σ.γ.: Έτοιμοι οι μπουρζουάδες να συνεργασθούν και με το Διάβολο αρκεί να διατηρήσουν τα προνόμιά τους.
 
Αλλά αυτά είναι ακόμα μακριά. Προς το παρόν είναι η ώρα του θριαμβεύοντος Λαού,ενός Λαού που αποκτά σταδιακά συνείδηση της δύναμής του και δεν θέλει πια να τηχάσει. Ξέρει ότι, αν φύγει από τα οδοφράγματα, θα βρεθεί ξανά στο έλεος τωνδυνάμεων που προκάλεσαν την εξέγερσή του.

Οι υποχωρήσεις των Φιλελεύθερων και της Λεπέν δεν είναι άλλωστε τυχαίες.Προδίδουν τον πανικό της «Εξουσίας πίσω από την Εξουσία»,  που δεν την απασχολεί τώρα  το μακροχρόνιο πολιτικό μέλλον των διαφόρων οργάνων της, αλλά μάλλον το πως θα σταματήσει πάση θυσία την εξέγερση. Σ.γ.:Για τους παγκοσμιοποιητές του κάθε Μακρόν δεν τους καίγεται καρφί αν σπείρουν τους γαλλικούς δρόμους με νεκρούς, εξεγερμένους Γάλλους.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Now it’s personal: What the yellow vests want is Macron on his knees

“Macron get lost!” (Μακρόν χάσου) – reads the graffiti in Paris. Photo: AFP

Ben McPartland ben.mcpartland@thelocal.com
@mcpben 5 December 2018: French President Emmanuel Macron has backed down and cancelled fuel tax hikes in a bid to quell the growing violence, but it may not be enough, because the one thing that unites the protesters and the rioters is their hatred of their president.

The French President Emanuel Macron made a move on Tuesday that must have been a painful one for him – he backed down in the face of pressure from the street.

He might have resisted similar pressure from unions, students and train workers over unpopular reforms but the transformation of one of the poshest parts of Paris from luxury shopping quarter to war zone on Saturday appears to have forced the president to crack.

Wisely so, many seem to think, not least the city’s police force.

Macron’s PM Edouard Philippe -pushed to the front line – announced on Tuesday that the planned January hike in fuel taxes – the measure that had sparked the yellow vest movement three weeks ago – would be suspended. 

With social media pages suggesting thousands more angry protesters are ready to descend on Paris for more of the same, the French government, Parisians living in the west of the city and police will be desperately hoping the climbdown calms some of the anger.

But it may not.

The protest movement may have began as a gripe against fuel prices but it has spread well beyond that to the point where it is hard to work out exactly what it wants to achieve.

The problem the government and the police have is that the one thing that really unites the disparate group of rioters who caused carnage in Paris at the weekend is their personal hatred of the president. A head of state they disparagingly call the “president of the rich” who yellow vest protesters, and the extremists that have joined their ranks, believe represents only those who live in the kind of areas left devastated by Saturday’s wanton violence. R

Long-hated by the extreme-leftist groups because of his past as a banker and his adherence to the free-market model, detested by the far-right because of his pro-European, globalist beliefs and now hated by many ordinary French people, who see him as arrogant, aloof and unsympathetic to their problems.

The one slogan that has been chanted in Paris by large numbers of protesters wasn’t about fuel taxes or any kind of tax, it was simply “Macron demission” (Macron resign).

Much of the graffiti daubed on the Arc de Triomphe and indeed on town halls and prefectures around France carried the same message as did the banners carried by protesters.

“Macron stop taking us for idiots,” read the banner carried by peaceful protesters on the Champs-Elysées on Saturday afternoon.

That message was echoed by many interviews given by angry protesters to French TV stations. They believe the French president holds them in contempt and blame him personally for the outpouring of anger.

It would be wrong to blame the president for the seeds of the revolt – 50 percent of French voters rejected mainstream or centrist political parties in the first round of last year’s election. Their grievances date a lot longer than his presidency but Macron has become the embodiment of much of their anger and hatred. 

In a country that has a long and much talked-about distrust and even contempt of the most wealthy Macron’s previous life as a Rothschild banker was always likely to weigh heavy on his shoulders. For some, Macron is still “the banker” and his past still clouds everything the president does.

But the president hasn’t helped himself once in power.

In an article on the clash between Macron and the yellow vests, Professor Arnaud Mercier from the French Institute of the Press (IFP) pointed to Macron’s loose tongue when talking to the French public or about them.

“Since his election he has broken the thread of confidence on this point by multiplying the little murderous sentences towards the French people who were taken by so many as marks of humiliation towards those who are struggling.”

The president has frequently drawn anger whether it was for calling the French “Gauls resistant to change”, or referring to people as those “who are successful” and “those who are nothing”.

He criticized striking workers at a doomed car plant “for stirring up shit” and suggested they’d be better off looking for a job. He has dismissed opponents to his labour reforms by calling them “the lazy”.

He famously rebuked a schoolboy for calling him “Manu” and told a unemployed gardener he would get a job if he just “crossed the street” with him.

Protesters have used these ill-thought out and clumsy phrases during the recent violent protests to make the president “swallow his words”.

“OK Manu, we’ll cross the street,” read graffiti on Avenue Kleber, which was the scene of violent clashes on Saturday.

“The graffiti on the walls, the slogans written on the yellow vests and the banners testify to a strong desire (among the protesters) for social revenge, a return to sender of these phrases considered insulting,” writes Professor Mercier.

“The situation seems totally blocked, because those offended consider that such phrases are the expression of a class arrogance and they only dream of making him swallow his words.”

“No apology can erase the insult,” said Mercier.

Macron has tried to apologise, accepting “his failure to reconcile the French people with their leaders” and accepted his frank-talking manner might not appeal to all.

And part of Macron’s problem, according to French historian Jean Garrigues, lies with the way modern politicians are consumed  “as a product whose obsolescence is programmed.”

“Voters no longer believe in ideologies, they consume and then reject their elected representatives, including the President of the Republic,” he said.

Macron has taken measures to improve the spending power of lower-middle classes by scrapping the taxe d’habitation (council tax) and certain social charges.

But it is his reforming of France’s ISF wealth tax – “a gift to the rich” – that those on streets in Paris remember most as well as his insistence, up until now at east, not to scrap fuel tax hikes aimed at persuading the hard-up French to switch to electric cars.

While it would be wrong to blame Macron – who let’s not forget has only been in power 18 months – for the inequalities and struggles that have fed the violence, the former Rothschild banker has become the focal point of their hatred.

Some politicians and academics also lay the blame squarely at his feet.

Leftist deputy François Ruffin, who famously clashed with Macron in the car park of a whirlpool factory during the election campaign called for Macron to quit before he leaves the country “mad with rage.”

“The pride of the President of the Republic, his deafness, his obstinacy, his lack of concession are a machine of hatred,” said Ruffin, before coming under fire for suggesting the head of state “would end up like Kennedy”.

Such is the hatred that the “yellow vests” may not be easily calmed. While they might not get Macron’s head, they at least want him on his knees.

https://www.thelocal.fr/20181205/its-personal-yellow-vest-protesters-want-macron-on-his-knees

Η πιο διεφθαρμένη τράπεζα του πλανήτη

November 21, 2018

Επικαιρότητα

Ανεξάρτητα από το παραπάνω εύστοχο tweet του προέδρου Trump σχετικά με τη Γερμανία, υπενθυμίζουμε πως η Deutsche Bank είχε κατηγορηθεί στο παρελθόν για ξέπλυμα μαύρων χρημάτων πάνω από 5,5 δις € στο εξωτερικό. Αναλυτικότερα, ορισμένοι Ρώσοι πελάτες της γερμανικής τράπεζας, μέσω του υποκαταστήματος της στο Λονδίνο, αγόρασαν παράγωγα στην ελεύθερη αγορά – τα οποία όμως αμέσως μετά πουλήθηκαν, ξανά στην αγορά της βρετανικής πρωτεύουσας.

Με το τρόπο αυτό τα ρούβλια μετατράπηκαν σε δολάρια ή σε στερλίνες – μία συναλλαγή που ονομάζεται συνήθως «επιχείρηση καθρέφτης», επειδή εξυπηρετεί τη μεταφορά χρημάτων από το εσωτερικό μίας χώρας στο εξωτερικό, χωρίς να γίνεται αντιληπτή από τις Αρχές. Εν προκειμένω, δεν ζημιώθηκαν μόνο αμερικανικοί χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί αλλά, επίσης, η Ρωσία – ενώ η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας ήταν αυτή που σήμανε συναγερμό, αφού είχε ήδη ζητήσει τον Οκτώβριο του 2015 από τη Deutsche Bank εξηγήσεις, όσον αφορά τις συναλλαγές Ρώσων πελατών της.

Εδώ οφείλει να σημειωθεί ότι, η γερμανική τράπεζα διεξήγαγε τόσο στη Μόσχα, όσο και στην Αγία Πετρούπολη, τα σημαντικότερα επενδυτικά εγχειρήματα της – απασχολώντας περίπου 1.000 άτομα προσωπικό. Ειδικά ο τομέας διαχείρισης περιουσίας των ιδιωτών αποτελούσε έναν από τους πιο προσοδοφόρους της Deutsche Bank στη Ρωσία – ενώ αυτοί ακριβώς οι πελάτες της, μαζί με τις επιχειρήσεις που εμπλέκονταν, ερευνήθηκαν από τις Αρχές.

Συνεχίζοντας, οι αμερικανικές κατηγορίες εναντίον της γερμανικής τράπεζας αφορούσαν το ότι, δεν ερεύνησε επαρκώς την προέλευση των χρημάτων των πελατών της – ενώ είχαμε γράψει πως δεν μπορεί παρά να είναι κανείς βέβαιος ότι, θα προκύψουν πολλές άλλες κατηγορίες στο μέλλον εναντίον της.

Άλλωστε πρόκειται κυριολεκτικά για την κατ’ εξοχήν τράπεζα των σκανδάλων, η οποία έχει κάνει την έννοια «γερμανική ηθική» να μοιάζει με το πιο σύντομο ανέκδοτο του πλανήτη. Πόσο μάλλον όταν προσθέσει κανείς το σκάνδαλο της Volkswagen, καθώς επίσης πολλών άλλων γερμανικών επιχειρήσεων – ενώ η ίδια η χώρα ευρισκόταν τότε στην 8η θέση διεθνώς (άρθρο), όσον αφορά τη νόμιμη φοροδιαφυγή και το ξέπλυμα μαύρου χρήματος.

Στα πλαίσια αυτά, δεν εκπλαγήκαμε ούτε από το σκάνδαλο Libor και τη νοθεία, στην οποία εμπλεκόταν, ούτε από τη συμμετοχή της στη μεγάλη απάτη που ανακαλύφθηκε πρόσφατα στο βασίλειο της διαφθοράς, στη Δανία (άρθρο) – όπου φαίνεται πως από τα 234 δις $ που ξέπλυνε το εσθονικό υποκατάστημα της Danske Bank από ύποπτες πηγές στη Ρωσία, στο Αζερμπαϊτζάν και στη Μολδαβία, τα 150 δις $ ξεπλύθηκαν από την Deutsche Bank σύμφωνα με την Bloomberg (πηγή).

►Ο οικονομικός πόλεμοςΤου Βασίλη Βιλιάρδου

Η μέθοδος δε που χρησιμοποίησε ήταν η ίδια – η «συναλλαγή καθρέφτης» (Mirror Trade), όπου ένας πελάτης αγοράζει και πουλάει ένα προϊόν σε δύο διαφορετικά νομίσματα, συνήθως για να ξεπλύνει δολάρια σε ευρώ. Στο γράφημα φαίνεται πόσα από τα κέρδη του εσθονικού υποκαταστήματος της δανέζικης Danske Bank προέρχονταν από μη κατοίκους της Εσθονίας στο χρονικό διάστημα 2007 έως 2015 – όπου το 2013 έφτασαν στο 99%!

Η μετοχή τώρα της Deutsche Bank συνεχίζει να ευρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, στα 8,52 € σήμερα (γράφημα), από σχεδόν 90 € πριν την κρίση – αν και δεν υπάρχει θέμα να χρεοκοπήσει, παρά το ότι εκκρεμούν εναντίον της χιλιάδες αγωγές και μηνύσεις, αφού η Γερμανία δεν θα μπορούσε να αντέξει οικονομικά κάτι τέτοιο.

Ολοκληρώνοντας, εμείς οι Έλληνες βέβαια θα συνεχίσουμε να κατηγορούμε τη χώρα μας για τη φοροδιαφυγή των υδραυλικών, των σουβλατζίδικων κοκ., ισχυριζόμενοι πως έτσι χρεοκόπησε η Ελλάδα – χωρίς να καταλαβαίνουμε πως είναι αδύνατον να ανταγωνιστούμε ποτέ τέτοιους απατεώνες όπως η Deutsche Bank ή η Danske Bank.

Ούτε βέβαια κράτη όπως η Γερμανία, η οποία για τα 80 δις € δάνεια στην Ελλάδα που εγγυήθηκε, μας έχει προκαλέσει ζημίες με τα μνημόνια πάνω από 1 τρις € (150 δις € στο χρηματιστήριο, 250 δις € πτώση των τιμών της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου, 600 δις € της ιδιωτικής, περί τα 100 δις € από τους Έλληνες που μετανάστευσαν κοκ.) – ενώ θα υφαρπάξει ότι έχουμε και δεν έχουμε, δρομολογώντας ακόμη και το διαμελισμό της χώρας μας μέσω των Σκοπίων.
Πηγή: analyst.gr
Σχόλιο του ιστολογίου “Δρόμος ανοιχτός”: Είναι χρήσιμο να θυμηθούμε όλοι ότι για ανάλογες αιτίες και τραπεζικές πρακτικές μεθοδεύτηκε – από τους Γερμανούς και τους λοιπούς συν-εταίρους της τραπεζικής Γερμανοκρατούμενης ΕΕ – η καταστροφή του Τραπεζικού συστήματος της Κύπρου για να ακολουθήσει η υπαγωγή και αυτής σε καθεστώς μνημονίων, μετά από την Ελλάδα … 
Επίσης είναι εξίσου σημαντικό να θυμηθούμε την τότε σχετική προπαγάνδα από τα ΜΜΕ και ιδίως από τα τηλεκανάλια της ευρω-υποταγής για να δικαιολογηθεί “ηθικά” η κλοπή που έγινε με το κούρεμα των καταθέσεων και η τεράστια ζημιά που προκλήθηκε στην Κυπριακή και στην Ελληνική Οικονομία …

http://www.dromosanoixtos.gr/2018/11/i-pio-dieftharmeni-trapeza-tou-planiti.html

Του Σταύρου Λυγερού

Ο πρώτος μεταμνημονιακός προϋπολογισμός, όπως αναμενόταν, ψηφίσθηκε με άνετη πλειοψηφία από τη Βουλή. Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο πρωθυπουργός και υπουργοί του προσέδωσαν στην ψήφισή του μία διάσταση απελευθέρωσης. Προφανώς, η Ελλάδα είναι εκτός Μνημονίων, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την προσπάθεια των κυβερνώντων να πουλήσουν πολιτικές χάντρες στους ψηφοφόρους. Η πραγματικότητα, δυστυχώς, είναι διαφορετική από την κυβερνητική ρητορική. Η Ελλάδα δεν έχει πάψει να είναι ένα είδος μεταμοντέρνας αποικίας στο πλαίσιο μίας μεταλλαγμένης Ευρωζώνης.

Υπενθυμίζουμε ότι το ευρωπαϊκό ενοποιητικό εγχείρημα οικοδομήθηκε στη βάση της ισοτιμίας κάθε κράτους-μέλους, ανεξαρτήτως μεγέθους και ισχύος. Αυτή η αρχή ήταν, άλλωστε, που το κατέστησε ελκυστικό. Ανέκαθεν, ο γαλλογερμανικός άξονας λειτουργούσε σαν ατμομηχανή, αλλά οι σύνοδοι κορυφής ήταν πάντα πεδία σκληρής εποικοδομητικής διαπραγμάτευσης. Προφανώς, ποτέ η Γερμανία δεν μετρούσε το ίδιο με τη Μάλτα, αλλά υπήρχε χώρος για τα συμφέροντα ακόμα και του πιο μικρού εταίρου. Κι αυτό ήταν που στο πολιτικό επίπεδο ενίσχυε τον συνεκτικό δεσμό και την ελκτική δύναμη.

Η εκ περιτροπής προεδρία της ΕΕ, μάλιστα, θεσμοθετήθηκε για να συμβολίσει ακριβώς τη θεμελιακή αρχή της ισοτιμίας, η οποία σήμερα έχει καταντήσει άδειο κέλυφος. Καταλύτης για να εκδηλωθούν οι υφέρπουσες ηγεμονιστικές τάσεις του Βερολίνου και για να μεταλλαχθεί η ΕΕ ήταν η διεθνής οικονομική κρίση. Η σημερινή Ευρώπη είναι πολύ διαφορετική από αυτό που ήταν πριν το 2008.

Αντί για “ευρωπαϊκή Γερμανία” που ήθελαν όχι μόνο οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία, αλλά και η προηγούμενη γενιά Γερμανών πολιτικών, που είχε βιώσει τον απόηχο του ναζισμού, έχουμε διολισθήσει στη “γερμανική Ευρώπη”. Σήμερα, η Ευρώπη έχει αποκτήσει αφεντικό και ιεραρχία, οι χώρες-μέλη έχουν ιεραρχηθεί. Αυτό δεν θα είχε καταστεί δυνατόν εάν η πολιτική της Μέρκελ για επιβολή της μονοδιάστατης λιτότητας στην ευρωπαϊκή περιφέρεια κι όχι μόνο δεν συνέπλεε με τα συμφέροντα της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας του χρήματος.

Ρητορική αβάσιμης αισιοδοξίας

Εάν για τις υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού νότου η πολιτική του ευρωιερατείου (στους κόλπους του ο γερμανικός παράγοντας κατέχει δεσπόζουσα θέση) συνιστά σκληρή δοκιμασία, στην Ελλάδα προκάλεσε καταστροφή. Τα καλά λόγια (σ.γ.:βλέπε τον αλκοολικό γέρο-Γιούνκερ) που τώρα πλέον εκστομίζουν στελέχη του ευρωιερατείου για την Ελλάδα και τους Έλληνες, ηχούν σαν πικρή ειρωνεία. Τουλάχιστον για τη μεγάλη πλειονότητα, για όσους βιώνουν καθημερινά τις συνέπειες της άγριας πολιτικής λιτότητας που επέβαλε η Τρόικα και η οποία, μέσω των ανειλημμένων δεσμεύσεων, παραμένει σχεδόν αναλλοίωτη.

Στην απεγνωσμένη προσπάθειά του να δημιουργήσει θετικές εντυπώσεις εν όψει και των εκλογών, ο Τσίπρας σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο σε κορώνες αβάσιμης αισιοδοξίας. Τα γεγονότα, όμως, είναι πεισματάρικα. Τα υπερπλεονάσματα, τα οποία επέτρεψαν το κύμα προεκλογικών παροχών, κοστίζουν πανάκριβα όχι μόνο στα μεσαία στρώματα, τα οποία υπερφορολογούνται, αλλά και στην προσπάθεια της οικονομίας να ορθοποδήσει και να βρει έναν αναπτυξιακό ρυθμό.

Εάν τα Μνημόνια ήταν απλώς ένα λάθος καλοπροαίρετων εταίρων, το εξόφθαλμα καταστροφικό αποτέλεσμα που από πολύ νωρίς άρχισαν να συσσωρεύουν, θα έπρεπε να είχαν προ πολλού ωθήσει το ευρωιερατείο σε μία αναθεώρησή τους. Αντ’ αυτού όχι μόνο επέμεινε μέχρι τέλους, μέχρι την ολοκλήρωση του 3ου Μνημονίου, στην ίδια καταστροφική “θεραπεία”. Και βεβαίως φρόντισε να αλυσοδέσει την Ελλάδα με δεσμεύσεις, οι οποίες εκτείνονται στο μακρινό μέλλον. Το συμπέρασμα είναι ότι πίσω από την επίσημη ρητορική υπήρχε εξαρχής κρυφή ατζέντα.

Μεταμοντέρνα αποικία

Μπορεί οι διαδοχικές μνημονιακές κυβερνήσεις (Γιώργου Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά και Τσίπρα) να μην είχαν σχέδιο, αλλά οι Γερμανοί είχαν. Τουλάχιστον από ένα χρονικό σημείο και πέρα επεδίωξαν και επέτυχαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε μεταμοντέρνα αποικία τους. Τυπικά παραμένει ισότιμη χώρα-μέλος, αλλά στην πράξη είχε και συνεχίζει να έχει συρρικνωμένα δικαιώματα.

Σε πολλές περιπτώσεις και κατά παράβαση του κοινοτικού κεκτημένου ελήφθησαν αποφάσεις για την Ελλάδα, χωρίς καν τη συμμετοχή της. Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος είχε φθάσει στο σημείο να δηλώσει ότι «τα μέτρα τα οποία μας επιβάλλονται θυμίζουν κατοχή» (29-10-2012). Η κυβέρνηση Μέρκελ φρόντιζε στοιχειωδώς να τηρεί τα προσχήματα, αλλά άλλοι Γερμανοί παράγοντες δεν είχαν μασήσει τα λόγια τους. Δήλωναν ευθέως ότι το Μνημόνιο περιόριζε δραστικά και την εθνική κυριαρχία και τη δημοκρατία στην Ελλάδα.

Ο πρόεδρος των Γερμανών εξαγωγέων Άντον Μπέρνερ, αναφερόμενος στην Ελλάδα, είχε δηλώσει ότι ευτυχώς έχει περιορισθεί η εθνική της κυριαρχία και έχουν αναλάβει οι βόρειοι! Είχε, μάλιστα, προσθέσει με σημασία ότι οι Γερμανοί θα ασκούσαν τρομακτικές πιέσεις στις νοτιοευρωπαϊκές χώρες με σκοπό να τις ελέγξουν με επιτρόπους, οι οποίοι θα τους υπαγορεύουν τι θα κάνουν. Όταν του είχε επισημανθεί ότι μιλάει ωμά, είχε απαντήσει: «Εγώ είμαι επιχειρηματίας και μπορώ να μιλάω ελεύθερα. Η κ. Μέρκελ δεν μπορεί» (Realnews 2-12-2012).

Οι εγχώριες άρχουσες ελίτ

Θα αναρωτηθείτε γιατί θυμάμαι τις παλιές αυτές ιστορίες, τώρα που έχουμε αφήσει πίσω την εποχή των Μνημονίων. Η απάντηση είναι απλή: Μπορεί τα Μνημόνια ως μηχανισμός επιβολής να ανήκει στο παρελθόν, αλλά το πλαίσιο που διαμόρφωσαν σε όλα σχεδόν τα επίπεδα είναι παρόν και δεσμεύει τις ελληνικές κυβερνήσεις –όπως προανέφερα– για πολλές δεκαετίες. Δεν είναι τυχαίο ότι η ελληνική οικονομία, μετά από την πρωτόγνωρη ύφεση που υπέστη την τελευταία δεκαετία, αδυνατεί να εισέλθει σε τροχιά δυναμικής μεγέθυνσης. Στην πραγματικότητα μπουσουλάει, γεγονός, βεβαίως, που ορίζει και την καθήλωση του βιοτικού επιπέδου της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων στα μνημονιακά επίπεδα.

Διαποτισμένες από το σύνδρομο εξάρτησης, οι παραδοσιακές εγχώριες άρχουσες ελίτ είχαν από την αρχή της μνημονιακής περιόδου υιοθετήσει την πολιτική που ερχόταν ντελίβερι από το ευρωιερατείο. Αυτό που είχε καθορίσει τη στάση τους ήταν η προσδοκία ότι με την υπακοή τους θα διέσωζαν τα προνόμιά τους κι όχι το γεγονός ότι αυτή η πολιτική έβλαπτε και στην κοινωνία και την οικονομία. Συχνά, μάλιστα, γίνονταν βασιλικότερες του βασιλέως και αναμασούσαν μέσα από τα κατεστημένα ΜΜΕ την εκπορευόμενη από το ευρωιερατείο προπαγάνδα ψυχολογικής εξουθένωσης των πληττόμενων πολιτών.

Είναι αξιομνημόνευτη η προθυμία των εγχώριων αρχουσών ελίτ όχι μόνο να προσαρμοσθούν, αλλά και σχεδόν να αλλάξουν αφεντικό, διευκολύνοντας πολύ την προσπάθεια του Βερολίνου όχι μόνο να διεισδύσει οικονομικά, αλλά και να υφάνει ένα δίκτυο επιρροής και εξαρτήσεων στο εσωτερικό της Ελλάδας. Όποιος έχει την ευκαιρία να συζητήσει κατ’ ιδίαν με στελέχη του ευρωιερατείου διαπιστώνει την περιφρόνησή τους για τις ελληνικές άρχουσες ελίτ. Τις περιφρονούν για τον κλεπτοκρατικό χαρακτήρα τους, για τη δουλοπρέπειά τους και για την απουσία εθνικής ευθύνης και στοιχειώδους πατριωτισμού. Σ.γ.:Περίπου έτσι περιφρονητικά και αηδιαστικά αισθανόταν και ο Σουλτάνος για τη συμπεριφορά των Φαναριωτών της Κωνσταντινούπολης και τους Κοτζαμπάσηδες των υπόλοιπων περιοχών της Γραικίας

Η περιφρόνησή τους αυτή, βεβαίως, δεν εμποδίζει τους Γερμανούς και κοινοτικούς αξιωματούχους να χτυπάνε δημοσίως την πλάτη των διαδοχικών υπάκουων κυβερνήσεων και να τις στηρίζουν με ανέξοδες δηλώσεις. Δηλώσεις που οι κατά καιρούς κυβερνώντες μετέτρεπαν και μετατρέπουν σε περιφανείς επιτυχίες για να παραμυθιάσουν όσους ακόμα Έλληνες είναι διατεθειμένοι να παραμυθιασθούν. Η κυβέρνηση Τσίπρα δεν αποτελεί εξαίρεση. Μπορεί να μην μιμήθηκε στο ρητορικό επίπεδο τους προκατόχους της, αλλά κατά τα άλλα αποδείχθηκε στην πράξη ο ποιο πειθήνιος και καλός μαθητής των Μνημονίων.
20/12/18
Πηγή: SLpress  και http://www.dromosanoixtos.gr/2018/12/o-metamnimoniakos-proypologismos-kai-oi-politikes-chantres.html?fbclid=IwAR1XlhEcjASz4pACeF-idXkaVpUwPyK4tyZ2iPjq-COS43Z9glNPIvBX84w

Πέρασαν 3 μήνες, το γεγονός είχε σχεδόν ξεχασθεί από τους απλούς πολίτες οι οποίοι άτυχοι όπως πάντα λόγω πτώχειας και άδειας τσέπηςαλλά και ταξικής ασημαντότητας, δεν συμμετείχαν.

Η ελίτ όμως όχι μόνο δεν είχε ξεχάσει την φανταστική εμπειρία αλλά πολλοί και πολλές συζητούσαν και σιγοψιθύριζαν πότε θα επαναλαμβανόταν το ΜΕΓΑ ΔΕΙΠΝΟ. Ο Μπρούκλης φυσικά είχε αποκτήσει εκατοντάδες φίλους και όχι μόνο τον προσκαλούσαν σε κάθε κοινωνικό γεγονός αλλά πολλοί τον ρωτούσαν με αγωνία και έντονη ανυπομονησία αν θα επαναλαμβανόταν η δεξίωση και πότε.

Τέλος ήρθε η ημέρα και οι πρώην καλεσμένοι έλαβαν την πολυπόθητη πρόσκληση. Κι όχι μόνον αυτοί. Μέσα από τον τύπο και την τηλεόραση καλούνταν κάθε πολίτης και πολίτιδα στην δεξίωση που τούτη τη φορά θα λάβαινε χώρα σε ένα κλειστό στάδιο χωρητικότητας 30.000 θέσεων. Σε υποσημείωση της πρόσκλησης αναφερόταν ότι ο κάθε άνδρας και γυναίκα που θα δεχόταν να συμμετάσχει θα μπορούσε να φέρει τον σύντροφό του/της και οποιοδήποτε αγαπημένο (μετην ερωτική εννοούσε έννοια) κατοικίδιο και μη ζώο, ήθελε. Απαγορευόταν αυστηρά να φέρει κάποιος ή κάποια παιδί ή έφηβο κάτω των 18 ετών.

Περιττό να πούμε ότι στην τεράστια αυτή δεξίωση όχι απλώς συμμετείχαν 30.000 προσκεκλημένοι αλλά μαζί με τα βιτσιόζα κορίτσια και αγόρια του Μπρούκλη ο αριθμός των συμμετεχόντων ξεπερνούσε τις 40.000.

Στον εισαγωγικό πρόλογο ο πολυεκατομμυριούχος Μπρούκλης τόνισε την ευκαιρία που τους έδινε για μια ακόμη φορά να απολαύσουν ερωτικά κάθε ίνα του σώματός τους άνδρες και γυναίκες, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, ρώματος, εθνότητας και θρησκευτικού δόγματος, αλλά τώρα πλην των ερωτικών εργαλείων που ήσαν εκατονταπλάσια, επιμελώς τοποθετημένα στις τέσσερις γωνιές του γηπέδου, θα μπορούσαν να απολαύσουν και τις κτηνοφιλικές τους προτιμήσεις με όποια ζώα, κατοικίδια  σκυλιά, γάτες, κουνέλια, άλογα, γαϊδούρια, ψάρια και μη κατοικίδια, όπως φίδια, πίθηκους,  σκίουρους,  πάνθηρες, τίγρεις, ελάφια κι ό,τι άλλο ζώο είχαν φέρει για να ικανοποιήσουν τις αρρωστημένες φαντασιώσεις τους αλλά και να προβούν σε όποιες διεστραμμένες πράξεις σύμφωνα με τις σεξουαλικές προτιμήσεις τους, επιθυμούσαν.

Μόλις τέλειωσε τον εισαγωγικό του λόγο και χαιρετισμό, το πλήθος  αλαλάζοντας από ενθουσιασμό  έπεσε με τα μούτρα στις γευστικές υπερβολές και στις λάγνες, σεξουαλικές, μέχρι διαστροφικού τύπου διαχύσεις και ακρότητες. Έβλεπες γυναίκες να ηδονίζονται εισάγοντας φίδια ή ψάρια ζωντανά στον κόλπο τους, άλλες να συνουσιάζονται με άλογα, άνδρες να βατεύουν κάθε είδους θηλυκά ζώα και να βατεύονται πρωκτικά από σκυλιά, πιθήκους, ακόμη και λιοντάρια. Ολόκληρο το γήπεδο είχε μετατραπεί σ’ έναν γιγαντιαίο βρυχώμενο γαμηστρώνα.  

Και τούτη τη φορά ο οικοδεσπότης δεν συμμετείχε·απλώς έφαγε κάτι από το λουκούλλειο γεύμα που παρείχε στους συνδαιτυμόνες του και καθισμένος στην εξέδρα των επισήμων, παρακολουθούσε θλιμμένος και με απλανές βλέμμα τις σκηνές ομαδικών οργίων σαν να επρόκειτο για  νέα σατουρνάλια, που επαναβίωναν μπρος στα λυπημένα, μελαγχολικά μάτια του.  

Γύρω στις πέντε το πρωί έφυγαν και οι τελευταίοι προσκεκλημένοι αφήνοντας πολλά τραπέζια και καρέκλες σπασμένες, αναποδογυρισμένες, ακόμη και καμένες. Μια διαπεραστική μυρουδιά ιδρώτα, ανθρωπίνων εκκρίσεων ανάμεικτων με αρώματα και καιόμενο πλαστικό, διαχεόταν στον κλειστό, μη αεριζόμενο ως την ώρα εκείνη, χώρο. Είχε κανείς την εντύπωση ότι δεν επρόκειτο για δείπνο αλλά για ποδοσφαιρικό αγώνα στον οποίο οι αντίπαλες ομάδες και οι φίλαθλοι τους, συνεπλάκησαν μέχρι τελικής κατάρρευσης.

Κι αυτή τη φορά οι δυνάμεις καταστολής και δήθεν προστασίας του πολίτη και των ηθών, δεν παρενέβησαν για τους γνωστούς λόγους. Μεταξύ των αστυνομικών μάλιστα λεγόταν ανάμεσα σε κουτσομπολιά και κρυφόγελα ότι ο διοικητής της γενικής ασφάλειας είχε συμμετάσχει στο Δείπνο συνοδευόμενος από έναν τεράστιο σκύλο ράτσας Μολοσσού. Για πρώτη πάντως φορά κάποιοι εκ των ηγετών της αστυνομίας έθεσαν το πιο κάτω ερώτημα: «Ως πότε αυτός ο παράξενοςεκατομμυριούχος στηριζόμενος στο άφθονο χρήμα που διέθετε, και δωροδοκώντας, θα έπαιρνε άδειες για να διοργανώνει τέτοια ξεδιάντροπα ομαδικά όργια σε δημόσιο χώρο;»

Κάποιοι από τους ανωτέρους με πιο αυστηρή ηθική συνείδηση, άρχισαν να ψάχνουν τρόπους για να τον εμποδίσουν να κάνει την επόμενη κίνησή του.    

Και η ευκαιρία να τον αποτρέψουν με το σκληρό ή το μαλακό, δεν άργησε να έρθη. Τούτη τη φορά μάλιστα ο Μπρούκλης παρουσιάστηκε σε κάποιο απλό αστυνομικό τυχαίου τμήματος και ζήτησε την άδεια για να προσκαλέσει σε δείπνο όποιον κόσμο ήθελε να παρευρεθεί στο Ολυμπιακό στάδιο των Αθηνών με την εξής προϋπόθεση: Μπορούσαν να συμμετάσχουν όποιες οικογένειες ήθελαν μαζί με τα παιδιά τους ανεξαρτήτως ηλικίας. Απαγορεύονταν τώρα τα κάθε είδους ζώα κατοικίδια και μη.

Έκπληκτοι οι αστυνομικοί τον ρώτησαν, «πως έχετε το θράσος να μας ζητάτε άδεια για να διοργανώσετε ένα τέτοιο πανηγύρι για 80 με100.000 άνδρες γυναίκες και παιδιά όταν η φήμη σας για τα όργια των δύο προηγουμένων δείπνων έχει ξεπεράσει τα όρια και της πιο διεστραμμένης φαντασίας; Έχετε παραβεί κάθε έννοια του νόμου περί Δημοσίας Αιδούς».

Η απάντηση του πολυεκατομμυριούχου τους άφησε άναυδους: «Όχι μόνο έχω το θάρρος αλλά και ζητώ από τη Γενική Ασφάλεια να με συνδράμει ώστε να μην συμβεί κανένα ατύχημα αφού προσκαλώ και μικρά παιδιά. Και αν εσείς δείτε να παραβιάζω τα χρηστά ήθη και τους νόμους περί δημοσίας αιδούς μπορείτε να με συλλάβετε παραχρήμα με την αυτόφωρη διαδικασία».

Έτσι πήρε την άδεια να διοργανώσει τη μεγαλύτερη φιέστα-δείπνο που έγινε ποτέ σε ένα στάδιο των 80.000 φιλάθλων.       

Κάποτε ήρθε στην Αθήνα ένας εκατομμυριούχος ελληναμερικανός,  Μπρούκλης όπως τον όνομαζαν. Και επειδή όλοι τον προσφωνούσαν από ζήλεια και φθόνο με το παρατσούκλι «πιατά», (σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες λεγόταν πως ξεκίνησε την καριέρα του πλένοντας πιάτα σε greek restaurant), τυχάρπαστο  που πλούτισε, αποφάσισε να καλέσει όλη την αφρόκρεμα της πόλης, πολιτικούς, ακαδημαϊκούς, καλλιτέχνες, πλούσιους επιχειρηματίες και εφοπλιστές, στέλνοντας πρόσκληση ιδιαίτερα σ’ αυτούς που τον κουτσομπόλευαν  και τον δυσφημούσαν για να εξοικειωθούν μαζί του και να κατανοήσουν σουν πόσο άδικο είχαν με όσα πισώπλατα του ‘σουρναν.

Φυσικά ποιος μπορούσε να αρνηθεί τη συμμετοχή σε ένα πλούσιο τσιμπούσι όπου θα καλοπερνούσαν και θα είχαν μιαν ευκαιρία ν’ ανανεώσουν τις κοινωνικές τους επαφές και ν’ αναπτύξουν νέες γνωριμίες και σχέσεις;

 Σε ένα από τα κεντρικότερα ξενοδοχεία της πόλης, στην αίθουσα των δεξιώσεων, ο πολυεκατομμυριούχος Μπρούκλης συνάντησε την κοσμική ελίτ και πριν από το δείπνο τους είπε με ένα απόκοσμο θα έλεγε κανείς, βαθύ ηχόχρωμα στη φωνή τούτα τα πιο κάτω λόγια λόγια.

«Όπως θα ξέρετε οι περισσότεροι, έρχομαι από μακριά, από τη χώρα των ευκαιριών και εφόσον αποφάσισα να μείνω για πολύ καιρό στην πόλη σας, σκέφθηκα να γνωριστούμε και να γίνουμε καρδιακοί φίλοι με όσους από σας το επιθυμούν. Για να σας δώσω μάλιστα μια ευκαιρία εξοικείωσης μεταξύ μας σκέφθηκα να σας κάνω την πιο κάτω έκπληξη».

Με μια κίνηση του χεριού του, έδωσε εντολή στο υπηρετικό προσωπικό και αμέσως γέμισε η αίθουσα με γυμνές υπάρξεις, καταπληκτικές σε ομορφιά κοπελιές, τσίτσιδες, πρόθυμες για όλα αλλά και νεαρούς, πανέμορφα παλληκάρια, με καλογυμνασμένα σώματα, πραγματικά μοντέλα κλασικής ομορφιάς. Αρχαίοι θεοί του ελληνικού Πανθέου, έτοιμοι για κάθε ομοφυλόφιλο και ετερόφυλο ερωτικό σκέρτσο.

«Κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι μου» ακούστηκε να λέει, «είσαστε ελεύθεροι να νιώσετε οποιαδήποτε ευχαρίστηση, ηδονή και απόλαυση εκτός από τη γευστική που θα επακολουθήσει. Βλέπετε το πιο όμορφο και αναγκαίο όργανο στον άνθρωπο δεν είναι οι γευστικοί κάλυκες της γλώσσας και το στομάχι, αλλά το κάτωθεν του στομαχιού εργαλείο είτε το προέχον είτε ο υποδοχέας αυτού. Ιδού λοιπόν μην αφήσετε καμία ερωτική φαντασίωσή σας απραγματοποίητη. Δοκιμάστε κάθε όργιο και σεξουαλική παραλλαγή ή παρέκκλιση έχετε ή είχατε ποτέ στο μυαλό σας, άνδρες και γυναίκες. Οργιάστε σε ένα πλαίσιο απόλυτης ελευθερίας και ψυχοσωματικής χαλάρωσης και ευωχίας. Από σας εξαρτάται βέβαια να είσαστε την επομένη μέρα διακριτικοί και εχέμυθοι όσον αφορά την αποψινή βραδιά την οποία αφιερώνω αποκλειστικά σε σας». 

Αρχικά οι συμμετέχοντες έμειναν έκπληκτοι, διστακτικοί κι αμίλητοι, σιγά-σιγά όμως με την προκλητική συμπεριφορά των γυμνών αγοριών και  κοριτσιών, χαλάρωσαν και συμμετείχαν άνδρες και γυναίκες, ανεξαρτήτως ηλικίας, σε κάθε λογής όργιο που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς.

Σε πολύ λίγο διάστημα η τεράστια αίθουσα του ξενοδοχείου έγινε ένας χώρος όπου γυμνά κορμιά ανεξαρτήτως ηλικίας, επιδίδονταν με ερωτικούς στεναγμούς και λάγνους μυκηθμούς σε ομαδικά και εξατομικευμένα ερωτικά βίτσια που κανένας από τους συμμετέχοντες δεν είχε ποτέ ως τότε διανοηθεί να εφαρμόσει και μάλιστα κάτω από το βλέμματα των υπόλοιπων ευυπόληπτων, υψηλόβαθμων προσωπικοτήτων της αθηναϊκής πολιτείας.  Σε μια γωνιά της αίθουσας είχε προνοηθεί να υπάρχουν πάσης φύσεως ερωτικά εργαλεία από μαστίγια και αλυσίδες, μέχρι δονητές σε πλήρη αφθονία. 

 Εκείνο το μοναδικό βράδυ, δεν υπήρξε ουδείς ανικανοποίητος και δυσαρεστημένος στην πιο απίθανη δεξίωση που βρέθηκε η αθηναϊκή ελίτ. Έφαγαν του σκασμού καταπληκτικά εδέσματα, γουρουνόπουλο της σούβλας, σπληνάντερο, ροσμπίφ, γαλοπούλες, κοτόπουλα, αρνάκια, χαβιάρι, σολομοί, τόνοι, ροφοί, τσιπούρες και λαβράκια, αστακοί και γαρίδες.  Τα πιο τροφαντά εδέσματα και γλυκίσματα έδωσαν το παρόν και αθροίστηκαν ατάκτως στις κοιλιές όλων των παρευρισκομένων.

Πάνω από τις γευστικές απολαύσεις όμως, οι καλεσμένοι ένιωσαν έως του μυελού των οστέων τους κάθε μορφής οργασμική εκτόνωση, και την ηδονή που προσφέρει η σεξουαλική παραλλαγή και η διαφοροποίηση από τα συνηθισμένα καλούπια και τις ηθικές δεσμεύσεις τις οποίες εκείνο το αλησμόνητο βράδυ, ολοπρόθυμα κατάργησαν . Έφυγαν τρεκλίζοντας, μισομεθυσμένοι και ξεθεωμένοι, αλλά απόλυτα ικανοποιημένοι.

Ελάχιστοι παρατήρησαν πως ο οικοδεσπότης, ο άρχοντας διοργανωτής της ερωτικής και γευστικής αυτής πανδαισίας ήταν ανεβασμένος σε ένα τραπέζι το ψηλότερο της αίθουσας, και στοχαστικός, μέχρι λυπημένος, έφαγε ελάχιστα ενώ  παρακολουθούσε αμίλητος, τα δρώμενα χωρίς να συμμετέχει.  

Την άλλη ημέρα ο τύπος, τα κανάλια δεν είχαν άλλη κύρια είδηση από το ΜΕΓΑ ΔΕΙΠΝΟ πουδιοργανώθηκε στο κέντρο των Αθηνών. Η πόλη αναστατώθηκε, τα κουτσομπολιά έδιναν κι έπαιρναν. Οι αρχές, η αστυνομία, έκανε αλλεπάλληλες συσκέψεις για το πώς θα χειρίζονταν την υπόθεση αλλά και με ποιο τρόπο θα προστατεύονταν τα χρηστά ήθη των πολιτών κ.λπ. κ.λπ. Όμως δεν ελήφθη καμία απόφαση γιατί αρκετοί από τα υψηλά ηγετικά στελέχη της αστυνομίας ήταν οι ίδιοι συμμετέχοντες στην «δεξίωση» και γνώριζαν εξ ιδίας πείρας, ότι τίποτα κακό δεν συνέβη, εφόσον όλοι από κοινού αποφάσισαν να δοκιμάσουν το ποτήριον της λαγνείας και της ηδονής, να το γλεντήσουν μέχρι εξαντλήσεως και να ικανοποιήσουν τα άπειρα απωθημένα τους μέχρι τελικής πτώσεως.   

Κατά διαστήματα έχουν βραβευθεί με Νόμπελ Ειρήνης σφαγείς, εγκληματίες του διεθνούς και πανανθρώπινου ποινικού δικαίου γιατί ανάμεσα στα εγκλήματά τους έκαναν και μια χειρονομία ειρήνης ή μια συμφωνία μεταξύ δυο λαών, όπως για παράδειγμα το 1978 βραβεύτηκε ο Μεναχέμ Μπεγκίν με τον αργότερα δολοφονηθέντα πρόεδρο της Αιγύπτου Ανουάρ Αλ Σαντάτ για μια ειρήνη μεταξύ δύο εμπολέμων που λίγα χρόνια νωρίτερα έστειλαν τους λαούς τους Ισραήλ και Αίγυπτο, να σφαγιαστούν μεταξύ τους.

Ας μην λησμονούμε ότι βραβείο Νόμπελ πήρε το 1973 ο  Χένρι Κίσσιντζερ υποκινητής της πτώσης του Αλλιέντε από τη Χούντα του Πινοσέτ στην Χιλή, αλλά και της εισβολής της Τουρκίας με πρωτοστάτη τον ποιητή(!) πρωθυπουργό Ετσεβίτ, στην Κύπρο το 1974.  Τα θύματα, οι νεκροί, από τον άμαχο πληθυσμό, οι αγνοούμενοι, οι γυναίκες που βιάστηκαν, χιλιάδες.

Φαίνεται ότι οι αθάνατοι της Σουδικής Ακαδημίας έχουν άλλες νόρμες, διαφορετική οπτική αντίληψη αλλά και κριτήρια γι’ αυτούς που βραβεύουν και  μάλλον είναι κουφοί στις οιμωγές των απλών ανθρώπων που φονεύονται και υποφέρουν από την βαναυσότητα των ηγετών τους. Γι’ αυτό και είναι επικίνδυνοι να κάνουν άλλο ένα ατόπημα για μια συμφωνία που δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε νέες σφαγές και πολεμικές συγκρούσεις την Βαλκανική Χερσόνησο κάτω από την προστατευτική ομπρέλα του ΝΑΤΟ.

(Υπενθυμίζουμε ότι η εισβολή στην Κύπρο έγινε από συμμαχική χώρα την Τουρκία, ενταγμένη στο ΝΑΤΟ το οποίο απαγόρευσε στην καθημαγμένη Ελλάδα των συνταγματαρχών να αντιδράσει μέσω του δόγματος Καραμανλή:”Η Κύπρος κείται μακράν” σε μυστική συμφωνία Καραμανλή με Κίοσσιγκερ”). 

Γεώργιος Ευαγγελάτος

Η είδηση για την οποία δεν ξέρει κανείς αν πρέπει να γελάει ή να κλαίει:

H Τυνήσια Wided Bouchamaoui, που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 2015, διατύπωσε κι επίσημα σήμερα την πρόταση της να απονεμηθεί το Νόμπελ Ειρήνης 2019 στους πρωθυπουργούς της Ελλάδας και της ΠΓΔΜ, Αλέξη Τσίπρα και Ζόραν Ζάεφ.

Η κ. Bouchamaoui βρέθηκε στα Σκόπια και παραχώρησε συνέντευξη Τύπου, στο πλαίσιο μιας ειδικής εκδήλωσης για τη Συμφωνία των Πρεσπών στο τοπικό Πανεπιστήμιο Fon.

Την πρωτοβουλία υποστηρίζουν, μεταξύ άλλων, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιος Κούλογλου και ο πρύτανης του ιδιωτικού Πανεπιστημίου των Σκοπίων, FON, Νάνο Ρούζιν, οι οποίοι τοποθετήθηκαν στην παρουσίαση της πρότασης.

Η κ. Bouchamaoui βρέθηκε στα Σκόπια και παραχώρησε συνέντευξη Τύπου, στο πλαίσιο μιας ειδικής εκδήλωσης για τη Συμφωνία των Πρεσπών στο τοπικό Πανεπιστήμιο Fon.

«Εδώ στη μπαρουταποθήκη των Βαλκανίων έχουμε την μακρόχρονη συνήθεια να κοιτάμε προς τα πίσω. Με τη συμφωνία των Πρεσπών κοιτάμε προς τα μπροστά. Για όλους αυτούς τους λόγους η συμφωνία αξίζει το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης», δήλωσε ο ευρωβουλευτής Στέλιος Κούλογλου κατά την συνέντευξη Τύπου στα Σκόπια.

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ επεσήμανε ότι «αν υπήρχε βραβείο Νόμπελ Πολέμου, τα Βαλκάνια θα το είχαν διεκδικήσει πολλές φορές στην ιστορία τους. Η περιοχή μας είναι διαβόητη για τους πολέμους, τις συγκρούσεις και τα εθνικά μίση». Επίσης σχολίασε ότι η συμφωνία «είναι το μόνο καλό νέο» σε μια Ευρώπη, που κλυδωνίζεται από την άνοδο της ακροδεξιάς, τις φυγόκεντρες τάσεις και την αδυναμία της ηγεσίας της να στρέψει την ΕΕ μακριά από την λιτότητα, που προκαλεί οργή και ανασφάλεια στους πολίτες. «Σε έναν κόσμο όπου οι ένοπλες συγκρούσεις κάθε άλλο παρά μειώνονται, αποτελεί πρότυπο ειρηνικής επίλυσης διαφορών, όπως επανέλαβε προχθές ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ», είπε.

Ο Στέλιος Κούλογλου τόνισε, δε, ότι η συμφωνία των Πρεσπών είναι κάτι που «χρωστάμε στις προηγούμενες γενιές που συχνά βρέθηκαν αντιμέτωπες για λάθος λόγους και μικρές αφορμές. Αλλά κυρίως το χρωστάμε στις νεότερες, στα παιδιά μας, που πρέπει να ζήσουν σε μια περιοχή ειρηνική, με σταθερότητα και ευημερία».

Η Wided Bouchamaoui όπως και οι κ.κ. Κούλογλου και Ρούζιν έγιναν τη Δευτέρα δεκτοί από τον πρόεδρο της Βουλής της ΠΓΔΜ Ταλάτ Τζαφέρι, ενώ θα συναντηθούν και με τον υπουργό Εξωτερικών της ΠΓΔΜ, Νίκολα Ντιμιτρόφ, καθώς και με εκπροσώπους των κοινοβουλευτικών ομάδων στο Κοινοβούλιο της ΠΓΔΜ.

Σημειώνεται ότι αύριο, η Τυνήσια κάτοχος του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης 2015, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και ο πρύτανης του Πανεπιστημίου FON, Νάνο Ρουζίν, θα μεταβούν στην Αθήνα, όπου θα συναντηθούν με τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, για να τον ενημερώσουν για την πρωτοβουλία.

Η κυρία Wided Bouchamaoui κέρδισε το βραβείο Νόμπελ ως μέλος του «Κουαρτέτου Εθνικού Διαλόγου», το οποίο παρενέβη αποφασιστικά στα πολιτικά πράγματα της Τυνησίας την κρίσιμη περίοδο 2013-2014, όταν η χώρα δεχόταν τρομοκρατικές επιθέσεις, μετά την επανάσταση του 2011 που ανέτρεψε τον δικτάτορα Μπεν Αλί.

tvx news 18/12/2018

ΗΠΑ – Απειλή κατά της ανθρωπότητος και πως αντιμετωπίζεται

Από παλιά οι ΗΠΑ, όπως άλλωστε και οι άλλες μεγάλες δυνάμεις είχαν βλέψεις για να αυξήσουν και επεκτείνουν την επιρροή τους στον πλανήτη μας, κάτι που μπορεί να θεωρηθεί απόλυτα φυσικό. Ο τρόπος όμως που χρησιμοποιούσαν οι ΗΠΑ ήταν εν πολλοίς βάρβαρος. Να θυμίσουμε τα πραξικοπήματα που οργάνωσε τις δεκαετίες μεταξύ 50-80 στην Γουατεμάλα, Ελ-Σαλβαντόρ, Νικαράγκουα, Χιλή και Αργεντινή κυρίως για την υποστήριξη των συμφερόντων των μεγάλων αμερικανικών επιχειρήσεων που είχαν επενδύσει εκεί. Αναφέρουμε επίσης την εισβολή στον Παναμά και στην Γρενάδα και την αποτυχημένη εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων στην Κούβα.

Όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, η ανθρωπότης έμεινε με την εντύπωση ότι θα άρχιζε μια περίοδος διαρκούς ειρήνης και ευημερίας. Πόσο λάθος έκανε.. Η λεγόμενη Δύση – δηλαδή οι ΗΠΑ και οι δορυφόροι της, ήθελε να ελέγχει πλήρως τον πλανήτη. Παραβίασε ψευδόμενη – την συμφωνία κυρίων μεταξύ Γκορμπατσώφ και Μπους, σύμφωνα με την οποίαν η Ρωσία συμφωνούσε στην επανένωση τηςΓερμανίας υπό την προυπόθεση να μη διευρύνετο το ΝΑΤΟ. Και το ΝΑΤΟ διευρύνθηκε τόσο πολύ που ενέταξε σ’ αυτό όλα τα κράτη του Συμφώνου Βαρσοβίας,σε μια αδικαιολόγητη προσπάθεια περικύκλωσης της Ρωσίας.

Τον Ιανουάριο του 1991 γίνεται η πρώτη επίθεση κατά του Ιράκ για να υποχρεωθεί να αποχωρήσει από το Κουβέιτ. Οι ΗΠΑ εξαγόρασαν με χρήματα ορισμένα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπως την Αίγυπτο, την Συρία και την Σοβιετική Ένωση για να μην εναντιωθούν στην σχετική απόφαση. Τιμώρησαν την Υεμένη που ψήφισε κατά μαζί με την Κούβα , κόβοντας 70 εκατ. δολάρια σε βοήθεια που χρειαζόταν.

Μετά την 11 Σεπτεμβρίου 2001 αρχίζει ο αγώνας κατά της τρομοκρατίας που από εδώ και πέρα θα είναι ο νέος εχθρός που θα αντικαταστούσε τον κομμουνισμό. Σχεδόν αμέσως άρχισε ο βομβαρδισμός του Αφγανιστάν για να ακολουθήσει αργότερα και στρατιωτική επιχείρηση εκεί με συμμετοχή του ΝΑΤΟ. Οι ΗΠΑ εξέδωσαν την “Patriot Act” που ουσιαστικά επέτρεπε την παρακολούθηση με όλα τα μέσα όλων των Αμερικανών και μη. Επίσης επετράπη η δολοφονία τρομοκρατών από τις υπηρεσίες ασφαλείας των ΗΠΑ οπουδήποτε και αν βρίσκονται, το άνοιγμα του κολαστηρίου του Γκουαντάναμο στην Κούβα και επετράπη η χρήση βασανιστηρίων.

Στην αρχή προσπάθησαν οι ΗΠΑ να εμπλέξουν τον Σαντάμ Χουσσείν στην επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου αλλά όταν απέτυχαν άρχισαν τότε την εκστρατεία ψεύδους κατά του πρώην συνεργάτου των Αμερικανών ότι δήθεν κατείχε τεράστιες ποσότητες όπλων μαζικής καταστροφής.Το ψεύδος έφθασε στο μεγαλείο του όταν ο Κόλιν Πάουελ ενημέρωσε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, παρουσιάζοντας στοιχεία που δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα για να δικαιολογηθεί η στρατιωτική εισβολή στο Ιράκ.. Και τον Μάρτιο του 2003 γίνεται η εισβολή στο Ιράκ, μια εισβολή που θα οδηγήσει στον θάνατο 600.000 άμαχους μέχρι το 2017 και στην καταστροφή της χώρας. Βεβαίως τα όπλα μαζικής καταστροφής δεν υπήρχαν.

Το 2011 αρχίζει η επίθεση κατά της Λιβύης που κατέστρεψε την χώρα και είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο 14.500 αμάχων. Προκλήθηκε ο εμφύλιος στην Συρία με θύματα μέχρι σήμερα περίπου 560.000 αμάχους.

Οι ΗΠΑ διαθέτουν σήμερα περισσότερες από 1000 στρατιωτικές βάσεις στον πλανήτη, 255.000 στρατό εκτός των ΗΠΑ που χρειάζονται 25 δις δολάρια ετησίως για την κάλυψη των εξόδων.

Όλοι αυτοί οι πόλεμοι δημιούργησαν και το μεγάλο προσφυγικό ρεύμα που κατέκλυσε και την Ευρώπη.

Οι εκβιασμοί που οι ΗΠΑ επιχειρούν κατά της Ρωσίας και της Κίνας με εμπορικό πόλεμο, επιβολή δασμών ακόμα και για παραβίαση των Αμερικανικών κυρώσεων κατά του Ιράν (και όχι κυρώσεις του ΟΗΕ) καταγγελία της Συνθήκης INF, οδηγούν την ανθρωπότητα σε επικίνδυνες καταστάσεις, που μπορεί να οδηγήσει και στην εξαφάνιση της.

Τι μπορεί να γίνει; Χρειάζεται μια μακροχρόνια στρατηγική που να αποβλέπει σε δύο στόχους. Ο πρώτος είναι η αποδυνάμωση του ΝΑΤΟ με αποχωρήσεις κρατών. Για να γίνει αυτό χρειάζεται η εκλογή κυβερνήσεων στα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ, που να έχουν τέτοιον στόχο. Η αποδυνάμωση και ίσως η διάλυση του ΝΑΤΟ στερεί τις ΗΠΑ από ένα χρήσιμο στρατιωτικό εργαλείο για την προώθηση των συμφερόντων της… Ο δεύτερος στόχος θα πρέπει να αποβλέπει στην δημιουργία στενών οικονομικών και πολιτικών σχέσεων με όλες τις πολιτείες των ΗΠΑ και να περιορισθούν σταδιακά οι σχέσεις με την κεντρική κυβέρνηση στην Ουάσιγκτον.Χρειάζονται πολλά κράτη να το πράξουν αυτό γιατί έτσι μπορεί οι πολιτείες με λίγη ενθάρρυνση να προχωρήσουν μακροχρονίως στον σχηματισμό ανεξαρτήτων Κρατών.. Μπορεί ακόμα βλέποντας να χάνουν την δύναμη τους, να αλλάξουν οι ΗΠΑ τακτική και να εγκαταλείψουν τον στόχο της απόκτησης του απόλυτου ελέγχου του πλανήτη. Η μέθοδος αυτή αποτελεί έναν ειρηνικό τρόπο αποδυνάμωσης της ισχύος των ΗΠΑ .

Η Δύση, όπως την ξέραμε, δεν υπάρχει πια. Έδυσε με την διάλυση του κομμουνισμού και της Σοβιετικής ‘Ενωσης .

Πάντως η ύπαρξη ενός κράτους του οποίου η πολιτική οδηγεί σε χιλιάδες θανάτους καταστροφή κρατών, παραβιάζει κάθε έννοια δικαίου, ανθρώπινα δικαιώματα, αποτελεί ντροπή αλλά και κίνδυνο για την ανθρωπότητα. Τέτοιες πολιτικές  πρέπει να σταματήσουν. Και η προσπάθεια να σταματήσουν επιβάλλεται να γίνει..

Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος
Πρέσβης επί τιμή.

11.12.2018

Πηγή: Μέτωπο του ΟΧΙ kata-tis-anthropotitas

0 Comments