Κάρολος Γουσταύος Γιούνγκ:«Δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ ψυχωσικών ατόμων και πλήθους. Αμφότεροι ενεργούν υπό το κράτος πανίσχυρων απρόσωπων, παρορμητικών δυνάμεων».

Ακριβώς όπως τείνουμε να ερμηνεύουμε  τον κόσμο, με βάση τις πέντε αισθήσεις μας τι; περισσότερες φορές πέφτουμε έξω και καταλήγουμε σε αστείες υποθέσεις και συμπράσματα που πόρρω απέχουν από την πραγματικότητα. Ένα απλό παράδειγμα της καθημερινής ζωής: Βλέπουμε τα μικρόβια ή τους ιούς μέσα μας κι έξω από μας; Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν, στην κυριολεξία όμως τα αγνοούμε και τα συνειδητοποιούμε μόνο όταν υφιστάμεθα τις συνέπειές τους π.χ. τέτανος, πνευμονία εξ ιώσεως, εγκεφαλίτιδα λόγω ιλαράς κ.λπ.

Κατά τον ίδιο τρόπο κάνουμε κι άλλο επίσης σοβαρό λάθος, να νομίζουμε ότι οι άνθρωποι είναι όπως τους φανταζόμαστε πως είναι. Π.χ. βλέπουμε έναν ιερέα με θαυμάσια φωνή όταν ψέλνει, με καταπληκτικό λόγο στο κήρυγμα τον θεωρούμε το άκρον άωτον της αγιότητας και ξαφνικά μαθαίνουμε ότι επί σειράν ετών είχε καταστρέψει σεξουαλικά αγόρια και κορίτσια όντας θύμα των παιδόφιλων ενορμήσεών του. Μετά μένουμε εκπληκτοι κάτω από το βάρος των αποκαλύψεων.

Άρα δεν μπορούμε να βγάζουμε συμπεράσματα αγνοώντας τις δυνάμεις του συλλογικού και του ατομικού Ασυνειδήτου, και τις λοιπές ενδοψυχικές όσο και ψυχοκοινωνικές, και πολιτισμικές συνθήκες οι οποίες διαμορφώνουν τον χαρακτήρα των ατόμων και των λαών.

Λαμβάνοντας υπόψη όλες αυτές τις αόρατες για τον κοινό νου λειτουργίες ο Γιούνγκ αποκάλυψε ότι ήδη από τα όνειρα και την ψυχαναλυτική διαδικασία με αρκετούς ασθενείς είχε πειστεί ότι ερχόταν ο Α΄ παγκόσμιος Πόλεμος. Του το επιβεβαίωσε κι ένα συνθλιπτικό όραμα που είδε ο ίδιος τον Οκτώβρη του 1013, ερμηνεύοντας την τελική έκβαση των γεγονότων: «είδε μια καταστροφική πλημμύρα που σάρωνε την Ευρώπη, με δυνατά κίτρινα κύματα γεμάτα με κουφάρια πνιγμένων και τα επιπλέοντα χαλάσματα του πολιτισμού»[1]

Εξαγριωμένο πλήθος ή συσσωρευμένη τρέλα;

Τι δύστηνη μοίρα επιφύλαξε για τέσσερα ολάκερα χρόνια στους Ευρωπαίους να υποστούν θέλοντας και μη έναν πόλεμο μνημειώδους και τρομακτικής εντάσεως στα πεδία μάχης της Ευρώπης – έναν πόλεμο που κανείς δεν ήθελε  –   κανένας δεν ονειρευόταν ούτε μπορούσε να δώσει απάντηση ποιος ή τι ακριβώς προκάλεσε την αρχή αυτού του πολέμου και την συνέχισή του.

Κανείς δεν συνειδητοποίησε ότι ο Ευρωπαίος ήταν κατειλημμένος από μια δαιμονιώδη δύναμη που του υπέκλεψε κάθε ίχνος ελευθερίας και βούλησης ν’ αντισταθεί. Το άτομο ήταν ανίσχυρο σκουπίδι, αδύνατο ν’ αντισταθεί μπρος στις θηριώδεις δυνάμεις τις καταστροφικότητας που οι ηγέτες των λαών άφησαν να χυθούν προς τα έξω και να σαρώσουν τα πάντα στο πέρασμάτους.

Η καταστροφή που επέφερε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και οι εξουθενωτικές εκδηλώσεις της βαθιάς πνευματικής κρίσης που επακολούθησε στη συνέχεια φάνηκαν πως ήσαν αναγκαίες για να υψώσουν τείχη αμφιβολίας αν όλα λειτουργούσαν σωστά μέσα στο μυαλό του λευκού ανθρώπου. Σ.γ,: Επιτρέψτε μας να έχουμε τις ίδιες αμφιβολίες για τον εγκέφαλο του δυτικού ανθρώπου ακόμη και σήμερα, 73 χρόνια μετά από την λήξη του Β΄ Π.Π. και λαμβάνοντας υπόψη τους άπειρους αποικιοκρατικού τύπου πολέμους, εμφυλιοσπαραγμούς, εθνικιστικού τύπου ανατροπές, σφαγές και ενδοφυλετικές συγκρούσεις, τις επεμβάσεις από τους μεγάλους στους μικρούς λαούς υπό το πρόσχημα της τρομοκρατίας που δεν αφορούν μόνο τον λευκό άνθρωπο αλλά τον παγκόσμιο άνθρωπο  (κάθε Έθνους, κάθε φυλής, κάθε θρησκείας και πιστεύω), έχουμε όλο το δικαίωμα να αμφιβάλλουμε για την ορθή και υγιή λειτουργία του εγκεφάλου του.

Η αλλαγή του ανθρώπινου χαρακτήρα κάτω από την έξαρση και παραφορά των συλλογικών δυνάμεων που επιδρούν επάνω του είναι πανίσχυρη, απροσδιόριστη και αδύνατη να καταμετρηθεί.

Στην ουσία ζούμε διαρκώς στο χείλος ενός ηφαιστείου και απ’ όσο είναι δυνατό να γνωρίζουμε, δεν υπάρχει τρόπος να προστατέψουμε τους εαυτούς μας  από μια έκρηξη που θα καταστρέψει οποιονδήποτε και οτιδήποτε ευρίσκεται στα όρια της δυνατότητας να επέμβουμε εξολοθρευτικά δήθεν για τη  προστασία μας και την προστασία των ομοεθνών μας(;), των συμπατριωτών μας(;) κ.λπ. δικαιολογίες.

Η αλλαγή του ανθρώπινου χαρακτήρα κάτω από την έξαρση και παραφορά των συλλογικών δυνάμεων που επιδρούν επάνω του είναι πανίσχυρη, απροσδιόριστη και αδύνατη να καταμετρηθεί. Ένα ευγενικό, πονόψυχο και λογικό ον μπορεί να μεταμορφωθεί σε έναν μανιακό ή σε άγριο κτήνος.[2]

Είναι καλό πράγμα να διδάσκεις τη λογική και την αίσθηση του μέτρου, αλλά τι συμβαίνει αν έχεις για ακροατήριο ένα άσυλο ψυχοπαθών (πραγματικό τρελοκομείο) ή ένα πλήθος που ουρλιάζει και προτρέπει σε κάθε είδους δολοφονική και καταστροφική φρενίτιδα;

Δεν υπάρχει καμιά ιδιαίτερη διαφορά μεταξύ αυτών των δύο γιατί ο τρελός και το πλήθος ενεργοποιούνται και ωθούνται προς δράση υπό το κράτος το ίδιο πανίσχυρων, απρόσωπων, παρορμητικών δυνάμεων.[3] 

[1]Λούις Μάμφορντ: «Η Ουτοπία, οι δαίμονες της ψυχής και η προοπτική του ανθρώπου», εκδόσεις Νησίδες 2011, σελ.40.

[2]Ευαγγελάτου Γεωργίου: «Ανθρώπινη Καταστροφικότητα. Ανάλυση του Πολέμου και της Καταστροφικότητας από την Κοινωνική Ψυχολογία». Εκδόσεις ΑΠΑΝΤΑ ΚΟΙΝΑ, Αθήνα 1989, σς. 30-31.

[3]Carl Jung, CW 11, Pars 23ff

 

Καρλ Γκούσταβ Γιούνγκ ο Πρώτος μετά τον Ένα. Μέρος 2ο

Το Αναχωρητήριο του Μπόλινγκεν

Όταν ο Γιούνγκ επιθυμούσε γαλήνη και ησυχία αποσυρόταν δίπλα σε μια λίμνη στην εξοχή, εκεί όπου έχτισε τον Πύργο του Μπόλινγκεν.

Η αρχιτεκτονική του πύργου καθορίστηκε από τα όνειρά του. Ουσιαστικά έχτισε σταδιακά αυτόν τον χώρο δίπλα στο νερό με τα ίδια του τα χέρια και με τη βοήθεια δύο χτιστάδων. Εκεί μπορούσε να απομονωθεί, μια και η απομόνωση και η σιωπή ήταν για εκείνον μια πηγή θεραπείας που έδινε αξία στη ζωή του. Έλεγε πως εκεί βρισκόταν ανάμεσα σε ό,τι θεωρούσε αληθινή ζωή, βαθύτερο Εαυτό. Εκεί ένιωθε εξαπλωμένος σε όλα, μέσα στα δέντρα, στο πλατάγισμα των κυμάτων, στα σύννεφα, στα ζώα, στον κόσμο της ψυχής του. Ένας χώρος χωρίς ηλεκτρισμό, με νερό που αντλούσε από το πηγάδι, με ξύλα που έκοβε για να μαγειρεύει, που έμενε εκεί για ολόκληρες εβδομάδες ανάβοντας το τζάκι που ο ίδιος είχε χτίσει και κάνοντας βόλτες στην λίμνη. Όταν το πρωί έμπαινε στη μικρή κουζίνα του, χαιρετούσε το ένα μετά το άλλο τα μαγειρικά σκεύη έλεγε πως, το καταλαβαίνουν και το εκτιμούν, πως ήταν φίλοι του. Τα θεωρούσε παλιούς γνώριμους, που μαζί τους μπορούσε να φλυαρεί στη μοναξιά του αναχωρητήριού του. Για τον Γιούνγκ όλα τα πράγματα ήταν εμψυχωμένα με μία δική τους ζωή ή με τη ζωή που τους μετέδιδε. Στους πέτρινους τοίχους του πύργου είχε σκαλίσει φράσεις από τους Γνωστικούς και τους Αιγύπτιους αλχημιστές, ενώ είχε σχεδιάσει μάνταλα και άλλα μαγικά σύμβολα. Στο σύνολό του ο «Πύργος» ήταν ένα συγκεκριμενοποιημένο σύμβολο της Ολότητας που τον συνέδεε με τους προγόνους του και τη γη[17]. Αντιπροσώπευε, επίσης, την προσπάθεια του Γιουνγκ να εκφράσει την ιδέα του Εαυτού στην πέτρα, συμβολίζοντας ολόκληρο το ψυχολογικό του σύστημα. Εκεί σκάλισε έναν κυβοειδή λίθο, περίπου μισό μέτρο ψηλό, τον οποίο κάλυψε με επιγραφές και τον έβαλε στον κήπο. Για εκείνον ο λίθος ανήκε στον μοναχικό τόπο, στον τόπο ανάμεσα στη λίμνη και τον λόφο και έκφραζε τη μακάρια μοναξιά και τη μαγεία του χώρου[18].
Οι Επιδράσεις της Γιουγκιανής Σκέψης.

Η σκέψη του Ελβετού ψυχολόγου επηρέασε τη νεότερη ψυχολογία πολύ περισσότερο από όσο μπορούν να φανταστούν εκείνοι που τη γνώριζαν επιφανειακά. Λέξεις, που μάς έχουν γίνει κοινές, όπως: εσωστρέφεια, εξωστρέφεια, αρχέτυπο, είναι έννοιες που δημιουργήθηκαν από τον Κάρολο  Γκουσταύο Γιούνγκ. Η μεγαλύτερη προσφορά του στην εξέλιξη της ψυχολογίας, ήταν η έννοια του ασυνείδητου, αυτού που δεν μπορεί να ιδωθεί, που αποτελεί ένα σπουδαίο τμήμα εξίσου πραγματικό στη ζωή του ατόμου, με το συνειδητό εγώ «που σκέπτεται». Με τον όρο Ασυνείδητο εννοούσε εκείνη την άγνωστη περιοχή στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Σύμφωνα με τα δικά του λόγια είναι, ό,τι συνειδητοποιούμε και το έχουμε ξεχάσει, ό,τι συλλαμβάνουμε με τις αισθήσεις αλλά δεν σημειώνουμε στο συνειδητό νου, όσα νιώθουμε, σκεπτόμαστε, θυμόμαστε, επιθυμούμε και πράττουμε ακούσια ή δίχως ιδιαίτερη προσοχή[19]. Όλα αυτά μελλοντικά παίρνουν σχήμα, αναδύονται κάποτε στη συνείδηση και αποτελούν περιεχόμενο του ασυνείδητου ως αρχέτυπα. Πέραν αυτών, στο ασυνείδητο περιλαμβάνονται και απωθημένες οδυνηρές σκέψεις συναισθήματα, είναι μια κρυφή εσωτερική πλευρά του ανθρώπου στην οποία υπάρχει πλήθος άγνωστων πληροφοριών, γνώσεων και συναισθημάτων. Πολλά από αυτά είτε δεν τα γνωρίζουμε είτε δεν θέλουμε να τα δούμε και τα κρύβουμε από το συνειδητό! Το Ασυνείδητο είναι μια περιοχή που αν την προσεγγίσουμε με προσοχή, μπορούμε να μάθουμε πολλά όχι μόνο για εμάς τους ίδιους, αλλά και γνώσεις που υπερβαίνουν τις δυνατότητες του εαυτού. Με την επιστημονική, φιλοσοφική αλλά και θρησκευτική του ματιά θεωρούσε πως το Ασυνείδητο είναι μεγάλη θάλασσα, η Μητέρα των Πάντων, όλης της ψυχικής ζωής. Είναι η μήτρα, το υπόβαθρο και το θεμέλιο όλων των διαφοροποιημένων φαινομένων που αποκαλούμε ψυχικά: θρησκεία, επιστήμη, φιλοσοφία και τέχνη. Η εμπειρία του, σε οποιαδήποτε μορφή, είναι μία προσέγγιση στην ολότητα, σε εκείνη τη μοναδική εμπειρία που απουσιάζει από το σύγχρονο πολιτισμό μας. Είναι η λεωφόρος και η βασιλική οδός προς τον Ενιαίο Κόσμο[20].Ονόμασε το σύνολο αυτών των περιεχομένων ατομικό ασυνείδητο και επιπλέον αναγνώρισε ιδιότητες που δεν βιώνει ο άνθρωπος ατομικά, αλλά τις κληρονομεί από μια βαθύτερη και ευρύτερη επικράτεια, την οποία ονόμασε συλλογικό ασυνείδητο. Τα ένστικτα και τα Αρχέτυπα είναι εκείνα που διαμορφώνουν το συλλογικό ασυνείδητο και παρουσιάζουν μια κανονικότητα στην εμφάνισή τους[21]. Δεν πίστευε στο τυχαίο αλλά σε μια βαθύτερη συγχρονικότητα. Θεωρούσε πως όλα γίνονται για έναν συγκεκριμένο λόγο ή σκοπό γεμάτο νόημα. Κάτι μας ωθεί προς μια συμπεριφορά, έναν συγκεκριμένο δρόμο ή επιλογή. Υπάρχει κάποιος βαθύτερος λόγος που επιλέγουμε να κάνουμε συγκεκριμένα πράγματα και βιώνουμε συγκεκριμένες καταστάσεις. Μάς καθοδηγεί η δύναμη που υπάρχει μέσα μας από πάντα, η δύναμη που προϋπάρχει του ανθρώπου και την ορίζει ο Γιούνγκ ως συλλογικό ασυνείδητο[22]. Επιπλέον, περιέγραψε τη συγχρονικότητα ως δυναμικό που κρύβεται πίσω από το σύνολο της ανθρώπινης εμπειρίας και ιστορίας — κοινωνικής, συναισθηματικής, ψυχολογικής και πνευματικής. Η εμφάνιση του συγχρονιστικού παραδείγματος ήταν μια σημαντική κίνηση απομάκρυνσης από τον καρτεσιανό δυισμό προς τη φιλοσοφία της θεωρίας της διπλής όψης. Τούτη η μετατόπιση ήταν απαραίτητη για τη θεωρητική συνοχή του πρώιμου και του ύστερου έργου του[23].
Η Αλχημεία και ο Συμβολικός Κόσμος.

Τα αλχημικά συγγράμματα ήταν για τον Γιούνγκ μια σπουδαία πηγή για την εξέταση του ασυνείδητου. Πίστευε ότι το αλχημικό opus δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως φυσική ή χημική διαδικασία, αλλά ως διαδικασία ψυχικού μετασχηματισμού. Ο αλχημιστής του παρελθόντος στην προσπάθειά του να αποσπάσει τα μυστικά της χημικής μεταστοιχείωσης, προχωρούσε παράλληλα σε μια διαδικασία ψυχικής μετουσίωσης. Το άγνωστο του εξωτερικού κόσμου συνδεόταν με το άγνωστο του εσωτερικού κόσμου, προκαλώντας αλλαγές στον ασυνείδητο κόσμο. Τούτη η συνειδητοποίηση έγινε το κλειδί για την εξέταση του ασυνείδητου, αλλά και για τη σχέση του με τον εξωτερικό κόσμο. Το σύμβολο του αλχημικού χρυσού, όπως επίσης και του αναζητούμενου θησαυρού, της άφθαρτης φιλοσοφικής λίθου, ήταν ο κύκλος, σύμβολο ολοκλήρωσης τόσο στην αλχημεία όσο και στην ψυχολογία του ασυνείδητου[24].

Η γλώσσα και τα πρόσωπα που κατοικούν αυτό τον κόσμο είναι σύμβολα, κι εμείς επικοινωνούμε μαζί τους μέσα από τα όνειρα. Για αυτό μια μελέτη του ανθρώπου και των συμβόλων του, αποτελεί στην πραγματικότητα μελέτη των σχέσεων του ανθρώπου με το ασυνείδητό του ή ακριβέστερα σχέση του ασυνείδητου και του εγωικού συμπλέγματος. Κατά τον Γιουνγκ το ασυνείδητο είναι ο οδηγός, ο φίλος, ο σύμβουλος του συνειδητού και μια τέτοια μελέτη έχει άμεση σχέση με τη μελέτη των ανθρώπινων όντων και με τα πνευματικά τους προβλήματα. Γνωρίζουμε το ασυνείδητο και επικοινωνούμε μαζί του κυρίως με τα όνειρα, με κάποιο διάλογο. Σύμφωνα μάλιστα με τη Μαρί Λουίζ φον Φραντς (Marie-Louise von Franz) «τα όνειρα είναι η φωνή της φύσης μέσα μας»[25].

Ο Γιούνγκ επέμενε πως ο άνθρωπος ολοκληρώνεται μόνο όταν έχει αισθητή γνώση της ασυνείδητης ζωής του, μέσα από τα όνειρά του και τα σύμβολά τους. Κάθε όνειρο είναι ένα μήνυμα που απευθύνεται άμεσα και προσωπικά σε αυτόν που ονειρεύεται. Χρησιμοποιεί σύμβολα που είναι κοινά στους ανθρώπους, πάντα όμως διαφορετικά για τον καθένα, και ερμηνεύεται μόνο με τη βοήθεια ενός ατομικού «κώδικα». Η γενική λειτουργία των ονείρων, είναι μια προσπάθεια αποκατάστασης της ψυχολογικής μας ισορροπίας, με τη βοήθεια ενός ονειρικού υλικού που, με επιδέξιο τρόπο, ανασυγκροτεί την ολική ισορροπία ολόκληρου του ψυχισμού μας. Αυτό το ονόμαζε παραπληρωματική ή αντισταθμιστική λειτουργία των ονείρων στην ψυχοσύνθεσή μας[26].Χρειάζεται να καταλάβουμε, έλεγε ο Γιούνγκ ότι, τα ονειρικά σύμβολα αποτελούν, κατά το μεγαλύτερο μέρος τους, εκδηλώσεις ενός τμήματος της ψυχής που ξεφεύγει από τον έλεγχο του συνειδητού πνεύματος. Ούτε η αίσθηση, ούτε η πρόθεση είναι προνόμια του πνεύματος. Την ενέργεια και των δύο, τη βρίσκουμε μέσα σε ολόκληρη τη ζωντανή φύση. Δεν υπάρχει διαφορά αρχών ανάμεσα στην οργανική και την ψυχική ανάπτυξη. Σ.γ.: Με λίγα λόγια ο ίδιος δημιουργικός νους (αλλιώς Θεός) που κατασκεύασε τη μια δημιούργησε και την άλλη. Όπως το φυτό βγάζει λουλούδια, έτσι και η ψυχή δημιουργεί τα σύμβολά της. Κάθε όνειρο αποτελεί μαρτυρία αυτής της διαδικασίας[27].

Έτσι, μέσα από τα όνειρα, στα οποία πρέπει να προσθέσουμε κάθε είδους διαισθήσεις, παρορμήσεις και άλλες αυθόρμητες ενέργειες του ψυχισμού, καθώς και ορισμένες δυνάμεις του ενστίκτου, επιδρούν πάνω στη δραστηριότητα της συνείδησης. Το αν είναι καλή, ή κακή τούτη η επίδραση, εξαρτάται από το αληθινό περιεχόμενο του ασυνείδητου. Αν το ασυνείδητο περιέχει πράγματα που, κανονικά, θα έπρεπε να είναι συνειδητά, η λειτουργία του παραμορφώνεται και διαταράσσεται. Εμφανίζονται θέματα ονείρων που δεν στηρίζονται πάνω σε γνήσια ένστικτα, αλλά οφείλουν την ύπαρξή τους και την ψυχική τους σημασία στο ότι περιορίστηκαν μέσα στο ασυνείδητο, εξαιτίας μιας απώθησης, ενός εκούσιου ή ακούσιου παραμερισμού. Καλύπτουν, τις κανονικές λειτουργίες της ψυχής και προκαλούν διαστρέβλωση στα σύμβολα και στα βασικά ονειρικά θέματα. Βέβαια, ο Γιουνγκ πίστευε ότι η ψυχή είναι ένας αυτορυθμιζόμενος οργανισμός στον οποίο οι συνειδητές τάσεις λειτουργούν αντιθετικά ή αντισταθμιστικά σε σχέση με τα όνειρα[28].
Ο Φιλήμων και η Τέχνη της Ενεργητικής Φαντασίας

Ο Γιούνγκ, κατά την περίοδο της συνάντησής του με το ασυνείδητο, έδωσε το όνομα Φιλήμων σε εκείνη τη φανταστική μορφή που την βίωσε ως εσωτερικό οδηγό. Αυτό το «πρόσωπο» του υπαγόρευσε ένα κείμενο που εκδόθηκε, στην αρχή ανώνυμα και μετά τον θάνατο του Γιούνγκ επώνυμα, με τίτλο «Οι Επτά Ομιλίες των Νεκρών». Αξίζει να αναφερθεί ότι κάτω από το προσκέφαλο του Γιούνγκ βρισκόταν πάντα η «Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών.» Αυτό το «πρόσωπο» ήταν ένα αρχέτυπο, ένας διδάσκαλος, αρχέτυπο της ψυχής που αποκάλυπτε τα μυστικά που κρύβονταν στα βάθη της ψυχής του ίδιου του Γιούνγκ. Ψυχολογικά ο Φιλήμων αντιπροσώπευε την ύψιστη ενόραση για τον Γιούνγκ και ήταν δύναμη per se, διακριτή από τα ατομικά περιεχόμενα του ασυνείδητου. Ανήκε σε εκείνες τις φαντασιώσεις που δεν προκαλούσε το ατομικό ασυνείδητο αλλά παράγονταν από μόνα τους και είχαν τη δική τους ζωή. Έτσι ο Φιλήμων εξισώθηκε με τον Αρχαίο των Ημερών, τον Οδοιπόρο της Αυγής, τον Γκουρού που μιλάει πέρα από το χρόνο και τις γνωστές διαστάσεις. Ο Γιούνγκ συνομιλεί μαζί του περπατώντας στον κήπο, μια σχέση περιπατητική ανάμεσα σε μια ενσαρκωμένη ύπαρξη και μια λεπτή οντότητα που ζούσε στα όρια του ιδανικού και του πραγματικού[29].

Ο Γιούνγκ ανέπτυξε τη δική του ψυχαναλυτική πρακτική στη μελέτη του για το ασυνείδητο, την τεχνική της ενεργητικής φαντασίας. Έλεγε πως ως αποτέλεσμα του πειραματισμού του έμαθε πόσο χρήσιμη μπορεί να είναι από θεραπευτικής άποψης η ανακάλυψη των ιδιαίτερων εικόνων που βρίσκονται πίσω από τα συναισθήματα. Ουσιαστικά η διαδικασία της συνειδητοποίησης των εικόνων είναι το γενικό αποτέλεσμα της ερμηνείας των ονείρων, αλλά μπορεί να αγγίξει βαθύτερες όψεις του εαυτού, μέσω της ενεργητικής φαντασίας[30].Η ενεργητική φαντασία, ως θεραπευτική οδός, χτίζει γέφυρες ανάμεσα στη συνείδηση και τα περιεχόμενα του ασυνείδητου. Οι εικόνες του ασυνείδητου είναι αυτοαπεικονίσεις διαδικασιών της ψυχικής ζωής, που μπορούν να απελευθερωθούν από την παράλυση και την παθητικότητα που τις διακατέχει, μέσω του δημιουργικού οραματισμού. Όλα τα παραπάνω βέβαια απαιτούν μια εξατομικευμένη μεταχείριση για κάθε διαφορετικό ασθενή. Ο Γιούνγκ δεν πίστευε σε γενικές μεθόδους θεραπείας, καθώς θεωρούσε ότι για κάθε άτομο αποδίδει μόνον η ατομική κατανόηση[31].Η αναγνώριση των στοιχείων του ασυνείδητου και της εσωτερικής τους τάξης, η αποδοχή τους, η ομαλή ένταξή τους στη ζωή του συνειδητού, διευρύνει και εμπλουτίζει σε απίστευτο βαθμό την προσωπικότητά μας και σύντομα ο άνθρωπος διαπιστώνει ότι ο εαυτός του δεν αποτελείται αποκλειστικά και μόνο από το νευρωτικό και ανασφαλές εγώ, αλλά και από όλες τις δημιουργικές ενέργειες και «μορφές» του ασυνείδητου, που είναι η ζωογόνος ρίζα της ύπαρξής του. Το συνειδητό ωριμάζει, διευρύνεται και καθίσταται πλέον σαφής η αίσθηση του σκοπού στη ζωή μας[32].
Το Προσωπικό Ταξίδι

Προσπαθώντας το 1913 να αντιμετωπίσει τη βαθιά αβεβαιότητα που του προκάλεσε η διαφωνία του με τον μέντορά του Σίγκμουντ Φρόιντ (Sigmund Freud), μια ρήξη η οποία είχε ξεκινήσει από τις προσωπικές τους διαφωνίες πάνω σε θέματα σεξουαλικότητας και ερμηνείας των ονείρων, αλλά και πάνω σε διαφορές τους ως προς το θέμα θρησκείας, απομονώθηκε για αρκετά χρόνια και αφοσιώθηκε στην αναζήτηση του εαυτού του. Άρχισε να καταγράφει τα δικά του εσωτερικά οράματα, διαλόγους και δυναμικές ζωγραφιές, εμπνευσμένες από τα οράματα που είχε και την ενεργητική φαντασία, ένα είδος αυτοματισμού της σκέψης[33].Μέσα από αυτά τα αρχέγονα σύμβολα που όρισε ως μάνταλα, έκφραζε ένα φυσικό σύμβολο της ολότητας, έμφυτο στον άνθρωπο. Ένα αρχέτυπο που εμφανίζεται στην ψυχολογική εξέλιξη του ανθρώπου μέσα από τα όνειρα ή σε άλλες εσωτερικές εικόνες, καθώς και σε εξωτερικές μορφές της ανθρώπινης έκφρασης. Καθώς εργαζόταν στα προϊόντα της φαντασίας του και τις εικόνες, ένα ερώτημα άρχισε να τον βασανίζει. Πού οδηγεί αυτή η διαδικασία; Πού στοχεύει; Όταν άρχισε να σχεδιάζει τις μάνταλα είδε πως όλα τα μονοπάτια, όλα τα βήματα που είχε ακολουθήσει τον οδηγούσαν σε ένα σημείο, στο κεντρικό σημείο. Ήταν η ατραπός προς το κέντρο, προς την εξατομίκευση, σύμβολο της ανθρώπινης ολοκλήρωσης. Σκεφτόταν πως ο Εαυτός έμοιαζε με τη Μονάδα. Η μάνταλα αντιπροσώπευε αυτή τη μονάδα που αντιστοιχούσε στη μικροκοσμική φύση της ψυχής του[34].Στο προσωπικό του ταξίδι, η θηλυκή φωνή της Ψυχής του μάχεται μαζί του, προκειμένου να αναγνωρίσει και να ισορροπήσει τις δικές του αντιθέσεις. Η έλλειψη εμπιστοσύνης, η περιφρόνηση, η κρίση, η περηφάνια, η απείθεια, η αμφιβολία, η σύγχυση, η οργή και ο φόβος ξεφλουδίζονται και χάνονται. Η ανάγκη για ανάπτυξη της υπομονής –ένας τρόπος ύπαρξης καρτερικός, δεκτικός, ανθεκτικός, όπως είναι το θηλυκό στοιχείο εσωτερικά (η Άνιμα)– γίνεται πλέον ξεκάθαρα εμφανής. Ανακαλύπτει πως η σκέψη και το συναίσθημα, χρειάζονται το ένα το άλλο. Ορίζει δύο αρχετυπικές μορφές μεγάλης σπουδαιότητας ως Άνιμα και Άνιμους[35]. Από τη μία ανήκουν στην ατομική συνείδηση και από την άλλη έχουν τις ρίζες τους στο συλλογικό ασυνείδητο, σχηματίζοντας έτσι ένα συνδετικό κρίκο ή γέφυρα ανάμεσα στο προσωπικό και το απρόσωπο, το συνειδητό και το ασυνείδητο. Κατανοεί αυτές τις μορφές ως λειτουργικά συμπλέγματα που συμπεριφέρονται με τρόπο αντισταθμιστικό, όσον αφορά στην εξωτερική προσωπικότητα[36].Το παράδοξο εδώ είναι ο ισχυρισμός του ότι, «η υψηλότερη αλήθεια και το απόλυτο παράλογο είναι ένα και το αυτό». Επιπλέον, «η μίξη του λογικού με το μη-λογικό παράγει το ύψιστο νόημα» και «το πάντρεμα της τάξης με το χάος προκαλεί τη γέννηση του θεϊκού παιδιού». Οπότε, το έργο είναι να μπορεί κανείς να συγκρατεί τα αντίθετα ενωμένα, «ο στόχος δεν είναι τα ύψη αλλά το κέντρο» – το κέντρο του Εαυτού, το οποίο μπορεί να θεωρηθεί ως «ο Θεός μέσα μας»[37].Εδώ ο Γιούνγκ κατανοεί πως χρειάζεται να ζήσει ως ολότητα, ώστε το θεϊκό πνεύμα και το ανθρώπινο ζώο να λειτουργούν ενωμένα σε ένα αρμονικό σύνολο. Κατανοεί ότι τα αντίθετα είναι αδέλφια, ότι ο «άλλος», το διαφορετικό, βρίσκεται μέσα στον καθένα μας. Η άποψή του βρίσκεται σε αρμονία με την Παλαμική άποψη περί της τριπλής συνύπαρξης του σώματος, του ενστίκτου ή επιθυμητικού, του λογικού ή νοητικού και του συναισθηματικού, όλα ενωμένα και καθαγιασμένα σε ένα αρμονικό σύνολο από τον ίδιο τον Θεό. Έτσι δεν είναι ανάγκη να καταφεύγει κανείς στη καθολική αν όχι Βαρλαμική αντίληψη των Δυτικων. “Νέκρωσε το σώμα σου με τη λογική, με τη νόησή σου”. Ουδεν παραπλανητικότερον τούτου. Αν αγωνίζεσαι να νικήσεις το σώμα και τις φυσικές του ενορμήσεις με τη λογική σου καταλήγεις να χάσεις την αυθεντικότητα του ΕΓΩ σου και να καταλήξεις σε έναν ψευδή και νευρωσικό εαυτό γεμάτο από συμπλέγματα.και ενδοψυχικές συγκρούσεις. Η πλέον ορθή και υγιής αντιμετώπιση των παρορμήσεων και ενστικτωδών ενορμήσεων, είναι να τις καθαγιάζεις πνευματικά εστιάζοντας στην αγάπη του Θεού για σένα και από εσένα προς αυτόν.

Τα Συνέδρια Έρανος

Ήταν ιδιαίτερα σημαντική η συμμετοχή του Γιούνγκ στα συνέδρια Έρανος, τα οποία ξεκίνησαν ως σημείο συνάντησης Δύσης και Ανατολής για τη θρησκεία και την πνευματικότητα. Με το πέρασμα των χρόνων εξελίχθηκαν σε συναντήσεις ανταλλαγής ιδεών για την επιστήμη και τον ανθρωπισμό, τη θρησκεία και το μύθο, την ψυχολογία και τη γνώση. Ήταν για εκείνον μια τεράστια ευκαιρία να συναντήσει πολλούς αξιόλογους μελετητές, να ταξινομήσει τις σκέψεις του και να εμβαθύνει την ενόρασή του μέσα από τις συζητήσεις. Θυμόταν με ευχαρίστηση και ευγνωμοσύνη τα αμέτρητα βράδια που κυλούσαν μέσα σε ένταση και πληροφορίες παρέχοντας ό,τι χρειαζόταν πιο πολύ, δηλαδή προσωπική επαφή με άλλα επίπεδα γνώσης. Τα συνέδρια Έρανος λάμβαναν χώρα στις ακτές της λίμνης Ματζιόρε στο σπίτι της Όλγκα Φρέμπε-Καπστάιν (Olga Froebe Capstein), μιας Ολλανδής με έντονο ενδιαφέρον για τον συμβολισμό στην τέχνη και την ψυχολογία του Κ. Γκ. Γιούνγκ[38]. Οι διαλέξεις που δόθηκαν εκεί, χρωστούν πολλά στην επιρροή αυτής της προσωπικότητας πάνω στους ομιλητές της και στις γνώσεις που εκείνοι απέκτησαν χάρη σε αυτή τη μεγάλη πνευματική μορφή. Όποιος συμμετείχε στις συζητήσεις ή στα συνέδρια έφευγε με μόνιμες πνευματικές και προσωπικές εντυπώσεις. Για τον Γιούνγκ είχαν πει πως, όποιος τον γνώριζε, βίωνε την ακατάπαυστη παραγωγικότητα του μυαλού του κατά τις καθημερινές συζητήσεις, γύρω από ένα κυκλικό τραπέζι και τη δύναμη με την οποία άρπαζε τις νέες ενοράσεις, καθώς πλησίαζε και ρωτούσε τους ομιλητές που συμμετείχαν με νέα θέματα. Ο Γιούνγκ έδωσε το ψυχολογικό πλεονέκτημα στα Συνέδρια Έρανος και τα συνέδρια Έρανος απάντησαν με υψηλό πνευματικό πλεονέκτημα για την γιουγκιανή ψυχολογία[39].
Επίλογος 

Manjuvajra μάνταλα με 43 θεότητες

Η ψυχολογική προσέγγιση του Γιούνγκ στην ψυχολογία είναι διαφορετική από εκείνη άλλων επιστημόνων. Για τον Ελβετό ψυχολόγο είναι εσωτερική προέκταση του ανθρώπου και εκδήλωση των περιεχομένων του, όχι μόνο μέσα από τον χωρόχρονο αλλά σε βάθος χρόνου και εικόνων. Ο Γιούνγκ, ως γνήσιος μελετητής, ήταν ανοιχτός σε πολλά ρεύματα γνώσης όπως η αλχημεία, η φιλοσοφία, οι τέχνες, η σχέση του ανθρώπου με τα χρώματα και τους ήχους. Τον ενδιέφερε η ανάπτυξη και η ιστορία της ανθρωπότητας από μια σφαιρική επιστημονική άποψη. Κατόρθωσε να εμπνεύσει πολλούς επιστήμονες και της εποχής του και μεταγενέστερους και να υπάρξει μια συνέχεια του έργου του και της σκέψης του μέσα από τους πολλούς άμεσους ή έμμεσους μαθητές του. Το έργο του επηρέασε βαθιά την ανθρώπινη σκέψη ενώ λειτουργεί σαν μαγνήτης για όσους έχουν αυτό το πνεύμα αναζήτησης που απαιτείται από τον εξελιγμένο άνθρωπο.

Ο Κάρολος Γουσταύος Γιούνγκ προς το τέλος της ανθρώπινης βιωτής του

Όσοι τον γνώρισαν σαν φυσικό πρόσωπο γοητεύτηκαν βαθιά και άλλαξαν όχι μόνο τρόπο σκέψης αλλά και παρουσίας μέσα στον κόσμο, μεταδίδοντας μια νέα προσέγγιση των πραγμάτων με ρίζες όμως πανάρχαιες και αυθεντικές. Όλα τα βιβλία που έγραψε δεν είναι παρά υποπροϊόντα μιας εσωτερικής πορείας εξατομίκευσης, ακόμη και όταν ερμητικοί δεσμοί τα συνδέουν με το παρελθόν και πολύ πιθανόν με το μέλλον. Το πραγματικό έργο, έλεγε, ολοκληρώνεται σιωπηλά και αγγίζει κάποια χορδή στο νου μερικών ανθρώπων. Η σκέψη του θα μας θυμίζει πάντα ότι όλοι χρειαζόμαστε βελτίωση και ότι η στενότητα αντίληψης στην προσέγγιση του κόσμου είναι μια βάση που μας στερεί την κατανόηση της αλήθειας. «Σήμερα», έλεγε ο Γιούνγκ, «κανείς δεν προσέχει αυτό που θα βρίσκεται πίσω από τις λέξεις, τις βασικές ιδέες που υπάρχουν εκεί. Ωστόσο το μοναδικό πράγμα που υπάρχει αληθινά είναι η ιδέα. Αυτό που έχω κάνει με το έργο μου είναι ότι έδωσα νέα ονόματα σε εκείνες τις ιδέες, σε εκείνες τις πραγματικότητες. Σκεφτείτε για παράδειγμα τη λέξη Ασυνείδητο. Διάβασα το βιβλίο ενός κινέζου Βουδιστή του Ζεν και μου φάνηκε πως μιλούσαμε και οι δύο για το ίδιο πράγμα και ότι η μοναδική διαφορά ανάμεσά μας ήταν το ότι είχαμε δώσει διαφορετικά ονόματα στην ίδια πραγματικότητα. Έτσι η χρήση ή μη της λέξης Ασυνείδητο δεν μετράει. Αυτό που έχει σημασία είναι η ιδέα που βρίσκεται πίσω από τη λέξη». Είχε, επίσης αναφέρει σε μια επιστολή του ότι «στέκω φρουρός του θησαυρού και του φωτός μου, επειδή είμαι βέβαιος ότι κανείς δε θα μπορούσε να ωφεληθεί αν τα έχανα, ενώ για μένα θα ήταν μεγάλη, αν όχι μοιραία, απώλεια. Αποτελούν το πολυτιμότερο αγαθό όχι μόνο για εμένα, αλλά πάνω από όλα επειδή ο δημιουργός έχει ανάγκη τον Άνθρωπο για να φωτιστεί η δημιουργία του». Επιθυμία του ήταν να προβάλλει το φως της συνείδησης μέσα στην απύθμενη θάλασσα του Ασυνείδητου που είναι ο ίδιος ο Θεός. Αυτός είναι ο ζωντανός μύθος που κληροδότησε ο Γιούνγκ στο σύγχρονο άνθρωπο, αν και φυσικά δεν είναι για όλους. Σύμφωνα με τον ίδιο, η προβολή της συνείδησης δεν ισοδυναμεί με τη λογική. Μάλλον είναι η προβολή του εσωτερικού φωτός που απορρέει από το μυστηριώδες κέντρο του ατόμου, επιτρέποντάς του να κατευθύνεται προς το βασίλειο των σκιών με ένα σταθερά δυναμικό τρόπο. Πίστευε πως η φύση μάς δημιούργησε μόνο μετά από αιώνες, έτσι ώστε με τη σειρά μας και εμείς να την ατενίσουμε σε όλη της την παροδικότητα και να την αποκαλύψουμε στην ολότητά της. Όλα τα στοιχεία της φυσικής δημιουργίας είναι ιερά αντικείμενα που μας περιμένουν να τα προσεγγίσουμε. Έτσι με μια λέξη θα γίνουμε ο καθρέφτης ολόκληρης της δημιουργίας των ζώων, των δέντρων, του ποταμού, της πέτρας και ίσως του ίδιου του Θεού, επειδή τελικά είμαστε η συνείδηση του κόσμου και η αντανάκλαση του λουλουδιού. Όπως έλεγαν και οι αλχημιστές, ο άνθρωπος πρέπει να τελειώσει το έργο που άφησε ατελείωτο η Φύση. Ο Γιούνγκ ήταν ένας επιστήμονας ικανός να εκφράσει τις ανακαλύψεις του στη συνηθισμένη γλώσσα των ανθρώπων, ήταν επίσης και μία παράξενη ύπαρξη που διηγούνταν απίθανες εμπειρίες σε μια γλώσσα η οποία δεν ήταν ακαδημαϊκή. Έδωσε νέους όρους σε εκείνα τα μυστήρια που απορρέουν από την αιώνια παράδοση του ανθρώπου. Αρκετά πριν από το θάνατό του άρχισε μια περίοδος προετοιμασίας, ένα είδος απόσυρσης μέσα σε ένα εσωτερικό βασίλειο. Μήνες πριν από τον θάνατό του έγραψε πως «είναι πολύ πιθανό να βλέπουμε τον κόσμο από λαθεμένη γωνία και ίσως βρούμε τη σωστή απάντηση αλλάζοντας οπτική γωνία, παρατηρώντας τον από άλλη πλευρά, δηλαδή όχι από τα έξω αλλά από τα μέσα. Ο επικείμενος θάνατος και το όραμα του κόσμου, εν όψει του θανάτου, είναι αληθινά μια περίεργη εμπειρία. Η αίσθηση του παρόντος απλώνεται μακριά, πέρα από το σήμερα, κοιτάζοντας πίσω στους αιώνες που πέρασαν και μπροστά στο αγέννητο ακόμη μέλλον». Πέθανε στην πατρίδα του στο Κούσναχτ, καθώς πλησίαζε τα ογδόντα έξι του χρόνια. Έχοντας αφιερώσει τόση πολύ σκέψη στον θάνατο, περίμενε το τέλος του με γαλήνη, ένα τέλος που του είχαν αναγγείλει τα όνειρα αρκετά πιο πριν. Σε ένα από τα τελευταία του όνειρα είδε μια μεγάλη κυκλική πέτρα που έφερε την επιγραφή: «Για σένα, σαν σημάδι Ολοκλήρωσης και Ενότητας». Η κεντρική εικόνα της αλχημείας, η φιλοσοφική λίθος που τον απασχόλησε ως σύμβολο επίτευξης του Εαυτού.

Παραπομπές – Σημειώσεις

[17] Merritt, Dennis L. (2012). The Cry of Merlin: Jung the Prototypical Ecopsychologist, WY: Fisher King Press, σ. 61. 
[18] Snowden, Ruth. (2011). Understanding Jung: Flash, UK: Hachette σ. 3. 
[19] Jung, C. G. (1969). The Archetypes and the Collective Unconscious, (trans. by R.F.C. Hull). Princeton: Princeton University Press, σ. 4. 
[20] Tacey, David. (2012). The Jung Reader, Oxford: Routledge, σ. 196. 
[21] Jung, C.G. (1953), Collected Works, vol. 7, “The Structure of the Unconscious” (1916), (Transl. by R. F. C. Hull. ed. Herbert Read, Michael Fordham, & Gerhard Adler). New York: Pantheon Books, παρ. 437–507, σσ. 263–292. 
[22] Tarnas, Richard (2006). Cosmos and Psyche. New York: Penguin Group. σ. 50. 
[23] Brown, R.S. (2014). Evolving Attitudes. International Journal of Jungian Studies, 6(3), 243-253. 
[24] Papadopoulos, Renos K. (1992). C.G. Jung: Psychopathology and Psychotherapy, N.Y.: Taylor & Francis, σ. 311. 
[25] Von Franz, Marie-Louise (1990). Dreams and Death – a Jungian Interpretation. Cultrix, Sao Paulo, σ. 9. 
[26] Zhu, Caifang (2013). Jung on the Nature and Interpretation of Dreams: A Developmental Delineation with Cognitive Neuroscientific Responses , Behav. Sci. 2013, 3, σσ. 662-675. 
[27] Jung, C.G. (2014), The Symbolic Life: Miscellaneous Writings, Oxford: Routledge, σ. 223. 
[28] Jung, C.G. (2014), Modern Man in Search of a Soul, Oxford: Routledge, σ. 18. 
[29] Brooke, Roger. (2003). Pathways Into the Jungian World: Phenomenology and Analytical Psychology, Oxford: Routledge, σ. 29. 
[30] Aite, Paolo and Mann, Robert W. (2008). Landscapes of the Psyche, Milano: Ipoc Press, σ. 98. 
[31] Nelson-Jones, Richard, (2006). Theory and Practice of Counseling, London: SAGE, σ. 67. 
[32] Forsyth, James. (2003). Psychological Theories of Religion, N.J.: Prentice Hall, σ. 90. 
[33] Gale, John, Robson, Michael and Georgia Rapsomatioti. (2013). Insanity and Divinity: Studies in Psychosis and Spirituality, Oxford: Routledge, σ. 57. 
[34] Smith, Curtis D. (1990). Jung’s Quest for Wholeness: A Religious and Historical Perspective, Ν.Υ.: State University of New York Press, σ. 94. 
[35] Hurding, Roger. (1994). Forever Jung. Third Way, Vol 17( 3), April, σσ. 11-14.
[36] Jung, Emma. (1985). Animus and Anima, Ν.Υ.:Spring Publications, σσ. 1-3. 
[37] Smith, Curtis D. (1990). Jung’s Quest for Wholeness: A Religious and Historical Perspective, Ν.Υ.: State University of New York Press, σ. 77. 
[38] Kirsch, Thomas B. (2012). The Jungians: A Comparative and Historical Perspective. Oxford: Routledge, σ. 6. 
[39] Miller, David L. (2004). At the Edges of the Round Table: Jung, Religion, and Eranos. In Lyn Cowan, (ed.), Barcelona 04 / Edges of Experience: Memory and Emergence / Proceedings of the 16th International IAAP Congress for Analytical Psychology, Einsiedeln: Daimon Verlag, 2006, σσ. 129-144. 

Βιβλιογραφία

    • Jung, C.G. (1953), Collected Works, vol. 7, “The Structure of the Unconscious” (1916), (Transl. by R. F. C. Hull. ed. Herbert Read, Michael Fordham, & Gerhard Adler). New York: Pantheon Books.
    • Jung, C. G. (1969). The Archetypes and the Collective Unconscious, (trans. by R.F.C. Hull). Princeton: Princeton University Press.
    • Jung, C. G., F.C. Hull (ed) (1987) C.G. Jung Speaking, Bollingen Series, Princeton: Princeton University Press.
    • Jung, C. G. (2009) The Red Book (Liber Novus) (trans Sonu Shamdasani, Mark Kyburz and John Peck), N.Y.: W. W. Norton & Company.
    • Jung, C.G. (2014). The Practice of Psychotherapy: Second Edition, Oxford: Routledge.
    • Jung, C.G. (2014), The Symbolic Life: Miscellaneous Writings, Oxford: Routledge.
    • Jung, C.G. (2014), Modern Man in Search of a Soul, Oxford: Routledge.
    • Jung, C.G. (2015). Collected Works of C. G. Jung: Second Edition, Oxford: Routledge.

Άλλοι συγγραφείς

    • Aite, Paolo and Mann, Robert W. (2008). Landscapes of the Psyche, Milano: Ipoc Press.
    • Brooke, Roger. (2003). Pathways Into the Jungian World: Phenomenology and Analytical Psychology, Oxford: Routledge.
    • Brooke, Roger. (2015). Jung and Phenomenology, Oxford: Routledge.
    • Cooper-White, Pamela (2006). Many Voices: Pastoral Psychotherapy in Relational and Theological Perspective, Minneapolis: Fortress Press.
    • Fike, Matthew A. (2013). The One Mind: C. G. Jung and the Future of Literary Criticism, Oxford: Routledge.
    • Gale, John, Robson, Michael and Georgia Rapsomatioti. (2013). Insanity and Divinity: Studies in Psychosis and Spirituality, Oxford: Routledge.
    • Jung, Emma. (1985). Animus and Anima, Ν.Υ.: Spring Publications.
    • Killick, Katherine & Joy Schaverien (2013). Art Psychotherapy and Psychosis, Oxford: Routledge.
    • Kirsch, Thomas B. (2012). The Jungians: A Comparative and Historical Perspective. Oxford: Routledge.
    • Merritt, Dennis L. (2012). The Cry of Merlin: Jung the Prototypical Ecopsychologist, WY: Fisher King Press.
    • Miller, David L. (2004). At the Edges of the Round Table: Jung, Religion, and Eranos. In Lyn Cowan, ed., Barcelona 04 / Edges of Experience: Memory and Emergence / Proceedings of the 16th International IAAP Congress for Analytical Psychology, Einsiedeln: Daimon Verlag, 2006.
    • Nelson-Jones, Richard, (2006). Theory and Practice of Counseling, London: SAGE.
    • Forsyth, James. (2003). Psychological Theories of Religion, N.J.: Prentice Hall.
    • Progoff, Ira (2013). Jung’s Psychology and its Social Meaning : An introductory statement of C G Jung’s psychological theories and a first interpretation of their significance for the social sciences, Oxford: Routledge.
    • Smith, Curtis D. (1990). Jung’s Quest for Wholeness: A Religious and Historical Perspective, Ν.Υ.: State University of New York Press.
    • Snowden, Ruth. (2011). Understanding Jung: Flash, UK: Hachette.
    • Tacey, David. (2012). The Jung Reader, Oxford: Routledge.
    • Staude John-Raphael (2014). The Adult Development of C.G. Jung (RLE: Jung), Oxford: Routledge.
    • Tarnas, Richard (2006). Cosmos and Psyche. New York: Penguin Group.
    • Papadopoulos, Renos K. (1992). C.G. Jung: Psychopathology and Psychotherapy, N.Y.: Taylor & Francis.
    • Von Franz, Marie-Louise (1990). Dreams and Death – a Jungian Interpretation. Cultrix, Sao Paulo.
    • Weisstub, Eli B. (1997). Archetype and relation in Religious Experience. In Mattoon, Mary Ann (ed),Zürich 95, Open Questions in Analytical Psychology: Proceedings of the Thirteenth International Congress for Analytical Psychology, Einsiedeln: Daimon Publishers.
    • Young-Eisendrath, Polly & Terence Dawson (2008), The Cambridge Companion to Jung. Cambridge: Cambridge University Press.
    • Πατήρ Βασίλειος Θερμός: Αναζητώντας το Πρόσωπο, Εκδόσεις Αρμός, 1998.

Επιστημονικός και περιοδικός τύπος

  • Brabazon, Michael (2002), Carl Jung and the Trinitarian Self, Quodlibet Journal. Volume 4 Number 2-3, (Summer).
  • Brown, R.S. (2014). Evolving Attitudes. International Journal of Jungian Studies, 6(3), 243-253.
  • Hurding, Roger. (1994). Forever Jung. Third Way, Vol 17( 3), April, σσ. 11-14.
  • Lance S. Owens (2010) The Hermeneutics of Vision: C. G. Jung and Liber Novus, The Gnostic: A Journal of Gnosticism, Western Esotericism and Spirituality, Issue 3, July, σσ. 23–46.
  • Zhu, Caifang (2013). Jung on the Nature and Interpretation of Dreams: A Developmental Delineation with Cognitive Neuroscientific Responses , Behav. Sci. 2013, 3, 662-675.

Σύνδεσμοι

Ι.Φ.

Περισσότερα: http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=58104:karl-gkoystab-gioyngk&catid=39:omorfos-kosmos&Itemid=219#ixzz54cw1nsIy

 

 

Καρλ Γκούσταβ Γιούνγκ, ο Πρώτος μετά τον Ένα. Μέρος 1ο

«Ο Εαυτός είναι ένας κύκλος που το κέντρο του είναι παντού και η περιφέρειά του πουθενά» Κ. Γκ. Γιουνγκ

Καρλ Γιούνγκ ο πατέρας των Αρχετύπων, ο μεγαλύτερος Ψυχαναλυτής μετά τον Φρόιντ

Ο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ (C. G. Jung) ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ψυχιάτρους και ψυχαναλυτές όλων των εποχών. Η Ψυχαναλυτική κοινότητα τον ονόμαζε κάτι αντίστοιχο με τον απόστολο Παύλο σε σύγκριση με τον Ιησού, δηλαδή τον πατέρα της ψυχανάλυσης Φρόιντ, «ήταν ο πρώτος μετά τον Ένα». Πέραν τούτου ήταν ένας από τους σπουδαιότερους στοχαστές αυτού του αιώνα. Την αιτία για το άρθρο αυτό μας την έδωσε το site: http://www.schizas.com/ οφείλουμε να ευχαριστήσουμε τους επιμελητές του άρθρου και να προσθέσουμε ότι όπου υπάρχουν τα αρχικά Σ.γ.: υποδηλούνται σχόλια δικά μας και προέκταση όσο και ανάλυση των αρχών και θέσεων του παιδιόθεν αγαπημένου μας ψυχαναλυτή Κάρολου Γουσταύου Γιούνγκ ενός εκ των πατέρων και θεμελιωτών της ψυχανάλυσης.

Η βαθύτερη επιθυμία του Γιούνγκ ήταν να καθιερώσει τον διάλογο ανάμεσα στο άτομο και το σύμπαν, χωρίς να καταστρέψει την ιδέα της προσωπικότητας ή του Εγώ. Ήταν ιδιαίτερη η ικανότητά του να γεφυρώνει το υφιστάμενο χάσμα ανάμεσα σε φαινομενικά αντίθετες απόψεις. Στον πυρήνα της ψυχής, η ισορροπία των αντίθετων δυνάμεων κατά τον Ελβετό ψυχολόγο, γόνο πάστορα, διαμορφώνει ένα ολοκληρωμένο δίχως νευρώσεις άτομο. Ο απαραίτητος μηχανισμός για την εναρμόνιση των φαινομενικά αντιθέτων δυνάμεων γεφυρώνεται μέσω του μηχανισμού της Τριάδας, ο οποίος

Η Αρχέτυπη και θεμελιώδης αρχή της Τριάδας

οδηγεί στην ψυχική εξέλιξη του ανθρώπου και τη διαφοροποίησή του από το ζωικό βασίλειο[1] Ο Γιουνγκ πήρε την ψυχολογία και την Ψυχανάλυση από το ιατρικό και ψυχοκοινωνικό της περιβάλλον και την οδήγησε στους κόσμους της θρησκείας, της ιστορίας, της ανθρωπολογίας και της φιλοσοφίας[2].

Δημιούργησε δικές του νέες θεωρίες, στηριγμένες σε παρατηρήσεις παρά σε σχόλια ή προηγούμενες θεωρίες και αυτό γιατί επιθυμούσε η θεώρησή του για τον κόσμο να έχει παγκόσμια εφαρμογή. Στην πραγματικότητα εισήγαγε μια νέα φιλοσοφική θεώρηση στηριγμένη σε τρεις άξονες: α): Αρχικά απέδειξε την ανικανότητα οποιασδήποτε έρευνας για την αναζήτηση της αλήθειας, εφόσον αγνοεί συστηματικά κάποια τμήματα της ανθρώπινης εμπειρίας. 

β): Κατόπιν, επέμεινε ιδιαίτερα στην άμεση συμμετοχή της ανθρώπινης συνείδησης στην εμπειρία του σύμπαντος μέσω της εσωστρέφειας, της διαίσθησης και των αρχετύπων

γ): Τέλος, αναγνώρισε το συναίσθημα ως ίσης σπουδαιότητας προς τη σκέψη. (Σ.γ.:Αυτό πολύ νωρίτερα από την εισαγωγή της θεωρίας του Daniel Goleman “περί συναισθηματικής νοημοσύνης” και τη δική μας άποψη για τη σημασία και αναγκαιότητα της συναισθηματικής αφομοίωσης για την θεραπεία και την ουσιαστική μεταβολή του προσώπου).

Ο Δάσκαλος Γιουνγκ

O Καρλ Γκούσταβ Γιούνγκ υπήρξε δάσκαλος της εποχής του, ένας μέντορας με μεγάλη επιρροή επάνω στους ανθρώπους, παράγοντας ένα ρεύμα σκέψης και πράξης που επηρέασε όχι μόνο την Ευρώπη, αλλά και την Αμερική και ένα μεγάλο μέρος της Ασίας. Υπήρξε πολυδιάστατο άτομο με αυθεντική έλξη προς κάθε άλλη σκεπτόμενη προσωπικότητα και ειδικά προς όσους είχαν ανοιχτό μυαλό και καρδιά στα εσωτερικά ρεύματα της ανθρώπινης φυλής, γι’ αυτό και προσεγγίστηκε από όλους τους σύγχρονούς του αναζητητές σε κάθε τομέα ανάλυσης. Αφιέρωσε τον εαυτό του τόσο στις εσωτερικές εμπειρίες όσο και στα εξωτερικά φαινόμενα που για αυτόν σχημάτιζαν μια αρμονική ενότητα. Έβρισκε νόημα τόσο στο ορατό όσο και στο αόρατο, τόσο στα σημαντικά όσο και στα κοινά συμβάντα.

Εκτός από την γνωστή του εικόνα ως ψυχιάτρου και ψυχαναλυτή είχε αφιερώσει μελέτες χρόνων στον συμβολισμό και την ερμηνεία των Συμβόλων. Παραμερίζοντας τον ρόλο του ως διδάσκαλος και θεραπευτής, υποτάχθηκε ως απλός μαθητής στις μορφές του ασυνείδητου κόσμου του. Έμαθε να κατανοεί τη γλώσσα των αρχαίων μύθων και τις ιστορίες που δίδαξαν την ανθρωπότητα από τη μακρινή αρχαιότητα, πολύ πριν γεννηθεί ο ίδιος[3].Ήταν ύπαρξη γεμάτη χιούμορ και ευγένεια αλλά με έντονη ευαισθησία και εσωστρέφεια, εξέπεμπε σε κάθε του δραστηριότητα την απελευθερωτική ανάσα της γνήσιας δημιουργικότητας. Ήταν ένας άνθρωπος με τρομερά αποφασιστικό χαρακτήρα. Ζύγιζε το κάθε πρόβλημα με ακρίβεια χωρίς βιασύνη. Οι χειρονομίες και τα λόγια του ήταν επιβλητικά και κομψά, αλλά από κάτω υπέβοσκε ένας πύρινος ενθουσιασμός για όλα όσα έκανε, που τον ακολούθησε σε όλη τη ζωή του. Ενθουσιαζόταν με τα νέα κείμενα που δημοσιεύονταν για την ψυχολογία, με τα βιβλία που διάβαζε, με τους διαλόγους που είχε με τους φίλους του [4]. Διέθετε διαπεραστική ματιά με έντονο το στοιχείο της παρατηρητικότητας, ενώ έδειχνε να βλέπει πέρα από τον χρόνο. Ποτέ δε δίστασε να αναγνωρίσει ανεξήγητα γεγονότα, στα οποία ανήκαν και τα συγχρονιστικά φαινόμενα[5] Έλεγε πως, «η παράλογη πληρότητα της ζωής με δίδαξε ποτέ να μην απορρίπτω τίποτε, ακόμη και αν αντιβαίνει όλες μας τις θεωρίες ή δεν επιδέχεται κάποια άμεση ερμηνεία. Είναι οπωσδήποτε ανησυχητικό να είναι κανείς αβέβαιος για το δρόμο που δείχνει η πυξίδα. Όμως η ασφάλεια, η βεβαιότητα και η ηρεμία δεν οδηγούν σε ανακαλύψεις». 

Τα έργα του ηχούν μια χαρακτηριστική νότα, αφορούν στο άγνωστο, το ασυνείδητο, το ασαφές, εκείνο που προσθέτει μια άλλη διάσταση στο συνειδητό κόσμο του ατόμου και της σύγχρονης ιστορίας. Διαισθάνθηκε πως η ελπίδα για εξέλιξη της ανθρωπότητας βρίσκεται στη διεύρυνση της συνείδησης, μέσω της διαδικασίας της εξατομίκευσης, που είναι και πυρήνας του έργου του, σαν ένα ισχυρό μήνυμα προς όλο τον κόσμο[6].

Αντιμετώπιζε τους ασθενείς με κατανόηση όπως κάθε ανθρώπινο ον αντιμετωπίζει ένα άλλο. Η ψυχανάλυσή του ήταν ένας διάλογος που απαιτούσε δύο συνεργάτες όπου ψυχαναλυτής και ασθενής κάθονταν ο ένας απέναντι στον άλλο, πρόσωπο με πρόσωπο[7] Η ψυχική αλληλεπίδραση του ασθενή και του αναλυτή έπαιζε σημαντικό ρόλο ώστε να συνδημιουργήσουν και να ανακαλύψουν τον εαυτό τους μέσα από τη διαδικασία της εξατομίκευσης. 
Ο Δυτικός και ο Ανατολικός Άνθρωπος.

Ο Γιουνγκ θεωρούσε τον εαυτό του γνήσιο προϊόν της χριστιανικής Δύσης. Για αυτό, άλλωστε, έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ινδία, μια που θεωρούσε πως ο Ινδός δεν σκέφτεται με τον τρόπο του δυτικού ανθρώπου. Ανέλυε πως ο Ινδός αντιλαμβάνεται μία σκέψη. Και με αυτόν τον τρόπο μπορεί και προσεγγίζει πρωτόγονους τρόπους σκέψης, πρωτόγονες μεθόδους παραγωγής σκέψεων.

Σ.γ: Για μας το ίδιο ισχύει και για τον ελληνικό τρόπο σκέψης. Ο δυτικός τρόπος σκέψης διαφέρει κατά πολύ από τον διαμορφωμένο μέσα από τον ελληνορωμαϊκό, και ισλαμοανατολικό τρόπο ζωής και τον πολιτισμικό τύπο διαμόρφωσης του ελληνικού χαρακτήρα.

 Για τον Γιουνγκ η Ινδία αντιπροσώπευε τον άλλο δρόμο εκπολιτισμού του ανθρώπου, χωρίς την καταπίεση και τη βία που αναπτύσσει ο δυτικός ορθολογισμός[8].

Έλεγε πως, το να κάνουμε τον άνθρωπο να αντιληφθεί τη συνειδητή του πλευρά δεν είναι ούτε ο ιδεώδης, ούτε ο μοναδικός τρόπος για να τον εκπολιτίσουμε. Μία πολύ καλή προσέγγιση θα ήταν να θεωρήσουμε τον άνθρωπο σαν ένα ΟΛΟ (σ.γ.: Συνειδητό και Ασυνείδητο), αντί να σκεφτόμαστε μονάχα τα διάφορα μέρη του. Το ζητούμενο είναι να σταματήσουμε τη μοιραία διάσπαση που υφίσταται ανάμεσα στην ανώτερη και κατώτερη φύση του. Πρέπει να ενώσουμε τον συνειδητό άνθρωπο με τον πρωτόγονο[9]. Σ.γ.: Η παλαμική (από τον Πατέρα της Εκκλησίας Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά) αντίληψη ζωής που καθαγιάζει το σώμα, τις ενστικτώδεις διεργασίες ή επιθυμητό, όπως ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς το καθορίζει και το συναισθηματικό κομμάτι του ανθρώπου μαζί με τη σκέψη συμφωνεί με αυτή την άκρως προωθημένη αντίληψη του Κάρλ Γιούνγκ.

«Ο δυτικός άνθρωπος», έλεγε ο Γιούνγκ, «βίωσε έναν χωρισμό ανάμεσα στο συνειδητό και στο ασυνείδητο τμήμα της προσωπικότητάς του και διχάστηκε. Σαν αποτέλεσμα ανέπτυξε μεγάλη πειθαρχία, οργάνωση και ορθολογισμό καταπιέζοντας την ασυνείδητη προσωπικότητά του μη μπορώντας να κατανοήσει ή να εκτιμήσει την παιδεία και τον πολιτισμό του πρωτόγονου. Μάλιστα όσο περισσότερο επιτυχημένοι γινόμαστε στην επιστήμη και την τεχνολογία, τόσο περισσότερο διαβολικές γίνονται οι χρήσεις των εφευρέσεων και των ανακαλύψεών μας»[10].

Εξέλιξη, Εμπειρισμός και η Μελέτη της Νεύρωσης .

Θεωρούσε πως η μεγαλύτερη επίτευξη για έναν άνθρωπο είναι η εξέλιξη της προσωπικότητας, η αύξηση της συνειδητότητας, η εναρμόνιση του συνειδητού με τις δημιουργικές δυνάμεις του ασυνείδητου, με άλλα λόγια, η εξατομίκευση ως ύψιστο αγαθό. Έβλεπε τον άνθρωπο ως σύνολο, με υπαρκτό συναισθηματικό κόσμο και ψυχή, αποτελούμενο από το σώμα, το νου και την ψυχή. Ανέλυε την ανθρώπινη ψυχή με πνευματικό τρόπο και ήταν στιγμές που αναρωτιόταν με αγωνία «Ψυχή μου, ψυχή μου, πού είσαι», όπως τουλάχιστον καταγράφεται στο περίφημο Κόκκινο Βιβλίο[11].

Η βασική του επιστημονική αφετηρία ήταν ο εμπειρισμός[12]. Τα αποτελέσματα των μελετών του προέρχονταν από την προσεκτική παρατήρηση των ψυχικών περιεχομένων που ο ίδιος ανέφερε ως «γεγονότα». Θεωρούσε πως η ψυχή είναι τμήμα της φύσης και την έβλεπε όπως έβλεπε και τη φύση. Όριζε συνειδητά τον εαυτό του ως ερευνητή εκείνου που μπορούσε να ερευνηθεί, των περιεχομένων της ψυχής, των πανίσχυρων «γεγονότων». Κατά το διάστημα της πειραματικής ψυχοπαθολογίας στην Ψυχιατρική Κλινική, εκείνο που τον είχε απορροφήσει ιδιαίτερα ήταν η έρευνα για το νόημα της ψυχωσικής συμπεριφοράς και λόγου, καθώς ήθελε να ερευνήσει σε βάθος τις ψυχολογικές όψεις της ψυχωτικής συμπεριφοράς, αλλά και να αντιμετωπίσει τη δική του ψυχολογική κρίση. Θεωρούσε πως στην ψύχωση βρίσκεται κρυμμένο ένα κομμάτι ακαλλιέργητης προσωπικότητας, ένα πολύτιμο τμήμα της ψυχής που παραμένει απωθημένο, ανάμεσα σε έντονες εσωτερικές συγκρούσεις αντιτιθέμενων δυνάμεων [[13].

Μετά από την κλινική έρευνα χρόνων οδηγήθηκε σε μια περιπλάνηση στον κόσμο, σε περιπετειώδη ταξίδια στη Βόρεια Αφρική, στην έρημο Σαχάρα, στους Ινδιάνους Πουέμπλο, στην Κένυα, στην Ουγκάντα, στην Ινδία αλλά και στην Ευρώπη. Μέσω της παρατήρησης προσπάθησε να αντιληφθεί αντικειμενικότερα την ψυχή των άλλων ανθρώπων. Εάν η ασθένεια είναι στην πραγματικότητα μία διχασμένη ή ατελής κατάσταση και η υγεία είναι μια ολότητα, τότε η θεραπεία του Γιούνγκ για τον ψυχικά άρρωστο είναι μία προσπάθεια να φέρει στο προσκήνιο, ψευδαισθητικά φαντάσματα και σκιές από το παρελθόν του ασθενή, όλα αυτά που αποκαλούμε συμπλέγματα, ώστε να εκτεθούν στο φως και να αφοπλιστούν, παράγοντας μια νέα αίσθηση της πραγματικότητας ή του Εαυτού[14].

Όσο για τον Εαυτό, ο Γιούνγκ θεωρούσε ότι είναι ένα ιδεώδες κέντρο, σε ίση απόσταση τόσο από το Εγώ όσο και από το Ασυνείδητο και μάλλον είναι ισοδύναμο με τη μέγιστη φυσική έκφραση της ατομικότητας, σε μία κατάσταση πληρότητας ή ολότητας. Όπως επιδιώκει να εκφραστεί η φύση, το ίδιο και ο άνθρωπος, ο Εαυτός, είναι εκείνο το όνειρο της ολότητας[15].

Θεωρούσε, επίσης, ότι η μόνη ασφαλής οδός για την επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων είναι η επίλυση των αντίστοιχων καταστάσεων μέσα μας και η συνειδητοποίηση του εσωτερικού νοήματος της ιστορίας. Όσο τα άτομα δεν αποκτούν «Εαυτό» μέσω της εξατομίκευσης (σ.γ.: και της αυτοσυνειδησίας), τότε η κοινωνία την οποία συγκροτούν θα είναι ένα απλό άθροισμα πολλών «εγώ», έρμαιο στην εκάστοτε ψυχική επιδημία των καιρών, σε πλήρη αδυναμία να εκφράσει την εσωτερική δυναμική της αλλαγής[16].

Σ.γ.: Ο άνθρωπος μέσα από την ψυχανάλυση τόσων ανθρώπων και την φοβερή του εμπειρία, τα είπε όλα. Όλες οι Επαναστάσεις που έχουν γίνει και όσες θα γίνουν στο μέλλον είναι καταδικασμένες σε αποτυχία όσο οι άνθρωποι που επαναστατούν δεν είναι ο εαυτός τους, δεν είναι ο εαυτός τους, δεν είναι αυτοσυνειδητοποιημένοι, αλλά αποτελούν έρμαιο στην εκάστοτε ψυχική επιδημία, κρίση, ταξική σύγκρουση, πόλεμο, όπου τους κατευθύνει ο γόητας ηγέτης, το αλαζονικό ον που προΐσταται ή η ηγετική ομάδα που υποτίθεται ότι παίζει την ηγέτιδα αρχή και στην οποία το σύνολο των μαζοποιημένων δείχνει απόλυτη εμπιστοσύνη και τυφλή υπακοή. Έτσι ερμηνεύονται τα μεγαλύτερα εγκλήματα και σφαγές στην ανθρώπινη ιστορία. Ο μαζοπολτός υπακούει ενστικτώδικα, χωρίς να σκέπτεται ή να συνειδητοποιεί ότι χειραγωγείται από την ηγέτιδα ομάδα και δεν αντιλαμβάνεται ότι η ανατροπή του κατεστημένου π.χ. της φεουδαρχίας από τους αστούς, η συντριβή του αστικού κράτους από την κομμουνιστική βίαιη κόκκινη επανάσταση  γίνεται μόνο για να ωφελήσει την ηγέτιδα ομάδα κι όχι τον λαό ή τους λαούς. Αυτή αποτελούν την κρίσιμη μάζα, τη δύναμη για να αλλάξει η παλιά ηγεσία με μια σχεδόν παρόμοια καινούργια. Μια ηγεσία που θα συμπεριφέρεται στους πολλούς, τους φτωχούς και αδύναμους, ακριβώς όπως η προηγούμενη που ανατράπηκε. Μια ηγεσία που θα φτιάξει τη δική της άρχουσα τάξη ή ολιγαρχία, είτε αστική τάξη αποκαλείται αυτή, είτε μαρξιστική νομενκλατούρα, είτε επιχειρηματική-τραπεζική ολιγαρχία, στη σημερινή συγκυρία. Έτσι η νέα άρχουσα ολιγαρχία καταπιέζει το λαό και στις σημερινές συνθήκες επί της παγκοσμιοποίησης τους λαούς και τα εθνικά κράτη χρησιμοποιώντας τους σαν χρηστικά αντικείμενα, σαν άθροισμα εκμεταλλεύσιμων βιολογικών μονάδων προορισμένων για την κατανάλωση υποπροϊόντων των πολυεθνικών. Γενικό συμπέρασμα: Κατά τον Γιούνγκ, άλλος τρόπος για να σταματήσει η διαρκής θυματοποίηση κι εκμετάλλευση των μαζών δεν υπάρχει από την απόκτηση συνειδητοποιημένου Εαυτού, την κατάκτηση αντικειμενικής γνώσης της ατομικότητας όσο και του εσωτερικευμένου ατομικού και συλλογικού ασυνειδήτου μας και των Αρχετύπων που κατευθύνουν το εγώ όσο και το Έθνος στο οποίο ανήκουμε. Έτσι επιτυγχάνεται η συνειδητοποίηση του εσωτερικού νοήματος της ιστορίας και μόνον έτσι τα άτομα και οι λαοί θα παύσουν να γίνονται αθύρματα, θύματα και αντικείμενα εκμετάλλευσης της οποιαδήποτε ιδεολογίας και πολιτικής θεωρίας.

ΠαραπομπέςΣημειώσεις

[1] Brabazon, Michael (2002), Carl Jung and the Trinitarian Self, Quodlibet Journal. Volume 4 Number 2-3, (Summer). 
[2] Clough, William R. (2003), Jung and philosophy, School of Psychology and Behavioral Sciences, Argosy University. 
[3] Staude John-Raphael (2014). The Adult Development of C.G. Jung (RLE: Jung), Oxford: Routledge, σ. 39.
[4] Young-Eisendrath, Polly & Terence Dawson (2008), The Cambridge Companion to Jung. Cambridge: Cambridge University Press. σ. 23. 
[5] Cooper-White, Pamela (2006). Many Voices: Pastoral Psychotherapy in Relational and Theological Perspective, Minneapolis: Fortress Press, σ. 27. 
[6] Young-Eisendrath, Polly & Terence Dawson (2008), σ. 301. 
[7] Jung, C.G. (2014). The Practice of Psychotherapy: Second Edition, Oxford: Routledge, σ. 3. 
[8] Jung, C.G. (2015). Collected Works of C. G. Jung: Second Edition, Oxford: Routledge, σσ. 1011-1012. 
[9] Fike, Matthew A. (2013). The One Mind: C. G. Jung and the Future of Literary Criticism, Oxford: Routledge, σ. 29. 
[10] Jung, C. G., F.C. Hull (ed) (1987) C.G. Jung Speaking, Bollingen Series, Princeton: Princeton University Press, σ. 359. 
[11] Βλ. ανάλυση στο Lance S. Owens (2010) The Hermeneutics of Vision: C. G. Jung and Liber Novus, The Gnostic: A Journal of Gnosticism, Western Esotericism and Spirituality, Issue 3, July, σσ. 23–46, όπου η συγκεκριμένη επίκληση στην ψυχή γίνεται καταγραφή στο ημερολόγιό του και ταυτόχρονα η αρχή μιας μεγάλης αναζήτησης. Επίσης, Jung, C. G. (2009). The Red Book (Liber Novus) (trans Sonu Shamdasani, Mark Kyburz and John Peck), N.Y.: W. W. Norton & Company, σ. 232 i. 
[12] Weisstub, Eli B. (1997). Archetype and relation in Religious Experience. In Mattoon, Mary Ann (ed),Zürich 95, Open Questions in Analytical Psychology: Proceedings of the Thirteenth International Congress for Analytical Psychology, Einsiedeln: Daimon Publishers, σ. 460. 
[13] Killick, Katherine & Joy Schaverien (2013). Art Psychotherapy and Psychosis, Oxford: Routledge, σ. 17. 
[14] Smith, Curtis D. (1990). Jung’s Quest for Wholeness: A Religious and Historical Perspective, Ν.Υ.: State University of New York Press, σ. 34. 
[15] Brooke, Roger. (2015). Jung and Phenomenology, Oxford: Routledge, σ. 100. 
[16] Progoff, Ira (2013). Jung’s Psychology and its Social Meaning: An introductory statement of C G Jung’s psychological theories and a first interpretation of their significance for the social sciences, Oxford: Routledge, σ. 160.

http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=58104:karl-gkoystab-gioyngk&catid=39:omorfos-kosmos&Itemid=219#ixzz54cw1nsIy

Εμβόλια: Μπροστά στο ολοκληρωτικό «θεραπευτικό» κράτος. Μέρος 2ο

 

Ο ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΟΖΑΝΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ (!)
“ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ” (!) ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ (!)
ΣΤΟΝ ΙΑΤΡΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (!)
3-10-2017

 

ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΟΖΑΝΗΣ
email: isfcozani@ocenet.gr
website: http://www.iskoz.gr
Αριθ. Πρωτ.449
Κοζάνη, 03-10-2017

Προς
Ιατρικό Σύλλογο Θεσ/νίκης, Αριστοτέλους 4, Θεσ/νίκη
Θέμα: Δημοσίευμα στον τύπο: Εμβόλια: «μια επιχείρηση που στηρίζεται στον φόβο»

Αξιότιμε κ. Πρόεδρε,
Σας ενημερώνουμε ότι στις 03-10-2017 δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική εφημερίδα «Πρωινός Λόγος Κοζάνης» άρθρο της κας Αλεξάνδρας Ευθυμιάδου – Γρίβα, ειδικής Παθολόγου μέλους του Συλλόγου σας, με τίτλο Εμβόλια: «μια επιχείρηση που στηρίζεται στον φόβο».
Ο Ιατρικός Σύλλογος Κοζάνης καταδικάζει απερίφραστα δημοσιεύματα που στρέφονται άμεσα ή έμμεσα ενάντια του Εθνικού Προγράμματος Εμβολιασμών προκαλώντας σύγχυση και αμφιβολίες στην κοινωνία.
Παρακαλούμε, για δικές σας ενέργειες ώστε να διασφαλιστεί η κοινά αποδεκτή επιστημονική θέση για τη διενέργεια εμβολιασμών, όπως αυτή ορίζεται από τα θεσμοθετημένα όργανα της Πολιτείας
Σας επισυνάπτουμε το άρθρο.

Για το Δ.Σ.
Ο Πρόεδρος Ο Γραμματέας
Χαράλαμπος Τσεβεκίδης Ελευθέριος Τσαρίδης

Κλεάνθης Γρίβας

Κλεάνθης Γρίβας Ψυχίατρος-συγγραφέας κι αγωνιστής υπέρ εκείνων που είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού

ΣΧΟΛΙΟ

 

15 Δεκεμβρίου του σωτήριου έτους 2017 π.Χ.;

  1. Δεδομένου ότι η ως άνω “καταγγελία” δεν περιέχει καμιά ακριβή περιγραφή ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗΣ ΠΡΑΞΗΣ, θα μπορούσε να απευθυνθεί σε οιονδήποτε, π.χ. στη Διαχειριστική Επιτροπή της πολυκατοικίας στην οποία διαμένει η “καταγγελλόμενη”… 2. Ουδόλως μ’ ενδιαφέρει τί καταδικάζει ο οποιοσδήποτε Σύλλογος, Εταιρεία, Ένωση, Συντεχνία, Κόμμα, Λόμπι, Οργάνωση,[1] και άλλες συναφείς “συσπειρώσεις”. Μ’ ενδιαφέρει μόνο το τί μπορεί να υποστηρίζει καθένας με επιχειρήματα σε ανοικτούς δημόσιους διαλόγους. Γιατί, ας μη ξεχνάμε ότι ο μόνος τρόπος για υποστηρίξει κανείς μια αλήθεια είναι να την υπερασπιστεί με επιχειρήματα στην “αγορά” των ιδεών.

    3. Είναι διατυπωμένη σε μια ολίγον προβληματική χρήση της ελληνικής γλώσσας, καθόσον ξενίζει π.χ. εκείνο το «καταδικάζει απερίφραστα δημοσιεύματα που στρέφονται άμεσα ή έμμεσα ενάντια του Εθνικού Προγράμματος Εμβολιασμών», αντί του ορθού «ενάντια στο Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών» ή «εναντίον του Εθνικού Προγράμματος Εμβολιασμών».

    4. Επί της ουσίας, όπως προκύπτει από τους Αρ. Πρωτ. των σχετικών εγγράφων που αφορούν τις ενέργειες της σε σχέση με τον Ιατρικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης, κας Αλεξάνδρας Ευθυμιάδου-Γρίβα:

    • Στις 9 Νοεμβρίου 2017, ενημερώθηκε για την ύπαρξη της ιδιότυπης “καταγγελίας” του Ι.Σ.Κ. από την νομική υπηρεσία του Ι.Σ.Θ. και της ειπώθηκε ότι θα έπρεπε να καταθέσει γραπτώς τις απόψεις της στο Δ.Σ. μέχρι τις 27 Νοεμβρίου 2017 προκειμένου να συζητηθεί το θέμα στο Δ.Σ. στις 28 Νοεμβρίου 2017.

    • Στις 27 Νοεμβρίου 2017, κατέθεσε στο Δ.Σ. του Ι. Σ. Θεσσαλονίκης μια 28σελιδη τεκμηριωμένη απάντηση με τις απόψεις της για το θέμα των εμβολίων, την οποία θα αναρτήσει εντός των ημερών σε πλείστες όσες σελίδες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

    • Στις 12 Δεκεμβρίου 2017, κατέθεσε αίτηση για την χορήγηση επικυρωμένου αντίγραφου των Πρακτικών της συνεδρίασης του Δ.Σ. στις 28 Νοεμβρίου 2017, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για κάθε νόμιμη χρήση.

    • Και μέχρι σήμερα, 15 Δεκεμβρίου 2017, αναμένει απάντηση…

[1]ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΓΡΙΒΑΣ Μικρό Λεξικό Εξαχρείωσης ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΟΜΠΙ

ή ΖΟΜΠΙ – ΚΑΡΚΙΝΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΖΩΗΣ

 

16-12-2017


Λόμπι ή ομάδες πίεσης είναι επαγγελματικά συγκροτημένες ομάδες ατόμων (που είναι γνωστοί ως «διαδρομιστές» επειδή δραστηριοποιούνται στους διαδρόμους της εξουσίας) που διαθέτουν οργανωτική δομή, σχέδιο δράσης, καθορισμένο σκοπό και μεγάλη χρηματοδότηση.

Στόχος τους είναι να επηρεάζουν τα όργανα της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας, προκειμένου να θεσπίζονται νόμοι ή να λαμβάνονται αποφάσεις προς όφελος διαφόρων ομάδων συμφερόντων (χρηματοπιστωπικών, βιομηχανικών, φαρμακευτικών και άλλων Καρτέλ ή συμμοριών).

Μέσα τους είναι η εξαγορά ή ο εκβιασμός κρατικών, κυβερνητικών, πολιτικών, κομματικών, κ.α. αξιωματούχων που έχουν νομοθετικές αρμοδιότητες ή που μπορούν να επηρεάζουν τις διαδικασίες θέσπισης νόμων ή λήψης αποφάσεων.

Χρηματοδότης τους είναι οι ομάδες των, κατά κανόνα άνομων, συμφερόντων που μισθώνουν τις υπηρεσίες τους.

Όπως το θέτει ο καθηγητής κοινωνιολογίας R. Schwartzenberg, λόμπι «είναι μια οργάνωση που δημιουργήθηκε με σκοπό την υπεράσπιση συμφερόντων, που ασκεί πίεση στις δημόσιες αρχές για να τους αποσπάσει αποφάσεις σύμφωνες με συγκεκριμένα συμφέροντα». (R. Schwartzenberg: Πολιτική Κοινωνιολογία. Τόμος 2, Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1984, σ. 363)

Σε ό,τι αφορά το Φαρμακο-Εμβολιακό Καρτέλ, στον πυρήνα του βρίσκονται οι φαρμακευτικές εταιρείες με τις οποίες διαπλέκονται υψηλόβαθμα στελέχη της κοινότητας της «καταναγκαστικής ιατρικής», πολιτικοί, διαμορφωτές των πολιτικών υγείας των διαφόρων χωρών, ένα πλήθος δήθεν «επιστημονικών» εταιρειών που λειτουργούν ως «εταιρείες έρευνας αγοράς» και ένα ακόμη μεγαλύτερο πλήθος από θλιβερούς και, κατά κανόνα ημιαναλφάβητους, «δημοσιογράφους» και Μέσων Μαζικής Αποβλάκωσης (ΜΜΑ) που λειτουργούν ως «Γραφεία Τύπου» των εταιρικών ομίλων στους οποίους ανήκουν.

Οι ερευνητές-δημοσιογράφοι Cerstin Gammelin και Raimund Lov, στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο τους με τίτλο «Ποιοι κινούν τα νήματα στην Ευρώπη» (Μίνωας, Αθήνα, 2014), γράφουν:

«Στις Βρυξέλες δραστηριοποιούνται 8.000 οργανώσεις συμφερόντων (λόμπι), χρίζοντάς την «νούμερο 2» στον παγκόσμιο χάρτη των λόμπι. Μόνο στην Ουάσινγκτον υπάρχουν περισσότεροι λομπίστες…

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, 4 στους 5 νόμους που ψηφίζονται ή τροποποιούνται σε εθνικό επίπεδο, δρομολογήθηκαν στις Βρυξέλες…

Σύμφωνα με μια στατιστική του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, 700 λομπίστες οικονομικών συμφερόντων στις Βρυξέλες ασκούν την επιρροή τους στην ευρωπαϊκή νομοθεσία. Διαθέτουν ένα μπάτζετ ύψους 350 εκατομμυρίων ευρώ σε ετήσια βάση…

Επιχειρήσεις, ενώσεις, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και δικηγορικά γραφεία έχουν δημιουργήσει στις Βρυξέλες έναν πολύ ισχυρό κλάδο, στον οποίο οι εργαζόμενοι πληρώνονται για να προωθήσουν τα συμφέροντα των εργοδοτών ή και των εντολοδοτών τους στα πλαίσια της νομοθετικής διαδικασίας. Δουλειά τους είναι να φροντίσουν να γράφονται οι νόμοι με τέτοιον τρόπο ώστε να μην προκύψουν μειονεκτήματα για τις επιχειρήσεις, τα οποία θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τις πωλήσεις των προϊόντων τους και συνεπώς τον τζίρο και τα κέρδη. Η εμπειρία λέει ότι όσο περισσότερα χρήματα επενδύει μια επιχείρηση στην εκπροσώπηση των συμφερόντων της, τόσο μεγαλύτερη είναι και η πολιτική της επιρροή…

Βουλευτές του Ευρωκοινοβουλίου, υψηλόβαθμοι υπάλληλοι και τραπεζίτες συνδέονται στενά μεταξύ τους. Οι ευρωβουλευτές είναι σημαντικοί συνομιλητές για τους λομπίστες, επειδή εγκρίνουν τους περισσότερους από τους νόμους που προτείνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και, επομένως, μπορούν να επηρεάσουν και τις ενδεχόμενες τροποποιήσεις…

[Ένα παράδειγμα] Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν τολμά να κλονίσει την κυριαρχία των συστημικών διεθνών χρηματοπιστωτικών κολοσσών. Τα χρέη των τραπεζών στην ευρωζώνη είναι τρεις φορές πιο υψηλά από τα δημόσια χρέη των χωρών του ευρώ…. Εάν οι μεγάλες τράπεζες διαχωρίζονταν σε εμπορικές και επενδυτικές, τότε τουλάχιστον οι μικροί αποταμιευτές και καταθέτες θα προστατεύονταν αποτελεσματικά και δεν θα χρειαζόταν να καλύψουν με τις καταθέσεις τους τις ζημίες πολύ ριψοκίνδυνων, κερδοσκοπικών συναλλαγών του επενδυτικού τομέα. Το κυριότερο είναι ότι δεν θα γινόταν πλέον κατάχρηση των κρατικών εγγυήσεων για τις καταθέσεις, έτσι ώστε να επιδοτούν τις ριψοκίνδυνες ιδιωτικές συναλλαγές. Όμως, ό,τι είναι καλό για τους αποταμιευτές είναι κακό για τις τράπεζες, οι οποίες θα έπρεπε να καλύψουν από αλλού, και ακριβότερα, τα προβλεπόμενα υποχρεωτικά ίδια κεφάλαια, τα οποία ούτως ή άλλως βρίσκονται μόλις γύρω στο 7%. Η πολιτική λοιπόν παραδίνεται στις τράπεζες…».

Τελευταία ενημέρωση: Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017, 14:01

http://www.zougla.gr/apopseis/article/emvolia-mprosta-sto-oloklirotiko-8erapeftiko-kratos

Εμβόλια: Μπροστά στο ολοκληρωτικό «θεραπευτικό» κράτος. Μέρος 1ο

Το πιο κάτω άρθρο και όσα στη συνέχεια θα αναρτηθούν κατά τη γνώμη μας έχουν ιδιαίτερη σημασία και οι αναγνώστες πιστεύουμε ότι θα πρέπει να κινητοποιηθούν αγωνιστικά για τη διάδοση και μετάδοση των όσων αποκαλύπτονται σε όσο περισσότερους συν-Έλληνες.

Ευαγγελάτος Γεώργιος Νευρολόγος Ψυχίατρος Παίδων Ενηλκίκων, Ψυχαναλυτής

Η ρηξiκέλευθη παθολόγος Ευθυμιάδου Αλεξάνδρα

Οι «Μεγάλοι Απολυμαντές»: Από τον ένα Μεσαίωνα στον άλλο

Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου-Γρίβα,

ειδική παθολόγος

Κλεάνθης Γρίβας,

νευρολόγος-ψυχίατρος, διδάκτωρ ψυχιατρικής Α.Π.Θ.

16 Δεκεμβρίου 2017

Όταν οι άνθρωποι αποδεικνύονται επιλήσμονες της ιστορικής διδαχής σύμφωνα με την οποία «πίσω από κάθε σωτήρα βαδίζει ένας δήμιος» (Samuel Johnson, 1709-1784), πράγμα που συμβαίνει συχνά στην αιματηρή ιστορία της εγγενούς παραφροσύνης του ανθρώπινου είδους, καταλήγουν να βάζουν μόνοι τους το κεφάλι τους στον πάγκο του χασάπη.

Κλεάνθης Γρίβας

«Ζούμε στην εποχή της προμελέτης και του τέλειου εγκλήματος.

Χτες το δίκαζαν, σήμερα αυτό το ίδιο γίνεται νόμος».

Albert Camus,

Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος

 

ΔΗΛΩΣΗ

διευκρινιστική και όχι «μετανοίας»,

όπως θα ήθελαν οι απανταχού -και με το αζημίωτο- εμβολιόφρονες

Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με τα εμβόλια γενικά: Δεν αμφιβάλουμε ότι εφευρίσκονται από ανιδιοτελείς επιστήμονες-ερευνητές, κατασκευάζονται από φιλάνθρωπες πολυεθνικές εταιρείες που διακατέχονται από μια ειλικρινή σωτηριολογική ιδεολογία και προωθούνται από ανιδιοτελείς επαγγελματίες που ενδιαφέρονται αποκλειστικά για την προστασία της υγείας των ανθρώπων.

Έχουμε μόνο ένα πρόβλημα με τα εμβόλια, που είναι απολύτως προσωπικό και ειδικό: Δεν θέλουμε να τα εγχύσουμε καταναγκαστικά στις βιολογικές λειτουργίες τις δικές μας και των παιδιών μας. Συνεπώς,

ΔΕΝ ΠΡΟΤΡΕΠΟΥΜΕ ποτέ κανέναν να κάνει ή να μην κάνει εμβόλια. Αυτό είναι ζήτημα ατομικής επιλογής και ευθύνης του καθενός (που κάποτε πρέπει να μάθουμε να την αναλαμβάνουμε). Αλλά, και

ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ποτέ σε κανένα να μας εξαναγκάσει να εγχύσουμε στο κορμί μας και στο κορμί των παιδιών μας ουσίες τις οποίες οι υπέρμαχοί τους τις προβάλλουν ως σωτήριες (που, μπορεί και να είναι) αλλά εμείς τις θεωρούμε επικίνδυνες.

ΔΗΛΩΝΟΝΤΑΣ ότι «μιλούμε μόνο εξ’ ονόματός μας και δίνουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα της κριτικής και των προτάσεων» (Κ. Καστοριάδης), αποστρεφόμαστε κάθε μορφή καταναγκασμού που ενδυναμώνει την αυτονόμηση του κράτους και την ετερονόμηση του ατόμου και της κοινωνίας, και μιλάμε έτσι, γιατί είμαστε αυτό που είμαστε και δεν μπορούμε παρά να είμαστε αυτό που είμαστε.

Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου-Γρίβα, ειδική παθολόγος

Κλεάνθης Γρίβας, νευρολόγος-ψυχίατρος, διδάκτωρ ψυχιατρικής Α.Π.Θ.

ΟΙ «ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΠΟΛΥΜΑΝΣΗΣ» ΣΤΑΖΟΥΝ ΑΙΜΑ. ΠΑΝΤΟΤΕ

1«Ο φασισμός που θα έλθει δεν θα λέγεται πια φασισμός».
2 Θα ονομάζεται ολοκληρωτικό «θεραπευτικό» κράτος.

Σε όλη την ιστορική διαδρομή της, η ανθρωπότητα ήταν αντιμέτωπη με αλληλοδιάδοχες «Επιχειρήσεις Απολύμανσης» που λειτουργούσαν πάντοτε προς όφελος των «Απολυμαντών» και σε βάρος της κοινωνίας.

▪ «Πόλεμος κατά της αίρεσης και της μαγείας»: Μεσαίωνας. Κατασκευαστής, η Καθολική Εκκλησία. Εργαλείο η Ιερή Εξέταση. Διάρκεια περίπου τέσσερις αιώνες. Απολογισμός: Μερικές εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ανέβηκαν στην πυρά (στη συντριπτική πλειοψηφία τους ήταν γυναίκες που καταδικάζονταν από άνδρες ιεροεξεταστές).

▪ «Πόλεμος κατά των υπανθρώπων που θέτουν σε κίνδυνο την καθαρότητα της φυλής»: Άρχισε με το αποτυχημένο οπερετικό ‘πραξικόπημα της μπυραρίας’ τον Νοεμβρίου 1923 στο Μόναχο και κατέληξε στη δεύτερη παγκόσμια ανθρωποσφαγή και την Τελική Λύση, αφήνοντας πίσω του μια ερειπωμένη Ευρώπη, 65 εκατομμύρια νεκρούς και μια λέξη-σηματοδότη της ανείπωτης βαρβαρότητας για την οποία είναι ικανός ο άνθρωπος: Άουσβιτς.

▪ «Πόλεμος κατά των εχθρών του λαού». Άρχισε με το πραξικόπημα του Οκτωβρίου 1917 στην Πετρούπολη και (μέσα από μια πορεία μαζικών δολοφονιών με προγραμματισμένους λοιμούς, εκτοπίσεις και εκτελέσεις), κατέληξε σε μια κοινωνία-στρατόπεδο συγκέντρωσης, που η ίδια -μαζί της με τους μιμητές της σε πλανητικό επίπεδο- στοίχισαν τη ζωή σε 100 και πλέον εκατομμύρια ανθρώπους.

▪ Ακολούθησαν ο «πόλεμος κατά του κομμουνισμού», ο «πόλεμος κατά των ναρκωτικών», ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» (που κατέστησαν την κοινωνία όμηρο των επαγγελματιών «προστατών» της από τον κομμουνισμό, τα «ναρκωτικά» και την τρομοκρατία, αντιστοίχως). Και, εσχάτως, o

▪ «Πόλεμος κατά των αντι-εμβολιαστών» (!) με τη χρήση της οργουελιανής νεο-γλώσσας του «1984», σύμφωνα με την οποία «η υγεία είναι αρρώστια» που πρέπει να «θεραπευτεί». (!)

Μια ατέλειωτη σειρά «πολέμων κατά… » (δεν έχει σημασία κατά «ποιού») που βύθισαν τις κοινωνίες στον πόνο, το αίμα, στο έγκλημα, τον θάνατο, την εξαθλίωση και την απόλυτη ηθική εξαχρείωση.

Όλοι αυτοί οι «πόλεμοι» αποτελούν επιμέρους εκφάνσεις της διωκτικής παράνοιας που διαχειρίζεται τον εκφοβισμό και την τρομοκρατία προς αποκλειστικό όφελος των εμπνευστών, των οργανωτών και των εκτελεστικών τους οργάνων.

Μια ατέλειωτη σειρά ανθρωποβόρων «πολέμων», στη μαρτυρική πορεία από τους «Κεντριστές των μαγισσών» του Μεσαίωνα μέχρι τους «Κεντριστές» του σύγχρονου Μεσαίωνα, που μπορούν να διεξάγονται μόνο και μόνο επειδή οι «Απολυμαντές» είναι πάντοτε τα εκτελεστικά όργανα μιας «μεγαλόκαρδης» εξουσίας (Εκκλησίες, Κράτη, Κόμματα, Μαφίες και Καρτέλ: χρηματοπιστωτικά, βιομηχανικά, ενεργειακά και φαρμακευτικά, και άλλα), πράγμα που αφενός «νομιμοποιεί» τη δραστηριότητά τους και, αφετέρου, τους θωρακίζει απέναντι στο ενδεχόμενο να βρεθούν στο εδώλιο μιας «Νυρεμβέργης».

Όλοι οι «Απολυμαντές» διακηρύσσουν ότι αποσκοπούν στη «σωτηρία» μας. Και όλοι τους διατείνονται ότι «θα δικαιωθούν» σε ένα απροσδιόριστο μέλλον από κάποιο μεταφυσικό «δικαστήριο» (της θείας πρόνοιας, της φυλετικής καθαρότητας, της ιστορίας, της «επιστήμης») το οποίο λειτουργεί με βάση τους, επίσης, μεταφυσικούς και ανεξιχνίαστους «νόμους» (της θείας πρόνοιας, της ιστορίας, της φυλετικής καθαρότητας, της «επιστήμης», αντιστοίχως), των οποίων αποκλειστικοί κάτοχοι και ερμηνευτές είναι οι ίδιοι.

Στο τέλος του δυστοπικού αριστουργήματος του Τζορτζ Οργουελ «1984», ο κεντρικός του ήρωας Ουίνστον Σμιθ, με την εφαρμογή τεχνικών τρόμου, μαθαίνει «να αγαπάει τον Μεγάλο Αδελφό». Ο Μεγάλος Αδελφός και ο Μεγάλος Τρόμος αλληλοκαθορίζονται: Ο Μεγάλος Αδελφός δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς τον Μεγάλο Τρόμο. Και ο Μεγάλος Τρόμος δεν μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς τον Μεγάλο Αδελφό. Για να μάθουμε «να αγαπάμε» τον Μεγάλο Αδελφό (σκοπός) πρέπει να υποστούμε τον Μεγάλο Τρόμο (μέσο).

«Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», ουρλιάζουν οι κάθε είδους παρανοϊκοί επαγγελματίες διώκτες, για τους οποίους δεν έχει καμιά σημασία το τί διώκουν, φτάνει να προσπορίζονται απ’ αυτό κέρδη. «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», πρώτη αρχή της ακόρεστης απληστίας όσων λειτουργούν με βάση το «υπεράνω όλων το κέρδος».

Σύμφωνοι. Αλλά, «τί αγιάζει τον σκοπό;». Η κατηγορηματική απάντηση: «τα μέσα», που δόθηκε από τον Αλμπέρ Καμύ, εκφραστή μιας ηθικής στράτευσης, σφραγίζει ανεξίτηλα όλους τους επαγγελματίες διώκτες ως φορείς μιας έσχατης ηθικής εξαχρείωσης.

Τα μέσα. Μόνο αυτά, μας επιτρέπουν να διακρίνουμε και να επιλέγουμε: την λογική από τη δαιμονολογία, τον συγκροτημένο λόγο από το παραλήρημα, την επιδίωξη της σχετικότητας της αλήθειας από την απολυτότητα του δόγματος και, εν τέλει, τη διεκδίκηση της ζωή ως επιδίωξη νοήματος και επίλυσης προβλημάτων από την καταστροφή της – μερική ή ολική.

ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ «ΕΧΘΡΟ»

«Ο Εβραίος, κι αν ακόμα δεν υπήρχε, θα έπρεπε να εφευρεθεί»
Γιόζεφ Γκαίμπελς

Όπως προκύπτει από μια απλή ανασκόπηση της ιστορικής διαδρομής των κάθε είδους «Επιχειρήσεων Απολύμανσης», η δαιμονολογία των «Απολυμαντών» λειτουργεί πάντοτε ως αυτο-εκπληρούμενη προφητεία, μέσω της κατασκευής φανταστικών «εχθρών».

▪ Οι «αιρετικοί» και οι «μάγισσες» δεν υπήρχαν πριν να τους κατασκευάσει η Καθολική Εκκλησία, η οποία, εν συνεχεία, ανέθεσε στην Ιερή Εξέταση, το θεόπνευστο καθήκον της «ανακάλυψης» και της εξόντωσής τους. Αυτό το εκτελεστικό όργανο, λειτουργώντας -ληστρικά και εγκληματικά- προς όφελος του μείζονος εργοδότη του, διακήρυσσε ότι έκαιγε τα κορμιά των «αιρετικών» και των «μαγισσών» στη γη, προκειμένου να σώσει τις ψυχές τους στον… ουρανό.

▪ Οι «υπάνθρωπο που μολύνουν την φυλετική καθαρότητα» δεν υπήρχαν πριν να τους κατασκευάσει το ναζιστικό καθεστώς, το οποίο, εν συνεχεία, ανέθεσε στα SS την ανακάλυψη και την εξόντωσή τους με τρόπους που ξεπέρασαν κάθε (μέχρι τότε, γνωστή) εκδήλωση της αγριότητας για την οποία είναι ικανό το ανθρώπινο κτήνος.

▪ Οι «εχθροί του λαού» στον ανατολικό κόσμο, δεν υπήρχαν πριν να τους κατασκευάσει το κομμουνιστικό καθεστώς, το οποίο, εν συνεχεία, ανέθεσε στην Tcheka 3, την ανακάλυψη και την εξόντωσή τους με τρόπους που ανταγωνίζονταν αυτούς του χιτλερικού καθεστώτος.

▪ Οι «επικίνδυνοι κομμουνιστές και ανατροπείς» δεν υπήρχαν στις ΗΠΑ ως «επικίνδυνοι και ανατροπείς» (στη χώρα υπήρχε ένα μικροσκοπικό Κ.Κ. με ασήμαντη επιρροή), πριν να τους κατασκευάσει ως τέτοιους η αμερικανική κυβέρνηση, η οποία, εν συνεχεία, ανέθεσε στο FBI την ανακάλυψη και την εξουδετέρωσή τους, με τρόπους που καθορίστηκαν από τη δράση της «Επιτροπής Αντι-αμερικανικών Ενεργειών» του διαβόητου -μορφινομανούς- γερουσιαστή Μακάρθυ.

▪ Οι «επικίνδυνοι χρήστες ‘ναρκωτικών’» δεν υπήρχαν στις ΗΠΑ και στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, ως «επικίνδυνοι» πριν να τους κατασκευάσει ως τέτοιους η αμερικανική κυβέρνηση (με αλλεπάλληλες νομοθετημένες απαγορεύσεις, όπως ο νόμος Harrison το 1914 και ο νόμος Marihuana Tax Act το 1937), η οποία, εν συνεχεία, ανέθεσε στη DEA (την πρώτη, πραγματικά διεθνή-αστυνομία στην ιστορία) την ανακάλυψη και την εξουδετέρωσή τους, με τρόπους που κατέστρεψαν τη ζωή δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Και, τέλος, στην εποχή μας,

▪ Το «κίνημα των επικίνδυνων αντι-εμβολιαστών», ήταν ανύπαρκτο μέχρι που άρχισε να το κατασκευάζει το υπαρκτό, θεσμοποιημένο και οργανωμένο «Λόμπι των Εμβολιασμών», προκειμένου να εξουδετερώσει τις αντιδράσεις των θυμάτων του (χθεσινών, σημερινών και μελλοντικών). Και να αναθέτει στα (αδρώς αμειβόμενα) εκτελεστικά του όργανα τη δίωξη και την εξουδετέρωση εκείνων που αρνούνται να βάλλουν στο κορμί τους και στο κορμί των παιδιών τους ουσίες που θεωρούν ότι είναι επικίνδυνες.

Η θεωρία και η πρακτική των επαγγελματιών διωκτών αποτελεί ένα διαχρονικό τραγικό στίγμα σε όλη τη γνωστή ιστορία μας, και είναι κεντρικό στοιχείο τόσο του παρελθόντος όσο και του «εκπολιτισμένου» παρόντος.

Στην εξελικτική πορεία των ανταγωνιστικών κοινωνιών διαφοροποιείται συνεχώς ο «ύψιστος νόμος» που επικαλείται κατά καιρούς η Εξουσιαστική Διεθνής για να δικαιολογήσει την ύπαρξή της και να ενισχύσει τη θέση της: Η σωτηρία της ιδέας, της φυλής, της πατρίδας, της θρησκείας, του έθνους, του κράτους, του πολιτισμού, της υγείας… Μια ατέλειωτη αλυσίδα «σωτηριολογικών» αφαιρέσεων οι οποίες «νoμιμοποιούν» τις μεμονωμένες δολοφονίες και τις μαζικές ανθρωποθυσίες που σηματοδοτούν την παθολογία της εξουσίας.

Οι τελετουργικές ανθρωποσφαγές και τα βασανιστήρια, τα πογκρόμ, οι πυρές της Ιερής Εξέτασης, το Χάνταμαρ, το Νταχάου, το Aουσβιτς και το Γκουλάγκ, είναι τυπικά και σταθερά επαναλαμβανόμενα συμπτώματα της εξουσιαστικής σχιζοφρένειας (της εξουσιοφρένειας) που όλο και πιο γοργά αποσυνθέτει την ανθρώπινη κοινωνία.

Στην εποχή μας, με την υπονόμευση των μύθων και την αποσάθρωση των ιδεολογιών, το «επιστημονικό» ιδεώδες της «σωτηρίας της υγείας» τείνει να αναχθεί σε «ύψιστο νόμο» της Εξουσιαστικής Διεθνούς, με μέσο επιβολής του την καταναγκαστική «θεραπεία».

Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας:

  • O μαζικός φόνος συμπλέκεται σταδιακά με τη μαζική «θεραπεία».                            • Η θρησκευτική, πολιτική, αστυνομική και ποινική καταστολή εμπλουτίζεται με μια ιδιόμορφη «θεραπευτική» καταστολή σε κεντρική θέση.
    • Ο θρησκευτικός, πολιτικός, αστυνομικός και ποινικός καταναγκασμός εμπλουτίζεται με έναν ιδιότυπο «θεραπευτικό» καταναγκασμό σε κεντρικό ρόλο.
    • H Ιερή Εξέταση, η πολιτική αστυνομία και ο ποινικός μηχανισμός εμπλουτίζονται με μια «καταναγκαστική ιατρική» (πράγμα που συνιστά αντίφαση στους όρους, γιατί η ιατρική δεν μπορεί να είναι καταναγκαστική). Ο ιστορικά αμετάλλακτος στόχος όλων των διαχειριστών της «νόμιμης» βίας (ανεξάρτητα από τις πολιτικές και ιδεολογικές αμφιέσεις τους) ήταν και παραμένει «η γoνεoποίηση της εξουσίας και η βρεφoποίηση της κοινωνίας» 4. Μόνο τα μέσα που χρησιμοποιούν οι εξουσιοφρενείς αλλάζουν, σύμφωνα με τις «ανάγκες» και τις «τεχνολογικές» δυνατότητες κάθε ιστορικής εποχής. Εκείνο που δεν αλλάζει ποτέ είναι η ακόρεστη απληστία: το ένα και μοναδικό «αμάρτημα» που ενσωματώνει όλα τα άλλα. «Είναι πολλά τα λεφτά, ανόητε».

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΤΗΝ «ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ»

Μέχρι την εποχή μας, η ιατρική είχε ως στόχο την ασθένεια που έπρεπε να θεραπευτεί ή να ανακουφιστεί. Σήμερα στο πεδίο αυτό, σημειώνεται μια ριζική αντεπανάσταση που ενδέχεται να αλλάξει την όψη του κόσμου: αντιστρέφοντας την αρχή που διέπει την ιατρική, η καταναγκαστική ιατρική θέτει ως στόχο την υγεία «που πρέπει να θεραπευτεί ως αρρώστια». Κι αυτό εισάγει την ανθρωπότητα στον εφιάλτη ενός οργουελιανού σύμπαντος στο οποίο «η υγεία είναι αρρώστια».

Το πρόβλημα για την εξουσία ήταν πάντοτε «η κατασκευή ενός πράγματος που δεν υπάρχει, ενός ανθρώπινου είδους το οποίο θα μοιάζει με τα άλλα ζωικά είδη και του οποίου η μόνη ελευθερία θα συνίστατο στη διατήρηση του είδους». (Η. Arendt)

Ενός «ανθρώπινου» είδους που, απογυμνωμένο από την ιστορική του διάσταση, θα «υφίσταται» ως ανιστορική βιολογική οντότητα πλάι στα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου, έχοντας χάσει αμετάκλητα το δικαίωμά του να νοηματοδοτεί την κοινωνία, την ιστορία και τη ζωή του.

«Αυτός ο τύπος ανθρώπου έχει υλοποιηθεί ιστορικά: Είναι ο άνθρωπος της σύγχρονης εποχής είναι ο άνθρωπος της μάζας: ο ικανοποιημένος με την ευτελή του μόρφωση, τις ασήμαντες αρετές του, την ευτυχία που του προκαλεί η μέτρια τοξικομανία του… Είναι ένας άνθρωπος αδύναμος, αφοπλισμένος, ευνουχισμένος, απομονωμένος. Είναι ο άνθρωπος της ψυχρής τεχνολογίας και των κομματιασμένων συναισθημάτων. Είναι ο άνθρωπος που έχει εξοριστεί μέσα στον εαυτό του. Σχιζοειδικός έξω απ’ τους τοίχους του ψυχιατρείου, Σχιζοφρενικός μέσα σ’ αυτούς…»5.

Στον ιστορικό ορίζοντα του ανθρώπου προβάλλει ήδη το φάσμα μιας στρατοπεδικής κοινωνίας, το πειραματικό μοντέλο της οποίας έχει δοκιμαστεί μαζικά με «επιτυχία» στα εργαστήρια της «ολοκληρωτικής κυριαρχίας» της Εξουσιαστικής Διεθνούς:

Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε όλη την έκταση του πλανήτη, οι στρατοπεδικές κοινωνίες της (πάλαι ποτέ) ναζιστικής και κομμουνιστικής Ευρώπης και οι μέθοδοι της σωματικής αποσύνθεσης και του ψυχικού ευνουχισμού που εφαρμόζουν οι φιλελεύθερες ολιγαρχίες και τα αυταρχικά καθεστώτα σε όλο τον κόσμο, αποτελούν το σημερινό εξουσιαστικό προείκασμα του αποτρόπαιου κοντινού μέλλοντος της ανθρώπινης κοινωνίας, η οποία θα συντίθεται από μια ομοιογενή μάζα από ανιστορικά ανθρωποειδή, που θα είναι προγραμματισμένα να μην παρεκκλίνουν ποτέ από τον «κανόνα», ένα άθυρμα από ιδεώδεις μέσους «πολίτες» για τους οποίους δεν έχει καμιά σημασία εάν φορούν την ομοιόμορφη στολή των φυλακισμένων ή εάν βολεύονται με ένα συμβατικό ζουρλομανδύα.

Με γοργούς ρυθμούς, η κτηνωδία της οργανωμένης «νόμιμης» βίας περιθωριοποιεί την πολιτική και επιβάλλει μια «θεραπευτική» ιδεολογία. O πολιτικός ολοκληρωτισμός (με όποιες αμφιέσεις του) συμπληρώνεται με έναν «θεραπευτικό» ολοκληρωτισμό, μέσα από τον οποίο προβάλλει το αποκρουστικό πρόσωπο μιας «ποιοτικής» αναπαλαίωσης της εξουσίας:

«Ο φασισμός που θα έλθει δεν θα λέγεται πια φασισμός»6. Θα ονομάζεται ολοκληρωτικό «θεραπευτικό» κράτος 7.

Η τερατώδης δομή αυτού του ολοκληρωτικού «θεραπευτικού κράτους» άρχισε να καλύπτει με μια βαριά σκιά τον ορίζοντα του μέλλοντος (εάν, τελικά, υπάρξει) και να σκιαγραφεί τον εφιάλτη μιας κοινωνίας που θα αποτελεί μια τρομακτική σύνθεση του «Γενναίου καινούριου κόσμου» του Αλντους Χάξλεϊ, του «1984» του Τζορτζ Όργουελ και του «Φαρενάιτ 451» του σκηνοθέτη Φρανσουά Τριφό. Μιας κοινωνίας στην οποία ο Μεγάλος Αδελφός θα μπορεί να διατείνεται:

«Ελέγχουμε την ύλη γιατί ελέγχουμε το μυαλό… Η διαταγή του παλιού δεσποτισμού ήταν: «Δεν θα θέλεις». Η προσταγή των οπαδών του νέου ολοκληρωτισμού ήταν: «Θα θέλεις». Η δική μας προσταγή είναι: «Θέλεις». «Κανείς απ’ όσους φέρνουμε εδώ δεν μας αντιστέκεται. Όλοι γίνονται καλά». (Οργουελ, 1984)

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ;

Κάθε πολιτισμός συνθέτει τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν μ’ ένα εντελώς ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο. Και συντίθεται απ’ αυτά.

▪ Όλοι οι προηγούμενοι πολιτισμοί οικοδομούσαν τους Παρθενώνες και τους Γοτθικούς τους υπό την εποπτεία φιλοσόφων, επιστημόνων, αρχιτεκτόνων, ποιητών, δραματουργών και καλλιτεχνών, για τη δόξα των ανθρώπων ή των θεών τους.

Ο σύγχρονος βιομηχανικός «πολιτισμός» οικοδομεί τα δικά του «μνημεία» (τα Άουσβιτς, τα Γκουλάγκ, τα κέντρα Tροποποίησης της Ανθρώπινης Συμπεριφοράς, τις φάμπρικες της εξοντωτικής εκμετάλλευσης της εργασίας, τα εργοστάσια αντιμετώπισης της υγείας ως αρρώστιας, τις φυλακές, τα ψυχιατρεία), υπό την εποπτεία των ανθρωποφυλάκων και των φορέων (όχι της ιατρικής, αλλά) της καταναγκαστικής «ιατρικής», θυσιάζοντας δουλικά στο βωμό της παραγωγής του αενάως διευρυνόμενου κέρδους.

▪ Όλοι οι προηγούμενοι πολιτισμοί ήταν θεμελιωμένοι στην καταπίεση, αλλά μέσα από τη διανοητική τους δημιουργία έθεταν το αίτημα της ελευθερίας και το διατηρούσαν ζωντανό στο φαντασιακό τους σύμπαν.

Ο σύγχρονος βιομηχανικός «πολιτισμός» είναι, επίσης, θεμελιωμένος στην καταπίεση, αλλά μέσα από τη διανοητική στειρότητά του και τη σωματο-ψυχο-διαλυτική «δημιουργία» του, εκμηδενίζει κάθε απελευθερωτικό όραμα και θέτει ως μοναδική του διεκδίκηση την καθολικοποίηση και την οριστικοποίηοη της δουλείας.

▪ Σε όλες τις προηγούμενες εποχές, στο ερώτημα εάν ο άνθρωπος αποτελεί υποκείμενο ή αντικείμενο της ιστορίας, η κοινωνία και η εξουσία έδιναν διαμετρικά αντίθετες, αλλά πρακτικά ανεκπλήρωτες, απαντήσεις. Στην εποχή μας, το γεγονός ότι είναι πια εφικτή η εκπλήρωση της μιας ή της άλλης απάντησης, εμπλέκει την κοινωνία και την εξουσία σε μια τελική σύγκρουση.

Ζώντας στην εποχή της ομογενοποιημένης συνείδησης, διαπιστώνουμε καθημερινά ότι οι προοπτικές είναι απελπιστικές. Αλλά υπάρχουν κάποιες ελπιδοφόρες νησίδες αμφισβήτησης που θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε μέτωπα αντίστασης.

«Αυτά τα μέτωπα της αντίστασης βρίσκονται παντού υπό διαμόρφωση. Και πρέπει να τα χτίσουμε, καθένας μας χωριστά και όλοι μαζί».

Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου-Γρίβα, ειδική παθολόγος
Κλεάνθης Γρίβας, νευρολόγος-ψυχίατρος, διδάκτωρ ψυχιατρικής Α.Π.Θ.

 

———————————————-

  1. Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος: Η έσχατη στράτευση (Αθήνα, Υψιλον, 1985), σ. 66.
    2. Κλεάνθης Γρίβας: Αντιπολιτευτική Ψυχιατρική: Μπροστά στο Ολοκληρωτικό “Θεραπευτικό” Κράτος (Θεσ/νίκη, Ιανός, 1989), σ. 18.
    3. TCHEKA: «Πανρωσική Επιτροπή για την Καταπολέμηση της Αντεπανάστασης και του Σαμποτάζ». Ιδρύθηκε από τον Λένιν το 1918 και, στη συνέχεια, «μεταβαπτίτηκε» διαδοχικά σε GPU, NKVD, NKGB, MGB, MVD και, τέλος, KGB (Επιτροπή Κρατικής Ασφάλειας). 
  2. Thomas Szasz: Το Δεύτερο Αμάρτημα (Αθήνα, Αβραάμ, 1982), σ. 15
  3. Ronald Jaccard: Η εξορία μέσα μας, (Αθήνα, Χατζηνικολή, 1981), σ. 11.
  4. Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, ό.π.
    7. Κλεάνθης Γρίβας, ό.π.
    8. Jean Jiegler: Στρέψτε τα όπλα: Εγχειρίδιο Αντιπολιτευτικής Κοινωνιολογίας (Αθήνα, Παιδεία, 1983), σ. 256.

Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος: Η αντίσταση στην παρακμή ξεκινάει από τον λυτρωτικό λόγο του Ιωάννη «ο Θεός αγάπη εστί»

Μια συνέντευξη της τελευταίας δεκαετίας θα λέγαμε:

Καλύπτει ολόκληρο το δράμα του λαού μας των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων που οδήγησαν τη χώρα στο οικονομικό αδιέξοδο και την γενικά αποδεκτή παρακμή. Αποδίδει τα αίτια στην υλιστική, ειδωλολατρική προσήλωση του λαού και των ιθυνόντων στο εύκολο χρήμα, στην πεποίθηση ότι θα ζούμε επ’ άπειρον με δανεικά και αγύριστα.

Όμως κάποια στιγμή ήρθε η ώρα του “κάθε κατεργάρης στον πάγκο του”. Οι δανειστές μας δέσανε πισθάγκωνα με μνημόνια, τόκους και τοκοχρεωλύσια που δεν είναι ανθρωπίνως δυνατόν να πληρωθούν. Ζητούν το αίμα μας, ζητούν την ψυχή μας κι εδώ αρχίζει μέσα στο στρίμωγμα που μας κάνουν, η ανάγκη της αυτοκριτικής. Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας επιμένει “όλοι μας βουτήξαμε το χεράκι μας άλλος λίγο, άλλος πολύ στο μέλι” τώρα είναι ανάγκη ο λαός και οι ηγέτες του να δούμε που φταίξαμε ο καθένας στο βαθμό που συμμετείχε στη μερίδα του γενικού ξεκοκαλίσματος. Ο αγρότης που δήλωνε 500 ελιές αντι 150 και ο βοσκός 300 πρόβατα αντί 10 για να πάρει μεγαλύτερη επιδότηση. 

Continue reading

Ο αλαζών σπουδαρχίδης των Σκοπίων, κομπάζει πως τα Σκόπια του, τα λένε Μακεδονία

Πρώτη καταχώρηση: Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018,
Ο Ελευθέριος Ανευλαβής είναι ένας πατριώτης γιατρός εντελώς έξω από το νεοταξίτικο σύστημα των πολιτικάντηδων της δεκάρας
Ο αλαζών σπουδαρχίδης των Σκοπίων, κομπάζει πως τα Σκόπια του, τα λένε Μακεδονία
Λέει, πως πρέπει κι εμείς ν’ αναγνωρίσουμε την Χώρα του με το (ψευδ)όνομα Μακεδονία.
«Δεν αισθανόμαστε ευχάριστα, όταν χιλιάδες τουρίστες, ρωτούν υπό σύγχυση, γιατί ο γείτονας μας, (σ.σ. η Ελλάδα) χρησιμοποιεί το όνομα της χώρας μας (σ.σ. Μακεδονία) ως όνομα του αεροδρομίου της Θεσσαλονίκης», έλεγε περίσσιο κυνισμό, ο Γκρουέβσκυ, και συνεχίζουν να το επαναλαμβάνουν, κουτοπόνηρα, και οι διάδοχοί του.
«Το ‘χει η κούτρα τους να κατεβάζει ψείρες». Λοιπόν, ακούστε, παραχαράκτες της ιστορίας, που ονειρεύεστε, ετσιθελικά, έξω από κάθε ιστορική πραγματικότητα, δική σας «Μακεδονία» που, κατά τα ταραγμένα σας μυαλά, φτάνει μέχρι τον Όλυμπο και «μακεδονική μειονότητα» (ενώ καμία τέτοια μειονότητα δεν έχει καταγραφεί στην περιοχή είτε το 1908, είτε το 1926 που έγιναν απογραφές ) Bulgari (Βούλγαροι), ήταν το όνομά σας που χρησιμοποιούσατε εσείς οι ίδιοι μέχρι το 1944, το οποίο σας είχαν δώσει οι Σέρβοι. Bardaska Banovina (Διοικητική Περιφέρεια του Βαρδάρη) ήταν το όνομα του Κράτους σας, από το 1918, μέχρι το 1944, όταν κατασκευάστηκε η «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας». Και έκτοτε, φωνασκείτε διεθνώς, και συνεχώς, ενώ είστε σλαβόφωνοι, πως εσείς είστε οι μοναδικοί και γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων.

Ακούστε, λοιπόν, εσείς και οι ομόφρονές σας, τον ίδιο τον Αλέξανδρο, τον Πανέλληνα, του οποίου το όνομα σφετεριστήκατε στην ονομασία του αεροδρομίου σας:

«αυτός τε γαρ Έλλην γένος ειμί τωρχαίον», φωνάζει ο Αλέξανδρος μέσα στην Ιστορία του Ηρόδοτου.

« ..εγώ δε των Ελλήνων ηγεμών κατασταθείς και τιμωρήσασθαι βουλόμενος Πέρσας διέβην ες Ασίαν» κραυγάζει ο Αλέξανδρος στην «Αλεξάνδρου Ανάβασις» του Αρριανού.

«γράμματα τε μανθάνειν ελληνικά…» εντέλλεται ο Αλέξανδρος, τους νεαρούς Πέρσες που είχε στο στράτευμά του, όπως μαρτυρεί ο «Βίος Αλεξάνδρου» του Πλούταρχου.

Οι Σλάβοι προπάτορές σας, έκαναν την εμφάνισή τους στη Βαλκανική Χερσόνησο, τον 6ο μ.Χ. αιώνα, ανάμεσα στον ποταμό Δούναβη και την οροσειρά του Αίμου.

Όμως, η μακεδονική γη της Ελλάδας είναι γεμάτη με θραύσματα και σπαράγματα χιλιάδων επιγραφών που κραυγάζουν, από το βάθος του 5ου αιώνα π.Χ. μέχρι και τον 7ο αιώνα μετά τον Χριστό, πως:
«Η Μακεδονία, η ξακουστή, του Αλεξάνδρου η χώρα», Έλληνες ανέθρεφε που μιλούσαν γλώσσα ελληνική, από τότε μέχρι τώρα.

Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε στην Πέλλα, την οποία ο πατέρας του Φίλιππος είχε κέντρο του Βασιλείου του. Ο Φίλιππος, κάλεσε τον Αριστοτέλη να μάθει, προφανώς, … «σκοπιανά» γράμματα, στον γιο του τον Αλέξανδρο, μιας και ο Αριστοτέλης μιλούσε την «μακεδονική» των Σκοπίων, για να συνεννοείται με τον Αλέξανδρο, στα φιλοσοφικά και πολιτικά του μαθήματα! .

Στα Σκόπια σας, τη γεωγραφική περιοχή που καταλαμβάνει το κράτος σας, το οποίο ψευδωνύμως αποκαλείτε «Μακεδονία», καθώς και σε όλη την περιοχή των Βαλκανίων, η ελληνική γλώσσα και ο ελληνικός πολιτισμός κρατούσαν, από την αλεξανδρινή εποχή μέχρι τους βυζαντινούς χρόνους.

Μάθετε, λοιπόν, ανιστόρητοι, θρασείς σφετεριστές, πως όταν ήρθαν οι προπάτορές σας Σλάβοι στην Βαλκανική, μόνο Έλληνες βρήκαν. Μόνο ελληνικά άκουσαν να ομιλούνται. Ελληνικές λέξεις περιέχει το σλαβικό γλωσσικό σας ιδίωμα, που είναι αποτέλεσμα και της επίδρασης της επίσημης ελληνικής γλώσσας του Βυζαντινού κράτους.

Χιλιάδες ελληνικές λέξεις, που εκφράζουν απλές έννοιες της καθημερινής ζωής, είναι δανεικά φυτεμένες μέσα στο γλωσσικό σας ιδίωμα, και αποδεικνύουν, πως η γεωγραφική περιοχή που ορίζεται ως βόρεια Μακεδονία, ήταν μια καθαρά ελληνόφωνη χώρα η οποία ιστορείται από την αρχαιότητα, από τους αλεξανδρινούς, τους Ρωμαϊκούς και τους Μεσαιωνικούς χρόνους, μέχρι την κάθοδο των σλαβικών φύλων.

Έλληνες, εκσλαβίσατε όταν εμφανιστήκατε στην περιοχή, και όχι Θρακοϊλλυριούς (οι οποίοι, βέβαια, δεν υπήρχαν στην περιοχή τον 7ο αιώνα, κατά τον οποίον εμφανισθήκατε εσείς), όπως ανιστόρητα και σκόπιμα ισχυρίζεστε, για να υποστηρίξετε τη «μακεδονικότητά» σας.

Ανοήτως, και με την ανοχή των ελληνικών Κυβερνήσεων το 1944, ονομάσθηκαν τα Σκόπια, με το ελληνικό ιστορικό όνομα «Μακεδονία», στην Γιουγκοσλαβία του Τίτο. Το νεοπαγές κράτος των σλαβοφώνων και Αλβανών συνάμα, ομιλούν το σερβοβουλγαρικό γλωσσικό ιδίωμα, το οποίο, σε πείσμα όλων όσων ορίζει η επιστήμη της γλωσσολογίας, αποκαλείται «μακεδονική» γλώσσα.

Παραγνωρίσαμε, τότε, την υποκλοπή. Δεν δώσαμε σημασία. Λόγω της απρονοησίας και αδιαφορίας των πολιτικών μας. Εξ αιτίας, των κάθε λογής πολυπολιτισμένων, που στο άκουσμα της λέξης «Πατρίδα» (μπερδεύοντας πατριδέμπορους μαζί με πατριώτες), τους σηκώνεται η τρίχα του «πολιτικώς ορθού» των…

Τώρα, που ο σωβινισμός, και η ανίερη, ανιστόρητη, αλλά πειστική προπαγάνδα, για τους τείνοντες ευήκοον ους στις σκοπιανές ανοησίες, τρέχουμε (και δεν φθάνουμε) πίσω από κάθε διεθνή μεσολαβητή, για να πείσουμε:

Πώς τα Σλαβόφωνα Σκόπια, ΔΕΝ δικαιούνται το όνομα Μακεδονία.

Πως το σερβοβουλγαρικό γλωσσικό τους ιδίωμα, ΔΕΝ είναι μακεδονική γλώσσα, διότι τέτοια δεν υπάρχει.

Πως οι Μακεδόνες ΗΤΑΝ και ΕΙΝΑΙ Έλληνες και ομιλούσαν και ομιλούν την Ελληνική γλώσσα, εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια. Όπως οι Κρητικοί. Όπως οι Μικρασιάτες. Όπως οι Πόντιοι.

«Κι απ’ την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία
την απαράμιλλη: βγήκαμ’ εμείς•
ελληνικός καινούργιος κόσμος μέγας.
Εμείς• οι Αλεξανδρείς, οι Αντιοχείς,
οι Σελευκείς, κι’ οι πολυάριθμοι
επίλοιποι Έλληνες Αιγύπτου και Συρίας,…
Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά
ως μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ως τους Ινδούς.» (Κ. Καβάφης)

Πηγές ιστορικών στοιχείων:
Θεοδώρου Δημητρόπουλου, Μακεδονία Ιστορία και Πλαστογραφία. Εκδόσεις Κάκτος
Γεωργίου Χατζιδάκι, Η Ελληνικότητα των Αρχαίων Μακεδόνων, Εκδόσεις Κάκτος
Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Μέγας Αλέξανδρος Ελληνιστικοί Χρόνοι. Εκδοτική Αθηνών

 

http://www.zougla.gr/apopseis/article/o-alazon-spoudarxidis-ton-skopion-kompazi-pos-ta-skopia-tou-ta-lene-makedonia

Και για να μην ξεχνάμε τα τέσσερα Ράιχ

Αναδημοσιεύουμε κάτι από τον Φλεβάρη του 2013.

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΡΑΙΧ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

Φωτό Βαν Ρομπάι και βαρόνη Άστον. Από τους επικεφαλής της ΕΕ  που δεν εξέλεξε ποτέ κανείς

Πολλοί νομίζουν ότι πρόκειται για ιστορία  συνομωσίας. Περιγελούν τα κρυφά σενάρια και σχέδια. Η κοινωνική εξέλιξη και η οικονομία, το χρήμα, λένε, τα δημιουργεί όλα .Όμως τίποτα δεν είναι κρυφό. Είναι εκεί έξω σε δημόσια θέα, υπάρχει κάτι που κραυγάζει θα έλεγε κανείς, αλλά απλά είμαστε εκπαιδευμένοι να μην το βλέπουμε αν και είναι μπροστά στα μάτια μας.

Πολλοί λένε  και σωστά, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το τέταρτο Ράιχ . Η ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ  ήταν σίγουρα  το τρίτο όπως έλεγε  ο ίδιος . Μια καλή ερώτηση λοιπόν θα ήταν ποιά είναι τα άλλα δύο;

Υπάρχει ένα βραβείο, το μέγιστο, στην Ευρωπαϊκή Ένωση που λέγεται βραβείο Καρλομάγνου. Δεν λέγεται βραβείο Δημοκρατίας, βραβείο Σόλωνα, βραβείο Ντε Γκωλ, αλλά Καρλομάγνου[1]. Κάποτε είχε ανατεθεί στον Γάλλο ιστορικό Ντιροζέλ να γράψει την ιστορία της Ευρώπης κι αυτός ξεκίνησε από το 800 μ. Χ. Κάθε άλλο παρά τυχαία. Το πρώτο Ράιχ είναι γνωστό ως Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που μόνο αγία δεν ήταν, με τον Καρλομάγνο να στέφεται αυτοκράτορας το 800 μ. Χ. έχοντας κατακτήσει και κατασφάξει το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, την Γερμανία, Ελβετία, Αυστρία, Κάτω Χώρες, Ιταλία, Γαλλία, Τσεχοσλοβακία.  Ο σφαγέας αυτός των λαών που το έπαιζε χριστιανός και εκπολιτιστής, κατά τον καθηγητή και ιερέα π. Ιωάννη Σ. Ρωμανίδη «διέσπασε τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ο Ελληνικός Πολιτισμός, εξηφανίσθη από τη Δύση τον 8ο αιώνα κι αντικαταστάθηκε από τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό (δηλαδή το σκοτεινό Μεσαίωνα) και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του δημίου των λαών. Στην Ανατολή έμεινε ο Βυζαντινός Πολιτισμός, ή ακριβέστερα η Ανατολική Ρωμυλία ή Ρωμανία, η πολύ μεταγενέστερα ονομασθείσα από τους Φράγκους Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Αυτή αποτέλεσε το «αιρετικό» (κατ’ αυτούς) υπόλοιπο της Ρωμανίας. Γι’ αυτούς,» μετά την επικράτηση ιδιαίτερα της ελληνικής γλώσσης, έναντι της λατινικής που και αυτή ήταν ελληνική, καθότι προέρχεται από το χαλκιδικό αλφάβητο, «γίναμε μια μισητή Γραικία, κατοικούμενη όχι από Ρωμαίους, αλλά αιρετικούς Γραικούς (σχόλιο γράφοντος: Από τότε μας ονόμασαν Greeks=Γραικούς) και βασιλευομένη όχι από βασιλέα των Ρωμαίων αλλά από βασιλέα των Γραικών. Έτσι με αυτά τα χαλκεύματα του Καρλομάγνου, ο Ορθόδοξος Πολιτισμός εντάσσεται μεταξύ αυτών που έπαυσαν να αναπτύσσονται και ευρίσκονται εις το στάδιο της αφομοιώσεως που ολοκληρώνεται στις ημέρες μας». «Η τευτονοποίηση (γερμανοποίηση) ή φραγκοποίηση του Πατριαρχείου της Ρώμης άρχισε το 794 και ολοκληρώθηκε το 1046.» «Οι Νορμανδοί Φράγκοι… αντικατέστησαν όλους τους Ορθοδόξους επισκόπους με φραγκολατίνους. Όλοι οι επίσκοποι και ηγούμενοι καθηρέθηκαν εν σώματι και κατεδικάσθησαν εις φυλάκισιν όπου απέθαναν από βασανιστήρια και πείναν.» Ας μην λησμονούμε τη θεωρία του Αμερικανοεβραίου Σάμουελ Χάντινγκτον περί της «Σύγκρουσης των Πολιτισμών» (The clash of Civilizations). Κατ’ αυτήν οι Ορθόδοξοι Βαλκάνιοι δεν διαφέρουν από τους Μουσουλμάνους των Βαλκανίων στον φονταμενταλισμό τους, την βίαιη ρήξη μέχρι πολέμου και σφαγών μεταξύ τους  και δεν έχουν άλλη διέξοδο παρά να απορροφηθούν από τον καθολικισμό και τα προτεσταντικά δόγματα της Ευρώπης. Αυτό ακριβώς που με βάσει την απόλυτη οικονομική εξάρτηση του Ελληνικού κρατιδίου από το ΔΝΤ και την γερμανοκρατούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρείται. Η απόλυτη υποταγή της Ελλάδας στο 4ο Ράιχ των Μερκολάντ.

Ό,τι απέμεινε λοιπόν από την κατάκτηση της Ευρώπης από τον Καρλομάγνο  ανήκαν στο Βυζάντιο. Η αυτοκρατορία κράτησε μέχρι το 1806 οπότε ο Ναπολέων προέλασε μέσα στο Βερολίνο.

Το δεύτερο Ράιχ δημιουργήθηκε από τον σιδηρό καγκελάριο Όττο Μπίσμαρκ ο οποίος νίκησε τον Ναπολέοντα και κατέκτησε κάπου 300 ανεξάρτητα κράτη.  Κοντά στο τέλος της, η αυτοκρατορία του Μπίσμαρκ κυβερνήθηκε από τον κάιζερ Γουλιέλμο ΙΙ  μέχρι την ήττα των κεντρικών δυνάμεων στο τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και αφού είχε χρησιμοποιηθεί από τους Τραπεζίτες για την καταστροφή των τσάρων της Ρωσίας και την άνοδο του κομμουνισμού  ο οποίος αποδεδειγμένα πλέον  σχεδιάστηκε, χρηματοδοτήθηκε και χρησιμοποιήθηκε από τους ίδιους “πλουτοκράτες” δηλαδή τους Ρότσιλντ, Ροκφέλερ, τους Βάρμπουργκ, τους Σαφτ και τα άλλα καλά καπιταλιστικά παιδιά εναντίον των οποίων υποτίθεται ότι στρέφεται. Άλλα  αμέτρητα εκατομμύρια επί εκατομμυρίων  νεκρών συσσωρεύθηκαν για να κερδίζουν οι πολεμικές βιομηχανίες των απλήστων.

Με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία το 1933 έχουμε το γνωστό Τρίτο Τευτονικό Ράιχ που τελείωσε όπως τελείωσε, μακελεύοντας κάμποσα ακόμη εκατομμύρια κόσμο με την σειρά του. Απέτυχε;   Προφανώς όχι . Αν δεν είχε προηγηθεί ο Χίτλερ δεν θα είχε γίνει ποτέ το κράτος του Ισραήλ μετά από 1800 περίπου χρόνια  και δεν θα ήταν η Ευρώπη ώριμο πλέον φρούτο για την ενοποίησή της πράγμα που δεν θα γινόταν  ποτέ αν δεν είχε μεσολαβήσει  η ανελέητη σφαγή του  Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Φασισμός λοιπόν σε διάφορα χρώματα, μαύρο γκρι, κόκκινο.

Ο φασισμός σαν έννοια  φοριέται πολύ, ξέρουμε ότι προέρχεται από τα ρωμαϊκά στυλιάρια, όμως πλέον αρμόδιος για να μας δώσει τον ορισμό του είναι ένας πραγματικός φασίστας και πράκτορας,ο Μπενίτο Μουσολίνι .Όπως λοιπόν τόνισε ο Μουσολίνι ” το πρώτο στάδιο του φασισμού είναι η εταιρειοκρατία διότι είναι η σύμπτυξη κράτους και εταιρικών δυνάμεων “  Δηλαδή η ταύτιση της κρατικής εξουσίας με την  εξουσία του χρήματος.  (Από το βιβλίο του Τζιμ Μαρς, «Η άνοδος του 4ου Ράιχ»).

Στο αντίστοιχο σοβιετικό γκουλάγκ  η εταιρειοκρατία είναι οι δεινόσαυροι της νομενκλατούρας του κόμματος. Αυτοί ήσαν οι πλούσιοι των Σοβιέτ με τις πανάκριβες ντάτσες τους -πρόκληση για των φτωχό σοβιετικό προλετάριο- με άλλα λόγια το ίδιο πράγμα. (Από το βιβλίο του Γεωργίου Ευαγγελάτου, «Ανθρώπινη Καταστροφικότητα»).

Τι ακριβώς βλέπουμε να συμβαίνει τώρα; Μια μικρή ομάδα ανθρώπων, σκοτεινής προέλευσης, που δεν τους  ήξερε και δεν τους εξέλεξε ποτέ κανείς, αχυράνθρωποι άλλων ακόμα πιο σκοτεινών και άφαντων, ετοιμάζονται τυπικά και ουσιαστικά πλέον για την επιβολή του 4ου Ράιχ. Ας μην ξεχνάμε ότι πρώην ναζί του 3ου Ράιχ, όσοι γλύτωσαν από το δικαστήριο της Νυρεμβέργης, υπήρξαν  θεμελιωτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά γι” αυτό θα αναφερθούμε σε επόμενη έρευνά μας. Αυτοί λοιπόν οι αυτοχρισμένοι ηγέτες -ελέω ποιας μασονικής στοάς; σκοτεινής λέσχης Ιλλουμινάτων; ή Scull and Bones;-  με τα ίδια και χειρότερα, πιο εξειδικευμένα και τεχνολογικά ασύλληπτα εργαλεία, προωθούν με τα μέσα του Χάξλεϋ αυτό που πρόβλεψε ο Όργουελ. Μια  σιδερένια μπότα να πιέζει ένα ανθρώπινο πρόσωπο, για πάντα. Έτσι τουλάχιστον νομίζουν εν ονόματι «μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης, μιας οικονομικής παγκόσμιας διακυβέρνησης» όπως μας έλεγε ο αμερικανοτραφής πρώην εκλεκτός πρωθυπουργός των Ελλήνων, (να τον χαιρόμαστε!)

Από μια Ευρωπαϊκή Ένωση θεμελιωμένη όχι στη στερρή βάση της αγάπης προς τον πλησίον, στην αλληλεγγύη μεταξύ συνανθρώπων και λαών, στο «αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν» αλλά στα ερείπια που άφησαν πίσω τους οι Βησιγότθοι και οι Οστρογότθοι, οι Φράγκοι, οι Νορμανδοί και οι Σάξωνες της Δύσης περιμένουμε εμείς οι πληβείοι της Ε.Ε. έλεος; Αληθινά υπάρχουν τόσο αφελείς Έλληνες που πιστεύουν στα δάνεια από το ΔΝΤ και τους αιμοσταγείς, άπληστους τραπεζίτες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας; Όχι, δεν πρόκειται για αφελείς Έλληνες αλλά για διαπλεκόμενους δωσίλογους, αργυρώνητους προδότες που δέχονται να ξεπουλήσουν την πατρίδα μας με ένα τόσο παραπλανητικό και ύπουλο τρόπο που  όταν καταλάβει ο λαός ότι η χώρα έχει χάσει την κυριαρχία της και είναι επαρχία του τευτονικού τέταρτου Ράιχ θα είναι πολύ αργά. Αλλοίμονο στην πατρίδα αν συνεχίσουμε να εμπιστευόμαστε τους ΔΥΤΙΚΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ…

Το ανωτέρω άρθρο προέρχεται από τον Ελεύθερο Εξερευνητή της 7-1-2013  διασκευασμένο και με κάποιες αναπροσαρμογές δικές μας. Ιδίως όσον αφορά τις απόψεις του πατέρα Ιωάννη Ρωμανίδη και του καθηγητή Σάμιουελ Χάντινγκτον.

 


[1] Τα σχετικά με τις σφαγές των Ορθοδόξων από τον Καρλομάγνο συμπεριλαμβάνονται στην εργασία του Καθηγητή της Θεολογικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης πατρός Ιωάννου Σ. Ρωμανίδου, με τον τίτλο «Εκκλησιαστικαί Σύνοδοι και πολιτισμός» εκφωνηθείσα στο VIth meeting of the Lutheran-Orthodox Joint Commission 31/5-8/6/1991 στη Μόσχα. Το ίδιο αναθεωρημένο  paper υπεβλήθη στη συνάντηση της 17-21 Ιουνίου 1991 στη Γενεύη.

Για να θυμόμαστε ανήμερα του Συλλαλητηρίου στη Νύφη του Θερμαϊκού….

Πώς η Δύση έπεισε ότι το Βυζαντινό κράτος δεν ήταν ελληνικό


Η Δύση επί αιώνες εχθρεύονταν το Βυζάντιο τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.
Το όνειρο των δυτικών πάντοτε ήταν να κόψουν την συνέχεια του Ελληνισμού από την ένδοξη αρχαιότητα μέχρι σήμερα. 
Επιδίωκαν λοιπόν να εμφανίσουν τον λαμπρό μεσαιωνικό Ελληνισμό του Βυζαντίου ως κάτι ξένο και αποκομμένο από τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό και την ρωμαϊκή κληρονομιά.
Οι Ρωμαίοι μεγαλούργησαν πάνω στον δικό μας πολιτισμό. Και εκεί οικοδόμησαν την Αυτοκρατορία τους. Από την στιγμή που η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, η κληρονομιά της Αυτοκρατορίας πέρασε σε ελληνικά χέρια. Επειδή οι καιροί είναι πονηροί και οι νεοταξιτες της Δύσεως χτυπούν ανελέητα Ελληνισμό και Ορθοδοξία, υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να γίνουν κατανοητά ως προς την χιλιόχρονη Αυτοκρατορία, την οποία ζήλεψε και ο Αδόλφος Χίτλερ, ο οποίος ήθελε να φτιάξει το “χιλιόχρονο Ράιχ”.

O Clifton R. Fox Καθηγητής Ιστορίας στο Tomball College, USA επισημαίνει: “Οι άνθρωποι που ζούσαν στη ‘Βυζαντινή Αυτοκρατορία’ ποτέ δεν ήξεραν ούτε και χρησιμοποίησαν τη λέξη ‘Βυζαντινός’. Αυτοί ήξεραν για τον εαυτό τους ότι είναι Ρωμαίοι, τίποτα παραπάνω και απολύτως τίποτα λιγότερο.
Με τη μεταφορά της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη του Τίβερη στη Νέα Ρώμη του Βοσπόρου, τη μετέπειτα Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο 1ος μετέφερε την πραγματική ταυτότητα της Ρώμης σε καινούργια τοποθεσία.
Πολύ πριν τον Κωνσταντίνο τον 1ο, η ιδέα της ‘Ρώμης’ είχε αρχίσει να διαχωρίζεται από την Αιώνια Πόλη του Τίβερη. Έτσι που το Ρωμαίος σήμαινε τον Ρωμαίο πολίτη, όπου κι αν ζούσε. Πριν την Αυτοκρατορική περίοδο (89 π.Χ.), το Ρωμαϊκό Δίκαιο χορήγησε δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη σε όλους τους κατοίκους της Ιταλίας. (σ.σ. και άρα και στους υπόλοιπους Έλληνες της Μ. Ελλάδος).
Κατόπιν, το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη προσφερόταν σε όλο και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων παντού στην Αυτοκρατορία. Το 212, ο αυτοκράτορας Καρακάλας διακήρυξε ότι όλοι οι ελεύθεροι πολίτες της Αυτοκρατορίας μπορούσαν να γίνουν Ρωμαίοι πολίτες, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αυτοαποκαλούνται Ρωμαίοι, και όχι απλά υποτελείς των Ρωμαίων.
Σε μερικές δεκαετίες οι άνθρωποι αναφερόμενοι στην Αυτοκρατορία άρχισαν να χρησιμοποιούν σπανιότερα (το Λατινικό) ‘Imperium Romanorum’ (Κράτος των Ρωμαίων) και συχνότερα το ‘Ρωμανία’ (Χώρα των Ρωμαίων)” (http://www.tc.nhmccd.cc.tx.us/people/crf01/romaion/, «Celator», Τόμος 10, Αριθμός 3: Μάρτιος 1996. Μετάφραση στα Ελληνικά, του ξενόγλωσσου άρθρου, στο:www.romanity.org ).

Ο Lorenz Gyomorey, λέει:
“Στην ονομασία της ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ διαψεύστηκε και διαψεύδεται κάθε δυτική προσπάθεια να επικαλείται μια νεφελώδη ‘ελληνορωμαϊκή’ κληρονομιά σαν υψηλή αποστολή της Δύσης. Η ύπαρξη της ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ αποκαλύπτει την ‘Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους’ ως φάρσα και αποδείχνει ότι η Αναγέννηση τίποτα άλλο δεν αναγέννησε παρά ένα φάντασμα, που ούτε καν υπήρχε. Έτσι, η ύπαρξη της Ρωμηοσύνης βεβαιώνει ότι κάθε επίκληση της αρχαίας Ελλάδας, της αρχαίας Ρώμης, της Αυτοκρατορίας, του πολιτισμού, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η ιδεολογική συγκάλυψη κατακτητικών, αποικιοκρατικών δυναστικών προσπαθειών” (Lorenz Gyomorey, «Η δύση της Δύσης», εκδ. Παπαζήση).

Ο ιστορικός Otto Mazal, γράφει:
“Οι ρίζες της αρνητικής τοποθέτησης των Δυτικών, που ήθελαν να βλέπουν τη βυζαντινή περίοδο μόνο ως μια διαρκή πορεία κατάπτωσης μετά την ένδοξη εποχή της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας, βρίσκονται στους χρονογράφους του Μεσαίωνα, για τους οποίους οι δυτικοί αυτοκράτορες ήταν οι νόμιμοι συνεχιστές του Imperium Romanum,ενώ το κατά την αντίληψη της Δύσης, αιρετικό ανατολικό κράτος, είχε χάσει ως ‘βασίλειο των Γραικών’ (Regnum Graecorum) την οικουμενικότητά του και είχε αποκλεισθεί από τη σκηνή της ιστορίας.

Για πρώτη φορά η Βυζαντινολογία του παρόντος δείχνει και πάλι με σαφήνεια την μεγάλη κοσμοϊστορική σημασία του Βυζαντίου (σ.σ. διάβαζε: Ρωμανίας) και δίνει ώθηση για μια αναθεώρηση” (“Byzanz und das Abendland”, Wien 1981, s. 8,11).

Στην Εγκυκλοπαίδεια Britannica, διαβάζουμε:
“Η ονομασία της αυτοκρατορίας συνδέεται κατά τη βυζαντινή περίοδο μόνο με την πρωτεύουσά της, που είχε ιδρυθεί στον χώρο της μικρής πόλης Βυζάντιο. Η αυτοκρατορία ονομαζόταν Ρωμαϊκή, οι πολίτες της Ρωμαίοι και ο αυτοκράτορας ήταν imperator Romanorum. Η σύνδεση της ονομασίας Βυζάντιο με την αυτοκρατορία έγινε στους νεώτερους χρόνους, με την έκδοση από τον Ιερώνυμο Wolf έργων των Βυζαντινών ιστορικών (“Corpus Byzantinae Historiae”, 1562) και καθιερώθηκε γενικά, αδιάφορα από τις μερικότερες κατά καιρούς επιλογές (Ελληνική Αυτοκρατορία ή Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος).

Μερική επίσης, ήταν η χρήση της ονομασίας Γραικού σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της αυτοκρατορίας, παρά το γεγονός ότι από τον 9ο αιώνα στις λατινικές πηγές κυρίως του φραγκικού κράτους γίνεται συστηματική χρήση της για ολόκληρη την αυτοκρατορία, με σκοπό την εξουδετέρωση της ονομασίας Ρωμαίου και Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος) (…) και την αποκλειστική οικειοποίησή τους για το φραγκικό κράτος.

Η συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η νομιμότητα της συνέχειας αυτής, συνδεόταν άρρηκτα με τις ονομασίες που θεμελίωναν τη νόμιμη χρήση του τίτλου αυτοκράτωρ Ρωμαίων (imperator Romanorum) και εξασφάλιζαν τη μοναδικότητα και την αποκλειστικότητα της νόμιμης αυτοκρατορίας στην Οικουμένη” (Εγκυκλ. Britannica, «Βυζάντιο»).

Λέει ο Κολοκοτρώνης στον Στρατηγό Hamilton:

Εμείς, καπετάν Άμιλτον, δεν εκάμαμε ποτέ συμβιβασμό με τους Τούρκους. Άλλους έκοψαν, άλλους σκλάβωσαν με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, ζήσαμε ελεύθεροι από γενεά σε γενεά. Ο βασιλιάς μας (ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος) εσκοτώθη, δεν έκαμε καμιά συνθήκη με τους Τούρκους. Η φρουρά του είχε παντοτινό πόλεμο με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήσαν ανυπόταχτα. Η φρουρά του είναι οι κλέφτες και τα φρούρια η Μάνη, το Σούλι και τα βουνά.” 

(Θ. Κολοκοτρώνη, «Aπομνημονεύματα», εκδ. Αφών Τολίδη)

“Στο 16ο Διεθνές Βυζαντινολογικό Συνέδριο της Βιέννης, ο ίδιος ο πρόεδρος της Αυστριακής Δημοκρατίας, Rudolf Kirschlger κατά την επίσημη έναρξη των εργασιών του συνεδρίου, συνεχάρη τον καθηγητή Hunger, πρόεδρο της Αυστριακής Ακαδημίας των Επιστημών, της Διεθνούς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου και ιδρυτή και οργανωτή της Βυζαντινολογικής Σχολής της Βιέννης, διότι, όπως είπε, απέδειξε ότι ο όρος ‘βυζαντινισμός’ δεν έχει καμμία σχέση με την βυζαντινή πραγματικότητα, αλλά προήλθε από ελλιπή κατανόηση του Βυζαντίου (σ.σ. διάβαζε: Ρωμανίας) εκ μέρους των ιστοριογράφων της Αναγέννησης. Επανειλημμένα τονίστηκε από τον καθηγητή Hunger, ότι δεν πρέπει να γίνεται πλέον διάκριση μεταξύ ‘Byzantinistik’ και ‘Neogrzistik’, μεταξύ δηλαδή βυζαντινολογίας και νεοελληνικής φιλολογίας, διότι Βυζάντιο (σ.σ διάβαζε: Ρωμανία) και Νέος Ελληνισμός αποτελούν ενότητα”» («Επομένοι τοις θείοις πατράσι, αρχές και κριτήρια της πατερικής “θεολογίας”», εκδ. Βρυέννιος, Θεσ/κη 1997).

“Δεν είναι εκκλησία αυτό που νομίζουμε”.

“Μας πήραν μωρά παιδιά από το μαστό της μάνας μας, της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μας έμαθαν άλλα. Μας έδωσαν να πιούμε γάλα κονσέρβας. Μας έκοψαν από τις ρίζες. Μας χώρισαν από την Παράδοση. Μας απομάκρυναν από το σπίτι μας. Μας έκαμαν αλλοδαπούς στον τόπο μας. Βάλθηκαν να μας ξεμάθουν τη μητρική μας γλώσσα, τη γλώσσα της Ορθοδοξίας, τη μητρική γλώσσα του ανθρώπου. Ποιοί; Όσοι θέλησαν δια της βίας να μας σώσουν: οι διαφωτιστές, προπαγανδιστές, Βαυαροί, μασόνοι… μέχρι σήμερα. Μαζί μ’ αυτούς όλοι όσοι θεωρήσαμε τα φώτα τους φώτα, τον πολιτισμό τους πρόοδο. Και έτσι στα τυφλά, χωρίς διάκριση πνευματική, πήραμε το κάθετί απ’ αυτούς σαν ανώτερο, καλύτερο, πολιτισμένο (σε τέχνη, δίκαιο, διοργάνωση ζωής, αρχιτεκτονική, μουσική…).

Και βασανίζεται το ΄είναι΄ μας. Απορρίπτει ο οργανισμός μας ένα ένα τα μεταμοσχευθέντα ξένα μέλη. Και συνέχεια μας μεταμοσχεύουν βιαίως νέα, τα οποία αποβάλλονται και φανερώνεται με την προσωπική συμπεριφορά ποιός είναι ο βαθύτερος χαρακτήρας του λειτουργημένου λαού μας.
Δεν είναι η Εκκλησία αυτή που νομίζουμε. Δεν είναι αυτή που χτυπάμε, αυτή που βαλθήκαμε να καταστρέψωμε. Δεν έχει σχέση η Ορθοδοξία με ‘μεσαιωνισμούς’, ‘μυστικισμούς’, ‘κληρικαλισμούς’, ‘σχολαστικισμούς’ που ακούμε. Τόσοι δυτικοθρεμμένοι νομίζουν, ότι σε Δύση και Ανατολή, όλοι οι όροι έχουν το ίδιο περιεχόμενο. Και προσπαθούν να μας ελευθερώσουν από αρρώστιες που δεν περάσαμε. Και μας αρρωσταίνουν με τις θεραπείες τους. Και μας περιπλέκουν με τις λύσεις τους.
Δεν αρνούμαστε ότι υπήρξαν και υπάρχουν ανθρώπινες αδυναμίες. Υπήρξαν και υπάρχουν αδύνατοι, με πτώσεις και ελαττώματα. Αυτό κάνει ακόμα πιο συμπαθή την ίδια την Ορθοδοξία και αναδεικνύει την ανοχή της αγάπης της και την αλήθεια του μηνύματός της”».

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

O Victor Berard ήταν Γάλλος περιηγητής, ιστορικός, Καθηγητής Πανεπιστημίου και πολιτικός, ο οποίος κατά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνος (δηλαδή έναν ακριβώς αιώνα μετά τον θάνατο του Pήγα Φεραίου στο Βελιγράδι (24-6-1798)) ταξίδεψε στα Βαλκάνια. Τις εντυπώσεις του και τα σχόλιά του για τα τότε ανακινούμενα ζητήματα, όπως το Mακεδονικό, η εμφάνιση αλβανικού έθνους, ο Πανσλαβισμός κ.ά. κατέγραψε σε βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε το 1987 και στα ελληνικά με τίτλο: “Τουρκία και Ελληνισμός – Οδοιπορικό στη Μακεδονία” (Εκδ. Tροχαλία). Από την σελίδα 211 της ελληνικής εκδόσεως, διαβάζουμε το παρακάτω απόσπασμα, το οποίο μας δείχνει πως οι ιδέες του Pήγα Φεραίου, δεν ήταν ουτοπία, αλλά ήταν σε μεγάλο βαθμό διαδεδομένες:

“(…) Mέ την ιδιότητά μας ως Γάλλων, είμαστε στο Mοναστήρι προστατευόμενοι του Έλληνα προξένου. Aπ’ αυτό ίσως να υποφέρει λίγο η εθνική μας φιλοτιμία αλλά ωφελείται η παιδεία μας. Zούμε παρέα με τον Mεγαλέξανδρο και τον Aριστοτέλη, γνήσιους Mακεδόνες. Σήμερα το πρωί ο πρόξενος μας διάβαζε τον Θούριο του Pήγα, του μέν Pήγα του Mακεδόνα (σημ. ο Bernard προφανώς δέχεται την ερμηνεία ότι ο Pήγας γεννήθηκε στο Bελεστίνο, αλλ’ από γονείς προερχομένους από το χωριό Περιβόλι της Δυτικής Mακεδονίας), του εταιριστή του περασμένου αιώνα, που ήθελε να ξεσηκώσει τις παραδουνάβιες επαρχίες και πέθανε προδομένος από την Aυστρία στον Tούρκο δήμιο” (http://www.perivoli.gr/istoria.html):
Σουλιώτες και Mανιάτες, λιοντάρια ξακουστά…
Mαυροβουνιού καπλάνια, Oλύμπου σταυραετοί…
Kι Aγράφων τα ξεφτέρια, γενήτε μια ψυχή!…
Aνδρείοι, Mακεδόνες, ορμήσατ’ ως θεριά…
Tου Σάβου και Δουνάβου αδέλφια χριστιανοί…
Nα σφάξωμεν τους λύκους, που τόν ζυγόν βαστούν,
και Έλληνας τολμώσι σκληρά να τυραννούν.
Ήταν ένας καιρός όπου, από τον Kάβο – Mαταπά μέχρι το Δούναβη και από την Aδριατική ως τη Mαύρη Θάλασσα, Xριστιανός και Έλληνας ήταν λέξεις συνώνυμες. Oι σταυραετοί της Mάνης και τα καπλάνια του Mαυροβουνιού, τα ξεφτέρια του Σάβου και οι Mακεδόνες δέχονταν το όνομα Έλληνες πολύ καιρό ακόμη μετά τον θάνατο του Pήγα, του οποίου τους στίχους παραθέσαμε πιό πάνω…”
Η περιγραφή του Γάλλου (ιστορικού και περιηγητή) που μιλάει για την Oρθόδοξη Kοινοπολιτεία των Βαλκανικών λαών είναι χαρακτηριστική. Αυτή η κατάσταση είχε διαμορφωθεί υπό την εθναρχική και πνευματική καθοδήγηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και στα πλαίσια του Γένους των Ρωμηών (Pούμ μιλλέτ). Αυτή την Ελληνιστική υπερδύναμη ήθελε να αναστήσει και ο Καποδίστριας, αλλά και ο Μακρυγιάννης, ο οποίος έλεγε: “Να αναλάβομεν και να γένομεν και ένα όλοι οι ομόθρησκοι” (Στρατηγού Μακρυγιάννη “Οράματα και Θάματα”, Αθήνα 1983, σελ 177) καθώς και “Θα κάμωμεν το Ρωμαίικο” («Απομνημονεύματα», εκδ Μπάϋρον, σ.174).

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ “ΕΛΛΗΝ” ΚΑΙ “ΕΛΛΑΔΑ”
Οι λέξεις “Ελλην” και “Ελλάδα”, ήταν πλέον περιγραφικές της εθνότητας ΟΛΩΝ των κατοίκων των Βαλκανίων! Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, είχαν ελληνιστικό υπόβαθρο, αλλά εμείς, με την εμμονή στον εθνικισμό (λόγω της ηγεμονίας των ξένων, οι οποίοι δεν ήθελαν αναβίωση της Ρωμανίας), αναγκάσαμε τους υπόλοιπους λαούς να αυτονομηθούν, χάνοντας ίσως για πάντα την πολιτισμική ηγεσία των Βαλκανίων.
Το όνομα Ελλάδα στην αρχή της επανάστασης του 1821 βεβαίως ουδεμία σχέση είχε με τις φαντασιώσεις των σημερινών “αρχαιόπληκτων”. Ελλάδα σήμαινε τα Βαλκάνια. Ο Μωρέας, η Ήπειρος, η Θεσσαλία, η Σερβία, η Βουλγαρία, τα νησιά του Αρχιπελάγους, εν ενί λόγω η Ελλάς άπασα έπιασε τα όπλα δια να αποτινάξει τον βαρύν ζυγόν των βαρβάρων”, λέει στην προκήρυξή του στο Ιάσιο (24-2-1821) ο Αλέξανδρος Υψηλάντης. Οι Σέρβοι και οι Βούλγαροι είναι “Έλληνες”. Το ίδιο λέει κι ο Θ. Νέγρης στο “Ανάπτυξις του νόμου της Επιδαύρου” στα 1824».
Ρωμανού Ξενοφάνουc Ανδρούτσου από το υπό έκδοση βιβλίο του:

Αναρτήθηκε Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017

πηγή
http://www.pronews.gr/istoria/655126_pos-i-dysi-epeise-oti-vyzantino-kratos-den-itan-elliniko
Εμείς το αναδημοσιεύουμε από το https://salograia.blogspot.gr/2017/12/blog-post_25.html

 

Ώρα να γνωρίσουμε έναν αυθεντικό και γνήσιο Έλληνα.

Μιλήσαμε ήδη γι’ αυτόν. Μέχρι χθες μας ήταν άγνωστος.

Άνθρωπος με ήθος και ξεκάθαρη ελληνική σκέψη, εμπνευσμένος από τα νάματα της ελληνικής ιστορίας και την Ορθοδοξίας όπως θα δούμε από την πιο κάτω ομιλία του.

Πρόκειται για άνθρωπο με ηθική συγκρότηση και πατριωτική συνείδηση, κάτι που σπάνια θα δούμε από τις πολιτικές ύαινες που καθημερινά λυμαίνονται τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ. Ποιος πολιτικός ονόμασε τους Τούρκους “τρομοκράτες των Βαλκανίων” με πλήρη συναίσθηση της σοβαρότητας του λόγου του; Ποιος αποκάλεσε αδερφή τον Γεν. Γραμματέα του ΝΑΤΟ και τόλμησε να του πεί “βούλωστο επιτέλους ανόητε κι αμετροεπή;”; Ποιος περιέγραψε ποτέ τους αψήφιστους Ευρωπαίους ηγέτες οι οποίοι ασκούν χωρίς να έχουν το δημοκρατικό και λαϊκό έρεισμα την εξουσία και τα κονδύλια των ευρωλαών, πακέττο με τους τραπεζίτες, οι οποίοι μας κάθισαν σώνει και καλά στην πλάτη ότι “ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΥΤΟΙ!”

Τέτοιους ηγέτες, ανένταχτους κομματικά, πιστούς, αμείλικτους και ασυμβίβαστους τους έχουμε απόλυτα ανάγκη κι ευχόμαστε να έρθει σύντομα η ώρα να διαχειριστούν τη μοίρα της χώρας γιατί όλες οι άλλες λύσεις που έχουν δοκιμαστεί απότυχαν και αποδείχτηκαν απατηλές και κίβδηλες όπως πρόσφατα ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ.

Μιλάμε για μια πεφωτισμένη ηγεσία η οποία δεν θα κάνει τα λάθη του παρελθόντος ούτε θα οδηγήσει σε νέες χαμένες πατρίδες. Θα ενώσει όλους τους Έλληνες και θα δημιουργήσει μια νέα γενεά πολιτικών ηγετών, ανεξάρτητη πολιτική, ένα νέο εκπαιδευτικό σύστημα, αλλαγή Συντάγματος για το λαό και όχι την ολιγαρχία η οποία φεουδαρχικά τυραγνάει την ελληνική κοινωνία από την εποχή της δολοφονίας του Καποδίστρια μέχρι σήμερα. Μια εξουσία που θα γνωρίζει πότε να αποχωρήσει κι έχοντας αλλάξει τις δομές της ελληνικής πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής.

Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Ο φωτισμός μας από το Πνεύμα το Άγιο το οποίο αφείλουμε να επικαλούμαστε διηνεκώς, είναι η μονη λύση γιατί μόνο ένα θαύμα μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για ένα καινούργιο ξεκίνημα!

Οι άνθρωποι υπάρχουν, όλου αντιλαμβάνονται το υπάρχον αδιέξοδο πλην των εθελότυφλων, η φώτιση απαιτείται για να ξεκινήσουμε!