Όλοι οι Πόλεμοι είναι Πόλεμοι των Τραπεζιτών: Πώς Οι Ιδιώτες Τραπεζίτες Επέβαλαν Το Σύστημα Δουλείας Τους Στον Κόσμο
Μετάφραση: Απολλόδωρος
Rhoda Wilson | Διαβάστε το εδώ
Για να διατηρήσουν τα σχέδιά τους, αυτοί οι σύγχρονοι δουλέμποροι καταφεύγουν και κατέφυγαν σε δολοφονίες και πολέμους για να εξαναγκάσουν τον κόσμο να διεξάγει όλες τις συναλλαγές μόνο με τραπεζογραμμάτια που δανείζονται με τόκο από τους τραπεζίτες.
Πρόκειται για μια μαφιόζικη πρακτική να παίρνουν ένα “κομμάτι της δράσης” από όλες τις οικονομικές δραστηριότητες με αντάλλαγμα ελάχιστα περισσότερα από μελάνι και χαρτί – και τις σωστές δωροδοκίες στους σωστούς αξιωματούχους. Τώρα μάλιστα με τις ψηφιακές ταυτότητες και το αναγκαστικά επιβαλλόμενο ψηφιακό χρήμα εσίς όλοι θα είσαστε αντικείμενα απόλυτης εκμετάλλευσης από τους τραπεζίτες κι αυτοί πάμπλουτοι, αγέρωχοι, εξουσιαστές σας μετους γκόϊμ μαριονέτες τους να σας κατευθύνουν όπως γράφουν στα Πρωτόκολλα των σοφών της Σιών.
Το παρακάτω βίντεο, που δημιουργήθηκε από την Zane Henry Productions, γράφτηκε και αφηγείται ο Michael Rivero.
All Wars Are Bankers’ Wars, 2016 (43 λεπτά)
Αν το παραπάνω βίντεο αφαιρεθεί από το YouTube, μπορείτε να το παρακολουθήσετε στο Bitchute ΕΔΩ.
Τα παρακάτω είναι αποσπάσματα από το άρθρο “All Wars Are Bankers’ Wars” του Michael Rivero που δημοσιεύτηκε στις 2 July 2016
Ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται πολύ να κατανοήσουν πόσοι πόλεμοι ξεκινούν για κανέναν άλλο σκοπό από το να επιβάλλουν τις ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες στα έθνη, έγραψε ο Michael Rivero και έδωσε μερικά παραδείγματα “ώστε να καταλάβετε γιατί η κυβέρνηση των ΗΠΑ είναι βυθισμένη σε τόσους πολλούς πολέμους εναντίον τόσων ξένων εθνών”.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες πολέμησαν την Αμερικανική Επανάσταση κυρίως για τον νόμο περί νομίσματος του βασιλιά Γεωργίου Γ΄, ο οποίος ανάγκαζε τους αποίκους να διεξάγουν τις συναλλαγές τους μόνο με τυπωμένα χαρτονομίσματα που δανείζονταν από την Τράπεζα της Αγγλίας με τόκο. Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος έπαιξε μεγάλο ρόλο αποκαλύπτοντας αυτή την απάτη ενάντια στον αδαή αμερικάνικο λαό.
Μετά την επανάσταση, οι νέες Ηνωμένες Πολιτείες υιοθέτησαν ένα ριζικά διαφορετικό οικονομικό σύστημα, στο οποίο η κυβέρνηση εξέδιδε το δικό της χρήμα με βάση την αξία, έτσι ώστε οι ιδιωτικές τράπεζες όπως η Τράπεζα της Αγγλίας να μην απομυζούν τον πλούτο του λαού μέσω έντοκων χαρτονομισμάτων. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έλαβε μάλιστα μέτρα για να κρατήσει τους τραπεζίτες έξω από τη νέα κυβέρνηση. Αλλά οι τραπεζίτες είναι αν μη τι άλλο αφοσιωμένοι στα σχέδιά τους για την απόκτηση του πλούτου σας και γνωρίζουν πολύ καλά πόσο εύκολο είναι να διαφθείρουν τους ηγέτες ενός έθνους.
Μόλις ένα χρόνο αφότου ο Mayer Amschel Rothschild είχε πει το περιβόητο “Αφήστε με να εκδώσω και να ελέγξω το χρήμα ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος κάνει τους νόμους”, οι τραπεζίτες κατάφεραν να ιδρύσουν μια νέα ιδιωτική κεντρική τράπεζα που ονομαζόταν Πρώτη Τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών, κυρίως χάρη στις προσπάθειες του κύριου υποστηρικτή των Rothschild στις ΗΠΑ, του Alexander Hamilton.
Η Πρώτη Τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών, που ιδρύθηκε το 1791, στο τέλος της εικοσαετούς λειτουργίας της είχε σχεδόν καταστρέψει την οικονομία του έθνους, ενώ είχε πλουτίσει τους τραπεζίτες. Το Κογκρέσο αρνήθηκε να ανανεώσει το καταστατικό της και σηματοδότησε την πρόθεσή του να επιστρέψει σε ένα νόμισμα βασισμένο σε αξίες που εκδίδονταν από το κράτος και για το οποίο ο λαός δεν πλήρωνε καθόλου τόκους σε κανέναν τραπεζίτη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την απειλή του Nathan Mayer Rothschild κατά της κυβέρνησης των ΗΠΑ: “Είτε θα γίνει δεκτή η αίτηση ανανέωσης του καταστατικού, είτε οι Ηνωμένες Πολιτείες θα βρεθούν μπλεγμένες σε έναν καταστροφικό πόλεμο”. Το Κογκρέσο εξακολουθούσε να αρνείται να ανανεώσει το καταστατικό της Πρώτης Τράπεζας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Βρετανός πρωθυπουργός της εποχής, Spencer Perceval, ήταν κατηγορηματικά αντίθετος στον πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Spencer Perceval δολοφονήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Robert Banks Jenkinson, ο οποίος υποστήριζε πλήρως έναν πόλεμο για την ανακατάληψη των αποικιών.
Χρηματοδοτούμενη σχεδόν άτοκα από την ελεγχόμενη από τους Ρότσιλντ Τράπεζα της Αγγλίας, η Βρετανία προκάλεσε στη συνέχεια τον Πόλεμο του 1812 για να επαναποικίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και να τις αναγκάσει να επιστρέψουν στη δουλεία της Τράπεζας της Αγγλίας ή για να βυθίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε τόσο μεγάλο χρέος ώστε να αναγκαστούν να αποδεχθούν μια νέα ιδιωτική κεντρική τράπεζα. Και το σχέδιο πέτυχε.
Παρόλο που ο πόλεμος του 1812 κερδήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Κογκρέσο αναγκάστηκε να χορηγήσει νέο καταστατικό για μια ακόμη ιδιωτική τράπεζα που εξέδιδε το δημόσιο νόμισμα ως δάνεια με τόκο, τη Δεύτερη Τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Andrew Jackson κατάφερε να εμποδίσει την ανανέωση του καταστατικού της Δεύτερης Τράπεζας των Ηνωμένων Πολιτειών. Μετά την απώλεια του καταστατικού της, η Δεύτερη Τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών προσπάθησε να λειτουργήσει ως κανονική τράπεζα, αλλά απέτυχε μετά από μόλις 5 χρόνια.
Δύο διαδοχικοί πρόεδροι αντιτάχθηκαν σε μια ιδιωτική κεντρική τράπεζα, ο πρόεδρος Zachary Taylor και ο πρόεδρος James Buchanan. Και οι δύο άνδρες έπεσαν θύματα δηλητηρίασης. Ο πρώτος πέθανε και ο δεύτερος επέζησε.
Όταν η Συνομοσπονδία αποσχίστηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι τραπεζίτες είδαν και πάλι την ευκαιρία για μια πλούσια συγκομιδή χρέους και προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν τις προσπάθειες του Lincoln να επαναφέρει τον Νότο στην ένωση, αλλά με επιτόκιο 30%. Ο Abraham Lincoln παρατήρησε ότι δεν θα απελευθέρωνε τον μαύρο άνθρωπο υποδουλώνοντας τον λευκό άνθρωπο στους τραπεζίτες και χρησιμοποιώντας την εξουσία του ως προέδρου, εξέδωσε ένα νέο κυβερνητικό νόμισμα, το greenback. Αυτό αποτελούσε άμεση απειλή για τον πλούτο και τη δύναμη των κεντρικών τραπεζιτών, οι οποίοι αντέδρασαν γρήγορα.
Το 1872 οι τραπεζίτες της Νέας Υόρκης έστειλαν επιστολή σε κάθε τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών, προτρέποντάς τις να χρηματοδοτήσουν εφημερίδες που αντιτάσσονταν στο κυβερνητικό χρήμα – τα πράσινα δολάρια του Λίνκολν. Παρακινούμενοι από τους ιδιώτες τραπεζίτες, μεγάλο μέρος της Ευρώπης υποστήριξε τη Συνομοσπονδία κατά της Ένωσης, με την προσδοκία ότι η νίκη επί του Λίνκολν θα σήμαινε το τέλος του πράσινου δολαρίου. Η Γαλλία και η Βρετανία σκέφτηκαν να επιτεθούν ευθέως στις Ηνωμένες Πολιτείες για να βοηθήσουν τη Συνομοσπονδία, αλλά η Ρωσία τους συγκράτησε.
Η Ένωση, απαλλαγμένη από την ευρωπαϊκή επέμβαση, κέρδισε τον πόλεμο και ο Lincoln ανακοίνωσε την πρόθεσή του να συνεχίσει να εκδίδει δολάρια (greenback). Μετά τη δολοφονία του Lincoln, τα πράσινα δολάρια αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία και ο αμερικανικός λαός αναγκάστηκε να επιστρέψει σε μια οικονομία που βασιζόταν σε χαρτονομίσματα που δανείζονταν με τόκο από τους ιδιώτες τραπεζίτες.
Με το τέλος των greenbacks του Lincoln, οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν πλέον να δημιουργήσουν το δικό τους άτοκο χρήμα και χειραγωγήθηκαν κατά τη διάρκεια της θητείας του προέδρου Rutherford B. Hayes ώστε να δανειστούν από το τραπεζικό σύστημα των Rothschilds το 1878, αποκαθιστώντας στους Rothschilds τον έλεγχο της αμερικανικής οικονομίας που είχαν χάσει επί Andrew Jackson.
Ο James A. Garfield εξελέγη πρόεδρος το 1880 με μια πλατφόρμα κυβερνητικού ελέγχου της προσφοράς χρήματος. Ο Garfield πυροβολήθηκε στις 2 Ιουλίου 1881 και πέθανε από τα τραύματά του αρκετές εβδομάδες αργότερα.
Το 1896 εξελέγη πρόεδρος ο William McKinley. Τάχθηκε υπέρ των νομισμάτων που υποστηρίζονταν από χρυσό και ενός ισοσκελισμένου κρατικού προϋπολογισμού που θα απελευθέρωνε το δημόσιο από τη συσσώρευση χρέους. Ο McKinley πυροβολήθηκε από έναν άνεργο αναρχικό στις 14 Σεπτεμβρίου 1901 και υπέκυψε στα τραύματά του λίγες ημέρες αργότερα.
Το 1910, ο γερουσιαστής Nelson Aldrich, ο Frank Vanderlip της National City (Citibank), ο Henry Davison της Morgan Bank και ο Paul Warburg του επενδυτικού οίκου Kuhn, Loeb συναντήθηκαν μυστικά στο Jekyll Island της Georgia για να διαμορφώσουν ένα σχέδιο για μια κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ και δημιούργησαν το Σχέδιο Aldrich, το οποίο προέβλεπε ένα σύστημα δεκαπέντε περιφερειακών κεντρικών τραπεζών, που θα ελέγχονταν ανοιχτά και άμεσα από τις εμπορικές τράπεζες της Wall Street. Οι τράπεζες αυτές θα είχαν τη νομική δυνατότητα να δημιουργούν χρήμα από το πουθενά (κόβοντας χαρτάκια) και αντιπροσώπευαν μια προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας Τράπεζας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Λόγω της έντονης αντίδρασης του κοινού στο Σχέδιο Aldrich, το μέτρο απορρίφθηκε στη Βουλή των Αντιπροσώπων το 1912. Ένα χρόνο αργότερα οι τραπεζίτες θα επέστρεφαν.
Το 1913, οι ιδιώτες κεντρικοί τραπεζίτες της Ευρώπης – ιδίως οι Rothschilds της Μεγάλης Βρετανίας και οι Warburgs της Γερμανίας – συναντήθηκαν και πάλι με τους Αμερικανούς οικονομικούς συνεργάτες τους στο νησί Jekyll της Τζόρτζια για να σχηματίσουν ένα νέο τραπεζικό καρτέλ με ρητό σκοπό να αναγκάσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να αποδεχθούν μια ιδιωτική κεντρική τράπεζα, με στόχο να θέσουν τον πλήρη έλεγχο της προσφοράς χρήματος των Ηνωμένων Πολιτειών και πάλι υπό τον έλεγχο των ιδιωτών τραπεζιτών. Λόγω της εχθρότητας για τις προηγούμενες τράπεζες, το όνομα άλλαξε από Τρίτη Τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών σε “Ομοσπονδιακή Τράπεζα”. Είναι μια ιδιωτική τράπεζα, όχι περισσότερο “ομοσπονδιακή” από την Federal Express.
Αργότερα την ίδια χρονιά, και προφανώς μη θέλοντας να διακινδυνεύσει άλλη μια αμφισβητήσιμη τροπολογία, το Κογκρέσο ψήφισε τον νόμο περί Ομοσπονδιακής Τράπεζας κατά τη διάρκεια των διακοπών των Χριστουγέννων του 1913, ενώ τα μέλη του Κογκρέσου που αντιδρούσαν στο μέτρο βρίσκονταν στα σπίτια τους. Ο πρόεδρος Woodrow Wilson την υπέγραψε, όπως είχε υποσχεθεί στους τραπεζίτες ότι θα έκανε σε αντάλλαγμα για “γενναιόδωρες προεκλογικές συνεισφορές”.
Τον επόμενο χρόνο ξεκίνησε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι πριν από τη δημιουργία της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, δεν υπήρχε παγκόσμιος πόλεμος.
Αν και ο πόλεμος ξεκίνησε μεταξύ της Αυστροουγγαρίας και της Σερβίας, γρήγορα μετατοπίστηκε και επικεντρώθηκε στη Γερμανία, της οποίας η βιομηχανική ικανότητα θεωρήθηκε οικονομική απειλή για τη Μεγάλη Βρετανία.
Παρόλο που η προπολεμική Γερμανία διέθετε ιδιωτική κεντρική τράπεζα, αυτή ήταν σε μεγάλο βαθμό περιορισμένη και ο πληθωρισμός διατηρήθηκε σε λογικά επίπεδα. Υπό κυβερνητικό έλεγχο, οι επενδύσεις ήταν εγγυημένες για την εσωτερική οικονομική ανάπτυξη και η Γερμανία θεωρήθηκε ως μεγάλη δύναμη. Έτσι, στα μέσα ενημέρωσης της εποχής, η Γερμανία παρουσιάστηκε ως ο κύριος αντίπαλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, μια συνθήκη ειρήνης που τερμάτισε την εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ της Γερμανίας και των περισσότερων συμμαχικών δυνάμεων, η Γερμανία διατάχθηκε να πληρώσει τα πολεμικά έξοδα όλων των συμμετεχόντων κρατών, παρόλο που η Γερμανία δεν είχε ουσιαστικά ξεκινήσει τον πόλεμο. Το ποσό αυτό ανερχόταν σε τρεις φορές την αξία ολόκληρης της ίδιας της Γερμανίας. Η ιδιωτική κεντρική τράπεζα της Γερμανίας, στην οποία η Γερμανία είχε χρεωθεί βαθιά για να πληρώσει το κόστος του πολέμου, απελευθερώθηκε από τον κυβερνητικό έλεγχο και ακολούθησε μαζικός πληθωρισμός – που προκλήθηκε κυρίως από κερδοσκόπους του νομίσματος – παγιδεύοντας μόνιμα τον γερμανικό λαό σε ατελείωτο χρέος.
Όταν η Δημοκρατία της Βαϊμάρης κατέρρευσε οικονομικά, άνοιξε την πόρτα στους εθνικοσοσιαλιστές να αναλάβουν την εξουσία. Η πρώτη τους οικονομική κίνηση ήταν να εκδώσουν το δικό τους κρατικό νόμισμα, το οποίο δεν δανείζονταν από ιδιώτες κεντρικούς τραπεζίτες. Για άλλη μια φορά, η βιομηχανική παραγωγή της Γερμανίας έγινε απειλή για τη Μεγάλη Βρετανία.
Το κρατικό νόμισμα της Γερμανίας που βασιζόταν σε αξίες αποτελούσε επίσης άμεση απειλή για τον πλούτο και τη δύναμη των ιδιωτικών κεντρικών τραπεζών. Ήδη από το 1933 άρχισαν να οργανώνουν ένα παγκόσμιο μποϊκοτάζ κατά της Γερμανίας για να στραγγαλίσουν αυτόν τον νεόκοπο ηγεμόνα που πίστευε ότι μπορούσε να απελευθερωθεί από τους ιδιώτες κεντρικούς τραπεζίτες.
Όπως είχε συμβεί και στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Μεγάλη Βρετανία και άλλα έθνη που απειλούνταν από την οικονομική ισχύ της Γερμανίας έψαχναν μια δικαιολογία για να πάνε σε πόλεμο, και καθώς η δημόσια οργή στη Γερμανία αυξανόταν για το μποϊκοτάζ, ο Χίτλερ τους έδωσε ανόητα αυτή τη δικαιολογία.
Προς το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν έγινε φανερό ότι οι σύμμαχοι επρόκειτο να νικήσουν και να υπαγορεύσουν το μεταπολεμικό περιβάλλον, οι μεγάλες παγκόσμιες οικονομικές δυνάμεις συναντήθηκαν στο Bretton Woods τον Ιούλιο του 1944 και κατέστρωσαν τη συμφωνία του Bretton Woods για τη διεθνή χρηματοδότηση. Η βρετανική λίρα έχασε τη θέση της ως παγκόσμιο εμπορικό και αποθεματικό νόμισμα έναντι του δολαρίου ΗΠΑ (μέρος του τιμήματος που απαίτησε ο Ρούσβελτ ως αντάλλαγμα για την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο). Χωρίς τα οικονομικά πλεονεκτήματα του να είναι το παγκόσμιο νόμισμα, η Βρετανία αναγκάστηκε να εθνικοποιήσει την Τράπεζα της Αγγλίας το 1946.
Πρόεδρος, John F. Kennedy κατανόησε τη ληστρική φύση της ιδιωτικής κεντρικής τραπεζικής. Κατάλαβε γιατί ο Andrew Jackson αγωνίστηκε τόσο σκληρά για να τερματίσει τη Δεύτερη Τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Έτσι, ο Κένεντι έγραψε και υπέγραψε το Εκτελεστικό Διάταγμα 11110, το οποίο διέταξε το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ να εκδώσει ένα νέο δημόσιο νόμισμα, το United States Note.
Πέντε μήνες αργότερα ο John F. Kennedy δολοφονήθηκε και τα United States Notes αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία και καταστράφηκαν.
Το EO 11110 του Κένεντι δεν καταργήθηκε ποτέ και εξακολουθεί να ισχύει, αν και κανένας σύγχρονος πρόεδρος δεν τολμά να το χρησιμοποιήσει. Γιατί μέσα στις στοές τονίζεται ότι θα είναι όποιος το τολμήσει, υποψήφιος για δολοφονία από κάποιον “άσχετο” κατευθυνόμενο.
Σχεδόν το σύνολο του σημερινού εθνικού χρέους δημιουργήθηκε από το 1963 και μετά.
Τα έθνη που επικύρωσαν το Bretton Woods το έκαναν υπό δύο όρους. Ένας από τους όρους ήταν ότι το δολάριο ΗΠΑ θα ήταν πάντα μετατρέψιμο σε χρυσό προς 35 δολάρια ανά ουγγιά.
Μέχρι το 1966, το ΔΝΤ εκτιμούσε ότι οι ξένες κεντρικές τράπεζες κατείχαν 14 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, ωστόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν μόνο 3,2 δισεκατομμύρια δολάρια σε χρυσό για να εξαγοράσουν αυτά τα χαρτονομίσματα. Έτσι, στις 15 Αυγούστου 1971, ο Richard Nixon ανέστειλε “προσωρινά” τη μετατρεψιμότητα σε χρυσό των χαρτονομισμάτων της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ. Η κίνηση αυτή έθεσε ουσιαστικά τέρμα στο Bretton Woods και πολλά παγκόσμια νομίσματα άρχισαν να αποσυνδέονται από το δολάριο ΗΠΑ.
Τα ξένα έθνη άρχισαν να γίνονται πολύ νευρικά σχετικά με τα δάνειά τους προς τις ΗΠΑ και ήταν κατανοητό ότι δίσταζαν να δανείσουν επιπλέον χρήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες χωρίς κάποια μορφή εξασφάλισης. Έτσι, ο Richard Nixon ξεκίνησε το περιβαλλοντικό κίνημα, με την Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος (“EPA”) και τα διάφορα προγράμματά της – όπως οι “ζώνες άγριας φύσης”, οι “περιοχές χωρίς δρόμους”, τα “ποτάμια πολιτιστικής κληρονομιάς” και οι “υγρότοποι” – τα οποία πήραν τεράστιες εκτάσεις δημόσιας γης και τις έκαναν εκτός ορίων για τον αμερικανικό λαό, ο οποίος ήταν τεχνικά ο ιδιοκτήτης αυτών των εκτάσεων.
Όμως ο Nixon δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για το περιβάλλον και ο πραγματικός σκοπός αυτής της αρπαγής γης με το πρόσχημα του περιβάλλοντος ήταν να δεσμεύσει αυτές τις παρθένες εκτάσεις και τους τεράστιους ορυκτούς πόρους τους ως εγγύηση για το εθνικό χρέος.
Με τις ελεύθερες εκτάσεις για εγγύηση να είναι ήδη σε έλλειψη, η κυβέρνηση των ΗΠΑ ξεκίνησε ένα νέο πρόγραμμα για να στηρίξει την υποχωρούσα διεθνή ζήτηση για το δολάριο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσέγγισαν τα πετρελαιοπαραγωγά έθνη του κόσμου, κυρίως στη Μέση Ανατολή, και τους πρότειναν μια συμφωνία.
Σε αντάλλαγμα για την πώληση του πετρελαίου τους μόνο έναντι δολαρίων, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εγγυούνταν τη στρατιωτική ασφάλεια αυτών των πλούσιων σε πετρέλαιο χωρών. Τα πλούσια σε πετρέλαιο έθνη θα συμφωνούσαν να ξοδεύουν και να επενδύουν τα αμερικανικά τους χαρτονομίσματα εντός των ΗΠΑ, ιδίως σε ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου, τα οποία θα εξαργυρώνονταν μέσω της δουλείας των μελλοντικών γενεών των αμερικανών φορολογουμένων. Η ιδέα ονομάστηκε “πετροδολάριο”. Στην πραγματικότητα, οι ΗΠΑ, που δεν ήταν πλέον σε θέση να στηρίξουν το δολάριο με χρυσό, το στήριζαν τώρα με πετρέλαιο. Πετρέλαιο άλλων λαών. Και αυτή η ανάγκη να διατηρηθεί ο έλεγχος αυτών των πετρελαϊκών εθνών για να στηριχθεί το δολάριο διαμόρφωσε έκτοτε την εξωτερική πολιτική της Αμερικής στην περιοχή.
Το Ιράκ, ήδη εχθρικό προς τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την Καταιγίδα της Ερήμου, απαίτησε το 2000 το δικαίωμα να πουλάει το πετρέλαιό του σε ευρώ. Το 2002, τα Ηνωμένα Έθνη συμφώνησαν να το επιτρέψουν στο πλαίσιο του προγράμματος “Πετρέλαιο για τρόφιμα”. Ένα χρόνο αργότερα οι ΗΠΑ εισέβαλαν εκ νέου στο Ιράκ με το ψέμα των πυρηνικών και χημικών όπλων του Σαντάμ, λιντσάρισαν τον Σαντάμ Χουσεΐν και έβαλαν το ιρακινό πετρέλαιο ξανά στην παγκόσμια αγορά μόνο έναντι δολαρίων ΗΠΑ.
Στη Λιβύη, ο Muammar Gaddafi είχε θεσπίσει μια κρατική κεντρική τράπεζα και ένα εμπορικό νόμισμα βασισμένο στην αξία, το χρυσό δηνάριο. Ο Καντάφι ανακοίνωσε ότι το πετρέλαιο της Λιβύης ήταν προς πώληση, αλλά μόνο για το χρυσό δηνάριο. Άλλα αφρικανικά έθνη, βλέποντας την άνοδο του Χρυσού Δηναρίου και του ευρώ, ακόμη και όταν το δολάριο ΗΠΑ συνέχισε την πτώση του λόγω του πληθωρισμού, συνέρρευσαν στο νέο λιβυκό νόμισμα για συναλλαγές. Η κίνηση αυτή είχε τη δυνατότητα να υπονομεύσει σοβαρά την παγκόσμια ηγεμονία του δολαρίου.
Έτσι, οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέβαλαν στη Λιβύη, δολοφόνησαν βάναυσα τον Καντάφι, (Hilary Clinton: Hi, hi, we won and he died) επέβαλαν μια ιδιωτική κεντρική τράπεζα και επέστρεψαν την παραγωγή πετρελαίου της Λιβύης μόνο σε δολάρια.
Ο χρυσός που θα έπρεπε να είχε μετατραπεί σε χρυσά δηνάρια, 144 τόνοι, είναι, από την τελευταία έκθεση, άφαντος.
Τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που ήρθαν στην επιφάνεια στο πλαίσιο της έρευνας για τη χρήση του ιδιωτικού διακομιστή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της Hilary Clinton για απόρρητες πληροφορίες επιβεβαίωσαν ότι ο πραγματικός λόγος για την εισβολή των ΗΠΑ στη Λιβύη ήταν να καταστραφεί η απειλή ότι το Χρυσό Δηνάριο θα γινόταν ένα παναφρικανικό νόμισμα, εκτοπίζοντας το δολάριο. (Βλέπε Wikileaks Hillary Clinton Email Archive.)
Σύμφωνα με τον στρατηγό Wesley Clark, το γενικό σχέδιο για τη “δολαριοποίηση” των πετρελαϊκών κρατών του κόσμου περιελάμβανε επτά στόχους, το Ιράκ, τη Συρία, τον Λίβανο, τη Λιβύη, τη Σομαλία, το Σουδάν και το Ιράν. Η Βενεζουέλα, η οποία τόλμησε να πουλήσει το πετρέλαιό της στην Κίνα για γουάν, είναι μια καθυστερημένη προσθήκη.
–—Δικτυογραφία :
All Wars Are Bankers’ Wars: How private bankers have imposed their system of slavery on the world – The Expose
Πηγή https://apollodoros.substack.com/p/143 και https://attikanea.info/%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%80/
Τώρα ξέρεις…
