Γεώργιος Βαζάκας Φιλόλογος αλλά εξίσου δεινός στην οικονομία σαν μέλος του ΕΠΑΜ. Μιμηθείτε τον.

Θα θέλαμε ως εισαγωγή στο άρθρο μας να αναφερθούμε στο ξεκίνημα των δανείων που πήρε η δύσμοιρη πατρίδα μας. Μέχρι και τις μέρες μας ακούγεται η φράση « ε, δεν έχει και τα δάνεια της Αγγλίας» για κάποιον, που έχει κάποιο χρέος και δυσκολεύεται να το αποπληρώσει. Η φράση φυσικά δεν ακούγεται τυχαία, αλλά έχει πραγματικό αντίκρισμα. Κυριολεκτείται στο δάνειο που συνήψε ο Αλ. Μαυροκορδάτος το 1824 με την Αγγλία κι έτσι έδεσε την Ελλάδα με τα βρετανικά συμφέροντα. Πριν συναποφασισθεί αυτό το δάνειο, ο Δημήτριος Υψηλάντης – μορφή της ελληνικής επανάστασης του 1821 για την οποία δε βρίσκεις ψεγάδι – έστειλε επιστολή στα 1823 στον Μαυροκορδάτο, με την οποία τον απέτρεπε από τη σύναψη αυτού του δανείου ως επιζήμιου για την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Η επιστολή αυτή υπάρχει στο αρχείο Μαυροκορδάτου (Ακαδημία Αθηνών). Βέβαια και ο Κολοκοτρώνης και ο αγωνιστής της επανάστασης Σπηλιάδης εναντιώθηκαν στα δάνεια του Μαυροκορδάτου. Σημειωτέον ότι στο όνομα αυτού του πρώτου ελληνικού δημόσιου χρέους παραχωρήθηκε κοντά στα τόσα άλλα το δικαίωμα στη Βρετανία να επεμβαίνει και στρατιωτικώς εναντίον της Ελλάδας, αν αυτή δεν ικανοποιούσε τους δανειστές της. Κι από τότε συνέβησαν πολλά, τέσσερις χρεοκοπίες της χώρας μας – δεν  είναι του παρόντος να μιλήσουμε γι’ αυτά – όμως διανύουμε  στις μέρες μας την πέμπτη χρεοκοπία στην ιστορική διαδρομή της Ελλάδας μας και θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε στο εν λόγω άρθρο μας ότι το δημόσιο χρέος της χώρας μας μπορεί να αντιμετωπισθεί με άλλο τρόπο κι όχι με αυτόν που το διαχειρίζονται οι καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις.  

      Και αυτό γιατί  το ελληνικό δημόσιο χρέος με τη μορφή που πήρε αμέσως μετά το πρώτο μνημόνιο, το δεύτερο και το τρίτο είναι ένα χρέος που το νομικό και οικονομικό επιτελείο του Ε.ΠΑ.Μ. (Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο) σε ημερίδα που διοργάνωσε για το δημόσιο χρέος στις 19/3/2017 και 5/4/2017 κατέδειξε ότι είναι παράνομο. Το ίδιο έχουν επίσης διακηρύξει  εξέχουσες προσωπικότητες (όπως ο καθηγητής κ. Γ. Κασιμάτης κ. αλ.). Επομένως επειδή είναι παράνομο το δημόσιο χρέος, το στοιχείο αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αμυντικό όπλο τεραστίων διαστάσεων απέναντι στους δανειστές στα χέρια μιας κυβέρνησης που πραγματικά θα είναι διαβασμένη, θα είναι προετοιμασμένη, θα είναι αποφασισμένη  να διεκδικήσει τα δίκαια της χώρας αρνούμενη αυτό το χρέος και μονομερώς να το διαγράψει.

      Επί τέλους ως πότε όλες οι κυβερνήσεις μας και οι συμβουλάτορές τους από το Μάη του 2010, οπότε έσκασε η φούσκα της χρεοκοπίας της χώρας μας, θα αντιμετωπίζουν το χρέος έτσι, ώστε οι πανέλληνες να βιώνουν όλο και νέες φοροεπιδρομές, μειώσεις μισθών και συντάξεων, διαρκή λιτότητα και τελικά νέο δανεισμό; Και συγκεκριμένα γιατί δεν εξήγησαν και δεν μας εξηγούν, πόσο από υφιστάμενο δημόσιο χρέος μπορεί να συνεχίσει να εξυπηρετεί ο Έλληνας εργαζόμενος και η οικονομία; Πόσο 10%, , 30%, μήπως 5% ή 1%. Γιατί δε μας λένε; Αυτά τα χρόνια από το 2010 – 2017 δημιουργήθηκαν συνθήκες ανυπαρξίας εισοδήματος για τον Έλληνα, που δεν μπορεί ούτε και τις βασικές καταναλωτικές του δαπάνες να ικανοποιήσει. 20% υστερεί το μέσο εισόδημα των νοικοκυριών από το απαραίτητο που χρειάζεται, για όσα καταναλώνει   Και οι κυβερνώντες μας καλούν τα νοικοκυριά να συνεχίσουν να εξυπηρετούν μέρος του χρέους. Ε, νισάφι πια! γιατί δε βλέπουν την αντικειμενική κατάσταση του εισοδήματος των νοικοκυριών, γιατί τρέμουν την αναμέτρηση με τους δανειστές, γιατί προτιμούν την αναγνώριση του χρέους και την εξυπηρέτησή του κατά ένα μέρος και δεν τους καίγεται καρφί που με τις τακτικές τους  ολόκληρος ο ελληνικός λαός βαίνει προς εξαφανισμό;  (Σ.γ.: Καρφί φίλε. Γιατί τρέμουν μην αποκαλυφτούν οι κλεψιές, τα σκάνδαλα και οι ανομίες τους, έτσι υποκύπτουν στις απαιτήσεις των ξένων).  

Πλύση εγκεφάλου από τα δελτία των 7

Φυσικά οι καθημερινοί μας συνάνθρωποι αγωνιωδώς ρωτούν: « Μπορεί να διαγραφεί το χρέος;»,  απαντούμε απερίφραστα με ένα ηχηρό ναι, γιατί το δημόσιο χρέος της χώρας μας είναι παράνομο τοκογλυφικό, καταχρηστικό, απεχθές, ειδεχθές κλπ. Συγκεκριμένα όμως, για να πεισθούμε: Ρωτά ο οποιοσδήποτε, μα δε θα πληρώσουμε, αφού τα χρωστάμε αυτά τα λεφτά. Απαντάμε, όχι δεν τα χρωστάμε και ας προσέξουμε: Αυτό το χρέος της Ελλάδας έχει διαμορφωθεί κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες, που χρήζουν εξέτασης. Οι δανειστές μάς δανείζανε, ενώ ξέρανε, ότι, για να τους πληρώσουμε, δανειζόμασταν εκ νέου, παίρναμε δάνεια, για να ξεπληρώνουμε παλιότερα δάνεια. Αυτό στη διεθνή νομολογία είναι CASUS BELLI. Κανένα κράτος δε μπαίνει στην αποπληρωμή ενός χρέους, όταν δεν μπορεί να δανεισθεί. Εμείς δεν μπορούσαμε να δανεισθούμε και κακώς μας δίνανε διαρκώς δάνεια και οι δανειστές ρισκάρανε. Και να τι λέει το Διεθνές Δίκαιο σχετικώς: Εφόσον εσύ έπαιρνες ρίσκο αγοράζοντας ένα ομόλογο από ένα κράτος, που ήξερες ότι για να στο πληρώσει, θα έπρεπε να δανεισθεί και το ’παιρνες με αυξημένο επιτόκιο σε σχέση με το επιτόκιο, που υπήρχε μέσα σε άλλα ομόλογα, τα ρίσκα σου τα πήρες, μάλιστα με υψηλή απόδοση, υψηλότερη απ’ ό,τι να ’παιρνες ένα ομόλογο ενός κράτους, που δε θα ’χε τέτοια προβλήματα, όπως η Ελλάδα, αμειβόσουνα γι’ αυτό, δεν ήταν ότι το ’ παιρνες  χωρίς να ξέρεις. Άρα το ρίσκο σου το πήρες, είσαι επενδυτής, πήρες  το ρίσκο κι, όταν λοιπόν το κράτος δεν μπορεί να σε πληρώσει, έχασες το ρίσκο σου. Γι’ αυτό και στη διεθνή νομολογία δεν είναι το ίδιο να δανείζεσαι με σύμβαση κανονικά από κράτος και  να δανείζεσαι  μέσω ομολόγων, δε θεωρείται ίδια η σύμβαση, η ίδια υποχρέωση να ’πούμε.

Επομένως δεν έχασαν οι δανειστές μας μόνο το ρίσκο, αλλά επί πλέον δεχτήκανε να καταλυθεί το δικό μας πολιτικό σύστημα, να καταλυθεί η ασυλία του  ελληνικού κράτους και να μεταβληθεί αυτό σε απλή εταιρία, η οποία μπαίνει σε εκποίηση με το πρώτο μνημόνιο. Με την πρώτη δανειακή σύμβαση (όρος  14 παράγραφος 5) καταλύθηκε η εθνική κυριαρχία, καταλύθηκε το Σύνταγμα στις βασικές του διατάξεις και φθάσαμε στο σημείο τα ελληνικά κοινοβούλια να ψηφίζουν σχέδια ή προσχέδια μνημονίων και να δίνουν το δικαίωμα στον υπουργό οικονομικών και στον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας να υπογράφουν τα τελικά σχέδια, τα οποία δεν περνάνε ποτέ από το κοινοβούλιο, ενώ αντίθετα στα υπόλοιπα κοινοβούλια της Ευρωζώνης τα τελικά σχέδια των μνημονίων περνάνε για έγκριση. Στο κοινοβούλιό μας αυτό δεν έγινε, δηλαδή καταλύθηκε το Σύνταγμα.

Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν, διότι με όπλο το χρέος ή με μοχλό το χρέος δημιουργήθηκε ένα παράνομο καθεστώς δικαίου στην Ελλάδα. Αυτό μας δίνει το δικαίωμα να καταγγείλουμε το σύνολο του χρέους και να το διαγράψουμε. Και δεν μπορεί κανείς να κινηθεί εναντίον μας. Γιατί το πλαίσιο μέσα στο οποίο μας δανείζανε, μέσω του Ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, ήταν, για να μας κρατήσουν μέσα σ’ ένα κλειστό Club, από το οποίο φεύγουμε, αξιοποιώντας το άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισσαβόνας. Και με μια πατριωτική δημοκρατική κυβέρνηση διακηρύττεις στους δανειστές: Κύριοι αρνούμαι να σας πληρώσω, δεν μπορεί να επιβιώσει ο λαός μου. Είναι πολύ απλό, δεν είναι θέμα, αν με συμφέρει ή αν δε με συμφέρει.

Όσο για τα δάνεια από κράτη, 53 δις, από τα οποία τα περισσότερα τα έχουν δώσει οι Γερμανοί, που όμως κανείς γι’ αυτά δε λέει τούτο: ότι δεν μας τα έδωσαν παίρνοντας πόρους από τους φορολογούμενούς τους, αλλά τα δανείστηκαν με επιτόκιο 0,3% και μας τα δάνεισαν με 1,5% ή 1,7%. Αυτό όμως είναι τοκογλυφία, αν και η Συνθήκη της Λισσαβόνας μιλάει για τη λεγόμενη εταιρική σχέση, που προτρέπει σε αλληλοβοήθεια μεταξύ κρατών μελών της Ευρωζώνης.

Επομένως τουλάχιστον με τα προηγούμενα – υπάρχει κι άλλη επιχειρηματολογία επί τη βάσει διεθνών συνθηκών για το χρέος – το βασικό στοιχείο της άρνησης και της καταγγελίας του χρέους  είναι το γεγονός ότι οι υπογραφές που έχουνε μπει, όπως και οι υποχρεώσεις είναι παράνομες κι όχι μόνο δεν τις αναγνωρίζουμε, αλλά κι επειδή είναι σε βάρος του συμφέροντος του ελληνικού λαού, μια πατριωτική κυβέρνηση οφείλει να ασκήσει ποινικές διώξεις εναντίον όλων, όσων υπέγραψαν για εσχάτη προδοσία και σφετερισμό.

Τέλος είναι σημαντικά αναφαίρετο να υπογραμμίσω ότι ένα κρατικό χρέος διαγράφεται μονομερώς. Δεν υπάρχει στον κόσμο καμιά περίπτωση διαγραφής χρέους, που να έγινε με διαπραγμάτευση ή «κοινή συναινέσει». Έγινε μονομερώς με πράξη εθνικής κυριαρχίας του κράτους – δανειολήπτη. Για διασαφήνιση, από το 1951 υπάρχει κώδικας για τον τρόπο που εξυπηρετούνται οι κρατικές υποχρεώσεις διεθνώς. Σ’ αυτόν τον κώδικα αναφέρεται ρητά ότι ένα χρέος μπορεί να διαγραφεί στο σύνολό του ή να μη πληρωθεί μέρος του, εάν εμπίπτει σε δυο κατηγορίες: Διακυβεύεται σπουδαίο εθνικό συμφέρον και δεν διαφοροποιεί τους εγχώριους από τους εξωχώριους δανειστές. Γι’ αυτό λέμε με τη διαγραφή του εξωτερικού χρέους θα διαγράψουμε και τα πραγματικά εσωτερικά χρέη (όχι φυσικά τα θαλασσοδάνεια). Αυτά είναι στοιχεία της διεθνούς νομολογίας και θα μπορούσαμε να πούμε χιλιάδες τέτοια πράγματα.

Εύλογα βέβαια ο καθένας εκτιμά ότι οι δανειστές θα προσφύγουν σε δικαστήρια για κυρώσεις εναντίον της χώρας μας. Αναμενόμενο. Μπορούν να προσφύγουν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Αυτό δε μας αφορά, γιατί θα ’μαστε στη διαδικασία εξόδου από την ευρωζώνη. Βέβαια μπορούν να προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για αθέτηση διεθνούς υποχρέωσης της Ελλάδας. Ο καθένας μας ας απαντήσει ποια υποχρέωση απ’ όλες αυτές που έχουμε υπογράψει είναι διεθνής. Καμία. Γιατί όλες σε σχέση με το εν λόγω χρέος εντάσσονται στους κανόνες της Ευρωζώνης. Κι ακόμα κι αν κάποιος ισχυρισθεί, ανεξάρτητα με τι κόλπα, μας έδωσαν οι δανειστές τα λεφτά, πάντως η Ελλάδα τα πήρε τα λεφτά. Εμείς ξαναλέμε δεν μας έχουνε δώσει τα λεφτά, μας τα έχουνε δώσει, για να τα δώσουνε στις τράπεζές τους. Και όσοι έβαλαν τις υπογραφές τους από τους Έλληνες αξιωματούχους σ’ αυτά τα μνημόνια,  κατά παράβαση του Συντάγματος πρέπει να καθίσουνε στο σκαμνί της Δικαιοσύνης κι αυτή να αποφασίσει για εσχάτη προδοσία και σφετερισμό κι έτσι θα πούμε και στη διεθνή κοινότητα ή στον όποιο δανειστή, ότι κυτάξτε να δείτε αυτοί που βάλαν τις υπογραφές τους, τούς στείλαμε για εσχάτη…   

Τώρα διάφοροι ρωτάνε αν έχουμε κάποιο παράδειγμα κράτους, που διέγραψε το χρέος του  και δεν του δημιουργήθηκε κανένα πρόβλημα. Έχουμε βεβαίως την Πορτογαλία το 1923. Επειδή σ’ αυτή με το χρέος καταλύθηκε το Σύνταγμά της, η Πορτογαλία αρνήθηκε ολόκληρο το χρέος της, δε σταμάτησε απλά να το πληρώνει. Δεύτερο, τη δική μας περίπτωση στα 1932. Τότε ο Ελευθέριος Βενιζέλος σταμάτησε μονομερώς μέχρι το 1936 να πληρώνει το χρέος, οπότε ήρθε στα πράγματα ο Ι. Μεταξάς και έκλεισε συμφωνία με τους δανειστές. Στα χρόνια μη πληρωμής του χρέους από το Βενιζέλο, δε συνέβη τίποτε. Βεβαίως φωνάζανε οι ομολογιούχοι, αλλά δεν προσέφυγαν σε δικαστήρια. Και να προσέξουμε, η Ελλάδα τότε χρωστούσε στην Κ.Τ.Ε. (την Κοινωνία των Εθνών), δηλ. στον Ο.Η.Ε. της εποχής, φανταστείτε πίεση.

Να μη παραλείψω βέβαια την πιο κοντινή στα χρόνια μας διαγραφή χρέους εκείνο της Ισλανδίας, το 2009. Ποιος άραγε από όσους δυσπιστούν για τη διαγραφή χρέους ή σκεπτικίζουν μιλά γι’ αυτό; Φοβούμαι πως ελάχιστοι. Τέλος πάντων ας ενημερώσω σχετικά: Το χρέος της Ισλανδίας ήταν δέκα φορές το ΑΕΠ της χώρας, πολύ μεγαλύτερο από το δικό μας. Πάντα μιλάμε με βάση την οικονομική επιφάνεια της χώρας. Η Ισλανδία λοιπόν  σταμάτησε να το πληρώνει και το κατήγγειλε, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν παράνομο.  Το κατήγγειλε στη βάση ότι λόγω του ότι η χώρα μπήκε σε παγκόσμια κρίση, έπρεπε να προστατεύσει την οικονομία της. Τα λεφτά του χρέους της τα ’παιρνε από δημόσιες τράπεζες, από κράτη. Η σύμβαση που υπέγραψε έλεγε σε περίπτωση που οι τράπεζές μου, που παίζουν τα λεφτά των Βρετανών, των Γερμανών, των Ολλανδών και των Ισλανδών χρεοκοπήσουν, θα τις πληρώσει το Ισλανδικό κράτος. Όντως χρεοκόπησαν αυτές οι τράπεζες. Το χρέος είχε φθάσει 10 – 13 φορές το ΑΕΠ της Ισλανδίας. Και είπε η Ισλανδική κυβέρνηση ύστερα από την πίεση των πολιτών της (έγιναν δυο δημοψηφίσματα). Είπε «εγώ ξεχρεώνω τους δικούς μου (Ισλανδούς), δηλαδή διαφυλάσσω τις καταθέσεις τους και δεν εκπληρώνω καμιά υποχρέωση προς Ολλανδούς, Εγγλέζους και Γερμανούς».

Οι Εγγλέζοι και Γερμανοί πήγαν την Ισλανδία στο δικαστήριο των ΕΖΕΣ, που αποφάνθηκε: Ναι, βεβαίως, ακόμη και νόμιμη να ’ναι η απαίτησή σας, που είναι νόμιμη – δεν κατήγγειλε τη νομιμότητα της απαίτησής τους η Ισλανδία – όμως προέχει η δέσμευση της κυβέρνησης απέναντι στο λαό της. Δεν μπορεί να αφήσει το λαό της να καταστραφεί. Αυτό είναι πρωτεύουσας σημασίας. Και η Ισλανδία δεν έπαθε απολύτως τίποτε και έστειλε πολλούς τραπεζίτες της υπεύθυνους του προαναφερθέντος χρέους της στη φυλακή.

Ας φανταστούμε εδώ, τη δική μας περίπτωση που καταλύθηκε το Σύνταγμα και έχουμε  καθεστώς κατοχής – κάνουν κουμάντο ξένοι στο κράτος μας, ανεξάρτητα αν τους ανήκει ή όχι – από την άποψη της ουσίας του δικαίου και μας έχουν επιβάλλει ένα καθεστώς δικαίου που δεν είναι ούτε καν αποικιοκρατικό. Γιατί το αποικιοκρατικό δίκαιο προβλέπει το πώς ο υπήκοος της αποικίας προστατεύεται στις τρέχουσες υποθέσεις του. Εδώ σε μας δεν υπάρχει τίποτε πια. 

Μπορεί λοιπόν η χώρα μας να απαλλαγεί οριστικά και χωρίς παρενέργειες από τη θηλιά του χρέους, που της έχουν περάσει στο λαιμό οι ξένοι τοκογλύφοι- δανειστές. Το Διεθνές δίκαιο μας δίνει πολλαπλές δυνατότητες γι’ αυτό. Μπορούμε ευθύς εξαρχής να μη αναγνωρίσουμε το δημόσιο χρέος στο σύνολό του και να το καταγγείλουμε ως παράνομο, καταχρηστικό και απεχθές, όχι με επιτροπές λογιστικού ελέγχου, αλλά ως προϊόν και πολιτικό μέσο επιβολής καθεστώτος κατοχής της Ελλάδας και κατάλυσης δικαιωμάτων του ελληνικού λαού με πρώτο το δικαίωμα της ελεύθερης αυτοδιάθεσης. Μόνο έτσι μπορεί να διαγραφεί το χρέος, χωρίς κανείς να μπορεί να το επαναφέρει. Ταυτόχρονα φυσικά με την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την ευρωζώνη. 

Σ.γ.:Ο Γιώργος Βαζάκας είναι μέλος του Ε.ΠΑ.Μ και ήταν υποψήφιος βουλευτής με το Ε.ΠΑ.Μ. στις εκλογές του 2015 έχει γνώσεις οικονομίας από τα σεμινάρια επιμόρφωσης στην οικονομία του Δημ. Καζάκη. Μιμηθείτε τον μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε γνώση για τους απατεώνες ξένους και ημεδαπούς που έδεσαν τη χώρα πισθάγκωνα στους τοκογλύφους τραπεζίτες. Κι αυτή τη γνώση οφείλετε σαν την αποκτήσετε,   να την μεταδώσετε στους αδερφούς σας Έλληνες κι Ελληνίδες, από γειτονιά σε γειτονιά, κι από σπίτι σε σπίτι, εν είδει κρυφού σχολιού. Μόνο έτσι θ’ απελευθερωθούμε. Επίσης αν ψάξετε στο youtube με τον τίτλο ΕΠΑΜ σεμινάρια επιμόρφωσης όλο αυτό το υλικό και η γνώση, 6 σεμινάρια, θα γίνει δικό σας.                         

Τα πιο κάτω δεδομένα αναγράφονται για να καθησυχάσουν όσοι αγωνιούν για τον εαυτό τους ή για δικούς τους έμπλεοι φόβου αν όχι πανικού, ότι μπορεί να ασθενήσουν ή ακόμη και να πάσχουν από σχιζοφρένια.

Πίσω από τη μάσκα κρύβεται η πραγματική εικόνα του εαυτού μας

ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΑ ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ & ΑΙΤΙΑ ΠΡΟΚΛΗΣΗΣ ΤΗΣ

Επιδημιολογικά δεδομένα

Η σχιζοφρένεια είναι μια σχετικά συχνή νόσος και σίγουρα η συχνότερη μορφή ψυχωσικής διαταραχής. Η μέση επίπτωση της σχιζοφρένειας που αναφέρεται σε επιδημιολογικές μελέτες, όταν η διάγνωση περιορίζεται στα βασικά κριτήρια και διορθώνεται για την ηλικία, είναι 0,11 στα 1000 (εύρος 0,07–0,17 στα 1000). Αν χρησιμοποιηθούν ευρύτερα κριτήρια, το ποσοστό αυτό διπλασιάζεται σε 0,24 στα 1000 (εύρος 0,07–0,52 στα 1000) (Jablensky et al., 1992). Ο μέσος όρος είναι ίδιος και για τα δύο φύλα, αν και η μέση ηλικία έναρξης είναι περίπου 5 έτη μεγαλύτερη στις γυναίκες (ως εκ τούτου χαμηλότερο ποσοστό για τις γυναίκες στην εφηβεία), με μια δεύτερη μικρότερη αιχμή μετά την εμμηνόπαυση (Cannon & Jones, 1996). Ο επιπολασμός ζωής για τη σχιζοφρένεια κυμαίνεται από από 0,3% έως 0,7% (Saha,et al., 2005·van Os &Kapur, 2009).

Για την Ελλάδα, απουσιάζουν επιδημιολογικά δεδομένα για την επίπτωση ή την επικράτηση της σχιζοφρένειας στο γενικό πληθυσμό.

Σε μελέτη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που υπολογίστηκαν τα προσαρμοσμένα χρόνια αναπηρίας (Disability Adjusted Life Years – DALY) από τη σχιζοφρένεια, η χώρα μας κατέχει μία από χαμηλότερες θέσεις, την 187η, σε έναν κατάλογο 192 χωρών από όλον τον κόσμο (WHO, 2004). Στο δείκτη DALY, υπολογίζεται η επιβάρυνση που προκύπτει από τη νοσηρότητα, τη θνητότητα και την αναπηρία των διαφόρων νόσων.

Στο «Σχέδιο αναθεώρησης του Προγράμματος Ψυχαργώς Γ ́ (2011

• 2020)» (Υπουργείο Υγείας, 2011), καταγράφονται στοιχεία από μελέτες που δημοσιεύθηκαν το 2011 και συνδύασαν τα επιδημιολογικά δεδομένα από 30 χώρες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων είναι και η χώρα μας. Ο επιπολασμός 12 μηνών των ψυχώσεων υπολογίζεται στο 1,2% και αφορά περίπου 5 εκατομμύρια άτομα σε αυτές τις χώρες. Με την αναγωγή στην Ελλάδα, υπολογίζονται περίπου 132 χιλιάδες άτομα με τη διάγνωση «ψύχωση», το έτος 2010.

Πιθανά αίτια της σχιζοφρένειας

Τα αίτια της σχιζοφρένειας δεν έχουν κατανοηθεί επαρκώς. Η έρευνα έχει προσπαθήσει να καθορίσει τον αιτιολογικό ρόλο βιολογικών, ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων. Τα υπάρχοντα δεδομένα δεν υποδεικνύουν προς την κατεύθυνση ενός μοναδικού αιτιολογικού παράγοντα. Αντιθέτως, θεωρείται ότι η σχιζοφρένεια και οι σχετιζόμενες ψυχώσεις είναι το αποτέλεσμα μιας σύνθετης αλληλεπίδρασης μεταξύ ποικίλων παραγόντων (Broome et al., 2005· Garety et al., 2007).

Πολλά από τα ερευνητικά δεδομένα που αφορούν στην αιτιολογία της σχιζοφρένειας βασίζονται στο μακροπρόθεσμο μοντέλο «ευαλωτότητας-στρες» (Nuechterlein & Dawson, 1984). Το συγκεκριμένο μοντέλο προτείνει ότι τα άτομα χαρακτηρίζονται από διαφορετικού βαθμού ευαλωτότητα για τη σχιζοφρένεια, η οποία καθορίζεται από ένα συνδυασμό βιολογικών, ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων.

Θεωρείται ότι η ευαλωτότητα έχει ως αποτέλεσμα την εκδήλωση συμπτωμάτων μόνο όταν είναι παρόντες περιβαλλοντικοί στρεσσογόνοι παράγοντες. Αν η ευαλωτότητα είναι μεγάλη, ακόμα και χαμηλά επίπεδα στρες μπορεί να πυροδοτήσουν τη συμπτωματολογία. Αν η ευαλωτότητα είναι μικρότερη, τα συμπτώματα προκύπτουν μόνο επί έκθεσης σε έντονους στρεσσογόνους παράγοντες. Το μοντέλο είναι συμβατό με μια μεγάλη ποικιλία υποτιθέμενων αιτίων της διαταραχής, καθώς και με τα ποσοστά υποτροπών και επανεισαγωγών των ασθενών με σχιζοφρένεια.

Τα πιο πάνω δεδομένα ευρίσκονται σε συμφωνία με τα όσα διατείνονται ο διακεκριμένος Φινλανδός Ψυχίατρος Τζακόμπ Σεϊκούλα[1] αλλά και το Παρατηρητήριο για τα δικαιώματα στο χώρο της Ψυχικής Υγείας[2]. Ασχολείται και αναπτύσσει δράσεις με στόχο την προάσπιση των δικαιωμάτων ατόμων που εμπλέκονται στο σύστημα υπηρεσιών ψυχικής υγείας και την προώθηση εναλλακτικών μη-ψυχιατρικών τρόπων αντιμετώπισης του ψυχικού πόνου.

Η σχιζοφρένεια λοιπόν μπορεί να εκδηλωθεί κάτω από πολύ έντονα στρες και ψυχικά τραύματα όπως παιδικός βιασμός, γονεϊκή κακοποίηση σε πολύ μικρή ηλικία, από την αλλοπρόσαλλη στάση των γονέων οι οποίοι μπορεί να εκδηλώνουν διπλά μηνύματα με την συμπεριφορά τους στα ίδια τους τα παιδιά. (Πρόκειται για τη γνωστή άποψη του Gregory Bateson την λεγόμενη Double Βind Theory την οποία έχουμε αναπτύξει δια πολλών και στο πρελθόν[3])

Το Παρατηρητήριο λειτουργεί με τη μορφή ενός δικτύου προσώπων που εμπλέκονται στο σύστημα της ψυχικής υγείας, δηλαδή χρηστών ψυχοκοινωνικών υπηρεσιών, συγγενών των χρηστών, επαγγελματιών ψυχικής υγείας και εργαζόμενων στο χώρο αυτό. Είναι ανοιχτό να εντάξει στους κόλπους της δράσης του οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο συμμερίζεται τη φιλοσοφία και τους στόχους του. Η έδρα του βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, αλλά δέχεται αιτήματα και καταγγελίες και από την υπόλοιπη Ελλάδα.

[1]Τζακόμοπ Σεϊκούλα Φινλανδός ψυχίατρος από τους πρωτοπόρους στον τρόπο αντιμετώπισης ατόμων που ακούνε φωνές (hearing voices) χωρίς ψυχιατρικά φάρμακα.

[2]https://mentalhealthhellenicobservatory.wordpress.com/

[3]Γεωργίος Ευαγγελάτος, μελέτη με τίτλο: «Ο Φόβος και η Αντιμετώπισή του» δημοσιευμένη στο διαδίκτυο σε δύο συνέχειες με αριθμό πρωτοκόλλου https://evaggelatos.com/?p=566https://evaggelatos.com/?p=591

Σ.γ.: Σχεδόν όλοι στις μέρες μας ξέρουν, πιστεύουν, υποψιάζονται, χωρίς να έχουν απτές αποδείξεις ότι οι μυστικές υπηρεσίες και ιδίως η  CIA και η NSA φακελώνουν τους πάντες όσους μπορεί να γίνουν επικίνδυνοι μέσω διαδικτύου. Επομένως θέτουμε όλες τις μηχανές επικοινωνίας εν αμφιβόλω. Δυσπιστούμε και σαν αποτέλεσμα ελάχιστα επηρεαζόμαστε από αυτές. Όμως συνεχίζουμε να τις διαβάζουμε ή ακόμη και να συμμετέχουμε ενεργά σ’ αυτές.

Facebook, η απόλυτη αλλοτρίωση, απρόσωπα πρόσωπα επικοινωνούν με δήθεν πρόσωπα

Πολύ περισσότερο δυσπιστούμε όταν αυτός που αναρτά άρθρα σε μια ιστοσελίδα ή στο facebook μας είναι άγνωστος, ένα πρόσωπο πολύ πέραν των δυνατοτήτων μας να το γνωρίζουμε.

Σε μας προσωπικά έχει κάνει εντύπωση το  πιο κάτω γεγονός. Ενώ στην αρχή της ιστοσελίδας μας αναγράφουμε ότι: «Ο Ψυχίατρος Γεώργιος Ευαγγελάτος είναι πρόθυμος να απαντά σε ζητήματα ψυχολογικού, ψυχιατρικού περιεχομένου», ως τώρα ελάχιστοι έχουν ζητήσει βοήθεια ή συμβουλή στα παραπάνω θέματα. Στην αρχή ήσαν αρκετοί που ζητούσαν συμβουλές αργότερα ελαχιστοποιήθηκαν, ενδεικτικό ότι ελάχιστη επίδραση μπορεί να έχει το φατσοβιβλίο ή μια ιστοσελίδα στο να επηρεάσει ή να παίξει κάποιο ρόλο σημαντικό στη ζωή μας.

Επιβεβαιώνεται επομένως η παρακάτω έρευνα και το άρθρο:  

Οι φίλοι σου στο Facebook δεν νοιάζονται για το τι ψηφίζεις ούτε επηρεάζονται ιδιαίτερα από σένα.

Έχουμε ζήσει (και έχουμε απηυδήσει) πολλές φορές στη διάρκεια προεκλογικών περιόδων, και όχι μόνο, με παραληρηματικές εκδηλώσεις φανφαρονισμού και τώρα μια έρευνα στην Αμερική έρχεται να το επιβεβαιώσει έμπρακτα: κανείς δεν είναι πρόθυμος να ακούσει την κομματική τοποθέτησή σου. Τουλάχιστον, όχι στο facebook.

Οι πολιτικού περιεχομένου αναρτήσεις σου στο Facebook δεν αλλάζουν τον τρόπο που σκέφτονται οι φίλοι σου. Αυτό υποστηρίζει πρόσφατη έρευνα στις ΗΠΑ με αφορμή τον προεκλογικό χαμό που επικρατεί στα social media. Αυτά τα -δογματικά ενίοτε- διαδικτυακά ξεσπάσματα δεν αλλάζουν την πολιτική τοποθέτηση των ψηφοφόρων, σύμφωνα με αυτή τη νέα μελέτη.

Ένα εντυπωσιακό ποσοστό της τάξης του 94% των Ρεπουμπλικανών, 92% των Δημοκρατικών, και 85% των ανεξάρτητων δεν έχουν επηρεαστεί ποτέ από πολιτική ανάρτηση κάποιου “φίλου” τους στο Facebook, σύμφωνα με την Rantic, μια επιχείρηση που πουλά ακολούθους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στην έρευνα που διεξήγαγε η εν λόγω εταιρεία συμμετείχαν 10.000 χρήστες του Facebook που αυτοπροσδιορίζονται ως Ρεπουμπλικάνοι, Δημοκρατικοί, ή ανεξάρτητοι αντίστοιχα.

Σχεδόν το ένα τρίτο αυτών των χρηστών, δήλωσε ότι τα social media δεν είναι το κατάλληλο φόρουμ για πολιτικές συζητήσεις. Οι ερωτηθέντες από κάθε κατηγορία παραδέχθηκαν ότι έχουν κάνει un-friend ανθρώπους στο facebook, λόγω των πολιτικών τους θέσεων. Αυτό δεν αποτελεί καλό οιωνό για όσους έχουν μετατρέψει το facebook σε πεδίο πολιτικών αντιπαραθέσεων.

Με λίγα λόγια, όπως φαίνεται, οι πολιτικού περιεχομένου αναρτήσεις δεν επηρεάζουν τις πολιτικές πεποιθήσεις, παρά μόνο τις φιλικές προτιμήσεις.

[Πηγή: Quartz]

http://news247.gr/eidiseis/koinonia/oi-filoi-soy-sto-facebook-den-noiazontai-gia-to-ti-pshfizeis.4220130.html 18/8/16

Σ.γ.:Αυτά για όσους ελπίζουν ότι μπορούν να “ψαρέψουν” οπαδούς μέσα από το διαδίκτυο.

Ματαιοπονία των πάντων ματαιοπονία! Η ελευθερία της βούλησης που τη σέβεται ακόμη κι ο Θεός και δεν επεμβαίνει στα ανθρώπινα, επιβάλλεται σε όλους (ευτυχώς) τους τομείς της ζωής μας. Και όσοι προσπάθησαν να ελέγξουν το δικαίωμα του ανθρώπου να συλλογάται ελεύθερα, να αποφασίζει ελεύθερα όπως οι Ψυχίατροι Γουαίην Κάμερον και Γουίλλιαμ Σάγκαρντ, ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο Μάο τσε Τουνγκ, και λοιποί, απέτυχαν ΟΙΚΤΡΑ.

Ευτυχώς για το καθοδηγούν τα ανθρώπινα κακό το οποίο συχνά αποτυγχάνει, δυστυχώς για την ιερή αποστολή των ανθρώπων του φωτός, γιατί αυτοί θα διώκονται επειδή ακριβώς δημιουργούν φθόνο με τη λάμψη τους και το ενάρετο παράδειγμά τους, αλλά ταυτόχρονα η ελευθερία της βούλησης των ζηλοφθόνων τους απαλλοτριώνει συχνά φθάνοντας μέχρι την απώλεια της ζωής αυτών…

(Σχόλια Γεωργίου Ευαγγελάτου).

Ένα άρθρο του προσφιλούς  χριστιανοδημοκράτη κι αγαπημένου φίλου που πάντα υπογράφει με το ψευδώνυμο “ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ” και μου το έστειλε στις 25 Αυγούστου του 2014 νομίζω πως είναι απόλυτα επίκαιρο να σας το αναρτήσω με τα νέα δεδομένα που έχουμε κι ας γράφτηκε πριν τόσο καιρό.

Όπως καταλαβαίνετε υπάρχουν διορατικοί και φωτισμένοι άνθρωποι ακόμη στον τόπο τούτο!

“Ο δυτικός άνθρωπος έχει παγιώσει κατά τους τελευταίους αιώνες την κυριαρχία του στον πλανήτη. Με την ισχύ που απέκτησε επέβαλε και τις θεωρούμενες από αυτόν αξίες σε όλους τους λαούς, οι οποίοι πορεύονται υποταγμένοι εν πολλοίς στον δυτικό τρόπο ζωής, παρά τις διαφορετικές θρησκευτικές πίστεις, τους διαφορετικούς πολιτισμούς και τις διαφορετικές παραδόσεις. Κορύφωση του δυτικού τρόπου βιωτής αποτελεί στην εποχή μας το «αμερικανικό όνειρο», το οποίο αποδέχονται με εκδηλώσεις λατρείας πλείστοι όσοι όχι μόνον Αμερικανοί αλλά και πολίτες πολλών άλλων χωρών.

          Ο δυτικός άνθρωπος καυχάται για τις αξίες του, που στην πραγματικότητα είναι ψευτοαξίες. Έχει βαθύτατη την πεποίθηση ότι είναι προασπιστής των θεωρουμένων ως πανανθρωπίνων ιδανικών και ότι βαδίζει αταλάντευτα τον ορθό δρόμο προς την πρόοδο και την ευημερία ότι είναι φορέας ανωτέρου πολιτισμού, ο οποίος τελικά θα επικρατήσει ως ο μόνος στην επιφάνεια του πλανήτη! Η αλαζονεία αυτή ελάχιστα περιθώρια αυτοελέγχου και αυτοκριτικής αφήνει στον δυτικό άνθρωπο.

          Ο δυτικός άνθρωπος πορεύεται δίχως Θεό, τον οποίο έχει απορρίψει από αιώνες. Κάποιοι το σημαντικό για την «πρόοδο» των δυτικών κοινωνιών χρονικό ορόσημο τοποθετούν στην εποχή του λεγομένου διαφωτισμού. Σε βάθος ανάλυση θα μας οδηγήσει στη θλιβερή διαπίστωση ότι η Δύση και πριν πορευόταν ερήμην του Θεού, το μήνυμα του οποίου είχε αρχίσει να διαστρεβλώνει ήδη από τα τέλη της πρώτης χιλιετίας μετά την ενανθρώπισή Του και συνέχιζε να διαστρεβλώνει. Η Δύση, παρά την επικράτηση της αθεΐας στην πολιτική και στη διανόηση, δεν είναι άθεη. Πολλοί ακόμη δηλώνουν πιστοί στο Θεό και είναι μέλη διαφόρων «εκκλησιών», οι οποίες πολλαπλασιάζονται με γοργούς ρυθμούς στον χώρο των διαμαρτυρομένων αρνούμενες να υποταχθούν στην παπική «αυθεντία», η οποία εμμένει στην αλαζονεία της! Εκείνο, που ακόμη και ορθόδοξοι αποφεύγουν να τονίσουν, είναι η άνευ όρων υποταγή των χριστιανών της Δύσης στον πρακτικό υλισμό ως απόρροια της οικονομικής ευμάρειας, την οποία έχουν εξασφαλίσει χάρη στην καταλήστευση των φτωχών και καταφρονεμένων από τους δυτικούς λαών. Είναι τραγικό να τονίζεται από προτεστάντες, (τύπου Σόϊμπλε) ευτυχώς όχι από όλους, ότι η υλική ευμάρεια είναι αμοιβή του Θεού προς αυτούς για την πίστη τους! Πάντως άποψη των αμερικανών αναλυτών του ανά τον πλανήτη αντιαμερικανισμού είναι ότι αυτός οφείλεται στον φθόνο για τα υψηλά επιτεύγματα του νεοπαγούς λαού, που προέκυψε από την πανσπερμία των λαών που κατοίκησαν το βόρειο τμήμα της νέας ηπείρου.

          Τα επιτεύγματα των δυτικών υπήρξαν όντως μεγάλα και θαυμαστά στον τομέα της επιστήμης και όσοι από εμάς ωφελούμαστε από αυτά τους οφείλουμε ευγνωμοσύνη! Εκείνο που συνήθως διαφεύγει της προσοχής μας είναι το ερώτημα: Πόσοι είναι αυτοί που επωφελούνται από τα επιτεύγματα στο σύνολο των επτά περίπου δισεκατομμυρίων του πλανητικού πληθυσμού; Να είναι άραγε το ένα δισεκατομμύριο ή μήπως ούτε καν τόσοι; Και αν για τους υπόλοιπους τα επιτεύγματα είναι απρόσιτα, πού οφείλεται αυτό; Στην οκνηρία τους, στην νοητική ανεπάρκειά τους ή στην εχθρική τους στάση έναντι του πολιτισμού; Ο δυτικός άνθρωπος έχει δώσει από καιρό απαντήσεις στο ερώτημα. Θεώρησε όλους τους άλλους λαούς κατωτέρους αυτών που ανήκουν στην αρία φυλή. Έτσι καλλιέργησε τις φυλετικές διακρίσεις, κατρακύλησε στον καιάδα της ευγονικής και τερατούργησε στα κρεματόρια! Ακόμη δεν άσκησε ουδεμία αυτοκριτική για τα μύρια όσα εγκλήματα του όπως η εξόντωση των ερυθροδέρμων, το δουλεμπόριο των μαύρων, η καταδυνάστευση των λαών κατά την αποικιοκρατία. Όσο για τα άγρια εγκλήματα του ναζισμού, αισθάνονται ικανοποίηση, καθώς έχουν στήσει τη δίκη της Νυρεμβέργης και τα έχουν επιρρίψει σε μία μικρή ομάδα διεστραμμένων κατ’ αυτούς εγκληματιών κατά της ανθρωπότητας. Όμως ο Καμύ, δικός τους αυτός, βροντοφωνάζει: Το έγκλημα διεπράχθη από τον δυτικό μηδενισμό! (Επαναστατημένος άνθρωπος). Παραμένοντας αλαζών ο δυτικός άνθρωπος εξακολουθεί να αγνοεί τον αυτοέλεγχο και την αυτοκριτική (σ.γ.: και συνεπώς την αλλαγή πλεύσης στην αυτοκαταστροφική του πορεία η οποία μόνο δια της συνειδητοποίησης του στρεβλού δρόμου που βαδίζει και της εν τω βάθει αλλαγής ή αλλιώς δια της μετανοίας, μπορεί να επέλθει). Έτσι εξακολουθεί να σπέρνει τον όλεθρο στους λαούς που δεν ανήκουν στη χωρία των προνομιούχων αρίων αλλά και εντός αυτής. Έχουμε πάμπολλα δείγματα μη ανεκτικότητας έναντι των λατινογενών λαών, των σλαβικών λαών και του ελληνικού, ιδίως του ελληνικού. Την περιφρόνησή τους γευθήκαμε έντονη κατά την τελευταία κρίση, στην οποία μας οδήγησαν με εντολές τους προς τους δυτικόφρονες πολιτικούς, που ασκούν την εξουσία στη χώρα μας όχι ελέω Θεού ούτε ελέω λαού, αλλά ελέω της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

          Πορεύεται τον ορθό δρόμο η Δύση προς την υλική ευημερία; Η απάντηση με βάση τον ευαγγελικό νόμο είναι σαφώς αρνητική. Όμως δεν θα προχωρήσουμε σε ανάλυση με βάση νόμο, που η Δύση έχει σαφώς απορρίψει. Θα κάνουμε κάποιους συλλογισμούς με βάση τη λεγόμενη κοινή λογική, αν και έχουμε έντονες επιφυλάξεις για το αν υπάρχει τέτοια. Αν υπήρχε, δεν θα ερμηνευόταν ως φθόνος των λεηλατούμενων και ρημαζόμενων ο αντιαμερικανισμός. Ξεκινούμε από τη θεμελιώδη θέση ότι όλα τελειώνουν στον τάφο και, συνεπώς, κυρίαρχος στόχος είναι η απόλαυση του βίου στο μέγιστο βαθμό. Η με οικονομικούς όρους ανάλυση των πάντων μαρτυρεί την καθολική σχεδόν αποδοχή της θέσης. Είναι αναμφισβήτητο ότι οι έχοντες και κατέχοντες εξασφαλίζουν πολλές απολαύσεις. Είναι όμως δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτές εξασφαλίζουν ευχαρίστηση, όχι όμως και χαρά; Ψιλά γράμματα η διάκριση στις δυτικές κοινωνίες, στη χωρία των οποίων, με λύπη μου, εντάσσω και τη νεοελληνική. Αυτές αγνοούν τις όποιες προειδοποιήσεις ελαχίστων ειδικών, που σημαίνουν συναγερμό για πλείστες όσες παθογένειες: Διάλυση της οικογένειας, που θυσιάζεται στον βωμό της απόλαυσης μέσω του πανσεξουαλισμού. Οι νέοι βλαστοί των κοινωνιών βιάζονται στα κοινωνικά θερμοκήπια να δώσουν πρώιμους καρπούς (εφηβικές ερωτικές σχέσεις, εκτρώσεις ως δικαίωμα (!), αδυναμία συγκρότησης οικογένειας λόγω άγνοιας της ευθύνης και των υποχρεώσεων και πολύ περισσότερο λόγω άρνησης της θυσίας).

          Στο κυνήγι του χρήματος, που επιδίδονται οι γονείς προς ικανοποίηση επίπλαστων στα πλαίσια του συστήματος αναγκών, δεν έχουν χρόνο να δουν τα παιδιά τους και να συνομιλήσουν μαζί τους, πόσο μάλλον να τα διδάξουν, αν βέβαια οι ίδιοι γνωρίζουν τα του βίου. Ο δυτικός άνθρωπος, κατ’ έντολή του «Σάυλοκ», επιτείνει τον εκτραχηλισμό νομοθετώντας και την κατάργηση της αργίας της Κυριακής, ώστε να καταστεί αδύνατη η συνεύρεση των μελών της οικογένειας γύρω από το τραπέζι! Τα παιδιά δεν παιδαγωγούνται πλέον στο σχολείο, το οποίο έχει απολέσει τον παιδευτικό του χαρακτήρα. Αποκλειστικός παιδαγωγός είναι η τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, για τα παιδιά, το διαδίκτυο για τους εφήβους και τους νέους. Στα πρώτα παρέχεται άφθονη βία, στους άλλους άφθονο σέξ! Η εικονικότητα συγχέεται συν τω χρόνω με την πραγματικότητα. Όταν το παιδί σκοτώνει καθημερινά εκατοντάδες κακούς, δεν συγκινείται όταν βλέπει συνομήλικά του, τραυματισμένα ή νεκρά στη μικρή οθόνη, ιδιαίτερα όταν έχει υποστεί πλύση με τη διάκριση μεταξύ καλών (ημών) και κακών (άλλων)! Μάλιστα στην επιθυμία του να γευθεί πιο έντονες συγκινήσεις παίρνει το όπλο του πατέρα του (στις ΗΠΑ είναι το όπλο αντικείμενο λατρείας) και επιχειρεί και κατά καλών στο σχολείο του, αφού δεν είναι εύκολο να βρει κακούς! Πρόσφατα Σουηδός πολίτης, φίλος της ειρήνης, ταξίδεψε με τα μικρά παιδιά του στο Ισραήλ, για να λάβουν αυτά μικρή γεύση των δεινών του πολέμου. Δέχθηκε έντονες τις επικρίσεις ότι προκάλεσε αθεράπευτα ψυχικά τραύματα σ’ αυτά! Όμως πράγματι τα ωφέλησε: Δεν θα ξαναπαίξουν τα αγαπημένα τους πολεμικά παιχνίδια. Άραγε θα εξετάσουμε σε βάθος και εμείς την ευκολία, με την οποία οδηγήθηκαν στο διπλό έγκλημα δύο νεαροί σε βάρος δύο νέων για ασήμαντη, όπως χαρακτηρίζεται συνήθως στα δικαστικά χρονικά, αφορμή;

Όταν ο έφηβος απολαύσει, άγουρος ακόμη, τις σαρκικές ηδονές, αναζητά νέες εμπειρίες στις παρά φύση απολαύσεις! Η ομοφυλοφιλία κάνει θραύση στις δυτικές κοινωνίες. Μάλιστα επικροτείται και προάγεται από κυβερνήσεις, τοπική αυτοδιοίκηση, επιστημονική κοινότητα! Οι ανά τον κόσμο πρεσβείες των ΗΠΑ συνεπικουρούμενες από τις των άλλων δυτικών χωρών πρωταγωνιστούν στις εκδηλώσεις ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας. (Εμείς άντε να τα βάλουμε με κάποιον δήμαρχο!). Ο σεξοτουρισμός οργιάζει στις χώρες της Άπω Ανατολής και πρόσφατα στην Ολλανδία νομιμοποιήθηκε το κόμμα των «παιδοφίλων». Στην περήφανη Γερμανία λειτουργούν οίκοι κτηνοβασίας και οι ζωόφιλοι αρκούνται να ζητήσουν να μη κακοποιούνται τα ζώα! Τέλος η ΕΕ προσανατολίζεται στη σύνταξη οδηγίας για τον συνυπολογισμό στο ΑΕΠ των προσόδων από την πορνεία και το εμπόριο όπλων και ναρκωτικών! Οι μουσουλμάνοι έχουν αντιληφθεί ότι η σαπίλα έχει εξαπλωθεί και εισχωρήσει σε βάθος στις δυτικές κοινωνίες, γι’ αυτό σε κάποια πορεία σε ευρωπαϊκή πόλη κάποιος κρατούσε πινακίδα, που έγραφε: «Η Ευρώπη είναι καρκίνος. Το Ισλάμ είναι η θεραπεία»! “

                             «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»                        

          Δευτέρα, 25 Αύγουστος 2014 02:33ΜΜ

https://mail.hol.gr/rdomino5/mail/RE002770_17294.nsf?OpenDatabase

Πας μετά Χριστόν προφήτης γάιδαρος εστί!

Ο κ. Πάνος Παναγιώτου, οικονομικός αναλυτής εκ Λονδίνου, γράφοντας στο analytis.gr (29/4/2017) μας αποκαλύπτει ένα σκοτεινό μυστικό: για την κατάντια του ΣΥΡΙΖΑ δεν φταίει η πολιτική του, ούτε οι επιλογές του να μείνει εντός ευρωζώνης και υπό ΕΕ, υποτίθεται για να διαπραγματευθεί. Όχι. Για όλα φταίει ο Βαρουφάκης, ο οποίος ήρθε φυτευτός και δεν εφάρμοσε τις τόσο σοφές προτάσεις διαπραγμάτευσης, που είχε προετοιμάσει το οικονομικό επιτελείο του συγκεκριμένου κόμματος το 2014 με επικεφαλής έναν από τους πιο διαπλεκόμενους πολιτικούς της αριστεράς με τραπεζικά καρτέλ και μαφίες κερδοσκόπων, τον Γιάννη Δραγασάκη.

Είναι γνωστό σε όλους όσοι έχουν παρακολουθήσει τις θέσεις και τις αναλύσεις μου, ότι δεν είμαι φίλος του κ. Βαρουφάκη από την εποχή που αναμετρηθήκαμε στην πλατεία Συντάγματος το 2011. Άλλωστε, έχω κατά καιρούς αναφερθεί σ’ αυτόν με πολύ σκληρούς χαρακτηρισμούς, που τον στοιχειώνουν ακόμη και σήμερα. Δεν γνωρίζει οικονομικά και δεν του καίγεται καρφί γι’ αυτή την χώρα. Και σ’ αυτό οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε μια αδιατάρακτη συνέπεια.

Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν και είναι η προσωπική του προβολή και το πέτυχε κάνοντας καριέρα ως διεθνής persona. Αυτό επεδίωξε από την πρώτη στιγμή κι ως υπουργός οικονομίας του ΣΥΡΙΖΑ. Την ευκαιρία να μπει στα μεγάλα σαλόνια της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομικής ελίτ και να αποκτήσει τους κατάλληλους «φίλους».

Έστω κι αν χρειαζόταν να πατήσει επί πτωμάτων. Κι αν τα πτώματα πάνω στα οποία πάτησε ο κ. Βαρουφάκης περιορίζονταν σε κάτι τύπους σαν τον Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ, ο οποίος τώρα σκούζει ότι τον εξαπάτησε ο «φίλος» του, προσωπικά δεν θα μου καιγόταν καρφί. Τα πτώματα όμως είναι των δικών μου και των συμπατριωτών μου κι επομένως το όλο θέμα έχει γίνει εξαιρετικά προσωπικό.

Όμως, απ’ το σημείο αυτό μέχρι να ισχυριστεί κάποιος σαν τον κ. Παναγιώτου, ότι το οικονομικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ είχε τη λύση, αλλά τα τίναξε στον αέρα ο Βαρουφάκης, τότε αυτό κι αν είναι «βαρουφακισμός». Ο Βαρουφάκης ήταν ο ιδανικός υπουργός οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ του πρώτου εξαμήνου, της λεγόμενης διαπραγμάτευσης. Ικανός να δέχεται τα χειρότερα, ότι του απαιτούσε η κλίκα του Eurogroup και ταυτόχρονα να θεατρινίζει έως εκεί που δεν παίρνει άλλο.

Το σχέδιο ήταν εξαρχής γνωστό και στο επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ. Ποιο σχέδιο; Για το πώς φέρουν το 3^ο και χειρότερο μνημόνιο στην χώρα. Ένα μνημόνιο το οποίο επαπειλούσε ως δαμόκλειος σπάθη το success story του Σαμαρά-Βενιζέλου, αλλά η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ τότε δεν είχε το πολιτικό κεφάλαιο για να το επιβάλλει. Και προτίμησε την έξοδο δια της εκλογής του προέδρου της δημοκρατίας.

Το πόσο γνωστό ήταν το σχέδιο, φαίνεται κι από τις δηλώσεις του ίδιου του Βαρουφάκη προεκλογική περίοδο του Ιανουαρίου 2015. Στην πρωινή εκπομπή του κ. Παπαδάκη στον ΑΝΤ-1 (9/12/2014) ξεφεύγει του Βαρουφάκη η εξής δήλωση: «Η ΕΚΤ μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα ρευστότητα στις ελληνικές τράπεζες. Το έκανε στην Ιρλανδία, το έκανε στην Κύπρο.» Ο κ. Βαρουφάκης δεν δίστασε μάλιστα να πει ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι διατεθειμένος να αντιμετωπίσει τις απειλές και να κλείσει το τηλέφωνο στον Ντράγκι, είναι καλύτερα να μην εκλεγεί.

Αυτό λοιπόν ήταν το σχέδιο εξαρχής. Όλοι το γνώριζαν. Άλλωστε δεν θέλει και πολύ νιονιό. Τα επιτελεία της Eurogroup εφάρμοσαν σχέδιο πλήρους δημοσιονομικής και χρηματοπιστωτικής ασφυξίας της Ελλάδας, με την πλήρη κάλυψη και συνεργασία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα το κόψιμο της ρευστότητας από τον Ντράγκι, αποτέλεσε την ιδανική ευκαιρία για τον Τσίπρα ώστε να κλείσει τις τράπεζες στις αρχές Ιουλίου 2015. Και σήμερα σχεδόν 2 χρόνια μετά να είμαστε η μόνη οικονομία στον κόσμο, που δεν βρίσκεται καν σε πόλεμο, με τις τράπεζες υπό καθεστώς τραπεζικού moratorium, ή capital controls, όπως λανθασμένα το χαρακτηρίζουν επίσημα.

Οι δηλώσεις του κ. Βαρουφάκη για τον κύριο μηχανισμό εκβιασμού σε βάρος της πατρίδας μας από τον κ. Ντράγκι, έγινε μεγάλη προσπάθεια από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ να ξεχαστούν, να μπουν κάτω από το χαλί της προεκλογικής επικαιρότητας. Βλέπετε ο κ. Βαρουφάκης είναι εκ φύσεως προπέτης. Δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί – ειδικά όταν πρόκειται να αυτοπροβληθεί ως γκουρού – και αμόλησε το μυστικό.

Φυσικά, όλοι όσοι έχουν έστω στοιχειώδη γνώση του ζητήματος, γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο πιο αποτελεσματικός μηχανισμός εκβιασμού που διαθέτει το Eurogroup ενάντια σε μια χώρα, είναι αυτό που είπε ο Βαρουφάκης. Πώς λοιπόν σκεφτόταν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να αντιμετωπίσει τον εκβιασμό αυτόν, χωρίς να προετοιμάζεται για έξοδο από ευρώ και ΕΕ; Με το να κλείσει το τηλέφωνο ο Τσίπρας στον Ντράγκι; Έλεος! Πόσο ανόητος πρέπει να είναι κανείς για να το δεχθεί;

Είχε εναλλακτικές επιλογές η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έναντι των μηχανισμών εκβιασμού από το Eurogroup; Από τη στιγμή που θεωρούσε δεδομένη την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ και την ΕΕ, είτε πήγαινε για διαπραγμάτευση, είτε όχι, το αποτέλεσμα ήταν και παραμένει το ίδιο.

Να γιατί ο κ. Βαρουφάκης όταν λίγο πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, του επαναφέρουν το ζήτημα, αυτός κάνει μια τούμπα άνευ προηγουμένου: Εξηγώντας προηγούμενες δηλώσεις του σημείωσε πω είχε «πει πως αν ο κ. Ντράγκι κάνει το λάθος και την επόμενη ημέρα των εκλογών πει πως αν η νέα κυβέρνηση δεν συμμορφωθεί με τις υποδείξεις θα σταματήσει την ρευστότητα στις ελληνικές τράπεζες, ότι αυτό θα είναι μη πιστευτή απειλή. Μία τέτοια κίνηση θα απελευθέρωνε πολλές δυνάμεις στο εσωτερικό της Ευρώπης… Δίνω τόσες πιθανότητες να πει ο Ντράγκι ότι κόβει την ρευστότητα στις ελληνικές τράπεζες, όσες να μην ανατείλει αύριο ο ήλιος», ανέφερε χαρακτηριστικά (ΣΚΑΙ, 12/1/2015).

Πιο απατεώνας εκ πεποιθήσεως δύσκολα μπορεί να βρεθεί. Και τέτοιους ακριβώς χρειαζόταν η πρώτη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόσωπα χωρίς καμιά ηθική αναστολή. Ικανά να κάνουν το άσπρο-μαύρο εντός εικοσιτετράωρου. Πριν βεβαίως το κόμμα αυτό αποκαλύψει τα αληθινά του χρώματα, τις αληθινές του πεποιθήσεις και προθέσεις στην πράξη. Πριν πετάξει τις μάσκες και τα άλλοθι για να δείξει τι κρύβεται πίσω από τις αναφορές στην αριστερά. Το ίδιο ακριβώς μ’ αυτό που κρύβεται πίσω από τις αναφορές στην δεξιά.

Βέβαια, υπήρχαν τότε πολλοί, οι περισσότεροι, που δεν έπαιρναν στα σοβαρά αυτές τις δηλώσεις. Θεωρούσαν – ορμώμενοι από πού, είναι άγνωστο – ότι όλα αυτά λέγονται για να κρύψουν τις αληθινές προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ: Να εμφανίσει την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ ως αποτέλεσμα του αδιεξόδου της διαπραγμάτευσης. Κι έτσι η αφέλεια, η ανοησία και η προμελετημένη εξαπάτηση του ελληνικού λαού μας οδήγησε στο 3^ο και χειρότερο μνημόνιο, αλλά και σε μια Ελλάδα όπου όλα βρίσκονται υπό πώληση, περιουσίες, σύνορα και εθνικά εδάφη. Ποιος άλλος θα τολμούσε να φτάσει το δοσιλογισμό σε τέτοια ύψη, εκτός από την αριστερά, η οποία κάτω από τις όποιες ταξικές της αναφορές κρύβει την ταύτισή της με τις χειρότερε μορφές αποικιοκρατίας και ιμπεριαλισμού.

Τα λέμε όλα αυτά για να τονίσουμε ότι ο κ. Βαρουφάκης δεν ήταν παρά ένα γρανάζι στον μηχανισμό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που εξαρχής και πολύ πριν την έφοδο του συγκεκριμένου κόμματος στην διακυβέρνηση, είχε προγραμματιστεί να κάνει αυτά που έκανε. Και το αποδείκνυε για όσους ήταν σκεπτόμενοι σ’ αυτή την χώρα, όταν δεν ακουμπούσε – όπως ο διάολος το λιβάνι – ούτε απαντούσε σε κορυφαία ζητήματα όπως το πώς και πόσο χρέος θα απομειώσει και πώς θα χρηματοδοτηθεί η ελληνική οικονομία.

Άλλωστε, αν κάτι απέδειξε – πέρα από κάθε αμφιβολία – η εμπειρία ΣΥΡΙΖΑ του πρώτου εξαμήνου 2015 είναι ένα: Καμιά διαπραγμάτευση εντός ευρωζώνης και ΕΕ δεν μπορεί να έχει αίσιον πέρας για το λαό και τη χώρα μας, όταν στον εκβιασμό της ρευστότητας δεν μπορεί να απαντήσει κανείς και με κανέναν άλλο τρόπο, παρά μόνο με την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Ούτε καν του κ. Κουτσούμπα, που φαντασιώνεται ότι μπορεί να φύγει από την ΕΕ, χωρίς πρώτα και κύρια να φύγει από το ευρώ. Αλλά η φαντασίωση αυτή είναι πρόσχημα για τους ηλίθιους πιστούς και τους αφελείς, ώστε να μπορεί η ηγεσία του ετέρου Καππαδόκη της ξοφλημένης και ξεπουλημένης αριστεράς, να μπορεί να επικαλείται στα λόγια την έξοδο από την ΕΕ, για να κρύψει την ταύτισή της με την επίσημη χυδαία καταστροφολογία του καθεστώτος που ταυτίζει την έξοδο από το ευρώ. Είδατε τι κάνουν οι κρατικές και άλλες επιδοτήσεις εις ευρώ; Ιδίως όταν οι αργόμισθοι του κομματικού μηχανισμού δεν μπορούν να συντηρηθούν από το υστέρημα του απλού μέλους και φίλου.

Βέβαια, στη χειρότερη θέση απ’ όλους είναι όλοι εκείνοι που επέμεναν και επιμένουν ότι μπορεί να υπάρξει λύση για την Ελλάδα και τον λαό της εντός του ευρώ και της ΕΕ. Άντε μετά τη διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ να πείσουν έστω κι έναν σκεπτόμενο άνθρωπο, ότι αυτό που έφταιγε ήταν ο τρόπος και οι τεχνικές διαπραγμάτευσης κι όχι το απλό γεγονός ότι δεν υπήρχε και δεν υπήρξε ποτέ εναλλακτική στρατηγική εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ.

Κι έτσι γίνονται μετά Χριστόν προφήτες. Μόνο που όπως λέει και η παλιά λαϊκή ρήση, πας μετά Χριστόν προφήτης γάιδαρος εστί! Να δούμε γιατί αυτό ισχύει και στην περίπτωση του κ. Παναγιώτου. Δείτε τι ισχυρίζεται στο κείμενό του:

«Στα τέλη του 2014 η οικονομική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής όχι τον κ. Βαρουφάκη αλλά άλλον οικονομολόγο, υψηλόβαθμο αξιωματούχο και των δύο μετέπειτα κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ, προχώρησε στη σύνταξη μίας διαπραγματευτικής πρότασης η οποία ήταν ρεαλιστική και με βάση όλα τα διαθέσιμα σε εκείνη τη φάση στοιχεία, θετική για την Ελλάδα. Η πρόταση αυτή θα οδηγούσε σε μία γρήγορη διαπραγμάτευση εκμεταλλευόμενη την μεγάλη ορμή του ΣΥΡΙΖΑ και με ελάχιστες υποχωρήσεις η Ελλάδα θα επιχειρούσε στο 2015 να κάνει το μπει σε μία ουσιαστική φάση ανάρρωσης, εκμεταλλευόμενη, μεταξύ άλλων, τόσο το γεγονός ότι οι αγορές είχαν ανοίξει, ήδη, από το 2014, με τις δύο εξόδους της προηγούμενης κυβέρνησης, όσο και το ότι είχαν επιστρέψει καταθέσεις στις τράπεζες, που σε συνδυασμό με την ενίσχυση της κεφαλαιοποίησης τους λόγω της ανόδου του Χρηματιστηρίου Αθηνών αλλά και της πτώσης του κόστους δανεισμού τους λόγω της μείωσης των σπρεντ των κρατικών ομολόγων, δημιουργούσαν για πρώτη φορά συνθήκες για την αποκατάσταση του βασικού ρόλου των τραπεζών, δηλαδή να στηρίζουν και όχι να επιβαρύνουν την ελληνική οικονομία. Επιπλέον, η δεδομένη, σε αυτήν την περίπτωση, συμμετοχή της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, αναμενόταν να μειώσει μέχρι και κατά 3.5 μονάδες βάσης το επιτόκιο δανεισμού της χώρας, τοποθετώντας το μεταξύ 2% και 4%, δηλαδή σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα για τη χώρα, κλείνοντας το κεφάλαιο «Μνημόνια» οριστικά. Αυτό θα πίεζε πολύ χαμηλότερα το κόστος δανεισμού των μεγαλύτερων ελληνικών εταιριών από τις διεθνείς αγορές και μέσα σε διάστημα δώδεκα μηνών η Ελλάδα θα είχε μια διαφορετική εικόνα.»

Η λεγόμενη πρόταση, που επικαλείται ο κ. Παναγιώτου, ήταν υπό την ευθύνη του κ. Δραγασάκη. Δεν θα ασχοληθώ με τη βασιμότητα της σεναριολογίας που εμπεριέχει η συγκεκριμένη δήθεν πρόταση. Απλά θα ρωτήσω: Ποιόν αφορά και ποιος ήταν ο στόχος αυτής της πρότασης; Αφορά τους κερδοσκόπου με τα κρατικά ομόλογα και σκοπός της ήταν να βγάλει ξανά την Ελλάδα στις αγορές. Τι να κάνει στις αγορές; Μα για να δανειστεί εκ νέου με επιτόκια, που σύμφωνα με τη μαγική σφαίρα του κ. Παναγιώτου θα μπορούσαν να είναι χαμηλότερα ακόμη κι από εκείνα που δανειζόταν η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση εντός του ευρώ από το 2002 έως και το 2009.

Προσωπικά δεν γνωρίζω ποιος σοβαρός οικονομολόγος, πού γνωρίζει το αντικείμενό του και κατέχει από σχεδιασμό οικονομικής πολιτικής για ένα κράτος, θα έπαιρνε στα σοβαρά μια τέτοια πρόταση. Μόνο κερδοσκόποι της αγοράς θα μπορούσαν να πάρουν μια τέτοια πρόταση στα σοβαρά. Κι αυτό μόνο για λίγο, για μικρό χρονικό διάστημα. Όσο διαρκεί δηλαδή το πλεονέκτημα να έχουν «από μέσα» πληροφόρηση για τα πώς και τα πότε μια τέτοιας κίνησης.

Μόλις χάσουν το πλεονέκτημα αυτό, όλα θα τελειώσουν. Θα ακολουθήσουν οι μαζικές εκποιήσεις για ρευστοποίηση κερδών και η φούσκα, όπως την ετοίμαζε ο κ. Δραγασάκης με την παρέα του και προς όφελος – προφανώς – συγκεκριμένων κυκλωμάτων στις αγορές, θα έσκαγε με ολέθριες συνέπειες για τον κρατικό δανεισμό. Για τη χώρα έτσι ή αλλιώς δεν τους καίγεται καρφί. Μόνο για τη μίζα νοιάζονται που θα πάρουν πουλώντας την σαν οικόπεδο και εξυπηρετώντας τους τα αρπακτικά της αγοράς με προτάσεις σαν κι αυτές που επικαλείται ο κ. Παναγιώτου.

Όμως, επειδή όλα αυτά είναι σενάρια, ή αυτοεκπληρούμενες προφητείες, ας δεχθούμε ότι όλα σ’ αυτή την δήθεν πρόταση πήγαιναν όπως λέει η μαγική σφαίρα του κ. Παναγιώτου. Με λίγα λόγια η χώρα θα γύριζε στις αγορές για δανεισμό με επιτόκια μεταξύ 2% με 4%. Τάδε έφη όχι ο Ζαρατούστρα – ο Ζαρατούστρα στα κείμενα του Νίτσε ήταν σοβαρό πρόσωπο – αλλά ο κ. Παναγιώτου.

Ας πάρουμε μία-μία τις προϋποθέσεις που θεωρεί ως δεδομένα ο κ. Παναγιώτου. Πρώτα-πρώτα ισχυρίζεται ότι οι «αγορές είχαν ανοίξει, ήδη, από το 2014, με τις δύο εξόδους της προηγούμενης κυβέρνησης.» Μάλιστα. Και τι άνοιγμα. Δείτε τα δεδομένα. Επρόκειτο για τριετή ομόλογα συνολικής ονομαστικής αξίας 5 δις ευρώ. Με επιτόκιο παρακαλώ 4,75% και συνολική απόδοση 4,95%. Ακριβώς δηλαδή μέσα στα περιθώρια που προβλέπει η μαγική σφαίρα του κ. Παναγιώτου.

Η λήξη των ομολόγων αυτών ήταν για τον Απρίλιο του 2017, όπου το ελληνικό κράτος θα έπρεπε να καταβάλει 6,2 δις ευρώ. 1,2 δις ευρώ παραπάνω απ’ όσα δανείστηκε το 2014. Επειδή όμως δεν τα έχει κανόνισε στα παρασκήνια και αγνοούμε με ποιες επιπρόσθετες αμοιβές και προνόμια, να πληρώσει στις 17 Ιουλίου φέτος τα πρώτα 2,1 δις ευρώ. Ενώ η δεύτερη πληρωμή ύψους 4,1 δις ευρώ έχει πάει για του χρόνου 17 Απριλίου.

Όμως η ουσία δεν είναι αυτή. Ποια είναι; Οι αγορές, δηλαδή οι κερδοσκόποι και οι τοκογλύφοι, εκτίμησαν ότι τα νέα ελληνικά κρατικά ομόλογα – και μάλιστα όχι σε ελεύθερη δημοπρασία, αλλά ως έκδοση κοινοπραξίας – για να είναι ασφαλή για τους ίδιους θα πρέπει να έχουν τριετή διάρκεια και απόδοση λίγο κάτω από 5%. Για να αντιληφθούμε τι σημαίνει αυτό, αρκεί να δώσουμε τον παρακάτω επίσημο διάγραμμα από τον ΟΔΔΗΧ.

Στο διάγραμμα έχουμε την εξέλιξη του μεσοσταθμικού κόστους και τη διάρκεια δανεισμού ανά έτος. Πόσο ήταν το μεσοσταθμικό κόστος δανεισμού και η διάρκεια το 2009; Ήταν 5,6 έτη και 4,1% η μεσοσταθμική επιβάρυνση. Το 2010 τον πρώτο χρόνο μνημονίων; Η μέση διάρκεια είχε κατέβει σε 3,8 έτη και το μεσοσταθμικό κόστος στο 4,3%.

Με άλλα λόγια η διάρκεια και το μεσοσταθμικό κόστος το 2009 και το 2010, όταν οι αγορές είχαν αποκλείσει τα ελληνικά κρατικά ομόλογα και οι φίλοι μας εξ Ευρώπης μας οδήγησαν στον πρώτο πακέτο «διάσωσης», ήταν καλύτερα από το άνοιγμα των αγορών το 2014. Τέτοια επιτυχία ήταν το άνοιγμα στις αγορές το 2014. Ακόμη πληρώνουμε τα σπασμένα.

Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το 2016 η μέση διάρκεια του δανεισμού είναι 13,1 έτη και μεσοσταθμικό κόστος το 2,01%. Κι ο κ. Παναγιώτου στα σοβαρά μας λέει ότι η έξοδος της χώρας από τα μνημόνια θα ερχόταν από μια πρόταση που θα μας οδηγούσε – αν όλα πήγαιναν σύμφωνα με το καλύτερο δυνατό σενάριο – να δανειστούμε από τις αγορές. Με τι διάρκεια; Προφανώς ανάλογη με εκείνη που δανείστηκε ο Σαμαράς το 2014. Και με τι επιτόκιο; Κάτι μεταξύ σε 2% και 4%, όπως μας διαβεβαιώνει ο κ. Παναγιώτου. Δηλαδή με επιτόκιο σημαντικά μεγαλύτερο από το μεσοσταθμικό κόστος δανεισμού σήμερα. Αν αυτή είναι σοβαρή πρόταση και μάλιστα διεξόδου, ε, τότε τι να πω. Αξίζει ένα μπράβο στο μάγειρα και την ολοστρόγγυλη μαγική σφαίρα του κ. Παναγιώτου.

Τι ισχυρίζεται επίσης ο κ. Παναγιώτου; Ότι η πρόταση αυτή που ο «κακός» Βαρουφάκης δεν εφάρμοσε κι έφερε τα πάνω-κάτω, βασιζόταν επίσης στην ανάκαμψη των συστημικών τραπεζών, λόγω – όπως ισχυρίζεται – της επιστροφής των καταθέσεων, της πτώσης των σπρεντ των κρατικών ομολόγων, της ανόδου του χρηματιστηρίου, κοκ. Όλα αυτά  «δημιουργούσαν για πρώτη φορά συνθήκες για την αποκατάσταση του βασικού ρόλου των τραπεζών, δηλαδή να στηρίζουν και όχι να επιβαρύνουν την ελληνική οικονομία.»

Αναρωτιέμαι αν ο κ. Παναγιώτου έχει επαφή με την ελληνική πραγματικότητα. Μάλλον όχι, γιατί μόνο όποιος είναι ανίδεος με το τι γινόταν επί ευρωστίας των «συστημικών» τραπεζών στην Ελλάδα, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάτι τέτοιο. Πότε οι εγχώριες τράπεζες έγιναν στήριγμα της ελληνικής οικονομίας για να ξαναγίνουν; Αντίθετα η τοκογλυφική και σαράφικη πρακτική των τραπεζών, αλλά και η παρασιτική τους υπερδιόγκωση αποτελούν ένα βαρίδι για την ελληνική οικονομία που την τραβά όλο και πιο βαθιά στο βάλτο της χρεοκοπίας εδώ και χρόνια. Καθ’ όλη τη «χρυσή δεκαετία» των τραπεζικών υπερκερδών.

Για να κατανοήσουμε όλοι εμείς που δεν διαθέτουμε μαγική σφαίρα του κ. Παναγιώτου το πόσο παρασιτικές είναι οι τράπεζες δεν έχουμε παρά να ρίξουμε μια ματιά στο παρακάτω διάγραμμα. Πρόκειται για τη σύγκριση των ακαθάριστων επενδύσεων ως % του ΑΕΠ στην Ελλάδα με την συνολική πιστωτική επέκταση ως % του ΑΕΠ. Τα στοιχεία είναι συγκρίσιμα και προέρχονται από την Παγκόσμια Τράπεζα.

Τι δείχνει το διάγραμμα; Αυτό που δείχνει ότι η πιστωτική επέκταση, δηλαδή το σύνολο των δανείων που παρέχει στην ελληνική οικονομία το τραπεζικό σύστημα, δεν λειτουργεί υπέρ των επενδύσεων. Η νεοφιλελεύθερη θεωρία μάλιστα που πολλοί επικαλέστηκαν και επικαλούνται ως θέσφατο ότι μέσα από την πιστωτική επέκταση δημιουργείται ζήτηση κι αυτή με τη σειρά της επενδύσεις, δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Αντίθετα, η πιστωτική επέκταση αντικαθιστά όλο και μεγαλύτερο μέρος της ενεργούς ζήτησης στην οικονομία, που φυσιολογικά προέρχεται από το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα, και λειτουργεί αποθαρρυντικά για τις επενδύσεις λόγω του αυξημένου κόστους χρήματος.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα προ χρεοκοπίας ήταν η τρομακτική εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας από την πιστωτική επέκταση των τραπεζών. Δηλαδή η αδυναμία της οικονομίας να αυτοτροφοδοτήσει την ανάπτυξή της με όρους διαθέσιμου εισοδήματος και επενδύσεων. Το διάγραμμα που παραθέτουμε δείχνει το λόγο πιστωτικής επέκτασης προς ακαθάριστες επενδύσεις στην Ελλάδα. Πάλι στοιχεία από την Παγκόσμια Τράπεζα.

Τι δείχνει το συγκεκριμένο διάγραμμα; Κάτι πάρα πολύ απλό και εξαιρετικά ανησυχητικό. Για κάθε ευρώ ακαθάριστων επενδύσεων χρειάζονταν 4 ευρώ πιστωτικής επέκτασης. Ενώ μετά τα μνημόνια και τη χρεοκοπία της χώρας ο λόγος αυτός έχει φτάσει σε τρομακτικά ύψη. Για κάθε ευρώ ακαθάριστων επενδύσεων χρειάζονται 14 ευρώ πιστωτικής επέκτασης. Κι αυτό ισοδυναμεί με τραπεζικό παρασιτισμό άνευ προηγουμένου.

Αφενός λοιπόν το ζητούμενο δεν είναι να φέρουμε τις «συστημικές» τράπεζες στην προτέρα κατάσταση, δηλαδή προ της χρεοκοπίας, αλλά να απεξαρτήσουμε την ελληνική οικονομία, το νοικοκυριό, την επιχείρηση και το κράτος από το δανεισμό. Να πάψει να εξαρτάται από την πιστωτική επέκταση, η επέκταση της πραγματικής οικονομίας. Κάτι που σημαίνει ότι χρειαζόμαστε άλλου τύπου τράπεζες από τις «συστημικές». Τράπεζες ειδικού σκοπού με ρόλο διαμεσολάβησης για τη διευκόλυνση της επιχειρηματικής δράσης κατά κύριο λόγο.

Από τη στιγμή που αποδεχόμαστε ότι η οικονομία, δηλαδή το νοικοκυριό, η επιχείρηση και το κράτος, οφείλει να υποστηρίζει τράπεζες με οικονομική επιφάνεια διπλάσια του ετήσιου ΑΕΠ της χώρας, τότε αυτό αναγκαστικά σημαίνει όλο και περισσότερα χρέη, όλο και περισσότερες ανακεφαλαιοποιήσεις σε βάρος του φορολογούμενου, του δανειολήπτη και του απλού καταθέτη. Τα υπόλοιπα είναι είτε εκ του πονηρού, είτε προϊόν μαγικής σφαίρας.

Όσο για την ολοστρόγγυλη μαγική σφαίρα του κ. Παναγιώτου έχουμε ένα ακόμη διάγραμμα για την κατάσταση των εγχώριων τραπεζών. Το διάγραμμα αυτό αφορά την εξέλιξη των μη εξυπηρετούμενων (κόκκινων) δανείων ως % του συνόλου. Στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι το θεμελιώδες πρόβλημα που κρίνει τη βιωσιμότητα των τραπεζών και κυρίως των «συστημικών» στην Ελλάδα, είναι το τεράστιο πρόβλημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Οι τράπεζες στην Ελλάδα είχαν σοβαρό πρόβλημα μη εξυπηρετούμενων δανείων συγκριτικά με την υπόλοιπη ευρωζώνη καθ’ όλη τη διάρκεια της «χρυσής δεκαετίας». Μόνο που το αντιμετώπιζαν με τον κλασσικό τρόπο των τοκογλύφων, δάνειζαν εκ νέου τους δανειολήπτες για να εξυπηρετήσουν άλλα δάνεια.

Το πρόβλημα των κόκκινων δανείων εκτινάχθηκε με την επιβολή των μνημονίων και τις πολιτικές συρρίκνωσης του διαθέσιμου εισοδήματος. Το 2016 τα κόκκινα δάνεια έφτασαν σχεδόν στο 37% του συνόλου. Η Ελλάδα είναι δεύτερη παγκόσμια στα κόκκινα δάνεια. Μετά την Κύπρο, της οποίας το 2016 – σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας – τα κόκκινα δάνεια ανέρχονταν στο 47% του συνόλου.  

Πόσα ήταν το 2014, όταν η μαγική σφαίρα του κ. Παναγιώτου έδειξε ότι οι εγχώριες τράπεζες μετά τις ανακεφαλαιοποιήσεις σε βάρος του φορολογούμενου και την κερδοσκοπία με τις τραπεζικές μετοχές, είναι στις απαρχές ομαλοποίησης; Το 2014 τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια ήταν σχεδόν στο 34% του συνόλου, ενώ η κεφαλαιακή επάρκεια (το διαθέσιμο κεφάλαιο ως % του τραπεζικού ενεργητικού) ήταν στο 8,1%.

Αντίστοιχα, στην ευρωζώνη το 2014 τα κόκκινα δάνεια ήταν στο 6,8% του συνόλου, ενώ η κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών – πάντα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας – ήταν στο 7,5%. Αν λοιπόν θέλαμε στα σοβαρά να μιλήσουμε για βιωσιμότητα των ελληνικών τραπεζών, θα έπρεπε τα κόκκινα δάνεια να βρίσκονταν γύρω το πολύ στο 10-15%. Κάτι παντελώς αδύνατο.

Κι όχι μόνο αυτό. Όσες ανακεφαλαιοποιήσεις και να γίνουν, όσα bail out και bail in κι αν σκαρφιστούν για να φορτώσουν τον φορολογούμενο, το δανειολήπτη και τον απλό καταθέτη με τις ζημιές των τραπεζιτών, δεν πρόκειται να βγάλουν από τη χρεοκοπία τις «συστημικές» τράπεζες. Κι ο λόγος είναι εξαιρετικά απλός. Τόσο απλός που έως και ο κ. Παναγιώτου ίσως είναι σε θέση να τον αντιληφθεί. Πολύ απλά δεν υπάρχει διαθέσιμο εισόδημα.

Δηλαδή, με άλλα λόγια, ο οικογενειακός προϋπολογισμός είναι με πρωτογενές έλλειμμα που ολοένα και αυξάνει. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι τα πρωτογενή διαθέσιμα εισοδήματα (διαθέσιμο εισόδημα μείον πιστωτικά έσοδα) είναι πολύ μικρότερα από τις βασικές καταναλωτικές δαπάνες του νοικοκυριού. Το 2014 – σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ – το πρωτογενές έλλειμμα του μέσου νοικοκυριού στην Ελλάδα ήταν -15.33% του διαθέσιμου εισοδήματός του. Σήμερα, με δικούς μας υπολογισμούς, ξεπερνά το -20%.

Είναι ποτέ δυνατόν να αντιστραφεί η εκρηκτική άνοδος των κόκκινων δανείων στην Ελλάδα υπό καθεστώς οικογενειακού ελλείμματος και μάλιστα διαρκώς αυξανόμενου; Ούτε κατά διάνοια. Η μείωση των κόκκινων δανείων απαιτεί αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος με ρυθμούς διψήφιους κάθε χρόνο. Είναι ποτέ να συμβεί κάτι τέτοιο υπό τις παρούσες συνθήκες. Ίσως. Μπορεί. Εξαρτάται από την μαγική σφαίρα του κ. Παναγιώτου.

Όσο για την ποσοτική χαλάρωση που επικαλείται ο κ. Παναγιώτου, η οποία θα συνέβαλε υποτίθεται σε μείωση των επιτοκίων κατά 3,5 μονάδες βάσης – όπως προφανώς του έδειξε η μαγική του σφαίρα – είναι τόσο μεγάλη μπούρδα, που ας μας επιτρέψετε να μην ασχοληθούμε καν. Την παίρνουμε ως δεδομένη, χωρίς καν να ασχοληθούμε.

Ε, και λοιπόν; Ας πούμε ότι με κάποιο τέχνασμα μπορούσε ή μπορεί η Ελλάδα να βγει στις αγορές. Aυτό σημαίνει ότι η χώρα θα γλυτώσει από τα μνημόνια; Όχι βέβαια. Απλά, στην καλύτερη περίπτωση, θα αλλάξει η επωνυμία και το πρόγραμμα προσαρμογής δεν θα αποκαλείται μνημόνιο, αλλά διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος, η οποία απαιτεί διαρκώς πρόσθετα μέτρα λιτότητας ώστε το συνολικό δημοσιονομικό έλλειμμα να πέσει κάτω από το 3%.

Δείτε τι έγινε με την Πορτογαλία και την Ισπανία όταν πέρυσι δεν κατόρθωσαν να πετύχουν τους δημοσιονομικούς στόχους που τους είχε θέσει η δημοσιονομική επιτροπή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Στις 12 Ιουλίου 2016, το Συμβούλιο έκρινε ότι η Πορτογαλία και η Ισπανία δεν έλαβαν αποτελεσματικά μέτρα ώστε να ανταποκριθούν στις συστάσεις του για μέτρα προς διόρθωση των υπερβολικών τους ελλειμμάτων.

Επιβεβαίωσε ότι οι δύο χώρες δεν θα έχουν μειώσει τα ελλείμματά τους σε επίπεδο κάτω του 3% του ΑΕΠ, που αποτελεί την τιμή αναφοράς της ΕΕ για τα δημόσια ελλείμματα, πριν από τη λήξη της συνιστώμενης προθεσμίας. Και στις δύο περιπτώσεις, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η δημοσιονομική προσπάθεια υπολείπεται σημαντικά σε σχέση με τη συνιστώμενη.

Οι αποφάσεις του Συμβουλίου θα επισύρουν κυρώσεις βάσει της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος. Βασίζονται στο άρθρο 126 παράγραφος 8 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Επιτροπή έχει στη διάθεσή της προθεσμία 20 ημερών για να συστήσει νέες αποφάσεις του Συμβουλίου που να επιβάλλουν πρόστιμα. Τα πρόστιμα αυτά κανονικά θα πρέπει να ανέρχονται στο 0,2% του ΑΕΠ, αλλά η Πορτογαλία και η Ισπανία μπορούν να υποβάλουν εντός προθεσμίας 10 ημερών αιτιολογημένα αιτήματα για μείωση των προστίμων. Το Συμβούλιο θα έχει στη διάθεσή του προθεσμία 10 ημερών για να εγκρίνει τα πρόστιμα.

Απλά το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δεν τόλμησε να χαρακτηρίσει το νέο πρόγραμμα που απαιτεί από Πορτογαλία και Ισπανία ως μνημόνια. Για πολιτικούς λόγους όπως δήλωσε ο Γιουνγκέρ. Για να μην οξυνθεί ακόμη περισσότερο η λαϊκή δυσαρέσκεια με την ΕΕ.

Δηλαδή το πρόβλημα είναι πώς θα ονομάσουμε το γενικό ξεπούλημα της χώρας και τις πολιτικές συρρίκνωσης του διαθέσιμου εισοδήματος; Αν θα το ονομάσουμε μνημόνιο ή κάπως αλλιώς; Θέλει μαγική σφαίρα η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα;

Ή μήπως θα σταματήσουν οι Ευρωπαίοι να εκβιάζουν με όρους αποικιακής κηδεμονίας; Ακόμη και τυπικά έχουν το δικαίωμα να το κάνουν, όσο μένουμε στην ευρωζώνη και συνεχίζουμε να τους χρωστάμε πάνω από το 30% των δανείων που μας έχουν δώσει ως «πακέτο διάσωσης». Αυτό λένε οι Συμβάσεις δανειακής διευκόλυνσης που έχουν υπογράψει οι ελληνικές κυβερνήσεις.  

Φανταστείτε λοιπόν σκηνικό. Μια Ελλάδα στις αγορές να δανείζεται εκ νέου με επιτόκια υπερδιπλάσια των σημερινών. Μπορείτε να υπολογίσετε πόσο γρήγορα θα χρειαστούμε ξανά «διάσωση» από τους εταίρους; Και σε τι κατάσταση θα βρίσκεται η ελληνική οικονομία; Ιδίως μετά από σκληρότερες ακόμη πολιτικές εσωτερικής υποτίμησης, προκειμένου το κράτος να πετύχει όλο και μεγαλύτερα πλεονάσματα έτσι ώστε να περιορίσει το νέο δανεισμό που απαιτείται για να εξυπηρετήσει τον τρέχον χρέος. Μπορείτε να υπολογίσετε σε ποια κατάβαθα θα πέσει το πρωτογενές έλλειμμα του νοικοκυριού, όταν ήδη βρίσκετε στο -20%;

Δείτε τι έγινε με την Κύπρο, που υποτίθεται ότι βγήκε με επιτυχία από τα μνημόνια. Η Κύπρος κατέγραψε δημόσιο χρέος ισοδύναμο με το 107,80% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος της χώρας το 2016. Το δημόσιο χρέος προς το ΑΕΠ στην Κύπρο ήταν κατά μέσο όρο 66,17% από το 1995 έως το 2016, φτάνοντας σε υψηλό επίπεδο 107,80% το 2016 και χαμηλό ρεκόρ 44,70% 2008. Δηλαδή από τη χρονιά (2008) που διέπραξε το έγκλημα να ενταχθεί στην ευρωζώνη η Κύπρος, το χρέος της εκτινάχθηκε έως το 2010 στο 55,8%. Φυσικά σε ευρώ, δηλαδή σε σκληρό νόμισμα που πρέπει να δανειστεί το κράτος από τις αγορές.

Το 2012 χάρις στο μνημόνιο του ΑΚΕΛ το δημόσιο χρέος στην Κύπρο εκτινάχθηκε στο 79,3%. Το 2013 μετά το bail in για να διασωθούν οι τράπεζες, το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε στο 102,2% του ΑΕΠ. Ενώ σήμερα η Κύπρος εκτός μνημονίων έχει να εξυπηρετήσει με ένα χρέος της τάξης του 107,8% καταφεύγοντας στις αγορές με κόστος άνω του 4,5%.

Αν μαζί με το δημόσιο χρέος βάλει κανείς και την εκτίναξη των κόκκινων δανείων στην Κύπρο, τότε έχεις την εικόνα μια ατομικής βόμβας έτοιμης να εκραγεί ανά πάσα στιγμή. Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι το «οικονομικό θαύμα» της Κύπρου στηρίχθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό στο ιδιωτικό χρέος. Και κυρίως το χρέος των νοικοκυριών.

Το χρέος των νοικοκυριών στην Κύπρο μειώθηκε στο 196,56% του ακαθάριστου εισοδήματος το 2015 από 202,45% το 2014. Το χρέος των νοικοκυριών ως προς το συνολικό εισόδημα στην Κύπρο ήταν κατά μέσο όρο 148,76% από το 2000 έως το 2015, φτάνοντας σε υψηλά επίπεδα 202,45% το 2014 και ένα χαμηλό ρεκόρ 103,61% το 2003. Το 2008 το χρέος των νοικοκυριών ήταν 148,5%, ενώ τα κόκκινα δάνεια στην Κύπρο ανέρχονταν μόλις στα 3,6%. Το 2012 το χρέος των νοικοκυριών είχε φτάσει στο 181,7%, ενώ τα κόκκινα δάνεια στο 18,4% του συνόλου. Σήμερα βρίσκονται στο 47%. Πόσο γρήγορα λέτε να ξαναχρειαστεί «διάσωση» η Κύπρος; Είναι απλά θέμα χρόνου.

Τα πράγματα λοιπόν είναι εξαιρετικά απλά. Τουλάχιστον για όποιον ξέρει να μελετά την κατάσταση χωρίς μαγικές σφαίρες. Καμιά διαπραγμάτευση εντός ευρώ και ΕΕ δεν μπορεί να φέρει καλό αποτέλεσμα για την Ελλάδα. Κανενός είδους τέχνασμα με τις αγορές, ή ότι άλλο ευφάνταστο μπορεί σκαρφιστεί κανείς με ειδικά καθεστώτα εντός ευρωζώνης ή ΕΕ δεν μπορεί να αναχαιτίσει την ελεύθερη πτώση της Ελλάδας εντός των σημερινών πλαισίων. Όλα τα υπόλοιπα είναι ανοησίες, ή κατεργαριές.

Κι όποιος στην μετά ΣΥΡΙΖΑ εποχή επιμένει ότι μπορεί να γίνει – με καλύτερους όρους ή πιο έξυπνες προτάσεις – διαπραγμάτευση με τους εταίρους προς όφελος της πλειοψηφίας του λαού και της χώρας, τότε είτε είναι πολύ κατεργάρης, είτε μετά Χριστόν προφήτης. Κι όπως λέει πολύ εύστοχα η λαϊκή ρήση: Πας μετά Χριστόν προφήτης γάιδαρος εστί!

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Μοιραστείτε το στο TwitterΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

5 σχόλια:

Αποστόλης Φωτόπουλος1 Μαΐου 2017 – 9:41 μ.μ.

Φίλε Δημήτρη, στο διάγραμμα της πιστωτικής επέκτασης φαίνεται μια εκτίναξη μετά το 2009 η οποία είναι πλασματική κατά κάποιο τρόπο, αφού οφείλεται στην πτώση του ΑΕΠ και όχι στην αύξηση του δανεισμού. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να φαίνεται και η απότομη αύξηση στο δεύτερο διάγραμμα που δείχνει την πιστωτική επέκταση ως προς τις ακαθάριστες επενδύσεις..

Απάντηση

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ2 Μαΐου 2017 – 8:10 π.μ.

Σωστό είναι αυτό που επισημαίνεις, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι πλασματική η πιστωτική επέκταση. Η πτώση του ΑΕΠ επιδείνωσε το λόγο, την αλληλεξάρτηση κι αυτό έχει σημασία. Με τη συρρίκνωση του εισοδήματος και της οικονομίας, η πιστωτική επέκταση έγινε ακόμη πιο παρασιτική, δυσβάσταχτη και ασφυκτική για το νοικοκυριό, την επιχείρηση και το κράτος. Κι αυτό εκφράζεται με τη δραματική πτώση των ακαθάριστων επενδύσεων. Επομένως, αυτό που θα έπρεπε να γίνει είναι να αντιστραφεί η κατάσταση. Αντί να συρρικνωθεί το ΑΕΠ, το εισόδημα και η οικονομία, θα έπρεπε να συρρικνωθεί αποφασιστικά το επίπεδο πιστωτικής επέκτασης. Και μάλιστα σε επίπεδα τουλάχιστον ανάλογο μ’ εκείνο των ακαθάριστων επενδύσεων στην ελληνική οικονομία. Κάτι τέτοιο βέβαια θα σήμαινε ότι έπρεπε να χτυπηθούν όλα εκείνα τα παρασιτικά στρώματα που συνδέονται με την παρασιτική επέκταση της οικονομίας με βάση το δανεισμό. Δηλαδή οι τράπεζες και οι διαπλεκόμενοι μ’ αυτές.

Απάντηση

Αποστόλης Φωτόπουλος2 Μαΐου 2017 – 12:58 μ.μ.

Εγώ δεν είμαι από αυτούς που έχουν κόκκινο δάνειο (γιατί δεν έχω κανένα δάνειο) αλλά πόσα χρόνια ακούω ότι θα βρεθεί μια λύση στο πρόβλημα διαχείρισης των κόκκινων δανείων. Διάφορες λύσεις έχουν προτείνει, αλλά δεν υλοποιούν καμία. Πολύ πριν βγει η σημερινή κυβέρνηση άρχισε να γίνεται λόγος για την λύση που πρόκειται να βρεθεί και που ποτέ δεν βρίσκεται. Το ίδιο συμβαίνει με την περίπτωση κουρέματος του χρέους. Χρόνια και χρόνια τα ίδια. Από το 1ο μνημόνιο έλεγε η Μέρκελ, μάλιστα, να παράγετε περισσότερα από όσα καταναλώνετε και μετά βλέπουμε να κουρέψουμε το χρέος. Έφτασε το πλεόνασμα στο 4% και ακόμα δεν λένε να κουρέψουν το χρέος…

Απάντηση

primelimitt2 Μαΐου 2017 – 6:45 μ.μ.

https://www.youtube.com/watch?v=dI52t828hwU Λεει για το ελληνικο χρεος και την ζημια που θα προκαλεσει στην Ευρωπη αν δεν αποπληρωθει (1.5 τρις), συμφωνα με απορρητη εκθεση της ΕΚΤ. Γνωριζετε κατα ποσο ισχυει?

Απάντηση

Αποστόλης Φωτόπουλος3 Μαΐου 2017 – 7:06 μ.μ.

Όχι δεν είναι η ζημιά που θα προκαλέσει η μη αποπληρωμή, αλλά η ζημιά που θα προκαλέσει το grexit στην ευρωπαϊκή οικονομία. Λογικά, η ΕΚΤ θα έκανε κάποιες υποθέσεις και μέτρησε την συνολική ζημιά. Όσο μεγαλύτερη είναι αυτή η ζημιά τόσο πιο πολύ συμφέρει την Ελλάδα..

Εκτυπώστε το για να βουλώνετε το στόμα των μνημονιακών που μας κάνουν πλύση εγκεφάλου μαζί με τα προηγούμενα τρία μαθήματα οικονομίας και τα μελλοντικά που πρόκειται να σας αναρτήσω.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Το βίντεο μιλάει μόνο του. Να τον ξαναψηφίσετε μαζί με τον γιο του αποστάτη Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Bildeberger Κυριάκο.

http://https://www.youtube.com/watch?v=6HTvwiklW0E

Να γιατί ο Μητσοτάκης ο γιος του αποστάτη, η μοιραία οικογένεια θα συνεχίσει να διευθύνει τούτο τον τόπο μέχρι να απαλειφθούν οι Έλληνες και να μείνουν τα ασημικά. Είναι σίγουρο ότι η μασονία, η παγκοσμιοποίηση, η Λέσχη, τον πάει, τον θέλει, τον προωθεί, το πδι είναι σίγουρο ότι είναι μαριονέτα τους. Άρα τους κάνει για να αποδιαλύσει ό,τι άφησαν οι προηγούμενοι εφιάλτες αρχής γενομένης από τον καραμανλή παππού τον Μέγα…

Ακούστε έναν σοβαρό δημοσιογράφο, θρησκεύοντα και π[ολιτικά ενήμερο, τον Νίκο Χειλαδάκη

Έγινε γνωστό πως η λέσχη Μπίλντεμπεργκ φέτος θα συνεδριάσει από την 1η μέχρι την 4η Ιουνίου στο Westfields Marriott Hotel στο Chantilly, της Virginia, και ένας από τους τακτικούς της επισκέπτες είναι και ο υποψήφιος πρόεδρος της Γαλλίας ο… αμφιβόλου φύσεως Εμμανουελ Μακρόν αλλά και πολλοί Έλληνες.

Το πολύ ενδιαφέρων για εμάς είναι πως γι άλλη μια φορά θα συζητηθεί το θέμα της Ελλάδας, την οικονομική κατάσταση, τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις στην χώρα μας και σε σχέση με την ευρύτερη περιοχή.

Ήδη τονίζεται από διεθνείς αναλυτές πως ο Σόιμπλε με τους εγχώριους ολιγάρχες οι οποίοι για να μην πληρώσουν τα θαλασσοδάνεια, δε διστάζουν να οδηγούν τη χώρα σε κατάσταση Αργεντινής.

Ο Σοίμπλε υποστηρίζει πως μία μικρότερη ευρωζώνη θα είναι ξανά ισχυρή και κατά συνέπεια οι λαοί πιο ελέγξιμοι, κάτι που μπορεί να γίνει με πρώτη προς έξοδο την Ελλάδα. Το εγχώριο σύστημα (κάποιοι προφανώς όχι όλοι) γνωρίζουν πως αν βγούμε από το ευρώ βίαια και χωρίς προετοιμασία θα γίνουν εφ όρου ζωής κυρίαρχοι στο εσωτερικό.

Ποιος λοιπόν Έλληνας πολιτικός, αρχηγός μεγάλου ελληνικού κόμματος και επίδοξος πρωθυπουργός, μετέχει στις συνεδριάσεις αυτής της κρυφής Λέσχης που σχεδιάζει το μέλλον για μας, χωρίς εμάς, για την οποία ποτέ δεν αποκαλύπτεται τίποτα από τα πρακτικά της και μάλιστα ο ίδιος πολιτικός ακολουθεί εκεί τον μεγαλύτερο εγκληματία κατά της Ελλάδας, αυτόν που παράδωσε την Κύπρο στην τουρκική εισβολή, που τα χέρια του είναι βαμμένα με το αίμα χιλιάδων αθώων, τον Χένρυ Κίσιγκερ ;

Αυτόν τον κύριο που ανήκει στην οικογένεια των «Δράκων», θέλουμε αύριο να κυβερνήσει την χώρα για να την αποτελειώσει καλυτέρα στην μνημονιακή της καταστροφή!

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
nikosxeiladakis.gr

Το ελληνικό Σύνταγμα είναι ένα διάτρητο κουρέλι. Οι κυβερνήσεις μέχρι του Τσίπρα και το Κοινοβούλιο στην πλειοψηφία του δεν κάνει τίποτα παραπάνω από το να συμμετέχει στην παραβίαση των δικαιωμάτων των πολιτών.

Ακούστε τι έλεγε ο καθηγητής του Συνταγματικού δικαίου Γεώργιος Κασιμάτης στις 14 Μάη του 2012 στον Γιώργο Αυτιά στον τηλεοπτικό σταθμό ALTER:

http://https://www.youtube.com/watch?v=H8ooJrgfEqA

Το ερώτημα που παραμένει είναι πως πρέπει οι Έλληνες υπήκοοι να αντιδράσουν, με ποιούς τρόπους ώστε να προστατευθεί το Σύνταγμα.

Ο Βασίλειος Νικολόπουλος επίτιμος πρόεδρος του Αρείου Πάγου στην εκπομπή του Κώστα Ουίλς (πηγή Γιώργος Αλιέας) δίνει ξεκάθαρες οδηγίες για το πως οι Έλληνες οφείλουν να είναι διαρκώς αφυπνισμένοι “να μην υπάρχουν ούτε καρέκλες και καναπέδες στα σπίτια μας” να ευρισκόμαστε σε εγρήγορση και συνεχή συναγερμό ώστε με κάθε τρόπο να εφαρμόσουμε το άρθρο 120 του Συντάγματος το οποίο διευκρινίζει πλέρια ότι: “Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτιμσό των Ελλήνων οι οποίοι δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσον εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία”. Ακούστε τον σε συνέντευξη με τον Κ. Ουίλς:

http://https://www.youtube.com/watch?v=LEGX_u1NHvs

Πιο κάτω αναφέρουμε υπό μορφή εικόνων τρόπους αντίστασης και προστασίας του άρθρου 120;

ΟΧΙ ΡΟS γιατί θα καταγράφονται έως και οι αναπνοές μας και σε λίγο θα φορολογούνται

Άλλοι τρόποι εφόσον ενωθούμε και γίνουμε πολλοί:

ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ