Όπως αναφέρουν οι Washington Times, σε άρθρο τους για τις μαρτυρίες παιδιών που  μεγάλωσαν σε ‘οικογένειες’ ομοφυλόφιλων, οι καταθέσεις των περισσοτέρων παιδιών ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών που βρίσκονται στις δικογραφίες δικαστηρίων σε περιπτώσεις «γάμου» ατόμων του ιδίου φύλου, αναφέρουν ότι η αδυναμία των ‘γονέων’ τους να παντρευτούν τους έχει στερήσει τη νομική προστασία και τους παρεμπόδισε να ζουν την διαφορετικά τυπική τη ζωή τους,.
Όμως, τέσσερα ενήλικα παιδιά ομοφυλόφιλων γονέων – που ενεργούν ως «κουαρτέτο της αλήθειας» – έχουν υποβάλει τις ένορκες καταθέσεις τους στο 5^ο Εφετείο των ΗΠΑ, όπου δηλώνουν την αντίθεσή τους στους «γάμους» ατόμων του ιδίου φύλου, με αρκετά να λένε ότι το να μεγαλώνεις σε μια «οικογένεια ουράνιου τόξου» δεν είναι ούτε φυσιολογικό, ούτε ευχάριστο. Το δικαστήριο, το οποίο εξετάζει το ενδεχόμενο να διατηρήσει τη νομοθεσία για το γάμο μόνο μεταξύ άνδρα και γυναίκας στο Τέξας, τη Λουιζιάνα και το Μισισιπή, θα ακούσει τα επιχειρήματα στη Νέα Ορλεάνη την Παρασκευή.
Υπάρχουν «δύο δικαιώματα» που έχει κάθε παιδί που έρχεται σε αυτόν τον κόσμο, γράφει η Katy Faust, ένα από τα παιδιά. “Κατ’ αρχάς, το δικαίωμα στη ζωή. Δεύτερον, το δικαίωμα να έχει μια σχέση με τον πατέρα του / της και τη μητέρα».
Η Dawn Stefanowicz γράφει ότι ο «γκέι ο πατέρας της» ήταν τόσο ‘κολλημένος’ με το σεξ, ώστε όταν ήταν στο γυμνάσιο και έφερε στο σπίτι ένα συμμαθητή της, ο πατέρας της και ο εραστής του, του έκαναν συνεχώς προτάσεις για σεξ.
Η Β.Ν. Klein είπε ότι η μητέρα της και η λεσβία σύντροφός της περιφρονούσαν εντελώς τις ετεροφυλόφιλες οικογένειες και η ίδια δεν είχε ιδέα για το πώς συμπεριφέρονται καθημερινά μεταξύ τους ένας άντρας με την γυναίκα του μέχρι που πήγε σε ανάδοχη οικογένεια.

Ο Robert Oscar Lopez δήλωσε ότι οι δύο λεσβίες ‘μητέρες’ του ήταν ευσυνείδητες σχετικά με την ανατροφή του, αλλά μεγαλώνοντας σε ένα τέτοιο σπίτι έγινε τόσο συναισθηματικά μπερδεμένος που μπλέχτηκε στην γκέι πορνεία ως έφηβος και στις ομοφυλοφιλικές και αμφιφυλόφιλες σχέσεις ως ενήλικας.
Άλλα παιδιά βέβαια, θεωρούν ότι οι ‘οικογένειες’ ατόμων του ιδίου φύλου είναι «τυπικές αμερικανικές οικογένειες, με τις ίδιες χαρές και προκλήσεις, όπως οι οικογένειες με ετεροφυλόφιλους γονείς», αλλά το πρόβλημα είναι η «η απαγόρευση στο ‘γάμο’ των ομοφυλοφίλων που προκαλεί περιττό στιγματισμό και ταπείνωση».
«Οι οικογένειές μας θα πρέπει να αναγνωρίζονται, απλώς επειδή είμαστε άνθρωποι με τα ίδια δικαιώματα όπως όλοι οι άλλοι. Είμαστε οικογένειες, και θέλουμε να μας αντιμετωπίζουν χωρίς διακρίσεις», γράφει π.χ. η Anna Frackman.
Ένα άλλο παιδί, η Malina Simard-Halm, κατέθεσε ότι η ‘οικογένεια’ των δύο μπαμπάδων της «δεν ήταν διαφορετική από ό, τι όλες οι άλλες – παρακολουθούσαν ταινίες και έπαιζαν επιτραπέζια παιχνίδια. Ο ένας μπαμπάς μαγείρευε, ενώ ο άλλος πήγαινε τα παιδιά στο σχολείο.
Ο Lopez όμως, λέει ότι αυτός όπως και άλλα παιδιά ομοφυλόφιλων αισθάνεται «πόνο» – και αυτό επειδή υπάρχει η «έλλειψη του βιολογικού γονέα» και όχι επειδή οι άνθρωποι δεν είχαν νόμιμο γάμο.
Μεγαλωμένος με τις θεωρίες της ‘θεολογίας της απελευθέρωσης’ που μιλούσε για «την ομορφιά των ομοφυλοφιλικών σχέσεων» οδηγήθηκε για χρόνια σε σεξουαλικούς πειραματισμούς, συμπεριλαμβανομένης των επί χρήματι σεξουαλικών σχέσεων με άνδρες.
Μια επανένωση με τον από χρόνια αποξενωμένο πατέρα του, τον οδήγησε στην απόδρασή του από την “τοξική” γκέι οικογενειακή ζωή, λέει ο Lopez, ο οποίος είναι τώρα παντρεμένος με την κοπέλα του και είναι ο ίδιος πατέρας.
Η Stefanowicz στην κατάθεσή της, λέει ότι η ζωή της ήταν κάθε άλλο παρά φυσιολογική. «Ποτέ δεν θα έχεις ένα πραγματικό σπίτι», έγραψε.
«Το οικογενειακό περιβάλλον έχει μοναδικά και μη σταθερά χαρακτηριστικά, λόγω της παρουσίας ή απουσίας των βιολογικών γονέων, νόμιμων γονιών ή κηδεμόνων και διαφορετικών σεξουαλικών συντρόφων των γονέων», γράφει η Stefanowicz, που πέρασε τα πρώτα 30 χρόνια της ζωής σχετιζόμενη με ομοφυλοφιλικές, αμφιφυλόφιλες και τρανσέξουαλ υποκουλτούρες και έχει επικοινωνήσει με δεκάδες ενήλικα παιδιά που μεγάλωσαν με ομοφυλόφιλους γονείς.

Η Stefanowicz είπε ότι «αγάπησε απόλυτα τον πατέρα της, ο οποίος πέθανε από AIDS το 1991, αλλά ο ίδιος ήταν ένας προβληματικός άνθρωπος που κακοποιούσε σεξουαλικά τόσο την ίδια όσο και τον δίδυμο αδελφό της και έφερνε αμέτρητους άνδρες στο σπίτι τους.
«Εκτέθηκα σε απροκάλυπτη σεξουαλική δραστηριότητα, όπως σοδομισμός, γυμνότητα, πορνογραφία, ομαδικό σεξ, σαδομαζοχισμό και παρόμοια», έγραψε η Stefanowicz, προσθέτοντας ότι ο πατέρας της την πήρε μερικές φορές στις “τσάρκες” του σε γκέι γκαλερί τέχνης, παραλίες γυμνιστών και δημόσια πάρκα.
Όπως και άλλες κόρες ομοφυλοφίλων με τις οποίες έχει μιλήσει, η Stefanowicz είπε ότι ένιωθε αυτή – και η θηλυκότητα της – να μην εκτιμώνται ή να επιβεβαιώνονται.
«Τελικά, αναζητούσα την αγάπη και την αποδοχή του, αλλά δεν μου επετράπη να τον εξετάσω ελεύθερα για τον τρόπο ζωής του, να του θέσω τα ηθικά επιχειρήματα ή να βλάψω τα συναισθήματά του, αλλιώς θα είχα να αντιμετωπίσω μακροπρόθεσμες επιπτώσεις», γράφει η Stefanowicz.
«Αν και δεν πιστεύω ότι όλοι οι ομοφυλόφιλοι θα είναι ντε φάκτο κακοί γονείς, γνωρίζω ότι η γκέι κοινότητα όπως την γνώρισα από κοντά, ποτέ δεν θεώρησε τα παιδιά τίποτα άλλο εκτός από ένα κομμάτι ιδιοκτησίας, ένα λάθος από το παρελθόν ή ένα πολιτικό εργαλείο», έγραψε η Klein, προσθέτοντας ότι η μητέρα της και η σύντροφός της επί 25 έτη είχαν και οι δύο πεθάνει και έτσι “δεν μπορούν να μου κάνουν κακό ξανά”.
Όλο το άρθρο εδώ
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Υπάρχει η πιθανότητα να δικαιωθούμε μπρος στη εικόνα των Γομμόρων και Σοδόμων που αντικρίζουν τα μάτια μας; Να δικαιωθούμε από τις παραβιάσεις του Συντάγματος εκ μέρους των πολιτικών μας; Από τις σεξουαλικές διαστροφές που επιβάλλουν στον πιστό λαό με τη μορφή νομοθετημάτων; Με την οικονομική αδικία και ατιμία των τραπεζών και την συμπαιγνία τους με την εκάστοτε κυβέρνηση είτε του Τσίπρα πρόκειται, είτε της μελλοντικής του Κούλη; Πότε θα θεσμοθετηθεί η δίωξη εκείνων που αποστερούν το δίκαιο μισθό από τους εργαζόμενους; Αλλά και των υπεύθυνων για την ανεργία που μαστίζει τον ευλογημένο τούτο τόπο; Επιτρέπεται σ’ ένα κράτος δικαίου να υπάρχει έστω κι ένας υγιής και ικανός χωρίς εργασία; Ποιος θα τιμωρήσει τους δοσίλογους και τους εθνικούς μειοδότες που ξεπουλούν τον τόπο; Πως θα αποφευχθεί η άδικη και κατάφωρη εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου και του υπεδάφους της χώρας από τους βαρβάρους που τρίβουν τα χέρια τους έτοιμοι να τους ξεκοκκαλίσουν; Η απάντηση βρίσκεται πιο κάτω κι ας μην αδημονούμε. Θα έρθει η ώρα τους. Ανθρώπινο πάντως είναι να μην περιμένει κανείς την πραγμάτωση του Ευαγγελίου της Κρίσεως για να δοθεί έστω ατελής, κουτσοδόντικη και περιορισμένη δικαιοσύνη σε όσους αδικούνται κατάφωρα… Ας δούμε τη λ’εει ο ‘αγιος Ισαάκ ο Σύρος και η Σοφία Σολομώντος.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Να εμπιστευτείς τον εαυτό σου στον Θεό, σημαίνει να μην κυριεύεσαι πλέον από καμιά αγωνία ή φόβο, να μην βασανιστείς ξανά από κανέναν λογισμό, από καμιά σκέψη πώς δεν έχεις κανέναν για να σε φροντίσει.
Όταν ο νους εκπέσει από αυτήν την εμπιστοσύνη, ο άνθρωπος αρχίζει να πέφτει μέσω των λογισμών σε χιλιάδες πειρασμούς.
Όπως λέγει ο μακάριος ερμηνευτής στο βιβλίο του για τον Ευαγγελιστή Ματθαίο, «όλη η μέριμνα του Σατανά είναι να πείσει τον άνθρωπο πώς ο Θεός δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτόν».

Άμα ο άνθρωπος απορρίψει για τον εαυτό του κάθε αισθητή βοήθεια και κάθε ανθρώπινη ελπίδα, όπως συμβαίνει με τους ησυχαστές, και αφιερωθεί στο Θεό με εμπιστοσύνη και καθαρή καρδιά, αμέσως ακολουθεί η θεία χάρη και του αποκαλύπτει τη δύναμη της βοηθώντας τον με πολλούς τρόπους…Και η θεία χάρη τον απαλλάσσει από πολλά δυσάρεστα και επικίνδυνα πολλές φορές, πράγματα, χωρίς αυτός να τα καταλαβαίνει. Όλα αυτά τα αποδιώχνει άπ’ αυτόν, ανεπαίσθητα, η θεία χάρη, με θαυμαστό τρόπο, και τον σκεπάζει σαν την κλώσα, που ανοίγει τα φτερά της και σκεπάζει τα κλωσσόπουλα, για να μην πάθουν κανένα κακό. 

Ιδού τι μας διδάσκει της Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα
(Κεφ. 3, 1-9)

Η ζωή των δικαίων ευρίσκεται κάτω από το παντοδύναμο προστατευτικό χέρι του Θεού, και καμμιά θλίψις και βάσανος δεν θα τους εγγίση, χωρίς ο Θεός να το επιτρέψη. Στα μάτια των αφρόνων ο θάνατός τους θεωρήθηκε ως αφανισμός και μηδένισις και η έξοδός τους από τον κόσμο αυτό ως οδύνη και τιμωρία• η αναχώρησίς τους από την ζωή αυτή ως όλεθρος και απώλεια. Εκείνοι όμως υπάρχουν και ζουν εν ειρήνη. Διότι και εάν ακόμη στα μάτια των ανθρώπων και εκ μέρους των ανθρώπων πάσχουν και θλίβωνται, έχουν αυτοί σταθερά και ακλόνητο την πεποίθηση τους στην αθάνατο και μακαρία ζωή. Και εάν λίγο ταλαιπωρηθούν και βασανισθούν στην παρούσα ζωή, θα λάβουν μεγάλες αμοιβές και βραβεία στην αιωνιότητα. Διότι ο ίδιος ο Κύριος έθεσε αυτούς υπό δοκιμασία δια των θλίψεων και τους βρήκε αξίους να βραβευθούν και να αμειφθούν από Αυτόν. Τους δοκίμασε, όπως ο χρυσοχόος δοκιμάζει και καθαρίζει τον χρυσό δια του πυρός, και τους δέχθηκε ευαρέστως, όπως δέχεται τα προσφερόμενα ολοκαυτώματα των θυσιών. Αυτοί, όταν ο παντοδύναμος και πανάγαθος Κύριος τους επισκεφθή, θα λάμψουν και σαν σπινθήρες στις καλαμιές θα διατρέχουν λαμπρά τις κοινωνίες των ανθρώπων. Αυτοί θα αναδειχθούν κριτες και δικαστες των ασεβών ανθρώπων. Θα κυριαρχήσουν επάνω στους λαούς, διότι ο Κύριος θα είναι βασιλεύς των στους αιώνας των αιώνων. Όσοι έχουν στηριγμένην ακλόνητον την πεποίθησίν των στον Θεόν, θα γνωρίσουν και θα κατανοήσουν την αλήθειαν• και οι πιστοί με αγάπην θα υπομένουν τας δοκιμασίας και θα παραμένουν πλησίον του Θεού, διότι η θεία χάρις και το έλεος δίδονται στους οσίους του Θεού και η στοργική του εποπτεία και προστασία στους εκλεκτούς του.

Το γνήσιο κείμενο στα αρχαία.

Δικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού, και ου μη άψηται αυτών βάσανος. Έδοξαν εν οφθαλμοίς αφρόνων τεθνάναι. Και ελογίσθη κάκωσις η έξοδος αυτών, και η αφ’ ημών πορεία σύντριμμα, οι δε εισιν εν ειρήνη. Και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης. Και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται, ότι ο Θεός επείρασεν αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους εαυτού. Ως χρυσόν εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν αυτούς, και ως ολοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αυτούς. Και εν καιρώ επισκοπής αυτών αναλάμψουσι, και ως σπινθήρες εν καλάμη διαδραμούνται. Κρινούσιν έθνη, και κρατήσουσι λαών και βασιλεύσει αυτών Κύριος εις τους αιώνας, οι πεποιθότες επ’ αυτόν, συνήσουσιν αλήθειαν, και οι πιστοί εν αγάπη προσμενούσιν αυτώ, ότι χάρις και έλεος εν τοις οσίοις αυτού, και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού.

Οι σπαρταριστές ατάκες του Διογένη του Κυνικού, του πρώτου αναρχικού performer της καταγεγραμμένης ιστορίας

Αναρχικός στη σκέψη και την πράξη, κοσμοπολίτης που γύριζε αδέσποτος εντός και εκτός Αττικής, μα πάνω απ’ όλα φιλόσοφος performer με απαράμιλλο ταλέντο στην πανηγυρική γελοιοποίηση και διάλυση κάθε αξίας και θεσμού της οργανωμένης κοινωνίας…

Συνειδητός αυνανιστής σε κατ’ αποκλειστικότητα δημόσιους χώρους, κατά προτίμηση στη μέση της αθηναϊκής Αγοράς, ξεδιάντροπος ουρητής και αφοδευτής κολόνων και λοιπών ιερών τόπων, ο Διογένης ο Κυνικός (ή Κύων), γνωστός κι ως ο Διογένης ο Σινωπεύς, ήταν Έλληνας φιλόσοφος, που γεννήθηκε στη Σινώπη του Πόντου περίπου το 412 π.Χ. (σύμφωνα με άλλες πηγές το 399 π.Χ.) και θεωρείται ο κυριότερος εκπρόσωπος της Κυνικής Φιλοσοφίας.

Εξορισμένος από τη Σινώπη του Πόντου για αδιευκρίνιστους ακόμη λόγους, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα ως πολιτικός εξόριστος το 370 π.Χ., διαμένοντας εκεί τους χειμώνες, επιλέγοντας για τα καλοκαίρια την Κόρινθο.

Μαθητής του Αντισθένη, διαπρεπούς μαθητή του Σωκράτη, ο Διογένης ξεπέρασε το δάσκαλό του σε φήμη και προσκόλληση στον Κυνικό τρόπο ζωής, καταφέρνοντας έτσι να θεωρηθεί το αρχέτυπο των Κυνικών: με έμβλημά τους τον Κύων (τον σκύλο) διατείνονταν ότι διέφεραν από τους άλλους σκύλους διότι εκείνοι δεν δάγκωναν τους εχθρούς αλλά τους φίλους, για να τους διορθώσουν!

Ο Διογένης πίστευε πως ο άνθρωπος είναι από τη Φύση εφοδιασμένος με όλα όσα χρειάζεται και δεν έχει ανάγκη από περιττά πράγματα. Μόνος του δημιουργεί για τον εαυτό του πλήθος τεχνητές ανάγκες και επιθυμίες, που τελικά τον υποδουλώνουν. Για τον Διογένη μόνο η ικανοποίηση των φυσικών αναγκών οδηγεί στην ευτυχία και καμία σωματική ανάγκη δεν μπορεί να θεωρηθεί ανήθικη, αφού η φύση τις δημιουργεί όλες.

Ωστόσο, οι φυσικές ανάγκες μπορούν να δαμαστούν με την άσκηση, δηλαδή με το να ασκεί κάποιος το σώμα του, ώστε να περιορίζονται οι ανάγκες του στο ελάχιστο δυνατό. Αυτό θα βοηθήσει τον άνθρωπο να αποκτήσει αυτάρκεια: όσο πιο λίγες και απλές είναι οι ανάγκες του, τόσο πιο εύκολα θα μπορεί να τις ικανοποιεί.

Εξ ου και η εικασία ότι ενδεχομένως να αποτελεί τον πατέρα του… βιολογικού μινιμαλισμού: Less is more!

Λάβρος αρνητής του πολιτισμού και του Νόμου, ανθρώπινων δηλαδή προϊόντων που αντιβαίνουν στο αντικειμενικό κύρος της Φύσης, χρησιμοποιούσε τον αστεϊσμό και τα λογοπαίγνια για να πλήξει τους ρήτορες αντιπάλους του βγάζοντάς τους νοκ άουτ.

Εκ πεποιθήσεως άκληρος, δεν δημιούργησε ποτέ δική του οικογένεια και θεωρούσε τον εαυτό του ως «πολίτη του κόσμου».Οι Αθηναίοι αγαπούσαν τον Διογένη, για την ετοιμότητα και την ευφυΐα του, με τις οποίες απαντούσε σε κάθε ερώτηση που του έκαναν, καθώς και για τον αδυσώπητο και τραχύ τρόπο με τον οποίο έσκωπτε τα κακώς έχοντα στην κοινωνία.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

Σε εκείνον αποδίδονται και τα ακόλουθα επεισόδια και αποφθέγματα, πολλά εκ των οποίων είναι επινοήσεις των μεταγενέστερων θαυμαστών του:

1. Ο Διογένης είχε συλληφθεί αιχμάλωτος και κατάληξε στα δουλοπάζαρα. Ο δουλέμπορος δεν τον άφηνε να καθίσει, γιατί ήθελε να βλέπει ο κόσμος την «πραμάτεια» του. Ο Διογένης τότε του είπε, «Δεν έχει σημασία γιατί και τα ψάρια όπως και να στέκονται το ίδιο πωλούνται». Ο Ξενιάδης, πλούσιος, αριστοκράτης της εποχής είδε τον Διογένη και θέλησε να τον αγοράσει. Συζήτησε με τον δουλέμπορο και ο δουλέμπορος πλησίασε τον Διογένη και του λέει «αυτός ενδιαφέρεται να σε αγοράσει, τί δουλειά ξέρεις να κάνεις να του πω;». Ο Διογένης με λογοπαίγνιο απαντά «ανθρώπων άρχειν» και συμπλήρωσε «Φώναξε μήπως κάποιος θέλει δεσπότη». Το λογοπαίγνιο αυτό, ενός δούλου που δήλωνε «άρχειν ανθρώπων» άρεσε στον Ξενιάδη που χαμογέλασε και τον αγόρασε, αφού αντιλήφθηκε τις δύο έννοιες που με οξυδέρκεια έθεσε ο Διογένης. «Διοικώ τους ανθρώπους και διδάσκω στους ανθρώπους αρχές». Ο Ξενιάδης ανάθεσε στον Διογένη την διδασκαλία των παιδιών του, και έτσι ο Διογένης έμεινε στο Κράθειον, ένα προάστιο της Κορίνθου.

2. Οι φίλοι του Διογένη θέλησαν να τον ελευθερώσουν (από δούλο του Ξενιάδη) και εκείνος τους απεκάλεσε ανόητους, γιατί, όπως είπε, «τα λιοντάρια δεν είναι δούλοι αυτών που τα τρέφουν, αλλά αυτοί που τρέφουν τα λιοντάρια είναι δούλοι των λιονταριών, αφού ο φόβος χαρακτηρίζει τους δούλους, ενώ τα θηρία προκαλούν φόβο στους ανθρώπους».

3. Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν στη Κόρινθο, ήθελε να γνωρίσει τον Διογένη και έστειλε ένα υπασπιστή του να βρει τον Διογένη που ήταν στο Κράθειο και να του τον παρουσιάσει. Αφού ο υπασπιστής τον εντόπισε, του είπε: «Σε ζητεί ο Βασιλεύς Αλέξανδρος να σε δει». Ο Διογένης απάντησε «Εγώ δεν θέλω να τον δω. Εάν θέλει αυτός ας έρθει να με δει». Και πράγματι, ο βασιλεύς Αλέξανδρος πήγε να δει τον Διογένη. Τον πλησιάζει ο Αλέξανδρος και του λέει «Είμαι ο Βασιλεύς Αλέξανδρος». Ο Διογένης ατάραχος απαντά «Και εγώ είμαι ο Διογένης ο Κύων».Ο Μέγας Αλέξανδρος απορεί και του λέγει «Δεν με φοβάσαι;». Ο Διογένης απαντάει «Και τί είσαι; Καλό ή κακό;». Ο Αλέξανδρος μένει σκεπτικός. Δεν μπορεί ένας βασιλεύς να πει ότι είναι κακό, και άμα είναι καλό, γιατί κάποιος να φοβάται το καλό; Αντί να απαντήσει ο Αλέξανδρος τον ερωτάει εκ νέου «Τί χάρη θες να σου κάνω;» και ο Διογένης ξανά με λογοπαίγνιο απαντά «Αποσκότησων με». Βγάλε με δηλαδή από το σκότος, την αμάθεια, τη λήθη, και δείξε μου την αλήθεια. Με το έξυπνο λογοπαίγνιο του Διογένη, η απάντηση του μπορεί και να εννοηθεί έως «Σταμάτα να μου κρύβεις τον ήλιο», καθώς οι κυνικοί πίστευαν πώς η ευτυχία του ανθρώπου βρίσκετε στη λιτότητα, στη ζεστασιά του ήλιου και δεν ζητεί τίποτα από τα υλικά πλούτη. Μόλις το άκουσε αυτό ο Αλέξανδρος είπε το περίφημο: «Εάν δεν ήμουν Αλέξανδρος, θα ήθελα να ήμουν Διογένης».

4. Ο Πλάτων τιμούσε τον Διογένη, που τον ονόμαζε «Σωκράτη μαινόμενο», εκείνος όμως δεν είχε σε μεγάλη υπόληψη τον ιδρυτή της Ακαδημίας και δεν άφηνε ευκαιρία να τον ειρωνεύεται. Όταν ο Πλάτων διατύπωσε τον γνωστό ορισμό για τον άνθρωπο: «Ζώον δίπουν άπτερον» (ζώο με δύο πόδια και χωρίς φτερά) ο Διογένης μάδησε ένα πετεινό και τον παρουσίασε στην αγορά λέγοντας «Ιδού ο άνθρωπος του Πλάτωνος» κι αυτός τότε συμπλήρωσε τον ορισμό με το «και πλατώνυχον».
5. Μια μέρα μπήκε στο πλουσιόσπιτο του Πλάτωνα και με τα ξυπόλυτα (και βρώμικα) πόδια του πατούσε στα χαλιά λέγοντας «πατώ τον του Πλάτωνος τύφον (ματαιοδοξία)».

6. Όταν ο Πλάτων τον είδε μια μέρα να γευματίζει μονάχα με ψωμί κι ελιές, δεν κρατήθηκε και τον πείραξε λέγοντας: «Αν είχες πάει στο Διονύσιο, δε θα ‘τρωγες τώρα ελιές». Ο Διογένης όμως δεν του τη χάρισε: «Αν έτρωγες ελιές δε θα χρειαζόταν να πας στον Διονύσιο» (Σημείωση: Ο Διονύσιος ήταν τύραννος των Συρακουσών ο δε Πλάτων πήγε κοντά του προσπαθώντας να εφαρμόσει στην πράξη τις ιδέες που είχε διατυπώσει στην «Πολιτεία» του).

7.Ο Διδύμων, οφθαλμίατρος της εποχής εξετάζει το μάτι μιάς κοπέλας. Ο Διογένης τον βλέπει. Ξέρει ο Διογένης ότι ο Διδύμων είναι τύπος ερωτίλος, κοινώς γυναικάς. Και του λέει «Πρόσεξε Διδύμωνα, μήπως εξετάζοντας τον οφθαλμό, πειράξεις την κόρην».

8.Είναι ο Διογένης καλεσμένος σε ένα γεύμα και πηγαίνει στο λουτρό για να πλυθεί πριν φάει. Αλλά το λουτρό είναι πολύ βρώμικο. Δεν παραπονιέται, δεν λέει «είναι βρώμικο το λουτρό», και δεν προσβάλει τον οικοδεσπότη αλλά με αστεϊσμό ερωτάει «Οι εδώ λουόμενοι, που πλένονται κατόπιν;».

9.Όταν ο Διογένης ρωτήθηκε που είδε ενάρετους (σύμφωνα με τις αρχές του) άντρες, αποκρίθηκε, «Άντρες πουθενά, στην Σπάρτη όμως, είδα παιδιά».

10.Ο Διογένης καυτηρίαζε τον πόλεμο, με τον δικό του, ιδιότυπο τρόπο: Οι Κορίνθιοι προετοιμάζονταν πυρετωδώς για να πολεμήσουν τον Φίλιππο της Μακεδονίας και για να μη φανεί ότι ο Διογένης μένει άπρακτος, πήρε κι αυτός το πιθάρι του και άρχισε να το τσουλάει πάνω κάτω!

11.Θέλησε κάποτε να πειράξει ένα ευνούχο μοχθηρό τύπο αφού έβλεπε τις πράξεις του και είχε ακούσει γι’ αυτόν. Οι αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν να βάζουν πάνω από την θύρα της οικίας τους ένα θυραίο. Αυτό ήταν ένα σύμβολο ή σήμα ή ρητό που διάλεγαν για την οικία τους. Ο μοχθηρός αυτός άνδρας είχε βάλει άνωθεν της οικίας του το εξής ρητό. «Μηδέν εισίτω κακόν» ( Να μην μπει κανένα κακό). Και ο Διογένης κτύπησε την πόρτα και ρώτησε: «Ο οικοδεσπότης από πού μπαίνει;».

12.Όταν ρωτήθηκε ποιανού ζώου το δάγκωμα είναι το χειρότερο, λέγεται πως απάντησε: «Ανάμεσα στα άγρια, του συκοφάντη, και ανάμεσα στα ήμερα του κόλακα».

13.Μια μέρα, ενώ συζητούσε επί σοβαρού θέματος κι ελάχιστοι τον άκουγαν, άρχισε να σφυρίζει· τότε, καθώς πλήθος μαζεύτηκε αμέσως γύρω του, τους επέπληξε λέγοντας, «Εσείς σπεύδετε με όλη σας τη σοβαρότητα για ν’ ακούσετε ανοησίες, αλλά είστε πολύ αργοί και περιφρονητικοί όταν το θέμα είναι σοβαρό».

14.Όταν κάποιος του είπε, «οι περισσότεροι άνθρωποι γελούν μαζί σου», η απάντησή του ήταν, «πολύ πιθανόν οι γάιδαροι να γελούν μ’ αυτούς· αλλά όπως δεν τους νοιάζει για τα γαϊδούρια, ούτε και μένα με νοιάζει γι’ αυτούς».

15.Ο Μέγας Αλέξανδρος κάποτε θέλησε να πειράξει τον Διογένη και αφού έλεγε ότι ήταν Κύων, του έστειλε ένα πιάτο κόκκαλα. Μετά όταν τον συνάντησε τον Διογένη τον ρώτησε: «Σου άρεσε Κύων το δώρο μου;». Και ο Διογένης του απάντησε «Το έδεσμα ήταν άξιο για κύων, αλλά το δώρο δεν ήταν καθόλου άξιο για βασιλέα».

16.Όταν από τα βάθη της Ασίας ο Αλέξανδρος έστειλε στον τοποτηρητή του Αντίπατρο μήνυμα με κάποιον αγγελιοφόρο, που λεγόταν Αθλίας, ο Διογένης σχολίασε: «Αθλίας παρ’ αθλίου δι’ αθλίου προς άθλιον» (Ο άθλιος στέλνει άθλια επιστολή με τον Άθλιο προς ένα άθλιο).

17.Τον ρώτησε κάποιος τύραννος ποιος είναι ο καλύτερος χαλκός για να χυτευθεί ένα άγαλμά του και ο Διογένης του είπε «ο δι’ ου Αρμόδιος και Αριστογείτων εχυτεύθησαν» (δηλαδή ο χαλκός από τον οποίο γίνανε τα αγάλματα του Αρμόδιου και του Αριστογείτονα – των τυραννοκτόνων).

18.Μια μέρα, παρατήρησε μια τοιχογραφία που εικόνιζε δύο κενταύρους, πανάθλια ζωγραφισμένος και ρώτησε : «Πότερος τούτων Χείρων εστί;», λογοπαικτώντας με το επίθετο χείρων (= χειρότερος) και το όνομα του γνωστού κενταύρου Χείρωνα.

19.Όταν κάποιος είπε στον Διογένη, «Γέρασες, κοίτα να ξεκουραστείς», αυτός απάντησε «Αν έπαιρνα μέρος σε αγώνα δρόμου, στο τέλος, θα έπρεπε να χαλαρώσω αντί να επιταχύνω;».

20.Μια μέρα παρακολουθούσε μουσική παράσταση κιθάρας. Ο κιθαρωδός ήταν κάποιος ηρακλείων διαστάσεων και πολύ αγριωπός, το δε παίξιμό του είχε τα μαύρα του τα χάλια. Όλοι οι ακροατές αποδοκίμαζαν τον «καλλιτέχνη» και μονάχα ο Διογένης τον χειροκροτούσε. Όταν οι άλλοι τον ρώτησαν απορημένοι «γιατί;», εκείνος απάντησε: «Διότι τηλικούτος ών κιθαρωδεί και ου ληστεύει!» (Επειδή, παρά το μέγεθος του, παίζει κιθάρα και δεν ληστεύει).

21.Όταν είδε ένα μουσικό να χορδίζει την άρπα, του είπε, «Δεν ντρέπεσαι να δίνεις στο ξύλο εναρμονισμένους ήχους, τη στιγμή που απέτυχες να εναρμονίσεις την ψυχή με τη ζωή σου;».

22.Στην αγορά της Αθήνας τον έβρισε ένας φαλακρός. Ο Διογένης απάντησε: «Εγώ ου λοιδωρώ αλλά τας τρίχας επαινώ, ότι κρανίου κακού απηλλάγησαν», δηλαδή «Δεν θα σε βρίσω, αλλά θα παινέψω τις τρίχες που εγκατέλειψαν ένα τέτοιο κρανίο».

23.Τον καιρό που ο Διογένης ζούσε στην Κόρινθο, μεσουρανούσε εκεί η περίφημη εταίρα Λαΐς η Κορινθία. Ήταν τόσο όμορφη που κατά τον Προπέρτιο «όλη η Ελλάδα έλιωνε από πόθο μπροστά στην πόρτα της» ενώ ο Αρισταίνετος γράφει πως «τα στήθια της ήταν σαν κυδώνια» και κατά τον Αθήναιο πολλοί ζωγράφοι την είχαν ως πρότυπο. Δεν ήταν όμως μόνο πανέμορφη. Ήταν πολύ μορφωμένη, καλλιεργημένη, και πάμπλουτη. Φυσικά είχε σχέσεις με τους επιφανέστερους και πλουσιότερους Έλληνες, που συνέρρεαν στην Κόρινθο για να τη γνωρίσουν (με τη βιβλική σημασία του ρήματος).

Ανάμεσα στους «πελάτες» της ήταν και ο μαθητής του Σωκράτη Αρίστιππος, ιδρυτής της ηδονιστικής σχολής. Ο Αρίστιππος ήταν άνθρωπος ρεαλιστής και όταν κάποιοι του είπαν πως η Λαΐς δεν τον αγαπάει, αυτός απάντησε «Και τα ψάρια και το κρασί δε μ’ αγαπάνε αλλά εγώ τα απολαμβάνω». Ο Διογένης στην αρχή δεν έδινε καμιά σημασία στη Λαΐδα και όταν κάποιος φίλος του τον ρώτησε γιατί δεν την επισκέπτεται, αυτός απάντησε «ουκ ωνέομαι εγώ δεκακισχιλίων μίαν μεταμέλειαν», δηλαδή δεν αγοράζω με δέκα χιλιάδες δραχμές κάτι για το οποίο θα μετανοιώσω. Η Λαΐς, μαθαίνοντας το περιστατικό, πειράχτηκε και αποφάσισε να τιμωρήσει τον φιλόσοφο που καταφρονούσε τη γοητεία της. Κατάφερε να τον πλησιάσει και του υποσχέθηκε μιαν ερωτική νύχτα μαζί της, δωρεάν. Ο Διογένης, τι είχε να χάσει, συμφώνησε. Η Λαΐς όμως τον υποδέχτηκε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και στη θέση της βρισκόταν μια κακάσχημη υπηρέτριά της, από την οποία τελικά ο φιλόσοφος δέχτηκε τις θωπείες που του υποσχέθηκε η Λαΐς. Το άλλο πρωί διαπίστωσε το πάθημά του, το οποίο η εταίρα φρόντισε να το μάθει όλη η Κόρινθος. Ο Διογένης όμως απτόητος της ανταπέδωσε τα ίσα, λέγοντας «Λυχνίας σβεσθείσης πάσα γυνή Λαΐς» (δηλαδή, στο σκοτάδι όλες οι γυναίκες είναι ίδιες).

24.Μια φορά ο Διογένης ο Κυνικός βρέθηκε σε μια συντροφιά όπου όλοι έπλητταν θανάσιμα από απαγγελία ενός ποιητή. Βλέποντας να προβάλλει το λευκό στο τέλος του ειληταρίου που κρατούσε ο ποιητής, ο Διογένης είπε «Κουράγιο φίλοι, βλέπω στεριά».

25.Όταν ο κυνικός φιλόσοφος Διογένης είδε μια γυναίκα κρεμασμένη σε μια ελιά αναφώνησε: «Μακάρι να είχαν όλα τα δέντρα τέτοιους καρπούς!».
Κάποιος καλοτύχιζε τον Καλλισθένη γιατί ζούσε ωραία κοντά στον Μέγα Αλέξανδρο. Ο Διογένης τότε του απαντά: «Κακότυχος είναι όποιος προγευματίζει και δειπνεί όποτε αρέσει στον Αλέξανδρο».

26.Μια φορά άναψε, μέρα μεσημέρι, έναν λύχνο και κρατώντας τον, γύριζε στης αγοράς τους δρόμους. Όταν δε, ρωτήθηκε γιατί το κάνει αυτό, έδωσε τη γνωστή περίφημη απάντησή του: «Άνθρωπον ζητώ».

27.Μια μέρα ο Διογένης πήγε στο θέατρο, όταν η παράσταση είχε τελειώσει και ο κόσμος έβγαινε έξω. Αντίθετα στο πλήθος, που έβγαινε έξω, αυτός προσπαθούσε ν’ ανοίξει δρόμο και να μπει μέσα, και σαν τον ρώτησαν, γιατί πάει αντίθετα, απάντησε: «Σε όλη μου τη ζωή αυτό εξασκούμαι να κάνω».

28.Όταν είδε μια μέρα ένα παιδί να πίνει νερό με τη χούφτα του χεριού του, έβγαλε, καθώς λένε, το κύπελλο, με το οποίο έπινε νερό και το πέταξε αναφωνώντας «παιδίον μὲ νενίκηκεν εὐτελεία!» (ένα παιδί με ξεπέρασε στην απλότητα).

29.Ο Διογένης, κάποτε, στέκονταν εμπρός από ένα άγαλμα ζητώντας…ελεημοσύνη. Όταν τον ρώτησαν γιατί το κάνει αυτό, εκείνος απάντησε: «μελετῶ ἀποτυγχάνειν» (μελετώ την αποτυχία).

30.Έλεγε ο Διογένης, πως, όταν πεθάνει, θέλει να τον θάψουν μπρούμητα. Τον ρώτησαν γιατί, κι εκείνος απάντησε: «γιατί σε λίγο θα’ ρθουν τα πάνω-κάτω».

31.Σε κάποιον που του υπενθύμισε χλευαστικά μια παλαιότερη παρανομία του (παραχάραξη νομίσματος, για την οποία οι συμπολίτες του τον εκδίωξαν από την Σινώπη), ο κυνικός φιλόσοφος δήλωσε «κάποτε ήμουν τέτοιος που εσύ είσαι τώρα, τέτοιος όμως που είμαι εγώ, εσύ δεν θα γίνεις ποτέ». Όταν οι Αθηναίοι τον κορόιδευαν για τον ίδιο λόγο, λέγοντας πώς οι Σινωπείς τον είχανε εξορίσει αυτός με αστεϊσμό απαντούσε «κι εγώ τους καταδίκασα να μείνουν εκεί».

32.Ο Διογένης βγήκε μια μέρα στην αγορά και άρχισε να φωνάζει: «Ε, άνθρωποι που είστε;». Σαν μαζεύτηκαν κάμποσοι, τότε άρχισε να τους κυνηγά και να τους χτυπά με το ραβδί του, λέγοντάς τους: «Ανθρώπους κάλεσα, όχι παλιάνθρωπους».

33.Όταν ο Διογένης ρωτήθηκε «Αν πεθάνεις, ποιος θα φροντίσει την κηδεία σου;», είπε «Αυτός που θα θέλει το σπίτι μου».

34.Βλέποντας κάποτε ο Διογένης μια θρησκόληπτη γυναίκα να σκύβει βαθιά στα αγάλματα των θεών, της είπε «Δε φοβάσαι καλή μου γυναίκα, μήπως κανένας θεός από πίσω σου σε δει σε άσεμνη στάση;».

35.Όταν ο Διογένης αιχμαλωτίστηκε στη μάχη τις Χαιρώνειας και οδηγήθηκε μπροστά στον Φίλιππο, ρωτήθηκε ποιος είναι, και απάντησε, «κατάσκοπος τις απληστίας σου».

36.Όταν ο Διογένης ρωτήθηκε πότε πρέπει να παντρεύεται κάποιος, είπε, «Τους μεν νέους μηδέπω (όχι ακόμα), τους δε πρεσβυτέρους μηδέπωποτε (ποτέ)».

37.Σε κάποιο δείπνο κάποιοι του έριχναν (του Διογένη) κόκκαλα σαν σε σκύλο, τότε εκείνος σηκώθηκε και τους κατούρησε σαν σκύλος.

38.Όταν ο Διογένης ρωτήθηκε γιατί οι άνθρωποι ελεούν τους ζητιάνους αλλά όχι τους φιλοσόφους, είπε, «γιατί κουτσοί και τυφλοί υπάρχει περίπτωση να γίνουν, φιλόσοφοι όμως αποκλείεται».

39.Ο Διογένης παρουσιάστηκε σε μια ομιλία του ρήτορα Αναξιμένη κρατώντας ένα παστό ψάρι και απέσπασε την προσοχή των ακροατών, ο ρήτορας αγανάκτησε και ο Διογένης είπε, «Ένα τιποτένιο ψάρι διέλυσε την ομιλία του Αναξιμένη».

40.Όταν κατηγόρησαν τον Διογένη ότι τα πίνει στο καπηλειό, απάντησε «και στο κουρείο, κουρεύομαι».

41.Ο Διογένης όταν είδε θηλυπρεπή νέο, του είπε «δεν ντρέπεσαι, να έχεις για τον εαυτό σου χειρότερη γνώμη απ’ αυτή που έχει η φύση; Αυτή σε έκανε άντρα κι εσύ αναγκάζεις τον εαυτό σου να γίνει γυναίκα».

42.Κάποτε όταν τον ειρωνεύτηκαν πως μπαίνει σε ακάθαρτους χώρους, ο Διογένης, σε απάντηση, τους είπε: «Αλλά και ήλιος και ου μιαίνεται», δηλαδή: «Κι ο ήλιος μπαίνει σε ακάθαρτους τόπους, αλλά δεν μολύνεται από αυτούς».

43.Ο Διογένης συχνά αυνανιζόταν δημοσίως μπροστά στο πλήθος που μαζευόταν γύρω από το πιθάρι του. Όταν κάποτε ένας παριστάμενος τον ερώτησε εάν δεν ντρέπεται, αυτός του απάντησε «Είθε και την κοιλίαν ην παρατρίψαντα και μη πεινήν» (μακάρι να μπορούσα να ανακουφίσω και την πείνα μου, τρίβοντας την κοιλιά μου).

44.Βλέποντας ο Διογένης, Μεγαρίτες να χτίζουν μεγάλα τείχη, τους είπε «Μην έχετε έγνοια πόσο μεγάλα θα είναι τα τείχη αλλά πόσο μεγάλοι θα είναι εκείνοι που θα σταθούν επάνω σε αυτά».

45.Ρώτησαν κάποτε τον Διογένη, πια στάση πρέπει να κρατά κάποιος απέναντι στην εξουσία απάντησε: «Όποια και απέναντι στην φωτιά: να μην στέκεται ούτε πολύ κοντά, για να μην καεί, ούτε πολύ μακριά για να μην ξεπαγιάσει».

46.Ο Διογένης, κουβαλούσε μαζί του ό,τι είχε. Σ’ ένα σακούλι είχε συνήθως ψωμί και ελιές. Μια μέρα λοιπόν κάθεται στο μέσο της Αγοράς, ανοίγει το σακούλι του και αρχίζει να τρώει. «Καλά, τι ώρα είναι αυτή που τρως;» τον ρωτάει κάποιος. Κι ο Διογένης ετοιμόλογος του απάντησε: «Οι πλούσιοι τρώνε όταν θέλουνε, εγώ ο φτωχός, όταν πεινώ!».

47.Βλέποντας μιά ημέρα τους αξιωματούχους να οδηγούν στη φυλακή κάποιο ταμία, που είχε κλέψει ένα κύπελο είπε: «Οι μεγάλοι κλέπται τον μικρόν άγουσι».

48.Για τις αναθηματικές επιγραφές πιστών που σώθηκαν χάρη σε μια θεότητα, έλεγε «Θα ήταν πολύ περισσότερες, αν και εκείνοι που δεν είχαν σωθεί, είχαν κάνει αφιερώσεις».

49.Βλέποντας κάποτε έναν ολυμπιονίκη να νέμει τα πρόβατά του, στάθηκε και του είπε: «Ω, βέλτιστε, ταχέως μετέβης από των Ολυμπίων επί τα Νέμεα».

Πηγή: Οι σπαρταριστές ατάκες του Διογένη του Κυνικού, του πρώτου αναρχικού performer της καταγεγραμμένης ιστορίας | iefimerida.gr

Σ.γ.: Φυσικά υπήρχαν και άλλοι διάσημοι κυνικοί, μεταξύ των οποίων και ένας από την Ουκρανία, ο Βίων ο Βαρυσθενίτης. Άλλοι ήσαν οι Αγαθόβουλος, Αντισθένης, ο Δημώναξ, ο Εχεκλής, μία γυναίκα η Ιππαρχία, ο Κράτης ο Θηβαίος, ο περίφημος Μένιππος, ο Μελέαγρος, ο Οινόμαος, ο Ονησίκριτος, ο Σωτάδης ο Κρης ο οποίος ήταν και ποιητής.

Για τον Αριστοτέλη η ευνοϊκή διάθεση προς κάποιον δεν μπορεί να ταυτιστεί ούτε με τη φιλία ούτε με την αγάπη: «Αυτό που λέμε “ευνοϊκή διάθεση” έχει μέσα του κάτι από τη “φιλική σχέση”, φιλία όμως δεν είναι. Ευνοϊκή, πράγματι, διάθεση μπορεί να έχει κανείς και απέναντι σε άγνωστά του πρόσωπα και δίχως αυτοί να το ξέρουν, φιλία όμως αυτό δεν είναι…» (1166b 5, 34-36).

Και αμέσως συμπληρώνεται: «Ούτε όμως και αγάπη είναι, για το λόγο ότι δεν έχει ούτε εκείνη την ένταση ούτε εκείνη την τόσο μεγάλη επιθυμία που συνοδεύουν την αγάπη. Η αγάπη, εξάλλου, προϋποθέτει συναναστροφή και γνωριμία, ενώ η ευνοϊκή διάθεση μπορεί να γεννηθεί και ξαφνικά, όπως συμβαίνει π.χ. με τους αθλητές στο στίβο: οι θεατές εμφανίζουν ευνοϊκή διάθεση απέναντί τους και θέλουν ό,τι και εκείνοι, δε θα έπρατταν όμως τίποτε για να τους βοηθήσουν, γιατί –όπως είπαμε– η ευνοϊκή γι’ αυτούς διάθεσή τους γεννιέται ξαφνικά και η αγάπη τους γι’ αυτούς είναι επιφανειακή» (1166b 5, 37-40 και 1167a 5, 1-3).

Ούτε η φιλία ούτε η αγάπη μπορούν να νοηματοδοτηθούν, αν δε συνοδεύονται από το έμπρακτο ενδιαφέρον. Κι ως έμπρακτο ενδιαφέρον εκλαμβάνεται μονάχα η διάθεση της ενεργούς συμμετοχής για τη βοήθεια του άλλου. Η εύνοια σε επίπεδο καθαρά θεωρητικό δεν μπορεί παρά να κινείται στην επιφάνεια. Κανείς δεν είναι φίλος με τον αγαπημένο του αθλητή, αφού η φιλία, εξ ορισμού, αφορά το βαθύτερο των σχέσεων, που μόνο η προσωπική συναναστροφή μπορεί να εξασφαλίσει.

Η φιλία δεν μπορεί να συνυπάρξει με την επιφάνεια. Ο άνθρωπος που εκλαμβάνει ως φίλους οποιουσδήποτε τον γνωρίζουν (ή και τον θαυμάζουν ακόμη) στερείται κριτηρίων. Αν υπολογίζει στην αληθινή τους φιλία σε κάποια δύσκολη στιγμή, θα εισπράξει απογοήτευση. Και η ευθύνη θα είναι δική του.

Από την άλλη, η ευνοϊκή διάθεση είναι βέβαιο ότι σχετίζεται με τη φιλία, αφού αποτελεί την κύρια προϋπόθεση για τη δημιουργία της. Κανείς δεν έχει διάθεση να συνάψει περαιτέρω σχέσεις με κάποιον που αντιπαθεί: «… οι άνθρωποι δεν μπορούν να είναι φίλοι, αν δεν υπήρξαν ευνοϊκά διατεθειμένοι, αυτοί όμως που είναι ευνοϊκά διατεθειμένοι προς κάποιον δεν είναι ακόμη φίλοι του, και ο λόγος είναι ότι θέλουν μόνο ό,τι είναι καλό γι’ αυτόν τον άνθρωπο, τίποτε όμως δεν είναι πρόθυμοι να κάνουν μαζί του ούτε και να υποβληθούν σε κόπους γι’ αυτόν. Έτσι, μιλώντας κανείς μεταφορικά, θα μπορούσε να πει ότι η ευνοϊκή διάθεση είναι μια “ανενεργή” φιλία, που όμως, αν κρατήσει καιρό και οδηγήσει σε μια στενότερη γνωριμία, γίνεται φιλία – όχι όμως φιλία για το όφελος ούτε φιλία για την ευχαρίστηση, γιατί τέτοια κίνητρα ούτε ευνοϊκή διάθεση δε γεννούν» (1167a 5, 7-14).

Η ευνοϊκή διάθεση για κάποιον, ως ένδειξη συμφωνίας χαρακτήρων, μπορεί να εξελιχθεί σε γνήσια φιλία. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί εξαρχής βέβαιο. Η ευνοϊκή διάθεση, με το δεδομένο της ελλιπούς γνωριμίας, ενδέχεται να αποδειχθεί επιπόλαια κι εσφαλμένη. Ο χρόνος θα δείξει την εγκυρότητα των ερεισμάτων της. Αν, όμως, αποδειχθεί βάσιμη και η γνωριμία εξελιχθεί σε φιλική σχέση, η φιλία αυτή θα είναι μακρά, γιατί θεμελιώθηκε σταδιακά με βάση την αλληλοεκτίμηση. Αντίθετα, η φιλία που δεν εμπεριέχει το αρχικό στάδιο της ευνοϊκής διάθεσης, αλλά στηρίζεται μόνο στο όφελος, είναι καταδικασμένη στην προσωρινότητα. Γιατί δεν υπάρχει τίποτε πιο εύθραυστο από το συμφέρον.

Και βέβαια, η ευνοϊκή διάθεση δεν πρέπει να ταυτίζεται με την ομόνοια. Η ευνοϊκή διάθεση έχει να κάνει με συναπτόμενες σχέσεις σε περιορισμένη διαπροσωπική κλίμακα. Όλοι οι άνθρωποι της πόλης είναι αδύνατο να διάκεινται μεταξύ τους φιλικά. Οι διαφορές και οι ιδιομορφίες κάθε χαρακτήρα θα ευνοήσουν (ή όχι) τις εκάστοτε σχέσεις που θα συναφθούν και που, βέβαια, έχουν να κάνουν με την επιλογή μιας μικρής (έως ελάχιστης) υποομάδας (έστω και μόνο δύο ανθρώπων) μέσα στο σύνολο της πόλης. Η ομόνοια δεν έχει να κάνει με την πραγμάτωση των χειροπιαστών σχέσεων που διέπουν τους ανθρώπους σε προσωπικό επίπεδο, αλλά με τη σύμπνοια των αγνώστων μεταξύ τους πολιτών που συναποτελούν την πόλη.

Με άλλα λόγια, η ομόνοια έχει να κάνει με τη συνοχή της πόλης ως ομαδική σύμπλευση συμφερόντων: «… λέμε ότι υπάρχει ομόνοια σε μια πόλη, όταν οι άνθρωποι έχουν εκεί την ίδια γνώμη για κάτι που αναφέρεται στο συμφέρον τους, όταν παίρνουν τις ίδιες αποφάσεις και εκτελούν αυτά που από κοινού αποφάσισαν» (1167a 6, 28-30).

Η έννοια του συμφέροντος δεν υπονομεύει την εκ φύσεως γέννηση της πόλης, αφού δεν υπονοεί την κατά συνθήκη (του συμφέροντος) δημιουργία της (αυτή η άποψη αφορά τους σοφιστές), αλλά τη συμφωνία των πολιτών στον τρόπο της οργάνωσης και της διοίκησής της. Υπό αυτή την έννοια, η ομόνοια τίθεται ως όρος πολιτικός, που καταδεικνύει την αποδοχή του πολιτεύματος ή, για να το πούμε αλλιώς, την εξασφάλιση της ισορροπίας μέσα στην πόλη, η οποία επέρχεται με την εξυπηρέτηση της συνολικής ωφέλειας κι όχι κάποιας συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης, που επιβάλλεται πάνω στις άλλες.

Ο Αριστοτέλης θα το πει ευθέως: «Αυτό θα πει ότι η ομόνοια σχετίζεται με θέματα της πολιτικής πράξης, και μάλιστα με θέματα που έχουν κάποια μεγάλη σημασία και που η πραγματοποίησή τους μπορεί να ικανοποιήσει και τις δύο πλευρές» (εννοείται των δημοκρατικών και των ολιγαρχικών) « ή όλο τον κόσμο· παράδειγμα οι πόλεις: ομόνοια σε μια πόλη υπάρχει όταν οι πολίτες της αποφασίζουν, όλοι μαζί, τα αξιώματα να μοιράζονται με διαδικασίες εκλογής, ή να συνάψουν συμμαχία με τους Λακεδαιμονίους, ή κυβερνήτης τους να είναι ο Πιττακός σε διάστημα χρόνου κατά το οποίο θα το ήθελε ο ίδιος» (1167a 6, 30-35).

Η ομόνοια προϋποθέτει τη συλλογική συνεννόηση, που οπωσδήποτε επιτυγχάνεται με την κυριαρχία των πολλών. Αν τις αποφάσεις τις παίρνουν λίγοι δυσαρεστώντας τους πολλούς, αυτό που θα επέλθει είναι η πόλωση. Και η πόλωση είναι ο προθάλαμος της σύγκρουσης: «Όταν όμως ο καθένας από τους δύο» (εννοείται δημοκρατικούς και ολιγαρχικούς) «θέλει την εξουσία για τον εαυτό του, τότε υπάρχει εμφύλια αναταραχή: ομόνοια δεν είναι να έχουν και ο ένας και ο άλλος το ίδιο πράγμα στο νου τους, ό,τι κι αν είναι αυτό, αλλά και ο ένας και ο άλλος να έχουν στο νου τους το ίδιο πράγμα για το ίδιο πρόσωπο, όταν λ.χ. και ο λαός και οι ευγενείς θέλουν την εξουσία να την έχουν οι “άριστοι”· γιατί έτσι όλοι έχουν αυτό που θέλουν» (1167a 6, 35-37 και 1167b 6, 1-3).

Με άλλα λόγια, πόλη χωρίς ομόνοια δεν υφίσταται, αφού εν τέλει θα αφανιστεί από τις εμφύλιες συγκρούσεις. Κι αφού η ομόνοια εξασφαλίζεται με τη σύμπνοια των πολιτών, δηλαδή τη συμφωνία των πολλών για τη διαχείριση των πολιτικών θεμάτων, είναι φανερό ότι οι πολλοί πρέπει να έχουν αποφασιστικό λόγο στις πολιτικές αποφάσεις. Από αυτή την άποψη η κυριαρχία του λαού ανάγεται σε ύψιστο συστατικό της πόλης.

Από την άλλη, η ορθότητα του πολιτεύματος έγκειται στο να αποδίδει στον καθένα αυτό που του αξίζει. Αν κάποιος είναι άξιος και προσφέρει πολλά στην πόλη με το μόχθο του, ας ανταμειφτεί και περιουσιακά. Αν, όμως, δεν είναι άξιος και δεν προσφέρει τίποτε για το συμφέρον της πόλης, ας είναι φτωχός. Ο Αριστοτέλης δεν απορρίπτει την ύπαρξη των φτωχών (και κατ’ επέκταση των πλουσίων), αρκεί η οικονομική κατάσταση του καθενός να ανταποκρίνεται στην πραγματική του αξία και να μην ξεπερνιούνται (στον πλούτο και τη φτώχεια) κάποια λογικά όρια. Για την ακρίβεια προτείνει ο πιο πλούσιος να είναι μόνο έξι φορές πλουσιότερος από τον πιο φτωχό –δανειζόμενος το όριο έξι από τον Πλάτωνα– και ταυτόχρονα ο νομοθέτης να κάνει ό,τι είναι δυνατό, για να ευνοήσει τη διόγκωση της μεσαίας τάξης.

Όμως, το κύριο στοιχείο που θα καθορίσει τον πλούτο (ή τη φτώχεια) του καθενός είναι η δικαιοσύνη. Αν δεν υπάρχει δικαιοσύνη και πλούσιος γίνεται ο αδίστακτος κι όχι ο άξιος, τότε οι συγκρούσεις θα οδηγήσουν στη διάλυση της πόλης. Αυτός είναι και ο λόγος που η δικαιοσύνη κρίνεται ως ακρογωνιαίος λίθος της κοινωνίας, γιατί μόνο αυτή θα εξασφαλίσει την ενότητα της πόλης μέσω της ομόνοιας που θα επέλθει. Ομόνοια με αδικία δεν υφίσταται: «Η ομόνοια λοιπόν φαίνεται να είναι πολιτική φιλία, και αυτό ακριβώς λένε όλοι ότι είναι· σχετίζεται πράγματι με το δημόσιο συμφέρον και με όλα αυτά που ρυθμίζουν και διαμορφώνουν τη ζωή μας» (1167b 6, 3-5).

Κι εδώ, βέβαια, γίνεται λόγος για την ομόνοια που είναι αλληλένδετη με την αρετή: «Αυτού του είδους η ομόνοια υπάρχει μεταξύ των ενάρετων ανθρώπων· γιατί οι άνθρωποι αυτοί ομονοούν και ο καθένας τους με τον εαυτό του και όλοι τους μεταξύ τους, καθώς πατούν, για να το πω έτσι, πάνω στο ίδιο σταθερό έδαφος (οι επιθυμίες, πράγματι, αυτών των ανθρώπων παραμένουν σταθερές και αμετάβλητες και δεν μετακινούνται τη μια φορά προς αυτήν και την άλλη προς την αντίθετη κατεύθυνση όπως τα ρεύματα ενός Ευρίπου), και, από την άλλη, επιθυμούν τα δίκαια και τα συμφέροντα, και όλα αυτά τα επιθυμούν και από κοινού. Αντίθετα, οι ασήμαντοι άνθρωποι δεν είναι δυνατό να ομονοούν παρά μόνο για μικρό διάστημα χρόνου, ακριβώς όπως για μικρό διάστημα χρόνου μπορούν να είναι και φίλοι, καθώς επιθυμούν μεγαλύτερο μερτικό από τους άλλους στα ωφέλιμα πράγματα, μικρότερη όμως συμμετοχή στους κόπους και στην προσφορά δημόσιων υπηρεσιών» (1167b 6, 5-14).

Η αρετή εμφανίζεται και πάλι ως προϋπόθεση της συνύπαρξης. Η έλλειψή της σηματοδοτεί την πόλη της αδικίας, που δεν έχει άλλη επιλογή από τον αλληλοσπαραγμό: «Το αποτέλεσμα είναι οι άνθρωποι αυτοί να καταλήγουν σε εμφύλιο πόλεμο· όλοι τους εξαναγκάζουν ο ένας τον άλλο, ο καθένας τους όμως δεν έχει καμιά διάθεση να κάνει ο ίδιος ό,τι είναι δίκαιο» (1167b 6, 16-18).

Η αρετή, όμως, ως κινητήριος δύναμη όλων των ωραίων πραγμάτων, πέρα από το ότι εξασφαλίζει τη φιλία και τη συνύπαρξη μέσω της εξισορρόπησης του εαυτού, αποτελεί και την πηγή της ευεργεσίας. Ο ευεργέτης εισπράττει ικανοποίηση από την πληρότητα των συναισθημάτων που του εξασφαλίζει η άσκηση της αρετής, δηλαδή η επίτευξη του ωραίου που θα φέρει χαρά. Αυτός είναι και ο λόγος που οι ευεργέτες νιώθουν μεγάλη αγάπη γι’ αυτούς που ευεργέτησαν: «Κατά την κοινή αντίληψη, οι ευεργέτες αγαπούν τους αποδέκτες της ευεργεσίας τους περισσότερο από ό,τι οι αποδέκτες της ευεργεσίας τούς ευεργέτες τους. Το πράγμα μοιάζει να είναι αντίθετο με τη λογική, και γι’ αυτό έγινε αντικείμενο συζητήσεων και διερευνήσεων» (1167b 7, 19-21).

Για τον Αριστοτέλη ο ευεργέτης είναι κάτι ανάλογο με τον τεχνίτη ή τον καλλιτέχνη: «Το ίδιο συμβαίνει και με τους τεχνίτες: ο καθένας τους αγαπάει το έργο που έκανε με τα ίδια του τα χέρια περισσότερο από ό,τι θα τον αγαπούσε το έργο του, αν αυτό ζωντάνευε. Ίσως όμως αυτό συμβαίνει στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό στους ποιητές· γιατί αυτοί έχουν μια υπερβολική αγάπη για τα ποιήματά τους, που τα λατρεύουν σαν παιδιά τους. Με αυτό λοιπόν είναι που μοιάζει η περίπτωση των ευεργετών: αυτό που έχει δεχτεί την ευεργεσία τους είναι το έργο τους· το αγαπούν λοιπόν περισσότερο από ό,τι το έργο αγαπάει αυτόν που το έκανε» (1167b 7, 37-39 και 1168a 7, 1-6).

Κι αν κάποιος θέλει να μάθει το λόγο που συμβαίνει αυτό, ο Αριστοτέλης θα απαντήσει: «Η αιτία γι’ αυτό είναι ότι η ύπαρξη είναι για όλους τους ανθρώπους κάτι που αξίζει να το επιλέγουν και να το αγαπούν· οι άνθρωποι υπάρχουμε γιατί ενεργούμε (αυτό θα πει: γιατί ζούμε και ενεργούμε), και το έργο είναι, κατά κάποιον τρόπο, αυτός που το δημιούργησε – η ενέργειά του· το αγαπάει λοιπόν το έργο του, για το λόγο ότι αγαπάει και την ύπαρξη» (1168a 7, 6-9).

Θα έλεγε κανείς ότι η ευεργεσία αποκτά διαστάσεις υπαρξιακές, όπως κάθε δημιουργία. Ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να ενεργεί (αν δεν ενεργεί, δεν υπάρχει) και οι πράξεις του είναι τα δημιουργήματά του. Οι πράξεις είναι η πραγμάτωση του μόχθου του. Αν ο ίδιος αποτελεί μια δυνατότητα, τα έργα του είναι η υλοποίηση της δυνατότητας αυτής.

Γι’ αυτό και χαίρεται όταν βλέπει τους κόπους του να έχουν υπόσταση χειροπιαστή: «Αυτά που έγιναν με μεγάλο κόπο οι άνθρωποι τα αγαπούν περισσότερο· αυτοί π.χ. που κέρδισαν οι ίδιοι τα χρήματα που έχουν τα αγαπούν περισσότερο από αυτούς που τα κληρονόμησαν, και το να δεχόμαστε ευεργεσίες θεωρείται κάτι που δεν προϋποθέτει κόπο, ενώ το να τις κάνουμε είναι πράγμα κοπιαστικό» (1168a 7, 24-27).

Και για να κάνει ακόμη σαφέστερη τη σχέση του ευεργέτη με το ευεργέτημά του ο Αριστοτέλης θα τη θέση σαν κάτι ανάλογο με τη σχέση της μητέρας με του παιδιού: «Αυτός είναι και ο λόγος που οι μητέρες αγαπούν περισσότερο τα παιδιά τους, γιατί το να τα φέρουν στον κόσμο τούς κόστισε περισσότερο κόπο, και αυτές το ξέρουν καλύτερα πως είναι δικά τους παιδιά. Ακριβώς όμως αυτό ταιριάζει, λέω, και στην περίπτωση των ευεργετών» (1168a 7, 28-30).

Έγραψε ο Θανάσης Μπαντές 15 Φλεβάρη 2019 στον ερανιστή

Αριστοτέλης: «Ηθικά Νικομάχεια», βιβλίο ένατο, μετάφραση Δημήτριος Λυπουρλής, εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, τόμος δεύτερος, Θεσσαλονίκη 2006.

Ο Κοτζιάς είχε το θράσος και δεν το διόρθωσε, ακόμη κι αν ήτανε εκ παραδρομής, να αποκαλέσει τη Βόρεια Μακεδονία… σκέτη Μακεδονία

Απορίες και έκπληξη προκάλεσε η παρέμβαση του πρώην υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, που αν και είναι ο αρχιτέκτονας της Συμφωνίας των Πρεσπών, αποκαλεί την Βόρεια Μακεδονία… σκέτη Μακεδονία.

Το βίντεο με τον πρώην υπουργό κυκλοφόρησε η Ομάδα Αλήθειας, και εμφανίζει τον Νίκο Κοτζιά να αναφέρεται στη γείτονα χώρα ως σκέτο Μακεδονία:

Λέει ο Νίκος Κοτζιάς: «Στην Ευρωπαϊκή Ένωση είμαστε μια μικρομεσαία χώρα. Και λίγο μικρή και λίγο μεσαία. Αλλά στα Βαλκάνια είμαστε μια πολύ ισχυρή χώρα. Αυτή είναι η παραδοξολογία της ισχύος. Παράδειγμα. Η Βουλγαρία έχει 42 δις ΑΕΠ. Η Αλβανία έχει 11. Η Μακεδονία τότε είχε 8 στα 9, τώρα πάει στα 10-11. Εμείς παρά την κρίση έχουμε 190, πάμε τώρα… Δηλαδή πολλαπλάσιο απ’ ότι είχαν όλοι μαζί.»

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης που έδωσε στον καθηγητή Πλατιά, στα πλαίσια του Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών, είπε ότι τους έλεγε Βόρεια Μακεδονία στην διάρκεια της διαπραγμάτευσης και πριν από τις Πρέσπες.

Ο Νίκος Κοτζιάς αναφέρθηκε ακόμα και στο παρασκήνιο της διαπραγμάτευσης: «Έβαλα έναν όρο, να μην ανακατευτεί κανείς. Καμία χώρα, κανένας Πρέσβης δεν άσκησε πίεση». Για να προσθέσει: «Αν από αυτή τη λύση ήταν και οι Αμερικανοί χαρούμενοι, αυτό είναι σύμπτωση συμφερόντων. Δεν είναι καθοδήγηση».

Όπως είπε ο πρώην ΥΠΕΞ «στο μακεδονικό το δικό μας συμφέρον ήταν να λυθεί γιατί σπαταλούσε δυνάμεις της διπλωματίας. Γιατί βγαίνοντας από την κρίση θα πρέπει να συμπαρασύρουμε τα Βαλκάνια στην έξοδο από την κρίση. Γιατί η χώρα μας είναι μικρή σε παγκόσμιο επίπεδο, στην Ευρώπη μεσαία χώρα αλλά στα Βαλκάνια είμαστε μία μεγάλη χώρα».

«Οι Αμερικάνοι ήθελαν μια σταθερότητα στην περιοχή, στο τρίγωνο της αστάθειας. Και τα δικά μας εθνικά συμφέροντα ήταν να λύσουμε τα προβλήματα. Είμαι οπαδός της ενεργούς εξωτερικής πολιτικής» συμπλήρωσε ο Νίκος Κοτζιάς.

Στη νέα ερώτηση του κ. Πλατιά «μα είναι δυνατόν να μην άσκησαν πιέσεις οι Αμερικανοί;» ο πρώην υπουργός Εξωτερικών υποστήριξε ότι «όταν φτάναμε σε αδιέξοδο έβγαζα έξω από τις διαπραγματεύσεις τον Νίμιτς, τον διαμεσολαβητή». https://www.tilegrafima.gr/nea/o-kotzias-apokalei-ti-voreia-makedonia-sketi-makedonia-vinteo/

Ο λαός, αντιστάθηκε με τα συλλαλητήρια… τον έγραψαν οι αριστεροί δημοκράτες-τύραννοι. Από αθέους μαρξιστές της δεκάρας τι να περιμένεις να τον σεβαστούν;
Οι κυβερνώντες, αυτοί που ο ίδιος ο λαός εξέλεξε, γιατί τον παραπλάνησαν, τον άφησαν να … βγάλει την οργή του και μετά… επιστροφή στους καναπέδες και … μετά τα κομματίδια του Καμμένου, του Θοδωράκη έκαναν τη δουλειά τους όπως αυτό το κουρεμένο κοκόρι ο Σπύρος Δανέλης…

ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ ΩΣ ΛΑΟΣ, ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΑΣ  ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ… ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Τούτο γιατί δεν έχουμε Δημοκρατία και ελευθερία σαν λαός να αποφασίζουμε πλην του δημοψηφίσματος το οποίο οι κυβερνήσεις (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ) όποτε τους συμφέρει το ζητούν κι όχι όποτε εμείς το θέλουμε ή είναι αναγκαίο για την πατρίδα.

Ο ασκός του Αιόλου, άνοιξε… τις τραγωδίες που θα έλθουν ούτε καν τις φανταζόμαστε… 
Εμείς όμως, επιστρέφοντας στους καναπέδες μας, μετά τους… “αγώνες στα συλλαλητήρια”… έχουμε την “συνείδησή μας” ήσυχη; Πράξαμε το καθήκον μας; Να λοιπόν που έρχεται ένας Ούγγρος να απευθυνθεί σε όλους μας, προκειμένου να μας αφυπνίσει από τον λήθαργό μας…

Ποια είναι η συνθήκη του ΤΡΙΑΝΟΝ στην οποία αναφέρεται:

Η Συνθήκη του Τριανόν είναι η συνθήκη ειρήνης που υπογράφηκε στις 4 Ιουνίου του 1920 στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, μεταξύ των συμμάχων Χωρών της Αντάντ καθώς και των ΗΠΑ (23 συνολικά Χωρών) αφενός, και της Ουγγαρίας η οποία όπως και η Αυστρία και η Γερμανία ηττήθηκε, και διαχωρίστηκε από την άλλοτε Αυστροουγγαρία.

Η Συνθήκη αυτή που επικυρώθηκε στις 13 Νοεμβρίου του 1920 περιελάμβανε 364 άρθρα και περιείχε ως εισαγωγή (προοίμιο) το Σύμφωνο της Κοινωνίας των Εθνών, (του Γουίντρου Ουίλσον) και διατάξεις των συνθηκών των Βερσαλλιών (28 Ιουνίου 1919) και Αγίου Γερμανού (10 Σεπτεμβρίου 1919). Με αυτή τη συνθήκη επαναπροσδιορίστηκαν τα σύνορά της Ουγγαρίας με της Αυστρίας, της Τσεχοσλοβακίας, της τότε Νοτιοσλαβίας και Ρουμανίας, καθώς και οι ρυθμίσεις για την διεθνή θέση της, (υποχρεώσεις του νέου κράτους, δικαιώματα μειονοτήτων κ.λπ.).

Η Ουγγαρία έχασε τα 3/4 του εδάφους της και το 65% του πληθυσμού της. Συγκεκριμένα η Ουγγαρία διαμελίστηκε, έχασε τα ακόλουθα εδάφη:

1. την Κροατία και τη Σλοβενία που προσαρτήθηκαν στο νέο Βασίλειο των Σέρβων Κροατών και Σλοβένων.
2. τη Σλοβακία και τη Ρουθηνία που παραχωρήθηκαν στη Τσεχοσλοβακία
3. την Τρανσυλβανία και το Βανάτο του Τέμεσβαρ που παραχωρήθηκαν στη Ρουμανία, αν και το Βανάτο το διεκδικούσε η Σερβία.

Γενικά το μεγαλύτερο μέρος παραχωρήθηκε στη Ρουμανία, στη Γιουγκοσλαβία και στην Τσεχοσλοβακία.

Με τη συνθήκη αυτή διαιωνίστηκε για 20 ακόμη χρόνια, αλλά όπως φαίνεται από το βίντεο διαιωνίζεται ακόμη, το πρόβλημα των παραδουνάβιων χωρών προκαλώντας πολλές διαμάχες και συγκρούσεις εθνοτήτων, ζητήματα μειονοτήτων, αλυτρωτικές διεκδικήσεις, μέχρι και οικονομικές κρίσεις, μερικές των οποίων έφθασαν μέχρι τη σύγχρονη εποχή με το διαμελισμό της πρώην Γιουγκοσλαβίας και της Τσεχοσλοβακίας. Σύμφωνα μ΄ αυτή τη συνθήκη η Ουγγαρία αποκλείσθηκε πλέον της θαλάσσιας εξόδου καθώς και από τα πλούσια σε μεταλλεύματα και ξυλεία όρη της διατηρώντας μόνο τις εύφορες πεδιάδες της. Από την υπογραφή της συνθήκης αυτής η Ουγγαρία φέρεται στους διπλωματικούς κύκλους ως “η μεγάλη ανάπηρος της Ευρώπης“, λόγω ακριβώς της ευρείας έκτασης των χερσαίων ακρωτηριασμών που υπέστη εξ αυτής.

Συνέχεια αυτής της συνθήκης υπήρξαν η Συμφωνία Βελιγραδίου (1920), (μεταξύ Τσεχοσλοβακίας και Σερβίας), η Συμφωνία Βουκουρεστίου (1921), (μεταξύ Τσεχοσλοβακίας και Ρουμανίας), καθώς και η Συμφωνία Βελιγραδίου (1921), (μεταξύ Γιουγκοσλαβίας και Ρουμανίας) που όλες αποτελούσαν διμερείς συμφωνίες των όμορων Χωρών της Ουγγαρίας που απέβλεπαν στη διατήρηση αφενός της παρούσας Συνθήκης του Τριανόν αλλά και της δημιουργίας εκ της εξέλιξης αυτών της λεγόμενης “Μικράς Συνεννόησης” ή περισσότερο γνωστή ως Μικρή Αντάντ.

Υπογράφηκε στο Παλάτι “Μεγάλο Τριανόν”, “Palais Grand Trianon“, στο άλσος των Βερσαλλιών της Γαλλίας, εξ ου και η ονομασία της. Εκεί οι Ισχυροί και νικητές έκαναν αυτό που ταίριαζε στα συμφέροντά τους για να το πληρώσουν ακριβά με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ιδού λοιπόν πεδίο δόξης λαμπρό. Τι μας περιμένει αν και εν χάσαμε τον πόλεμο με τα όπλα, χάσαμε όμως τον οικονομικό πόλεμο που μας κήρυξαν πολύ πιο πριν από το 2010. Από την ημέρα που ο Καραμανλής και ο Ζισκάρ Ντ Εστέν κι οι άλλοι υπέγραψαν την εισδοχή της Ελλάδας στην ΕΟΚ με την άθλια πολιτική νοοτροπία που είχαμε και διαιωνίζουμε ακόμη. Αυτή που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο 1ος χαρακτήρισε “σαν θάλασσα βαθιά που σας έριξα για να κολυμπήσετε ή να πνιγείτε….“. ΚΑΙ ΠΝΙΓΗΚΑΜΕ!

ΜΗΝ ΕΦΗΣΥΧΑΖΕΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ… ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΔΕΝ ΣΩΖΕΤΑΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ. ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΚΑΝΟΝΙΖΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΚΑΙ ΟΛΙΓΑΡΧΕΣ, ΟΠΩΣ ΤΟΥΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Ξαναγυρίσαμε στις άθλιες μέρες του 1965

Η κατάπτωση της επίσημης πολιτικής κάνει ακόμη πιο αναγκαία μια νέα αληθινή αυτή τη φορά μεταπολίτευση.

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία η φάρσα των Ιουλιανών του 1965. Οι «έξι» της σημερινής αποστασίας δήλωσαν ένταξη στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε ένα κόμμα κοινοβουλευτικής μειοψηφίας να αποκτήσει κυβέρνηση αυτοδυναμίας. Έστω και με 151. Μόνο που μ’ αυτή τους την κίνηση απέδειξαν την συνταγματική εκτροπή. Απέδειξαν γιατί μετά την παραίτηση του κυβερνητικού εταίρου, των ΑΝΕΛ, θα έπρεπε – κατ’ επιταγή του συντάγματος – να προχωρήσουμε είτε εκ νέου σε διαδικασία εντολών, είτε σε εκλογές. Η απόφαση ανήκε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Από την πλευρά του, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης, μιλώντας στον «ΕΘΝΙΚΟ ΚΗΡΥΚΑ», έκανε λόγο για «οριακή πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, η οποία είναι το αποτέλεσμα συναλλαγών κάτω από το τραπέζι με μεμονωμένους βουλευτές, σε πολλούς από τους οποίους υποσχέθηκαν κυβερνητικές ή άλλες θέσεις». Κι αυτός τι έκανε; Πώς αντιμετώπισε τη νέα αποστασία; Μήπως απαίτησε ως αξιωματική αντιπολίτευση την συνταγματική παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, ώστε να ακυρωθεί η φάρσα;

Μήπως απείλησε έστω με αποχώρηση του κόμματός του από το κοινοβούλιο, προκειμένου να πάει η χώρα σε εκλογές; Όχι βέβαια. Ίσως να είχε δίκιο υψηλόβαθμο στέλεχος της ΝΔ, πού μας είπε πρόσφατα ότι «ακόμη κι αν ο Μητσοτάκης σκεφτόταν με όρους συνταγματικής νομιμότητας και επέλεγε την οδό της παραίτησης, δεν ήταν καθόλου βέβαιο αν θα τον ακολουθούσαν οι βουλευτές του. Εδώ είδαμε και πάθαμε να τους πείσουμε να μην ψηφίσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών!»

Μίλησε έστω κανείς για συνταγματική εκτροπή; Ουδείς. Η εντολή για όλα αυτά ήρθε απ’ έξω. Το έκανε φανερό η επίσκεψη και οι δηλώσεις της κ. Μέρκελ. Ποιος τολμά από το ελληνικό κοινοβούλιο να τινάξει την μπάνκα στον αέρα, ώστε να καταφύγει η χώρα σε εκλογές, όταν έχουν δοθεί οι εντολές και ο ξένος παράγοντας απαιτεί συμμόρφωση;

Ποιος από τους κοινοβουλευτικούς μας θα τολμούσε να πάει κόντρα και να επιφέρει τη διάλυση της βουλής στην πράξη; Ποιο κόμμα; Κανένας! Κανένα! Κι έτσι νομιμοποιήθηκε – όπως γίνεται πάντα όλα αυτά τα χρόνια – η νέα συνταγματική εκτροπή, με τους μεν ως συμπολίτευση στην ατιμία και τους δε ως υπάκουη αντιπολίτευση εντός των προκαθορισμένων πλαισίων που τέθηκαν άνωθεν και έξωθεν.

Μα, θα μου πείτε, τόσες κορυφαίες πράξεις εσχάτης προδοσίας, οι οποίες έθεσαν την πατρίδα μας υπό καθεστώς κατοχής, η συνταγματική εκτροπή από την αρχή της δεδηλωμένης μας μάρανε; Η μάχη για την απελευθέρωση της πατρίδας και τη δημοκρατία δεν μπορεί να κάνει εκπτώσεις. Η καλλιέργεια της δημοκρατικής ευαισθησίας του λαού, αλλά και η επένδυση στο συνταγματικό πατριωτισμό του, συνιστά τον πλέον σίγουρο τρόπο για να δημιουργηθούν οι αναγκαίοι όροι κοινωνικής αφύπνισης, κινητοποίησης και ανατροπής.

Ποτέ κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποια θα είναι η θρυαλλίδα που θα οδηγήσει στην κοινωνική έκρηξη. Ούτε ξέρει ποια θα είναι η μορφή της. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η η κατάσταση οδηγεί προς αυτήν, εγκυμονεί την κοινωνική εξέγερση. Κι αυτή θα εκδηλωθεί, είτε το θέλουμε, είτε δεν το θέλουμε. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Διότι είναι αδύνατον να επιβιώσει ένα καθεστώς σε μια χώρα μ’ έναν λαό σε γενοκτονία.

Όσοι αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα αυτή και το καθήκον που προκύπτει απ’ αυτήν, δεν έχουν παρά να λειτουργήσουν ως καταλύτες για την επιτάχυνση των διεργασιών που εξωθούν αντικειμενικά τον λαό σε εξέγερση. Να λειτουργούν ως συνείδηση του λαού. Να οικοδομούν τις οργανωτικές και τις προγραμματικές προϋποθέσεις για μια ολοκληρωμένη και επιτυχή ανατροπή του καθεστώτος. Να αντλούν δυνάμεις μέσα από τον ίδιο τον λαό, μιλώντας τη γλώσσα των πιο ζωτικών και οικείων συμφερόντων του. Να αποδεικνύουν στην πράξη ότι η νομιμοφροσύνη τους δεν είναι απέναντι στο καθεστώς, αλλά στο λαό και την πατρίδα. Και φυσικά να συμβάλουν στην πατριωτική και δημοκρατική ενότητα του λαού.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να αντέξουν. Να μην το βάλουν κάτω. Να μην επιτρέψουν να λερωθούν από τα πολιτικά απόνερα του καθεστώτος. Να μην κολλήσουν τη γνωστή ασθένεια που στοιχειώνει όλους όσοι θέλουν να ασχοληθούν με την πολιτική και ονομάζεται κοινοβουλευτισμός κρετινισμός.

Να μην χάσουν το βλέμμα τους από το στόχο. Να μην ντροπιαστούν υιοθετώντας την ανηθικότητα του ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Και πρωτίστως να μάθουν να οργανώνονται για να δρουν από κοινού, όχι με όρους ομοϊδεατών και ιδεολογημάτων, αλλά στη βάση του κοινού σκοπού, την απελευθέρωση της πατρίδας.

Κι ακριβώς σ’ αυτά βρίσκεται όλη η δυσκολία σήμερα. Είναι πολύ δύσκολο να τα υπηρετήσει κανείς με την πρέπουσα αυταπάρνηση, αφοσίωση και καθαρότητα στόχων και μέσων. Όταν σε στήνουν στον τοίχο για εκτέλεση είναι σχετικά πιο εύκολο να πάρεις τις αποφάσεις σου και να φανείς ήρωας. Το δυσκολότερο όλων είναι να φανείς ήρωας στην καθημερινότητα. Κι αυτοί οι αφανείς ήρωες, που τις περισσότερες φορές δεν θα μάθει κανείς γι’ αυτούς τίποτε, είναι οι πιο σημαντικοί για τη ζωή ενός λαού, ενός ολόκληρου έθνους.

Κι όπως έλεγε ο Οδυσσέας Ελύτης «μονάχα κείνος που παλεύει το σκοτάδι μέσα του θα ‘χει μεθαύριο μερτικό δικό του στον ήλιο.»

Αυτός είναι ο λόγος που απαιτείται από όσες δυνάμεις στρατεύονται συνειδητά στο καθήκον της πατριωτικής και δημοκρατικής ανατροπή του καθεστώτος να αναμετρώνται με τις εκτροπές στο σύνολό τους. Τόσο με το λόγο τους, όσο και με τις πράξεις τους. Και ταυτόχρονα να διαθέτουν την οργανωτική ισχύ ώστε να δώσουν τις μάχες σε κάθε πιθανό πεδίο αναμέτρησης κρίνει ως πρωτεύον η κινητοποίηση του ίδιου του λαού.

Ο λαός παίρνει στην πράξη τις αποφάσεις για το πότε και το πώς της αναμέτρησης μ’ ένα καθεστώς σαν το σημερινό. Ο λαός μέσα από τις εσωτερικές του διεργασίες και κανένας άλλος.

Ο λαός δεν χρειάζεται για να επαναστατήσει ούτε αυτόκλητους ηγέτες, ούτε αυτοδιορισμένες πρωτοπορίες, οι οποίες βαυκαλίζονται ότι ελέω θεού, ή επαναστατικού ταλμούδ οι μάζες δεν μπορούν παρά να υπακούσουν μόνο στις δικές τους αποκρυφιστικές, μυστικιστικές και πολιτικές θεολογίες. Κι ο λαός οδηγείται να πάρει την απόφαση της αναμέτρησης, όχι γιατί το θέλει, ούτε γιατί «ωριμάζει» η συνείδησή του, υπό καθεστώς χειραγώγησης κάποιας πολιτικής δύναμης, ή επαναστατικής φράξιας, αλλά γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Το ίδιο το ένστικτο της κοινωνικής και συλλογικής του επιβίωσης επιτάσσει να προχωρήσει στην ανατροπή.

Κι ας θυμόμαστε πάντα αυτό που το κορυφαίο ποιητικό ένστικτο του Ελύτη είχε εντοπίσει: «Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά.»

Και ας το μάθουν όλοι. Αυτοί οι πεισματάρηδες έκαναν ανέκαθεν και κάνουν πάντα την διαφορά όταν κρίνεται η τύχη, το παρόν και το μέλλον ενός λαού. Έστω κι αν είναι ελάχιστοι και ασήμαντοι στην αρχή. Έστω κι αν φαίνεται να τα βάζουν με το αδύνατο. Έστω κι αν η επίσημη ιστορία κατόπιν δεν θα αφιερώσει γι’ αυτούς ούτε μια αράδα.

Απ’ αυτούς τους πεισματάρηδες είναι απολύτως σίγουρο ότι δεν γλύτωσε ποτέ κανένα καθεστώς σαν το σημερινό. Σαν τον πλούσιο βασιλιά Κρίσαμι από την Κω με δύναμη που έτρεμαν όλοι οι υποταχτικοί του. Νόμιζε ότι σκοτώνοντας τον θαλάσσιο όφι που απειλούσε το βιός του, θα γλυτώσει τα πλούτη και την εξουσία του. Ο μύθος λέει ως προειδοποίηση προς όλους τους άρπαγες στο διηνεκές πώς ο σκοτωμένος όφις στοίχειωσε τον ύπνο του σπουδαίου αυτού βασιλιά απαιτώντας δικαίωση. Ο Κρίσαμις δεν εισάκουσε την απαίτησή του κι έτσι χάθηκε ο ίδιος και ολόκληρη η γενιά του.

Ας μην κοιμάται λοιπόν κανένας ήσυχος. Ιδίως όταν η επίσημη πολιτική υποβαθμίζεται όλο και περισσότερο σε μια βατραχομυομαχία ανάμεσα σε Ψιχουλάρπαγες, Ψωμοφάγους εναντίον Λασπάδων, Φουσκομάγουλων. Πρόκειται για την επίσημη πολιτική όπου πρυτανεύει απόλυτα αυτό που έλεγε ο Διογένης: «Αθλίας παρ’ αθλίου – δι’ αθλίου – προς άθλιον.»

Τούτο προέρχεται από  τα κάτωθι: Όταν από τα βάθη της Ασίας ο Αλέξανδρος έστειλε στον τοποτηρητή του Αντίπατρο μήνυμα με κάποιον αγγελιοφόρο, που λεγόταν Αθλίας, ο Διογένης σχολίασε: «Αθλίας παρ’ αθλίου δι’ αθλίου προς άθλιον» (Ο άθλιος στέλνει άθλια επιστολή με τον Άθλιο προς ένα άθλιο). Παρήχηση του αθλ.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στο demitriskazakis.blog.spot  

Από την εμπειρία μας έχουμε δει ακόμη και τις εμφανέστερες περιπτώσεις παιδικής ασέλγειας να τις προσπερνούν οι παιδεραστές σαν ψέματα και ανοησίες αν όχι σαν κακοήθη σχόλια και δυσφήμηση με σκοπιμότητες. Υπάρχουν βέβαια αντιστάσεις από ψυχαναλυτικής πλευράς, γιατί μια τέτοια αποκάλυψη, αποδόμηση ενός προσώπου γνωστού στην κοινωνία, πολύ περισσότερο πολιτικού, κτυπά κατ’ ευθείαν στην ιδεατή εικόνα που το ίδιο το πρόσωπο έχει για τον εαυτό του και κατά δεύτερο σκοπό εγκαθιδρύσει μέσα στην κοινωνία. Ακόμη και ατράνταχτα πειστήρια να φέρει κανείς στον παιδόφιλο, (βίντεο, φωτογραφίες, ηχογραφήσεις, πάλι θα το αρνηθεί αν δεν μηνύσει τον καταγγέλλοντα για παραβίαση των προσωπικών του δεδομένων και για ρετουσάρισμα και χάλκευση με μονταζιέρα των στοιχείων, άρα πάλι μήνυση.

Υπάρχει βέβαια και μια άλλη κατηγορία παιδεραστών, οι αείποτε ανώριμοι και οι ίδιοι σεξουαλικά κακοποιημένοι, οι οποίοι ό,τι κάνουν το θεωρούν φυσιολογικό γιατί εκπαιδεύτηκαν, μεγάλωσαν έφτασαν στην ενηλικίωση να το θεωρούν φυσιολογικό, κάτι που είναι φυσικό για το κάνουν όλοι σε όλους.

Ύστερα από αυτά δεν νομίζω να χρειάζονται περισσότερα για να κατανοήσει κανείς την άποψη του Νίκου Γεωργιάδη.

Σε μια πρωτοφανή δήλωση προχώρησε σήμερα ο στενός συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκης, Νίκος Γεωργιάδης ο οποίος καταδικάστηκε σήμερα πρωτόδικα για την υπόθεση παιδεραστίας.

O πρώην βουλευτής της ΝΔ Νίκος Γεωργιάδης σχολιάζοντας την απόφαση της Δικαιοσύνης έκανε λόγο για «δικαστική πλάνη» μιλώντας για «υπόθεση που κατασκευάστηκε από τους γνωστούς κύκλους»!

Δεν αντιλαμβανόμαστε ποιους κύκλους εννοεί ο Νίκος Γεωργιάδης. Αν εννοεί πάντως το Documento, όφειλε να το αναφέρει ονομαστικά ώστε να λάβει την πρέπουσα απάντηση σε όλα τα επίπεδα. 

Σε πλήρη αντίθεση βέβαια με την πρόταση του Εισαγγελέα που ανέφερε συγκεκριμένα:

«Προτείνω την ενοχή του κατηγορουμένου για την κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση ασέλγεια εις βάρος ανηλίκων άνω των 15 ετών έναντι αμοιβής.»

Τι δήλωσε ο Νίκος Γεωργιάδης

«Η πρωτόδικη απόφαση στην υπόθεση που κατασκευάστηκε από τους γνωστούς κύκλους εναντίον μου ήταν κατά πλειοψηφία καταδικαστική. Με σθένος και παρρησία υποστήριξα και υποστηρίζω ότι είμαι αθώος. Η απόφαση ήταν προϊόν δικαστικής πλάνης καθώς από την όλη διαδικασία δεν προέκυψε το παραμικρό στοιχείο εις βάρος μου. Παρά ταύτα έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη και είμαι βέβαιος πως στο Εφετείο θα δικαιωθώ.»

https://www.documentonews.gr/amp/article/prwtofanhs-dhlwsh-toy-nikoy-gewrgiadh-strefetai-kata-twn-dikastwn?__twitter_impression=true

Γεωργιάδης συνέχεια: Η υπόθεση με τον πρώην βουλευτή της ΝΔ έχει παγώσει το πανελλήνιο – Ένοχος κρίθηκε πρωτόδικα  ο πρώην βουλευτής της ΝΔ Νίκος Γεωργιάδης, για την κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση ασέλγεια εις βάρος ανηλίκων άνω των 15 ετών έναντι αμοιβής στη Μολδαβία – Το βίντεο που θα δείτε είναι μια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει πριν από χρόνια η Μολδαβή δικηγόρος των θυμάτων – Σοκάρουν οι λεπτομέρειες 

Το Δικαστήριο, σύμφωνα με το Documento, αποφάσισε την ενοχή του Γεωργιάδη κατά πλειοψηφία, χωρίς ελαφρυντικό και του επέβαλε την ποινή των 28 μηνών με αναστολή, με χρηματικό πρόστιμο 20.000 ευρώ.

Συγκεκριμένα, για το πρώτο θύμα επιβλήθηκε ποινή 16 μηνών και για τα άλλα δύο ποινή 12 μηνών για το καθένα και κατά συγχώνευση ποινή 28 μηνών. Επίσης, του επέβαλε χρηματική ποινή για κάθε θύμα ύψους 10 χιλιάδων ευρώ, κατά συγχώνευση 20 χιλιάδες ευρώ.

Ο Εισαγγελέας της Έδρας αφού διάβασε το κατηγορητήριο, κατέρριψε κατά την πρότασή του όλη την υπερασπιστική γραμμή του Νίκου Γεωργιάδη.

Σύμφωνα με το Documento, αναφέρθηκε στη δημοσιογραφική έρευνα του περιοδικού Hot Doc στην οποία υπήρχαν επώνυμες καταθέσεις για την εμπλοκή του ονόματος του Νίκου Γεωργιάδη σε υπόθεση trafficking. Κατέρριψε πως το δημοσίευμα, όπως υποστήριζε η πλευρά του κατηγορουμένου, έγινε προκειμένου να χτυπηθεί πολιτικά ο ίδιος.

Ειδικότερα, o Εισαγγελέας κατέρριψε λέγοντας πως αντίστοιχα δημοσιεύματα ερευνητών δημοσιογράφων στη Μολδαβία τα τέλη του 2010 και στις αρχές του 2011, ενέπλεκαν το όνομα του Νίκου Γεωργιάδη, ως τον μόνο Έλληνα που εμπλεκόταν στο εν λόγω κύκλωμα στη Μολδαβία.

Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί τι είχε δηλώσει για την υπόθεση και το κύκλωμα των παιδεραστών η Μολδαβή δικηγόρος στον δημοσιογράφο Κώστα Αργυρό.

Τι απαντά ο κατηγορούμενος Νίκος Γεωργιάδης;

Ανακοίνωση αναφορικά με την απόφαση της Δικαιοσύνης εξέδωσε ο πρώην βουλευτής της ΝΔ Νίκος Γεωργιάδης.

«Με σθένος και παρρησία υποστήριξα και υποστηρίζω ότι είμαι αθώος», αναφέρει στην ανακοίνωση του ο κ. Γεωργιάδης, τονίζοντας ότι «η απόφαση ήταν προϊόν δικαστικής πλάνης».

Επίθεση Μαξίμου σε Μητσοτάκη για την υπόθεση Γεωργιάδη. Σ.γ.: Βρήκαν την ευκαιρία οι αναμάρτητοι να επιτεθούν στον επόμενο πανομοιότυπο αντίπαλο που θα τους διαδεχθεί

Ανακοίνωση για την καταδίκη του Νίκου Γεωργιάδη έβγαλε το Μέγαρο Μαξίμου, στην οποία τονίζουν ότι, «η καταδίκη του κ. Γεωργιάδη έδειξε την αριστεία του κ. Μητσοτάκη σε όλο το μεγαλείο της». Σ.γ.: Η αριστεία του κυρίου Τσίπρα και η εξαπάτηση του ελληνικού λαού που τον ψήφισε για τα ψέματα και τις κούφιες υποσχέσεις του, δεν είναι τίποτα μπροστά στο προσωπικό πρόβλημα του κου Γεωργιάδη.

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

«Ο Νίκος Γεωργιάδης κρίθηκε πρωτόδικα ένοχος από το Τριμελές Πρωτοδικείο για παιδεραστία.

Η υπόθεση θα ήταν ειδεχθές έγκλημα, χωρίς πολιτική διάσταση, παρά το γεγονός ότι ο κ. Γεωργιάδης έχει διατελέσει βουλευτής της ΝΔ, στενός σύμβουλος και συνεργάτης του κ. Μητσοτάκη, «μεγάλο όπλο και εργαλείο» του αρχηγού της ΝΔ, αν ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης και η ΝΔ δεν της προσέδιναν πολιτικό χαρακτήρα.

• Χαρακτήρισαν πολιτική δίωξη την παραπομπή της υπόθεσης στη Δικαιοσύνη

Η κα Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης.

Την ώρα που η κυρία Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου προσέρχεται στο δικαστήριο ως μάρτυρας υπεράσπισης του καταδικασθέντος για ασέλγεια σε ανηλίκους Νίκου Γεωργιάδη, παράλληλα παρουσιάστηκε ως ομιλήτρια σε εκδήλωση για την ασφάλεια των παιδιών στο διαδίκτυο.

Η κυρία Ασημακοπούλου, πριν από λίγες ημέρες και συγκεκριμένα στις 24 Φεβρουαρίου, παρευρέθηκε σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Καστοριά με θέμα, την ασφάλεια των παιδιών στο διαδίκτυο. Μάλιστα με μεγάλη περηφάνια που παρευρέθηκε σε μια τέτοια εκδήλωση δημοσίευσε και φωτογραφίες από την εκδήλωση στο twitter της με το σχόλιο « Η σωστή ενημέρωση και ο ανοικτός διάλογος με τα παιδιά ελαχιστοποιούν τους κινδύνους που κρύβει η χρήση του Internet». Σ.γ.: Αν το παιδί δεν νιώθει οικειότητα, σιγουριά, εμπιστοσύνη και πόσο το λατρεύουν οι γονείς του, η σωστή ενημέρωση και ο ανοικτός διάλογος δεν θα του ανοίξουν το στόμα.

Μόλις δύο ημέρες μετά, η κυρία Ασημακοπούλου παρουσιάζεται στο δικαστήριο για να καταθέσει υπέρ του Νίκο Γεωργιάδη που καταδικάστηκε για ασέλγεια σε τρία ανήλικα.

Aναρωτιέται το documento: Άραγε η κυρία Ασημακοπούλου είχε και στην δίκη την ίδια υπερηφάνεια;

• Ο κ. Κυρανάκης και άλλοι αξιωματούχοι της ΝΔ παραβρίσκονταν στο ακροατήριο σε όλη τη διάρκεια της δίκης. Σ.γ.: Οι συμπάσχοντες ιδεολόγοι της υλιστικής δεξιάς!

Προφανώς ο κ. Μητσοτάκης δεν ορρωδεί προ ουδενός όταν πρόκειται να υπερασπιστεί τους «φίλους» του. Λένε Βαξεβάνης, Μαξίμου, και όλοι οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ που βρήκαν την ευκαιρία να μαυρίσουν την αντιπολίτευση Μητσοτάκη.

Η καταδίκη του κ. Γεωργιάδη έδειξε την αριστεία του κ. Μητσοτάκη σε όλο το μεγαλείο της».

Σ.γ.: Όλοι άριστοι είστε μέσα στο κυνοβούλιο, να μας ζήσετε! Κούνια που σας κούναγε!

Μπορεί το πρόσωπο να έχει ελευθερία στις επιλογές που κάνει; Αν όχι τότε τι νόημα έχει η δικαιοσύνη; Να αποφασίζει πάνω σ’ ένα ρομποτάκι που άγεται και φέρεται από τα ένστικτά του, από τις καταστροφικές επιδράσεις του περιβάλλοντος και από την κληρονομικότητά του; Η απόλυτη αδικία. Και αν η ανθρώπινη δικαιοσύνη δεν δικαιούται να αποφασίζει πάνω σε ανθρώπους οι οποίοι δεν ευθύνονται το γίνεται με τη θεία δικαιοσύνη; Τι λόγος να ζητηθεί από άβουλα, ανίκανα να αντισταθούν και να δρουν αυτόνομα όντα όταν “θ’ ανοιχθούν τα βιβλία” όπως επαγγέλλεται η Αποκάλυψη;

Ας δούμε τι λέει ένας σοφός και άγιος άνθρωπος:

Γράφει ο Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιάνινωφ(+1867):

Για να καταλάβουμε ΤΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ο Λόγος του Θεού, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΤΗΡΗΣΟΥΜΕ!

Αυτή είναι η μοναδική απάντηση, σε όσους ψάχνουν να βρουν λογικά σε τί χρειάζονται οι εντολές του Θεού: Και γιατί πρέπει να νηστεύουμε; Και γιατί πρέπει να εγκρατευόμαστε; Ή μήπως οι παπάδες τα έφτιαξαν αυτά- για να μας βασανίζουν;

Και συνεχίζει: Οι εντολές του Ευαγγελίου, λέει ο άγιος του Θεού όταν εμείς αρχίσουμε να τις τηρούμε, αρχίζουν σιγά σιγά να μας μεταμορφώνουν, μας αναδημιουργούν, μας ζωοποιούν, μας μεταβάλλουν τον τρόπο του σκέπτεσθαι, τα συναισθήματα της καρδιάς μας, ακόμη και το σώμα μας
(Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ: Θαύματα και σημεία, εκδ. Ι. Μ. Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1994). Σύμφωνα με όσα γράψαμε σε προηγούμενη ανάρτησή μας, η δράση μας, οι σκέψεις μας αλλά και τα συναισθήματα που τις συνοδεύουν αποθηκεύονται μόνιμα σε ειδικά καθορισμένες περιοχές του εγκεφάλου μας μέσω των συνάψεών μας και ανασύρονται κατά βούληση όταν και όποτε τις χρειαζόμαστε. Αν λοιπόν έχουμε ένα αρνητικό σύμπλεγμα σκέψεων και συναισθημάτων και το ισχυροποιούμε ανασύροντάς το. Π.χ. μισούμε τον ένοικο του πιο κάτω διαμερίσματος στην πολυκατοικία όπου μένουμε. Κάθε μέρα που τον βλέπουμε τον βρίζουμε μέσα από τα μουστάκια μας, τον αγριοκοιτάζουμε και συχνά χειρονομούμε από πίσω του ή και τον βλαστημούμε δυνατά ή από μέσα μας – αδιάφορο – αυτό ισχυροποιεί τον τρόπο του σκέπτεσθαι, τα συναισθήματά μας κι επηρεάζει ακόμη και το σώμα μας, μας προκαλεί ταχυκαρδία, ιδρώτα, τα χέρια μας τρέμουν από οργή, η πίεση μας αυξάνει στις αρτηρίες μας, το στομάχι μας σφίγγεται κ.ο.κ. Αντίθετα ένας αγαπητός φίλος για τον οποίο τρέφεις τα καλλίτερα συναισθήματα, με τον οποίο μοιράζεσαι τις μύχιες σκέψεις σου, του έχεις εμπιστοσύνη και ξέρεις ότι θα σου δώσει την ειλικρινή του συμβουλή, η παρουσία του όχι μόνο σε εμπνέει, σε ανασταίνει. Σου ανεβάζει την ψυχική σου διάθεση κι αν βρίσκεσαι στα τάρταρα, αποτελεί πηγή δύναμης για να σκεφτείς ψυχραιμότερα και ν’ ανταπεξέλθεις στις δύσκολες στιγμές της ζωής. Πολλές φορές, ακόμη κι αν βρίσκεται μακριά σου, ξέρεις ότι η καρδιά του, η αγάπη του είναι συνεχώς δίπλα σου και ηρεμείς, γαληνεύεις. Τον παίρνεις στο κινητό ακόμη και στο Βόρειο Πόλο αν βρίσκεται, για να ακούσεις τη φωνή σου και του πεις πως αισθάνεσαι.Ξέρεις ότι με διακριτικότητα θα παρέμβει στη προσωπική σου ζωή και θα μοιρασθεί το δίλημμά σου. Ξέρεις ότι δεν είναι η σκιά σου ούτε ο υπηρέτης σου αλλά εκείνο που θα σε συμβουλεύσει είναι εγγύηση και έχει βάλει εχέγγυο την ψυχή του για σένα. Το πρόσωπο αυτό μπορεί να είναι όχι μόνο ο ένας φίλος, αλλά ο ίδιος ο Ιησούς ο φύλακας άγγελός σου, η μητέρα Παναγία. Ας πάρουμε τον Όσιο Σεραφείμ του Σαρώφ ο οποίος όταν συναντούσε μια ανθρώπινη ψυχή στην ερημιά του την καλωσόριζε κάπως έτσι: “Χριστός Ανέστη καρδιά μου!” Τι αισθήματα αγιότητας, ευλάβειας, κίνητρα να τον μιμηθείς ν’ αγιάσεις κι εσύ, να μοσχοβολήσεις κάποτε κι εσύ σαν τα άγια λείψανα, δεν αποτελεί και μόνο ένας τέτοιος αγιασμένος λόγος; Φαντάζεται κανείς τι αποθηκεύει μια τέτοια προσωπικότητα στις συνάψεις της;

Τα άφθορα και τα ευωδιάζοντα και θαυματουργούντα επί αιώνες λείψανα των Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αποτελούν χειροπιαστή απόδειξη.

Αυτή η καλή αλλοίωση- μέσα από την εμπειρία τής μετά ταπεινοφροσύνης ασκήσεως των εντολών του Χριστού- είναι κοινή εμπειρία όλων των Αγίων, αιώνες, πριν οι ειδικοί επιστήμονες, μιλήσουν για το φοβερό σύνδεσμο πνεύματος και σώματος και για τις θετικές ή αρνητικές επιπτώσεις τους στον ορατό χώρο της ψυχοσωματικής υγείας και της ασθένειας.

Ευλογημένη η θεωρητική προσέγγιση αλλά, αν δεν της επιτρέψουμε εμπόνως να γίνει πράξη, δέρομεν εις αέρα!

Διότι όπως γράφει και ο μέγας Απόστολος Παύλος: Ζων γαρ ο ο Λόγος του Θεού και ενεργής και τομώτερος υπέρ πάσαν μάχαιραν δίστομον και διικνούμενος άχρι μερισμού ψυχής τε και πνεύματος, αρμών τε και μυελών και κριτικός ενθυμήσεων και εννοιών καρδίας και ουκ έστι κτίσις αφανής ενώπιον αυτού, πάντα δε γυμνά και τετραχηλισμένα τοις οφθαλμοίς αυτού, προν ον ημίν ο λόγος. (Εβρ.δ 12-13). Δηλαδή: “Ο λόγος του Θεού ο οποίος περιέχει τις υποσχέσεις και τις απειλές Του, δεν είναι νεκρό γράμμα αλλά υψώνεται ζωντανός και κάθετος για κάθε άνθρωπο. Είναι ενεργός, δραστικός και κοφτερότερος από το δίκοπο μαχαίρι και εισχωρεί στην ψυχή ακόμη και σ’ αυτά τα αδιάσπαστα βάθη της (το ασυνείδητο και υποσυνείδητο, όχι απλώς το συνειδητό), του κάθε ανθρώπου. Φθάνει και διεισδύει ακόμη και στα ανώτερα πνευματικά επίπεδα (που εκπροσωπούνται κι εστιάζονται ανατομικά και λειτουργικά από τον ανθρώπινο εγκέφαλο και φτάνει ως τα πιο ακροτελεύτια σημεία του νωτιαίου μυελού τις αρθρώσεις και τις τελικές νευρομυικές συνάψεις ή κινητικές πλάκες του μυικού συστήματος. Γίνεται δε ο λόγος αυτός, ο πιο αυστηρός και δίκαιος κριτής των ενθυμήσεων (της αποθηκευμένης μνήμης στον εγκέφαλό μας) και των αφανών, ενδόμυχων σκέψεων, ιδεών και συλλογισμών της καρδιάς μας. Και δεν υπάρχει κανένα δημιούργημα κτιστό αφανές και αόρατο ενώπιον του Θεού, όλα είναι γυμνά και ξεσκέπαστα στα μάτια Εκείνου στον οποίο θα δώσουμε λογαριασμό και απολογία για τις πράξεις μας”.

Τρομακτική πρόταση κι εντολή ζωής και θανάτου. Θα έγραφε τα λόγια αυτά ο Απόστολος Παύλος αν το Άγιο Πνεύμα δεν του υπαγόρευε την βεβαιότητα ότι ο άνθρωπος είναι αυτόβουλος και κυρίαρχος στις σκέψεις, στα αισθήματα και στην εφαρμογή τους στην πράξη.

Όποιος διαθέτει προσωπική εμπειρία της έμπρακτης εφαρμογής του Λόγου του Θεού, μπορεί να μιλήσει γι’ αυτή του τη δύναμη και είθε πριν απέλθουμε από το βίο αυτό της απάτης και των φαινομένων να βάλουμε ως χριστιανοί Ορθόδοξοι με βαθιά ταπείνωση, αρχή σωτηρίας.

Ευαγγελάτος Γεώργιος με τη συνεργασία της φίλης Σαλογραίας

Ποιος πιστεύει πλην των αφελών ότι ένα χρέος που προ κρίσης ήταν 120% και μετά κρίσης έφτασε τα 190% μπορεί να ξεπληρωθεί; Ούτε στις τέσσερις επόμενες γενεές. Υπάρχει τέτοιο προηγούμενο να ξεπλήρωσε ένα κράτος το χρέος του που όλο και αυξάνει έστω κι αν το πληρώνεις;

Στην Ελλάδα η οικονομία δεν πρόκειται να προκόψει όταν οι δανειστές σου επιβάλλουν να έχεις κάθε χρόνο πλεόνασμα μεταξύ 3 και 2 τα εκατό για τα επόμενα 80, 90 χρόνια. Τι θα μείνει για τους πολίτες; Για το λαό; Τίποτα, ας πεθάνουν όσοι δεν το αντέχουν. Αυτοί είναι οι σκληροί νόμοι της αγοράς, της προσφοράς και της ζήτησης. Όσοι δεν τα καταφέρουν ας φύγουν ή ας πεθάνουν να γλυτώσουμε και τις συντάξεις που θα τους πληρώνουμε. Και δεν πεθαίνουν να πάρει ευχή όπως έλεγε ο Λοβέρδος.

Από ποιο σαδομαζοχιστικό βίτσιο κινούμενοι οι Έλληνες στα 6 εκατομμύρια ψηφοφόρους τα 5.700.000 να ψηφίζουν τα συστημικά κόμματα; Εξαιρούνται οι δημόσιοι υπάλληλοι που ψηφίζουν αυτά τα καθίκια που τους διόρισαν φοβούμενοι πως όταν οι αντίθετοι ανέβουν στην εξουσία θα τους απολύσουν ή θα τους στείλουν στο Σουφλί, για να διορίσουν τους δικούς τους. Έτσι διαιωνίζεται ένας φαύλος κύκλος ή αλλιώς σαδομαζοχιστικός στρόβιλος που παρασύρει τη λογική κι επιβάλλει τα ανάξια κόμματα της πλειοψηφίας να κυβερνούν με ποσοστό 30, 29 και λιγότερο τοις % να λυμαίνονται την διακυβέρνηση της χώρας. Ακόμη και με 12,5% θεωρείται ότι μια κυβέρνηση μπορεί να κυβερνά τον τόπο. Μπορεί λοιπόν να επικρατήσει ένα μικρό και ιδεολογικό κόμμα; Όχι, διότι δεν έχει το χρήμα, δεν του επιτρέπουν να βγαίνει στο γυαλί συνέχεια, σε καθημερινή βάση, κι έτσι ο λαός δεν το ξέρει. Αυτοδεσμεύεται λοιπόν να ψηφίζει τους ίδιους προδότες και υποτελείς των ξένων ξανά και ξανά, χωρίς να αλλάζει σε τίποτα η ζωή του.

Πως εξηγείται αυτός ο φαύλος κύκλος των ψηφοφόρων που όλο διαμαρτύρονται αλλά τους ίδιους δοσίλογους, απατεώνες ψηφίζουν;

Μια εξήγηση είναι η κατσίκα του γείτονα. Ψηφίζω ΠΑΟ για να ηττηθεί ο Ολυμπιακός. Ας έχουν τα χάλια τους και οι δυο ομάδες. Δεν έχουν βέβαια το χάλι του Απόλλωνα, ή της Λαμίας και του Παναιτωλικού. Είναι οι δυο μεγάλοι αλλά εγώ σαν βαμμένος παναθηναϊκάκιας να πεθάνω εδώ και τώρα από την πείνα, να διαλυθεί η μισή Ελλάδα, εγώ θα ψηφίζω τον ΠΑΟ για να μην βγει στην κυβέρνηση ο Ολυμπιακός. Τα ίδια χούγια και πείσμα έχουν και οι ολυμπιακοί ψηφοφόροι. Δεν δουλεύει μπρος στο συναίσθημα του εγωισμού, τον φόβο μη δεν πάρουμε το πρωτάθλημα (την κυβέρνηση) εμείς η λογική και η ψύχραιμη σκέψη. Το μίσος, ο φθόνος, η αντιπαλότητα, δεν επιτρέπει πιο νηφάλια συμπεράσματα· ΟΛΟΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΙΝΑΙ. ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΝΟΙΑΖΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ.

Έτσι 5 ή 6 κόμματα δύο οι καρχαρίες που τρώγονται μεταξύ τους εναλλασσόμενοι σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση και οι μικροί ακίνδυνοι δορυφόροι ,διαιωνίζουν την άθλια πολιτική τους ύπαρξη. Και τίποτα δεν αλλάζει για τον λαό, παρά μόνο για την κάστα της διεφθαρμένης ολιγαρχίας που εξουσιάζει τον τόπο πάντα γονατισμένοι υπακούοντας ταπεινά κι εφαρμόζοντας τις εντολές των μεγάλων πρεσβειών αναγνωρίζοντας πως μόνο έτσι θα κρατήσουν έστω κι ένα χρόνο;  Μήνες; Μέρες; Ώρες; παραπάνω σε διάρκεια τις θέσεις τους, τα υπουργιλίκια και βουλευτιλίκια.

Σπάει αυτός ο φαύλος κύκλος της διαφθοράς και της μιζαδόρικης πολιτικής απαξίας; Όχι υπό κανονικές συνθήκες. Για να σπάσει πρέπει να γίνει κάτι τρομερό κι ασυνήθιστο όπως έγινε με την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο στις 20 Ιούλη του 74. Τότε έπεσε η χούντα και μας έφεραν οι  ξένες πρεσβείες και τα υπουργεία εξωτερικών Αμερικής Αγγλίας το σίγουρο γι’ αυτές, σάπιο καθεστώς του παρελθόντος. Κι έτσι ξανά-μανά πάλι κινήσαμε απ’ την αρχή για να φτάσουμε στο σημερινό αδιέξοδο χάλι. Με την χώρα να έχει χάσει το εθνικό της νόμισμα αλλά και την εθνική της κυριαρχία και να κυβερνάται από τους επικυρίαρχους της Αμερικής, της Γερμανία και της Γαλλίας. Προτεκτοράτο του κερατά.

Μπορεί να αλλάξει η χώρα και να σπάσει ο φαύλος κύκλος μέσω των εκλογών, δημοκρατικών, όχι νοθείας και χωρίς να εμπλέκεται μια ιδιωτική εταιρεία στην καταμέτρηση των ψήφων όπως η περιβόητη SINGULAR. Θυμάστε στις εκλογές του 2000 όταν οι Νεοδημοκράτες Ολυμπιακοί βγήκαν στο δρόμο και γιόρταζα την νίκη τους και ξαφνικά βουβάθηκαν. Οι εντολές ήταν το πρωτάθλημα να το πάρει ο Παναθηναϊκός του Σημίτης αντί του Καραμανλή. Αυτός θα το έπαιρνε την επόμενη τετραετία. Αποδείχθηκε ποτέ ποιοι χάλκεψαν τα αποτελέσματα τότε; Ποτέ. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα και στο μέλλον στο προτεκτοράτο. Η ελίτ θα είναι πάντα στην εξουσία και ο λαουτζίκος θα την ψηφίζει αρκεί να του δίνουν κάποιο επίδομα, ένα κομμάτι ψωμί, ένα πενηντάρικο, όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ φέτος προεκλογικά. Θα του το πάρει από το στόμα έτσι κι αλλιώς, είτε ο Τσίπρας είτε ο Κούλης μετά τις εκλογές, αλλά ποιος νοιάζεται τότε. Ο λαός έχει μνήμη ψαριού.

Ο Ιδεολογικός πολυκερματισμός κάτι αναμενόμενο, είναι το άριστο στοιχείο που διαιωνίζει το κατεστημένο, το οποίο ακριβώς αυτό θέλει, να σπέρνει τη διχόνοια με τις ανόητες επιχειρηματολογίες στα ξεπουλημένα ΜΜΕ και τους πληρωμένους κονδυλοφόρους.

Το εθνικό νόμισμα είναι το μόνο για να πραγματώσεις τα όνειρά σου. Όμως πόσοι μπορούν να το κατανοήσουν σε βάθος; Εκδίδεις νόμισμα; Είσαι ελεύθερος, αυτόνομος κυρίαρχος στη χώρα σου. Δεν έχεις, ανήκεις σε κάποιον άλλο, εκείνον τον ισχυρό που σου επιτρέπει να χρησιμοποιείς, επί πιστώσει, το νόμισμά του. Υπολογίζεται ότι σε κάθε ευρώ που μας δίνουν μας πιστώνουν 20 λεπτά.

Ποιος δεν το θέλει;

Το ερώτημα παραμένει πως σπάει ο φαύλος κύκλος; Αυτό το ερώτημα σας θέτουμε στους αναγνώστες μας. Πολύ θέλαμε τη γνώμη μας. Προσφέρετε την άποψή σας πως επιτέλους θα απελευθερωθούμε σαν έθνος και λαός; Ως πότε θα είμαστε δούλοι του Ευρωσυστήματος που χωρίς να ερωτηθούμε μας έβαλαν οι «πατριώτες» πολιτικοί μας. Δυστυχώς όχι από το 1979 αλλά από το 1821.

Το κέρδος σε τέτοιο πολιτικό προβληματισμό είναι τα πηγαδάκια και οι μικρές ομάδες που ανάμεσά τους υπάρχουν αρκετές δεξαμενές σκέψεις. Ευτυχώς όσο υπάρχουν αυτές το κατεστημένο, μπορεί να κοιμάται ανήσυχο.

Περιμένουμε τις απόψεις σας με σεβασμό και ειλικρίνεια ακόμη και ανώνυμες.

Ευαγγελάτος Γεώργιος

Across much of Europe and North America, climate change is a top concern, but so are ISIS and cyberattacks

90% απασχολεί την κλιματική αλλαγή τους Έλληνες προφανώς μετά τις πλημμύρες στη Μάντρα και το ολοκαύτωμα στο Μάτι Αττικής. Δηλαδή όχι ότι έχουν οικολογική Παιδεία, αλλά επειδή φοβούνται μην τους βρει κάτι παρόμοιο με αυτό που έπαθε η κατσίκα του γείτονα και ο ίδιος πιθανώς ο γείτονας.Τώρα όσον αφορά τον ISIS το μεταναστευτικό, οι χιλιάδες των μεταναστών και η φήμη που τους συνοδεύει ότι θα κόβουν κεφάλια εν Ευρώπει και πρώτος σταθμός η πατρίδα μας προκαλεί 69% φόβο και είναι ένα ενδεχόμενο αρκετά πιθανό να συμβεί. όσο για τις κυβερνοεπιθέσεις δεν υπάρχει Έλληνας νομίζω που να μην πιστεύει ότι το κράτος και το παρακράτος μπορεί, αν το θέλει, να παρακολουθεί τους πάντες και τα πάντα. Μόνο που δεν έχει λεφτά να πληρώσει τόσους πράκτορες και δημόσιους υπαλλήλους για να το εφαρμόσει σε όλο τον πληθυσμό!!!