Η Ορθόδοξη Εκκλησία ήρθε σε επαφή με τον Ισλαμισμό από τη στιγμή της γέννησής του. Οι Βυζαντινοί, σε αντίθεση με τις Σταυροφορίες των Καθολικών, επέλεξαν να διαλεχθούν με τους Μουσουλμάνους γείτονές τους, σε μια επικοινωνία που έγινε κάτω από διαφορετικές κάθε φορά συνθήκες και πήρε ποικίλες μορφές.
Στην παρούσα εργασία γίνεται προσπάθεια να ανιχνευθούν οι σχέσεις Χριστιανών και Μουσουλμάνων. Παρατίθενται συμπληρωματικά ιστορικά στοιχεία για τις χριστιανο-μουσουλμανικές σχέσεις.
Προσπάθειά μας είναι να εντοπισθούν τα κοινά σημεία συνάντησης των δύο διαφορετικών θρησκευτικών κόσμων και τα αποτελέσματα της συνάντησης αυτής για τις διανθρώπινες σχέσεις, απαλλαγμένες από κάθε είδους πολεμική διάθεση και αντιπαράθεση.
Στο τελευταίο κεφάλαιο (κεφάλαιο 100ο) του έργου «Περί Αιρέσεων» ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός αναφέρεται στη νεοσύστατη θρησκεία του Ισλάμ. Την ονομάζει θρησκεία των Ισμαηλιτών γιατί δημιουργήθηκε από Άραβες, οι οποίοι θεωρούνταν απόγονοι του Ισμαήλ,γιου του Αβραάμ και της δούλης του Άγαρ. Τον Ισμαήλ και τη μητέρα του έδιωξε η νόμιμη σύζυγος Σάρα. Από την Άγαρ και τη Σάρα προέρχονται και τα άλλα δύο ονόματα των Αράβων, Αγαρηνοί και Σαρακηνοί. Στη συνέχεια ο συγγραφέας παραθέτει μια εξιστόρηση του θρησκευτικού παρελθόντος των Ισμαηλιτών, της ίδρυσης της ισλαμικής θρησκείας και των βασικών διδασκαλιών της.
Ο Δαμ ασκηνός από την αρχή του κειμένου χαρακτηρίζει τη νέα θρησκεία «λαοπλανή» και «πρόδρομο του αντιχρίστου». Δεν κρύβει την αρνητική του διάθεση απέναντί της. Παράλληλα με τη φλογερή του πίστη, αίτιο της στάσης του είναι και το γεγονός ότι καταγόταν από μια περιοχή στην οποία είχε αρχίσει να κυριαρχεί το μουσουλμανικό στοιχείο1. Ο Άγιος Ιωάννης αναφέρει ότι αρχικά οι Αγαρηνοί ήσαν ειδωλολάτρες και συγκεκριμένα λάτρευαν τον εωσφόρο και την Αφροδίτη. Είναι σχεδόν ακριβείς οι πληροφορίες του καθώς οι φυλές βεδουίνων οι οποίοι ζούσαν ως νομάδες στην περιοχής της Αραβίας είχαν αστρικές θρησκείες. Τρεις θεούς λάτρευαν, τη Σελήνη, τον Ήλιο και τον Εωσφόρο (Αυγερινός). Υπήρχαν και κατώτερες θεότητες που σχετίζονταν με το σπίτι και την οικογένεια. Λάτρευαν επίσης και τον Αλλάχ, τον οποίο ο Μωάμεθ κήρυξε ως μόνο Θεό2 .
Αναφέρει ότι ο Μωάμεθ εμφανίστηκε στους Ισμαηλίτες επί Ηρακλείου, δηλαδή κάπου μεταξύ 610 και 641 μ.χ., ο οποίος είχε έρθει σε επαφή με την Παλαιά και Καινή Διαθήκη και συναντήθηκε με έναν οπαδό της αίρεσης του Αρειανισμού ο οποίος ήταν μοναχός. Ο Δαμασκηνός θεωρεί ότι η ενασχόληση του Μωάμεθ με τις Γραφές και η επαφή του με τον μοναχό, ο οποίος μάλιστα ήταν και αιρετικός, κινήθηκαν σε επιφανειακό επίπεδο. Την πρώιμη συνάντηση Ισλάμ και Χριστιανισμού επιβεβαιώνουν και οι στίχοι 4 8 από την σούρα 85 του Κορανίου. Στο ποιητικό αυτό κείμενο μνημονεύονται πιστοί οι οποίοι κάηκαν σε λάκκο, μαρτύρησαν πιο συγκεκριμένα, επειδή λάτρευαν τον Αλλάχ. Η μουσουλμανική παράδοση από τον 8ο Αιώνα θεώρησε ότι πρόκειται για μαρτύριο όχι ισλαμιστών αλλά χριστιανών. Γίνεται μνεία στη σούρα αυτή του διωγμού που υπέστη η τοπική μονοφυσιτική εκκλησία της Ναγράν, που βρίσκεται στο νότιο άκρο της Αραβικής Χερσονήσου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μνεία είναι επαινετική καθώς οι μουσουλμάνοι φαίνεται να αναγνωρίζουν τη θυσία των νοτιοαράβων αδελφών τους ακόμα κι αν ήσαν άλλου θρησκεύματος, ενός θρησκεύματος με το οποίο ένιωθαν ότι έχουν κάποια συγγένεια.
Το 518 περίπου ο εβραϊκής θρησκείας βασιλιάς της περιοχής έθεσε υπό διωγμό τους χριστιανούς με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολλοί οι οποίοι μαρτύρησαν για την πίστη τους. Κορυφαίος ανάμεσά τους ο Άγιος Αρέθας. Ο απόηχος αυτής της συνειδητής θυσίας για το Θεό, προκαλούσε το θαυμασμό των Αράβων και παρόλο που ήταν αλλόδοξοι, θεωρούσαν τους μάρτυρες μέρος της ιστορίας τους. Αποτέλεσαν πρότυπα αφοσίωσης και παραδείγματα προς μίμηση από τον ίδιο τον Μωάμεθ, ο οποίος πρόσθεσε το μαρτύριό τους στο κήρυγμά του, μιας και η σούρα χρονολογείται στην πρώιμη περίοδο της δράσης του. Χρησιμοποίησε αυτό το γεγονός για να δημιουργήσει γέφυρες προσέγγισης του αραβικού πληθυσμού της περιοχής.
Όπως φανερώνεται, λοιπόν, οι μονοφυσίτες χριστιανοί της Ναγράν ήσαν οι πρώτοι χριστιανοί που ανέπτυξαν σχέσεις με τον Μωάμεθ. Ο Δαμασκηνός αναφέρει επικριτικά ότι ο Μωάμεθ είπε ως προφήτης ότι ο Θεός του έδωσε απευθείας τη διδασκαλία του και έφτιαξε έτσι τη δική του αίρεση. Χαρακτηρίζει δύο φορές τις διδαχές του Μωάμεθ ως «γέλωτος άξιες». Οι βασικότερες από αυτές κηρύττουν ένα Θεό, δημιουργό όλης της φύσης, ο οποίος δεν έχει γεννηθεί. Ο Μωάμεθ αναφέρεται στον Ιησού ως άνθρωπο του Θεού, καρπός της Μαρίας χωρίς σπέρμα ανδρός αλλά με πνεύμα θεού. Επίσης οι Ιουδαίοι τον σταύρωσαν, αλλά, επειδή ο Θεός τον αγαπούσε πολύ, στη θέση του έβαλε μια σκιά και τον πήρε στον ουρανό, όπου ο Ιησούς ομολογεί ότι δεν είναι Υιός Θεού αλλά δούλος Του.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός ήταν από τους πρώτους που αντιμετώπισε θεολογικά τον Ισλαμισμό και χάρη στη γεωγραφική και γλωσσική εγγύτητα είχε τη δυνατότητα να διαβάσει το Κοράνι από το πρωτότυπο.5
Το κείμενό του ανήκει στην πρώτη φάση διαλεκτικής ανάμεσα σε Βυζαντινούς και Ισλαμιστές.6
Το Βυζάντιο γρήγορα αντιλήφθηκε ότι η νέα θρησκεία κινείται επιθετικά και εξαπλώνεται γρήγορα, γι’ αυτό και ανέπτυξε άμυνα τόσο σε πολιτικό όσο και σε θεολογικό επίπεδο. Τα θεολογικά κείμενα της εποχής πήραν τη μορφή διαλόγου μεταξύ εκπροσώπων της Ορθοδοξίας και του Ισλάμ και είναι πιθανό να βασίζονται σε πραγματικές συζητήσεις.7
Η πρώτη φάση, στην οποία ανήκει το κείμενο του Δαμασκηνού κι εκτείνεται από τα μέσα του 8ου έως τα μέσα του 9ου αι, αντιμετωπίζει το Ισλάμ με περιφρόνηση. Ο Ιωάννης Δαμασκηνός το θεώρησε μια όχι και πολύ σημαντική υπόθεση με διδάγματα «άξια γέλωτος». Κατέταξε τον Ισλαμισμό σε μία ακόμα αίρεση χριστιανική. Ωστόσο ο όρος «αίρεση» έχει ευρύτερη σημασία για τον ίδιο από τη σημερινή, καθώς περιελάμβανε στα 100 κεφάλαια της «Περί Αιρέσεων» πραγματείας του, όπου συμπεριελάμβανε και τις ελληνικές φιλοσοφικές σχολές.
Στο κείμενο του ο Δαμασκηνός δεν αντιπαρατίθεται με το Ισλάμ, ούτε προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει, διότι απευθύνεται σε χριστιανούς οι οποίοι γνωρίζουν την πίστη τους και συνεπώς δεν κινδυνεύουν άμεσα να παρασυρθούν από την νέα θρησκεία.
3Παπαθανασίου Αθ., «Χριστιανισμός και Ισλάμ, Όψεις της πρώτης Συνάντησής τους», περ. Έξοδος στην Κοινωνία και τη Ζωή, τ. 8 (12), Αθήνα, 1992, σελ 21-22.
4Παπαθανασίου Αθ., ό.π., σελ 23-24.
5Γιαννουλάτος Α., “Ο διάλογος με το Ισλάμ από Ορθόδοξη άποψη», Παγκοσμιότητα και Ορθοδοξία, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2000, σελ 142.
Στις μέρες μας η Δύση συχνά θεωρεί το Ισλάμ ως ένα πολιτισμό πολύ αλλιώτικο από (και μάλιστα ενδόμυχα εχθρικό προς) τον Χριστιανισμό.
Μόνο όταν ταξιδέψει κανείς στις Ανατολικές πατρίδες της Χριστιανοσύνης μπορεί να διαπιστώσει πόσο στενά συνδέονται τα δύο, καθ’ όσον το πρώτο (το Ισλάμ) βλάστησε απ’ ευθείας από το δεύτερο (τον Χριστιανισμό) και συνεχίζει μέχρι και σήμερα να έχει ενσωματωμένες πολλές πλευρές και πρακτικές του αρχαίου Χριστιανικού κόσμου, οι οποίες έχουν πλέον χαθεί, μέσα στην σύγχρονη Δυτικότροπη Χριστιανική ενσάρκωση.
Όταν οι πρώτοι Ρωμηοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με τα στρατεύματα του Προφήτη, υπέθεσαν πως το Ισλάμ ήταν απλώς μια αιρετική μορφή Χριστιανισμού, και από πολλές απόψεις, αυτό δεν απείχε πολύ από την αλήθεια: Το Ισλάμ αποδέχεται το μεγαλύτερο μέρος της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, και επίσης τιμά τον Ιησού και τους αρχαίους Εβραίους Προφήτες.
Είναι σημαντικότατο, πως ο μέγιστος και πλέον διακριτικός θεολόγος της πρώτης Εκκλησίας – ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός – ήταν πεπεισμένος πως το Ισλάμ δεν ήταν στις ρίζες του μια ξεχωριστή θρησκεία, αλλά μια κάποια μορφή Χριστιανισμού. Ο Άγιος Ιωάννης μεγάλωσε στην Αραβική Αυλή Ummayad της Δαμασκού, και ήταν στενός παιδικός φίλος του μελλοντικού Χαλίφη al-Yazid. Οι δημόσιες οινοποσίες των νεαρών στους δρόμους της Δαμασκού είχαν γίνει το θέμα πολλού σοκαρισμένου κουτσομπολιού στους δρόμους της νέας Ισλαμικής πρωτεύουσας. Αργότερα, στα γηρατειά του, ο Ιωάννης έλαβε το μοναχικό σχήμα στο μοναστήρι Mar Saba στην έρημο, όπου άρχισε την συγγραφή του μεγάλου του αριστουργήματος – μια αναίρεση των αιρέσεων – με τίτλο «Η Πηγή της Γνώσεως». Το βιβλίο αυτό είναι μια πάρα πολύ ακριβής και λεπτομερής κριτική του Ισλάμ (η πρώτη που γράφτηκε ποτέ από Χριστιανό) τον οποίο –παραδόξως- ο Ιωάννης θεωρούσε ως μια μορφή Χριστιανικής αιρέσεως, συγγενικής του Αρειανισμού: άλλωστε και ο Αρειανισμός, όπως και το Ισλάμ, αρνείτο την θεότητα του Χριστού.
Παρ’ ότι έζησε μέσα στον πυρήνα του πρώιμου Ισλαμικού κόσμου, δεν φαίνεται να είχε περάσει από τον νου του ότι το Ισλάμ μπορεί να ήταν μια ξεχωριστή θρησκεία. Εάν ένας θεολόγος του αναστήματος του Ιωάννου του Δαμασκηνού είχε την ικανότητα να θεωρεί το Ισλάμ ως μια νέα –αν και αιρετική- μορφή Χριστιανισμού, μας βοηθά να κατανοήσουμε πώς το Ισλάμ κατάφερε να μεταστρέψει τόσο μεγάλο μέρος των πληθυσμών της Μέσης Ανατολής σε τόσο μικρό διάστημα, παρ’ ότι ο Χριστιανισμός παρέμεινε η πλειοψηφική θρησκεία μέχρι την εποχή των Σταυροφόρων.
Όσο περισσότερο χρόνο ζήσει κανείς μέσα στις Χριστιανικές κοινότητες της Μέσης Ανατολής, τόσο αντιλαμβάνεται σε ποιό βαθμό η Ανατολική Χριστιανική πρακτική υπήρξε το υπόβαθρο για όσα επρόκειτο να γίνουν τα βασικά γνωρίσματα του Ισλάμ. Η Μουσουλμανική μορφή προσευχής, με τις γονυκλισίες και τις εδαφιαίες μετάνοιες μοιάζουν να έχουν προέλθει από την παλαιότερη Συρο-Κοπτική παράδοση που συνεχίζει να εφαρμόζεται – σε ναούς χωρίς καθίσματα – κατά μήκος της Ανατολής. Η αρχιτεκτονική των πιο παλαιών μιναρέδων, οι οποίοι είναι τετράγωνοι και όχι κυκλικοί, αναμφισβήτητα προέρχεται από τους πύργους των εκκλησιών της Ρωμαίικης Συρίας. Το Μουσουλμανικό έθιμο των Σούφι διαιωνίζεται, ακριβώς μετά από το σημείο όπου το άφησαν οι Χριστιανοί Πατέρες της Ερήμου, ενώ το Ραμαζάνι – εκ πρώτης όψεως μία από τις πλέον ξένες και απομονωτικές Ισλαμικές πρακτικές – δεν είναι παρά ένας εξισλαμισμός της Χριστιανικής Τεσσαρακοστής, η οποία στις Ανατολικές Χριστιανικές Εκκλησίες συνεχίζει να προϋποθέτει μια βασανιστική, ολοήμερη νηστεία.
ΠΗΓΗ:https://www.oodegr.com/oode/islam/xr_airesi1.htm και http://southern-orthodoxy.blogspot.com/2005/06/islam-christian-heresy.html
Ο Πάπας κατασκευαστής της Νέας Παγκόσμιας Θρησκείας: ΧΡΙΣΛΑΜ
Chrislam
του Επαμεινώνδα Πανά σ. Καθηγητή Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών 23 Δεκεμβρίου 2021
ΠΗΓΗ:https://www.ertopen.com/news/ellada/item/62713-o-papas-kataskeyasths-ths-neas-
Για τη Δύση, η Παγκοσμιοποίηση αποτελεί ένα πρότυπο πολιτισμού, που οφείλεται στην ανάπτυξη των δυνατοτήτων της οικονομίας, της κοινωνίας, της τεχνολογίας, της παιδείας και των θεσμών. Όμως, παρά τις επιτυχίες της παγκοσμιοποίησης σε ορισμένους τομείς, το τελευταίο διάστημα παρατηρούνται οι αποδομήσεις. Παρά τις όποιες οικονομικές ανέσεις και όλες αυτές τις επιτυχίες δεν έχει βρει ο δυτικός άνθρωπος την λεωφόρο της ευτυχίας του. Η Δύση, μέσα από την παγκοσμιοποίηση, εκτός από το αχαλίνωτο κέρδος και την απόκτηση περισσότερων αγαθών έχασε τις παραδόσεις, τη θρησκεία και τις μεταφυσικές αγωνίες κάθε ανθρώπινης υπόστασης.
Μέσα στο κλίμα της παγκοσμιοποίησης και της κατανάλωσης ο άνθρωπος της Δύσης απορροφήθηκε από τις υλικές απολαύσεις. Τα αισθήματά του έχουν διαλυθεί. Ο άνθρωπος έπαψε όχι μόνο να αγαπά τον διπλανό του, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό, δηλαδή ο άνθρωπος της παγκοσμιοποίησης πνίγηκε στις συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες του «πουλώντας» την ψυχή του στην υλική ευημερία. Έτσι, δημιουργήθηκαν κοινωνίες με ευημερία που όμως είναι ρηχές, απρόσωπες, ψυχρές κοινωνίες.
Από την άλλη πλευρά, η καθολική εκκλησία – το Βατικανό – δεν έπαψε να ασχολείται με τα οικονομικά και πολιτικά ζητήματα. Δεν έχασε και δεν χάνει την ευκαιρία να αποδεικνύει ότι παίζει σημαντικό ρόλο μαζί με τους παγκόσμιους εξουσιαστές.
Το Βατικανό βλέπει ότι:
• Ο αριθμός των τζαμιών αυξάνεται στην Ευρώπη.
• Το Ισλάμ διεισδύει και αυξάνεται ταχύτερα από οποιαδήποτε θρησκεία.
• Δημογραφικά, η Ευρώπη γερνάει, ενώ από κάθε μουσουλμάνα γεννιούνται
τουλάχιστον 3 παιδιά.
• Η φυσική αύξηση του πληθυσμού οδηγεί στο γεγονός: περισσότεροι μουσουλμάνοι
γεννιούνται παρά πεθαίνουν κάθε χρόνο.
• Αύξηση του μουσουλμανικού πληθυσμού σημαίνει αύξηση και του αριθμού των
τζαμιών
• Η μέση ηλικία των μουσουλμάνων είναι τα 24 χρόνια, άρα είναι πιο ζωηροί και πιο
επαναστατικοί σε σχέση με τους Ευρωπαίους.
• Οι μουσουλμάνοι κοινωνικά έχουν αναπτύξει ένα κοινοτισμό εντονότερο από ότι η
δυτική χριστιανική κοινωνία. Αυτό σημαίνει ότι οι μουσουλμάνοι είναι έντονα συνδεδεμένοι με
τις παραδόσεις τους και με τις ρίζες τους.
• Ο «πάτερ φαμίλιας» της μουσουλμανικής οικογένειας δεν επιθυμεί η κόρη του να
αποκτήσει τις συμπεριφορές της δυτικής γυναίκας. Ως εκ τούτου, δεν μπορούν να απορροφηθούν οι μουσουλμάνοι από την κοινωνία των χωρών που τους φιλοξενεί.
• Τα φιλελεύθερα και αριστερά ευρωπαϊκά κόμματα είναι υπέρ της «ενσωμάτωσης»
τωνμουσουλμάνων μεταναστών στην ευρωπαϊκή κοινωνία.
Ο Νόμος της Σαρία θα επικρατήσει στην Ευρώπη αλλά και παγκόσμια; Ω, μη γένοιτο!
Παρατηρώντας όλα αυτά τα στοιχεία, η καθολική εκκλησία ως κράτος που γνωρίζει από
παλιά την τέχνη των συμμαχιών (ακόμη και με τον διάβολο έχει συμμαχήσει) και των
συμμετοχών στις διαβόητες μυστικές εταιρείες, αναπροσαρμόζει την σημερινή τακτική της.
Στο τελευταίο κείμενο παρουσιάσαμε ένα πολύ μικρό σύνολο δεδομένων που
αφορούσαν στην καθολική εκκλησία με την ευκαιρία της επίσκεψης του πάπα στην Ελλάδα.
Μπροστά στην ανησυχία της σωστής ενημέρωσης είμαστε υποχρεωμένοι και πάλι να
καταθέσουμε τα δεδομένα εκείνα που εμφανίζουν πλούσια στοιχεία της διάστασης αυτής της
αλήθειας. Έρχονται δύσκολοι καιροί που ούτε τους έχουμε ακόμη φανταστεί. Αναφέρουμε πάντοτε εκείνα τα δεδομένα, τα οποία φέρνουν στο φως καινούργια επιχειρήματα και συμβάλλουν στην αποκάλυψη της αλήθειας. Οι εποχές που έρχονται θα είναι δύσκολες. Σήμερα όλοι μιλάμε για την κρίση του κορωνοϊού, αγνοώντας ότι η κρίση της εποχής μας είναι η κρίση του πνεύματος. Εκείνος που αποφασίζει να εκθέσει τις απόψεις του πρέπει με ΕΥΘΥΝΗ να τις τεκμηριώνει, αλλιώς δεν μάχεται για την αλήθεια.
Σήμερα, δυστυχώς, παρατηρείται το εξής ανησυχητικό παράδοξο: Να εμφανίζονται στη δημόσια ζωή οι μεγαλοσχήμονες εξουσιαστές, οι οποίοι εξαπατούν και το πνεύμα και τους ανθρώπους. Έχουν την εξουσία, έχουν το σχήμα της αφιέρωσης στα κοινά, αλλά πίσω από αυτά τα σχήματα υπάρχουν άλλα σχέδια, δηλαδή βιώνουμε μια εποχή απάτης.
Αναφέρουμε τα δεδομένα:
• Πρόσφατα, το 2019, ανακαλύφθηκε σε έφοδο των αστυνομικών στα Γραφεία της Γραμματείας του Βατικανού, άλλο ένα σκάνδαλο που αφορά στην αγορά ακινήτου στο Λονδίνο για κερδοσκοπικούς λόγους, το οποίο στοίχησε 150-180 εκατομμύρια ευρώ!!
• Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά τα οικονομικά σκάνδαλα, τον Οκτώβριο του 20-21 δημοσιεύτηκαν στη Γαλλία τα αποτελέσματα της έρευνας που πραγματοποιήθηκε από την Ανεξάρτητη Επιτροπή για την Σεξουαλική Κακοποίηση στην Καθολική Εκκλησία της Γαλλίας. Η έρευνα καλύπτει 2.500 σελίδες!!! Και τεκμηριώνει δεκαετίες κακοποιήσεων παιδιών και συγκαλύψεων. Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Jean-Marc Sauve αναφέρει ότι η εκκλησία έδειξε «μια βαθιά και ακόμα και σκληρή αδιαφορία για τα θύματα της
κακοποίησης».
Η έκθεση αναφέρει ότι περίπου 216.000 ήταν ανήλικα αγόρια ηλικίας 10-13 ετών που κακοποιήθηκαν από καθολικούς κληρικούς στη Γαλλία από το 1950. Ο αριθμός των σεξουαλικά κακοποιημένων παιδιών φθάνει τις 330.000 αν ληφθούν και οι κακοποιήσεις που οφείλονταν σε λαϊκούς εργαζόμενους για την Καθολική Εκκλησία. Ο Sauve αναφέρει ότι περίπου το 80% των θυμάτων ήταν αγόρια. Επίσης, ο Sauve δήλωσε ότι η Εκκλησία «δεν είδε ούτε άκουσε, δεν δέχθηκε τα αδύναμα σημάδια, απέτυχε να λάβει τα αυστηρά μέτρα που ήταν απαραίτητα». Γεγονός είναι ότι τα τελευταία χρόνια έχει έρθει στη δημοσιότητα μεγάλος αριθμός υποθέσεων κακοποίησης παιδιών στην ρωμαιοκαθολική εκκλησία σε διάφορες χώρες.
• Ο Elmar Maeder, ο οποίος στην περίοδο 2002-2008 ήταν διοικητής των Ελβετών Φρουρών στο Βατικανό, σε συνέντευξή του στην ελβετική εβδομαδιαία εφημερίδα «Schweiz Am Sonntag», τόνισε ότι «οι ομοφυλόφιλοι τείνουν να δείχνουν ο ένας στον άλλον μεγάλη αλληλεγγύη και αυτό τους οδηγεί να είναι μεταξύ τους πιστοί παρά στο Ίδρυμα. Στο τέλος, μετατρέπονται σε ένα είδος μυστικής κοινωνίας, τόσο μυστικής ώστε να θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια του Πάπα».
• Οι ιππότες της Μάλτας, είναι ένας πολύπλοκος οργανισμός με αρκετά πλοκάμια, στον οποίο ο αρχηγός επιλέγεται με έγκριση του Πάπα και η θητεία του είναι ισόβια. Οι ιππότες αυτοί στο σύνταγμά τους έχουν ορκιστεί ότι θα εργάζονται για την εγκαθίδρυση μιας Νέας Παγκόσμιας Τάξης, με επικεφαλής τον Πάπα.
• Ο Piers Compton στο βιβλίο του «The Broken Cross» αναφέρει μεταξύ άλλων και την επιρροή
των Πεφωτισμένων (Ιlluminati) στην Καθολική Εκκλησία.
Μάλιστα, επικρατεί η άποψη ότι ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ΧΧΙΙ ήταν μέλος των Πεφωτισμένων. Έτσι, η
Νέα Τάξη έχει από τότε σχέσεις με το Βατικανό.
• Το Βατικανό έχει αναγνωρίσει επίσημα την κρατική υπόσταση της Παλαιστίνης, και ο Πάπας στη συνάντησή του με τον Πρόεδρο του κράτους της Παλαιστίνης (Νοέμβριος 2021) τόνισε την ανάγκη για άμεσο διάλογο μεταξύ Παλαιστίνης και Ισραήλ, με στόχο την επίτευξη της «λύσης των δύο κρατών».
Χρειάζεται μεγαλύτερος προβληματισμός για την συχνότητα επίσκεψης του Πάπα σε μια χώρα, στην οποία η κυρίαρχη θρησκεία είναι η Ορθοδοξία, γιατί ο Πάπας γνωρίζει τη ρευστότητα της κατάστασης σ’αυτή τη χώρα και την αξιοποιεί για την προώθηση των στόχων της παγκόσμιας ελίτ. Αυτή όμως η πολιτική της ασυμμετρίας πρέπει πάντοτε να ανησυχεί τα ορθόδοξα χριστιανικά κράτη.
2. Η ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ: ΧΡΙΣΛΑΜ
Η Νέα Παγκόσμια Θρησκεία θα αποτελέσει το κυρίαρχο γεγονός του 2022. Αναμφίβολα, το Βατικανό έχει στόχο στην πράξη να προωθήσει αυτά τα οποία έχει σχεδιάσει η Παγκόσμια Ελίτ. Με την βοήθεια των μυστικών εταιρειών, ο παπισμός βρίσκει τον τρόπο με επιμονή καιεπιδεξιότητα να κατασκευάσει την νέα θρησκεία.
Δεν πρέπει λοιπόν να αγιοποιηθεί η συμπεριφορά του παπισμού από το 1204 μέχρι
σήμερα. Ο παπισμός αποτελεί χωρίς αμφιβολία βασικός πυλώνας της παγκοσμιοποίησης. Είναι πλάνη να πιστεύουν οι Έλληνες ότι η επίσκεψη του Πάπα ενδεχομένως θα ωφελήσει την Ελλάδα. Το να έχεις την ιδέα ότι η παρουσία του Πάπα ωφελεί την Ελλάδα είναι μια επικίνδυνη σκέψη ότανέχεις απέναντί σου ένα θανάσιμο εχθρό.
Αρκούν αυτά τα δεδομένα για να σχηματίσει ο καθένας την άποψη της υποκρισίας της Καθολικής Εκκλησίας; Ακολουθούν και άλλα.
Το Βατικανό κινείται με ταχύτατους ρυθμούς προς τον τελικό στόχο της κατασκευής μιας Νέας Θρησκείας, ικανοποιώντας τις μυστικές εταιρείες και τα οράματά τους για μια Παγκόσμια Κυβέρνηση, με ένα νόμισμα και μια Παγκόσμια Θρησκεία. Έτσι, με τις πρωτοβουλίες του Βατικανού, δημιουργείται η νέα Παγκόσμια Θρησκεία: Το ΧΡΙΣΛΑΜ ή Chrislam:
Ο διεθνούς φήμης συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Άρθουρ Κλάρκ, στο έργο του« 2001: A Space Odyssey», πρώτος επινόησε τον όρο «ΧΡΙΣΛΑΜ» ως μια φουτουριστική θρησκεία.
Τα οράματα της Παγκόσμιας Ελίτ έμειναν σταθερά και το Βατικανό εξελίχθηκε σε μεγάλο παίκτη: Δημιούργησε το ΧΡΙΣΛΑΜ ώστε να εκδυτικοποιηθεί το Ισλάμ, το οποίο διαθέτει χρήμα, πετρέλαιο, νεανικό πληθυσμό, γεωστρατηγική θέση, και θα διοργανώσει και το Παγκόσμιο Κύπελλο στο Κατάρ.
Το σημείο εκκίνησης αυτής της σκέψης είναι ότι οι Χριστιανοί, οι Μωαμεθανοί και οι Ιουδαίοι πρέπει να ανατρέξουν πίσω στις θρησκευτικές τους ρίζες για να βρεθούν στους κόλπους του Αβραάμ, ο οποίος είχε πολλά παιδιά και ουσιαστικά είναι ο πατέρας του Χριστιανισμού, του Ισλαμισμού και του Ινδουισμού.
Συνεπώς, ο «Οίκος της Αβρααμικής Οικογένειας» πήρε το όνομά του από τον Αβραάμ της Παλαιάς Διαθήκης και είναι μια ιδιαίτερη θρησκευτική οντότητα, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, που απεικονίζουν την συνύπαρξη της Καθολικής Εκκλησίας, του Ισλαμικού Τζαμιού και της Εβραϊκής Συναγωγής σε κοντινή απόσταση, δημιουργώντας μια ιδιαίτερη δομική κατασκευή.
Trinitarian Chrislam Christian faith
Σκοπός του Αβρααμικού Οικογενειακού Οίκου είναι η ανοχή και η κατανόηση μεταξύ των θρησκειών.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2015, ο Πάπας Φραγκίσκος αποκάλεσε τους Μουσουλμάνους αδελφούς του – βλέπε www.scborromeo.org/ccc/para/841.htm: «841.η σχέση της Εκκλησίας με τους Μουσουλμάνους. Το σχέδιο της σωτηρίας περιλαμβάνει επίσης εκείνους που αναγνωρίζουν τον Δημιουργό, μεταξύ των οποίων είναι και οι Μουσουλμάνοι. Αυτοί ομολογούν ότι έχουν την πίστη του Αβραάμ και μαζί μας λατρεύουν τον ένα, ελεήμονα Θεό, τον Κριτή της Ανθρωπότητας την τελευταία ημέρα».
Αυτός είναι ο πρώτος δικαιολογητικός σπόρος αυτής της ενιαίας προσπάθειας που φέρει την
ονομασία ΧΡΙΣΛΑΜ, δηλαδή ο συνδυασμός των χριστιανικών και ισλαμικών αρχών και
πρακτικών σε μια θεολογική κοινή προοπτική. Έτσι, το ΧΡΙΣΛΑΜ αναγνωρίζει ως ιερά βιβλία
τόσο την Αγία Γραφή, όσο και το Κοράνι. Όμως δυστυχώς, κάποιος ο οποίος θεωρεί τον
εαυτόν του ΧΡΙΣΛΑΜ, ασφαλώς δεν είναι ούτε Χριστιανός αλλά ούτε και Μουσουλμάνος.
Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα; Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα πρωτοστάτησαν σ’αυτή την κίνηση, και στην πρωτεύουσά τους , το Άμπου Ντάμπι ήδη κατασκευάζεται ένα δομικό έργο που περιλαμβάνει μια συναγωγή, μια εκκλησία και ένα τζαμί για να αποτελέσουν το Αρχηγείο της Παγκόσμιας Θρησκείας στα πλαίσια της γενικευμένης παγκοσμιοποίησης. Αυτή η παγκόσμια θρησκεία θα προέρχεται ουσιαστικά από τη συγχώνευση τριών υπαρχουσών θρησκειών, και θα αποτελεί την τρίτη συνιστώσα της γενικευμένης παγκοσμιοποίησης, της οποίας οι άλλες δύο συνιστώσες θα είναι η παγκόσμια Κυβέρνηση και το παγκόσμιο Νόμισμα.
Ποιος είναι ο ρόλος του Πάπα και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας;
Έργο του Βατικανού είναι η δημιουργία του ΧΡΙΣΛΑΜ (πρωτοβουλία των Αβρααμικών πιστών). Αρκούν μερικά στοιχεία για να αντιληφθεί κάποιος τις πρωτοβουλίες του Πάπα:
• Στις 11 Ιανουαρίου 2016, ο Πάπας Φραγκίσκος δημοσιοποιεί ένα βίντεο στο οποίο δηλώνει την επιδίωξή του όσον αφορά την κατασκευή μιας θρησκείας που θα συνδυάζει στοιχεία του Χριστιανισμού, του Ιουδαϊσμού και του Ισλάμ, με τη φράση «είμαστε όλοι παιδιά του Θεού».
• Στις 23 Μαίου 2016, στο Βατικανό γίνεται η συνάντηση κορυφής ανάμεσα στον Πάπα
και τον κορυφαίο Ιμάμη του Σουνιτικού Ισλάμ.
• Στις 21 Ιανουαρίου 2019, ο Πάπας Φραγκίσκος παροτρύνει να γίνουν μεγάλες θεολογικές μεταρρυθμίσεις στα καθολικά σχολεία, προκειμένου να προωθηθεί η κοινή αποστολή με το Ισλάμ.
• Στις 10 Φεβρουαρίου 2019, το Βατικανό επίσημα ανακοινώνει το λογότυπο CHRISLAM, όπου ένας σταυρός και μια ημισέληνος τονίζουν τις διαθρησκευτικές σχέσεις μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων.
• Στις 27 Αυγούστου 2019, ο Πάπας εκδίδει Διαταγή δημιουργίας Παγκόσμιας Επιτροπής ΧΡΙΣΛΑΜ για την εφαρμογή του διατάγματος δια την «Ανθρώπινη Αδελφότητα για την Παγκόσμια Ειρήνη» που υπογράφηκε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τον Φεβρουάριο του 2019, μεταξύ του Πάπα και του Μεγάλου Ιμάμη Αλ-Αζχάρ στο Άμπου Ντάμπι.
• Στις 20 Δεκεμβρίου 2019, επιχειρείται με πρωτοβουλία – κίνηση του Πάπα κίνηση προσχώρησης του Ιουδαϊσμού στο ΧΡΙΣΛΑΜ, ως τον «Τρίτο Πυλώνα» των «Αβρααμικών Πιστών». Έτσι κατασκευάζεται στο Άμπου Ντάμπι ένας χώρος που θα χρησιμεύει ως το επίκεντρο μιας παγκόσμιας θρησκείας, όπου θα στεγάζονται οι τρεις πυλώνες του ΧΡΙΣΛΑΜ: ένα τζαμί για το Ισλάμ (Τέμενος Ιμάμη Αλ-Ταγιεμπ), μία εκκλησία
(εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου) και μια συναγωγή για τον Ιουδαϊσμό (συναγωγή Μωϋσή Μαϊμονίδη).
• Στις 14 Mαίου 2020, ο Πάπας Φραγκίσκος εγκαινιάζει την Παγκόσμια Ημέρα Προσευχής για την ανθρωπότητα του ΧΡΙΣΛΑΜ για το τέλος της Πανδημίας. Η δήλωση αυτή του Πάπα ανακοινώθηκε σε 14 γλώσσες (αραβικά, αγγλικά, κινέζικα, ισπανικά, γερμανικά, ιταλικά, περσικά, εβραϊκά, τούρκικα, σουαχίλι, ινδονησιακά, γαλλικά, ουρντού, πάστο) πλην των ελληνικών και ρωσικών που αφορούν την ορθοδοξία. Ο Τaleb συμβουλεύει ότι η γενική γνώση αποτελεί ένα ασφαλές πρώτο βήμα. Στο κείμενο αυτό παρουσιάστηκαν μερικά από τα δεδομένα της ιστορίας της συμπεριφοράς του Βατικανού. Σήμερα η
προσπάθεια αυτή του Βατικανού για τη δημιουργία του ΧΡΙΣΛΑΜ μας οδηγεί να παραφράσουμε τον Kirkegaard που δηλώνει ότι η ιστορία τρέχει προς τα εμπρός, αλλά φ αίνεται προς τα πίσω.
Είναι βέβαιο ότι στον χώρο της Καθολικής Εκκλησίας εξυφαίνονται διάφορεςπρωτοβουλίες για την ίδρυση μιας Νέας Παγκόσμιας Θρησκείας. Τι ελπίζει ο Πάπας; Ελπίζει ότι η Καθολική Εκκλησία θα μπορέσει να δημιουργήσει και να γίνει αποδεκτή η Νέα Παγκόσμια Θρησκεία; Μην ξεχνάμε το γεγονός ότι ο Πάπας είναι ένας παγκόσμιος εξουσιαστής και οι προκάτοχοί του συμμετείχαν σε πολλές δραστηριότητες – βλέπε σταυροφορίες, σχέσεις με ναζισμούς και φασισμούς, διάλυση της Γιουγκοσλαβίας κλπ., – που δεν τιμούν τον ρόλο και την αποστολή μιας εκκλησίας.
Άλλωστε, με το ΧΡΙΣΛΑΜ φαίνεται ότι οι δραστηριότητες των Πάπα – Ιμάμη – Ραβίνου, αφορούν τα πολιτικά κυρίως ζητήματα παρά τα καθαρώς θρησκευτικά. Ίσως ο Πάπας να μην κατανοεί ακόμη ότι με την πρωτοβουλία αυτή και τις προσπάθειές του σε αυτή την κατεύθυνση ουσιαστικά βοηθάει στην δημιουργία ενός μαύρου κύκνου για την Ευρώπη και όχι μόνο.
Ένας μαύρος κύκνος είναι ένα ακραίο γεγονός όταν οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι όλοι οι κύκνοι είναι λευκοί. Αυτή η αντίληψη αποτελεί μια προκατάληψη, η οποία όμως εμποδίζει να εκτιμήσουμε ορθά τις επιπτώσεις. Η Νέα Παγκόσμια Θρησκεία θα δημιουργήσει μια εντελώς νέα κατάσταση που είναι πολύ πιθανόν ότι θα τροφοδοτήσει ένα κόσμο μαύρων κύκνων.
Είναι μελαγχολικό να σκέφτεται κάποιος ότι υπάρχουν μικρές πιθανότητες να συμβεί ένα τέτοιο γεγονός στην Ευρώπη. Η εμφάνιση όμως των γεγονότων με μικρές πιθανότητες είναι γνωστό ότι προκαλούν πολύ μεγάλες επιπτώσεις. Το Ισλάμ είναι μια ισχυρή, πολιτική, ολοκληρωτική δύναμη. Υπάρχει έστω και ένας πολίτης που να πιστεύει ότι η εισροή των μη νόμιμων μουσουλμάνων μεταναστών, οι οποίοι δεν αποδέχονται τον τρόπο ζωής της δυτικής κοινωνίας θα είναι χωρίς περιπλοκές, ανακατατάξεις και συγκρούσεις; Η κατασκευασμένη παγκόσμια θρησκεία του Βατικανού ΧΡΙΣΛΑΜ ποιους τελικά θα βοηθάει μακροπρόθεσμα; Το ΙΣΛΑΜ.
Συνήθως αγνοεί κάποιος αυτό που δεν βλέπει γιατί η «λογική» του Πάπα είναι ότι βλέπει ένα παγκόσμιο μέλλον γεμάτο από λευκούς κύκνους, παραβλέποντας τους ενοχλητικούς καιε πικίνδυνους μαύρους κύκνους που θα διαταράξουν τα πάντα. Όμως, αυτοί οι ενοχλητικοί, απρόβλεπτοι, μαύροι κύκνοι είναι εκείνοι που αλλάζουν την πορεία του μέλλοντος.
Τελικά, η ανθρωπότητα βρίσκεται στα πρόθυρα κατασκευής της μιας Νέας Παγκόσμιας Θρησκείας, η οποία αρμονικά θα συνεργάζεται για την Νέα Παγκόσμια Τάξη.
Μετά τις ανακοινώσεις του Οκτωβρίου 2019, η ιστοσελίδα «Believers Portal» χ αρακτήρισε την όλη προσπάθεια του Βατικανού για την κατασκευή του ΧΡΙΣΛΑΜ ως «προσπάθεια μιας παγκόσμιας θρησκείας στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης». Στην ίδια ιστοσελίδα αναφέρεται και το εξής σημαντικό: «Οι έσχατες ημέρες ξεδιπλώνονται μπροστά στα ίδια μας τα μάτια, οι άνθρωποι και τα γεγονότα τις επιταχύνουν πολύ γρήγορα… αυτό μπορεί να είναι το ΧΡΙΣΛΑΜ, ένα νέο θεμέλιο της επερχόμενης Μιας Παγκόσμιας Θρησκείας που η Βίβλος αναφέρει ότι θα συγκροτηθεί στις έσχατες ημέρες. Η Καθολική Εκκλησία μπορεί να διατάζει, και το Ισλάμ να προσφέρει τους μύες με τους δεκάδες εκατομμύρια πολεμιστές της Τζιχάντ που διαθέτει, και που τώρα θα είναι μάρτυρες του ΧΡΙΣΛΑΜ υπό τις εντολές ενός Ρωμαίου βασιλιά».
Εκτός από τον συγκεκριμένο ιστότοπο, ένας μεγάλος αριθμός χριστιανών, ερμηνεύοντας κυρίως το Πνεύμα της Αποκάλυψης του Ιωάννου, θεωρεί και ερμηνεύει ότι «Παγκόσμια Θρησκεία συνδέεται με τις «τελευταίες ημέρες», όταν ο Αντίχριστος θα ιδρύσει την Παγκόσμια Θρησκεία που θα συνδέεται με την Παγκόσμια Κυβέρνηση.
3. Η ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΟΤΙΜΑ ΤΗ ΝΕΑ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ
Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στην Ευρώπη με την κατασκευή του ΧΡΙΣΛΑΜ; Κανένας δεν γνωρίζει με βεβαιότητα το εύρος τους. Αντιλαμβανόμαστε οπωσδήποτε όμως, η δημιουργία του ΧΡΙΣΛΑΜ θα έχει σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις. Οι μουσουλμάνοι προβλέπεται ότι δεν θα αλλοιώσουν τις δικές τους αξίες. Η οικογενειακή τους δομή, οι αξίες και ο τρόπος ζωήςτους δεν θα αλλοιωθεί από την παρακμιακή, καταναλωτική, δυτική κουλτούρα. Έτσι, το ΧΡΙΣΛΑΜ θα εξασθενήσει την Ευρώπη. Η Ευρώπη δεν θα έχει πλέον τη δύναμη να πατήσει το φρένο στον κατήφορό της.
Σε αυτόν το νέο κόσμο του Πάπα επιδιώκεται, όπως θα έλεγε και ο Όργουελ, να καταργηθούν ορισμένες λέξεις. Για τον Πάπα παράδειγμα, η λέξη «έθνος» είναι προφανές ότι θα έχει άλλο νόημα. Το ίδιο ισχύει και για τη λέξη «πατρίδα», ή τη λέξη «Χριστός» που θα μπορεί να εννοεί οτιδήποτε. Κάθε γλώσσα θα τροποποιηθεί. Θα είναι αλλοιωμένη με πολλαπλές αποχρώσεις και παραχαράξεις, χωρίς νόημα, αφού δεν θα είναι εύκολο πλέον να χρησιμοποιηθεί.
Σήμερα μιλάμε για τις φυσικές καταστροφές, για τις πανδημίες και τους ιούς. Ο ιός του ΧΡΙΣΛΑΜ αποτελεί τον πιο σημαντικό ιό που θα διαβρώσει όλη την Ευρώπη. Όλες οι φαρμακευτικές εταιρείες και να συνεργαστούν δεν θα μπορέσουν να βρούν το εμβόλιο του ιού αυτού του ΧΡΙΣΛΑΜ. Αυτή είναι η αρχή της μεγάλης κατάρρευσης.
Η Ευρώπη ήδη ζεί στην κατάσταση κόπωσης, έχοντας σιγά-σιγά αποχριστιανοποιηθεί. Οι καίριες αποφάσεις για το ΧΡΙΣΛΑΜ έχουν ήδη ληφθεί από τους παγκόσμιους εξουσιαστές με μπροστάρη τον Πάπα που εκπροσωπεί τον καθολικισμό. Η μεγαλύτερη, ίσως, θρησκευτική μιζέρια της Δυτικής Ευρώπης του 21ου αιώνα θα οφείλεται στην προσπάθεια του Πάπα να κατασκευάσει το μόρφωμα του ΧΡΙΣΛΑΜ.
Να θυμίσουμε ότι στην διάρκεια της προεδρίας Ομπάμα, στα τέλη του 2013, ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζών Κέρυ, είχε προτείνει μια λύση για τη διαχείριση της Παλιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ σύμφωνα με την οποία το Βατικανό(!!!) θα είχε τον έλεγχο των ιερών τόπων σε συνεργασία με έναν συνασπισμό μουσουλμανικών χωρών μεταξύ των οποίων η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία.
Επισημαίνουμε εδώ ότι η Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ δεν είναι ιερή μόνο για τις Αβρααμικές Θρησκείες αλλά και άλλες χριστιανικές θρησκείες.
Όμως δεν είναι κατανοητό γιατί σε όλα αυτά τα συγκλονιστικά γεγονότα πρωταγωνιστεί η Καθολική Θρησκεία ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία παρακολουθεί υποτονικά τα τεκταινόμενα.
Στο πλαίσιο της γεωπολιτικής με τις πολλαπλές αλληλοσυνδέσεις, έξυπνα παίζει το παιχνίδι του το Βατικανό. Όμως οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν πρέπει να αγνοούν ότι στην Παλιά Πόλη βρίσκεται και ο Πανάγιος Τάφος που συνιστά πλούτο της Ορθοδοξίας.
Πρωταγωνιστής είναι το Βατικανό αφού οι Ορθόδοξες εκκλησίες παρακολουθούν με μια πρωτοφανή παθητικότητα την όλη εξέλιξη χωρίς ουσιαστικές πρωτοβουλίες. Ασφαλώς δεν υποτιμάται το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή η Ορθοδοξία διέρχεται μια περίοδο έντονης κρίσης ενότητας. Υπάρχουν σήμερα ισχυρές σχέσεις μεταξύ των ορθόδοξων εκκλησιών της Σερβίας, της Κύπρου, της Ελλάδας, της Ρουμανίας, της Αρμενίας, της Λευκορωσίας, της Ρωσίας και της Μολδαβίας;
Ιδιαίτερα τώρα για την Ελλάδα, διαπιστώνεται ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει έναν εξασθενισμένο ορθόδοξο προσανατολισμό.
Ως παράδειγμα θα αναφέρουμε τις σχέσεις του Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως με την Εκκλησία της Ρωσίας ή ακόμη και με την Εκκλησία της Ελλάδας. Απερίγραπτος ο λαβύρινθος της ενότητας των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Κάποτε, οι ηγεσίες των Ορθόδοξων Εκκλησιών θα πρέπει να αναλογιστούν και να εκτιμήσουν τι θα στοιχίσει στην Ορθοδοξία αυτή η πρωτοβουλία του Πάπα. Η πρωτοβουλία του Πάπα συνιστά μια σύγχρονη σταυροφορία.
Ποιοι είναι τελικά οι φίλοι και οι εχθροί μας; Ακόμη και στην Παλαιστίνη υπάρχει σημαντικός αριθμός ορθοδόξων εκκλησιών και μοναστηριών. Τι κάνουμε με τουςορθόδοξους
ιερούς τόπους; Θέλουμε να μείνουν ορθόδοξοι οι ιεροί αυτοί τόποι τα επόμενα χρόνια;
Ποια είναι η στάση και η πολιτική της Ελλάδας; Η μεγαλύτερη στρατηγική αδυναμία είναι να αγνοεί η
χώρα, αλλά και η ορθόδοξη εκκλησία τις συγκεκριμένες ενέργειες και πρωτοβουλίες του
Βατικανού.
Εάν η Ορθοδοξία επιθυμεί να διατηρήσει τα κεκτημένα της στους Αγίους Τόπους, θα πρέπει
για λόγους τουλάχιστον πρόνοιας να υιοθετήσει μετά την μελέτη των γεγονότων, και των πράξεων
του Πάπα συγκεκριμένες στρατηγικές.
Η Ορθοδοξία έχει υποστεί στο παρελθόν τα δόλια χτυπήματα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με κορυφαίο αυτό της σταυροφορίας του 1204.
Συνεπώς, δεν έχει νόημα οι Ορθόδοξες Εκκλησίες να φιλονικούν μεταξύ τους και να εμφανίζουν μια ακατανόητη παθητικότητα απέναντι στις πρωτοβουλίες του Πάπα.
Μήπως υπάρχει κάποια αντίδραση για όλες τις ενέργειες του Πάπα από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως; Ή από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων; Βέβαια, ας μην μιλάμε για τον
Αρχιεπίσκοπο Αθηνών. Μήπως αυτή η παθητικότητα μπορεί να έχει κάποια άλλη εξήγηση και αιτία; Τελικά, μήπως «οι κεφαλές» της Ορθοδοξίας σκέφτονται να κάνουν τα καλά παιδιά της Δύσης και δεν θέλουν να ρίξουν «το λάδι στη φωτιά» στις σχέσεις Δύσης με Ρωσία; Σε ένα τέτοιο παιχνίδι είναι βέβαιο ότι η ηττημένη θα είναι η Ορθοδοξία.
Αλλά και από την πλευρά της ελληνικής Πολιτείας, δεν είδαμε αντίδραση κάποιας μορφής.
Οι φιλελευθερο-μαρξιστικοί πολιτικοί είναι δικαιολογημένοι να μην θέλουν να διακινδυνεύσουν να χάσουν τα κεκτημένα – δηλαδή τη χρηματοδότηση από την ΕΕ για την «αντιμετώπιση» της απειλής των μη-νόμιμων μωαμεθανών μεταναστών. Υπάρχει εξήγηση;
Ναι. Όλοι αυτοί ωφελούνται από τις επικερδείς ΜΚΟ.
Όμως, ο πρόβλημα για τη χώρα αλλά και για την Ορθόδοξη Εκκλησία είναι να αποφασίσει τι είναι σημαντικότερο να προστατευθεί: Οι ΜΚΟ και η μη-νόμιμη μουσουλμανική μετανάστευση ή
η Ορθοδοξία και οι Άγιοι Τόποι; Φυσικά, αυτό το κείμενο δεν έχει ως στόχο να κάνει θρησκευτικό
κήρυγμα, αλλά απλά να αφυπνίσει κάποιους ισχυρούς δίνοντας ουσιαστική πληροφόρηση. Προσπαθούμε να αναδείξουμε τα δεδομένα, με διαπιστώσεις, για τις καταστρεπτικές ενέργειες της Παγκόσμιας Οικονομικής και Πολιτικής Ελίτ, της οποίας σημαντικός πυλώνας είναι ο παπισμός.
Όλη αυτή η ιστορία των τριών Αβρααμικών Θρησκειών αποτελεί ένα πολύπλοκο θρησκευτικοπολιτικό σύστημα. Αυτό το θρησκευτικοπολιτικό σύστημα – το Βατικανό, το Ισλάμ και ο Ιουδαϊσμός – υποβαθμίζει την Ορθοδοξία, ακριβώς για να υποβαθμίσει τη Ρωσία, τη Σερβία, τη Ρουμανία, την Ουκρανία.
Ακόμα, ενώ το πολύπλοκο θρησκευτικοπολιτικό σύστημα γίνεται περισσότερο πολύπλοκο, λόγω της μη συμμετοχής των Ορθοδόξων χωρών. Αυτό σημαίνει ότι οι ορθόδοξες εκκλησίες και οι άλλες θρησκευτικές δυνάμεις είναι σε θέση να δημιουργήσουν προβλήματα που θα οδηγήσουν σε απρόοπτα γεγονότα τα οποία θα γεννήσουν ασταθείς καταστάσεις στο πολύπλοκο θρησκευτικό κατασκεύασμα – σύστημα.
Υπάρχει επίσης μεγάλη πιθανότητα οι ορθόδοξες εκκλησίες αργά ή γρήγορα να μην αποδεχθούν την Χρισλαμική Ηγεμονία, και αυτό θα είναι το μόνο παρήγορο και θετικό για τις δυτικές κοινωνίες.
Στο γεγονός αυτό θα συμβάλει η έννοια της πολυπλοκότητας, όπως αυτή αναδείχθηκε
στην διάρκεια της πανδημίας Sars-CoV-2, δείχνοντας ότι η ανθρωπότητα εισέρχεται σε μια
τροχιά συνεχιζόμενων κρίσεων και αταξίας.
Σιωνισμός και Τεκτονισμός ποια η διαφορά; Όλοι οι ολετήρες που παίζουν τους σωτήρες!
Μετά και την χθεσινή υπογραφή μίσθωσης της λιβυκής ΑΟΖ από την Τουρκία, εξέλιξη που φέρνει την υπό δικαιοδοσία θαλάσσια ζώνη των Τούρκων στα νοτιοδυτικά των Επτανήσων, αποδεικνύεται ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη όχι απλώς ευθύνεται 100% για τις εξελίξεις από το 2019 μέχρι σήμερα στο τουρκολιβυκό ζήτημα, αλλά συμπεριφέρθηκε με ΠΡΟΔΟΤΙΚΟ τρόπο στις διάφορες φάσεις.
ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ φυσικά και κάτι καλύτερο από καμία άλλη κυβέρνηση, γιατί απλά κατά το παρελθόν πούλησαν την Μακεδονία, επέβαλλαν εξαθλίωση στους Έλληνες και ένα σωρό άλλα.
Οι φράσεις του τύπου “δεν θα περάσει” κλπ είναι ΜΟΝΟ για εσωτερική κατανάλωση. Τα έχουν ήδη δώσει όλα και απλά κοιτούν πώς θα τα περάσουν στον λαό.
Η ΣΑΠΙΛΑ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ… και δεν υπάρχει ούτε ένας εισαγγελέας με το μέρος του λαού, ούτε ένας ανώτατος στρατιωτικός να πράξει τα δέοντα, ούτε ένας ιεράρχης να εφαρμόσει τους νόμους της Ορθοδοξίας και να ενώσει τον λαό κάτω από αυτές τις καταστάσεις.
«Κάπου η πολιτική aρχίζει να λειτουργεί ως μαύρη μαγεία. Δε στηρίζεται στο θάρρος αλλά στο φόβο των πολιτών. Κι ο φόβος είναι πάντα φασισμός. Η νέα πολιτική δε χρειάζεται συνει-δητοποιημένους πολίτες. Χρειάζεται υπάκουους υπηκόους και σιωπηλούς συνεργούς, για να μπορεί να ολοκληρώσει το οποιοδήποτε έγκλημά της».
Ήδη από το 1986 ο πάντοτε διορατικός Σαράντος Καργάκος αναφερόταν στους φόβους που προκαλούν στον πολίτη οι ορατοί και αόρατοι κίνδυνοι-απειλές, τονίζοντας ότι «ο φόβος είναι πάντα φασισμός» που διαμορφώνει «υπάκοους υπηκόους» και «σιωπηλούς συνεργούς», οι οποίοι έχουν παραιτηθεί από το δικαίωμα να εξουσιάζουν τον εαυτό τους.
Σε ένα κείμενο υπό τον τίτλο «Πολιτικός αμοραλισμός: έγκλημα ή λάθος;», που είχε γράψει στις 17 Φεβρουαρίου 1986 και είχε δημοσιευθεί στον Β΄ Τόμο του έργου του «Προβληματισμοί. Ένας διάλογος με τους νέους», ο Καργάκος κάνει μια διαπίστωση, η οποία εμπεριέχει το συνώνυμο εκείνου του όρου που λειτούργησε ως εκφοβιστικός κωδικός στην εποχή του κορωνοϊού, δηλαδή του διαβόητου «αόρατου εχθρού»:
«Ο σημερινός πολίτης θυμίζει τον άνθρωπο του Κάφκα. Είναι ο φοβισμένος, ο κυνηγεμένος από ορατούς και αόρατους κινδύνους, που δεν τολμά ούτε τ’ όνομά του να προφέρει, ούτε να διεκδικήσει την ίδια του τη ζωή. Σκοτεινός, τρομαγμένος και σκυφτός προχωρά βουβός μέσα στα μονοπάτια της ιστορίας, αφήνοντας πίσω του μια ρημαγμένη μνήμη αγωνίας. Οι φόβοι του τον παρασύρουν στ’ αδιέξοδα μιας πολυδαίδαλης πραγματικότητας. Έτσι, εκμηδενισμένος από μια πολιτική, που μοιάζει με εγκληματοπαραγωγική μηχανή, μόλις τολμά να ψελλίσει τις επιθυμίες του, ακολουθώντας το πομπώδες εμβατήριο κάποιου υπερφίαλου αρχηγού. Κάπου η πολιτική αρχίζει να λειτουργεί ως μαύρη μαγεία. Δε στηρίζεται στο θάρρος αλλά στο φόβο των πολιτών. Κι ο φόβος είναι πάντα φασισμός. Η νέα πολιτική δε χρειάζεται συνειδητοποιημένους πολίτες. Χρειάζεται υπάκουους υπηκόους και σιωπηλούς συνεργούς, για να μπορεί να ολοκληρώσει το οποιοδήποτε έγκλημά της».
«Αυτός ο φόβος που διάχυτα σπέρνεται μέσα μας από τη στιγμή που νιώθουμε ότι ζούμε, φωλιάζει μέσα μας και δε μας αφήνει να ορίσουμε τη ζωή μας, ούτε φυσικά και να προσδιορίσουμε το πολιτικό μας στίγμα. Ο φοβισμένος άνθρωπος του καιρού μας, που περνά δειλά χτυπώντας καθημερινή κάρτα, δειλιάζει μπροστά σ’ οτιδήποτε. Κι αυτό του στερεί κάθε αίσθημα ελευθερίας. Μέσα σε συνεχείς φόβους και αόρατες και ορατές απειλές διαμορφώνεται η ζωή και η προσωπικότητα του σύγχρονου πολιτικού ανθρώπου, που είναι ουσιαστικά ένας απολιτικός άνθρωπος, μια κι είναι ένας παραιτημένος άνθρωπος, ένας άνθρωπος που έχει παραιτηθεί από το δικαίωμα να εξουσιάζει τον εαυτό του. Έτσι καλλιεργείται η σημερινή πολιτική νοοτροπία, που είναι μια νοοτροπία υποταγής. Ο άνθρωπος που ζει στον επίλογο του 20ού αιώνα μοιάζει να είναι ο πολιτικός επίλογος του πολιτικού ανθρώπου. Ξέρει ότι τα πάντα βασίζονται σε σχέσεις φόβου και προσαρμόζεται ανάλογα: άλλοτε ραγιάς, άλλοτε γενίτσαρος».
Η τελευταία αυτή φράση του Καργάκου συμπυκνώνει κατά τρόπο ιδεώδη τις δύο μεγάλες κατηγορίες πολιτών που ξεχώρισαν στην εποχή του πολέμου κατά του υγειονομικής φύσεως «αόρατου εχθρού»:
Από την μια πλευρά υπήρχαν οι υγειονομικοί ραγιάδες, απρόθυμοι να υψώσουν ανάστημα ενάντια στο ιατροφασιστικό καθεστώς, οι οποίοι εν πολλοίς έκαναν τα στραβά μάτια σε ό,τι έβλεπαν πεντακάθαρα ότι αποτελεί κραυγαλέα παρανομία, απανθρωπία και παραλογισμό, προτιμώντας να μη ρισκάρουν την κοινωνικο-οικονομική τους ασφάλεια.
Από την άλλη πλευρά, υπήρχαν οι υγειονομικοί γενίτσαροι –σε πολλές περιπτώσεις απεδείχθησαν «βασιλικότεροι του Βασιλέως»–, οι οποίοι φρόντισαν για την απαρέγκλιτη εφαρμογή των δρακόντειων μέτρων και, για να αποσείσουν τις ευθύνες τους, αναμασούσαν στερεοτυπικά, δίκην ενός πειθήνιου αλλά συναισθηματικά αφυδατωμένου ρομπότ, την αλήστου μνήμης φράση «απλώς ακολουθούσα διαταγές», στην οποία αντικατοπτρίζεται η υπερασπιστική γραμμή του Άντολφ Άιχμαν, συνταγματάρχη των SS και επικεφαλής του Γραφείου Εβραϊκών Υποθέσεων της Γκεστάπο.
Σε σχέση με την δεύτερη κατηγορία αξίζει να διαβάσει κανείς τις αναλύσεις της Χάνα Άρεντ στο βιβλίο της «Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ. Η κοινοτ[ο]πία του κακού»1, όπου η συγγραφέας αφιερώνει ένα κεφάλαιο στην υπερασπιστική γραμμή του κατηγορουμένου Άιχμαν, ο οποίος προσπάθησε να εμφανισθεί ως νομοταγής πολίτης που εκπλήρωνε τα καθήκοντά του, επιδεικνύοντας τυφλή υπακοή. Εκεί αναφέρονται τα εξής:
«Η εκπληκτική τελειότητα με την οποία εκτελέστηκε η Τελική Λύση, μια τελειότητα που εντυπωσιάζει τον παρατηρητή σαν τυπικό χαρακτηριστικό των Γερμανών ή σαν χαρακτηριστική του τέλειου γραφειοκράτη, ανάγεται στην παλιά αντίληψη που ήταν πράγματι πολύ διαδεδομένη στη Γερμανία: ότι το να είναι κανείς νομοταγής δεν σημαίνει ότι υπακούει απλά στους νόμους, αλλά ότι ενεργεί σαν να ήταν ο νομοθέτης των νόμων στους οποίους υπακούει. Από εκεί πηγάζει και η πεποίθηση ότι χρειάζεται να ξεπερνά κανείς τη φωνή του καθήκοντος»2.
Στην εποχή του κορωνοϊού φαίνεται ότι ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων, αποτελούμενο όχι μόνο από απλούς πολίτες, αλλά και από ιατρούς, δικηγόρους, δικαστές, εισαγγελείς κ.λπ., αισθάνθηκαν έτσι ακριβώς: σαν νομοθέτες των νόμων της υγειονομικής τυραννίας με τους οποίους θεσπίσθηκαν όλες οι υποχρεωτικές ιατρικές πράξεις. Γι’ αυτό και επέδειξαν μια πρωτοφανή συμμόρφωση στα εκάστοτε μέτρα, όσο παράλογα-απάνθρωπα κι αν ήταν, αξιώνοντας υστερικά αντίστοιχη σιδηρά πειθαρχία εκ μέρους των τρίτων:
Dura lex sed lex.
Άκρως διδακτικός θα ήταν και ο παραλληλισμός με τον τρόπο λειτουργίας της αμερικανικής κοινωνίας επί μακαρθισμού, κατά την περίοδο δηλαδή του “Ερυθρού Τρόμου” (Red Scare) για πιθανή κομμουνιστική επιρροή αμερικανικών ιδρυμάτων και οργανισμών μέσω σοβιετικών πρακτόρων.
Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι ο γερουσιαστής Τζο Μακάρθι είχε αρχίσει «να προβάλλει συστηματικά το “κυνήγι των μαγισσών” από τις αρχές του 1950, όταν ο κρατικός μηχανισμός των ΗΠΑ είχε ήδη προχωρήσει αποφασιστικά στον αδιάλλακτο αντικομμουνιστικό αγώνα, στον οποίο το πρώτο “πείραμα” είχε γίνει στην Ελλάδα στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου»3.
Όπως επισημαίνει ο καθηγητής πολιτικών επιστημών Corey Robin στο βιβλίο του «Φόβος. Η ιστορία μιας πολιτικής ιδέας»4:
«ο μακαρθισμός χρησιμοποίησε ακριβώς εκείνους τους μηχανισμούς του κράτους και της κοινωνίας, τους οποίους το φιλελεύθερο φαντασιακό εξυμνεί και προτείνει ως αντίδοτο στον πολιτικό φόβο. […] Και όπου το κράτος δεν κατάφερνε να ενεργήσει αποτελεσματικά, τη σκυτάλη έπαιρνε η πλουραλιστική κοινωνία. Κυριολεκτικά χιλιάδες εργαζόμενοι και εργοδότες, επιχειρηματικές ομάδες και εργατικά συνδικάτα, εκκλησίες και συναγωγές, τοπικές οργανώσεις και ενώσεις πολιτών –αυτή η πυκνή και πλούσια υπερδομή της κοινωνίας των πολιτών την οποία εξυμνούν οι διανοούμενοι από τον Τοκβίλ έως τον Ρόμπερτ Πούτναμ– συνέβαλλαν στην καλλιέργεια και την ενίσχυση του πολιτικού φόβου, συχνά με την υποστήριξη του FBI. Γείτονες κατασκόπευαν και κατέδιδαν γείτονές τους, ιερείς ενορίτες τους, δάσκαλοι μαθητές τους. Εργοδότες απέλυαν ή αρνούνταν να προσλάβουν εργάτες, κορυφαίοι συνδικαλιστές προχωρούσαν σε εκκαθαρίσεις πρωτοβάθμιων οργανώσεων, κλειστοί όμιλοι καθαιρούσαν μέλη τους».
Ιδιαιτέρως σημαντική για την κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του κατασταλτικού μηχανισμού και της ιδεολογικής πλαισίωσής του εναντίον των ταμπελοποιημένων κομμουνιστών εκείνης της εποχής, που τηρουμένων των αναλογιών εφαρμόσθηκε και στην δική μας εποχή, είναι η ανάλυση του Μιχάλη Λυμπεράτου στο άρθρο του με τίτλο «Μακαρθισμός: Η Αμερική του Ψυχρού Πολέμου»:5
«Δεν είχε σημασία η τιμωρία των αυτουργών όσο το κοινό που παρακολουθούσε την τιμωρία και την διαπόμπευση, το κοινό εκείνο που μετασχηματιζόταν σε υποστήριγμα της καταστολής, μαζικοποιώντας τη συναίνεση έναντί της. Ο κάθε πολίτης έπρεπε να γίνει καταδότης, έπρεπε να χειροκροτεί την καταστολή που ασκούνταν μέσω των ακροάσεων των Επιτροπών του Κογκρέσου, να επιδιώκει να αποκαλύπτει στην καθημερινή του ζωή τους εγκληματίες κατά του κράτους ή τις συμπεριφορές που δεν συνάδουν με την υποστήριξή του, ακόμα και όταν αυτές αφορούσαν στην επιλογή της διασκέδασης ή κάποια καταναλωτικά πρότυπα. Το κέντρο βάρους της όλης διαδικασίας ήταν εκείνο που ο Ν. Πουλαντζάς χαρακτηρίζει ως διαδικασία που “πλάθει την υλικότητα του κοινωνικού σώματος πάνω στο οποίο ασκείται η κυριαρχία, ακόμα και όταν αυτή δεν ασκείται απευθείας ως βία”».
«Παρά το γεγονός ότι τυπικά η βασιλεία του ίδιου του McCarthy δεν κράτησε παρά 4 χρόνια, το όλο φαινόμενο είχε σημαντικές συνέπειες στο σύνολο του αμερικανικού πολιτικού στερεώματος. Αφενός δημιούργησε και αναπαρήγαγε τους όρους μιας μαζικής φοβίας, χειραγωγώντας μεγάλο τμήμα του κοινωνικού σώματος, διευκόλυνε τη χειραφέτηση τομέων του κρατικού μηχανισμού από την εκλεγμένη εξουσία, δημιούργησε το φόβητρο ενός αόρατου κρατικού μηχανισμού που μπορούσε να δρα ανεξέλεγκτα και να καταστρέφει υπολήψεις και καριέρες, ενώ κατόρθωσε να διαχύσει τη λογική της καταστολής σε όλα τα στρώματα της αμερικανικής κοινωνίας, δικαιολογώντας όλες τις αντιδημοκρατικές εκτροπές και τα ελλείμματα νομιμότητας στην άσκηση της εξουσίας. Αφετέρου, νομιμοποίησε τη δημιουργία ενός κράτους “έκτακτης ανάγκης”, που στράφηκε σε ειδικές μεθόδους καταστολής και στο εξωτερικό, έναν κρατικό μηχανισμό, δηλαδή, απόλυτα προσαρμοσμένο στις νέες ιμπεριαλιστικές δομές που εδραιώθηκαν την ίδια περίοδο.
Έχοντας πλέον την εμπειρία της εργαλειοποίησης του υγειονομικού φόβου από τις σημερινές εθνικές κυβερνήσεις, η ανάγνωση των ανωτέρω χωρίων μάς βοηθά να αντιληφθούμε ότι οι διαχειριστές της υγειονομικής κρίσης ενεργοποίησαν τους αντίστοιχους κρατικούς και κοινωνικούς μηχανισμούς, προκειμένου να καταπνιγεί οποιαδήποτε αμφισβήτηση των ειδικών, να αποσκορακισθεί κάθε ίχνος σκεπτικισμού έναντι των δρακόντειων υγειονομικών μέτρων, που έπρεπε να τηρηθούν με θρησκευτική ευλάβεια, οι δε υγειονομικοί αντιρρησίες συνειδήσεως νααπομονωθούν ως εχθροί της κοινωνίας, αλλιώς ο φοβερός και τρομερός «αόρατος εχθρός» (υποτίθεται ότι) θα προκαλούσε αμέτρητες «εκατόμβες νεκρών». Δεν προέκυψαν, λοιπόν, τυχαία οι υγειονομικοί καταδότες που ειδοποιούσαν την αστυνομία, όταν κάποιος γείτονας τολμούσε να παραβιάσει τον μαγικό αριθμό 9 στις γιορτινές συναθροίσεις!
Επομένως, δεν θα ήταν υπερβολή να υποστηριχθεί ότι, από το 2020 και μετά, ο φόβος για τους κομμουνιστές μεταλλάχθηκε σε φόβο για τους ανεμβολίαστους και τους εν γένει στοχοποιηθέντες ως αρνητές της μάσκας, των τεστ και προπάντων των οιονεί εμβολίων. Αντιστοίχως, ο μακαρθισμός μεταλλάχθηκε σε υγειονομισμό και οι μαυροπινακισμένοι κομμουνιστές σε δακτυλοδει-κτούμενους αντιεμβολιαστές.
Χαρακτηριστική είναι και η κατηγοριοποίηση των ναζιστών ιατρών που γίνεται από τον Robert Jay Lifton στο βιβλίο του “Nazi Doctors: Medical Killing and the Psychology of Genocide” (1988), όπως παρατίθεται από τον Φίλιπ Ζιμπάρντο, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ7. Διακρίνει τις εξής τρεις κατηγορίες:
τους ζηλωτές, που συμμετείχαν με προθυμία στη διαδικασία εξόντωσης και έκαναν ακόμα και επιπλέον δουλειά όσον αφορά τους φόνους
εκείνους που εκτελούσαν τη διαδικασία περίπου μεθοδικά, και δεν έκαναν ούτε λιγότερα ούτε περισσότερα από ό,τι πίστευαν ότι έπρεπε να κάνουν και
εκείνους που συμμετείχαν στη διαδικασία εξόντωσης, αλλά απρόθυμα».
H σημασία της δράσης των υπάκουων κρατικών υπαλλήλων και, ειδικότερα, της σύμπραξης των ειδικών αναδεικνύεται και από τον Αμερικανό Ιστορικό και καθηγητή του Πανεπιστημίου του Γέιλ Timothy Snyder στο εξαιρετικό μελέτημά του με τίτλο «Απέναντι στην τυραννία. 20 μαθήματα από τον 20ό αιώνα»8:
«Αν οι δικηγόροι δεν είχαν παρεκκλίνει από την αρχή ότι καμία εκτέλεση δεν γίνεται χωρίς δίκη, αν οι γιατροί είχαν αποδεχθεί τον κανόνα ότι καμιά εγχείρηση δεν γίνεται χωρίς τη συγκατάθεση εκείνου που θα την υποστεί, αν οι επιχειρηματίες είχαν υποστηρίξει την απαγόρευση της δουλείας, αν οι γραφειοκράτες είχαν αρνηθεί να χειριστούν υποθέσεις σχετικές με δολοφονίες, τότε το ναζιστικό καθεστώς θα δυσκολευόταν πολύ να διαπράξει τις θηριωδίες, εξαιτίας των οποίων εγγράφηκε ανεξίτηλα στη μνήμη όλων μας».
Ο Αμερικανός συγγραφέας καταλήγει σε ένα σπουδαίο (και) για την εποχή μας συμπέρασμα:
«Η επαγγελματική δεοντολογία πρέπει να είναι η πυξίδα μας, ιδίως όταν η εξουσία επιχειρεί να μας πείσει ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιδιάζουσα, εξαιρετική κατάσταση. Το “απλώς ακολουθούσα διαταγές” δεν υφίσταται ως δικαιολογία. Αν οι επαγγελματίες θυσιάσουν τη δεοντολογία, που κανονικά πρέπει να διέπει την άσκηση του λειτουργήματός τους, στο όνομα συναισθηματικών εξάρσεων της στιγμής, ενδέχεται να διαπιστώσουν ότι ξαφνικά βρέθηκαν να υποστηρίζουν και να διαπράττουν πράγματα που ίσως προηγουμένως τα θεωρούσαν αδιανόητα»9.
Εξίσου σημαντική είναι η συμβουλή που μας δίνει ο Snyder10:
«Ξεχωρίστε από το πλήθος. Κάποιος πρέπει να το κάνει. Κάποιος πρέπει να υψώσει το ανάστημά του. Είναι εύκολο να ακολουθούμε τη μάζα. Ενδέχεται να αισθανθούμε παράξενα, αν κάνουμε ή αν πούμε κάτι διαφορετικό. Όμως χωρίς αυτήν την αμηχανία, αυτήν την εσωτερική αναστάτωση, δεν υπάρχει ελευθερία. Ας θυμηθούμε τη Ρόζα Παρκς [μαύρη μοδίστρα η οποία, τον Δεκέμβριο του 1955, αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό, αντιδρώντας στην ισχύουσα τότε στις ΗΠΑ πολιτική του φυλετικού διαχωρισμού. Η γενναία στάση της αποτέλεσε τη σπίθα που ανάφλεξε το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα, το οποίο κορυφώθηκε τη δεκαετία του ΄60 και ανέδειξε προσωπικότητες όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ]. Τη στιγμή που κάποιος από μας γίνεται παράδειγμα, τα μάγια του status quo λύνονται, και τον ακολουθούν και άλλοι».
Μόνο αν αρχίσουν κάποιες μονάδες να υψώνουν το ανάστημά τους, θα μπει χαλινάρι στον φασισμό του φόβου, για τον οποίο μιλούσε από το 1986 ο Σαράντος Καργάκος11. Ο Robin στο προαναφερθέν βιβλίο του αναλύει αυτόν τον φόβο, τον οποίο χαρακτηρίζει πολιτικό, διευκρινίζοντας ότι με τον συγκεκριμένο όρο εννοεί:
«αφενός την ανησυχία που νιώθουν οι άνθρωποι για κάποιο κακό που απειλεί τη συλλογική τους ευδαιμονία –το φόβο της τρομοκρατίας, τον πανικό μπροστά στην εγκληματικότητα, την αγωνία για την ηθική παρακμή– και αφετέρου τον εκφοβισμό που ασκείται σε άνδρες και γυναίκες από κυβερνήσεις ή ομάδες. Εκείνο που καθιστά τα δύο αυτά είδη φόβου πολιτικά και όχι προσωπικά είναι ότι εκπορεύονται από την κοινωνία ή έχουν συνέπειες στην κοινωνία. […] Ο πολιτικός φόβος μπορεί […] να έχει ευρύτατες επιπτώσεις. Μπορεί να υπαγορεύσει κρατικές πολιτικές, να φέρει νέες ομάδες στην εξουσία και να κρατήσει άλλες εκτός, να δημιουργήσει νόμους και να τους ανατρέψει»12.
Διατυπώνοντας ο Καργάκος την αποφθεγματική ρήση «ο φόβος είναι πάντα φασισμός», είχε μάλλον στο μυαλό του κάποιες διαχρονικές διαπιστώσεις, οι οποίες καταγράφονται και στο προμνημονευθέν βιβλίο του Robin:
Ο φόβος είναι ένα «πολιτικό εργαλείο, όργανο μιας κυρίαρχης ελίτ ή ενός προελαύνοντος επαναστατικού κινήματος, παράγεται και ενισχύεται από πολιτικούς ηγέτες ή ακτιβιστές, οι οποίοι προσδοκούν να κερδίσουν κάτι από αυτόν, είτε επειδή ο φόβος τούς βοηθά στην επιδίωξη ενός συγκεκριμένου πολιτικού στόχου, είτε επειδή αντανακλά ή υποστηρίζει τα ηθικά και πολιτικά τους πιστεύω – είτε και για τους δύο λόγους»13.
Ο πολιτικός φόβος «στηρίζεται σε κάποιον υπαρκτό κίνδυνο –σπάνια συμβαίνει, αν συμβαίνει να δημιουργείται από το τίποτα–, καθώς όμως τα προβλήματα της ζωής είναι τόσο διαφορετικά όσο και οι χαρές της, οι πολιτικοί και άλλοι αρχηγοί έχουν μεγάλη ελευθερία κινήσεων όταν καλούνται να αποφασίσουν ποιοι κίνδυνοι αξίζουν πολιτικής προσοχής και ποιοι όχι. Είναι αυτοί ακριβώς που ορίζουν κάτι ως απειλή απέναντι στην ευδαιμονία του πληθυσμού, αυτοί που ερμηνεύουν τη φύση και τις ρίζες αυτής της απειλής, και αυτοί που προτείνουν ένα συγκεκριμένο τρόπο αντιμετώπισης της απειλής. Είναι αυτοί που καθιστούν συγκεκριμένους φόβους αντικείμενα δημόσιας συζήτησης και μαζικής κινητοποίησης»14.
«Στο βαθμό που ο φόβος προειδοποιεί για κάποιο επικείμενο κακό, και στο βαθμό που το επικείμενο κακό στερεί το άτομο από κάποιο αγαθό, οι διαχειριστές της εξουσίας μπορούν να προκαλέσουν φόβο απλώς και μόνο απειλώντας το άτομο ότι κινδυνεύει να χάσει το συγκεκριμένο αγαθό»15.
Με αυτές τις διευκρινίσεις, είμαστε πλέον σε θέση να αντιληφθούμε σε πόσο γιγαντωμένο φασισμό ζει ο χαυνοπολίτης (έτσι ονομάζει ο Καργάκος τον «αδιάφορο πολίτη που εύκολα πέφτει θύμα της πολιτικής απάτης»16) εν έτει 2022:
Αρχικώς, η παγκόσμια ελίτ βάφτισε «αόρατο εχθρό» τον κορωνοϊό, τον οποίο δαιμονοποίησε ως πανταχού παρόντα και τα πάντα απειλούντα, προκαλώντας μαζική ψύχωση και οιονεί εγκεφαλική παράλυση στην συντριπτική πλειονότητα των χαυνοπολιτών, και ακολούθως όρισε αυθαιρέτως ως παράλληλες ή διαδοχικές απειλές την κλιματική και την ενεργειακή κρίση, με την τελευταία να είναι το δίδυμο αδελφάκι της διαφαινόμενης επισιτιστικής κρίσης.
Όποιος αρνηθεί να τρομοκρατηθεί από την εκφοβιστική συρροή των απειλών που επικαλείται η κυρίαρχη ελίτ και άρα να εφαρμόσει πιστά τα (δήθεν) σωτήρια μέτρα που θα αποφασίσει ετσιθελιστικά το παγκόσμιο κονκλάβιο, κολυμπώντας αντίθετα προς το κυρίαρχο ρεύμα, τότε θα πρέπει να αναμένει τον ανηλεή διωγμό του από τα καλολαδωμένα γρανάζια ενός ολοκληρωτικού συστήματος που όρισε και εργαλειοποίησε τους «αόρατους εχθρούς» και τις πολλαπλές απειλές. Τα γρανάζια αυτά θα λιπαίνονται από τους ραγιάδες και τους γενιτσάρους, όσους δηλαδή ανήκουν στην τυραννία της πλειοψηφίας.
Αν «ο φόβος είναι πάντα φασισμός», τότε η πρόκληση πολλών οικουμενικών φόβων, συνδεδεμένων με διάφορες κρίσεις, είτε διαδοχικές είτε παράλληλες (βλ. σήμερα: οικονομική, υγειονομική, ενεργειακή, κλιματική, επισιτιστική κρίση), είναι παγκόσμια πολυμορφική δικτατορία!
Ας θυμηθούμε την επίκαιρη ανάλυση του Καργάκου στο κείμενό του «Σενάριο δικτατορίας» (γραμμένο και πάλι στις 17 Φεβρουαρίου 198617):
«Η γέννηση και η ανάδειξη ενός δικτάτορα είναι πιο εύκολη απ’ όσο θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. […] Υποψήφιοι δικτάτορες πάντα υπάρχουν και θα υπάρχουν. Απαραίτητη, όμως, προϋπόθεση για την ανάδυσή τους είναι μια κρίση, πολιτική, οικονομική, κοινωνική, ηθική. Όταν εμφανιστεί μια τέτοια κρίση και πάρει χρόνιες διαστάσεις, δε χρειάζεται παρά μια αχαλίνωτη φιλοδοξία, μια συνωμοτική και οργανωτική ικανότητα, μια πονηρία που δεν είναι απαραίτητο να απορρέει από ευφυΐα, ένας ωμός ρεαλισμός, σε συνδυασμό με το ταλέντο παραπλάνησης των μαζών και η συνταγή κατασκευής δικτάτορα είναι έτοιμη».
Συνδυαστικά ας θυμηθούμε και τα λόγια του Timothy Snyder:18
«Ο πλέον ευφυής ναζί, ο νομικός και πολιτικός επιστήμονας Καρλ Σμιτ, εξήγησε με καθαρή γλώσσα την ουσία της φασιστικής διακυβέρνησης. Ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση θα μπορούσε να καταστρατηγήσει όλους τους κανόνες, έλεγε, ήταν να εστιάσει στην ιδέα της εξαίρεσης. Ένας ναζί ηγέτης υπερφαλαγγίζει τους αντιπάλους του με το να κατασκευάζει τη γενική πεποίθηση ότι η παρούσα στιγμή είναι εξαιρετική, και στη συνέχεια με το να μεταμορφώνει αυτή την κατάσταση εξαίρεσης σε μόνιμη κατάσταση ανάγκης. Τότε οι πολίτες ανταλλάσσουν την πραγματική ελευθερία με μια κίβδηλη ασφάλεια».
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Περίληψη του ανωτέρω κειμένου δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 25.9.2022, σελ. 08β/24.
Απ. Διαμαντής, Οι διώξεις αντιφρονούντων στις ΗΠΑ πριν από τον Μακαρθισμό, εις: Οι μεγάλες δίκες, Οι δίκες του Μακαρθισμού, εκδ. Μ. Τεγοπούλου, Αθήνα 2011, σελ. 44.
Μτφ.: Κατερίνα Σχινά, εκδ. Παπαδόπουλος, Αθήνα 2017, σελ. 34/35. Βλ. και Βαθιώτη, Από την πανδημία στην κλιματική αλλαγή. Συντονισμένα τρομο-κράτη σε φόντο παγκόσμιας διακυβέρνησης, εκδ. Αλφειός, Αθήνα 2021, σελ. 434.
Reiner Fulmich θα προλάβεις να τους περάσεις από τη Νυρεμβέργη Νο2 πριν σε εκτελέσουν;
Νέα έρευνα: Τα εμβόλια Covid-19 έχουν σκοτώσει πάνω από 20 εκατ. ανθρώπους – «Οι θάνατοι έχουν αυξηθεί κατά 180%»
Ο Δρ David Martin πιστεύει ότι μέχρι το 2028, περίπου 700 εκατ. άνθρωποι θα έχουν πεθάνει από τα εμβόλια Covid
Σοκ προκαλεί μια νέα μελέτη που πραγματοποίησαν γιατροί, καθώς κατέληξαν στο συμπέρασμα πως τα εμβόλια κατά του Covid-19 έχουν ήδη στοιχήσει τη ζωή σε 20 εκατομμύρια ανθρώπους και έχουν αφήσει με προβλήματα από τις παρενέργειες περισσότερους από 2,2 δισεκατομμύρια παγκοσμίως.
Όλα αυτά την ώρα, που οι κυβερνήσεις, επέβαλαν υποχρεωτικούς εμβολιασμούς με σκευάσματα που ήταν σε πειραματικό στάδιο.
Μάλιστα, σύμφωνα με την έρευνα, τους επόμενους μήνες και χρόνια, αυτοί οι αριθμοί θα αυξηθούν ακόμη περισσότερο, καθώς οι τα εμβόλια που βασίζονται για την θεραπευτική τους δράση στις πρωτεΐνες αιχμής, βλάπτουν προοδευτικά τους οργανισμούς των «πλήρως εμβολιασμένων», αφήνοντάς τους επιρρεπείς όχι μόνο σε κάθε ασθένεια που εμφανίζεται ως αυτοάνοσο νόσημα, αλλά και σε θανατηφόρους θρόμβους όπως η μυοκαρδίτιδα και η περικαρδίτιδα.
Η συγκέντρωση των στοιχείων και το περιθώριο λάθους
Η ομάδα των γιατρών συγκέντρωσε, διαχώρισε στοιχεία από εθνικούς ιατρικούς φορείς και χρησιμοποιώντας μετρήσεις και αλγορίθμους για τον υπολογισμό στατιστικού λάθους κατέληξε στο παραπάνω συμπέρασμα.
Επισημαίνει δε, πως ως διαδικασία, ήταν χρονοβόρα και δύσκολη, καθώς, υπάρχουν σημαντικές διαφοροποιήσεις και ποικίλλει από χώρα σε χώρα ο τρόπος που καταχωρούνται οι νοσηλείες, οι παρενέργειες που εμφανίζουν οι ασθενείς και οι θάνατοι, μετά τα εμβόλια, ακόμη και από δήμο σε δήμο, ενώ υπάρχουν και φορείς που δεν αποκαλύπτουν τα πλήρη στοιχεία, ή δίνουν αποσπασματικές πληροφορίες.
Είναι γνωστό επίσης, αν και όχι επίσημα παραδεκτό πως απλές γρίπες καταχωρήθηκαν ως μολύνσεις Covid, ενώ και θάνατοι αποδόθηκαν ψευδώς στον «ιό», έτσι ώστε αργότερα τα εμβόλια να μπορούν να γίνουν αποδεκτά ως «θεραπεία».
Τα «περιστατικά» Covid αυξήθηκαν εκθετικά μετά την καμπάνια Warp Speed
Το 2020, πριν από την επίσημη κυκλοφορία των εμβολίων υπό τον Donald Trump, το ετήσιο ποσοστό των «κρουσμάτων» του κορωνοϊού ήταν περίπου 70 εκατομμύρια – και λάβετε υπόψη ότι ο επίσημος ορισμός της «περιπτώσεως» εξακολουθεί να είναι εξίσου ασαφής σήμερα όπως ήταν στο έναρξη της πανδημίας.
Μετά την έναρξη της Επιχείρησης Warp Speed, ο ετήσιος αριθμός των κρουσμάτων covid πενταπλασιάστηκε αγγίζοντας τα 330 εκατομμύρια.
Το ετήσιο ποσοστό θνησιμότητας αυξήθηκε επίσης από 1,7 εκατομμύρια πριν την Επιχείρηση Warp Speed, σε 2,9 εκατομμύρια μετά.
Αυτό είναι σημαντικό γιατί δείχνει ότι οι εμβολιασμοί δεν «σώζουν ζωές» όπως υποστηρίζεται ακόμα.
Το αντίθετο ισχύει στην πραγματικότητα, καθώς πολλοί περισσότεροι άνθρωποι αρρωσταίνουν και πεθαίνουν στην εποχή των εμβολίων.
Τα ποσοστά των αυξήσεων
«Αντί 95% (ή 91% στις δοκιμές) μείωση των κρουσμάτων και των θανάτων, υπήρξε 370% αύξηση στο ετήσιο ποσοστό κρουσμάτων», γράφει ο Peter Halligan στο Substack του.
«Οι ετήσιοι θάνατοι έχουν αυξηθεί κατά 180%».
Ο Halligan εξέτασε δεδομένα στο σύστημα αναφοράς παρενεργειών από τα εμβόλια της κυβέρνησης (VAERS) για να καταλήξει στους αριθμούς 20 εκατομμυρίων νεκρών και 2,2 δισεκατομμυρίων ασθενών με σοβαρές παρενέργειες.
Δεδομένου ότι το VAERS καταγράφει μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό πραγματικών παρενεργειών που σχετίζονται με το εμβόλιο, ο Halligan συνεκτίμησε όλα τα διαθέσιμα δεδομένα και κατέληξε σε στοιχεία πολύ πιο ακριβή από αυτά που δίνει η κυβέρνηση ή η Big Pharma.
Ο Δρ David Martin πιστεύει ότι μέχρι το 2028, περίπου 700 εκατομμύρια άνθρωποι θα έχουν πεθάνει από τα εμβόλια Covid.
Από αυτά, τα 100 εκατομμύρια υπολογίζεται ότι θα είναι εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, αφαιρώντας τη χώρα από περίπου το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού της.
Το «Κοσμοδρόμιο» μετέφρασε και δημοσιεύει πλήρη την (όπως και αν το δει κανείς, ιστορική) ομιλία την οποία εκφώνησε χθες Παρασκευή ο Βλαντίμιρ Πούτιν στην τελετή για την επικύρωση της ενσωμάτωσης στη Ρωσική Ομοσπονδία, μετά από δημοψηφίσματα, τεσσάρων νέων «συνιστωσών οντοτήτων», άλλοτε ουκρανικών επαρχιών.
Κρίναμε σκόπιμη αυτή την δημοσίευση, διότι η εξαιρετικά αποσπασματική ή και στρεβλή μεταφορά των λόγων του Ρώσου προέδρου στα δυτικά μέσα ενημέρωσης δεν βοηθά το κοινό να διαμορφώσει άποψη για τις πολιτικές, ιδεολογικές και ιστορικές παραμέτρους των επιλογών της ρωσικής ηγεσίας σε τόσο κρίσιμους καιρούς.
<<Αξιότιμοι πολίτες της Ρωσίας, πολίτες των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ, κάτοικοι των περιοχών Ζαπορόζιε και Χερσώνας, βουλευτές της Κρατικής Δούμας, γερουσιαστές της Ρωσικής Ομοσπονδίας,
Όπως γνωρίζετε, στις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ και στις περιφέρειες Ζαπορόζιε και Χερσώνας διεξήχθησαν δημοψηφίσματα. Τα ψηφοδέλτια έχουν καταμετρηθεί και τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Ο λαός έκανε την επιλογή του, μια ξεκάθαρη επιλογή.
Σήμερα θα υπογράψουμε τα Σύμφωνα για την προσχώρηση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονιέτσκ, της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ, της Περιφέρειας Ζαπορόζιε και της Περιφέρειας της Χερσώνας στη Ρωσική Ομοσπονδία. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η Ομοσπονδιακή Συνέλευση θα υποστηρίξει τους συνταγματικούς νόμους για την προσχώρηση στη Ρωσία και τη δημιουργία τεσσάρων νέων περιφερειών, τεσσάρων νέων συνιστωσών οντοτήτων της Ρωσικής Ομοσπονδίας, διότι αυτή είναι η βούληση εκατομμυρίων ανθρώπων.
Και αυτό αναμφίβολα είναι δικαίωμά τους, ένα εγγενές δικαίωμα, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 1 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, όπου αναφέρεται ευθέως η αρχή των ίσων δικαιωμάτων και της αυτοδιάθεσης των λαών.
Επαναλαμβάνω, είναι ένα εγγενές δικαίωμα των ανθρώπων. Βασίζεται στην ιστορική μας ενότητα, στο όνομα της οποίας οδηγούνταν στις νίκη γενιές προγόνων μας, εκείνων που έχτισαν και υπερασπίστηκαν τη Ρωσία για αιώνες με αφετηρία την αρχαία Γη των Ρως.
Εδώ, στη Νοβορωσία, ο [Πιοτρ] Ρουμιάντσεφ, ο [Αλεξάντερ] Σουβόροφ και ο [Φιόντορ] Ουσακόφ έδωσαν τις μάχες τους, η Μεγάλη Αικατερίνη και ο [Γκριγκόρι] Ποτέμκιν ίδρυσαν νέες πόλεις. Οι παππούδες και οι προπάπποι μας πολέμησαν εδώ μέχρι τέλους κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου.
Θα θυμόμαστε πάντα τους ήρωες της Ρωσικής Άνοιξης, εκείνους που αρνήθηκαν να δεχτούν το νεοναζιστικό πραξικόπημα στην Ουκρανία το 2014, όλους εκείνους που πέθαναν για το δικαίωμα να μιλούν τη μητρική τους γλώσσα, να διατηρούν τον πολιτισμό, τις παραδόσεις και τη θρησκεία τους και για το ίδιο το δικαίωμα να ζουν. Θυμόμαστε τους μαχητές του Ντονμπάς, τους μάρτυρες του “OdessaKhatyn”, τα θύματα των απάνθρωπων τρομοκρατικών επιθέσεων, που πραγματοποίησε το καθεστώς του Κιέβου. Μνημονεύουμε τους εθελοντές και τους πολιτοφύλακες, τους αμάχους, τα παιδιά, τις γυναίκες, τους ηλικιωμένους, τους Ρώσους, τους Ουκρανούς, τους ανθρώπους διαφόρων εθνικοτήτων, τον αληθινό λαϊκό ηγέτη του Ντονιέτσκ Αλεξάντρ Ζαχάρτσενκο, τους διοικητές τμημάτων Αρσέν Πάβλοφ και Βλαντίμιρ Ζόγκα, την Όλγα Κοτσούρα και τον Αλεξέι Μοζγκοβόι, τον εισαγγελέα της Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ Σεργκέι Γκορένκο, τον αλεξιπτωτιστή Νουρμαγκομέντ Γκαντζιμαγκομέντοφ και όλους τους στρατιώτες και τους αξιωματικούς μας που έπεσαν όπως οι γενναίοι κατά τη διάρκεια της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης. Είναι ήρωες.
Ήρωες της μεγάλης Ρωσίας. Σας παρακαλώ να τιμήσουμε τη μνήμη τους με ενός λεπτού σιγή.
[Ενός λεπτού σιγή]
Σας ευχαριστώ.
Πίσω από την επιλογή εκατομμυρίων κατοίκων στις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ, στις περιοχές Ζαπορόζιε και Χερσώνα, βρίσκεται το κοινό μας πεπρωμένο και η χιλιόχρονη ιστορία μας. Οι άνθρωποι μεταβίβαζαν αυτή την πνευματική σύνδεση στα παιδιά και τα εγγόνια τους. Παρ’ όλες τις δοκιμασίες που υπέστησαν, μετέφεραν την αγάπη για τη Ρωσία μέσα στα χρόνια. Και αυτό το συναίσθημα κανείς δεν μπορεί να το καταστρέψει μέσα τους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τόσο οι παλαιότερες γενιές, όσο και οι νέοι, όσοι γεννήθηκαν μετά την τραγική κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ψήφισαν υπέρ της ενότητάς μας, υπέρ του κοινού μας μέλλοντος.
Το 1991 στην Belovezhskaya Pushcha, οι εκπρόσωποι της τότε κομματικής ελίτ πήραν την απόφαση να διαλύσουν τη Σοβιετική Ένωση, χωρίς να ρωτήσουν τους απλούς πολίτες τι ήθελαν και οι άνθρωποι βρέθηκαν ξαφνικά αποκομμένοι από την πατρίδα τους. Αυτό διέλυσε και διαμέλισε την εθνική μας κοινότητα και προκάλεσε μια εθνική καταστροφή. Ακριβώς όπως κάποτε, μετά την επανάσταση του 1917, οριοθετήθηκαν παρασκηνιακά τα σύνορα των Σοβιετικών Δημοκρατιών, έτσι και οι τελευταίοι ηγέτες της Σοβιετικής Ένωσης, σε αντίθεση με την άμεση έκφραση της βούλησης της πλειοψηφίας του λαού στο Δημοψήφισμα του 1991, κατέστρεψαν τη μεγάλη μας χώρα και απλώς έθεσαν τους λαούς της προ τετελεσμένου γεγονότος.
Δεν αποκλείεται ότι δεν είχαν πλήρη συνείδηση του τι έκαναν και ποιες συνέπειες θα είχαν αναπόφευκτα οι πράξεις τους. Όμως αυτό δεν έχει πλέον σημασία. Δεν υπάρχει πια Σοβιετική Ένωση, δεν μπορούμε να επαναφέρουμε το παρελθόν. Αλλά και στη Ρωσία σήμερα αυτό δεν χρειάζεται πλέον, δεν είναι αυτή η επιδίωξή μας. Όμως δεν υπάρχει τίποτα ισχυρότερο από την αποφασιστικότητα εκατομμυρίων ανθρώπων, που, λόγω του πολιτισμού, της θρησκείας, των παραδόσεων και της γλώσσας τους, θεωρούν τον εαυτό τους μέρος της Ρωσίας, των οποίων οι πρόγονοι ζούσαν σε ένα ενιαίο κράτος για αιώνες. Δεν υπάρχει τίποτα ισχυρότερο από την αποφασιστικότητά αυτών των ανθρώπων να επιστρέψουν στην πραγματική, ιστορική τους πατρίδα.
Για οκτώ ολόκληρα χρόνια, οι άνθρωποι στο Ντονμπάς υπέστησαν γενοκτονία, βομβαρδισμούς και αποκλεισμούς. Στη Χερσώνα και τη Ζαπορόζιε, επιχείρησαν κατά τρόπο εγκληματικό να τους καλλιεργήσουν το μίσος για τη Ρωσία, για κάθε τι ρωσικό. Και τώρα, κατά τη διάρκεια πια των δημοψηφισμάτων, το καθεστώς του Κιέβου απείλησε με αντίποινα και θάνατο δασκάλους, γυναίκες που εργάζονταν στις εφορευτικές επιτροπές. Το Κίεβο απείλησε με διώξεις εκατομμύρια ανθρώπους που ήρθαν να εκφράσουν τη θέλησή τους. Όμως ο αλύγιστος λαός του Ντονμπάς, της Ζαπορόζιε και της Χερσώνας είπαν τη γνώμη τους.
Θέλω να με ακούσουν οι Αρχές του Κιέβου και τα πραγματικά τους αφεντικά στη Δύση, ώστε όλοι να το θυμούνται αυτό: οι άνθρωποι που ζουν στο Λουγκάνσκ και το Ντονιέτσκ, στη Χερσώνα και τη Ζαπορόζιε έχουν γίνει πολίτες μας για πάντα.
Καλούμε το καθεστώς του Κιέβου να σταματήσει αμέσως τα πυρά και όλες τις εχθροπραξίες. Να τερματίσει τον πόλεμο που εξαπέλυσε ήδη από το 2014 και να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Είμαστε έτοιμοι για αυτό, όπως έχουμε πει επανειλημμένως. Αλλά η επιλογή του λαού στο Ντονιέτσκ, το Λουγκάνσκ, τη Ζαπορόζιε και τη Χερσώνα δεν θα συζητηθεί. Η απόφαση έχει ληφθεί και η Ρωσία δεν θα την προδώσει.
Οι σημερινές Αρχές του Κιέβου πρέπει να σεβαστούν αυτή την ελεύθερη έκφραση της βούλησης του λαού, δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος για την ειρήνη.
Θα υπερασπιστούμε τη γη μας με όλες τις δυνάμεις και τα μέσα που διαθέτουμε και θα κάνουμε το παν ώστε να κατοχυρώσουμε την ασφαλή διαβίωση των ανθρώπων μας. Αυτή είναι η μεγάλη απελευθερωτική αποστολή του λαού μας.
Θα ανοικοδομήσουμε οπωσδήποτε τις κατεστραμμένες πόλεις και κωμοπόλεις, τις κατοικίες, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τα θέατρα και τα μουσεία. Θα αποκαταστήσουμε και θα αναπτύξουμε τις βιομηχανικές επιχειρήσεις, τα εργοστάσια, τις υποδομές, καθώς και τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, συνταξιοδότησης, υγειονομικής περίθαλψης και εκπαίδευσης.
Θα εργαστούμε οπωσδήποτε για τη βελτίωση του επιπέδου ασφάλειας. Μαζί θα διασφαλίσουμε ότι οι πολίτες στις νέες περιφέρειες θα μπορούν να αισθάνονται την υποστήριξη όλου του λαού της Ρωσίας, ολόκληρης της χώρας, όλων των Δημοκρατιών, των εδαφών και περιφερειών της αχανούς πατρίδας μας.
Αξιότιμοι φίλοι, συνάδελφοι,
Σήμερα θα ήθελα να απευθυνθώ στους στρατιώτες και τους αξιωματικούς μας που λαμβάνουν μέρος στην ειδική στρατιωτική επιχείρηση, στους μαχητές του Ντονμπάς και της Νοβορωσίας, σε όσους μετά το διάταγμα για την μερική επιστράτευση ενισχύουν τις Ένοπλες Δυνάμεις, εκπληρώνοντας το πατριωτικό τους καθήκον, σε όσους εθελοντικά, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της καρδιάς τους, προσέρχονται στα στρατολογικά γραφεία. Θα ήθελα να απευθυνθώ και στους γονείς, τις συζύγους και τα παιδιά τους, να τους πω για ποιο λόγο αγωνίζεται ο λαός μας, τι είδους εχθρό αντιμετωπίζουμε και ποιος ωθεί τον κόσμο σε νέους πολέμους και κρίσεις και αντλεί αιματοβαμμένα κέρδη από αυτή την τραγωδία.
Οι συμπατριώτες μας, οι αδελφοί και οι αδελφές μας στην Ουκρανία, που είναι εγγενές τμήμα του ενωμένου λαού μας, έχουν δει με τα ίδια τους τα μάτια τι έχει ετοιμάσει η άρχουσα τάξη της λεγόμενης Δύσης για την ανθρωπότητα στο σύνολό της. Εδώ ουσιαστικά έριξαν τις μάσκες τους κι έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο.
Όταν η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε, η Δύση αποφάσισε ότι ο κόσμος και όλοι μας θα έπρεπε να συμβιβαστούμε για πάντα με τις επιταγές της. Τότε, το 1991, η Δύση πίστευε ότι η Ρωσία δεν θα συνερχόταν ποτέ μετά από τέτοιου είδους συγκλονισμό και στη συνέχεια θα διαλυόταν μόνη της. Αυτό και συνέβη σχεδόν, θυμόμαστε τη φρικτή δεκαετία του 1990, της πείνας, του κρύου και της απελπισίας. Η Ρωσία όμως έμεινε όρθια, αναγεννήθηκε, έγινε πιο δυνατή και κατέλαβε ξανά τη θέση που της αξίζει στον κόσμο.
Εν τω μεταξύ, η Δύση όλο αυτό το διάστημα αναζητούσε και συνεχίζει να αναζητά άλλη μια ευκαιρία για να μας χτυπήσει, να αποδυναμώσει και να διαλύσει τη Ρωσία, κάτι που πάντα ονειρευόταν. Να διαιρέσει το κράτος μας και να στρέψει τους λαούς μας τον ένα εναντίον του άλλου, να τους καταδικάσει στη φτώχεια και τον αφανισμό. Δεν μπορούν καν να ησυχάσουν, γιατί υπάρχει μια τόσο μεγάλη, τεράστια χώρα στον κόσμο, με τα εδάφη της, τον φυσικό της πλούτο, τους πόρους και με έναν λαό, ο οποίος δεν μπορεί και ποτέ δεν πρόκειται να ζήσει υπό τις υποδείξεις ξένων.
Η Δύση είναι έτοιμη να υπερβεί κάθε όριο για να διατηρήσει το νεοαποικιακό σύστημα που της επιτρέπει να παρασιτεί, ουσιαστικά να λεηλατεί τον κόσμο, χάρη στην εξουσία του δολαρίου και της τεχνολογικής επιβολής, να εισπράττει πραγματικό φόρο υποτέλειας από την ανθρωπότητα, να αποσπά την κύρια πηγή της ευημερίας, που δεν προέρχεται από την εργασία, την πρόσοδο που καταβάλλεται στον ηγεμόνα. Η διατήρηση αυτής της προσόδου είναι το κύριο, το πραγματικό και απολύτως ιδιοτελές κίνητρό τους. Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο ανταποκρίνεται στα συμφέροντα τους η ολοκληρωτική απώλεια της κυριαρχίας των κρατών. Έτσι εξηγείται η επιθετικότητά τους προς τα ανεξάρτητα κράτη, τις παραδοσιακές αξίες και τους αυθεντικούς πολιτισμούς, οι προσπάθειές τους να υπονομεύσουν τις διεθνείς ενοποιητικές διαδικασίες, τα νέα παγκόσμια νομίσματα και τα κέντρα τεχνολογικής ανάπτυξης, που δεν μπορούν να ελέγξουν. Είναι εξαιρετικά σημαντικό για αυτούς ώστε όλες τις χώρες να παραδώσουν την κυριαρχία τους στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σε ορισμένα κράτη οι άρχουσες ελίτ συμφωνούν οικειοθελώς να το κάνουν αυτό, συμφωνούν εθελουσίως να γίνουν υποτελείς. Άλλοι εξαγοράζονται ή εκφοβίζονται. Και αν αυτό δεν λειτουργήσει, καταστρέφουν ολόκληρα κράτη, αφήνοντας πίσω τους ανθρωπιστικές καταστροφές, συμφορές, ερείπια, εκατομμύρια κατεστραμμένες και κατακρεουργημένες ανθρώπινες τύχες, θύλακες τρομοκρατών, ζώνες κοινωνικής καταστροφής, προτεκτοράτα, αποικίες και ημιαποικίες. Τους είναι αδιάφορο, αρκεί να εισπράττουν το δικό τους όφελος.
Θέλω να υπογραμμίσω και πάλι ότι η αδηφαγία τους και η πρόθεσή τους να διατηρήσουν την απεριόριστη κυριαρχία τους είναι οι πραγματικές αιτίες αυτού του υβριδικού πολέμου που διεξάγει η «συλλογική Δύση» εναντίον της Ρωσίας. Δεν θέλουν να είμαστε ελεύθεροι, θέλουν να μας έχουν αποικία. Δεν επιθυμούν ισότιμη συνεργασία, αλλά τη ληστεία. Δεν θέλουν να μας δουν μια ελεύθερη κοινωνία, αλλά έναν όχλο άψυχων σκλάβων.
Βλέπουν τη σκέψη και τη φιλοσοφία μας ως άμεση απειλή για τους ίδιους, γι’ αυτό και στοχοποιούν τους φιλοσόφους μας. Ο πολιτισμός και η τέχνη μας αποτελούν για αυτούς κίνδυνο, για αυτό προσπαθούν να τα απαγορεύσουν. Η ανάπτυξη και η ευημερία μας αποτελούν επίσης απειλή για αυτούς, επειδή αυξάνεται ο ανταγωνισμός. Σ’ εκείνους δεν χρειάζεται καμία Ρωσία, όμως την χρειαζόμαστε εμείς.
Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι στο παρελθόν, οι φιλοδοξίες για παγκόσμια κυριαρχία έχουν επανειλημμένα καταρρεύσει μπροστά στο θάρρος και την αντοχή του λαού μας. Η Ρωσία θα είναι πάντα Ρωσία. Θα υπερασπιστούμε και τώρα και τις αξίες μας και την πατρίδα μας.
Η Δύση υπολογίζει στην ατιμωρησία, στο ότι μπορεί να τη γλιτώσει ό,τι κι αν κάνει. Στην πραγματικότητα, αυτό συνέβαινε μέχρι πρόσφατα. Οι συμφωνίες στρατηγικής ασφάλειας πετάχτηκαν στα σκουπίδια, οι συμφωνίες που επιτεύχθηκαν στο υψηλότερο πολιτικό επίπεδο ανακηρύσσονται παραμύθια, οι στέρεες υποσχέσεις να μην επεκταθεί το ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά, μόλις οι πρώην ηγέτες μας τις πίστεψαν, αποδείχθηκαν βρώμικη εξαπάτηση, οι συμφωνίες για την αντιπυραυλική άμυνα και τους πυραύλους μεσαίου και μικρού βεληνεκούς ακυρώθηκαν μονομερώς με επινοημένες προφάσεις.
Και το μόνο που ακούμε από όλες τις πλευρές είναι ότι η Δύση υπερασπίζεται μια τάξη βασισμένη σε κανόνες. Από πού προέκυψαν αυτοί; Ποιος τους είδε τέλος πάντων αυτούς τους κανόνες; Ποιος τους συμφώνησε; Ακούστε, αυτά είναι απλώς ανοησίες, πλήρης εξαπάτηση, διπλά ή και τριπλά μέτρα και σταθμά! Απευθύνονται απλώς σε ηλίθιους.
Η Ρωσία είναι μια μεγάλη χιλιετής δύναμη, μια χώρα-πολιτισμός και δεν πρόκειται να ζήσει με τέτοιους νόθους και πλαστούς κανόνες.
Η λεγόμενη Δύση ήταν αυτή που καταπάτησε την αρχή του απαραβίαστου των συνόρων και τώρα αποφασίζει, κατά την κρίση της, ποιος έχει δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και ποιος όχι, ποιος δεν την αξίζει. Για ποιο λόγο αποφασίζουν έτσι ή ποιος τους έδωσε αυτό το δικαίωμα, είναι ακατανόητο. Μόνοι τους το έδωσαν στον εαυτό τους.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η επιλογή των ανθρώπων στην Κριμαία, τη Σεβαστούπολη, το Ντονιέτσκ, το Λουγκάνσκ, τη Ζαπορόζιε και τη Χερσώνα τους εξοργίζει τόσο πολύ. Αυτή η Δύση δεν έχει κανένα ηθικό δικαίωμα να κάνει αξιολογήσεις, ούτε καν να προφέρει λέξη για την ελευθερία της δημοκρατίας. Δεν έχει και δεν είχε ποτέ!
Οι δυτικές ελίτ δεν αρνούνται μόνο την εθνική κυριαρχία και το διεθνές δίκαιο. Η ηγεμονία τους έχει έντονα χαρακτηριστικά ολοκληρωτισμού, δεσποτισμού και απαρτχάιντ. Διαχωρίζουν θρασύτατα τον κόσμο σε υποτελείς τους, τις λεγόμενες πολιτισμένες χώρες, και σε όλους τους υπόλοιπους, οι οποίοι, σύμφωνα με τα σχέδια των σημερινών δυτικών ρατσιστών πρέπει να προστεθούν στον κατάλογο των βαρβάρων και των αγρίων. Ψεύτικες ταμπέλες όπως «χώρα-ταραξίας» ή «αυταρχικό καθεστώς» είναι ήδη έτοιμες και χρησιμοποιούνται για να στιγματίσουν ολόκληρους λαούς και κράτη, κάτι που δεν είναι καθόλου καινούριο. Δεν υπάρχει τίποτα καινούριο σε αυτό: κατά βάθος, οι δυτικές ελίτ έχουν παραμείνει ίδιες, αποικιοκρατικές. Κάνουν διακρίσεις και χωρίζουν τους λαούς σε πρώτης κατηγορίας και τους υπόλοιπους.
Ποτέ δεν αποδεχθήκαμε και δεν θα αποδεχθούμε έναν τέτοιου είδους πολιτικό εθνικισμό και ρατσισμό. Τι άλλο, αν όχι ρατσισμός, είναι η ρωσοφοβία, που διαδίδεται τώρα σε όλο τον κόσμο; Τι άλλο, αν όχι ρατσισμός, είναι η δογματική πεποίθηση της Δύσης ότι ο πολιτισμός και η νεοφιλελεύθερη κουλτούρα της είναι ένα αδιαμφισβήτητο μοντέλο που πρέπει να ακολουθήσει όλος ο κόσμος; «Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας». Ακόμη και να το ακούς μοιάζει παράξενο όλο αυτό.
Οι δυτικές ελίτ μεταθέτουν ακόμη και τη μετάνοια για τα δικά τους ιστορικά εγκλήματα σε όλους τους άλλους, απαιτώντας και από τους πολίτες των χωρών τους και από τους άλλους λαούς να ομολογήσουν πράγματα, με τα οποία δεν έχουν καμία απολύτως σχέση, όπως για παράδειγμα για την περίοδο των αποικιοκρατικών κατακτήσεων.
Αξίζει να υπενθυμίσουμε στη Δύση ότι ξεκίνησε την αποικιοκρατική της πολιτική ήδη από τον Μεσαίωνα, ενώ ακολούθησε το παγκόσμιο δουλεμπόριο, η γενοκτονία των ινδιάνικων φυλών στην Αμερική, η λεηλασία της Ινδίας και της Αφρικής, οι πόλεμοι της Αγγλίας και της Γαλλίας κατά της Κίνας, ώστε να αναγκαστεί να ανοίξει τα λιμάνια της στο εμπόριο του οπίου. Αυτό που έκαναν ήταν να εθίζουν ολόκληρους λαούς στα ναρκωτικά και σκόπιμα εξόντωναν ολόκληρες εθνοτικές ομάδες για να τους αρπάξουν τη γη και τους πόρους, διοργάνωναν κυνήγι κανονικών ανθρώπων, όπως για τα άγρια ζώα. Αυτό έρχονται σε αντίθεση με την ίδια την ανθρώπινη φύση, την αλήθεια, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη.
Ενώ εμείς είμαστε υπερήφανοι που τον 20ό αιώνα ήταν η χώρα μας, που ηγήθηκε του αντιαποικιακού κινήματος, το οποίο άνοιξε ευκαιρίες για πολλούς λαούς σε όλο τον κόσμο να αναπτυχθούν, να μειώσουν τη φτώχεια και την ανισότητα και να νικήσουν την πείνα και τις ασθένειες.
Να τονίσω ότι ένας από τους λόγους της μακραίωνης ρωσοφοβίας, της απροκάλυπτης εχθρότητας αυτών των δυτικών ελίτ προς τη Ρωσία έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι δεν τους επιτρέψαμε να μας ληστέψουν κατά την περίοδο των αποικιακών κατακτήσεων και αναγκάσαμε τους Ευρωπαίους να συναλλάσσονται μαζί μας με αμοιβαία επωφελείς όρους. Αυτό καταφέραμε να το πετύχουμε δημιουργώντας ένα ισχυρό συγκεντρωτικό κράτος στη Ρωσία, το οποίο αναπτύχθηκε και ισχυροποιήθηκε με βάση τις μεγάλες ηθικές αξίες της ορθοδοξίας, του ισλάμ, του ιουδαϊσμού και του βουδισμού, καθώς και του ρωσικού πολιτισμού και του ρωσικού λόγου, που ήταν ανοιχτοί σε όλους.
Ως γνωστόν υπήρξαν πολυάριθμα σχέδια εισβολής στη Ρωσία. Τέτοιες απόπειρες έγιναν κατά τη διάρκεια της Περιόδου των Ταραχών στις αρχές του 17ου αιώνα και κατά την περίοδο των ταραχών μετά την Επανάσταση του 1917. Όλες απέτυχαν. Η Δύση κατάφερε παρόλα αυτά να φθάσει στον πλούτο της Ρωσίας μόνο στα τέλη του 20ού αιώνα, όταν το κράτος είχε καταστραφεί. Μας αποκαλούσαν τότε φίλους και εταίρους, αλλά μας αντιμετώπιζαν στην πραγματικότητα ως αποικία, αντλούσαν από τη χώρα τρισεκατομμύρια δολάρια μέσω διαφόρων σχημάτων. Όλοι μας θυμόμαστε τα πάντα. Δεν έχουμε ξεχάσει τίποτα.
Αυτές τις ημέρες οι άνθρωποι στο Ντονιέτσκ και στο Λουγκάνσκ, στη Χερσώνα και στη Ζαπορόζιε εξέφρασαν την υποστήριξή τους για την αποκατάσταση της ιστορικής μας ενότητας. Σας ευχαριστούμε!
Οι δυτικές χώρες ισχυρίζονται εδώ και αιώνες ότι φέρνουν την ελευθερία και τη δημοκρατία στους άλλους λαούς. Τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Αντί να φέρνουν τη δημοκρατία, καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται, αντί να δίνουν ελευθερία, υποδουλώνουν και καταπιέζουν. Όλη η μονοπολική διεθνής τάξη είναι εγγενώς αντιδημοκρατική και ανελεύθερη, είναι ψευδής και πλήρως υποκριτική.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που έχει χρησιμοποιήσει δύο φορές πυρηνικά όπλα, καταστρέφοντας τις πόλεις της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι στην Ιαπωνία. Παρεμπιπτόντως δημιούργησαν προηγούμενο.
Θυμηθείτε ότι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με τους Άγγλους μετέτρεψαν σε ερείπια τη Δρέσδη, το Αμβούργο, την Κολωνία και πολλές άλλες γερμανικές πόλεις, χωρίς την παραμικρή στρατιωτική αναγκαιότητα. Έγινε επιδεικτικά και, για να το επαναλάβουμε, χωρίς καμία στρατιωτική αναγκαιότητα. Είχαν μόνο έναν στόχο, όπως και με τους πυρηνικούς βομβαρδισμούς στην Ιαπωνία: να εκφοβίσουν και τη χώρα μας και ολόκληρο τον κόσμο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες άφησαν ένα εφιαλτικό σημάδι στη μνήμη των λαών της Κορέας και του Βιετνάμ με τους βάρβαρους ισοπεδωτικούς βομβαρδισμούς, τη χρήση ναπάλμ και χημικών όπλων.
Ουσιαστικά έως και σήμερα έχουν υπό κατοχή τη Γερμανία, την Ιαπωνία, τη Δημοκρατία της Κορέας και άλλες χώρες, τις οποίες κυνικά αποκαλούν ισότιμους συμμάχους. Ακούστε, είναι ενδιαφέρον τι είδους συμμαχία είναι αυτή: Όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι οι ηγέτες αυτών των χωρών κατασκοπεύονται και ότι τοποθετούνται μηχανισμοί παρακολούθησης των «πρώτων πολιτών» αυτών των κρατών όχι μόνο στα γραφεία, αλλά και στα σπίτια τους. Είναι αληθινή ντροπή. Ντροπή και για αυτούς που το κάνουν αυτό, και για αυτούς που, σαν σκλάβοι, καταπίνουν σιωπηλά και καρτερικά αυτή την αλαζονική συμπεριφορά.
Αποκαλούν τις διαταγές και τις αγενείς, προσβλητικές απειλές προς τους υποτελείς τους ευρωατλαντική αλληλεγγύη, τη δημιουργία βιολογικών όπλων και τα πειράματα σε ανθρώπους για πειραματόζωα, μεταξύ άλλων και στην Ουκρανία, ευγενή ιατρική έρευνα.
Είναι οι καταστροφικές τους πολιτικές, οι πόλεμοι και η λεηλασία, που έχουν προκαλέσει τη σημερινή κολοσσιαία έξαρση των μεταναστευτικών κυμάτων. Εκατομμύρια άνθρωποι υπομένουν κακουχίες και ταπεινώσεις ή πεθαίνουν κατά χιλιάδες προσπαθώντας να φτάσουν στην Ευρώπη.
Τώρα μεταφέρουν σιτηρά από την Ουκρανία. Πού τα πηγαίνουν με το πρόσχημα της «διασφάλισης της επισιτιστικής ασφάλειας των φτωχότερων χωρών του κόσμου; Πού τα πηγαίνουν; Όλα πηγαίνουν στις ίδιες τις ευρωπαϊκές χώρες. Μόνο το πέντε τοις εκατό παραδόθηκε στις φτωχότερες χώρες. Περισσότερη εξαπάτηση και γυμνή απάτη και πάλι.
Στην πραγματικότητα, η αμερικανική ελίτ χρησιμοποιεί την τραγωδία αυτών των ανθρώπων για να αποδυναμώσει τους αντιπάλους της, για να καταστρέψει τα εθνικά κράτη. Αυτό ισχύει και για την Ευρώπη και για την ιδιοσυστασία της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας και άλλων χωρών με ιστορία αιώνων.
Η Ουάσινγκτον απαιτεί όλο και περισσότερες κυρώσεις κατά της Ρωσίας και η πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτικών συμμορφώνεται πειθήνια. Αντιλαμβάνονται σαφώς ότι πιέζοντας την Ε.Ε. να εγκαταλείψει εντελώς τις ρωσικές ενεργειακές πηγές και άλλους πόρους, οι ΗΠΑ ωθούν ουσιαστικά την Ευρώπη προς την αποβιομηχάνιση, σε μια προσπάθεια να βάλουν χέρι σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή αγορά. Αυτές οι ευρωπαϊκές ελίτ καταλαβαίνουν τα πάντα, τα καταλαβαίνουν, αλλά προτιμούν να εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα. Αυτό δεν είναι πλέον δουλοπρέπεια, αλλά ευθεία προδοσία των ίδιων των λαών τους. Ο Θεός μαζί τους, είναι δικό τους πρόβλημα.
Για τους Αγγλοσάξονες όμως ήδη δεν φθάνουν οι κυρώσεις, πέρασαν και στις δολιοφθορές. Μοιάζει απίστευτο, αλλά είναι γεγονός: προκαλώντας εκρήξεις στους διεθνείς αγωγούς φυσικού αερίου Nord Stream που διασχίζουν τον πυθμένα της Βαλτικής Θάλασσας, έχουν ουσιαστικά ξεκινήσει την καταστροφή της κοινής ενεργειακής υποδομής της Ευρώπης. Είναι ξεκάθαρο σε όλους ποιος έχει συμφέρον. Αυτοί που επωφελούνται, αυτοί φυσικά και το έκαναν.
Η επιβολή των ΗΠΑ βασίζεται στην ωμή βία, στο δίκαιο της πυγμής. Κάποτε έχει όμορφο περιτύλιγμα, άλλοτε δεν έχει καθόλου περιτύλιγμα, αλλά η ουσία είναι η ίδια –το δίκαιο της πυγμής. Ως εκ τούτου η ανάπτυξη και η διατήρηση εκατοντάδων στρατιωτικών βάσεων σε όλες τις γωνιές του κόσμου, η διεύρυνση του ΝΑΤΟ και οι προσπάθειες να συναρμολογηθούν όλο και νέες στρατιωτικές συμμαχίες, όπως η AUKUS και οι παρόμοιες. Βρίσκεται σε εξέλιξη δραστήρια προσπάθεια να δημιουργηθεί μια στρατιωτικοπολιτική αλυσίδα Ουάσιγκτον-Σεούλ-Τόκιο. Όλα τα κράτη που διαθέτουν ή επιδιώκουν να αποκτήσουν αληθινή στρατηγική κυριαρχία και είναι ικανά να αμφισβητήσουν τη δυτική ηγεμονία, αυτομάτως κηρύσσονται εχθροί.
Αυτές είναι οι αρχές που διέπουν τα στρατιωτικά δόγματα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που απαιτούν ούτε λίγο ούτε πολύ ολοκληρωτική κυριαρχία. Οι δυτικές ελίτ παρουσιάζουν τα νεοαποικιοκρατικά τους σχέδια με την ίδια υποκρισία, επικαλούμενες ειρηνικές προθέσεις, μιλώντας για κάποιου είδους ανάσχεση. Αυτή η αποφθεγματική λέξη μεταναστεύει από τη μια στρατηγική στην άλλη, αλλά στην πραγματικότητα σημαίνει μόνο ένα πράγμα: την υπονόμευση κάθε κυρίαρχου κέντρου ανάπτυξης.
Έχουμε ήδη ακούσει για την ανάσχεση της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν. Πιστεύω ότι επόμενες στη σειρά είναι άλλες χώρες της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής, της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, καθώς και οι σημερινοί εταίροι και σύμμαχοι των ΗΠΑ. Εξάλλου, γνωρίζουμε ότι όταν για κάτι δυσαρεστηθούν, εισάγουν κυρώσεις και κατά των συμμάχων τους –πότε κατά της τάδε ή της δείνα τράπεζας ή εταιρείας. Αυτή είναι η πρακτική τους και θα την επεκτείνουν. Έχουν τα πάντα στο στόχαστρό τους, συμπεριλαμβανομένων των εγγύτερων γειτόνων μας, των χωρών της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών.
Ταυτόχρονα, η Δύση σαφώς και από καιρό παρουσιάζει το επιθυμητό ως πραγματικό. Ξεκινώντας τον αιφνιδιαστικό πόλεμο κυρώσεων κατά της Ρωσίας, για παράδειγμα, πίστευαν ότι θα μπορέσουν για άλλη μια φορά να παρατάξουν ολόκληρο τον κόσμο υπό τις διαταγές τους. Όπως αποδεικνύεται, ωστόσο, μια τέτοια λαμπρή προοπτική κάθε άλλο παρά ενθουσιάζει τους πάντες, εκτός από τους τελειωμένους πολιτικούς μαζοχιστές και τους θαυμαστές άλλων αντισυμβατικών μορφών διεθνών σχέσεων. Τα περισσότερα κράτη αρνούνται να υπακούσουν και αντ’ αυτού επιλέγουν τον λογικό δρόμο της συνεργασίας με τη Ρωσία.
Η Δύση σαφώς δεν περίμενε τέτοια ανυπακοή. Απλώς συνήθισαν να ενεργούν σύμφωνα με ένα υπόδειγμα, να αρπάζουν ό,τι θέλουν, με εκβιασμούς, δωροδοκίες, εκφοβισμούς, και πείθουν τον εαυτό τους ότι αυτές οι μέθοδοι θα λειτουργούν για πάντα, σαν να έχουν δηλαδή ‘παγώσει’ και απολιθωθεί στο παρελθόν.
Αυτού του είδους η αυτοπεποίθηση είναι άμεσο προϊόν όχι μόνο της περιβόητης έννοιας του εξαιρετισμού (αν και δεν παύει ποτέ αυτή να εκπλήσσει), αλλά και της πραγματικής «πείνας για πληροφορίες» στη Δύση. Έπνιξαν την αλήθεια σε έναν ωκεανό από μύθους, ψευδαισθήσεις και ψευδείς ειδήσεις, χρησιμοποιώντας εξαιρετικά επιθετική προπαγάνδα και ψεύδονται σαν τον Γκέμπελς. Όσο πιο απίστευτο είναι το ψέμα, τόσο πιο γρήγορα οι άνθρωποι θα το πιστέψουν – έτσι λειτουργούν, σύμφωνα με αυτή την αρχή.
Αλλά οι άνθρωποι δεν μπορούν να τρέφονται με τυπωμένα δολάρια και ευρώ. Δεν μπορείς να τους ταΐσεις με αυτά τα κομμάτια χαρτί και η εικονική, διογκωμένη κεφαλαιοποίηση των δυτικών εταιρειών κοινωνικής δικτύωσης δεν μπορεί να θερμάνει τα σπίτια τους. Όλα όσα λέω είναι σημαντικά, αλλά δεν είναι λιγότερο σημαντικό και αυτό, που μόλις είπα: δεν μπορείς να ταΐσεις κανέναν με χαρτιά – χρειάζεσαι τρόφιμα και με αυτές τις διογκωμένες κεφαλαιοποιήσεις επίσης κανέναν δεν μπορείς να θερμάνεις, χρειάζονται ενεργειακοί πόροι.
Για αυτό οι πολιτικοί στην ίδια την Ευρώπη πρέπει να πείσουν τους συμπολίτες τους να τρώνε λιγότερο, να πλένονται λιγότερο και να ντύνονται πιο ζεστά στο σπίτι. Και όσοι αρχίζουν να θέτουν δίκαια ερωτήματα όπως «γιατί αυτό είναι έτσι στην πραγματικότητα;», αμέσως ανακηρύσσονται εχθροί, εξτρεμιστές και ριζοσπάστες. Στρέφουν τα βέλη στη Ρωσία και λένε: αυτή είναι η πηγή όλων των προβλημάτων σας. Και πάλι λένε ψέματα.
Θέλω να σημειώσω ιδιαίτερα το γεγονός ότι υπάρχει κάθε λόγος να πιστεύουμε πως οι δυτικές ελίτ δεν σκοπεύουν να αναζητήσουν εποικοδομητικούς τρόπους εξόδου από την παγκόσμια επισιτιστική και ενεργειακή κρίση, για την οποία ευθύνονται οι ίδιες και μόνο αυτές, ως αποτέλεσμα της μακροχρόνιας πολιτικής τους, που χρονολογείται πολύ πριν από την ειδική στρατιωτική μας επιχείρηση στην Ουκρανία, στο Ντονμπάς. Δεν έχουν καμία πρόθεση να λύσουν τα προβλήματα της αδικίας και της ανισότητας. Υπάρχει ο φόβος ότι είναι έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν άλλες, συνηθισμένες για τους ίδιους, συνταγές.
Και εδώ αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι η Δύση διασώθηκε από τις αντιπαραθέσεις των αρχών του 20ού αιώνα με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα κέρδη από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο βοήθησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες να ξεπεράσουν τελειωτικά τις συνέπειες της Μεγάλης Ύφεσης και να γίνουν η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο και να επιβάλουν στον πλανήτη την εξουσία του δολαρίου ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Και με την κρίση της δεκαετίας του 1980 (τα πράγματα οξύνθηκαν και πάλι τη δεκαετία του 1980) η Δύση βγήκε αλώβητη σε μεγάλο βαθμό με την οικειοποίηση της κληρονομιάς και των πόρων της καταρρέουσας Σοβιετικής Ένωσης, που εξαφανίστηκε. Αυτό είναι γεγονός.
Τώρα, προκειμένου να απελευθερωθεί από το τελευταίο πλέγμα προκλήσεων, πρέπει να διαλύσει πάση θυσία τη Ρωσία, καθώς και άλλα κράτη που επιλέγουν μια κυρίαρχη πορεία ανάπτυξης, ώστε να μπορέσει να λεηλατήσει περαιτέρω τον πλούτο άλλων εθνών και να τον χρησιμοποιήσει για να μπαλώσει τις δικές της τρύπες. Αν αυτό δεν συμβεί, δεν αποκλείω να προσπαθήσουν να προκαλέσουν την κατάρρευση ολόκληρου του συστήματος και να τα ρίξουν όλα σε αυτό, ή, Θεός φυλάξοι, να αποφασίσουν να χρησιμοποιήσουν την παλιά συνταγή «ο πόλεμος θα διαγράψει τα πάντα».
Η Ρωσία έχει επίγνωση της ευθύνης της απέναντι στη διεθνή κοινότητα και θα κάνει το πάν ώστε να συνέλθουν τέτοιοι θερμοκέφαλοι.
Το σημερινό νεοαποικιακό μοντέλο είναι προφανώς καταδικασμένο σε τελευταία ανάλυση. Επαναλαμβάνω όμως ότι οι πραγματικοί αφέντες του θα προσκολληθούν σε αυτό μέχρι τέλους. Απλώς δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν στον κόσμο εκτός από τη διατήρηση του ίδιου συστήματος λεηλασίας και εκβιασμού.
Δεν δίνουν δεκάρα για το φυσικό δικαίωμα δισεκατομμυρίων ανθρώπων, της πλειοψηφίας της ανθρωπότητας, στην ελευθερία και τη δικαιοσύνη, το δικαίωμα να καθορίζουν οι ίδιοι το μέλλον τους. Έχουν ήδη προχωρήσει στη ριζική άρνηση των ηθικών, θρησκευτικών και οικογενειακών αξιών.
Ας απαντήσουμε σε μερικές πολύ απλές ερωτήσεις για τον εαυτό μας. Τώρα θα ήθελα να επιστρέψω σε αυτό που είπα και θέλω να απευθυνθώ επίσης σε όλους τους πολίτες της χώρας, όχι μόνο στους συναδέλφους που βρίσκονται στην αίθουσα, αλλά σε όλους τους πολίτες της Ρωσίας: Θέλουμε να έχουμε εδώ, στη χώρα μας, στη Ρωσία, «γονέα νούμερο ένα, γονέα νούμερο δύο και γονέα νούμερο τρία» (το έχουν χάσει εντελώς!) αντί για μητέρα και πατέρα; Θέλουμε τα σχολεία μας να επιβάλλουν στα παιδιά μας, από τις πρώτες κιόλας μέρες τους στο σχολείο, διαστροφές που οδηγούν στην υποβάθμιση και τον αφανισμό; Θέλουμε να τους βαρέσουμε στο κεφάλι τις ιδέες ότι υπάρχουν και ορισμένα άλλα φύλα μαζί με τις γυναίκες και τους άνδρες και να τους προσφέρουμε χειρουργική επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου; Αυτό θέλουμε για τη χώρα μας και τα παιδιά μας; Όλα αυτά είναι απαράδεκτα για εμάς. Εμείς έχουμε ένα διαφορετικό δικό μας μέλλον.
Επιτρέψτε μου να επαναλάβω ότι η δικτατορία των δυτικών ελίτ στοχεύει όλες τις κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένων των ίδιων των πολιτών των δυτικών χωρών. Αυτή είναι μια πρόκληση για όλους. Αυτή η πλήρης εγκατάλειψη του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, η ανατροπή της πίστης και των παραδοσιακών αξιών και η καταστολή της ελευθερίας έρχονται να μοιάσουν με μια «θρησκεία από την ανάποδη» – καθαρός σατανισμός. Αποκαλύπτοντας τους ψευδομεσσίες, ο Ιησούς Χριστός είπε στην επί του Όρους Ομιλία: «Από τους καρπούς τους θα τους γνωρίσετε». Αυτοί οι δηλητηριώδεις καρποί είναι ήδη εμφανείς στους ανθρώπους, και όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε όλες τις χώρες, συμπεριλαμβανομένων πολλών ανθρώπων στην ίδια τη Δύση.
Ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια περίοδο θεμελιώδους, επαναστατικού μετασχηματισμού. Νέα κέντρα εξουσίας αναδύονται. Εκπροσωπούν την πλειοψηφία (την πλειοψηφία!) της διεθνούς κοινότητας. Είναι έτοιμα όχι μόνο να δηλώσουν τα συμφέροντά τους αλλά και να τα προστατεύσουν. Βλέπουν στην πολυπολικότητα μια ευκαιρία να ενισχύσουν την κυριαρχία τους, που σημαίνει να αποκτήσουν πραγματική ελευθερία, ιστορικές προοπτικές και το δικαίωμα στις δικές τους ανεξάρτητες, δημιουργικές και ξεχωριστές μορφές ανάπτυξης, σε μια αρμονική διαδικασία.
Όπως έχω ήδη πει, έχουμε πολλούς ομοϊδεάτες στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, και αισθανόμαστε και βλέπουμε την υποστήριξή τους. Ένα ουσιαστικά χειραφετητικό, αντιαποικιακό κίνημα κατά της μονοπολικής ηγεμονίας διαμορφώνεται στις πιο διαφορετικές χώρες και κοινωνίες. Η δύναμή του θα αυξηθεί μόνο με τον καιρό. Είναι αυτή η δύναμη που θα καθορίσει τη μελλοντική γεωπολιτική μας πραγματικότητα.
Αγαπητοί φίλοι!
Σήμερα αγωνιζόμαστε για μια δίκαιη και ελεύθερη πορεία, πρώτα απ’ όλα για εμάς τους ίδιους, για τη Ρωσία, για να ανήκουν για πάντα στο παρελθόν η δικτατορία και ο δεσποτισμός. Είμαι πεπεισμένος ότι οι χώρες και οι λαοί κατανοούν ότι μια πολιτική που βασίζεται στην εξαίρεση του καθενός, στην καταπίεση άλλων πολιτισμών και λαών είναι εγγενώς εγκληματική, ότι πρέπει να γυρίσουμε αυτή την επαίσχυντη σελίδα. Η κατάρρευση της δυτικής ηγεμονίας, η οποία έχει αρχίσει, είναι μη αναστρέψιμη. Και επαναλαμβάνω: δεν θα είναι το ίδιο όπως πριν.
Το πεδίο της μάχης στο οποίο μας κάλεσε η μοίρα και η ιστορία είναι το πεδίο της μάχης για το λαό μας, για τη μεγάλη ιστορική Ρωσία.
Για μια μεγάλη ιστορική Ρωσία, για τις μελλοντικές γενιές, για τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά μας. Πρέπει να τα προστατεύσουμε από την υποδούλωση, από τερατώδη πειράματα που επιδιώκουν να παραλύσουν το μυαλό και την ψυχή τους.
Σήμερα αγωνιζόμαστε για να μην περάσει ποτέ από το μυαλό κανενός ότι η Ρωσία, ο λαός μας, η γλώσσα μας, ο πολιτισμός μας, θα μπορούσαν να σβηστούν από την ιστορία. Σήμερα χρειαζόμαστε την ενοποίηση ολόκληρης της κοινωνίας, και αυτή η ενοποίηση μπορεί να βασιστεί μόνο στην κυριαρχία, την ελευθερία, τη δημιουργία και τη δικαιοσύνη. Οι αξίες μας είναι η ανθρωπιά, το έλεος και η συμπόνια.
Και θα ήθελα να κλείσω με τα λόγια του αληθινού πατριώτη Ιβάν Αλεξάντροβιτς Ίλιν: «Αν θεωρώ τη Ρωσία πατρίδα μου, σημαίνει ότι αγαπώ, σκέφτομαι και σκέφτομαι στα ρωσικά, τραγουδώ και μιλάω στα ρωσικά, ότι πιστεύω στις πνευματικές δυνάμεις του ρωσικού λαού. Το πνεύμα του είναι το δικό μου πνεύμα, το πεπρωμένο του είναι το δικό μου πεπρωμένο, ο πόνος του είναι η λύπη μου, η ακμή του είναι η χαρά μου».
Πίσω από αυτές τις λέξεις κρύβεται μια μεγάλη πνευματική επιλογή, η οποία για περισσότερα από χίλια χρόνια ρωσικής κρατικής υπόστασης ακολουθήθηκε από πολλές γενιές προγόνων μας. Σήμερα εμείς, οι πολίτες των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ και οι κάτοικοι των περιοχών Ζαπορόζιε και Χερσώνα, κάναμε αυτή την επιλογή. Έκαναν την επιλογή να είναι με τον λαό τους, να είναι με την πατρίδα τους, να ζήσουν τη μοίρα της και να νικήσουν μαζί της.
Πίσω μας είναι η αλήθεια! Πίσω μας είναι η Ρωσία!>>
Ακολουθεί βίντεο από τη συναυλία στην Κόκκινη Πλατεία μετά το μήνυμα του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΕΚΡΙΖΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟ ΤΟΥ ΑΙΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
Η προσπάθεια επιβολής των εθνοκτόνων σχεδίων αποδόσεως τής Ελληνικής Ιθαγενείας στα εκατομμύρια των εισβολέων εποίκων λαθρομεταναστών, αλλά και τού διαμελιστικού «Καλλικράτης» / «Καποδίστριας 2», συνάντησαν την απροσδόκητη αντίσταση των Ελλήνων πατριωτών. Οι σχεδιαστές ήταν απολύτως πεπεισμένοι ότι, μετά από 40 έτη αδιάλειπτης ανθελληνικής προπαγάνδας, οι κάτοικοι αυτής τής χώρας, θα είχαν υποκύψει. Όμως, λογαριάσανε λάθος. Υπήρξε σφοδρότατη άρνηση υποταγής στα κελεύσματα των εντολοδόχων τής συγκυβερνήσεως ΠΑ.ΣΟ.Κ. – Ν.Δ. !
Ήταν αδύνατον να υπάρξει νέα χρονοτριβή. Είχαν γίνει επενδύσεις αμύθητων ποσών τόσες δεκαετίες για να καταρρεύσει η Ελλάς πριν από το έτος 2014. Αυτοί οι καταραμένοι Έλληνες όμως, αντιστέκονταν. Έπρεπε να τεθεί σε εφαρμογή, η τελική λύση: Το σχέδιο «Τυφών». Τα πάντα, έπρεπε να συντελεσθούν εντός 72 ωρών. Πριν προλάβουν να… «επέμβουν» – ΔΗΘΕΝ – ο Ο.Η.Ε., το ΝΑΤΟ ή η Ε.Ε.!
ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΧΑΟΣ
Από χρόνια οι διάσπαρτες ομάδες που είχαν διεισδύσει εντός της επικρατείας και διαβίωναν «φυσιολογικά», ως ενσωματωμένα μέλη τής Ελληνικής κοινωνίας, περίμεναν ανυπόμονα το σύνθημα! Επιτέλους! Τα κινητά τηλέφωνα και οι υπολογιστές «άναψαν»: «Τυφών»!!!
Πρώτα, ρίχτηκαν μικρόβια τύφου και πανώλης στα δίκτυα παροχής ποσίμου ύδατος, σε ολόκληρη την Αττική, την Πάτρα και μερικές άλλες πόλεις τής νοτίου – μόνον – Ελλάδος. Όχι στην Κρήτη και τον νομό Λακωνίας πάντως. Οι οικογένειες των αλλοδαπών – όχι όλων, μόνο των Αλβανών – ειδοποιήθηκαν στόμα με στόμα και αναχωρούν για την Αλβανία. Ανατινάζονται σημεία των Εθνικών Οδών και τού σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας, από την Αλεξανδρούπολη, μέχρι και την Πύλο (συμπεριλαμβανομένης και της γέφυρας τού Ισθμού της Κορίνθου). Οι γέφυρες της Χαλκίδος και του Ρίου – Αντιρρίου, ανατινάχθηκαν λίγες ώρες αργότερα, για να προλάβουν να εκκενώσουν την Εύβοια και την Πελοπόννησο οι μυημένες Αλβανικές οικογένειες που προαναφέραμε.
Μαζικές επιθέσεις σε δεκάδες Αστυνομικά Τμήματα, νοσοκομεία και σχολεία, όπου και αρχίζουν να κρατούνται χιλιάδες όμηροι. Κυρίως ηλικιωμένοι άρρωστοι, έγκυες Ελληνίδες και νήπια και βρέφη! Τα περισσότερα σχολεία, που χτυπήθηκαν, ήταν βρεφονηπιακοί σταθμοί και Δημοτικά. Οι εισβολείς, οπλισμένοι λαθρομετανάστες και αναρχικοί. Τα καταπρώτα χτυπήματα, τα υπέστησαν το Αστυνομικό Τμήμα Αγίας Παρασκευής, το Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών «Δημόκριτος», η Στρατιωτική Διοίκηση Ανατολικής Μεσογείου, το Αμερικανικό Κολλέγιο “Deere”, το Γαλλικό Κολλέγιο και η ΕΡΤ. Όλοι οι ανωτέρω στόχοι, στην Αγία Παρασκευή. Στα κολλέγια, επετέθησαν μόνον Έλληνες αναρχικοί (κανείς αλλοδαπός) για να στρέψουν τις δύο αυτές χώρες – μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. – εναντίον της Ελλάδος! Επιθέσεις, εκδηλώνονται και σε δεκάδες Πρεσβείες και Προξενεία. Αποφεύγονται – προς το παρόν – καλά φυλασσόμενοι στόχοι όπως το Πεντάγωνο ή το Κοινοβούλιο. Αν και το δεύτερο, είχε γίνει στόχος κατά το παρελθόν. Αναρχικοί και «τρομοκράτες» – πράκτορες μυστικών υπηρεσιών, είχαν χτυπήσει το Μνημείο τού Αγνώστου Στρατιώτου σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις μέσα σε διάστημα τριών ετών…
Ακολουθούν επιθέσεις σε Μουσεία και Αρχαιολογικούς Χώρους μεγάλης συναισθηματικής αξίας για τους Έλληνες. Οι εικόνες, μεταδίδονται από την ΕΡΤ, για να κλονισθεί παντελώς το ηθικό του πληθυσμού. Ιδιαιτέρως δε, προβάλλονται σκηνές βιασμών νεαρών όμορφων Ελληνίδων εντός Ορθοδόξων Χριστιανικών Ναών. Ξεκινούν λεηλασίες καταστημάτων και οικιών. Πρώτιστοι στόχοι, τα «σούπερ μάρκετς».
Μετά από την πάροδο των πρώτων 24 ωρών, ανατινάζονται δεκάδες σταθμοί υψηλής τάσεως της ΔΕΗ, καθώς και αρκετοί πυλώνες. Ανατινάζεται και το φράγμα του Μαραθώνος. Πυρκαγιές ξεσπούν παντού! Σε δάση, βενζινάδικα και διυλιστήρια. Καίγεται και η ευρύτερη περιοχή Ομονοίας. Επιθέσεις αναρχικών, ξεσπούν και σε περιοχές όπως η Πολιτεία, η Κηφισιά και το Μαρούσι. Οι οπλισμένοι αναρχικοί και τρομοκράτες του UCK, κινούνται με δίκυκλες μηχανές δαιμονισμένα, παντού. Δεν στέκονται πουθενά περισσότερο από 15 λεπτά της ώρας. Κτυπούν και φεύγουν.
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ
Η Τουρκική Αεροπορία, απογειώνεται μαζικά, ταυτόχρονα με την αποστολή του συνθήματος «Τυφών» στα χιλιάδες κινητά των ημεδαπών αναρχικών και αλλοδαπών τρομοκρατών του UCK. Κτυπά, κάθε αεροδρόμιο (πολεμικό και μη) και λιμάνι τής χώρας. Το πλήγμα, είναι συντριπτικό. Δεκάδες Ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη πλήττονται στο έδαφος, ενώ αρκετές φρεγάτες, ελλιμενισμένα υποβρύχια εντός τού ναυστάθμου, καθώς επίσης και Ταχέα Σκάφη Κατευθυνομένων Βλημάτων (πυραυλάκατοι) τού Στόλου μας, βυθίζονται δίπλα στις προβλήτες. Η αεροπορική βάση Τανάγρας, υπέστη τα μεγαλύτερα πλήγματα, διότι από εκεί επιχειρούσαν τα τρομερά Mirage 2000-5 Mk2 με τα υπο – στρατηγικά βλήματα Scalp – EG. Πρώτο δέχθηκε την επίθεση βαλλιστικών πυραύλων F600T Yildirim, το Κέντρο Δορυφορικής Παρατηρήσεως που ήταν συνδεδεμένο με την Γαλλία και την Γαλλική Γουιάνα. Μερικές ώρες μετά, αρχίζουν συγκεντρώσεις τουρκικών αποβατικών μονάδων στα μικρασιατικά παράλια και τον κόλπο του Ξηρού στην ανατολική Θράκη. Τούτο έγινε με την καθυστέρηση που αναφέραμε, έτσι ώστε οι Ελληνικές υπηρεσίας ασφαλείας να μην έχουν παρατηρήσει τίποτα το ασυνήθιστο προηγουμένως.
Στην Κύπρο, εκδηλώνεται πρώτα η ίδια εσωτερική αναταραχή από αλλοδαπούς και ακροαριστερούς και κατόπιν γενική επίθεση από 50.000 στρατιώτες του κατοχικού στρατού. Στην Θράκη, η επίθεση γίνεται από τον Έβρο, αλλά και από τις ακτές του Θρακικού Πελάγους. Δύο μέτωπα. Ταυτόχρονα, εξεγείρονται και αρκετές χιλιάδες μουσουλμάνων της μειονότητας. Επίθεση δέχονται όλες οι πόλεις της δυτικής Μακεδονίας και της βορείου και νοτίου Ηπείρου από αποσπάσματα ανταρτών του UCK, αλλά και δίγλωσσους φιλοσκοπιανούς Βουλγαρίζοντες. Στο Ιόνιο Πέλαγος, περιπολούν ήδη δύο τουρκικά υποβρύχια, που ναυλοχούσαν – από χρόνια – σε ναυτική βάση της Αλβανίας.
ΚΑΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΔΕΝ ΣΤΑΘΗΚΕ ΕΦΙΚΤΗ…
Με κατεστραμμένο το οδικό, σιδηροδρομικό και ηλεκτρικό δίκτυο της χώρας, οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, παρέλυσαν. Προβλήθηκε ηρωική άμυνα μόνον τοπικά. Τα νησιά μας, δεν μπόρεσαν να αντέξουν δίχως την υποστήριξη της Πολεμικής Αεροπορίας μας και τα σκάφη Zubr, βρίσκονταν ήδη εκτός υπηρεσίας από την περίοδο τής ειρήνης. Επίσης, αντάρτες του UCK και αναρχικοί, φρόντισαν να κάψουν τα ταχύπλοα «καταμαράν» και τα «ιπτάμενα δελφίνια» που βρίσκονταν διεσπαρμένα στα νησιά των Κυκλάδων, του Αργοσαρωνικού, των βορείων Σποράδων και στα λιμάνια του Πειραιώς, του Βόλου και της βορειοανατολικής Πελοποννήσου.
Στην Θράκη, η ΧΧ Τεθωρακισμένη Μεραρχία, αντέταξε επική άμυνα μέχρις εσχάτων, κατορθώνοντας ακόμη και την εκτέλεση αντεπιθέσεων! Οι τρείς Ταξιαρχίες της, με Leopard 2 HEL και Leopard 2 A4, υπέκυψαν ΜΟΝΟΝ όταν τελείωσαν τα λιγοστά πυρομαχικά των βλημάτων των 120 χιλιοστών. Κάποιοι, είχαν «φροντίσει» από χρόνια πριν, να μην υπάρχουν πυρομαχικά! Τα παλαιότερα άρματα μάχης του Δ’ ΣΣ, με τα πυροβόλα των 105 χιλιοστών, υπέκυψαν ηρωικότατα στα ανώτερα τουρκικά Leopard 2 A4. Και οι πέντε Ταξιαρχίες Μηχανοκινήτου Πεζικού στον Έβρο, προέβαλαν λυσσαλέα άμυνα, όμως, με συνθέσεις που δεν ξεπερνούσαν το 50% της προβλεπομένης, υπέκυψαν μπροστά στα στίφη 20 τουρκικών Ταξιαρχιών της 1ης Τουρκικής Στρατιάς (και όχι μόνον) οι οποίες δεν χρειάσθηκε καν να κάνουν επιστράτευση, διότι από τον καιρό της ειρήνης, διέθεταν σύνθεση 110%!!!
Όλα αυτά όμως, είναι παντελώς… «φανταστικά». Μην ανησυχείτε λοιπόν…
Όσα περιγράφονται πιο κάτω είναι απολύτως αληθινά.
Ο Καραϊσκάκης έλεγε «Ηγέτης που δεν έχει υπάρξει δούλος, είναι ηγέτης μπάσταρδος κι’ αλίμονο στον δούλο».
Αύγουστος 1922 ο Τούρκικος στρατός μπαίνει στο Αϊβαλή (Αϊβαλή: πόλη-λιμάνι, ένα από τα ασφαλέστερα λιμάνια της Αν. Μεσογείου, δεύτερο μεγάλο κέντρο Ελληνισμού μετά τη Σμύρνη).
Διατάζουν όλους τους Έλληνες να βγουν από τα σπίτια τους. ύστερα κάνουν έρευνες για να ανακαλύψουν αυτούς που προσπαθούν να «κρυφτούν». Ερευνούν κάθε σπίτι ξεχωριστά με επιμέλεια.
Μαζεύουν όλους τους Έλληνες, τα γυναικόπαιδα τα ξεχωρίζουν και τα στέλνουν στα καράβια να φύγουν για την Ελλάδα. Τους άνδρες από 18 χρονών μέχρι 60 χρονών τους χωρίζουν κατά πενηντάδες.
Είναι 3000 άνδρες. Τους στοιβάζουν σε αποθήκες και στάβλους μαζί με τα ζώα. Ανάμεσα σ’ αυτούς είναι και ο 18χρονος Ηλίας.
Αυτούς θα τους μεταφέρουν στην Ανατολική Τουρκία να δουλέψουν σε κάτεργα σαν δούλοι. Τους γδύνουν και τους αφήνουν με την φανέλα και το σώβρακο.
Μόλις νυχτώσει γίνεται το «ξάφρισμα». Οι Τούρκοι αξιωματικοί συνήθως μεθυσμένοι σε συνοδεία στρατιωτών μπαίνουν στις αποθήκες και τους στάβλους.
Ξεχωρίζουν 5 με 6 άτομα. Οι άνθρωποι ξέρουν τη μοίρα τους και σπαράζουν. Παρακαλούν κλαίγοντας να μην τους πάρουν.
Τους οδηγούν έξω από τις πρόχειρες φυλακές και τους σφάζουν με τις ξιφολόγχες τους.
Όσοι μένουν πίσω ξεκινάνε μια πορεία για τα βάθη της Τουρκίας. Είναι πεζοί και σχεδόν γυμνοί.
Οι Τούρκοι στρατιώτες και αξιωματικοί τους συνοδεύουν συνήθως έφιπποι.
Βαδίζουν συνεχώς κάτω από τον ήλιο χωρίς νερό και φαΐ. Όταν φθάνουν σε βαλτόνερα τους επιτρέπουν να πιούν νερό από τους βάλτους. Η δυσεντερία τους θερίζει. Τους ταΐζουν με λίγο ψωμί ή τρόφιμα ίσα-ίσα για να επιβιώνουν.
Φθάνουν σε ένα χωριό. Οι Τούρκοι χωρικοί τους περιεργάζονται. Ανακαλύπτουν ένα παιδί 18 χρονών που έχει στο στόμα του ένα χρυσό δόντι. Τον Αργύρη. Το παιδί βάζει μια πεταμένη κατσαρόλα στο κεφάλι του γιατί φοβάται.
Ένα ρωμαλέος Τούρκος χωρικός τον πλησιάζει. Το παιδί έντρομο βγάζει την κατσαρόλα από το κεφάλι του. Ο χωρικός ξαφνικά τον χτυπάει στο κεφάλι μ’ ένα βαρύ σφυρί.
Οι χωρικοί τον τραβάνε έξω από τους κρατούμενους και τον λυντσάρουν. Πρέπει να του πάρουν το χρυσό δόντι.
Η ομάδα των σκλάβων-αιχμαλώτων φθάνει σε μια πόλη, το Κίρκαγατς.
Εκεί δουλεύουν από το πρωί έως το βράδυ.
Αν δεν προλάβουν να τελειώσουν την εργασία που τους αναθέτουν οι στρατιώτες αλλά και οι κάτοικοι της πόλης τους σαπίζουν στο ξύλο.
Επισκευάζουν ότι κατέστρεψε ο Ελληνικός στρατός κατά την προέλασή του. Σπίτια, φούρνους, το σιδηροδρομικό σταθμό κ.λπ.
Μετά φεύγουν. Φθάνουν στο Μπακίρ. Είναι η πατρίδα του Μπακιρλή-Εφέ. Αυτός αντιστάθηκε στον Ελληνικό στρατό. Δεν προσκύνησε, πήρε τα βουνά και πολέμησε.
Μια νύχτα πάτησε ο Ελληνικός στρατός το χωριό και τον γύρευαν.
Του σκότωσαν τη μητέρα και την αρραβωνιαστικιά.
Στον πόλεμο δεν υπάρχουν άγιοι.
Ανεβαίνουν στην επιφάνεια τα πιο σκοτεινά ένστικτα του ανθρώπου.
Ευτυχώς για τους σκλάβους ο Μπακιρλή-Εφέ βρίσκεται στην Μαγνησά.
Τους στοιβάζουν σε μια αποθήκη. Ο Ηλίας αρρωσταίνει. Ψήνεται στον πυρετό.
Όλοι το πρωί φεύγουν για δουλειά. Ο Ηλίας μένει πίσω μόνος του. Συναντάει έναν Τούρκο στρατιωτικό γιατρό που περνάει τυχαία έξω από την φυλακή του. ο Τούρκος γιατρός τον παίρνει και τον περιθάλπει στο σπίτι του, που είναι και ιατρείο.
Ο Ηλίας γίνεται καλά. Ο γιατρός του δίνει ένα παντελόνι και ένα ζευγάρι αρβύλες.
Οι σκλάβοι φορούσαν πάνω από την φανέλα και το σώβρακο τσουβάλια δεμένα με σπάγκο ή κουρέλια που έβρισκαν εκεί που δούλευαν. Ο καιρός έχει κρυώσει και κρυώνουν. Δεν έχουν παπούτσια. Στα πόδια φοράνε δεμένα τσουβάλια ή κομμάτια ύφασμα δεμένα με σπάγκο.
Η δουλειά είναι σκληρή. Άλλοι έφτιαχναν τοίχους. Άλλοι κουβαλούσαν τσουβάλια με διάφορα εμπορεύματα. Άλλοι διόρθωναν τα βαγόνια του τρένου που είχαν καταστραφεί. Άλλοι έκοβαν ξύλα.
Ότι βαριά δουλειά υπήρχε έβαζαν τους Έλληνες να την κάνουν.
Πολλοί πέθαναν δουλεύοντας γιατί δεν ήταν συνηθισμένοι σε πολύ βαριές δουλειές. Άλλοι ήταν ψαράδες, άλλοι έμποροι, άλλοι δάσκαλοι, άλλοι μουσικοί κ.λπ.
Μόλις ο Ηλίας έγινε καλά τον γυρίζουν πίσω στην προηγούμενη πόλη από την οποία είχαν περάσει. Στο Κιρκαγάτς.
Εκεί δουλεύουν στον σταθμό του τρένου, κουβαλούν κουλούρες συρματόπλεγμα.
Ένα βράδυ στην φυλακή τους έρχονται 3 καινούριοι κρατούμενοι. Ο ένας είχε μουγκαθεί από το πολύ ξύλο που είχε φάει. Ήταν καταδικασμένοι σε θάνατο από τους Τούρκους.
Το νέο διαδόθηκε μέσα στον χώρο που τους κρατούσαν.
Κανένας δεν κοιμήθηκε εκείνο το βράδυ. Όλοι προσπαθούσαν να τους παρηγορήσουν. Το άλλο πρωί τους πήραν. Τους κρέμασαν σε ένα πλάτανο στη μέση του Κιρκαγάτς. Τον ένα δίπλα στον άλλο. Το στόμα του μουγκού ήταν μισάνοιχτο. Η γλώσσα του ήταν πεταμένη έξω σαν ένα κομμάτι σπλήνα.
Πότε-πότε καμιά στάλα βροχής έπεφτε στην γλώσσα. Τότε το σκοτεινό στόμα έμοιαζε με μάτι που δακρύζει.
Την άλλη μέρα πήραν τον Ηλία και άλλους δύο. Τους έβαλαν σε ένα τρένο συνοδεία με έναν στρατιώτη. Μαζί με τον Ηλία ήταν και ο Γιώργης. Ένας άνδρας δυνατός και ακμαίος. Τους κατεβάζουν στο Αξάρ.
Τους πετάνε σε μια αποθήκη. Η αποθήκη είναι γεμάτη με Τούρκους λιποτάκτες.
Οι Τούρκοι βάζουν τον Γιώργη σε ένα μεγάλο σάκο. Τον πετάνε ψηλά και τον πιάνουν. Τον ξαναπετάνε ψηλά και τον ξαναπιάνουν.
Κάποια στιγμή κουράζονται, τον πετάνε ψηλά και τον αφήνουν να πέσει στο τσιμέντο. Από το κεφάλι του τρέχει αίμα. Ο Ηλίας και ο άλλος σύντροφός του, κολλάνε στην πληγή άχυρα από την αποθήκη. Το αίμα σταματάει. Τα άχυρα κολλάνε στο αίμα σαν επίδεσμος.
Την άλλη ημέρα δουλεύουν στο περιβόλι ενός πασά.
Όταν γύριζαν το βράδυ ο Γιώργης ξέκοψε για να μαζέψει κανένα αποτσίγαρο από εκεί δίπλα. Ο στρατιώτης που τους συνόδευε τον χτυπά σκληρά. Όταν φθάνουν στην αποθήκη λέει στον αξιωματικό ότι ο Γιώργης «ήθελε να το σκάσει».
Ο αξιωματικός διατάζει να τον μαστιγώσουν. Φέρνουν βέργες ψιλές. Του βγάζουν τα τσουβάλια που φοράει από την μέση και τον άφησαν με γυμνές τις πλάτες. Τον γονάτισαν και του πέρασαν το κεφάλι κάτω από τα σκέλια ενός στρατιώτη. Ένας άλλος στρατιώτης του έπιασε το σαγόνι. Τουρτούριζε από το κρύο.
Ο Αξιωματικός άρχισε να τον μαστιγώνει με μανία. Ο Γιώργης βογκούσε «Αχ- αχ». Μετά από 10 λεπτά το ματωμένο σώμα μπαντάρισε, βάρυνε. Ο στρατιώτης δεν μπορούσε να κρατήσει το σαγόνι του. τον άφησαν να πέσει χάμω.
Σηκώσαμε στα χέρια τον σύντροφό μας και τον κουβαλήσαμε μέσα στην αποθήκη με τους Τούρκους λιποτάκτες.
Ένας μεσήλικας Τούρκος λέει στους άλλους «Αφήστε τους κρίμα είναι». Τους άφησαν.
Ο Τούρκος που μίλησε ήταν κι αυτός άρρωστος. Όλη την νύχτα βογκούσαν και οι δύο. Ο Έλληνας και ο Τούρκος δίπλα-δίπλα.
Την άλλη ημέρα πήραν τον Ηλία και τους συντρόφους του και έφυγαν. Έφυγαν στην Μαγνησά. Τους βάζουν σε ένα μεγάλο στρατόπεδο. Τους πάνε σε ένα γραφείο και ρωτάνε το όνομά τους.
Τους δίνουν ένα τενεκεδάκι το οποίο με σπάγκο το κρεμάνε στο χέρι τους. Στο τενεκεδάκι υπάρχει ένα νούμερο γραμμένο. Νούμερο 31328 είναι το νούμερο του Ηλία.
Από σκλάβοι ανώνυμοι και ξεχασμένοι από θεούς και ανθρώπους γίνονται ένα νούμερο. Μια ζωντανή οντότητα. Το νούμερο αυτό είναι το διαβατήριο για την ελευθερία τους.
Ήταν πρωί. Οδηγούν τον Ηλία σε μια τεράστια σάλα με λίγο φωτισμό. Εκεί μέσα βρίσκονται πάνω από 100 άνθρωποι ολόγυμνοι. Του λένε και βγάζει τα τσουβάλια που φοράει. Αρχίζουν να πλένονται με ζεστό νερό από τενεκέδες που κουβαλούσαν στη σάλα. Ο Ηλίας έχει να πλυθεί μήνες. Η βρώμα έχει γίνει ένα με το δέρμα του.
Μετά τους πηγαίνουν στο «κουρείο». 3 σκλάβοι κουρεύουν χωρίς να μιλάνε. Τους κουρεύουν σύριζα και τους ξυρίζουν. Ύστερα ξαναφοράνε τα τσουβάλια τους. Όταν τελείωσαν τους τραβάνε όλους κοντά στο σταθμό του τρένου.
Τους χωρίζουν σε ομάδες. Φτιάχνουν ένα καινούργιο δρόμο. Άλλοι σκάβουν μακριά χαντάκια, άλλοι κουβαλούν χώμα, άλλοι σπάνε πέτρες.
Κάνει πολύ κρύο και οι σκλάβοι τουρτουρίζουν. Ένας άλλος «παλιός» σκλάβος του λέει: «Μη φοβάσαι, τώρα είναι γλίτωμα».
Το μεγάλο «θέρισμα» έχει περάσει. Οι σκλάβοι στο στρατόπεδο είναι χιλιάδες-Συνωστισμός όπως θα έλεγε και η Ρεπούση-κοιμούνται καθιστοί ο ένας κολλητά στον άλλο.
Δίπλα στον Ηλία ένα κορμί γέρνει πάνω του σαν μολύβι.
Ο Ηλίας φωνάζει «Ε κερατά θα μαζευτείς», τον σπρώχνει οργισμένος όμως ο «κερατάς» έχει πεθάνει εκεί δίπλα του καθιστός.
Το πρωί έρχεται ο υπαξιωματικός, βαστάει τη μύτη του. «Γκεμπερία Βαρμκ», έχει ψοφήσει;
«Έχει».
Τους παίρνουν δέκα-δέκα. Είκοσι ήταν και τους ρίχνουν σε ένα λάκκο. Την άλλη ημέρα το πρωί τους ξυπνάνε χαράματα. Οι στρατιώτες τους χτυπούν με τα κοντάκια των όπλων τους. Τους οδηγούν στη ρίζα ενός ψηλού βουνού. «Ονταμινά» φωνάζουν-ξύλα.
Οι σλάβοι δουλεύουν χωρίς εργαλεία, με τα χέρια. Αρχίζουν να ξεριζώνουν θάμνους. Κόβουν τα κλαδιά και σχηματίζουν δεμάτια. Με αυτά τα ξύλα ζεσταίνουν το νερό στο στρατόπεδο και πλένονται γιατί έχει εξαπλωθεί τύφος. Οι σκλάβοι πεθαίνουν σαν τις μύγες.
Οι περισσότεροι δεν είχαν νούμερα. Κάθε φορά που πήγαιναν για ξύλα γύριζαν λιγότεροι. Ήταν ένα τάγμα εργατικό «Αμελέ Ταμπουρού». Τα Ταμπούρ (τάγματα) τα χώριζαν σε μπουλούκια (λόχους).
Κάθε μπουλούκι το επιβλέπει ένας αξιωματικός με βοηθό έναν Έλληνα ή Αρμένιο που ξέρει Τούρκικα.
Ο Μιχαλ-τσαούς, ο Βασιλ-τσαούς, ο Γιοβαν-τσάους κ.λπ. σκληροί και ανελέητοι στην ίδια φυλή.
Οι Γενίτσαροι είναι πιο σκληροί από τα αφεντικά.
Το βράδυ-είχε συσσίτιο μόνο το βράδυ-τρώνε βρασμένα κουκιά με λίγο μαυροζούμι. Τους μοιράζουν και λίγο ψωμί. Άλλοι τρώνε από τα καζάνια με τις χούφτες. Άλλοι-τυχεροί-έχουν βρει πεταμένα τενεκεδάκια.
Η πιο σκληρή δουλειά είναι τα πολεμοφόδια. Κάσες με πολεμοφόδια. Γράφουν απ’ έξω 92kg.
Τα κουβαλούν κατά ζευγάρια αλλά οι σκλάβοι είναι αδύναμοι και οι κάσες βαριές. Έτσι όλο και λιγοστεύουν οι σκλάβοι αφού δεν αντέχουν και πεθαίνουν συνεχώς.
Οι Τούρκοι έφεραν βοδοραμπάδες με μεγάλες ρόδες και φόρτωναν τα πολεμοφόδια. Αντί για βόδια ζεύανε δύο σκλάβους μπροστά.
Ο Ηλίας από άνθρωπος γίνεται «βόδι». Άλλοι σκλάβοι έσπρωχναν από πίσω. Τα «βόδια» πέφτουν στο δρόμο. Οι στρατιώτες και ο Μιχαλ-τσαούς γελάνε.
Στον αγέρα τρέμει το αγκομαχητό των λαχανιασμένων κορμιών που τεζάρουν στην προσπάθεια. Οι φλέβες του λαιμού στα «βόδια» τεντώνουν σαν χορδές. Οι γυμνές πατούσες σαλαγούν στη γη ν’ αγαντάρουν.
Οι σκλάβοι ικετεύουν τη γη, δέξου μας στερεά από ευσπλαχνία. Ένα βράδυ στο στρατόπεδο ο Ηλίας μαθαίνει μια ιστορία.
Στην αρχή πριν γίνουν νούμερα οι φανατισμένοι Τούρκοι χωρικοί έρχονταν και ζητούσαν από το τάγμα σκλάβους να τους σκοτώσουν. Κάθε βράδυ την ώρα που μοιραζόταν το ψωμί.
Ο Μιχαλ-τσαούλ όταν είδε την φασαρία που έκαναν οι Τούρκοι χωρικοί ρώτησε «τι γυρεύουν;», «Κουρμπάν» (σφαχτάρια για θυσία). Ο Μιχάλ-τσαούς αφού σκέφθηκε συμφώνησε με τους Τούρκους αξιωματικούς. Κάθε βράδυ οι αξιωματικοί πουλούσαν-νοίκιαζαν-κρυφά τους σκλάβους τους που δούλευαν όλη τη νύχτα. Το πρωί τους έφερναν πίσω και τους πουλούσε επίσημα το τάγμα. Άλλους για δουλειά, άλλους για θυσία. Ο καθένας με τη μοίρα του.
Ο Ηλίας κουράστηκε και θέλει να αλλάξει από «βόδι». Ζητάει να πουληθεί. Τον αγοράζει ένας γέρος. Όλη την ημέρα δουλεύει σκληρά θεονήστικος. Πικρή ημέρα. Το βράδυ γυρίζει στο τάγμα.
Την άλλη ημέρα ξαναγίνεται «βόδι». Οι σκοποί φυλάνε προσεκτικά τους σκλάβους τώρα που έχουν νούμερα. Γιατί αν κάποιος ξεμείνει στην δουλειά τον ξεπαστρεύουν οι ντόπιοι συνήθως με μπαλταδιές στο κεφάλι.
Τον Ηλία με 3 άλλους σκλάβους τον αγόρασε ένας Μπέης για να δουλέψουν στα αμπέλια του. μαζί τους είναι και ο Τελεμές. Ένας παχύς μεσόκοπος Έλληνας.
Η δουλειά στα αμπέλια σκληρή. Ο Τελεμές ιδρώνει και καθυστερεί. Ένας νεαρός Τούρκος παραγιός τον χτυπάει αλύπητα.
Οι άλλοι τρεις τον βοηθάνε να τελειώσει την δουλειά αλλά ο νεαρός Τούρκος πάλι τον χτυπάει. Δίπλα στο αμπέλι υπήρχε ένα χωράφι, περίπου 4 στρέμματα, σπαρμένο με ανθρώπινα οστά. Κεφάλια, πόδια, χέρια μικρά (γυναικεία) και μεγάλα. Ο παραγιός που τους έδερνε αλύπητα τους φωνάζει.
«Παλιόσκυλα τους ξεμπερδέψαμε τότες που ‘καψαν την Μαγνησά. Γουρούνια. Έτσι θα πάτε κι εσείς». Τους πιάνει απελπισία. Ευτυχώς γι’ αυτούς την άλλη ημέρα καταφθάνουν δύο στρατιώτες.
Τους παίρνουν και τους οδηγούν στην ύπαιθρο. Εκεί υπάρχουν Τούρκοι αξιωματικοί πάνω σε άλογα και μια νεαρή γυναίκα. Έχει διοργανωθεί κυνήγι αγριογούρουνου.
Τα σκυλιά φοβούνται να πάνε μέσα στα ψηλά χόρτα. Τους βάζουν να κάνουν τα σκυλιά. Τρέχουν ξυπόλυτοι ντυμένοι με τα τσουβάλια και φωνάζουν οε-οε να βγουν τα αγριογούρουνα για να τα σκοτώσουν οι Τούρκοι αξιωματικοί.
Τους ξαναγυρίζουν να δουλέψουν πάλι στο αμπέλι του Μπέη. Είναι λιώμα από την κούραση και τελικά τους γυρίζουν στο στρατόπεδο.
Ο Μιχαλ-τσαούς ο Έλληνας επιστάτης είναι πιο σκληρός απ’ όλους. Οι σκλάβοι τον μισούν θανάσιμα. Τους βασανίζει άγρια.
Μια ημέρα ο Μιχαλ-τσαούς ξεχωρίζει τον Ηλία και του λέει «θα σε πάρω υπηρέτη, δεν θα βγαίνεις στη δουλειά».
Ο Ηλίας αρνείται «όχι Μιχαλ-τσαούς, δεν θέλω». Ο Μιχάλ-τσαούς δεν το ξέχασε. Βάζει τον Ηλία στις πιο σκληρές αγγαρείες και τον παρακολουθεί σαδιστικά πώς υποφέρει μέχρι να πέσει λιπόθυμος στο χώμα.
Οι ημέρες περνούν ανελέητες-σκληρές. Οι σκλάβοι όλο και λιγοστεύουν. Όμως μια ημέρα δίπλα στο στρατόπεδο έρχονται από την Ελλάδα Τούρκοι αιχμάλωτοι. Είναι ανταλλαγή αιχμαλώτων. Κάποιοι από το στρατόπεδο του Ηλία θα γίνουν ανταλλαγή.
Το Νούμερο 31328, ο Ηλίας είναι μέσα σ’ αυτούς.
Λίγες ημέρες πριν φύγει πεθαίνει στην αγκαλιά του ο Γιωργής από τα βασανιστήρια. Από τους 3000 Έλληνες που πήραν οι Τούρκοι από το Αϊβαλή για να εργαστούν στα τάγματα εργασίας, σώθηκαν μόνο 23.
Στα τάγματα εργασίας άφησαν τα κόκαλά τους πολλές χιλιάδες Έλληνες.
Πέθαναν σκλάβοι ξεχασμένοι απ’ όλους. Φυσικά κανένα βιβλίο ιστορίας στα Ελληνικά σχολεία δεν αναφέρει τα τάγματα εργασίας αφού η δολοφονία το 1922 χιλιάδων Ελλήνων ήταν απλώς ένας «συνωστισμός».
O Γιώργος Ευαγγελάτος ψυχίατρος – ψυχαναλυτής παρέχει ψυχιατρική βοήθεια και συμβουλευτική σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προσωπικές ή οικογενειακές ψυχολογικές και ψυχοκοινωνικές δυσκολίες. Μάθετε περισσότερα για εμάς εδώ.
