Δεκ 03

Η αντιφατικότητα να είσαι Έλληνας. Μέρος 5ο. Έλληνες φασίστες πρόθυμοι να καταταχθούν υπέρ του Χίτλερ κατά των Ρώσων

Ιστορία του φασισμού-εθνικοσοσιαλισμού στην Ελλάδα –Έλληνες εθελοντές στο Ανατολικό Μέτωπο

Τους ζήλεψαν πολλοί τους μίσησαν πολλοί περισσότεροι

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ

Η «ΚΥΑΝΟΛΕΥΚΗ ΜΕΡΑΡΧΙΑ»

Ο υποστράτηγος Γεώργιος Μπάκος, που ήταν ο πιο γερμανόφιλος της κυβέρνησης Τσολάκογλου, θεωρούσε σχεδόν σίγουρη τη γερμανική νίκη. Γι’ αυτόν τον λόγο πρότεινε στους αξιωματικούς αλλά και στο υπουργικό συμβούλιο να δημιουργηθεί μια αντικομμουνιστική λεγεώνα στο πλαίσιο των εθελοντικών λεγεώνων των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, η οποία θα πολεμούσε στη Ρωσία στο πλευρό των Γερμανών. Ο Μπάκος πίστευε πως αυτό θα ήταν αργότερα ένα ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο στα χέρια της Ελλάδας, ενώ η μορφή της γερμανικής κατοχής θα γινόταν ηπιότερη. Οι περισσότεροι από τους αξιωματικούς που τον άκουσαν δεν έδωσαν απάντηση.

Ο Μπάκος τότε ζήτησε κατάλογο όλων των αξιωματικών για να τον παραδώσει στο αρμόδιο γερμανικό γραφείο. Κάποιοι έφεδροι αντέδρασαν και ανάμεσα τους ήταν ο παλαιός επιτελάρχης του Μπάκου στο Β’ ΣΣ, συνταγματάρχης Θρασύβουλος Τσακαλώτος.

Ο πρωθυπουργός Τσολάκογλου αγνοούσε τις ενέργειες του υπουργού του και πίστευε, όπως αργότερα κατέθεσε, πως το εγχείρημα αυτό ήταν και «λυπηρόν και όσο και λίαν εγκληματικόν». Όταν όμως πληροφορήθηκε τις προθέσεις του Μπάκου αποφάσισε με τη συνδρομή του αρχηγού της Χωροφυλακής υποστράτηγου Ντάκου να ματαιώσει με οποιοδήποτε τίμημα τη δημιουργία και την αποστολή της ελληνικής λεγεώνας.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις και τις πληροφορίες που είχε συγκεντρώσει ο Τσολάκογλου τουλάχιοτον 2.000 άνδρες είχαν εγγραφεί εθελοντές στη Θεσσαλονίκη για το Ανατολικό Μέτωπο, ενώ στην Αθήνα είχαν ετοιμασθεί 200 αιτήσεις για τη συγκρότηση της λεγεώνας.

Εθνικοσοσιαλιστές, δηλαδή τρομοκράτες των Εθνών

Η ιδέα της ελληνικής μεραρχίας ενθουσίασε τους Γερμανούς, οι οποίοι με καταχωρήσεις στον κατοχικό Τύπο άφηναν να εννοηθεί πως η λεγεώνα μετά τη «σίγουρη γερμανική νίκη» θα ήταν ένα σοβαρότατο επιχείρημα υπέρ της Ελλάδας.Προς αυτή την κατεύθυνση εργάζονταν και φιλογερμανικές οργανώσεις της Αθήνας και της συ- μπρωτεύουσας, τα κατοχικά Τρία Έψιλον και η ΕΣΠΟ.

Όπως κατέθεσε στον γράφοντα ένας πράκτορας της Intelligence Service, ο Κώστας A. απόστρατος σήμερα αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, τα περισσότερα ξενοδοχεία της περιοχής Ομονοίας στην Αθήνα ήταν τότε κατειλημμένα από εθελοντές που περίμεναν να εγγραφούν στους καταλόγους της ελληνικής λεγεώνας, ενώ υπήρχε ένα συγκροτημένο σώμα από φοιτητές και νεολαίους της Κρήτης που ανέμενε να αποσταλεί στο Ανατολικό Μέτωπο. Τα γραφεία «εθελοντών ρωσικού Μετώπου» βρίσκονταν στο Σύνταγμα, στην οδό Φιλελλήνων.

Τη λεγεώνα αυτή ο Μπάκος πρότεινε να τη διοικεί ο υπασπιστής του Βουδικλάρης μαζί με έναν άλλον ανώτερο αξιωματικό. Οι γερμανόφιλοι υπουργοί Γκοτζαμάνης και Λογοθετόπουλος καθώς και άλλοι «εξωκυβερνητικοί κύκλοι» υποστήριξαν την πρόταση του συναδέλφου τους, όπως έγραψε ο Τσολάκογλου στα απομνημονεύματά του. Θιασώτες Κυανόλευκης Μεραρχίας ήταν ο συνταγματάρχης Νικ. Κουρκουλάκος μαζί με τον αδελφό του Στέφ. Κουρκουλάκο.

Συνήγορος στην προσπάθεια αυτή ήταν ο ελληνομαθής Γερμανός στρατιωτικός ακόλουθος φον Κλεμ, ο οποίος είχε αγαστή συνεργασία με τον Μπάκο. Ο Τσακαλώτος αργότερα ισχυρίσθηκε ότι ο στρατηγός αρχικά φαινόταν ως υποστηρικτής της ιδέας αποστολής εθελοντών στο ρωσικό μέτωπο επειδή ήθελε να δείξει στον Κλεμ ότι συμφωνούσε μαζί του, ύστερα όμως έπραξε τα πάντα για να την υπονομεύσει.

Ενώ η πληροφορία αυτή είναι ελεγχόμενη από πλευράς ακρίβειας, γεγονός είναι ότι ο άνθρωποι του Τσολάκογλου διοχέτευσαν στους Ιταλούς την» πληροφορία» ότι «οι προθυμοποιούμενοι δια να ενδυθούν και να εξοπλισθούν (σ.σ. της λεγεώνας) προτίθενται να λιποτακτήσουν εις τα βουνά δια να κτυπούν εκείθεν τους Ιταλούς κυρίως και δευτερευόντως τους Γερμανούς» (Απομνημονεύματα Τσολάκογλου, σελ. 235). Ο Ιταλός πρεσβευτής έντρομος έσπευσε να μεταβεί στη γερμανική πρεσβεία για να συζητήσει την αναβολή της αποστολής. Στις 12 Αυγούστου 1941 ο Αλτενμπουργκ τηλεγράφησε στο Βερολίνο για να πάρει τις τελικές οδηγίες σχετικά με τη συγκρότηση της Ελληνικής Λεγεώνας. Ανέφερε στους προϊσταμένους του στο Υπουργείο Εξωτερικών ότι «η Ελληνική Κυβέρνησις είχε προχωρήσει στις προετοιμασίες της τόσο, που μένει πλέον να κάνει την πρέπουσα διαφήμισιν μέσω του Τύπου για την δημιουργίαν της Λεγεώνας».

Την ίδια ημέρα που το τηλεγράφημα έφθανε στη γερμανική πρωτεύουσα ο εκεί Ιταλός επιτετραμμένος Κοσμέλι επέδιδε διάβημα εκ μέρους της Ρώμης στον Ρίμπεντροπ ζητώντας να μην επιτραπεί η αποστολή Ελλήνων εθελοντών στο Ανατολικό Μέτωπο, για τους λόγους που προαναφέρθηκαν. Ο Ρίμπεντροπ θέλοντας να ικανοποιήσει την ιταλική πλευρά ενημέρωσε τον Αλτενμπουργκ στην Αθήνα ότι η οριστική απόφαση του Βερολίνου στο συγκεκριμένο ζήτημα είναι να μην επιτραπεί η συγκρότηση της Ελληνικής Λεγεώνας.

Δυο μέρες αργότερα ο πληρεξούσιος του Ράιχ στην Ελλάδα, κόμης Αλτενμπουργκ, απάντησε στον στρατηγό Τσολάκογλου πως «επειδή συγκεντρώθη-καν πολλές λεγεώνες στη Ρωσία, δημιουργήθηκε θέμα ανεφοδιασμού και προς το παρόν δεν τίθεται θέμα». Η επίσημη ανακοίνωση των Αρχών Κατοχής έλεγε πως για «λόγους τεχνικούς δεν είναι δυνατόν να σταλεί η Λεγεών εις την Ρωσίαν».

Ορισμένοι ιστορικοί αναφέρουν πως η αναβολή της συγκρότησης της «Κυανόλευκης Μεραρχίας» οφειλόταν στις λανθασμένες «πληροφορίες» κάποιων αντιστασιακών οργανώσεων που πολύ έξυπνα διοχέτευσαν στην ιταλική πρεσβεία. Η υιοθέτηση αυτής της εκδοχής είναι μάλλον ατόπημα παρά πραγματικότητα, αφού την εποχή εκείνη δεν γινόταν καν λόγος για αντίσταση ή αντιστασιακές οργα-νώσεις, ενώ οι μόνες εμφανιζόμενες και άξιες λόγου ομάδες ήταν οι γερμανόφιλες.

Η πιθανότερη εκδοχή λοιπόν φαίνεται να είναι η θέση του Τσολάκογλου, όπως αυτή αναφέρεται στα Απομνημονεύματα και στην κατάθεση στο Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων αμέσως μετά τον πόλεμο: ότι δικοί του άνθρωποι διεμήνυσαν στους Ιταλούς ότι οι εθελοντές της λεγεώνας θα λιποτακτούσαν και θα έβγαιναν στα βουνά για να πολεμήσουν αργότερα τους Ιταλούς. Ένας μάρτυρας στη δίκη, ο Ορ. Παπαναγιώτου, μέλος της διοίκησης της Πανελλήνιας Ένωσης Εφέδρων Αξιωματικών, κατέθεσε πως ο Τσολάκογλου κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας του στη Θεσσαλία μίλησε στη Λάρισα για την αποστολή της «Κυανόλευκης» μεραρχίας. Προφανώς όμως το έπραξε για να κολακεύσει τους Ιταλούς ή γιατί ήταν αναγκασμένος να το κάνει. Άλλωστε η άρνησή του -παρά τις πιέσεις των γερμανόφιλων κύκλων να κηρύξει τον πόλεμο κατά της Σοβιετικής Ένωσης του δίνει το δικαίωμα να υποστηρίζει την άποψή του.Οργανωμένη ελληνική λεγεώνα, όπως εκείνες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών (Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία κ.ά.) δεν υπήρξε ποτέ. Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού έδειξε παγερή αδιαφορία και απροθυμία να καταταγεί.

Υπήρξαν όμως αρκετοί μεμονωμένοι Έλληνες που πρόλαβαν και κατατάχθηκαν αρχικά στις μεραρχίες οι οποίες σχηματίσθηκαν από εθελοντές των λαών του Καυκάσου και κυρίως σε μονάδες των Ελλήνων του Πόντου με αρχηγό τον συνταγματάρχη Σονίν Κρομιάδη.

Ένας μάλιστα εθελοντής, ο Θωμάς Μπουρτζάλας, πρώην χωροφύλακας και σωματοφύλακας του υπουργού του Λαϊκού Κόμματος Στρατού, έλαβε μέρος στη μάχη του Στάλινγκραντ (Οκτώβριος 1942 -Φεβρουάριος 1943), αλλά κατόρθωσε να σωθεί από την εξόντωση της 6ης Στρατιάς και να αποφύγει την αιχμαλωσία. Επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέλαβε νέα καθήκοντα με τον βαθμό του ανθυπομοιράρχου στη γερμανική αστυνομία (GFΡ). Η υπηρεσία της GFP στεγαζόταν στο Μέγαρο Λινάρδου επί της οδού Πατησίων και αποτέλεσε τόπο μαρτυρίου για πολλούς Έλληνες αντιστασιακούς. Το όνομα του Θ. Μπουρτζάλα, που καταγόταν από το Αγρίνιο, αναφέρεται και στο βιβλίο του Νικ. Αντωνακέα «Φως εις το σκότος της Κατοχής» με τον χαρακτηρισμό του «Προδότη».

Ο Μπουρτζάλας μεταπολεμικά δικάσθηκε από το Ειδικό Δικαστήριο και παρέμεινε στις φυλακές επί δέκα περίπου χρόνια (1945-1955). Αρκετά χρόνια αργότερα, στις 22 Απριλίου 1967, μία μόλις ημέρα μετά το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, ανέφερε σε μια τυχαία συνάντηση στον παλαιό συγκροτούμενο του Κ. Γεώργιο πως «…το πραξικόπημα δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά δάκτυλος της CIA και των ΗΠΑ για να ελέγξουν τη χώρα που όδευε προς τον Κομμουνισμό».

Για τον Μπουρτζάλα και τους ομοίους του η τελευταία ελπίδα για την Ελλάδα και την Ευρώπη ολόκληρη να ξεφύγουν από «τον επικίνδυνο στραγγαλισμό του Μπολσεβικισμού και της διεφθαρμένης πλουτοκρατίας του Καπιταλισμού» θάφτηκε στα ερείπια του Βερολίνου τον Μάιο του 1945. Ο γράφων είχε την τύχη να συναντήσει και να καταγράψει μια μοναδική μαρτυρία ενός Ελληνοπόντιου δεκανέα της Εθνικιστικής Στρατιάς του Ρώσου στρατηγού Αντρέι Βλασώφ. Ο Γ. Χρήστος, που ζει σήμερα σε μεγάλη ηλικία στην Καλλιθέα, ανέφερε πως κατά τους πρώτους μήνες του 1942 σχηματίσθηκαν στα γερμανικά μετόπισθεν με την προτροπή του Χίμμλερ οι πρώτες ρωσικές αντικομμουνιστικές μονάδες από λιποτάκτες του Σοβιετικού Στρατού.

Πολύ γρήγορα στον RNNA και αργότερα ΡΟΑ (Ρωσικό Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό) κατατάχτηκαν και άνδρες άλλων εθνικοτήτων που αναζητούσαν την εθνική τους ταυτότητα και ανεξαρτησία. Διοικητής του πρώτου συγκροτημένου σώματος του ΡΟΑ, που αποτελείτο από 6 τάγματα πεζικού και 1 μηχανικού με μια μονάδα πυροβολικού (δύναμης 10.000 ανδρών), ήταν ο Ελληνοπόντιος συνταγματάρχης Σ. Κρομιάδης. Ο Κρομιάδης, που είχε προσωπική φιλία με τον Βλασώφ, έπεισε τον Ρώσο στρατηγό να προχωρήσουν με ταχύτερο ρυθμό τη στρατολόγηση εθελοντών από τους λαούς του Καυκάσου. Περισσότεροι από 20.000 Ελληνοπόντιοι κατατάχθηκαν στον ΡΟΑ. Το 7ο Σύνταγμα, στο οποίο υπηρετούσε ο Γ. Χρήστος, ήταν αμιγώς ελληνικό και παρέτασσε 1.500 πλήρως εξοπλισμένους άνδρες.

Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν υποστεί την άγρια σταλινική τρομοκρατία και τις διώξεις του 1935-1940. Ο Γ. Χρήστος είχε χάσει τον πατέρα του σε κάποιο στρατόπεδο – γκούλαγκ στη Σιβηρία, όπως και πολλοί άλλοι. Με τους εθνικιστές του ΡΟΑ θεωρούσε πως μπορούσε να εκδικηθεί τους κομμουνιστές και να αποδοθεί ένα είδος αυτονομίας στον Πόντο σύμφωνα με τις υποσχέσεις των Γερμανών και του Βλασώφ. Οι Ελληνοπόντιοι του ΡΟΑ έφεραν στην αριστερή επωμίδα τα ελληνικά χρώματα (μπλε και λευκό) και δεξιά το έμβλημα με τα γράμματα ΡΟΑ.

Παρόλη τη φυλετική βάση της φιλοσοφίας του Εθνικοσοσιαλισμού, ο γερμανικός φυλετισμός δεν υπήρξε απαραίτητα και αντίθετος προς τις άλλες φυλές. Σκοπός του ήταν «να καταστήσει τον γερμανικό λαό ισχυρό και υγιή σε όλους τους τομείς». Κάτι ανάλογο πίστευαν και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι εθνικοσοσιαλιστές και επιδίωξαν την καλυτέρευση και την επαναφορά των δικών τους αξιών πάνω στους λαούς τους.

Όλα αυτά αποδείχθηκαν όταν τα Waffen SS άνοιξαν τις τάξεις τους για να συμπεριλάβουν 20.000 Γάλλους εθελοντές, 60.000 μουσουλμάνους διαφόρων εθνικοτήτων, 40.000 Ολλανδούς, 8.000 Νορβηγούς, 6.000 Δανούς, 15.000 Εσθονούς, 1.000 Έλληνες κ.ά. Στα αρχεία της Wehrmacht αναφέρονται και κάποια ονόματα Κυπρίων εθελοντών, που οι περισσότεροι χάθηκαν στις αιματηρές μάχες του ανατολικού μετώπου.

Δεκ 03

Η αντιφατικότητα να είσαι Έλληνας. Μέρος 4ο. Αθάνατα λόγια των αγωνιστών του ‘21

«Πήραν φως απ’ τα καντήλια κι άστραψαν τα καριοφίλια»

«Πάμε να ιδούμεν τους παλιούς Έλληνες», να ακούσουμε τους πολέμαρχους του ’21, μας έπνιξαν οι αναθυμιάσεις των τωρινών δημοπιθήκων.

Διαβάζεις τα απομνημονεύματα και τις φυλλάδες για την Εθνεγερσία και νομίζεις ότι ανοίγεις ένα «μυρογιάλι», εκείνα τα μικρά φιαλίδια που περιέχουν αρώματα εξαίσια.

Οσμή ευωδίας πνευματική αναδίδεται, παρ’ όλα τα πάθια και τους καημούς εκείνης της περιόδου. Έχω το συνήθειο, όταν συναντώ στα αναγνώσματά μου, λόγια και επεισόδια, που στέκεσαι και τα ξαναδιαβάζεις, που κρύβουν στα φυλλώματά τους πετράδια, να τα καταγράφω, για να μην λησμονηθούν. Σκοπός μου να τα μοιραστώ με τους μαθητές μου. Σ’ αυτές τις εξοπλιστικές ηλικίες, τα παιδιά δεν θέλουν περισπούδαστες αναλύσεις και κενόλογες φλυαρίες. Μαθαίνουν με το παράδειγμα, με το παραμύθι, με την αξία και την αρετή σαρκωμένες σε πρόσωπα.

Παράδειγμα.  Μάχη της Γράνας, 10 Αυγούστου του 1821. Βγήκαν οι πολιορκημένοι στην Τριπολιτσά Τούρκοι να χτυπήσουν τους Έλληνες. Ο Κολοκοτρώνης είχε διατάξει να ανοιχθεί τάφρος (γράνα) 700 μέτρων, βάθους ενός και πλάτους δύο μέτρων. Κάποια στιγμή οι Τούρκοι επιτίθενται στη γράνα και από τις δύο μεριές. Έπρεπε ο Γέρος του Μοριά να διατάξει τα παλληκάρια του να χωριστούν,  να μοιραστούν τα καριοφίλια, να «χτυπούν» οι μισοί προς την μία πλευρά και οι άλλοι μισοί προς την άλλη. Ερωτώ τους μαθητές μου πώς το έκανε πάνω στην αντάρα της μάχης: Τους βασάνισα κανένα πεντάλεπτο και άκουσα απίθανες απαντήσεις. Τι είπε ο Κολοκοτρώνης και αμέσως χωρίστηκαν τα ντουφέκια; «Κώλο με κώλο ωρέ Έλληνες!». «Χαμός» στην τάξη, γέλια και θαυμασμός για την μεγαλοφυία του Γέρου.

«Ο Μιαούλης ήταν γνωστός για την παλληκαριά του και την αφοβία του εμπρός στον θάνατο. Μια φορά, στα νεανικά του χρόνια, ο Άγγλος ναύαρχος Νέλσων τον έπιασε να προσπαθεί να σπάσει με το καράβι του έναν αποκλεισμό του. Όταν τον έφεραν μπροστά του τον ρώτησε: – Αν ήσουν εσύ στην θέση μου τι θα μ’ έκανες; Θα σε κρεμούσα στο πιο ψηλό κατάρτι! του απάντησε ο Μιαούλης. Και ο Νέλσων κατάπληκτος από το θάρρος του τον άφησε ελεύθερο». (περ. «Γνώσεις», σελ. 66, 1958).

Πήγαινε στην κρεμάλα, τον αγωνιστή Θεόδωρο Γρίβα, ο Αλή πασάς. Ο Γρίβας όταν πλησίασε ο δήμιος κάλυψε το κεφάλι του με το ένδυμά του. Τον ρωτά το θηρίο των Ιωαννίνων: «Γιατί σκέπασες το κεφάλι σου; Φοβήθηκες τον θάνατο; Δεν ήξερες ότι αφού ακολούθησες την δουλειά του πατέρα σου αυτή θα ήταν η τύχη σου; Δεν φοβήθηκα τον θάνατο, απεκρίθη ο Θεόδωρος, τον φόβο τον άφησα στην κοιλιά της μάνας μου ούτε θα μείνω χωρίς εκδίκηση. Και πατέρα έχω και τέσσερις αδελφούς, μα ντρέπομαι τον κόσμο που θα ιδή να πεθάνω έτσι και από τα χέρια τέτοιων παλιανθρώπων (και έδειξε τους Γύφτους οίτινες μετήρχοντο το επάγγελμα του δημίου). Εζήτησα το θάνατο όπου έπρεπε, αλλ’ αυτός με αρνήθηκε. Και ο Αλής του χάρισε την ζωή». (Δ. Καμπούρογλου «Θ. Γρίβας», εκδ. «Βεργίνα», σελ. 18).

Στις 14 Φεβρουαρίου ο Οδυσσέας Ανδρούτσος γράφει σε επιστολή του προς τον Αναστάσιο Λόντο τούτα τα αθάνατα λόγια: «Τον περισσότερο καιρό της ζωής μου πού τον επέρασα; Τον επέρασα σκοτώνοντας Τούρκους. Τον επέρασα εις τα σπήλαια και εις τα βουνά, τα καρτέρια των δρόμων οι λόγγοι και τα άγρια θηρία είναι μάρτυρες ότι δυσκόλως έφευγε Τούρκος από τα χέρια μου αν ζύγωνε καμμιά πενηνταριά οργιές». (Κάρπου Παπαδόπουλου, «Οδυσσεύς Ανδρούτσος και Γ.Βαρνακιώτης», εκδ. «Πρωτοψάλτης», σελ. 65).

Το 1859 μία Σουηδή, η Φρεντρίκα Μπρέμερ, επισκέπτεται τον Κανάρη στο σπίτι του για να εκφράσει τον θαυμασμό της στον «γηραιό άνδρα της ελευθερίας», όπως τον ονομάζει. Ο Κανάρης απάντησε ότι «ευχαριστεί τον Θεό που επέτρεψε σ’ ένα μικρό ναυτικό ενός ελληνικού νησιού, από τα πιό μικρά, να κάμη για την πατρίδα του κάτι που έκαμε τον απελευθερωτικό της αγώνα συμπαθή σε χώρες τόσος μακρινές». Ήταν αληθινά μία ωραία απάντηση, γράφει η Φρεντρίκα. Και όταν τον ρώτησε, αν αισθάνθηκε σε κάποια στιγμή της ζωής του φόβο, ο Κανάρης αποκρίθηκε: «Ένα τέτοιο πράγμα δεν μπαίνει ποτέ στο νου μας. Ο κίνδυνος μας διεγείρει. Το ντουφεκίδι και η μάχη μοιάζουν με μουσική». («Το Εικοσιένα, πανηγυρικοί λόγοι ακαδημαϊκών», λόγος Παν. Κανελλόπουλου, 1963, σελ. 658).

Ο Ηλίας Φλέσσας και ο Παναγιώτης Κεφάλας προτείνουν στον «μπουρλοτιέρη των ψυχών» Παπαφλέσσα, να αφήσει τους λόφους στο Μανιάκι και να ταμπουρωθεί ψηλότερα, στο βουνό, για να υπάρχει οδός διαφυγής. Απαντά: «Εγώ δεν ήρθα εδώ να μετρήσω το στρατό του Μπραϊμη, πόσος είναι, από τα ψηλώματα. Ήρθα να πολεμήσω. Ούτε τρελλάθηκε ο Μπραϊμης να χασομεράει εκεί που ελπίζει να κερδίσει νίκη, μα θα τραβήξει ίσα κατά την Τριπολιτσά, κι εγώ τότε θα μείνω να μαζεύω από πίσω τα καρφοπέταλά του. Αν όμως τον κρατήσω εδώ στο Μανιάκι, γλιτώνω τον Μωριά, γιατί θα τον κάμω να πισωγυρίσει όπως ο Δράμαλης, ειτεμή θα πληρώσει ακριβά το αίμα μου και θα συλλογιστή καλά ύστερα να μπη στην καρδιά του Μωριά. Καθίστε εδώ να πεθάνουμε σαν αρχαίοι Έλληνες». (Κ. Παπαδημητρίου, «Τελεταίες ώρες, τελευταία λόγια των Αγωνιστών του ‘21», σελ. 159).

Πριν οδηγήσουν το νεκρό σώμα του Μάρκου Μπότσαρη στο Μεσολόγγι στάθηκαν οι Σουλιώτες για λίγο στο μοναστήρι της Παναγίας της Προυσιώτισσας. Εκεί γιατροπορευόταν ο Καραϊσκάκης. Όταν το έμαθε σύρθηκε στην εκκλησιά, φίλησε τον νεκρό κλαίγοντας και είπε: «-Άμποτες, αδελφέ μου, Μάρκο, από τέτοιο θάνατο να πάω κι εγώ». Και όταν απομακρύνθηκε από το λείψανο, πρόσθεσε: «Μάνα δεν γέννησε στην Ελλάδα δεύτερο Μάρκο… Ούτε είδα ούτε θα ιδώ τέτοιον πολεμάρχη». («Τελευταίες ώρες», σελ. 132).

«Όταν αποφυλακίστηκε ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος (Καταγόταν η οικογένειά του από το Τουρκολέκα της Μεγαλόπολης γι’ αυτό τον αποκαλούσαν και Τουρκοπελέκα),  το 1841, ήταν τόσο φτωχός που κατάντησε ζητιάνος στα σοκάκια του Πειραιά. Η αρμόδια αρχή, η οποία χορηγούσε θέσεις επαιτείας, τον επέτρεπε να επαιτεί, κοντά στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας, κάθε Παρασκευή! Όταν αυτά έφτασαν στα αυτιά του πρέσβη της Γαλλίας, αυτός απεστάλη από την κυβέρνηση του, στο σημείο όπου ζητιάνευε ο μεγάλος οπλαρχηγός. Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο, μάζεψε αμέσως το απλωμένο χέρι του.

–          Τι κάνετε στρατηγέ μου; ρώτησε ο ξένος.

–          Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα, απάντησε υπερήφανα ο ήρωας.

–          Μα εδώ την απολαμβάνετε, καθισμένος στον δρόμο; Επέμενε ο ξένος.

–          Η πατρίδα μού έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πώς περνάει ο κόσμος, απάντησε περήφανα ο Νικηταράς.

–          Ο ξένος κατάλαβε και διακριτικά, φεύγοντας ,άφησε να του πέσει ένα πουγκί με χρυσές λίρες. Ο σχεδόν τυφλός Νικηταράς άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγκί και φώναξε στον ξένο: «Σου έπεσε το πουγκί σου. Πάρε το μην το βρει κανένας και το χάσεις!». Στις 25 Σεπτεμβρίου του 1849, ο γενναίος και έντιμος  ήρωας, πεθαίνει πάμφτωχος».

Και μια και σήμερα το ένδοξο τούτο αλωνάκι, η κατασυκοφαντημένη πατρίδα μας, είναι ζωσμένη από «τις αλώπεκες του σκότους» (Ε.Βούλγαρης) τους Φράγκους και το εξ ανατολών θηρίο, πάλιν μαίνεται, να κλείσω με το ηρωικότερο επεισόδιο του Αγώνα, την Έξοδο του Μεσσολογγίου, που μας διδάσκει πώς σώζονται τα έθνη. (Το κείμενο δημοσιεύτηκε πέρυσι στο θαυμάσιο περιοδικό «Χριστιανική Βιβλιογραφία», του πολυσέβαστου Στέλιου Λαγουρού. Είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Ν. Βούλγαρη «Το Μεσσολόγγι των Ιδεών, ερμηνεία της απόφασης της εξόδου»).

«Ήταν πρωί, Σάββατο του Λαζάρου, 10 Απριλίου του 1826, όταν συγκροτήθηκε το νεκροδόξαστο εκείνο συμβούλιο αποφάσεως. Ήταν ένα συμβούλιο θανάτου. Οι καπεταναίοι είχαν αναλάβει να διερευνήσουν, με ανιχνευτές την ύπαρξη μυστικού δρόμου-διόδων για ακίνδυνο πέρασμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων στην ελευθερία. Κανένας όμως δεν έφερε ελπιδοφόρα πληροφορία. Οι λόγχες και οι στενωποί φυλάγονταν άγρυπνα από τους πολιορκητές σε βάθος χώρου και τόπου. Γενική ήταν η κατήφεια και η σιωπηλή θλίψη. Την σιωπή της στιγμής έσπασε η βροντώδης και σταθερή έκρηξη του τρανοδύναμου αρχηγού της Φρουράς, του Θανάση Ραζη-Κότσικα.

–          Υπάρχει δρόμος ωρέ!

–          Ποιος είναι, στρατηγέ, και δεν τον λες τόση ώρα; Διαμαρτυρήθηκαν όλοι οι παριστάμενοι.

–          Είναι ο δρόμος του Θεού, φωνάζει».

Μόνο αν βαδίσουμε τον δρόμο του Θεού, ρίξουμε τα μούτρα κάτω με ταπείνωση και σέβας στην πίστη των προγόνων, θα αναστηθούμε ως λαός και ως κράτος…

https://www.antibaro.gr/article/10381

Οι τελευταίες στιγμές του Σολωμού Σολωμού

Υ/Γ:Σε άσχετο χρόνο, σε συνέντευξή του στην τηλεόραση, ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, κατηγορούμενος σήμερα ότι ξεπούλησε στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσιπραλέξ το ανώριμο μειράκιο, την Εκκλησία ερήμην της ιεράς Συνόδου είχε πει το αμίμητο:”και μην ξεχνάτε αν χρειαστεί κάτω από το πετραχήλι κρύβεται το καριοφίλι” υπενθυμίζοντας πως αν χρειαστεί μπροστά στους επιχαίροντες της Παγκοσμιοποίησης νεοταξίτες κρύβεται το αχανές του Ασυνείδητου του Έλληνα και το ματωβαμμένο DNA του Λεωνίδα, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, του Ρήγα Φεραίου, του Αθανάσιου Διάκου, του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη, του Δαβάκη, του Γρηγόρη Αυξεντίου, του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού.   

Δεκ 03

Η αντιφατικότητα να είσαι Έλληνας. Μέρος 3ο. Τότε που ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος διάβαζε σαν φοιτητής της θεολογίας

1969 μ.Χ. μετά χούντας και Χριστόδουλου


Οι αλησμόνητες εμπειρίες του μακαριστού Αρχιεπισκόπου κ. κ. Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη

 

1η ΜΑΡΤΙΟΥ 1969: Ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος σε πανηγυρική τελετή στη Μητρόπολη παραδίδει στον εκλεκτό του, αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, έναν κόκκινο δερμάτινο τόμο. Πρόκειται για το νέο Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος, το νόμο 126/69, ο οποίος επισημοποιεί τον απόλυτο έλεγχο της Εκκλησίας από το κράτος.

Η χουντοποίηση της εκκλησιαστικής ιεραρχίας έχει ολοκληρωθεί. Οι σχέσεις με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ιδιαίτερα με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, το οποίο καταδικάζει τα βασανιστήρια και τα άλλα ανδραγαθήματα της χούντας, είναι στο χειρότερο σημείο τους. Η Ελλάς των Ελλήνων Χριστιανών έχει επιβληθεί πλήρως.

Διάβαζα τα μαθήματά μου!

Ο ανερχόμενος, μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης κατέχει την αξιοζήλευτη θέση του αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου. Είναι στα μέσα και στα έξω. Ποζάρει μόνος του, πίσω από τον «αντιβασιλέα» Γ. Ζωιτάκη και μεταξύ της «πολιτικής» (Παπαδόπουλος, Παττακός, Μακαρέζος κ.λπ.) και στρατιωτικής (Αγγελής, κ.λπ.) ηγεσίας του τόπου. Σε λίγο θα ακούσει, συγκινημένος μάλλον, την ιστορική ελληνοχριστιανική ομιλία του δικτάτορα, που θα επιβεβαιώσει για άλλη μια φορά τους άρρηκτους δεσμούς Εκκλησίας-κράτους για το καλό του γένους και της «εθνικής επαναστάσεως της 21ης Απριλίου».

«Είναι ιστορική αλήθεια -έλεγε εκείνη τη μέρα ο Παπαδόπουλος- ότι η εκκλησία δια την Ελλάδα, δια το ελληνικόν έθνος, απετέλεσε την κοιτίδα της ευγνωμοσύνης του και αποτελεί την κοιτίδα των ελπίδων του (…) Σήμερον, περισσότερον από κάθε άλλην περίοδον της ζωής μας, έχομεν ανάγκην της βακτηρίας, την οποία απετέλεσε η Εκκλησία δι’ ημάς ως λαόν. Το άγχος της καθημερινής ζωής διασπά την προσωπικότητα και δημιουργεί ψυχοπαθείς πελάτας δια τα νοσηλευτικά ιδρύματα. Η τοιαύτη κατάστασις μόνον με πλήρωσιν της ψυχής δια των απαιτουμένων ηθικών αξιών και ιδανικών είναι δυνατόν να αντιμετωπισθεί. Σήμερον, κλυδωνιζόμεθα όλοι ως άτομα υπό την ροπήν των ανέμων του πλήθους των γνώσεων λόγω της προόδου των επιστημών. Ο άνθρωπος γνωρίζει πολλά και ίσως αυτό αποτελεί κίνδυνον δια την ψυχική του ισορροπίαν».

Την επόμενη μέρα (2/3/1969), Κυριακή της Ορθοδοξίας, ο νεαρός αρχιγραμματέας θα ακούσει τον προϊστάμενό του, αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο -κατά τη διάρκεια προγεύματος που παρέθεσε ο «αντιβασιλεύς» προς τιμήν της ιεραρχίας- να ευχαριστεί την «εθνικήν κυβέρνησιν»: «Συγκινούμεθα ιδιαιτέρως, διότι εφέτος ο πανηγυρισμός της Ορθοδοξίας συμπίπτει μετά μιας ειρηνικής κατακτήσεως της Εκκλησίας, εν τη χώρα μας, η οποία οφείλεται εις την Επανάστασιν της 21ης Απριλίου. Εννοώ την δια του νέου Καταστατικού Χάρτου αποδέσμευσιν της Εκκλησίας από των περισσοτέρων εμποδίων, τα οποία ετίθεντο εις την δράσιν της υπό των πολιτειακών περιορισμών και την παροχήν εις αυτήν της δυνατότητος, όπως χρησιμοποιήση όλας αυτής τας δυνάμεις εις το σωτήριον έργον της».

Με αυτά γαλουχήθηκε ο κ. Παρασκευαΐδης, αγωνιζόμενος πάντοτε για το καλό του γένους και τον πρωτεύοντα ρόλο της Ιεραρχίας στα πράγματα. Τα ίδια πιστεύει και σήμερα, καταδικάζοντας τους «φωταδιστές», που απειλούν τα «ελληνοχριστιανικά ιδεώδη», που μειώνουν το ειδικό βάρος του στη διεύθυνση της χώρας. Νοσταλγεί, καθώς φαίνεται, εκείνες τις εποχές που οι κυβερνώντες «τιμούσαν» την Εκκλησία και δεν παρέλειπαν να αναφέρονται -όπως έκανε ο Παπαδόπουλος σε κάθε ευκαιρία- στον «μεγάλο Θεό της Ελλάδος» που «βοηθά πάντας Υμάς (δηλαδή τα μέλη της Ιεράς Συνόδου, την οποία είχαν προηγουμένως διορίσει) εις την τόσον δύσκολον και υψηλήν αποστολήν σας».

(Ελευθεροτυπία, 8/7/2000)

http://www.iospress.gr/extra/fotochrist.htm

www.iospress.gr                                  

Υ./Γ. Εκείνη τη σκοτεινή περίοδο μόνο η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ορυόταν με πρωταγωνιστή τον Νικόλα Ψαρουδάκη γράφοντας άρθρα όπως ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΡΤΙΑ ΟΜΙΛΕΙΤΕ κε ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΕ; για τα οποία σφραγίστηκαν τα γραφεία της στην κουτσουρεμένη εφημερίδα εφημερίδα του ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ όταν αφαιρέθηκε ο μισός τίτλος το ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Φυσικά την πλήρωσε και ο ίδιος με εξορία στη Γυάρο επί Ιωαννίδη και από τον μεταχουντικό Καραμανλή τον αμερικανόφερτο αρχιμασόνο όταν δημοσίευσε το Άρθρο ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΕΓΚΛΗΜΑ κύριοι ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΕΣ! Ο αρχιεπίσκοπος τότε έδινε εξετάσεις σαν φοιτητής της θεολογίας και είχε μεσάνυχτα για τις φυλακίσεις, τα βασανιστήρια και τις δολοφονίες δημοκρατών πολιτών σαν τον Μανδηλαρά εκ μέρους της χούντας των ΣΙΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ! Όταν μετέπειτα σαν αρχιεπίσκοπος ρωτήθηκε για το τι έκανε στην περίοδο της επταετίας δήλωσε ότι δεν είχε ιδέα για την χούντα , εκείνη την περίοδο διάβαζε .

ΑΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ- ΟΙ ΕΘΝΑΡΧΕΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ....-ΣΤΟΧΟΣ

Μια λιγότερο γνωστή ιστορία του φιλολαϊκού θρησκευτικού ηγέτη , ήταν η συνεργασία του με τον κ. Παναγιώτη Δρακόπουλο , έναν σκληροπυρηνικο νεοφιλελευθερο επιχειρηματία – γνωστό φοροφυγά της εποχής (Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του τότε υπουργού Οικονομικών Αλέκου Παπαδόπουλου, η Ζηνοβία Δρακοπούλου (που υπέγραφε ως εκδότης της “Εποπτείας”) “απέκρυψε πωλήσεις συνολικού ύψους 553.413.000 δρχ και δεν απέδωσε ΦΠΑ 60.705.000 δρχ”.

 

Το ζεύγος Δρακόπουλου κατέφυγε για τέσσερα χρόνια στις ΗΠΑ, από όπου επέστρεψε το 1998). Η επιστροφή τους συνέπεσε με την εκλογή του νέου Αρχιεπισκόπου. Μάλιστα ο Δρακόπουλος ανέλαβε με τις “ευλογίες” του πατριάρχη την δημιουργία του site της Εκκλησίας και όχι μόνο την δημιουργία άλλα είχε και την δυνατότητα να απαντάει ενυπόγραφα σε ερωτήσεις ιδεολογικού- πνευματικού περιεχομένου που γίνονταν στο site.

christodoulos

Επίσης, για να καταλάβουμε τον άνθρωπο του Χριστόδουλου ενδιαφέρον έχει ένα άρθρο από την “Εποπτεία” το έντυπο που έκδιδε ο Δρακόπουλος όπου είχε συντάξει ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα, με τίτλο “ΦΑΚΕΛΟΣ: Πώς θα ανοίξετε λογαριασμό σε Ελβετική Τράπεζα” και υποκεφάλαια “Πότε αίρεται το απόρρητο”, “Πότε έχετε καλό σέρβις”, κ.λπ. (“Εποπτεία Newsletter”, Ιούνιος 1991, τ. 10). Προφανώς απευθυνόταν σε “ευφυείς” και “ώριμους” αναγνώστες. (πηγή iospress).

Όποτε, δεν πρέπει να αποτελεί και μεγάλη έκπληξη αυτή η δήλωση του αρχιεπισκόπου από τον άμβωνα της Αγίας Ειρήνης στο Γαλάτσι, στις 29 Οκτωβρίου 2000. Με τα παρακάτω αποδεικνύεται πόσο μακριά από τις αρχές του Κοινωνικού Χριστιανισμού βρισκόταν ο μακαρίτης. Άσχετος περί την οικονομία και τα σχετικά με την κοινοκτημοσύνη, το κοινό ταμείο και την κοινοκτησία-κοινοχρησία που διδάσκει ο Χριστιανισμός από την εποχή των πρώτων διωκόμενων χριστιανών. Ήδη από τις πράξεις των  Αποστόλων στο 4ο κεφάλαιο. “Ώστε κανείς ενδεής μεταξύ των αδελφών να μην υπάρχει”. Αντίθετα στην Καινή Διαθήκη, είπε:

“Όσο συρρικνώνεται ο δημόσιος τομέας και όσο αναπτύσσεται ο ιδιωτικός τομέας, τόσο θα κυριαρχεί η αξιοκρατία” Και πρόσθετε ότι στον ιδιωτικό τομέα “δεν περνούν τα μέσα, οι γνωριμίες, αλλά η αξιοσύνη και η ικανότητα”

ÓÔÑÁÔÉÙÔÉÊÇ ÐÁÑÅËÁÓÇ ÃÉÁ ÔÇÍ ÅÐÅÔÅÉÏ ÔÇÓ 25çò ÌÁÑÔÉÏÕ ÐÁÑÏÕÓÉÁ ÔÏÕ ÐôÄ ÊÁÑÏËÏÕ ÐÁÐÏÕËÉÁ

Εν ονόματι της αγάπης αγαπάμε όλα τα καλά παιδιά που διέλυσαν, ρήμαξαν και εξακολουθούν να καταστρέφουν ό,τι χριστιανικό και ελληνικό υπάρχει ακόμη…

https://luben.tv/politix/72426 ανάρτηση άρθρου 3 Φλεβάρη του 2016 με τον τίτλο:Γιατί ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δε θα μπορούσε να είναι ηγέτης ούτε σε περίπτερο. Πιο μεγάλη κακία δεν υπάρχει από αυτόν τον τίτλο και για να αποδείξουμε την αντινομία και την αντιφατικότητα των ανθρώπων σας δίδιδουμε το παρακάτω βίντεο όπου ο αρχιμανδρίτης Επιφάνειος Οικονόμου από το Βόλο που γνώριζε τον Χριστόδουλο από πολύ κοντά, λέγει στους δημοσιογράφους τα πιο κάτω σημαντικά:

http://https://www.youtube.com/watch?time_continue=28&v=RVBUrhzonTk

Ω αντιφατικότης της αντιφατικότητας! Τον βρίζουνε και μετά θάνατον τον εξυμνούν!

Ο τελευταίος Έλληνας ηγέτης

Δεκ 03

Η αντιφατικότητα να είσαι Έλληνας. Μέρος 2ο. Ο συμβιβασμός της ιεραρχίας με την οποιαδήπουε εξουσία

Από το facebook της Ευρυδικης Κελασιδου

Η αντιφατικότητα των ιεραρχών που μέχρι σήμερα τάχουν καλά με την εκάστοτε ειδωλολατρική εξουσία

Φιλιά της Ιεραρχίας με το δικτάτορα σωτήρα

Στους χρόνους της Άλωσης οι στρατιώτες του Παλαιολόγου που υπεράσπισαν τα τείχη ήσαν οχτώ χιλιάδες. Την ίδια ώρα που στα μοναστήρια του κράτους βρίσκουνταν τριακόσιες χιλιάδες καλόγεροι στην άλκιμη ηλικία του μάχιμου άντρα. Να τρώνε και να πέρδονται και να τρέφουνε πρωκτό. Και ο αρχηγός του κράτους την Κυριακή έψελνε πατριάρχης στην αγια-Σοφιά, και τη Δευτέρα γονάτιζε τσανακογλείφτης στο σαράι.
Έτσι, μιλώντας για πατριάρχη και για σουλτάνο, φτάνουμε στους πρώτους κύκλους της Κόλασης του Δάντη. Κάποτε πρέπει να ξεκλειδώσουμε το κατώγι της ιστορίας μας. Και να φέρουμε στο φως «τους όφεις και τα φίδια» που είναι μέσα κλεισμένα. Να ειπούμε, δηλαδή, ότι το πρώτο μέλημα του πορθητή της Πόλης ήτανε να θρονιάσει στο στασίδι των σκλάβων τουρκόφρονα πατριάρχη. Όχι για να προστατέψει τα νιτερέσα του δούλου γένους, όπως μας λένε αιώνες τώρα οι δάσκαλοι και τα βιβλία. Αλλά για να τον έχει δόλιο και χθόνιο συνεργάτη στο αρειμάνιο οθωμανιλίκι του. Στο να μη σηκώσουνε, δηλαδή, ποτές κεφάλι οι ραγιάδες.

– Εσύ από τη μεριά σου, παπά, είπε ο Πορθητής στον πατριάρχη Γεννάδιο, αυτόν που διάταξε να κάψουν τα βιβλία του Πλήθωνα για τον Πλάτωνα, θά’ σαι το δικό μου μούτρο με τη μουστακοφόρα και τη ραγιάδικη προβοσκίδα. Ο κρυφός πολυχρονεμένος πατισάχ. Θα τους λες, μαζί με την κυρα-Δέσποινα, υπομονή και κουράγιο, και «πάλε με χρόνους με καιρούς …;». Και θα τους κρατάς καλά στους χαλκάδες και τις άλυσες.
Εγώ από τη μεριά μου, υποσχέθηκε, θα σ’ έχω στα χρυσά και στην πορφύρα, Θα τρως, και θα πίνεις, και θα παχαίνεις. Όπως το λέει και το τραγούδι:

«Καρδιά μου, τι ξαλάφρωμα,
τι πρήξιμο, κοιλιά μου».

Και τα «οθωμανικά» τερτίπια μου, αν το βαστά η καρδούλα σου, και κείνα δικά σου. Παπαδάκια και γιουσουφάκια. Μόνε πρόσεχε! Στο κρυφό και στο σκεπασμένο. Θά ‘χεις τις εκκλησιές σου, τις πισκοπές και τα μοναστήρια σου. Δίσκους, κεριά, λιβάνια, τάματα, διαθήκες, άσπρα και γρόσια, βακούφια και χτήματα μοναστηριακά, ούλα αφορολόγητα. Θα τα γιομίζεις με διάκους, και με καλόγερους τίγκα. Κι αμάν αμάν. Αλλά τη συμφωνία μας και τα μάτια σου. Γιατί θα σε κρεμάσω με τ’ άντερα σου.

Ανωνύμου του Έλληνος, περιέγραψε ακριβέστατα την αντιφατικότητα της φυλής

Έχεις ακουστά, τίμιε αναγνώστη, για τα μοναστηρίσια γεύματα και τα μοναστηρίσια τραπέζια; Ακόμη αποκρατά ο απόηχος. Ο Ανώνυμος της Ελληνικής Νομαρχίας διηγάται πως ο δεσπότης Ιωαννίνων είχε μια κοιλιά σαν εξάμετρο βαγένι. Και πως σαν εστρωνότανε για πρόγευμα, έτρωγε δύο οκάδες γιαούρτι σακούλας, και μισή οκά σαρδέλλα παστωμένη με το χουλιάρι την καθησιά.

Έτσι, λοιπόν, από τούτη τη συμφωνία του πατριάρχη με το σουλτάνο, πέρα από τους τέσσερες αιώνες της φοβέρας και της σκλαβιάς, τι βγήκε; Βγήκε η περίφημη ρασοφόρα διπλωματία του ραγιά και του καγιά. Σήμερα τη λέμε φανάρι και φαναριωτισμό. Είναι οι Φαναριώτες. Οι αόρατοι τουρκολάτρες. Οι πρίντζιπες και οι ηγεμόνες της Βλαχομπογδανίας που λέει ο Ρήγας. Οι Καρατζάδες, οι Μουρούζηδες, οι Σούτσοι, οι Ραγκαβήδες, οι Μαυροκορδάτοι, και οι πανάθλιοι Κωλέττηδες. Αυτή η λύμη και η συφορά. Το θρεφτάρι του πατριάρχη και του σουλτάνου. Το θρεφτάρι του ελληνοεβραίικου φυράματος, δηλαδή, στην καινούργια του μετάλλαξη, που όταν θα ‘ρθεί η ώρα του μεγάλου Σηκωμού, θα παίξει τον ολέθριο ρόλο του. Θα δημιουργήσει τη μοιραία αντιπαράθεση ανάμεσα στους γνήσιους Έλληνες, τους Ελληνοέλληνες αλλιώτικα, και στους μούλους Έλληνες, τους Ελληνοεβραίους αλλιώτικα. Ανάμεσα, δηλαδή, «στα συνήθια της Ιλιάδας» που αποκρατούν ακόμη, όπως έγραφε ο Σολωμός, την ουσία, και στη δουλόφρονα και μουλωχτή πολιτική του κλήρου, τον τύπο.

Με την γραφίδα του καθηγητή Δημήτρη Λιαντίνη του Ελληνοέλληνα

Δεκ 03

Η αντιφατικότητα να είσαι Έλληνας. Μέρος 1ο Ματωμένη Κυριακή

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 1944

Η Ματωμένη Κυριακή

«…Και ξημέρωσε η 3 του Δεκέμβρη. Τρεις του Δεκέμβρη!.. Οποιος έζησε στις 3 του Δεκέμβρη, στις 4 μπορούσε να πεθάνει. Ο προορισμός του ανθρώπου, που είναι: να κάνει κάτι μεγάλο ή να ζήσει κάτι μεγάλο εκπληρώνεται. Γιατί ο λαός, ο Αθηναϊκός λαός, κείνη τη μεγάλη μέρα αποκαλύφθηκε μπροστά στο ίδιο του το μεγαλείο».
Μενέλαος Λουντέμης1


Κυριακή 3 Δεκέμβρη 1944. Ο λαός της Αθήνας και του Πειραιά ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα του ΕΑΜ συγκεντρώνεται από το πρωί στο κέντρο της πρωτεύουσας για να διαδηλώσει την αντίθεσή του στην πολιτική του εμφυλίου πολέμου που προωθούσαν η ντόπια αντίδραση και οι Αγγλοι με την επιδίωξη τους για μονομερή αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, για να διακηρύξει τη θέλησή του να αγωνιστεί για εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατία. Ο «Ριζοσπάστης» εκείνης της μέρας, που κυκλοφορούσε από τα χαράματα έγραφε στην κορυφή της πρώτης του σελίδας: «Όλοι σήμερα στις 11 στο συλλαλητήριο του ΕΑΜ στο Σύνταγμα – Κάτω η κυβέρνηση του εμφυλίου πολέμου! Εμπρός για κυβέρνηση ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ Εθνικής Ενότητας!».

Το κύριο άρθρο γραμμένο από τον Γ. Ζέβγο, με τίτλο «ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ», εξηγούσε μέσα από έναν απολογισμό του έργου της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου πώς είχε προκληθεί η κρίση, με αποτέλεσμα τα μεσάνυχτα της 1 προς 2 Δεκέμβρη 1944 να παραιτηθούν όλοι οι υπουργοί και υφυπουργοί του ΕΑΜ. «Τώρα -έγραφε ο Ζέβγος- το λόγο τον έχει ο ελληνικός λαός. Οι μπαρουτοκαπνισμένοι μαχητές του ΕΛΑΣ, που τους ζητούν να παραδώσουν τα τιμημένα και κερδισμένα σε μάχες όπλα τους. Οι περήφανοι πολίτες της Αθήνας, που αντιμετώπισαν νικηφόρα τις ορδές των Γερμανών και των προδοτών. Όλοι οι δημοκράτες, όλοι όσοι πονάν την Ελλάδα και το λαό της θα βρεθούν ενωμένοι στις γραμμές του για να υπερασπίσουν τη λευτεριά του, τη ζωή του, τα δημοκρατικά του δικαιώματα, την εθνική ανεξαρτησία. Ο ελληνικός λαός θα σαρώσει την κυβέρνηση του εμφυλίου πολέμου και θα δημιουργήσει μια κυβέρνηση πραγματικής εθνικής ενότητας»2.

Γύρω στις 10 και 45′ π.μ. η πλατεία Συντάγματος και οι γύρω δρόμοι έχουν πλημμυρίσει από χιλιάδες λαού. Μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη έχουν συγκεντρωθεί λαϊκές επιτροπές, διοικήσεις σωματείων και στελέχη του λαϊκού κινήματος. «Είχε προγραμματιστεί -γράφει ο Θ. Χατζής3- ν’ αρχίσει η εκδήλωση με κατάθεση στεφάνων στη μνήμη εκείνων που θυσίασαν τη ζωή τους για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία»… Τίποτα απ’ όλα αυτά, όμως δεν έμελλε να γίνει.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου αρχικά είχε δώσει την άδεια να γίνει το συλλαλητήριο, αλλά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου 2 Δεκέμβρη η άδεια ανακλήθηκε με την πρόφαση πως το συλλαλητήριο ήταν η απαρχή «σειράς επαναστατικών πράξεων αι οποίαι απέβλεπαν εις κατάλυσιν του κράτους»4. Η άρχουσα τάξη έδινε τη μάχη για τη δική της επικράτηση μετά την απελευθέρωση. Έπρεπε λοιπόν να υποταχτεί ο λαός με τη βία. Έτσι η ανάκληση της άδειας του συλλαλητηρίου ήταν μια σαφής πρόκληση σε βάρος του ΕΑΜικού κινήματος που εκδηλωνόταν στο παραπέντε για να προκαλέσει, το λιγότερο, όξυνση. Όμως κανείς δεν περίμενε να επακολουθήσει ό,τι επακολούθησε.

Το μακελειό

Η ώρα πλησίαζε 11 π.μ. και το πλήθος στην πλατεία Συντάγματος και τους γύρω δρόμους όλο και πύκνωνε τις γραμμές του, με σημαίες, λάβαρα και πλακάτ, με προκηρύξεις και τα φέιγ – βολάν να πέφτουν βροχή. Τα συνθήματα «όχι άλλη κατοχή», «Παπανδρέου παραιτήσου» κυριαρχούν σ’ όλα τα χείλη.

Οι αστυνομικοί είχαν οχυρωθεί στην είσοδο του κτιρίου, στην ταράτσα και στα παράθυρα της Αστυνομικής Διεύθυνσης που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Βασιλίσσης Σοφίας (τότε Κηφισίας), στην ταράτσα των Παλιών Ανακτόρων (Βουλή) και στο απέναντι του κτιρίου πεζοδρόμιο, προς την πλευρά του Αγνώστου Στρατιώτη. Επίσης στους γύρω από την πλατεία δρόμους υπήρχαν αγγλικά άρματα μάχης 5.

Οι πρώτες συγκρούσεις και αψιμαχίες των διαδηλωτών με την Αστυνομία εκδηλώθηκαν όταν το πλήθος έφτανε, από τους γύρω δρόμους, στα σημεία προσέγγισης της πλατείας Συντάγματος κι εμποδιζόταν να εισχωρήσει από τις αστυνομικές δυνάμεις. Ξαφνικά, χωρίς να υπάρχει ορατός λόγος, από τα παράθυρα της Αστυνομικής Διεύθυνσης και από τα άλλα σημεία οχύρωσης των αστυνομικών άρχισαν να πέφτουν πυροβολισμοί.

Γράφει η Μέλπω Αξιώτη 6:

«Δίπλα απ’ τα ανάκτορα αστυνομικοί και φασίστες εκείνη τη στιγμή μας πυροβολούν στο ψαχνό. Κορίτσια τότε δείχνουν τα στήθια τους και φωνάζουν: βαράτε εδώ! Είμαστε άοπλοι! Και οι φασίστες τα βαρούν… Οι νεκροί πέφτουν τώρα γύρω – τριγύρω μας ένας – ένας χάμω, σαν σπουργίτια. Οι ξένοι ανταποκριτές στέκουν εκστατικοί. Ένας Αμερικανός με στολή χιμά κι αρπά πιστόλι αστυνομικού που ήταν έτοιμο ν’ ανάψει. Άλλος Αμερικανός πίσω από τανκ εγγλέζικο φωτογραφίζει το λάβαρο του ΕΑΜ που μούσκεψε σε σκοτωμένου το αίμα… Πολλοί από τους πόλισμαν πετούν τα όπλα τους στους διαδηλωτές και οι διαδηλωτές τους σηκώνουν στα χέρια. Οι Αγγλοι γύρω – γύρω και πάνω στα τανκς, στη ”Μεγάλη Βρετάνια” στα πεζοδρόμια, ανάμεσα στο πλήθος, φλεγματικοί παντού και αξιοπρεπείς στέκουν και βλέπουν τη δολοφονία μας, πως θάστεκαν να βλέπουν ταινία κινηματογράφου. Στο τέλος – τέλος παίρνουν μέρος. Μαζεύουν με τα φορτηγά τους, τραυματισμένους και γερούς. Ήταν αυτοί οι πρώτοι όμηροι. Σε λίγες μέρες γίνηκαν χιλιάδες».

Εμφύλιος για το δικέφαλο φίδι Καπιταλισμό και Κομμουνισμό που οδηγεί στο ίδιο στομάχι. Κι από τότε ο λαός παραμένει διχασμένος προτιμώντας τον ένα ή τον άλλο βάρβαρο υλισμό

Ο απολογισμός της δολοφονικής επίθεσης ήταν 21 νεκροί και 140 τραυματίες 7, γεγονός που δίκαια βάφτισε την 3η Δεκέμβρη 1944 ως «Ματωμένη Κυριακή».

Μαρτυρίες και ομολογίες για τη σφαγή. Ο μακάβριος ρόλος των Παπανδρέου-Μινέίκο, από τότε ξεκίνησε για την αλλοτρίωση των Ελλήνων

Στις 7 Δεκέμβρη του 1944, ο Γ. Παπανδρέου υποστήριξε με ανακοινώσεις του προς τους ξένους ανταποκριτές 8 ότι την ευθύνη για το μακελειό την είχε το ΕΑΜ γιατί το συλλαλητήριο ήταν ένοπλο και άρχισε με επίθεση κατά της οικίας του και στη συνέχεια εκδηλώθηκαν επιθέσεις κατά της Αστυνομίας, με αποτέλεσμα αυτή να αναγκαστεί να αμυνθεί. Βέβαια, δεν υπάρχει κανείς σοβαρός άνθρωπος που να πιστεύει κάτι τέτοιο δεδομένου ότι και τα ιστορικά στοιχεία που έχουν έρθει στο φως αποδεικνύουν κατά τρόπο κατηγορηματικό πως η Ματωμένη Κυριακή της 3ης Δεκέμβρη του 1944 ήταν δημιούργημα της ντόπιας αντίδρασης και των Βρετανών καθοδηγητών της. Εντούτοις, θα σταθούμε περισσότερο στο γεγονός αυτό καθ’ αυτό για να το φωτίσουμε παραθέτοντας ορισμένες μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα, καθώς και ομολογίες πρωταγωνιστών.

Ο Κ. Κουβαράς που ήρθε στην Ελλάδα την Ανοιξη του ’44 με ειδική αποστολή της υπηρεσίας OSS9 των ΗΠΑ, παρακολούθησε τα γεγονότα της 3ης Δεκέμβρη 1944 από τον εξώστη του ξενοδοχείου «Μ. Βρετάνια». Να τι γράφει μεταξύ άλλων 10:

«Είδα τον κόσμο να έρχεται σε παράταξη με τις σημαίες του -ελληνική, αμερικανική, βρετανική και ρωσική- μπροστά. Ήταν μια γιγάντια φάλαγγα, αλλά οι διαδηλωτές προχωρούσαν με τάξη τραγουδώντας αντάρτικα τραγούδια και φωνάζοντας συνθήματα. Έρχονταν δυτικά από την οδό Πανεπιστημίου και προσπάθησαν να μπουν στην πλατεία Συντάγματος στρίβοντας αριστερά στην οδό Οθωνος. Η Αστυνομία τους σταμάτησε. Η πελώρια φάλαγγα άρχισε πάλι να κινείται για να μπει στην πλατεία, κατεβαίνοντας τα σκαλιά που οδηγούν από το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη. Η Αστυνομία και πάλι τους σταμάτησε κι η φάλαγγα άρχισε πάλι να κινείται… Το μπροστινό τμήμα του συλλαλητηρίου είχε φτάσει στην άκρη της πλατείας όπου βρισκόμασταν, και καθώς παρατηρούσα προσεκτικά, άκουσα τους επικεφαλής να συζητούν με την Αστυνομία, μόλις δέκα μέτρα από κει που στεκόμασταν. Προσπαθήσαμε να παρακολουθήσουμε τη συζήτηση που διεξαγόταν σε υψηλό τόνο, αλλά δεδομένων των περιστάσεων το πράγμα δε φαινόταν εξαιρετικό. Οι διαδηλωτές σπρώχνανε για να μπουν στην πλατεία, αλλά δε γινόταν καμιά συμπλοκή. Ξαφνικά ένα παράγγελμα ”τραβηχτείτε πίσω:” δόθηκε με μια στριγγλή, στρατιωτική φωνή και όλοι οι αστυνομικοί υποχώρησαν κάπου είκοσι μέτρα, γονάτισαν κι άρχισαν να πυροβολούν! Τα πυρά ήταν πυκνά. Διακόσιοι αστυνομικοί έβαλλαν ταυτόχρονα, οι περισσότεροι με αυτόματα…».

Ο δημοσιογράφος Μ. Φόντορ σε μια διαπίστωσή του που δημοσιεύτηκε στη «New York Post», στις 17/2/1945 γράφει11: «Μέσα σε 25 χρόνια έχω δει σχεδόν όλες τις επαναστάσεις της Ευρώπης. Αυτή εδώ ήταν η πιο ήρεμη και πολιτισμένη επανάσταση που έχω δει ποτέ μέχρι τη στιγμή που η αστυνομία άρχισε να πυροβολεί και οι Αγγλοι επενέβησαν».

Ο Κρις Γουντχάουζ, αρχηγός της βρετανικής στρατιωτικής αποστολής στην Ελλάδα, που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί για φιλοεαμικά αισθήματα, όσο και να προσπαθεί στα γραπτά του δεν καταφέρνει να κρύψει την αλήθεια που γνώριζε πολύ καλά. «Όταν τα πλήθη των διαδηλωτών -γράφει 12- βρέθηκαν αντιμέτωπα με την Αστυνομία στην πλατεία Συντάγματος, πολλοί αστυνομικοί πυροβόλησαν κατευθείαν πάνω τους, πράγμα που χωρίς αμφιβολία, ήταν ο σκοπός για τον οποίο τα είχε συγκεντρώσει εκεί το ΚΚΕ»!!!

Ας δώσουμε όμως το λόγο και στον άνθρωπο που διέταξε πυρ εκείνο το ματωμένο πρωινό του Δεκέμβρη. Πρόκειται για τον, τότε, διευθυντή της Αστυνομίας Αγγελο Εβερτ, ο οποίος το 1958 σε μία συνέντευξή του, ομολόγησε ότι εκείνος, βάσει κυβερνητικών εντολών, έδωσε τη διαταγή να χτυπήσουν οι αστυνομικοί τους διαδηλωτές. Συγκεκριμένα, αφού αναφέρει -χωρίς βεβαίως να το αποδεικνύει- ότι υπήρχε σχέδιο να καταλάβουν οι διαδηλωτές νευραλγικά σημεία της πρωτεύουσας όπως η Αστυνομική Διεύθυνση, τα Παλαιά Ανάκτορα και τα υπουργεία Εξωτερικών και Στρατιωτικών, καταλήγει: «Εκείνην τη στιγμήν ακριβώς και βάσει των διαταγών τας οποίας είχον, διέταξα υπευθύνως και εγώ τη βιαίαν διάλυσιν των επιτιθέντων διαδηλωτών…»13.

Αντί επιλόγου

Η 3η Δεκέμβρη του ’44 θεωρείται, δικαίως, η απαρχή της μάχης του Δεκέμβρη. Δεν ήταν ένα τυχαίο αιματηρό γεγονός από τη μεριά της αντίδρασης, ντόπιας και ξένης, αφού το ματοκύλισμα του λαού επαναλήφθηκε την επομένη, 4 Δεκέμβρη, όταν ο λαός κήδευε τα θύματα της «Ματωμένης Κυριακής». Ούτε οι αγγλικές στρατιωτικές δυνάμεις θα αναλάμβαναν αμέσως δράση κατά του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ. Τέλος, θα διευκολύνονταν κυβερνητικές λύσεις αποδεκτές από το ΕΑΜ που κάποια στιγμή φάνηκαν δυνατές όταν ο Παπανδρέου παραιτήθηκε για λογαριασμό του Θ. Σοφούλη, αλλά οι Εγγλέζοι δεν επέτρεψαν οποιαδήποτε κυβερνητική αλλαγή 14.

Στις 7/11/1944, σε τηλεγράφημά του στον υπουργό του επί των Εξωτερικών Α. Ηντεν, ο Ου. Τσόρτσιλ, ανάμεσα στα άλλα, σημείωνε15: «Περιμένω ανοιχτή σύγκρουση με το ΕΑΜ και δεν πρέπει να τη φοβόμαστε, υπό την προϋπόθεση ότι έχουμε διαλέξει με προσοχή το έδαφος». Δεν ξέρουμε αν το έδαφος που επιζητούσε ήταν εντελώς κατάλληλο στις αρχές Δεκέμβρη του ’44. Ξέρουμε όμως ότι δε δίστασε να ματοκυλίσει τον ελληνικό λαό διατάσσοντας τα βρετανικά στρατεύματα να λειτουργήσουν ως δύναμη κατοχής. Η διαταγή που έστειλε στο στρατηγό Σκόμπι στις 5/12/1944 δεν αφήνει περιθώρια παρανοήσεων: «Είσθε υπεύθυνος -έλεγε το κείμενο της διαταγής προς το στρατηγό- για την τήρηση της τάξεως στην Αθήνα και πρέπει να εξουδετερώσετε ή να συντρίψετε όλες τις ομάδες του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, που θα πλησιάσουν προς την πόλη… Μη διστάζετε, πάντως, να ενεργείτε σαν να βρίσκεστε σε κατεχόμενη πόλη, όπου έχει ξεσπάσει τοπική εξέγερση»16.

Για τα συγκεκριμένα γεγονότα, πολλά έχουν γραφεί που δεν είναι δυνατό να αναλυθούν εδώ. Αν ήθελε όμως να δει κανείς τη σημασία που είχε εκείνη η μάχη για τα λαϊκά συμφέροντα, δεν έχει παρά να αναζητήσει τη σημασία που είχε για τα συμφέροντα της ντόπιας ολιγαρχίας και του βρετανικού ιμπεριαλισμού. Γράφει πάλι ο Τσόρτσιλ 17:

«Η μάχη που διήρκεσε έξι εβδομάδες… έγινε για να καταλάβωμε την Αθήνα και, όπως θα δείξει η συνέχεια των γεγονότων, να απαλλάξωμε την Ελλάδα από τον κομμουνιστικό ζυγό. (Σ.γ.: Εδώ είχε δίκιο αλλά ξεχνούσε ότι τι κομμουνισμός, τι καπιταλισμός τα ίδια κακά au lait και την ίδια κόλαση διαφέντευαν για τον ανώριμο Έλληνα και του τότε και του σήμερα!) Την εποχή αυτήν που τρία εκατομμύρια άνδρες πολεμούσαν σε κάθε στρατόπεδο στο Δυτικό Μέτωπο και που τεράστιες αμερικανικές δυνάμεις ηγωνίζοντο εναντίον της Ιαπωνίας στον Ειρηνικό, οι ελληνικές αυτές παραφορές μπορούσαν να φαίνονται ότι είχαν ελάχιστη σημασία, αλλά δεν ευρίσκοντο λιγώτερο στο νευρικό κέντρο της ισχύος, της τάξεως και της ελευθερίας του Δυτικού κόσμου». Περισσότερα σχόλια ασφαλώς περιττεύουν.

1. Μενέλαος Λουντέμης: «Ο Μεγάλος Δεκέμβρης», εκδόσεις Μαρή & Κοροντζή, Αθήνα 1945, σελ. 40

2. «Ριζοσπάστης» 3/12/1944

3. Θ. Χατζή: «Η Νικηφόρα Επανάσταση που χάθηκε», εκδόσεις Δωρικός, τόμος Δ’, σελ. 198

4. Γ. Παπανδρέου: «Κείμενα», τόμος β’ «Η απελευθέρωσις της Ελλάδος», εκδόσεις Μπίρης, σελ. 211

5. Σπ. Γασπαρινάτου: «Απελευθέρωση – Δεκεμβριανά – Βάρκιζα», εκδόσεις Ι. Σιδέρης, τόμος Α’, σελ. 258

6. Μέλπω Αξιώτη: «Απάντηση σε 5 ερωτήματα» εκδόσεις Μαρή & Κοροντζή, Αθήνα 1945, σελ. 66

7. «Ρ» της 4/12/1944. Τα ίδια στοιχεία δίνει ανακοίνωση του ΕΑΜ στις 6/12/1944 («Κείμενα Εθνικής Αντίστασης», Εκδόσεις ΣΕ, τόμος Α’ σελ. 128), ο Θ. Χατζής («Η Νικηφόρα Επανάσταση», τόμος Δ’ σελ. 200, το «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ» (έκδοση ΣΕ, σελ. 488) κλπ. Αλλες ΕΑΜικές πηγές όπως ο Σαράφης μιλούν για 28 νεκρούς και 150 τραυματίες (Στ. Σαράφη: «Ο ΕΛΑΣ», εκδόσεις Επικαιρότητα, σελ. 542. Αντίθετα η αντιεαμική πλευρά προσπάθησε να μειώσει τον απολογισμό του αίματος. Η κυβέρνηση Παπανδρέου για παράδειγμα, μίλησε για 10 νεκρούς και 26 τραυματίες (Γ. Ιατρίδη: «Εξέγερση στην Αθήνα», εκδόσεις Νέα Σύνορα, σελ. 184)

8. Γ. Παπανδρέου, στο ίδιο, σελ. 230-231

9. Office Strategic Services: Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών – πρόδρομος της CIA

10. Κ. Κουβαρά: «O.S.S. Με την Κεντρική του ΕΑΜ», εκδόσεις Εξάντας, σελ. 162-163

11. Λ. Σταυριανού: «Η Ελλάδα σε επαναστατική περίοδο», εκδόσεις Κάλβος 1974, σελ. 151

12. C. M. Woodhouse: «Το μήλο της έριδος», εκδόσεις Εξάντας, σελ. 325

13. «Ακρόπολις» 12/12/ 1958

14. «Στη Δίνη του Εμφυλίου Πολέμου – Σπάνια ντοκουμέντα του ΕΑΜ 1944-1947», εκδόσεις ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ, σελ. 78

15. Γ. Ανδρικόπουλου, «1944 Κρίσιμη Χρονιά», εκδόσεις Διογένης, τόμος Β’, σελ. 201

16. Γ. Ανδρικόπουλου: στο ίδιο, τόμος Β’, σελ. 257

17. Ουίνστον Τσόρτσιλ: «2ος Παγκόσμιος πόλεμος», Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ, τόμος ΣΤ’ σελ. 352.

Γιώργος ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Δεκ 02

O Επαμεινώνδας Πανάς μας θυμίζει αυτούς που τώρα κόπτονται και ολολύζουν για τις γενεές επί γενεών δεσμεύσεις των μνημονίων. Μέρος 2ο

Επαμεινώνδας Πανάς,
σ. Καθηγητής  Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Η περίοδος Οκτωβρίου 2018 – Μαΐου 2019 είναι η περίοδος της ζύμωσης των «μοιραίων συμμαχιών των πατριωτικών κομμάτων.»
Για πρώτη φορά μετά το 20110 από τότε που άρχισαν τα μνημόνια μέλη της πανσπερμίας του πατριωτικού χώρου θα συνέρχονται, θα γίνονται συνεννοήσεις, θα πραγματοποιούνται ζυμώσεις, θα σχηματίζονται συμμαχίες για να χαράξουν κοινή γραμμή πλεύσης ανάμεσα στη Σκύλλα του Μνημονίου και τη Χάρυβδη της χρηματοδότησης των κομμάτων από το Δημόσιο αν εξασφαλίσουν το 1,5%.
 
Ο πατριωτικός χώρος έχει ένα ουσιαστικό και θεμελιώδες χαρακτηριστικό είναι αντιμνημονιακός. 
 
Ακόμα πιο θεμελιώδες είναι το χαρακτηριστικό ότι ο πατριωτικός χώρος δεν θα πρέπει να έχει σχέσεις με κομματικές παρατάξεις ή στελέχη τους που ψήφισαν τα Μνημόνια τα οποία εξακολουθούν να λειτουργούν ως εργαλεία των συνεχών ξένων επιβολών. 
 
Παρά ταύτα μερικά από τα πατριωτικά κόμματα διαφοροποιήθηκαν από τις αντιμνημονιακές αρχές τους και αυτό δεν πρέπει να το παραβλέψουν οι πολίτες στις επερχόμενες εκλογές.
 
Όσοι πολίτες πιστεύουν ότι ανήκουν στον πατριωτικό χώρο έχουν υποχρέωση, μεταξύ άλλων, να λειτουργήσουν ως άγρυπνοι φρουροί του πατριωτισμού.
Πρέπει οι πολίτες του πατριωτικού χώρου να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στην πορεία και στον ρόλο όλων αυτών των πολιτικών κομμάτων που επιδιώκουν να καρπωθούν την ψήφο των Ελλήνων πατριωτών. 
 
Για τον λόγο αυτόν αλλά και για να βοηθήσουμε την ενημέρωση των πολιτών, εξειδικεύσαμε τέσσερεις άξονες ικανούς να μας οδηγήσουν στην αποδοχή ή απόρριψη των κομμάτων αυτών.
 
Ο πρώτος άξονας: αφορά την πορεία κάθε βουλευτή Κυβερνητικού παράγοντα, ή κομματικού στελέχους, ή και κόμματος σε σχέση με τα μνημόνια.


Ο δεύτερος άξονας: σχετίζεται με το αν η συμμετοχή αυτών των υποψηφίων στις προσεχείς εκλογές – οιασδήποτε κατηγορίας (Τοπικής και Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης, Ευρωβουλευτικές, Εθνικές) δημιουργούν υπερηφάνεια και προοπτικές στον πατριωτικό χώρο.


Ο τρίτος άξονας: σχετίζεται με θέματα ηθικής.


Ο τέταρτος άξονας: σχετίζεται με την αποδοχή ως ισότιμων των υπόλοιπων πολιτικών πατριωτικών δυνάμεων.


Εάν παραβιάζεται έστω και ένας από τους παραπάνω τέσσερις άξονες τότε απορρίπτεται η ψήφιση του συγκεκριμένου πολιτικού φορέα σε οποιαδήποτε εκλογική μάχη.
 
Οι ηγέτες και τα κόμματα που επιλέγουμε να εξετάσουμε ως προς τους τέσσερις άξονες είναι εκείνοι που σχετικά έχουν την μεγαλύτερη δημοσιότητα και προβολή το τελευταίο χρονικό διάστημα:
  • Γ. Καρατζαφέρης – Πρόεδρος του Λ.Α.Ο.Σ
  • Φ. Κρανιδιώτης – Πρόεδρος της Νέας Δεξιάς
  • Κ. Βελόπουλος – Πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης
  • Δ. Καμμένος – Τ. Μπαλτάκος – Δύναμις Ελληνισμού
Ως προς τον πρώτο άξονα: 
 
Ο Γ. Καρατζαφέρης εμφανίστηκε ως ηγέτης αντιμνημονιακού κόμματος στον πατριωτικό χώρο τον οποίο και ψήφισε σημαντική μερίδα πολιτών του πατριωτικού χώρου. 
 
Η συνέχεια είναι γνωστή. 
 
Ο ίδιος όχι μόνο ψήφισε Μνημόνιο αλλά και κόμπαζε ότι χάριν σε αυτόν πήρε η χώρα τα χρήματα από την ΕΕ.
 
Ο κ. Καρατζαφέρης ήταν επίσης λάτρης και υποστηρικτής της ανάθεσης Πρωθυπουργίας στον τραπεζίτη Παπαδήμο. «Παπαδήμος ή καταστροφή» δήλωση Καρατζαφέρη 9/11/2011. 
 
Επίσης, διαδίδει ότι ψήφισε μόνο το πρώτο άρθρο και θεωρεί ότι η απόφασή του αυτή είναι μια πράξη Εθνικής ευθύνης!!!
Στην εκπομπή του Παπαχελά (16/11ου /2011) δήλωνε ο Γ. Καρατζαφέρης ότι «Πολύ θετικό για την Ελλάδα που ο Παπαδήμος είναι μέλος της Trilateral. 
Είναι πατριώτες όσοι πάνε στη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ.» 
 
 Φαίνεται ότι ο κ. Καρατζαφέρης δεν έχει διαβάσει ότι από το 1966 η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ θεωρούσε τον πατριωτισμό – εθνικισμό επικίνδυνο.

 
Το συμπέρασμα είναι ότι ο Γ. Καρατζαφέρης ψήφισε Μνημόνιο και ως εκ τούτου ο πατριωτικός χώρος γιατί να τον εμπιστευθεί. 
 
Η συνοίκηση πατριωτισμού με Μπίλντερμπεργκ και Μνημόνια είναι αφύσικη.

Ο Κ. Βελόπουλος ως βουλευτής του κόμματος του Γ. Καρατζαφέρη ψήφισε και αυτός το Μνημόνιο. 
 
Σημειωτέων ότι τέσσερις ημέρες πριν από την ψήφιση του Μνημονίου δήλωνε σε τηλεοπτική εκπομπή του Άλτερ ότι θα καταψήφιζε το Μνημόνιο. 
 
Μετά από τέσσερις ημέρες, όμως, ψήφισε και αυτός το Μνημόνιο.  
 
Με άλλα λόγια δεν πληροί τον πρώτο άξονα ο Κ. Βελόπουλος εφόσον ψήφισε Μνημόνιο. 

Ο Φ. Κρανιδιώτης απείλησε με εξεταστική για το πως φτάσαμε στα Μνημόνια. 
 
Το σχόλιό του (9/1/2018) καλύπτει τα αισθήματα που υπάρχουν στον πατριωτικό χώρο: 
 
«Τα Μνημόνια, όπως και το ξεπούλημα της Μακεδονίας αποδεικνύουν πως μία ενδημική νόσος θερίζει στο Πολιτικό Σύστημα. «Η καρεκλοπάθεια».  
 
Στην πράξη, όμως, ενώ απειλεί με εξεταστική και κάνει τη διάγνωση για ενδημική νόσο, την ίδια στιγμή επιδιώκει συνεργασίες με εκείνους που στήριξαν τα Μνημόνια. 
Το αποτέλεσμα των συναντήσεών του έφερε ρήγματα στο ίδιο του κόμμα, όπου παραιτήθηκαν ο Αντιπρόεδρος και ο Εκπρόσωπος Τύπου. 
 
Ενέργειες του Κρανιδιώτη που δείχνουν ότι αυτός δεν μπορεί να κρατήσει την αντιμνημονιακή στάση χωρίς κανέναν συμβιβασμό καθώς στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα εκδηλώνεται η συμφωνία της συμμετοχής της «Ελληνικής Λύσης» για τις Εθνικές εκλογές και της «Νέας Δεξιάς» για τις Ευρωεκλογές. 
 
Κατά συνέπεια και εδώ θα πρέπει να πούμε ότι δεν πληροί τε το κριτήριο του πρώτου άξονα.
 
 

 
Οι Δ. Καμμένος – Τ. Μπαλτάκος: Στην περίπτωσή τους θα πρέπει να θυμηθούμε τον Σατωβριάνδο που είχε αναφέρει ότι «τα εγκλήματα δεν τιμωρούνται πάντοτε σε αυτόν τον κόσμο, αλλά τα σφάλματα πάντοτε.»  
Σε ανάλογο συμπέρασμα, καταλήγουμε κρίνοντας την τριετή συνεργασία του Δ. Καμμένου με την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τη συνεργασία του Τ. Μπαλτάκου ως Γ. Γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου της Μνημονιακής Κυβέρνησης Σαμαρά. 
 
Παραβιάζουν, οι ίδιοι, εξ ορισμού και κατασκευής τον πρώτο άξονα.  
 
Ο Δ. Καμμένος ψήφισε το τρίτο Μνημόνιο, αρκεί να ανατρέξει κάποιος στα Πρακτικά της Βουλής για να διαπιστώσει ότι το ψήφισε πανηγυρικά στη Συνεδρίαση 14/ 8/ 2015.
 

Δηλαδή οι ίδιοι ίδρυσαν το κόμμα για να μας σώσουν από πιθανά Μνημόνια!!!

Συνοψίζοντας θα λέγαμε ότι κανένας από τους σχηματισμούς που διερευνούμε δεν πληροί τον πρώτο άξονα. Με βάση τα δεδομένα που αφορούν τον πρώτο άξονα, είναι προφανές ότι θα πρέπει να χτυπήσει το καμπανάκι και να το ακούσουν όλοι οι Έλληνες πατριώτες.

Όσον αφορά τον δεύτερο άξονα, – Καρατζαφέρης, Βελόπουλος, Καμμένος, Μπαλτάκος- με τις πράξεις τους και τις ενέργειές τους έδρασαν υπέρ των Μνημονίων. Πράξεις που δεν βοηθούν στη χαλύβδωση της Εθνικής ενότητας και της πατριωτικής περηφάνιας.

Ο τρίτος άξονας σχετίζεται με τα θέματα ηθικής.
Ο Γ. Καρατζαφέρης πραγματικά είναι εκπληκτικός παίκτης, ο οποίος ηθελημένα ή άθελα έχει δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στον πατριωτικό χώρο. 
 
Ένα παράδειγμα αρκεί. 
 
Η επιλογή ως επικεφαλής στο ευρωψηφοδέλτιο την εκλεκτή εκπρόσωπο της Νέας Τάξης Πραγμάτων, την κ. Νίκη Τζαβέλα. Ο Δούρειος Ίππος εντός των τειχών. 
 
Δεν θα αναφερθώ σε τόσα άλλα που ακούγονται και λέγονται. 
 
Για τον Κ. Βελόπουλο λέγονται επίσης αρκετά αν ανατρέξει κάποιος στο διαδίκτυο.

 
Μπορεί ένας πατριώτης να θέλει την κηδεμονία της χώρας του από τον ξένο παράγοντα;

Οι λαοί ζητούν καθαρές λύσεις σε κάθε πρόβλημα, δεν θα παρακαλούμε τους Ευρωπαίους, και τους Αμερικανούς, – και τώρα ο Βελόπουλος προσθέτει και τους Ρώσους – για να μας λύνουν τα προβλήματα που δημιουργεί το παρηκμασμένο πολιτικό σύστημα – δηλαδή αυτό που οι ίδιοι υπηρέτησαν.

Όσον αφορά το κόμμα Καμμένου – Μπαλτάκου (Δύναμις Ελληνισμού), από τη στιγμή που οι δυο τους υπηρέτησαν Κυβερνήσεις εξαρτημένες από τον ξένο παράγοντα, δεν χρειάζεται να  δαπανήσουμε χώρο.
Ο τέταρτος άξονας είναι και αυτός σημαντικός για να αξιολογήσουμε τη συμπεριφορά του δείγματος των κομμάτων του πατριωτικού χώρου. Αναγνωρίζεται ότι στην πολιτική κυρίαρχο ρόλο παίζει η ισχύς, τα κρυφά ή φανερά ανταλλάγματα που τεθούν στην Ημερήσια Διάταξη κατά την μεταξύ των κομμάτων συζήτηση.
Μέχρι στιγμής, η όποια αποδοτική συζήτηση που να καλύπτει όλα τα κόμματα του πατριωτικού χώρου δεν φαίνεται να γίνεται. 
 
Σήμερα το τοπίο στον πατριωτικό χώρο δεν είναι και τόσο λαμπερό. 

Χρειάζεται ο πατριωτικός χώρος μια ενότητα που θα καλύπτει ευρύτερα στρώματα της Ελληνικής κοινωνίας, ώστε να διαφεντεύουν την Πατρίδα μας οι Έλληνες.

 
Ιδιοκτήτες της Πατρίδας μας είναι άλλοι. 
Είμαστε σχεδόν μέσα στη χώρα μας «ενοικιαστές» χωρίς ενοικιοστάσιο.  
 
Είναι ώρα όλοι μας να κάνουμε το μεγάλο άλμα, όπως έλεγε ο Ελύτης. 
Για να απαλλαγεί η Ελλάδα από τα Μνημόνια και την υποτελή εξάρτηση.
 

Για μια πατριωτική ιδανική πορεία, χρειάζεται ιδανική πολιτική και ιδανική εκτίμηση.


 https://attikanea.blogspot.com/2018/11/blog-post_717.html

Δεκ 02

O Επαμεινώνδας Πανάς μας θυμίζει αυτούς που τώρα κόπτονται και ολολύζουν για τις γενεές επί γενεών δεσμεύσεις των μνημονίων. Μέρος 1ο

Τα πιο κάτω αναρτώνται για να θυμόμαστε τη διορατικότητα, την ανικανότητα πρόβλεψης αλλά και την αδυναμία στιβαρής πολιτικής απόφασης στις δύσκολες ώρες όλων αυτών που στα ιδιωτικά κανάλια της επαρχίας αλωνίζουν με πατριωτικούς διθύραμβους μεταξύ κηραλοιφών, σκευασμάτων αλόης, υαλουρονικού κ.λπ. βοτάνων της ελληνικής υπαίθρου και του Αγίου Όρους.

Την ώρα που το κίνημα των αγανακτισμένων φούντωνε και το κόμμα της Χριστιανικής Δημοκρατίας κυκλοφορούσε αντιμνημονιακές εκδόσεις .όπως “ΜΝΗΜΟΝΙΟ, Η ΥΠΟΘΗΚΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ” Εκδόσεις ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ,  Αθήνα 2010, η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ σε συνεργασία με την καθηγήτρια Οικονομικών Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη κάνουν εύληπτο  αλλά δυστυχώς σε λίγους κατανοητό, το χάος που ανοίγει κάτω από τα πόδια του ελληνικού λαού με την αποδοχή των μνημονίων.

Η Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη υποψήφια της Δημοκρατικής Αναγέννησης στις εκλογές του 2004, εκδίδει τα υπέροχα βιβλία της που αποδεικνύουν την παγίδα στην οποία μας οδηγεί η πολιτική ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι ντόπιοι εθνικοί μειοδότες υποτελείς της.

Τα βιβλία της Η ΤΥΧΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ και ΑΝΤΙ-ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ Εκδόσεις Κορνηλία Σφακιανάκη Θεσσαλονίκη το 2004 και το 2010 αντιστοίχως, Η ΦΟΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ Αθήνα 2010, ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ, ΙΑΝΟΣ, Αθήνα 2011, Η ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ : Η ΔΡΑΧΜΗ, εκδόσεις ΙΑΝΟΣ 2014, είναι κλασικά όσον αφορά τον επικείμενο θάνατο της πατρίδας μας εντός του ευρώ της Ευρωπαϊκής Ένωσης κάτω από την ενενηντάχρονη σκλαβιά των τριών υπογεγραμμένων από τους καθολικά ανάξιους ηγέτες μας μνημονιακών προσχεδίων στα οποία έδωσαν οι απατεώνες της Ε.Ε. και οι ντόπιοι κουίσλινγκ τοποτηρητές τους, την εγκυρότητα γνησίων μνημονίων.

Την ίδια περίοδο ο Δημήτρης Καζάκης βλέποντας ότι φιμώθηκε και κατεστάλη το κίνημα των αγανακτισμένων με τους γνωστούς τρόπους που οι κρατικές υπηρεσίες ξέρουν πως να χειρίζονται κι εφαρμόζουν προς όφελος των κυβερνήσεων που έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι,παίρνει τα βουνά και τα λαγκάδια διαφωτίζοντας τον ελληνικό λαό για όσα μέλλει να πάθει από τα μνημόνια και τους δανειστές τοκογλύφους και τους καρεκλοκένταυρους της Βουλής. Ιδρύει το ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ και ενώνεται με τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ του Στυλιανού Παπαθεμελή και άλλα κινήματα ΠΟΛΙΤΩΝ συμπτύσσοντας το ενιαίο μέτωπο του ΟΧΙ το οποίο στις εκλογές του 2012 ο ελληνικός λαός το αγνόησε και δεν κατάλαβε καν ότι υπάρχει μέσα στον ορυμαγδό που τα μεγάλα κόμματα ξέρουν να δημιουργούν προεκλογικά και να κλέβουν την ψήφο της αδιαφώτιστης πλειοψηφίας.

Υπεράνω θρησκείας, παραδόσεων, εθνών, κόπτονται για τα δικαιώματα όλων των ξένων εκτός των Ελλήνων οι νεολαίοι υπό την ανοχή του Σύριζα

Επακολουθούν οι εκλογές του 2015 όπου ο ελληνικός λαός σε μια απέλπιδα προσπάθεια να γλυτώσει από τις ασφυκτικές οικονομικές συνθήκες πίστεψε ένα ανώριμο μειράκιο που του υποσχέθηκε “την κατάργηση των μνημονίων με ένα νόμο” και στρογγυλοκάθισε στην ηγεσία της χώρας επί 4 ολόκληρα χρόνια επιδεικνύοντας με προκλητική αναίδεια τη διάθεση να συνεχίσει για άλλα 4 τις προδοτικές, αντεθνικές, αντιχριστιανικές, καταστροφικές για το γένος των Ελλήνων πράξεις και ενέργειές του με το θλιβερό υπουργικό του Συμβούλιο όνομα και πράμα σαν τον πρωθυπουργό του, με άμεσο κίνδυνο να διαλύσει ό,τι απέμεινε από τους προηγούμενους.

Επειδή η πλειοψηφία των πολιτών διακατέχεται από βραχύβια μνήμη μπρος στην κάλπη  αναρτούμε το άρθρο του καθηγητή Επαμεινώνδα Πανά μήπως και κάποιοι συνειδητοποιήσουν τις πιο κάτω πικρές αλήθειες και ξεπεράσουν τις πολιτικές και συναισθηματικές αγκυλώσεις τους στην ύστατη εκείνη ώρα όπου κρίνεται το μέλλον της πατρίδας την οποία εν γνώσει τους οι παγκοσμιοποιητές θέλουν να εξαφανίσουν από το χάρτη αφήνοντας την Ελλάδα χωρίς Έλληνες μόνο με μετανάστες αποίκους, κάτι που δεν κατάφεραν ούτε με τις σταυροφορίες το 1204, ούτε αφήνοντας την ανατολική ρωμιοσύνη να υποταχθεί στους Οθωμανούς Τούρκους το 1453.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Δεκ 01

Πλησιάζει η ώρα της εκδίκου μισθαποδοσίας ή είναι ακόμη μακριά;

Κάποτε…
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γράφει στα απομνημονεύματα του τα εξής:«τον Τούρκο δεν τον φοβάμαι διότι αν θέλει να υποτάξει με βία τον τόπο και να βαστάξει και να τον κατέχει θέλει τουλάχιστον 50.000 διαρκώς Τούρκους δια φρουράν, αλλά τώρα φοβούμαι το μίασμα του προσκυνήματος ότι πρέπει να καταβάλουμε κόπους διπλούς». Τότε ο γέρος του Μοριά δίνει μια τρομερή εντολή «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» και ορκίζεται ότι όταν θα συναντήσει τον Νενέκο θα τον σκοτώσει με τα ίδια του τα χέρια. Στη συνέχεια δίνει εντολή στον Θανάση Σαγιά να εκτελέσει τον προδότη με όποιον τρόπο μπορέσει.
Το μέλλον των Ελλήνων άλλαξε. Η ιστορία γύρισε σελίδα έτσι όπως ακριβώς ήθελαν κάποιοι απελπισμένοι Έλληνες οι οποίοι σήκωσαν την σημαία της Επαναστάσεως αφοσιωμένοι στον υπέρ πίστεως και πατρίδος αγώνα. Κατόρθωσαν να νικήσουν μία αυτοκρατορία, την Οθωμανική και να αναπνεύσουν και πάλι μετά από τέσσερις αιώνες σκλαβιάς, τον καθαρό αέρα της Ελευθερίας.
Σήμερα δυστυχώς στην πατρίδα μας όπως και τότε κυκλοφορούν πολλοί Νενέκοι, οι οποίοι προκειμένου να αποκομίσουν περιούσιες και εξουσία πρόδωσαν τον λαό και την Πατρίδα. Σήμερα οι πολιτικοί έφεραν τους κατακτητές της τρόικας και οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία στην παράδοση της Εθνικής κυριαρχίας. Εξαθλίωσαν τον λαό, αρπάζουν εισοδήματα και περιουσίες Ελλήνων πολιτών και υποκριτικά μιλούν για την σωτηρία της πατρίδος την ώρα που παραδίδουν τη Μακεδονία, το όνομα, τη γλώσσα την ιστορία αμαχητί σε κάποιους σλαβόφωνους φανατικούς γυμνοσάλιαγκες, ιδιοτελείς υπηρέτες του Σόρος, της Μπίλντερμπεργκ, της Μασονίας, των Ιlluminati, κ.ά.
Τώρα…
Η μεγαλύτερη ατυχία για τους σημερινούς Έλληνες, για το Ελληνικό έθνος, είναι ότι δεν υπάρχει Κολοκοτρώνης, οποίος όπως και το 21 να ξεσηκώσει τους Έλληνες και να φωνάξει “Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους”.

Οι πρώτες συλλήψεις μαθητών από το καθεστώς ΣΥΡΙΖΑ – Τους κατηγορούν για «διατάραξη οικιακής ειρήνης» – «Βράζει» η ελληνική νεολαία αλλά και γενικότερα η ελληνική κοινωνία.

Μαθητική κατάληψη

Οι πρώτες συλλήψεις μαθητών πραγματοποιήθηκαν από το καθεστώς ΣΥΡΙΖΑ εν έτει 2018. Με κατηγορίες τόσο κατά των μαθητών, όσο και κατά των γονέων, ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να βάλει τέλος στις καταλήψεις και στο πατριωτικό συναίσθημα της νεολαίας. Θα αποτύχει όμως, καθώς μια τέτοια πράξη μόνο να ενισχύσει το ευγενές συναίσθημα του πατριωτισμού μπορεί.
Ωστόσο, το περιστατικό αποτελεί μια ακόμα απόδειξη πως ζούμε υπό ένα αριστερό καθεστώς, και όχι σε ένα δημοκρατικό κράτος…
Σάλο έχει προκαλέσει στο Αγρίνιο η είδηση ότι χθες (Παρασκευή, 30/11) συνελήφθησαν μαθητές γυμνασίου αλλά και οι γονείς τους, για την κατάληψη στο σχολείο τους. Οι μαθητές συνελήφθησαν γιατί φέρεται ότι ήταν εκείνοι που υποκίνησαν την κατάληψη του 2ου Γυμνασίου Αγρινίου, σύμφωνα με την ιστοσελίδα agriniopress.
Η κατάληψη στο συγκεκριμένο σχολείο ξεκίνησε την Πέμπτη για το Μακεδονικό, αλλά στο συγκεκριμένο γυμνάσιο συνεχίστηκε και την Παρασκευή. Οι μαθητές που συνελήφθησαν, με την κατηγορία της διατάραξης οικιακής ειρήνης, είναι 14 και 16 ετών.
Επίσης, για παραμέληση εποπτείας ανηλίκων συνελήφθησαν οι γονείς του, ενώ αναζητείται ακόμη ένας 14χρονος και ο γονέας του. Σύμφωνα με τη διεύθυνση του σχολείου, ουδέποτε υπεβλήθησαν μηνύσεις κατά μαθητών και οι Αρχές λειτούργησαν αυτεπάγγελτα, ενώ η διεύθυνση απλά κλήθηκε να δώσει κατάθεση, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες.
Πηγή: pentapostagma.gr

Δεκ 01

Αγάπη προς όλα τα πλάσματα του Δημιουργού μέχρι πλήρους ανάλωσης του Εγώ για τον πλησίον

Ο «άγιος» των περιθωριακών «φωτίζει» τον Δενδροπόταμο!

Ο Αρχιμανδρίτης Αθηναγόρας Λουκατάρης δεν είναι ένας απλός κληρικός. Το κοινωνικό του έργο ξεπερνά τα στενά… πλαίσια της αστοχριστιανικής αντίληψης της Διοικούσας Εκκλησίας που πάντοτε υποστήριζε τον φονικό καπιταλισμό όπως και τώρα υποστηρίζει σιωπηρά αλλά και φανερά την κάθε αριστεροκεντροδεξιά κυβέρνηση ή κατά το συμφέρον της συχνά κάνει τον ψόφιο κοριό. Πρόκειται για κάτι τελείως διαφορετικό.

Ο πατήρ Αθηναγόρας ξέρει καλά τη θεμελιώδη αρχή ΟΧΙ ΝΑ ΔΙΝΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙΣ ΑΛΛΑ ΝΑ ΔΙΝΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ

Συνέντευξη στη Στέλλα Μεϊμάρη

Ο Αρχιμανδρίτης Αθηναγόρας Λουκατάρης δεν είναι ένας απλός κληρικός. Το κοινωνικό του έργο ξεπερνά τα στενά όρια της κοινώς εννοούμενης φιλανθρωπίας. Είναι ο άνθρωπος που τόλμησε να «σπάσει» το γκέτο του Δενδροποτάμου, να υποκαταστήσει το ρόλο του γονέα, του δασκάλου, του φίλου και να αποδείξει έμπρακτά ότι δεν υπάρχουν «ξεγραμμένα» από την κοινωνία ή «κακά» παιδιά, αλλά μόνο περιβάλλοντα που ευθύνονται για τη λανθασμένη διαπαιδαγώγηση τους.

Από τον Φεβρουάριο του 2005, ο Αρχιμανδρίτης Αθηναγόρας Λουκατάρης, με την προτροπή και ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ. κ. Βαρνάβα, ανέλαβε την ίδρυση και τη λειτουργία του ‘’Κέντρου προστασίας ανηλίκων ROM’’ «Φάρος του Κόσμου», αλλά και του ‘’Κέντρου υποδοχής εθισμένων νέων’’ στον Δενδροπόταμο της Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για έναν πραγματικό φορέα έμπρακτης αγάπης προς τα εξαρτημένα παιδιά που καθημερινά εγκλωβίζονται στο παιχνίδι του θανάτου, καθώς και προς τα παιδιά των ROM, που τόσο βίαια και πρόωρα χάνουν την παιδική αθωότητα τους, εξυπηρετώντας απάνθρωπα συμφέροντα. Συνέχεια ανάγνωσης

Νοέ 26

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Χωρίς τη θρησκεία ούτε πατρίδα, ούτε οικογένεια μπορούν να υπάρξουν, ΟΛΑ ΔΙΑΛΥΟΝΤΑΙ

  Η θρησκευτική πίστη είναι διαχρονικό γνώρισμα της ανθρώπινης ιστορίας. Ο Πλούταρχος (45-120 μ.Χ.) τόνισε ότι μπορεί να βρει κάποιος πόλεις ατείχιστες, χωρίς παιδεία, χωρίς άρχοντες, χωρίς κατοίκους, χωρίς να χρησιμοποιούν νόμισμα και χωρίς να διαθέτουν θέατρα και γυμναστήρια, πόλη όμως χωρίς ιερά, στα οποία να προσφέρονται θυσίες για τα καλά και τα κακά, δεν θα παρατηρήσει κανείς. Κύλισαν από τότε δύο χιλιετίες και εκπληκτικές υπήρξαν οι κοινωνικές μεταβολές. Μία από αυτές είναι η εμφάνιση κατά την περίοδο της νεωτερικότητας (18ος αιών) αθέων για πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους. Με την αλματώδη ανάπτυξη των θετικών επιστημών κατά τον 19ο αιώνα και κυρίως κατά τον 20ο υποστηρίχτηκε από τους αθέους ότι η θρησκευτική πίστη είναι φαινόμενο των προεπιστημονικών κοινωνιών και θα εκλείψει με τις εξηγήσεις, τις οποίες θα προσφέρει η επιστήμη για το σύνολο των φυσικών φαινομένων αλλά και για τον άνθρωπο. Το τελευταίο δεν διατυπώθηκε με ιδιαίτερη ακρίβεια και υπάρχουν πληθώρα σκοτεινών περιοχών περί την ανθρώπινη προσωπικότητα.

          Όταν κατέγραψε ο Πλούταρχος τη διαπίστωσή του, είχαμε εισέλθει στην μετά Χριστόν εποχή. Γνωρίζουμε ότι, στην προ Χριστού εποχή, το ιερατείο είχε μεγάλη δύναμη και επηρέαζε την πολιτική των ηγεμόνων. Ακόμη και στην Ελλάδα της κλασικής αρχαιότητας συνέβαινε αυτό, αν και δεν διδασκόμαστε αρκετά περί της επιρροής. Αχνά και μόνο προβάλλεται ότι ο Σωκράτης υπήρξε θύμα του ιερατείου. Δεν υπήρξε όμως το μόνο θύμα.

          Ο Χριστός δεν δίχασε μόνο την ανθρώπινη ιστορία στην προ Αυτού και μετά από Αυτόν εποχή, αλλά έφερε πραγματική επανάσταση στις σχέσεις κοσμικής εξουσίας και ιερατείου. Περιοριζόμαστε συνήθως να αναφέρουμε τον λόγο «απόδοτε τα καίσαρος καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ». Λησμονούμε όμως δύο άλλες σημαντικές θέσεις. Η πρώτη είναι του ίδιου του Χριστού, ο οποίος υπέδειξε στους μαθητές του απαράμιλλο τρόπο άσκησης της εξουσίας: «Γνωρίζετε ότι οι ηγεμόνες των εθνών τα κατακυριεύουν και οι επιφανείς αυτών τα κατεξουσιάζουν. Δεν πρέπει να συμβαίνει έτσι σε σας, αλλ’ όποιος θέλει να γίνει μεγάλος μεταξύ σας, να είναι υπηρέτης σας, και όποιος θέλει να γίνει πρώτος, ας είναι δούλος όλων». Για ευνόητους λόγους η εντολή αυτή δεν έτυχε διαχρονικά της επιδοκιμασίας των εξουσιαστών, κοσμικών και εκκλησιαστικών!  Η δεύτερη εντολή δόθηκε δια στόματος του Αποστόλου Πέτρου ενώπιον του ιουδαϊκού Συνεδρίου: «Πειθαρχείν Θεώ μάλλον ή ανθρώποις».

          Κατά τη χιλιόχρονη ιστορία της αυτοκρατορίας της Ρωμανίας (Βυζαντίου) οι σχέσεις κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσίας διέπονταν από την αρχή της συναλληλίας. Βέβαια δεν ήσαν σπάνιες οι επεμβάσεις του αυτοκράτορα στις υποθέσεις της Εκκλησίας για διευθέτηση θεμάτων είτε σχετικών με αιρέσεις είτε άλλων ηθικής τάξεως, που αφορούσαν τον παραβάτη των ευαγγελικών κανόνων αυτοκράτορα. Στις περιπτώσεις αυτές άλλοι εκκλησιαστικοί άνδρες υπέκυπταν και υποτάσσονταν στη θέληση του αυτοκράτορα, άλλοι όμως αντιστέκονταν με συνέπεια να απομακρύνονται από το αξίωμά τους, να εξορίζονται, ακόμη και να θανατώνονται! Μόνο της δεύτερης κατηγορίας εκπρόσωποι, οι οποίοι τήρησαν με σθένος την εντολή «Πειθαρχείν Θεώ μάλλον ή ανθρώποις», έχουν αγιοκαταταγεί και τιμούνται σήμερα από την Εκκλησία. Οι της πρώτης ενδιαφέρουν μόνο τους ιστορικούς, αν ενδιαφέρουν κι αυτούς. Ο βαθμός υποταγής των εκκλησιαστικών ηγετών στην κοσμική εξουσία δηλώνει και την ακμή ή παρακμή του εκκλησιαστικού σώματος. Αυτό βέβαια ισχύει μέχρι τις ημέρες μας.

          Κατά την τουρκοκρατία οι εκκλησιαστικοί ηγέτες, πατριάρχης και κατά τόπους επίσκοποι, απέκτησαν και πολιτικές και δικαστικές εξουσίες στο πλαίσιο της εθναρχούσας Εκκλησίας. Ήταν αυτό αναγκαίο για την συνοχή του έθνους και τη διατήρηση της κοινοτικής του οργάνωσης, κληρονομιάς της Ρωμανίας, και μέσω αυτής της ταυτότητάς του. Σήμερα οι «διαφωτισμένοι» από την Εσπερία άθεοι λυσσομανούν κατά της Εκκλησίας και την κατασυκοφαντούν. Δύο είναι οι κύριες κατηγορίες: Η πρώτη, της υποταγής στον κατακτητή και της παρότρυνσης των μελών της να υπομένουν καρτερικά τον ζυγό της δουλείας. Επιχειρηματολογούν διαστρεβλώνοντας την ιστορία και κρύβοντας το πλήθος των επαναστατικών κινημάτων των προγόνων μας με συμμετοχή κληρικών και απαξιώνοντας τη θυσία των νεομαρτύρων της πίστης. Η δεύτερη, της σώρευσης περιουσίας, ενώ ο λαός υπέφερε τα πάνδεινα! Δεν εξηγούν ότι η περιουσία αποκτήθηκε με τις δωρεές πιστών, κυρίως ατέκνων, όπως μαρτυρεί πληθώρα ιστορικών πηγών. Ούτε ακόμη αναφέρονται στο πλήθος των εικονικών αγορών γης από μονές κυρίως, προκειμένου να αποτραπεί η βουλιμία των αγάδων. Ούτε βέβαια προβάλλουν το μεγάλο έργο του εκκλησιαστικού σώματος στον τομέα τας παιδείας και της κοινωνικής πρόνοιας.

          Το νεοελληνικό κράτος σχηματίστηκε από τους ισχυρούς για τα συμφέροντά τους. Μετά την δολοφονία του Καποδίστρια άρχισε ο εκδυτικισμός του προτεκτοράτου με την εργώδη προσπάθεια των εγκαθέτων της εξουσίας Βαυαρών αξιωματούχων και «διαφωτισμένων» ομοεθνών μας. Με παθητική τη στάση της Ιεραρχἰας της σχισματικής αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος, οι διώκτες της φράγκοι, δηλαδή οι Βαβαροί, αφάνισαν τα μοναστήρια, εστίες παρηγοριάς των υποδούλων προγόνων μας και προπύργια του αγώνα για την ελευθερία. Και η Ιεραρχία, αντί να αντισταθεί στον διωγμό, έκλεισε σε μοναστήρι-φυλακή τον Παπουλάκο, θερμό κήρυκα της παράδοσης και της αντίστασης στην υποταγή στο φραγκικό «πνεύμα».

Από τότε η Εκκλησία στη χώρα μας, ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, διαδραματίζει ρόλο θεραπαινίδας ενός κράτους, το οποίο μικρό σεβασμό έδειξε προς τη μάνα του λαού μας. Η Εκκλησία, σύμφωνα με τους υποταγμένους στο δυτικό πνεύμα πολιτικούς, διανοούμενους, ανθρώπους γραμμάτων και τεχνών και ολοένα ογκούμενο τμήμα του λαού, οφείλει να υπηρετεί το κράτος ως ανθρώπινος οργανισμός κοινωνικού χαρακτήρα. Σε καιρό ειρήνης να προσφέρει την περιουσία της για τις ανάγκες του κράτους. Σε καιρώ πολέμου να ευλογεί τα εθνικά όπλα και να στηρίζει τους αγωνιστές, καθώς στα δύσκολα ο άνθρωπος θυμάται τον Θεό! Πρόσφερε και ξαναπρόσφερε η Εκκλησία μέρος της περιουσίας της. Η Ιεραρχία διέπραξε το σφάλμα να μην ενημερώσει τον λαό για το τί έδωσε κατά καιρούς στο αδηφάγο δυτικότροπο, κεφαλαιοκρατικό κράτος. Το χειρότερο είναι ότι δεν ήλεγξε πώς αυτό αξιοποίησε την περιουσία που έλαβε. Διάχυτη είναι η φήμη ότι ισχυροί του πολιτικού κόσμου επωφελήθηκαν, για να κτίσουν επαύλεις σε εκκλησιαστικά οικόπεδα!

Τώρα η κυβέρνηση γνωστοποίησε στον αρχιεπίσκοπο την πρόθεσή της να καταστήσει το κράτος ουδετερόθρησκο!  Αλλά το κράτος είναι ήδη από πολλές δεκαετίες εχθρικό προς την Εκκλησία με την ανοχή ή τη σύμπλευση της Ιεραρχίας, κυρίως κατά τη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας! Δυστυχώς η Ιεραρχία δεν επωφελήθηκε στο ελάχιστο από το ισχύον Σύνταγμα της χώρας, ώστε να προσβάλλει ως αντισυνταγματικούς τους κατά καιρούς ψηφισθέντες αντιευαγγελικούς νόμους. Τώρα και του Συντάγματος αναθεώρηση επίκειται, ώστε να απαλειφούν οι ενοχλητικές για τους άθεους και απάτριδες διατάξεις του και να τεθεί η Εκκλησία στο περιθώριο. Παρά την ρητή υποχρέωση της Πολιτείας, αυτή επιθυμεί διακαώς να τερματίσει τη δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα των κληρικών και να μισθοδοτεί αυτούς στο μέλλον με έσοδα, όπως διαφαίνεται, από την αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Είναι καιρός να βροντοφωνάξουμε: Να γίνει, επί τέλους, καταγραφή αυτής με πρωτοβουλία της Εκκλησίας και να αξιοποιηθεί στο ακέραιο από τα μέλη της. Όχι εκχώρηση αυτής στον πλέον αφερέγγυο θεσμό της χώρας μας. Αν τολμήσει η Πολιτεία να διακόψει τη μισθοδοσία του κλήρου, οφείλει να επιστρέψει στην Εκκλησία αμέσως την παραχωρηθείσα περιουσία. Όσο για τους πλανεμένους, που επιχαίρουν, επειδή, επί τέλους, οι παπάδες βρήκαν τον «μάστορά» τους, ας έχουν υπ’ όψη τους ότι η Εκκλησία δεν είναι ανθρώπινος οργανισμός, αλλά θείο καθίδρυμα και «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής». «Η Εκκλησία διωκωμένη νικά» και για μία ακόμη φορά θα διαφυλάξει ως κιβωτός και το έθνος μας. 

Απόστολος Παπαδημητρίου