Αυγ 04

Σε μια παράλυτη, διαλυμένη, χρεοκοπημένη και κατεχόμενη από τους εχθρούς της χώρα, όλα τα σενάρια και οι μύθοι είναι πιστευτοί. Μέρος 4ο

Για όσα πιθανά και απίθανα, αλήθειες και φαντασιόπληκτα σχέδια καταστροφής θα διαβάσετε παρακάτω, να ξέρετε, ότι δεν συναινούμε, ούτε επαυξάνουμε. Εκτός από το να εξαφανιστούν είτε οι πολίτες αυτής της χώρας, είτε οι πολιτικοί της, πριν μας στείλουν όλους μετανάστες στο εξωτερικό.

Σε μια χώρα που εξουσιάζεται από αχυρανθρώπους, ανάξιους κυβερνήτες, ψηφισμένους από μη σκεπτόμενους και το χειρότερο, από μη συνειδητοποιημένους, μαζανθρώπους σαν τον ελληνικό λαό στην μεγαλύτερη πλειοψηφία του, όλα τα σενάρια πιθανά εισί.

Γι’ αυτό τα διάφορα sites και blogs βρίσκουν άπειρες ευκαιρίες να λυσσομανούν με τα πιο απίθανα σενάρια στη χώρα του τρεχαγύρευε, σαν την Ελλάδα-Απολωλυία, να φαντάζουν ρεαλιστικά. Η δίκη μας θέση, θα το τονίζουμε συνέχεια, είναι θεμελιωμένη στις αρχές του κοινωνικού χριστιανισμού ο οποίος είναι συγκεκριμένος και παραμένει σταθερά θεμελιωμένος στο κοινωνικό μήνυμα του Ευαγγελίου.Είναι η μοναδική ελπίδα έστω κι αν ακόμη και οι αναγνώστες μας ελάχιστα γνωρίζουν γιατί πράγμα πρόκειται. Για να πιάσει μια ιδέα όσο αληθινή και θεόπνευστη κι αν είναι, θέλει μερικούς αιώνες για να επιβληθεί. Όσοι έχουν ανδιαφέρον να μάθουν ας μας γράψουν.

Από αυτή τη βάση ξεκινά και η αμείλικτη κριτική μας επί του αστισμού και του μαρξισμού-κομμουνισμού Σοβιετικής Ένωσης και Κίνας,  η οποία λίγο πολύ συνίσταται στα πιο κάτω: Ο νεωτερικός πολιτισμός της Δύσης, αυτό που οι αστοί αποκαλούν «θαύμα” προόδου, καύχημα τεχνολογικής και όχι μόνο «ανάπτυξης”, θεμελιώθηκε στη Φυσιοκρατία.

Έτσι κατασκευάστηκε μια απατηλή, σατανοκρατούμενη αντίληψη-πεποίθηση ότι ο άνθρωπος είναι μέρος της Φύσης, είναι ο ίδιος Φύση, δηλαδή αποκλειστικά υλικός, ζωώδης και ενστικτώδης. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΑΚΟΥΕΙ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΣΣΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΖΟΥΓΚΛΑΣ, ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΥ ΖΩΟΥ ΠΟΥ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΖΕΙ ΤΟ ΑΣΘΕΝΕΣΤΕΡΟ.

Με τις πιο πάνω θεωρητικές υποδομές, κάθε δραστηριότητα του ανθρώπου απορρέει από τις δεδομένες στη φύση αναγκαιότητες, την ανάγκη να τραφεί όταν πεινάει, να εκσπερματώνει για χάρη της οργασμικής ηδονής και δευτερογενώς να διαιωνιστεί πέφτοντας στην παγίδα της εγκυμοσύνης-αναπαραγωγής θέλοντας και μη.

Μιλάμε για το αποκύημα-υλιστικό παράγωγο των φυσιοκρατών, που είναι το ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΤΗΝΟΣ. Έξαλλη και φρικιώσα από τη μεσαιωνική Παποκρατία, η νεωτερική σκέψη (ή αλλιώς φιλοσοφία του Διαφωτισμού) απέρριψε μετά βδελυγμίας κάθε πνευματικό και οντολογικό προβληματισμό. Έθεσε το πρόβλημα: Τι σχέση έχει η συνείδηση του ευρωπαίου πολίτη, η πίστη του στο Θεό (ο οποίος μάλλον ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ), όσον αφορά την εξουσία, τη διοίκηση, τα δημοσιονομικά, το Κράτος, τους Νόμους, την οικονομία; Καλά θα κάνει η εκκλησία και το πιστό ποίμνιο να μην ανακατεύει την θρησκεία με την πολιτική γιατί το αποτέλεσμα είναι μεσαιωνικός σκοταδισμός, οι a priori παραδοχές της θεϊκής παρέμβασης σε όλα τα ανθρώπινα και η υποταγή στα αναπόδεικτα δόγματα.

Δεν άφησαν καν το περιθώριο να τεθεί το ερώτημα: γιατί να διέπει τη Φύση η αναγκαιότητα αποκλείοντας την ελευθερία ή γιατί μέσα στη Φύση κάποιες σχέσεις να συντελούνται με αρμονία, τάξη, ισορροπία και ηθική κοσμιότητα διότι αυτό θέλει το θέλημα του Θεού και άλλες να διέπονται από άλογες, κτηνώδεις ατομοκεντρικές ορμές όπως η ενόρμηση για αυτοσυντήρηση και ικανοποίηση του σεξ με την ηδονή του οργασμού; Γιατί να υπάρχει η Θεϊκή εποπτεία σε τέτοια ευτελή και ζωώδη ένστικτά;

Άρα σκοτώνοντας το Θεό, και τον Πάπα με τον επίσης αθλιότερο σκληρό και άκαμπτο προτεσταντισμό, (εδώ στην Ελλάδα πολλά έτη φωτός αργότερα, γιατί είμαστε σκλάβοι των Τούρκων, ακολουθήσαμε τις γελοίες διαφωτιστικές δοξασίες της Δυτικής υλοκρατίας όντας κατ’ εξοχήν υπερήφανοι για τον πιθηκισμό μας) ξεμπερδεύουμε με το Θεό και δοξάζουμε τη Φύση.

Με αυτό τον τρόπο αποκλείσανε οι Διαφωτιστές φυσιοκράτες κάθε ενδεχόμενο μεταφυσικού νοήματος, πνίξανε το πνεύμα για χάρη των ενστίκτων. ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΟΝ ΘΕΟ και έδωσαν νόημα σε κάθε κατώτερο και υλικό.

Ήταν δύσκολο μετά από αυτούς να ρθει ο μαρξιστικός υλισμός και να δογματίζει πως «ο άνθρωπος είναι ζώο που κατασκευάζει εργαλεία”, σημασία έχει η πάλη των τάξεων, να φάμε τους αστούς υλιστές για να φτιάξουμε μια νέα αταξική κοινωνία όπου όλοι θα είναι ίσοι και θα ζουν σε μια απέραντη υλική ευημερία.

Τι τον θέλουμε τον Θεό και τους οπισθοδρομικούς χριστιανούς; Άρχισαν λοιπόν οι νεαντερτάλιοι προλετάριοι της Σοβιετίας νέους διωγμούς της εκκλησίας γιατί οδηγεί στην οπισθοδρόμηση και στον Μεσαίωνα, ενώ κατ’ αυτούς ο μαρξισμός οδηγούσε στην πρόοδο που ήταν να γεμίζει τα στομάχια όλων. ” Εμείς δεν είμαστε αστοί να γεμίζουμε τα στομάχια των ολίγων, απαιτούμε ακόμη κι χρειαστεί να δολοφονήσουμε την μισή ανθρωπότητα, να γεμίζουν (έστω και με μεταλλαγμένα ή σκουπίδια) τα στομάχια των πολλών ή των υπολοίπων”.

Σαν αποτελέσματα αυτών των θεωρητικών αντιλήψεων που έλαβαν θρησκευτικού, δογματικού τύπου αποχρώσεις και μορφές, αντικαθιστώντας τον Χριστιανισμό που τον καθύβριζαν είτε εν τω λόγω, είτε εν τοις πράξεσι, ήταν η ναζιστική και η σταλινική θηριωδία οι οποίες επαναλήφθηκαν πολλές φορές έκτοτε.

Στα εφιαλτικά βασανιστήρια, φόνους και διώξεις των ερυθροφρουρών του άλλου δήμιου πλην του Στάλιν, του Μάο Τσε Τουνγκ,  για λόγους πολιτισμικής Επανάστασης της συμφοράς και της αντάρας. Με τους Ερυθρούς Χμερ του Πολ Ποτ στη Καμπότζη (ακόμη ξεθάβουν κρανία από τους 100.000 που θάφτηκαν νεκροί). Τα ίδια έλαβαν χώρα στην Ινδονησία, στο Μπουρουντί, στη Βιρμανία, στις δικτατορίες της Αργεντινής, της Ουρουγουάης, της Παραγουάης, της Νικαράγουας, της Βραζιλίας και της Χιλής και όπου αλλού οι ΗΠΑ στήριξαν δικτατορικά καθεστώτα μην ξεχνώντας την Πορτογαλία, την Ισπανία και το προτεκτοράτο του Γεώργιου Παπαδόπουλου. Ο 20ς αιώνας είδε τις ντροπές που αποκλήθηκαν συστημικές γενοκτονίες Αρμενίων, Ελλήνων και Κούρδων μαζί με τα στρατόπεδα σαπωνοποίησης Πολωνών, ομοφυλοφίλων, αθίγγανων και Εβραίων από τα ναζιστικά τέρατα. Οι οπαδοί βέβαια του Γκαίμπελς δεν παύουν να κατασκευάζονται μέχρι σήμερα ακόμη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση της Ευρωμαφίας, των τοκογλύφων δανειστών και των τραπεζικών γιγάντων τύπου Ντώυτσε Μπανκ, Γκόλντμαν Σακς,  HSBC Holdings, BNP Paribas, Credit Agricole Group κ.ά. Τέτοιοι μικροί Γκαίμπελς πέρασαν και ακόμη περνούν από το προτεκτοράτο των ειρηνικά υποδουλωμένων Ελλήνων της παρακμής και της ηθικής ασυδοσίας. Αρχικά ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής της ΕΡΕ, στη συνέχεια ο Παπαδόπουλος και ο Ιωαννίδης, μετά ο Παπανδρέου ο δήθεν σοσιαλιστής και τέλος ο δήθεν Αριστερός της κακιάς ώρας ή καπιταλιστής της αριστεράς μηδενιστικής ιδεολογίας Αλέξης Τσίπρας.

Αν μπορούσε θα έβγαζε τα μάτια όσων διαφωνούν μαζί του

Η «ανάληψη ευθύνης» από τον πρωθυπουργό ανδρείκελο…

Πάντα οι φαιοί Βοναπάρτες ήταν οι αδίστακτοι «μικρομέγαλοι», σημαδεμένοι από τις αρχές του Ιησουιτισμού («ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»), την αμοραλιστική αυθάδεια και τους «νόμους» της πολιτικής αγοράς, δηλαδή του αχαλίνωτου θεάματος (πολιτικό εμπόριο) και των επικοινωνιακών τεχνασμάτων…

Ο πολιτικά ανυπόστατος Τσίπρας (ο ορισμός του «μικρομέγαλου» βοναπαρτίσκου), πάντα …μόρφαζε σαν καρικατούρα, άθλια και θλιβερή καρικατούρα, του Ανδρέα Παπανδρέου…

Το παπανδρεϊκό αυτό κακέκτυπο επιχείρησε να μιμηθεί, στο μέσον της ΕΘΝΙΚΗΣ μας τραγωδίας, το πρωτότυπο!

Συγκάλεσε πομπωδώς το Υπουργικό Συμβούλιο (το τελετουργικό του θεάματος) για να «αναλάβει ακέραια»(!!!) την πολιτική ευθύνη για την αποτέφρωση του Ματιού…

Αντέγραψε τον Ανδρέα στην «υπόθεση Κοσκωτά», μια υπόθεση που μπορεί να χαρακτηριστεί «τραγωδία» για το ΠΑΣΟΚ (σκηνοθετημένη από τους «νταβάδες»), αλλά ΟΧΙ ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ…

Γι’ αυτό και η παρούσα ανάληψη των πολιτικών ευθυνών από τον Τσίπρα αποτελεί μια γελοιογραφική απομίμηση του Ανδρέα: Μια απομίμηση για δύο καταστάσεις ιστορικά και πολιτικά ΜΗ συγκρίσιμες, απομίμηση εκτός τόπου και χρόνου, αλλά και εκτός του «περιεχομένου» (Κοσκωτάς) της εθνικής τραγωδίας…

Γι’ αυτό ο Τσίπρας δεν γίνεται απλώς βορά του γελοίου, δραματικά καταγέλαστος, αλλά και προκαλεί νέες καταιγίδες λαϊκής ΟΡΓΗΣ και νέα «μεγέθη» ΑΗΔΙΑΣ…

Οι πάντες αντιλαμβάνονται ότι η κίνηση αυτή του «αριστερού» ανδρεικέλου αποτελεί ένα άθλιο, φτηνό και προσβλητικό της νοημοσύνης επικοινωνιακό τέχνασμα εξαπάτησης του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα των θυμάτων του πύρινου εφιάλτη.

Ένα επικοινωνιακό τέχνασμα τηλεοπτικού θεάματος, πορωμένου ΚΥΝΙΣΜΟΥ και μοχθηρού ΕΜΠΑΙΓΜΟΥ των θυμάτων;

Αυτή η πράξη του Τσίπρα μοιάζει με το μακάβριο γέλιο των πορωμένων δολοφόνων και κτηνάνθρωπων…

Σε τέτοιες ΜΕΓΑΛΕΣ εθνικές ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ, σε τέτοιους ιστορικούς ΕΦΙΑΛΤΕΣ αποτέφρωσης ανθρώπων και οικισμών, οι Πολιτικοί δεν στήνουν φιέστες ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ και ΚΟΡΟΪΔΙΑΣ, δεν φλυαρούν ούτε στήνονται μπροστά στις κάμερες, αλλά ΠΡΑΤΤΟΥΝ…

Και η πρώτη ΠΡΑΞΗ ανάληψης ευθυνών είναι η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ…

Διαφορετικά δολοφονούν ακόμα μια φορά τα θύματα…

Για ακόμα μια φορά αποτεφρώνουν τους ήδη αποτεφρωμένους…

Τέτοιοι, όμως, Πολιτικοί σήμερα δεν υπάρχουν…

Σήμερα ζούνε και βασιλεύουν «πολιτικοί» σαν τον Τσίπρα και όλον τον πολιτικό υπόκοσμο του 4ου Ράιχ…

Ζουν και βασιλεύουν οι διαχειριστές του ελληνικού προτεκτοράτου: οι δολοφόνοι εκτελεστές και η αλητεία των νέων αποικιοκρατών…

_________________
Θέλησαν να μας εξοντώσουν,
αλλά δεν τα κατάφεραν.
Είμαστε ακόμα ζωντανοί κι αυτό
είναι το κυριότερο.

http://resaltomag.blogspot.com/2018/07/blog-post_71.html

Σ.γ.: Τέτοια να λες Ρεσάλτο για να εφησυχάζουν οι Ελληνάρες!

Αυγ 04

Τα καλά και τρα άσχημα της Datura ή Στραμώνιο ή τρελόχορτο

Στραμώνιο, η καμπανούλα της Κόλασης

Φίλες και φίλοι καλησπέρα,

Άλλο ένα φυτό που συγκαταλέγεται ανάμεσα στα επικίνδυνα «αγαπημένα των μάγων», δηλητηριώδες, παραισθησιογόνο, αλλά και φαρμακευτικό φυτό είναι το Στραμώνιο, (Datura stramonium – Δατούρα η στραμώνιος), κοινώς διαβολόχορτο , τρελόχορτο, τάτουλας, τρομπέτα του διαβόλου ή καμπανούλα της Κόλασης.

Οι περισσότερες από τις ονομασίες του αυτές παραπέμπουν στις δηλητηριώδεις ουσίες που περιέχει και στη δυσάρεστη οσμή που αναδίδει με την κοπή του. Ο καρπός του είναι κάψα με μέγεθος μεγάλου καρυδιού, αγκαθωτός και μοιάζει εξωτερικά με τον καρπό της ιπποκαστανέας.

Είναι ένα ποώδες φυτό, θεωρείται ζιζάνιο και ονομάζεται στην Ελλάδα συνήθως «τάτουλας». Εμφανίζεται συχνά ανάμεσα στις εαρινές καλλιέργειες, όπως βαμβάκι, αραβόσιτος, ζαχαρότευτλα, καπνός, βιομηχανική τομάτα, πατάτα, αλλά και λαχανοκομικά.

Επειδή όμως το άνθος του είναι πανέμορφο κι εντυπωσιακό, ένα μακρόστενο χωνάκι σαν τρομπέτα λευκό, ή ρόδινο, θα το δείτε σε κήπους ως καλλιεργημένο παρά την επικινδυνότητά του είτε σε θάμνο είτε σε χαμηλό δενδράκι.

Ανήκει στην οικογένεια Solanaceae και στο γένος Datura και περιλαμβάνει διάφορα είδη, εκ των οποίων τρία: το D. stramonium., D. ferox, D. innoxia, απαντώνται στη χώρα μας.

Θεωρείται ότι κατάγεται από την Αμερική, από την οποία εισήχθη κατά τον 16ο αι., νεώτερες όμως έρευνες αναφέρουν ως χώρα προέλευσης την Κίνα.

Αναφορές για το φυτό αυτό υπάρχουν από τον 9o έως τον 14o αιώνα.

Συγκεκριμένα, Αραβικά χειρόγραφα αναφέρουν το ιατρικό φυτό «stramonia» ή «gawzmathil» να απαντάται στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ κεντρικής Ασίας και Ιβηρικής χερσονήσου κατά τον 12ο αιώνα.

Αναφέρεται ακόμα ως οδοντιατρικό βότανο τον 13ο αι. με αγγλική ονομασία “thorn apple”.

Το 1700, ο Γάλλος βοτανολόγος Tournefort ονομάζει ένα είδος τάτουλα ως stramonium, από τις ελληνικές λέξεις «strychnos»-στρύχνος και «maniakos»-μανιακός, ενώ αργότερα, το 1953 ο Σουηδός βοτανολόγος Linnaeus δίνει στο φυτό το όνομα Datura, από την αρχαία ινδουιστική λέξη ‘dhatura’ (σημαίνει φυτό).
Ο Σουηδός βοτανολόγος το περιέγραψε επιστημονικά,
άνκαι είχε περιγραφεί και έναν αιώνα νωρίτερα από τον βοτανολόγο Nicholas Culpeper.

Από τους αρχαίους Έλληνες έχουμε μαρτυρίες για ανάλογες δράσεις φυτών. Η ονομασία τους βέβαια δεν συμπίπτει με τις σημερινές και η ταυτοποίηση δεν είναι πάντα εύκολη.

Ο Θεόφραστος αναφερόμενος στο φυτό «Ιππομανές» γράφει ότι με ελάχιστη δόση ο ασθενής αισθάνεται δυναμωμένος και ευδιάθετος. Δύο φορές όμως από τη δόση αυτή, θα τρελαθεί και θα έχει παραισθήσεις. Τρεις φορές τρελαίνεται για πάντα. Τέσσερις φορές πεθαίνει».

Ο Άγγλος βοτανολόγος Gerard, πίστευε ότι το φυτό Ιππομανές για το οποίο αναφέρει ο Θεόκριτος ότι οδηγούσε τα άλογα στην τρέλα, δεν είναι άλλο από το στραμώνιο. Αναφέρει ο Θεόκριτος στο σχετικό απόσπασμα ότι οι φαρμακίδες το χρησιμοποιούσαν για φίλτρα.
Λέγεται επίσης ότι οι Ιέρειες του Απόλλωνα έκαναν χρήση του φυτού για να αυξήσουν τις προφητικές τους ικανότητες.
Σημειωτέον ότι το σημερινό φυτό ιππομανές δεν έχει σχέση με εκείνο της αρχαιότητας.

Αρχαίες ινδιάνικες αναφορές αναφέρουν το στραμώνιο σαν υλικό χρησιμοποιούμενο από τους Σαμάνους, που τους βοηθούσε να “εισχωρήσουν” σε άλλους κόσμους της ύπαρξης. Από εκεί φαίνεται πως διαδόθηκαν οι θεραπευτικές αλλά και οι ναρκωτικές της ιδιότητες.

Παλαιότερα το χρησιμοποιούσαν επίσης ως ναρκωτικό και παυσίπονο στις εγχειρίσεις, αλλά λόγω της επικινδυνότητάς του σήμερα τα ενεργά συστατικά του είναι διαθέσιμα μόνο με συνταγή γιατρού.

Στην Ινδία ανέφεραν το φυτό ως “το δάκρυ της Σίβα”, θεάς της καταστροφής. Καμιά φορά οι χορεύτριες κατανάλωναν κρασί με σπόρους από το φυτό για να βρεθούν σε κατάσταση έκστασης.

Πλούσιο σε ατροπίνη, υοσκυαμίνη και σκοπολαμίνη, χρησιμοποιείται στη φαρμακευτική για τα αλκαλοειδή που περιέχει. Από τα ξερά του φύλλα κατασκευάζονται τσιγάρα για τους ασθματικούς.
Ο Storck χρησιμοποίησε πρώτος το φυτό το 1763 κατά της επιληψίας. Η ατροπίνη και η σκοπολαμίνη χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της νόσου του Πάρκινσον και των ασθενειών κίνησης, καθώς και για οφθαλμολογικές και νευρολογικές παθήσεις.

Χρησιμοποιείται και ως ομοιοπαθητικό φάρμακο.

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται για τυχαίες δηλητηριάσεις, γιατί συχνά μπορεί να υπάρξει σύγχυση στη συλλογή χόρτων, όπως είχε συμβεί εδώ και κάποια χρόνια, όπου καταναλωτής αγόρασε από τη λαϊκή βρώσιμα χόρτα (βλίτα), τα οποία περιείχαν ανακατεμένα φύλλα από στραμώνιο.

Τα αποτελέσματα δηλητηρίασης στον άνθρωπο από το φυτό αυτό είναι ταραχή, έντονη ναυτία, διαστολή της κόρης των ματιών, θολούρα και κακή εστίαση στην όραση, ταχυπαλμία, έντονος αποπροσανατολισμός, απώλεια μνήμης, απώλεια χρόνου, ευαισθησία στο φως και στο θόρυβο. Ξηρό στόμα και μάτια, ρινορραγία, απώλεια ελέγχου του σώματος.

Εκτός από τη φαρμακευτική του αξία, το στραμώνιο θεωρείται ως υποσχόμενο φυτό για την παραγωγή βιοντίζελ, λόγω της σχετικά υψηλής ελαιοπεριεκτικότητας του σπόρου (>21%) και
των κατάλληλων ιδιοτήτων του ελαίου για την παραγωγή αυτή.

Φίλες και φίλοι, θα τελειώσουμε με μια υπέροχη άρια από την όπερα Lakmé του Léo Delibes. Εκεί, στην τρίτη πράξη, σημείο κλειδί είναι αυτό το όμορφο κι επικίνδυνο άνθος από το «στραμώνιο» (datura).
Η υπόθεση είναι ως εξής: Η Λακμέ, κόρη του ινδουιστή αρχιερέα με την θεραπαινίδα της, Μαλίκα στον κήπο του ναού συναντά ένα Βρετανό αξιωματικό τον οποίον ερωτεύεται. Η καταπάτηση του ιερού χώρου από τον ξένο είναι ιεροσυλία και ο εισβολέας πρέπει να πεθάνει.
Το πλήγμα με μαχαίρι του αξιωματικού από τον πατέρα της κοπέλας, δεν είναι θανάσιμο και η Λακμέ φυγαδεύει τον αγαπημένο της στο δάσος όπου τον θεραπεύει.
Η Λακμέ, από φόβο ότι ο αξιωματικός θα επιστρέψει στο καθήκον του , φεύγει για να φέρει το μαγικό νερό που, σύμφωνα με μια ινδουιστική πρόληψη, δένει αιώνια στην αγάπη αυτόν που θα το πιει. Στο διάστημα της απουσίας της, ο αξιωματικός δέχεται την επίσκεψη του φίλου του, ο οποίος τον πείθει να επιστρέψει στο στρατό. Εκείνος θέλει πρώτα να περιμένει την επιστροφή της Λακμέ για να την αποχαιρετήσει. Εκείνη καταλαβαίνει αμέσως ότι κάτι έχει αλλάξει και ότι τον χάνει. Προτιμά το θάνατο από την ταπείνωση. Τρώει δηλητηριώδη άνθη από το φυτό «στραμώνιο» και πεθαίνει στην αγκαλιά του αγαπημένου της.

Ας απολαύσουμε την άρια «καμπανούλες» από τη Μαρία Κάλλας https://youtu.be/vN6IXWo_bpg

Βιβλιογραφία
– Hellmut Baumann, Le bouquet d’Athéna
– Βασιλική Π. Ταγκούλη «Μελέτη της ευαισθησίας σε
ζιζανιοκτόνα και του ανταγωνισμού τεσσάρων γενοτύπων
Datura με καλλιέργεια βαμβακιού,Μεταπτυχιακή διατριβή
– Ιγνάτιου Ζαχαρόπουλου, Σύγχρονη Θεραπευτική με Βότανα

Φωτογραφία του χρήστη The Mythologists.
Φωτογραφία του χρήστη The Mythologists.
Φωτογραφία του χρήστη The Mythologists.
Έγραψε η Ράνια Τζεν στο facebook

The Mythologists
17 Φεβρουαρίου 2016

Αυγ 04

Σε μια παράλυτη, διαλυμένη, χρεοκοπημένη και κατεχόμενη από τους εχθρούς της χώρα, όλα τα σενάρια και οι μύθοι είναι πιστευτοί. Μέρος 3ο

Για όσα πιθανά και απίθανα, αλήθειες και φαντασιόπληκτα σχέδια καταστροφής θα διαβάσετε παρακάτω, να ξέρετε, ότι δεν συναινούμε, ούτε επαυξάνουμε. Εκτός από το να εξαφανιστούν είτε οι πολίτες αυτής της χώρας, είτε οι πολιτικοί της, πριν μας στείλουν όλους μετανάστες στο εξωτερικό.

Σε μια χώρα που εξουσιάζεται από αχυρανθρώπους, ανάξιους κυβερνήτες, ψηφισμένους από μη σκεπτόμενους και το χειρότερο, από μη συνειδητοποιημένους, μαζανθρώπους σαν τον ελληνικό λαό στην μεγαλύτερη πλειοψηφία του, όλα τα σενάρια πιθανά εισί.

Γι’ αυτό τα διάφορα sites και blogs βρίσκουν άπειρες ευκαιρίες να λυσσομανούν με τα πιο απίθανα σενάρια στη χώρα του τρεχαγύρευε, σαν την Ελλάδα-Απολωλυία, να φαντάζουν ρεαλιστικά. Η δίκη μας θέση, θα το τονίζουμε συνέχεια, είναι θεμελιωμένη στις αρχές του κοινωνικού χριστιανισμού ο οποίος είναι συγκεκριμένος και παραμένει σταθερά θεμελιωμένος στο κοινωνικό μήνυμα του Ευαγγελίου.Είναι η μοναδική ελπίδα έστω κι αν ακόμη και οι αναγνώστες μας ελάχιστα γνωρίζουν γιατί πράγμα πρόκειται. Για να πιάσει μια ιδέα όσο αληθινή και θεόπνευστη κι αν είναι, θέλει μερικούς αιώνες για να επιβληθεί. Όσοι έχουν ανδιαφέρον να μάθουν ας μας γράψουν.

Από αυτή τη βάση ξεκινά και η αμείλικτη κριτική μας επί του αστισμού και του μαρξισμού-κομμουνισμού Σοβιετικής Ένωσης και Κίνας,  η οποία λίγο πολύ συνίσταται στα πιο κάτω: Ο νεωτερικός πολιτισμός της Δύσης, αυτό που οι αστοί αποκαλούν «θαύμα” προόδου, καύχημα τεχνολογικής και όχι μόνο «ανάπτυξης”, θεμελιώθηκε στη Φυσιοκρατία.

Έτσι κατασκευάστηκε μια απατηλή, σατανοκρατούμενη αντίληψη-πεποίθηση ότι ο άνθρωπος είναι μέρος της Φύσης, είναι ο ίδιος Φύση, δηλαδή αποκλειστικά υλικός, ζωώδης και ενστικτώδης. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΑΚΟΥΕΙ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΣΣΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΖΟΥΓΚΛΑΣ, ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΥ ΖΩΟΥ ΠΟΥ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΖΕΙ ΤΟ ΑΣΘΕΝΕΣΤΕΡΟ.

Με τις πιο πάνω θεωρητικές υποδομές, κάθε δραστηριότητα του ανθρώπου απορρέει από τις δεδομένες στη φύση αναγκαιότητες, την ανάγκη να τραφεί όταν πεινάει, να εκσπερματώνει για χάρη της οργασμικής ηδονής και δευτερογενώς να διαιωνιστεί πέφτοντας στην παγίδα της εγκυμοσύνης-αναπαραγωγής θέλοντας και μη.

Μιλάμε για το αποκύημα-υλιστικό παράγωγο των φυσιοκρατών, που είναι το ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΤΗΝΟΣ. Έξαλλη και φρικιώσα από τη μεσαιωνική Παποκρατία, η νεωτερική σκέψη (ή αλλιώς φιλοσοφία του Διαφωτισμού) απέρριψε μετά βδελυγμίας κάθε πνευματικό και οντολογικό προβληματισμό. Έθεσε το πρόβλημα: Τι σχέση έχει η συνείδηση του ευρωπαίου πολίτη, η πίστη του στο Θεό (ο οποίος μάλλον ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ), όσον αφορά την εξουσία, τη διοίκηση, τα δημοσιονομικά, το Κράτος, τους Νόμους, την οικονομία; Καλά θα κάνει η εκκλησία και το πιστό ποίμνιο να μην ανακατεύει την θρησκεία με την πολιτική γιατί το αποτέλεσμα είναι μεσαιωνικός σκοταδισμός, οι a priori παραδοχές της θεϊκής παρέμβασης σε όλα τα ανθρώπινα και η υποταγή στα αναπόδεικτα δόγματα.

Δεν άφησαν καν το περιθώριο να τεθεί το ερώτημα: γιατί να διέπει τη Φύση η αναγκαιότητα αποκλείοντας την ελευθερία ή γιατί μέσα στη Φύση κάποιες σχέσεις να συντελούνται με αρμονία, τάξη, ισορροπία και ηθική κοσμιότητα διότι αυτό θέλει το θέλημα του Θεού και άλλες να διέπονται από άλογες, κτηνώδεις ατομοκεντρικές ορμές όπως η ενόρμηση για αυτοσυντήρηση και ικανοποίηση του σεξ με την ηδονή του οργασμού; Γιατί να υπάρχει η Θεϊκή εποπτεία σε τέτοια ευτελή και ζωώδη ένστικτά;

Άρα σκοτώνοντας το Θεό, και τον Πάπα με τον επίσης αθλιότερο σκληρό και άκαμπτο προτεσταντισμό, (εδώ στην Ελλάδα πολλά έτη φωτός αργότερα, γιατί είμαστε σκλάβοι των Τούρκων, ακολουθήσαμε τις γελοίες διαφωτιστικές δοξασίες της Δυτικής υλοκρατίας όντας κατ’ εξοχήν υπερήφανοι για τον πιθηκισμό μας) ξεμπερδεύουμε με το Θεό και δοξάζουμε τη Φύση.

Με αυτό τον τρόπο αποκλείσανε οι Διαφωτιστές φυσιοκράτες κάθε ενδεχόμενο μεταφυσικού νοήματος, πνίξανε το πνεύμα για χάρη των ενστίκτων. ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΟΝ ΘΕΟ και έδωσαν νόημα σε κάθε κατώτερο και υλικό.

Ήταν δύσκολο μετά από αυτούς να ρθει ο μαρξιστικός υλισμός και να δογματίζει πως “ο άνθρωπος είναι ζώο που κατασκευάζει εργαλεία”, σημασία έχει η πάλη των τάξεων, να φάμε τους αστούς υλιστές για να φτιάξουμε μια νέα αταξική κοινωνία όπου όλοι θα είναι ίσοι και θα ζουν σε μια απέραντη υλική ευημερία.

Τι τον θέλουμε τον Θεό και τους οπισθοδρομικούς χριστιανούς; Άρχισαν λοιπόν οι νεαντερτάλιοι προλετάριοι της Σοβιετίας νέους διωγμούς της εκκλησίας γιατί οδηγεί στην οπισθοδρόμηση και στον Μεσαίωνα, ενώ κατ’ αυτούς ο μαρξισμός οδηγούσε στην πρόοδο που ήταν να γεμίζει τα στομάχια όλων. ” Εμείς δεν είμαστε αστοί να γεμίζουμε τα στομάχια των ολίγων, απαιτούμε ακόμη κι χρειαστεί να δολοφονήσουμε την μισή ανθρωπότητα, να γεμίζουν (έστω και με μεταλλαγμένα ή σκουπίδια) τα στομάχια των πολλών ή των υπολοίπων”.

Σαν αποτελέσματα αυτών των θεωρητικών αντιλήψεων που έλαβαν θρησκευτικού, δογματικού τύπου αποχρώσεις και μορφές, αντικαθιστώντας τον Χριστιανισμό που τον καθύβριζαν είτε εν τω λόγω, είτε εν τοις πράξεσι, ήταν η ναζιστική και η σταλινική θηριωδία οι οποίες επαναλήφθηκαν πολλές φορές έκτοτε.

Στα εφιαλτικά βασανιστήρια, φόνους και διώξεις των ερυθροφρουρών του άλλου δήμιου πλην του Στάλιν, του Μάο Τσε Τουνγκ,  για λόγους πολιτισμικής Επανάστασης της συμφοράς και της αντάρας. Με τους Ερυθρούς Χμερ του Πολ Ποτ στη Καμπότζη (ακόμη ξεθάβουν κρανία από τους 100.000 που θάφτηκαν νεκροί). Τα ίδια έλαβαν χώρα στην Ινδονησία, στο Μπουρουντί, στη Βιρμανία, στις δικτατορίες της Αργεντινής, της Ουρουγουάης, της Παραγουάης, της Νικαράγουας, της Βραζιλίας και της Χιλής και όπου αλλού οι ΗΠΑ στήριξαν δικτατορικά καθεστώτα μην ξεχνώντας την Πορτογαλία, την Ισπανία και το προτεκτοράτο του Γεώργιου Παπαδόπουλου. Ο 20ς αιώνας είδε τις ντροπές που αποκλήθηκαν συστημικές γενοκτονίες Αρμενίων, Ελλήνων και Κούρδων μαζί με τα στρατόπεδα σαπωνοποίησης Πολωνών, ομοφυλοφίλων, αθίγγανων και Εβραίων από τα ναζιστικά τέρατα. Οι οπαδοί βέβαια του Γκαίμπελς δεν παύουν να κατασκευάζονται μέχρι σήμερα ακόμη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση της Ευρωμαφίας, των τοκογλύφων δανειστών και των τραπεζικών γιγάντων τύπου Ντώυτσε Μπανκ, Γκόλντμαν Σακς,  HSBC Holdings, BNP Paribas, Credit Agricole Group κ.ά. Τέτοιοι μικροί Γκαίμπελς πέρασαν και ακόμη περνούν από το προτεκτοράτο των ειρηνικά υποδουλωμένων Ελλήνων της παρακμής και της ηθικής ασυδοσίας.

Η πλειοψηφία παρασύρεται γι’ αυτό κι εγώ το ΟΧΙ τους το έκανα ΝΑΙ για να τους σωφρονίσω. Ομοίως και για τις πυρκαγιές τους απέδειξα πως όλα οφείλονται στον άνεμο και στις πολεοδομικές ατασθαλίες του παρελθόντος τις οποίες οι πολίτες ανέχτηκαν και γι’ αυτό φταίνε οι ίδιοι που κάηκαν. Όχι εγώ και οι άψογοι υπουργοί μου και η περιφερειάρχης Δούρου. Είμαστε αθώοι πέρα ως πέρα!

Σήμερα βέβαια, στην ανούσια εποχή μας επικράτησε ο αστικός υλισμός ο οποίος οφείλει την επικράτησή του στη δικτατορία και την έλλειψη ελευθερίας που επέβαλε το προλεταριάτο και στο ότι το πιο εύκολο για τις μάζες-ανθρώπους είναι αντί να θυσιάζονται για το κοινό καλό να φροντίζουν τον εαυτούλη τους και να χαίρονται όσο μπορούν το πέος τους και το αιδοίο τους. Μετά από αυτά τα εισαγωγικά γιατί να σας ξενίζουν τα πιο κάτω που θα διαβάσετε;

Έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί από καιρό και όχι μόνο, από τον μασόναρο παππού Καραμανλή, αν όχι από τους διαδόχους του Καποδίστρια και δώθε: 

“Αν θέλετε να σωθείτε φύγετε από τη χώρα”.

Ένα απόλυτα αθώο επιτελείο το οποίο τα έκανε όλα σωστά!

Ναι! Αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα που εκπέμπεται σταθερά από την κυβέρνηση και τα κάθε είδους φερέφωνά της αυτές τις μέρες, και το επιβεβαίωσαν και χθες βράδυ στην συνέντευξη Τύπου οι ανεκδιήγητοι Τόσκας και Τζανακόπουλος.Oι λέξεις αλαζόνες, κυνικοί, ασεβείς και προκλητικοί είναι λίγες για να τους χαρακτηρίσω! Πάρθηκαν από το blog http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com

Όταν πριν από οχτώ μήνες πνίγηκαν 24 άνθρωποι και τώρα κάηκαν ή πνίγηκαν στη θάλασσα, στην προσπάθεια να ξεφύγουν από την κόλαση της φωτιάς, περισσότεροι από 84, και η κυβέρνηση διαβεβαιώνει πως από την πλευρά της όλα έγιναν όπως έπρεπε, αλλά οι νεκροί ήταν μοιραία συνέπεια μη αντιμετωπίσιμων καταστάσεων, η κυβερνητική πρόταση προς τους πολίτες είναι σαφής:

Αν θέλετε να σωθείτε από την όποια ενδεχόμενη αυριανή πλημμύρα ή πυρκαγιά, δεν έχετε παρά να εγκαταλείψετε τη χώρα και να αναζητήσετε αλλού συνθήκες ασφάλειας.

ΠΗΓΗ:
https://iskra.gr/%ce%b1%ce%bd-%ce%b8%ce%ad%ce%bb%ce%b5%cf%84%ce%b5-%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%89%ce%b8%ce%b5%ce%af%cf%84%ce%b5-%cf%86%cf%8d%ce%b3%ce%b5%cf%84%ce%b5-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7-%cf%87
%cf%8e%cf%81/

Σ.γ.: Κατά μας να πάνε να εξαφανιστούν στο εξωτερικό όλα τα αστικά φυσιοκρατικά καθάρματα από την εποχή του Όθωνα μέχρι σήμερα, ν’ απαλλαγούμε από όλους τους και να ξαναρχίσουμε από την αρχή.

Αυγ 04

Σε μια παράλυτη, διαλυμένη, χρεοκοπημένη και κατεχόμενη από τους εχθρούς της χώρα, όλα τα σενάρια και οι μύθοι είναι πιστευτοί. Μέρος 2ο

Για όσα πιθανά και απίθανα, αλήθειες και φαντασιόπληκτα σχέδια καταστροφής θα διαβάσετε παρακάτω, να ξέρετε, ότι δεν συναινούμε, ούτε επαυξάνουμε. Σε μια χώρα που εξουσιάζεται από αχυρανθρώπους, ανάξιους κυβερνήτες, ψηφισμένους από μη σκεπτόμενους και το χειρότερο, από μη συνειδητοποιημένους, μαζανθρώπους σαν τον ελληνικό λαό στην μεγαλύτερη πλειοψηφία του, όλα τα σενάρια πιθανά εισί.

Γι’ αυτό τα διάφορα sites και blogs λυσσομανούν και τα πιο απίθανα σενάρια στη χώρα του τρεχαγύρευε, σαν την Ελλάδα-Απολωλυία, φαντάζουν ρεαλιστικά. Η δίκη μας πάντως θέση, θα το τονίζουμε συνέχεια, είναι θεμελιωμένη στις αρχές του κοινωνικού χριστιανισμού ο οποίος είναι συγκεκριμένος και παραμένει σταθερά θεμελιωμένος στο κοινωνικό μήνυμα του Ευαγγελίου.

Από αυτή τη βάση ξεκινά και η αμείλικτη κριτική μας επί του αστισμού και του μαρξισμού η οποία λίγο πολύ συνίσταται στα πιο κάτω: Ο νεωτερικός πολιτισμός της Δύσης, αυτό που οι αστοί αποκαλούν «θαύμα” προόδου, καύχημα τεχνολογικής και όχι μόνο «ανάπτυξης”, θεμελιώθηκε στη Φυσιοκρατία.

Στην απατηλή,σατανοκρατούμενη αντίληψη-πεποίθηση ότι ο άνθρωπος είναι μέρος της Φύσης, είναι ο ίδιος Φύση, δηλαδή αποκλειστικά υλικός, ζωώδης και ενστικτώδης. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΑΚΟΥΕΙ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΣΣΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΖΟΥΓΚΛΑΣ, ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΥ ΖΩΟΥ ΠΟΥ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΖΕΙ ΤΟ ΑΣΘΕΝΕΣΤΕΡΟ.

Με τις πιο πάνω θεωρητικές υποδομές, κάθε δραστηριότητα του ανθρώπου απορρέει από τις δεδομένες στη φύση αναγκαιότητες, την ανάγκη να τραφεί όταν πεινάει, να εκσπερματώνει για χάρη της οργασμικής ηδονής και δευτερογενώς να διαιωνιστεί πέφτοντας στην παγίδα της εγκυμοσύνης-αναπαραγωγής θέλοντας και μη.

Μιλάμε για το αποκύημα-υλιστικό παράγωγο των φυσιοκρατών, που είναι το ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΤΗΝΟΣ. Έξαλλη και φρικιώσα από τη μεσαιωνική Παποκρατία, η νεωτερική σκέψη (ή αλλιώς φιλοσοφία του Διαφωτισμού) απέρριψε μετά βδελυγμίας κάθε πνευματικό και οντολογικό προβληματισμό. Έθεσε το πρόβλημα: Τι σχέση έχει η συνείδηση του ευρωπαίου πολίτη, η πίστη του στο Θεό (ο οποίος μάλλον ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ), όσον αφορά την εξουσία, τη διοίκηση, τα δημοσιονομικά, το Κράτος, τους Νόμους, την οικονομία; Καλά θα κάνει η εκκλησία και το πιστό ποίμνιο να μην ανακατεύει την θρησκεία με την πολιτική γιατί το αποτέλεσμα είναι μεσαιωνικός σκοταδισμός, οι a priori παραδοχές της θεϊκής παρέμβασης σε όλα τα ανθρώπινα και η υποταγή στα αναπόδεικτα δόγματα.

Δεν άφησαν καν το περιθώριο να τεθεί το ερώτημα: γιατί να διέπει τη Φύση η αναγκαιότητα αποκλείοντας την ελευθερία ή γιατί μέσα στη Φύση κάποιες σχέσεις να συντελούνται με αρμονία, τάξη, ισορροπία και ηθική κοσμιότητα διότι αυτό θέλει το θέλημα του Θεού και άλλες να διέπονται από άλογες, κτηνώδεις ατομοκεντρικές ορμές όπως η ενόρμηση για αυτοσυντήρηση και ικανοποίηση του σεξ με την ηδονή του οργασμού; Γιατί να υπάρχει η Θεϊκή εποπτεία σε τέτοια ευτελή και ζωώδη ένστικτά;

Άρα σκοτώνοντας το Θεό, και τον Πάπα με τον επίσης αθλιότερο σκληρό και άκαμπτο προτεσταντισμό, (εδώ στην Ελλάδα πολλά έτη φωτός αργότερα, γιατί είμαστε σκλάβοι των Τούρκων, ακολουθήσαμε τις γελοίες διαφωτιστικές δοξασίες της Δυτικής υλοκρατίας όντας κατ’ εξοχήν υπερήφανοι για τον πιθηκισμό μας) ξεμπερδεύουμε με το Θεό και δοξάζουμε τη Φύση.

Με αυτό τον τρόπο αποκλείσανε οι Διαφωτιστές φυσιοκράτες κάθε ενδεχόμενο μεταφυσικού νοήματος, πνίξανε το πνεύμα για χάρη των ενστίκτων. ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΟΝ ΘΕΟ και έδωσαν νόημα σε κάθε κατώτερο και υλικό.

Ήταν δύσκολο μετά από αυτούς να ρθει ο μαρξιστικός υλισμός και να δογματίζει πως «ο άνθρωπος είναι ζώο που κατασκευάζει εργαλεία”, σημασία έχει η πάλη των τάξεων, να φάμε τους αστούς υλιστές για να φτιάξουμε μια νέα αταξική κοινωνία όπου όλοι θα είναι ίσοι και θα ζουν σε μια απέραντη υλική ευημερία.

Τι τον θέλουμε τον Θεό και τους οπισθοδρομικούς χριστιανούς; Άρχισαν λοιπόν οι νεαντερτάλιοι προλετάριοι της Σοβιετίας νέους διωγμούς της εκκλησίας γιατί οδηγεί στην οπισθοδρόμηση και στον Μεσαίωνα, ενώ κατ’ αυτούς ο μαρξισμός οδηγούσε στην πρόοδο που ήταν να γεμίζει τα στομάχια όλων. ” Εμείς δεν είμαστε αστοί να γεμίζουμε τα στομάχια των ολίγων, απαιτούμε να γεμίζουν (έστω και με μεταλλαγμένα ή σκουπίδια) τα στομάχια των πολλών”.

Σήμερα βέβαια, στην ανούσια εποχή μας επικράτησε ο αστικός υλισμός ο οποίος οφείλει την επικράτησή του στη δικτατορία και την έλλειψη ελευθερίας που επέβαλε το προλεταριάτο και στο ότι το πιο εύκολο για τις μάζες-ανθρώπους είναι αντί να θυσιάζονται για το κοινό καλό να φροντίζουν τον εαυτούλη τους και να χαίρονται όσο μπορούν το πέος τους και το αιδοίο τους. Μετά από αυτά τα εισαγωγικά γιατί να σας ξενίζουν τα πιο κάτω που θα διαβάσετε;

ΣΟΚ!! ΤΟ ΟΠΛΟ ΛΕΙΖΕΡ ATHENA ΤΩΝ ΗΠΑ ΠΟΥ ΒΑΖΕΙ ΠΑΝΤΟΥ ΦΩΤΙΕΣ!!! (ΒΙΝΤΕΟ)

Ακτίνες λέιζερ καίνε το Μάτι

Καμμένος στο BBC για τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι.
Το ΝΑΤΟ απαγόρευσε στον Στρατό μας να δράσει μαζί με την Πολιτική Προστασία στο Μάτι.

Συγκλονιστική ομολογία. 
Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το αν ο κρατικός μηχανισμός ανταποκρίθηκε έγκαιρα, ο Καμμένος δήλωσε: “We are obliged to follow the NATO schedule. We are not allowed in the same time to operate with the civil services”. 

Για πρώτη φορά ομολογείται ότι στις Ένοπλες Δυνάμεις απαγορεύθηκε να δράσουν από κοινού με την πολιτική προστασία και να διασώσουν συμπατριώτες μας που πέθαιναν αβοήθητοι. 
https://www.youtube.com/watch?v=6sDQjHfzndY 

https://www.youtube.com/watch?v=aAkKctugw8I&feature=youtu.be

Κατασκεύασαν όπλο laser που μπορεί να σου βάλει φωτιά στο 1 χιλιόμετρο

Ο κόσμος αλλάζει, το star wars έρχεται!

Στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, τα laser όπλα υπάρχουν εδώ και δεκαετίες και η ισχύς τους είναι εντυπωσιακή. Τώρα ήρθε η ώρα να υπάρξουν και στην πραγματικότητα με αντίστοιχα αποτελέσματα.

Κινεζική εταιρία κατασκεύασε ένα όπλο που «χαιδευτικά» βαφτίστηκε laser AK47 και το οποίο μπορεί να δημιουργήσει ανάφλεξη στο ανθρώπινο δέρμα από απόσταση 1 χιλιομέτρου αλλά και πίσω από παράθυρα.

Αμέσως, οι επικριτές βγήκαν στο ίντερνετ για να δηλώσουν ότι κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό και αντίστοιχα γρήγορα, η εταιρία απάντησε με ένα βίντεο για να βάλει τέλος στις κακές φήμες.

Οι επιστήμονες, αναφέρουν ότι το ΖΚΖΜ-500, είναι ένα απόλυτα φορητό όπλο βάρους μόλις 3 κιλών, το οποίο μπορεί να μην θεωρείται θανατηφόρο, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι αν το θύμα φορά εύφλεκτα ρούχα, θα λαμπαδιάσει στην στιγμή!

Με «διαμέτρημα» 15 χιλιοστών, το όπλο είναι έτοιμο για μαζική παραγωγή και οι πρώτοι πελάτες αναμένεται ότι θα είναι ειδικές μονάδες της αστυνομίας και η αντιτρομοκρατική υπηρεσία της Κίνας. (Το τρομοκρατικό κράτος εξοπλίζεται για το καλό μας).

του Χρήστου Δασκαλόπουλου

http://www.thetoc.gr/texnologia/article/kataskeuasan-oplo-laser-pou-mporei-na-sou-balei-fwtia-sto-1-xiliometro 

 
Να γιατί αφήνουν τους εμπρηστές στο απυρόβλητο τα πλανητικά αφεντικά τους των ΗΠΑ, και συζητούν μόνο στο πως θα σβήνουν τις φωτιές. Πράγμα που είναι γελοίο, και ανεφάρμοστο.

 Από Κώστα Οικοδόμο
Αναρτήθηκε από στις Σάββατο, Ιουλίου 28, 2018

http://www.iokh.gr/2018/07/leizer-athena.html

Σ.γ.:Τώρα τι σχέση έχει το νέο όπλο lazer Αθηνά με τις ηλιθιότητες του κατακαημμένου χοντρού, μην το ψάχνετε.

Αυγ 04

Σε μια παράλυτη, διαλυμένη, χρεοκοπημένη και κατεχόμενη από τους εχθρούς της χώρα, όλα τα σενάρια και οι μύθοι είναι πιστευτοί. Μέρος 1ο

Για όσα πιθανά και απίθανα, αλήθειες και φαντασιόπληκτα σχέδια καταστροφής θα διαβάσετε να ξέρετε ότι δεν συναινούμε, ούτε επαυξάνουμε.

Σε μια χώρα που εξουσιάζεται από αχυρανθρώπους, ανάξιους κυβερνήτες, ψηφισμένους από μη σκεπτόμενους και το χειρότερο, από μη συνειδητοποιημένους, μαζανθρώπους σαν τον ελληνικό λαό στην μεγαλύτερη πλειοψηφία του, όλα τα σενάρια πιθανά εισί.

Γι’ αυτό τα διάφορα sites και blogs λυσσομανούν και τα πιο απίθανα στη χώρα του τρεχαγύρευε, σαν την Ελλάδα-Απολωλυία, φαντάζουν ρεαλιστικά.

Η δίκη μας πάντως θέση, θα το τονίζουμε συνέχεια, είναι θεμελιωμένη στις αρχές του κοινωνικού χριστιανισμού ο οποίος είναι συγκεκριμένος και παραμένει σταθερά θεμελιωμένος στο κοινωνικό μήνυμα του Ευαγγελίου. Από αυτό ξεκινά και η αμείλικτη κριτική του αστισμού και του μαρξισμού  η οποία λίγο πολύ συνίσταται ατα πιο κάτω:

Ο νεωτερικός πολιτισμός της Δύσης, αυτό που οι αστοί αποκαλούν “θαύμα” προόδου, καύχημα τεχνολογικής και όχι μόνο “ανάπτυξης”, θεμελιώθηκε στη ν Φυσιοκρατία. Στην πεποίθηση ότι ο άνθρωπος είναι μέρος της Φύσης, είναι ο ίδιος Φύση, δηλαδή αποκλειστικά υλικός, ζωώδης και ενστικτώδης. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΑΚΟΥΕΙ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΣΣΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΖΟΥΓΚΛΑΣ, ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΥ ΖΩΟΥ ΠΟΥ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΖΕΙ ΤΟ ΑΣΘΕΝΕΣΤΕΡΟ.

Μ τις πιο πάνω θεωρητικές υποδομές, κάθε δραστηριότητα του ανθρώπου απορρέει από τις δεδομένες στη φύση αναγκαιότητες, την ανάγκη να τραφεί όταν πεινάει, να εκσπερματώνει για να χαρεί τον οργασμό και δευτερογενώς να διαιωνιστεί πέφτοντας στην παγίδα της εγκυμοσύνης-αναπαραγωγής θέλοντας και μη. Μιλάμε για το αποκύημα-υλιστικό παράγωγο των φυσιοκρατών, που είναι το ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΤΗΝΟΣ.

Έξαλλη και φρικιώσα από τη μεσαιωνική Παποκρατία, νεωτερική  σκέψη (ή αλλιώς φιλοσοφία του Διαφωτισμού) απέρριψε μετά βδελυγμίας κάθε πνευματικό και οντολογικό προβληματισμό. Έθεσε το πρόβλημα: Τι σχέση η συνείδηση του ευρωπαίου πολίτη, η πίστη του στο Θεό (ο οποίος μάλλον ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ), όσον αφορά την εξουσία, τη διοίκηση, τα δημοσιονομικά, το Κράτος, τους Νόμους, την οικονομία; Καλά θα κάνει η εκκλησία και το πιστό ποίμνιο να μην ανακατεύει την θρηκεία με την πολιτική γιατί το αποτέλεσμα υα είναι μεσαιωνικός σκοταδισμός, η a priori παραδοχές της θεϊκής παρέμβασης σε όλα τα ανθρώπινα και η υποταγή στα αναπόδεικτα δόγματα.

Δεν άφησαν καν το περιθώριο να τεθεί το ερώτημα: γιατί να διέπει τη Φύση η αναγκαιότητα αποκλείοντας την ελευθερία ή γιατί μέσα στη Φύση κάποιες σχέσεις να συντελούνται με αρμονία, τάξη, ισορροπία και ηθική κοσμιότητα διότι αυτό θέλει το θέλημα του Θεού και άλλες να διέπονται από άλογες, κτηνώδεις  ατομοκεντρικές ορμές όπως η ενόρμηση για αυτοσυντήρηση και ικανοποίηση του σεξ με την ηδονή του οργασμού. Γιατί να υπάρχει η Θεϊκή εποπτεία σε τέτοια ευτελή και ζωώδη ένστικτά; Άρα σκοτώνοντας το Θεό, τον Πάπα και εδώ στην Ελλάδα πολλά έτη φωτός αργότερα γιατί είμαστε σκλάβοι των Τούρκων, ξεμπερδεύουμε με το Θεό και δοξάζουμε τη Φύση.

Με αυτό τον τρόπο αποκλείσανε οι Διαφωτιστές  φυσιοκράτες κάθε ενδεχόμενο μεταφυσικού νοήματος, πνίξανε το πνεύμα για χάρη των ενστίκτων.   ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΟΝ ΘΕΟ και έδωσαν νόημα σε κάθε κατώτερο και υλικό.

Ήταν δύσκολο μετά να ρθει ο μαρξιστικός υλισμός και να δογματίζει “ο άνθρωπος είναι ζώο που κατασκευάζει εργαλεία”, σημασία έχει η πάλη των τάξεων, να φάμε τους αστούς υλιστές για να φτιάξουμε μια νέα αταξική κοινωνία όπου όλοι θα είναι ίσοι και θα ζουν σε μια απέραντη υλική ευημερία. Τι τον θέλουμε τον Θεό και τους οπισθοδρομικούς χριστιανούς; Νέους διωγμούς της εκκλησίας γιατί οδηγεί στην οπισθοδρόμηση και στον μεσαίωνα, ενώ σε μας ο μαρξισμός οδηγεί στην πρόοδο και γεμίζει τα στομάχια όλων. Δεν είμαστε αστοί να γεμίζουμε τα στομάχια των ολίγων απαιτούμε να γεμίζουν (έστω και με μεταλλαγμένα ή σκουπίδια) τα στομάχια των πολλών.

Τώρα βέβαια στην εποχή μας επικράτησε ο αστικός υλισμός ο οποίος οφείλει την επικράτησή του στη δικτατορία του προλεταριάτου και στο ότι το πιο εύκολο για τις μάζες-ανθρώπους είναι αντί να θυσιάζονται για το κοινό καλό να φροντίζουν τον εαυτούλη τους και να χαίρονται όσο μπορούν το πέος τους και το αιδοίο τους.

Μετά από αυτά τα εισαγωγικά γιατί να σας ξενίζουν τα πιο κάτω που θα διαβάσετε;

Ασύμμετρη ανικανότητα

Θα συμπληρώναμε: Ασύμμετρη κυνικότητα και αυθάδεια…
Ο αμοραλισμός ενός “αριστερού” ανδρεικέλου σε παράκρουση…
Το αμοραλιστικό ΟΝΕΙΔΟΣ όλων των συριζαίων...

Πατάει γερά και σταθερά πάνω στην ευμετάβολη αποβλακωμένη από την άθλια πληροφόρηση μάζα

24/7/2018

https://aristidisdikaios.blogspot.com/2018/07/blog-post_24.html

Αυγ 01

Οι πράξεις τους μιλάνε για την αναξιότητά τους. Μα μήπως υπάρχουν καλλίτεροι;

Στο τέλος οι Συριζαίοι συνευδοκούντως του Κατακαημμένου θα πείσουν τον κόσμο ότι δεν έγινε κ τίποτα στο Ματι. Κάποια αυθαίρετα μόνο κάηκαν κ καλά να πάθουν οι παράνομοι κι ας τους άρμεξαν δεόντως με φόρους, ΕΝΦΙΑ, πληρωμη για έκδοση άδειας από την αμαρτωλή Πολεοδομία, κ.λπ. κ.λπ.

Κλαίει επί των ερειπίων

Η επιμονή τους πάντως να δείξουν ότι όλοι οι άλλοι φταίνε εκτός των διαχειριστών της εξουσίας δείχνει κάτι άλλο που η Μαλβίνα το είχε επισημάνει από την εποχή Κώστα Μητσοτάκη και Σημίτη…

Ιούλ 31

«Ου μετανοείν, αλλά προνοείν χρη»

«Ου μετανοείν, αλλά προνοείν χρη»
«Το σωστό που ο μικρός το ξεστομίζει
Πικραίνει τους τρανούς και φαντασμένους:
Οι γαρ πνέοντες μεγάλα τους κρείσσους λόγους
πικρώς φέρουσι των ελασσόνων ύπο.».
Eυριπίδης

«Οι συνετοί άνδρες (σ.σ. και κυβερνήτες) προλαβαίνουν τα κακά πριν να γίνουν και οι ανδρείοι όταν συμβούν τα διορθώνουν: συνετών ανδρών πριν γενέσθαι τα δυσχερή, προνοήσαι όπως μη γένηται∙ ανδρείων δε, γενόμενα ευ θέσθαι.». (Πιττακός).

Στων δασών την ολόμαυρη ράχη περπατάει η οδύνη μονάχη, μετρώντας τους αδικοχαμένους νεκρούς της αδιαφορίας κράτους και πολλών πολιτών, που κλαίνε και οδύρονται πάνω στους νεκρούς και τ’ αποκαΐδια, που το ανίκανο κράτος, με την αβελτηρία του και την ιδιωτεία (ηλιθιότητα) του, μα και οι ίδιοι, προκάλεσαν.

«Δεν είναι Κράτος αυτό», φωνάζουμε κάθε μέρα στην συναλλαγή με τις παντοειδείς υπηρεσίες του. «Πού είναι το Κράτος», κραυγάζουμε απελπισμένα, όταν καιγόμαστε στις φωτιές ή πνιγόμαστε στις πλημμύρες.

Αλλά, τι ακριβώς είναι αυτό το αόρατο πράγμα, που όλοι το επικαλούμαστε, όταν διαπιστώνουμε την ανάγκη της παρέμβασής του, σε στιγμές που το άτομο αισθάνεται αδύναμο; Τι, τέλος πάντων, είναι αυτό το Κράτος, που το επικαλούμαστε ως σωτήρα και το καταριόμαστε για τα δεινά μας; «Ήχος στεκάμενος κούφιος.»;

Στην έννοια του Κράτους περιλαμβάνεται η κυβέρνηση, η εκτελεστική εξουσία, το κοινοβούλιο, που εκφράζει τη «δημοκρατική» αντιπροσώπευση, δηλαδή, στην Μαζοδημοκρατία μας, την αλλαξοκωλιά ψηφοκυνηγών πολιτικατζήδων και ψηφοφόρων, που προσδοκούν ρουσφέτι, με αντάλλαγμα την ψήφο τους,

Η δουλειά του Κυβερνήτη, του κρατικού αξιωματούχου, δεν είναι η καταγγελία, η διαπίστωση, η περιγραφή, αλλά η δράση, η αντιμετώπιση και η διόρθωση των κακώς κειμένων.

«Ο ήλιος ο ηλιάτορας», τώρα, μαυρίζει από τον καπνό της πυρπόλησης των δασών μας, της ανάσας μας, της ομορφιάς του τόπου μας, ενώ οι «βιλάτορες» χτίζουν τις άνομες βίλες, και τα «βιλάκια» τους, στα δάση.

Κι ας ειν’ καλά η ΔΕΗ και η ΕΥΔΑΠ. Καλά να είναι ο βολευτής μας, το γρηγορόσημο της πολεοδομίας, και το ρουσφέτι του “δικού” μας Μαυρογιαλούρου..

Και το Κράτος, που έκανε, και κάνει, τα στραβά μάτια, όταν, εκ των υστέρων, δεν νομιμοποιεί την αυθαιρεσία, ψήφους θηρεύονας.

Τόσα αυθαίρετα, βίλες και «βιλάκια», πάνω στων δασών την ολόμαυρη ράχη. Ποιανού είναι όλα αυτά;

Χτίζοντας, κι εσύ, «πολίτη»-ελληνάρα, το απατηλό σου όνειρο, πάνω στην πυρπολυμένη γη, πυρπολείς την ελπίδα τη δική σου και των παιδιών σου, αδιαφορώντας για την πόλη σου, για τον διπλανό σου, για την Πατρίδα σου.


Κι απ’ το μπαλκόνι του αυθαίρετού σου, βλέπεις το μέλλον σου και το μέλλον των παιδιών σου, να καίγεται, να γίνεται στάχτη και παρανάλωμα του πυρός, στο οποίο, σε συμπαιγνία με το αδιάφορο, κι ανίκανο κράτος, κι εσύ συνέβαλες.
Κι χορτασμένοι, κορεσμένοι, κοκορόμυαλοι, άρχοντες, αυθαδιάζουν δημοσίως, ψιψινακίζοντας κι εξυπνακίζοντας, μπροστά στην ανείπωτη καταστροφή. Έχουν το θράσος να ετοιμάζουν φιέστες γιατί φύγαμε από τα μνημόνια που θα τα πληρώνουμε 60 τουλάχιστον χρόνια.

«Αυθάδεια γεννά η χόρταση, όταν πολλά πέσουν πλούτη, σε ανθρώπους που δεν έχουνε το νου τους μετρημένον: τίκτει γαρ κόρος ύβριν, όταν πολύς όλβος έπηται ανθρώποισιν όσοις μη νόος άρτιος η.». (Σόλων).

Έργο του Κυβερνήτη είναι η ανάληψη της ευθύνης για την πορεία του κυβερνητικού σκάφους και της χώρας, μέσα στην κρίση, με σχέδιο και στρατηγική.

«Εκείνος που το καράβι κυβερνά της χώρας πρέπει να μιλάει στοχαστικά, βαστώντας το τιμόνι και τα βλέφαρα να μην του κλείνει ο ύπνος: Χρη λέγειν τα καίρια, όστις φυλάσσει πράγος εν πρύμνη πόλεως, οίακα νωμών βλέφαρα μη κοιμών ύπνω» (Αισχύλος).

Κάποιος, από τους αρμοδίους στην χθεσινή συνέντευξη, είπε: «Εάν μετά από τέτοιες καταστροφές δεν συγκλονιζόμαστε και δε συντονιζόμαστε θα έχουμε και άλλες…»,

Κι αν δεν ασκούμε επιμελώς την σώφρονα πεοχειράντλησιν, (σ.γ.:για όσους δεν αντιλαμβάνονται εννοεί αυνανιστική λειτουργία πνεύματος και σαρκός) άρχοντες και πολίτες, συμπληρώνω, ανευλαβώς κι ελευθερίως.

Έγραψε στην ιστοσελίδα Ζούγκλα ο Ελευθέριος Ανευλαβής

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2018,

Σ.γ.: Αλλά πότε διδαχθήκαμε σωστά την ελληνική Γραμματεία για να προλαβαίνουμε τέτοιο άχθος, τόσο πένθος, τόση δυστυχία;

Ιούλ 30

Αυτοί μας κυβερνούν και παρόμοιοι θα συνεχίσουν να μας κυβερνούν ΝΔ κ.λπ. εξωγήινοι αν δεν ωριμάσουμε αυτοσυνειδησιακά

Όλα γίνονται παρανάλωμα του πυρός, πατρίδα, θρησκεία, ήθος, παραδόσεις, Ηθικός Νόμος, Σημαία, Παιδεία, Υγεία, Ενέργεια, εθνική κυριαρχία.

Μήπως η Ανείπωτη αυτή Τραγωδία, που μέχρι στιγμής μετρά 88 νεκρούς αποτελεί ταυτοχρόνως και μια ακόμη τραγική συνέπεια των Μνημονίων;;;;;
Μήπως η Ανείπωτη αυτή Τραγωδία να γίνει η Αφορμή να καταδειχθεί, στην Παγκόσμια Κοινότητα, που αλληλέγγυα στέκεται δίπλα μας όλο αυτό το διάστημα, συγκλονισμένη όπως δηλώνει η ίδια, η αδήριτη αναγκαιότητα αλλαγής πλεύσης της πολιτικής από πολιτική Ευημερίας Αριθμών σε πολιτική Ευημερίας Ανθρώπων!!!!
Πράγματι όλες αυτές τις ημέρες μαζί με τα ονόματα των δεκάδων νεκρών, ακούμε και για τα Μηνύματα αλληλεγγύης στην Ελλάδα για την ανείπωτη τραγωδία που εκφράζουν ηγέτες κρατών από όλον τον κόσμο, μεταξύ αυτών οι ηγέτες των κρατών της Ε.Ε., ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ. ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ.
Μήπως όμως, οι Κυβερνώντες μας είναι ώρα να Αναδείξουν, τώρα που Ευρώπη και ο Ευρωπαϊκός Λαός συμπάσχει μαζί μας, βλέποντας όλες αυτές τις εικόνες της Ανείπωτης Τραγωδίας, πως Αιτία είναι κυρίως οι απίστευτες περικοπές που έχουν λάβει χώρα, στα πλαίσια της μνημονιακής πολιτικής, στην πυρόσβεση και σε λοιπούς νευραλγικούς τομείς του Κρατικού Μηχανισμού!!! Στις περικοπές εκείνες που οδήγησαν στην προοδευτική διάλυση όλων των υποδομών και των συστημάτων βοήθειας προς τους πολίτες και σε όλους τους τομείς της κοινωνικής οργάνωσης,, τα τελευταία χρόνια!!!
Μήπως και έτσι αποκτήσουν ευήκοα ώτα, και καταλάβουν που οδηγούν τους Λαούς όλα αυτά τα μνημόνια που στόχο έχουν απλά την ευημερία των αριθμών; Μήπως αντί να λέμε πως η αιτία όλης αυτής της απίστευτης καταστροφής ήταν η Άναρχη Δόμηση, όπως κάνει ο Υπουργός Άμυνας, σε ανεγκέφαλες δηλώσεις του, να βροντοφωνάξουμε σε όλη την παγκόσμια κοινότητα πως η αιτία ήταν κατά κύριο λόγο, ή τουλάχιστον πρωτίστως συνέβαλαν, τα Μνημόνια;

 

Έγραψε η Ευλαλία Μιχαηλίδη δικηγόρος:

Φυσικά την πολιτική ευθύνη την έλαβε κατ’ ανώδυνον τρόπον ο πρωθυπουργός.

Τι σημαίνει πολιτική ευθύνη όταν δεν προβαίνεις σε παραίτηση, ούτε απαιτείς από τους ανάξιους διαχειριστές του μακάβριου γεγονότος την παραίτηση και την τιμωρία τους;

Αλλά ας δούμε πόσο σοβαρός είναι ο ηγέτης που επέλεξε ο ελληνικός λαός για να εναποθέσει την ελπίδα του από το σκοτάδι των μνημονιακών Σαμαρά, Βενιζέλου και ΓΑΠ.

Αυτόν τον κύριο θα τον προσλαμβάνατε στην επιχείρησή σας;

Κι όμως ο ελληνικός λαός τον έχρισε δύο φορές πρωθυπουργό, ακόμη και μετά την ματαίωση που ένιωσε από την μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ την 5η Ιουλίου του 2015. Αναντίρητα λοιπόν η ανάληψη πολιτικής ευθύνης δεν έχει κανένα νόημα και θεμελιώνεται πάνω στη σκέψη, ο λαός ξεχνά κι έχει μυαλό ιχθύος. Ζητάμε συγγνώμη από τα ψάρια!

 

Ιούλ 29

Βενιζέλος: Τι σημαίνει πολιτική ευθύνη; Μέρος 2ο

H έννοια της πολιτικής ευθύνης είναι ιδιαίτερα παρεξηγημένη και ταλαιπωρημένη. Αυτό συμβαίνει γιατί πολλοί χρησιμοποιούν συχνά τον όρο χωρίς να εννοούν τίποτα, γιατί δεν θέλουν να εννοήσουν κάτι το συγκεκριμένο. H πολιτική ευθύνη είναι απόλυτα συνυφασμένη με την δημοκρατική αρχή. Δεν νοείται η λειτουργία οποιουδήποτε δημοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης χωρίς ανάληψη ή καταλογισμό πολιτικής ευθύνης.

H πολιτική ευθύνη είναι συνεπώς ομόλογη προς την ανάληψη οποιασδήποτε πολιτικής αρμοδιότητας. Αρμοδιότητα και πολύ περισσότερο εξουσία, σημαίνει ανάληψη της αντίστοιχης πολιτικής ευθύνης.

H πολιτική ευθύνη διακρίνεται κατά βάση από την ποινική, πειθαρχική και αστική ευθύνη. Θα λέγαμε ότι διακρίνεται από την νομική ευθύνη, αλλά αυτό δεν είναι ακριβές γιατί και η πολιτική ευθύνη ως συνταγματικά τυποποιημένη ευθύνη έχει σοβαρές νομικές εκφάνσεις.

H πολιτική ευθύνη διακρίνεται εσωτερικά σε αντικειμενική και υποκειμενική. H αντικειμενική πολιτική ευθύνη συνδέεται με το γεγονός πως κάποιος ασκεί την συγκεκριμένη πολιτική αρμοδιότητα και έχει εξ ορισμού και ανεξαρτήτως των τυχόν πράξεων ή παραλείψεών του εξ αντικειμένου ευθύνη για ό,τι συμβαίνει στον τομέα της πολιτικής του αρμοδιότητας, όπως απολαμβάνει και το πολιτικό όφελος από τα θετικά πράγματα που συμβαίνουν στον ίδιο τομέα.

H υποκειμενική πολιτική ευθύνη συνάπτεται με πράξεις ή παραλείψεις του φορέα μιας πολιτικής αρμοδιότητας και άρα αυτή είναι η κατά κυριολεξία πολιτική ευθύνη για την οποία γίνεται συνήθως λόγος.

H υποκειμενική πολιτική ευθύνη που αφορά είτε ένα πρόσωπο το οποίο κατέχει πολιτικό αξίωμα, είτε ένα συλλογικό υποκείμενο (π.χ. ένα κόμμα ή μια κυβέρνηση συνολικά) διακρίνεται με τη σειρά της σε τυποποιημένη πολιτική ευθύνη που συνεπάγεται θεσμικού χαρακτήρα επιπτώσεις και σε άτυπη ή διάχυτη πολιτική ευθύνη.

H τυποποιημένη πολιτική ευθύνη είναι συνταγματικά ρυθμισμένη και είναι είτε κοινοβουλευτική είτε εκλογική. H κοινοβουλευτική ευθύνη αφορά είτε τον Πρωθυπουργό και την κυβέρνηση συνολικά, είτε κάποιον υπουργό ή υφυπουργό ατομικά και συνεπάγεται είτε την παραίτηση είτε την άρση εμπιστοσύνης της Βουλής είτε την άρση της εμπιστοσύνης του Πρωθυπουργού προς υπουργό ή υφυπουργό. H εκλογική ευθύνη καταλογίζεται μέσω του εκλογικού αποτελέσματος και είναι το επίπεδο εκείνο στο οποίο συνδέεται η τυποποιημένη με την άτυπη και διάχυτη πολιτική ευθύνη που καταγράφεται στη συνείδηση της κοινής γνώμης και τη στάση του εκλογικού σώματος. Ανάλογα φαινόμενα ισχύουν, φυσικά, στο επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης, των συνδικαλιστικών οργανώσεων, των κομμάτων, κ.ο.κ.

Στο βαθμό μάλιστα που τα κόμματα συγκροτούνται και λειτουργούν ως συνταγματικοί θεσμοί και οι θέσεις που λαμβάνουν συνιστούν πολιτική πράξη που συνεπάγεται ευθύνη, αντίστοιχες εκφάνσεις προσωποποιημένης και τυποποιημένης πολιτικής ευθύνης υπάρχουν και στον χώρο των κομμάτων, τόσο της συμπολίτευσης όσο και της αντιπολίτευσης, για τα ατομικά ή συλλογικά όργανά τους και με βάση τις καταστατικές προβλέψεις και τις διαδικασίες του καθενός από αυτά.

H συνηθέστερη πάντως μορφή πολιτικής ευθύνης είναι η άτυπη και διάχυτη πολιτική ευθύνη που, ανεξάρτητα από την ρητή ή έμμεση ανάληψή της, καταγράφεται στην κοινή γνώμη και επηρεάζει την στάση του εκλογικού σώματος τόσο για πρόσωπα όσο και για κόμματα ή άλλες πολιτικές οντότητες (κυβερνήσεις, κόμματα, παρατάξεις κ.ο.κ.). Το γεγονός ότι αυτή η μορφή πολιτικής ευθύνης δεν οδηγεί σε άμεσες και ορατές πολιτικές συνέπειες (εκτός και αν μετασχηματιστεί σχετικά γρήγορα σε συγκεκριμένη εκλογική ευθύνη), δημιουργεί την αίσθηση ότι η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης μπορεί να έχει απλώς και μόνο ρητορικό και ηθικό χαρακτήρα. Αυτό όμως σε τελική ανάλυση δεν αληθεύει, γιατί η πολιτική ευθύνη, έστω σωρευτικά και συμψηφιστικά, οδηγεί πάντα σε εκλογικού χαρακτήρα επιπτώσεις. Από την άποψη αυτή η άτυπη και διάχυτη πολιτική ευθύνη ταυτίζεται με το λεγόμενο πολιτικό κόστος που στην τρέχουσα γλώσσα του δημοσίου βίου γίνεται δεκτό με αρνητικές συνήθως συμπαραδηλώσεις: Ο υπολογισμός του πολιτικού κόστους θεωρείται στάση που δεν αρμόζει σε μία νεωτερική και υπεύθυνη αντίληψη για την πολιτική. Προφανώς όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο έχουν στο νου τους το βραχυπρόθεσμο πολιτικό κόστος και μία δημαγωγικού ή παλαιοκομματικού τύπου διαχείριση της πολιτικής. H συνεκτίμηση του πολιτικού κόστους είναι όμως σύμφυτη με την δημοκρατία και την υποχρέωση κάθε διαχειριστή της εξουσίας να απολογείται στους πολίτες. Βεβαίως το πολιτικό κόστος πρέπει να εκτιμάται υπό την έννοια αυτή είτε μεσοπροθέσμως εν όψει των επόμενων εκλογών, είτε μακροπροθέσμως, οπότε όμως μεταφερόμαστε από την κατηγορία της πολιτικής στην κατηγορία της ιστορικής ευθύνης, που είναι και το έσχατο επίπεδο πολιτικής ευθύνης.

Σε αντίθεση συνεπώς με την επικρατούσα στο δημόσιο λόγο αντίληψη ότι η πολιτική ευθύνη είναι κάτι αόριστο, σχεδόν μία υπεκφυγή σε σχέση με άλλες μορφές – νομικής – ευθύνης, η πολιτική ευθύνη είναι κάτι πολύ πιο απτό και συγκροτημένο, τόσο ως διαδικασία καταλογισμού όσο και ως σύστημα συνεπειών.

H πολιτική ευθύνη, όπως την ορίσαμε παραπάνω, είναι προφανές ότι μεταβιβάζεται ως το τελικό επίπεδό της, αυτό του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης συλλογικά, εφόσον δεν εξατομικεύεται είτε θεσμικά είτε πολιτικά σε χαμηλότερο επίπεδο. Αντίστοιχες διαδικασίες ή διεργασίες ισχύουν και για άλλες οντότητες, όπως τα κόμματα, οι συνδικαλιστικές ή δημοτικές παρατάξεις κ.ο.κ.

Από την άποψη αυτή η υποβολή παραίτησης από υπουργό που αναλαμβάνει – επειδή έτσι το αντιλαμβάνεται ως ορθό και πρέπον – την ευθύνη για οποιοδήποτε γεγονός και η άρνηση της αποδοχή της από τον Πρωθυπουργό δεν σημαίνει ακύρωση της πολιτικής ευθύνης, αλλά μετατόπισή της στο επίπεδο του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης συνολικά. Το αν υπάρχει ή όχι πολιτική ευθύνη θα κριθεί βέβαια είτε μέσω μιας τυποποιημένης συνταγματικά διαδικασίας κοινοβουλευτικής ευθύνης, είτε άτυπα μέσα στη συνείδηση της κοινής γνώμης και του εκλογικού σώματος, εντέλει δε με τη μορφή της εκλογικής ευθύνης, έστω και αν αυτό συμβεί συμψηφιστικά σε συνδυασμό με πολλά άλλα γεγονότα και μέσα σε πολλά άλλα συμφραζόμενα.

Προβληματικότερο από όλα είναι το να παραδέχεται ένα πολιτικό όργανο, όπως η κυβέρνηση ή ένα πολιτικό πρόσωπο όπως ο Πρωθυπουργός ή ο αρμόδιος υπουργός, ότι υπάρχει πολιτική ευθύνη, αλλά αυτή να καταλογίζεται σε υπηρεσιακό παράγοντα, έστω υψηλόβαθμο (όπως π.χ. ο αρχηγός ενός Γενικού Επιτελείου). Ένας απλός δημοκρατικός και συνταγματικός κανόνας λέει ότι πολιτική ευθύνη μπορεί να έχει μόνον όποιος δικαιούται, κατά τον λόγο της αρμοδιότητάς του, να έχει πολιτική άποψη και διακριτική ευχέρεια πολιτικών χειρισμών. Αλλιώς η ευθύνη ενός υπηρεσιακού προσώπου μπορεί να είναι πειθαρχική, ποινική ή αστική, αυτή όμως προκύπτει μέσα από τις σχετικές νομικές διαδικασίες και όχι με τους ταχείς ρυθμούς που υπαγορεύει η επικοινωνιακή αντίληψη για την πολιτική ευθύνη. H πρόταξη της πολιτικής ευθύνης υπηρεσιακών προσώπων και μάλιστα στρατιωτικών δεν είναι η καλύτερη και υγιέστερη δημοκρατική μέθοδος.

H πολιτική ευθύνη είναι συνεπώς η ίδια η ουσία της δημοκρατίας. Έξι μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, το λιγότερο που μπορεί να αξιώνει κάποιος πολίτης από τη σημερινή κυβέρνηση της χώρας του, είναι να έχει την αίσθηση ότι κυβερνά και ότι δεν αντιπολιτεύεται την προηγούμενη κυβέρνηση και την ανάμνησή της. H συνείδηση ευθύνης για οτιδήποτε συμβαίνει στη χώρα είναι θεμελιώδης προϋπόθεση της δημοκρατικής διακυβέρνησης. Διαφορετικά μια κυβέρνηση δεν κυβερνά, αλλά βρίσκεται απλώς στην εξουσία. 

 

 *Άρθρο Ευ. Βενιζέλου στα ΝΕΑ, 15 Σεπτεμβρίου 2004

Ιούλ 29

Βενιζέλος: «Έχει συνείδηση ο κ. Τσίπρας τι σημαίνει το “αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη”;» Μέρος 1ο

«Χειρίζεται τα ζητήματα ζωής και θανάτου, με τον τρόπο που χειρίστηκε την αντιμνημονιακή ψευδαίσθηση. Με την αλαζονεία αυτού που με το ίδιο τέχνασμα έγινε πρωθυπουργός», καταγγέλλει για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ

 

Στην ανάληψη της πολιτικής ευθύνης από τον Πρωθυπουργό για τις φονικές πυρκαγιές στην ανατολική Αττική και τις συνταγματικές ερμηνείες που μπορούν να γίνουν για αυτή αναφέρεται ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Βαγγέλης Βενιζέλος σε παρέμβασή του μέσω των social media για τον τρόπο που από το Μαξίμου επιχειρείται η διαχείριση της τραγωδίας στο Μάτι. Σε ανάρτησή του ο κ. Βενιζέλος εξηγεί ότι ο κ. Τσίπρας «νομίζει προφανώς ότι ανάληψη πολιτικής ευθύνης είναι μια ρητορική υπεκφυγή αναμένοντας να ξεχαστούν τα γεγονότα». Με αυτή την ανάληψη ευθύνης ο Πρωθυπουργός «“αμνήστευσε” πολιτικά τον εαυτό του και τους υπουργούς του» και «τέλεσε πολιτικό “ευχέλαιο” για να του “συγχωρεθούν” οι ευθύνες για την τραγωδία». Χαρακτηρίζει ακόμη ο Βαγγέλης Βενιζέλος τη δήλωση του Πρωθυπουργού «όχι θαρραλέα, αλλά θρασεία».

 

«Χειρίζεται τα ζητήματα ζωής και θανάτου, με τον τρόπο που χειρίστηκε την αντιμνημονιακή ψευδαίσθηση. Με την αλαζονεία αυτού που με το ίδιο τέχνασμα έγινε πρωθυπουργός», σημειώνει ακόμη ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και καταλήγει ότι αυτή η άνεση του Πρωθυπουργού «είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στη μνήμη των θυμάτων». Στην ανάρτησή του αναφέρει τα εξής:

«Έχει συνείδηση ο κ. Τσίπρας τι σημαίνει η φράση «αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη» και μάλιστα ακέραιη, δηλαδή στο σύνολό της; Έχει συνείδηση πως αυτό που είπε είναι «αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη και παραμένω στην εξουσία, αλλά καλώ τους πολίτες να μου καταλογίσουν την πολιτική ευθύνη των τραγικών γεγονότων στη συνείδησή τους και στις εκλογές»;

 

Νομίζει προφανώς ότι ανάληψη πολιτικής ευθύνης είναι μια ρητορική υπεκφυγή αναμένοντας να ξεχαστούν τα γεγονότα. Να ατονήσουν. Να αλλάξει το επικοινωνιακό πλαίσιο. Γι’ αυτό έφτασε με τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου στο ύψιστο σημείο πολιτικής ύβρεως. Ανέλαβε με άνεση την «πολιτική ευθύνη» και ταυτοχρόνως «αμνήστευσε» πολιτικά τον εαυτό του και τους υπουργούς του. Τέλεσε πολιτικό «ευχέλαιο» για να του «συγχωρεθούν» οι ευθύνες για την τραγωδία στο Μάτι, χωρίς να τις προσδιορίζει, να τις εξειδικεύει και άρα να τις καταλογίζει. Με μια γενική πολιτική δήλωση όχι θαρραλέα, αλλά θρασεία.

 

Αυτό που είπε ήταν ότι φταίνε οι «προηγούμενοι» σε βάθος δεκαετιών. Φταίει το «φαύλο κράτος» της δεξιάς και του ΠΑΣΟΚ. Αυτού του ΠΑΣΟΚ του οποίου διεκδικεί τη συνέχεια, το κοινωνικό ακροατήριο και την αρχαϊκή ιδεολογική ταυτότητα. Αυτής της δεξιάς με εμβληματικούς κύκλους της οποίας συμπράττει.

 

Επάλειψε το μέτωπό του με το επικοινωνιακό «έλαιο» της αυτοσυγχώρεσης, γιατί η θεωρία του είναι ότι εξ ορισμού, ανθρωπολογικά, η «αριστερά» που εκφράζει ο κ. Τσίπρας «δεν είναι σαν τους άλλους»[1], δεν έχει ευθύνη για το παρελθόν ούτε πρόκειται να αναδεχθεί ποτέ καμία ευθύνη για το παρόν και το μέλλον.

 

Σε αυτή την αυτοκαθαρτήρια ολοκληρωτική θεωρία συμπεριλαμβάνονται και οι συνοδοιπόροι, οι ομογάλακτοι αδελφοί όπως ο κ. Καμμένος. Έδωσε δε το βαμβάκι και στους υπουργούς του να επαλείψουν και αυτοί το «καθαρό μέτωπο» τους με το έλαιο της αυτοεξαλειφόμενης πολιτικής ευθύνης που είναι προφανώς «αντικειμενική».

 

Είναι η «ευθύνη των άλλων», των προηγούμενων κυβερνήσεων, των ίδιων των πολιτών που έκτισαν «αυθαίρετα» και άρα – έτσι τους είπαν – ανέλαβαν τον κίνδυνο να καούν ζωντανοί με τα παιδιά τους! Δεν είναι δική του, γιατί στο αξιακό του σύστημα αυτός ως «αριστερός», «ριζοσπάστης» και κυρίως ως εκπρόσωπος του «νέου καθεστώτος» δεν νοείται να έχει ευθύνη, θεωρεί ότι έχει ιστορική ασυλία. Χειρίζεται τα ζητήματα ζωής και θανάτου, με τον τρόπο που χειρίστηκε την αντιμνημονιακή ψευδαίσθηση.

 

Με την αλαζονεία αυτού που με το ίδιο τέχνασμα έγινε πρωθυπουργός.

 

Προφανώς σκέφτεται ότι είναι αδύνατο να μη «πιάσει» και τώρα μια μέθοδος που οδήγησε στην εκλογική νίκη τον Ιανουάριο του 2015, στο θριαμβευτικό «όχι» στις 5 Ιουλίου και αμέσως μετά, στις 12 Ιουλίου 2015, στην απόλυτη υποταγή, αλλά ξανά σε εκλογική νίκη το Σεπτέμβριο του 2015.

 

Αυτή η ίδια μέθοδος, των δυο ταυτόχρονων όψεων,[2] που δεν την πιάνεις πουθενά γιατί πάντα ξεφεύγει, θεωρεί ότι μπορεί να λειτουργήσει και τώρα, στο δράμα του Ιουλίου του 2018. Μόνο που η μια όψη είναι η ζωή και η άλλη ο θάνατος. Αυτή του η «άνεση» είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στη μνήμη των θυμάτων

 

ΥΓ. Για τον ορισμό της πολιτικής ευθύνης παραπέμπω σε ένα άρθρο μου του Σεπτεμβρίου 2004».

 

Πηγή: https://www.protagon.gr/epikairotita/44341664583-44341664583

 

[1]Δεν είναι σαν τους άλλους αλλά έχει την ίδια συμπεριφορά, τα ίδια χαρακτηριστικά με τους άλλους Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ. Αλαζονεία, εγωισμός, μη αναγνώριση λαθών, όλα σαφώς γινόμενα. Τα ίδια που έλεγε ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Παπανδρέου (ΓΑΠ) και Ανδρέας, ο Σημίτης, ο Καραμανλής, και όλοι οι προηγούμενοι. Αν ρωτήσετε γιατί η απάντηση είναι πανεύκολο να δοθεί. Διότι είναι της αστοί υλιστές και άθεοι, ψεύτες και υποκριτές. Οι τελευταίοι δε με την προβιά του αριστερού χωρίς να είναι. Απλά καπηλεύτηκαν τον κόσμο της αριστεράς και ο Καμμένος τους απογοητευμένους της δεξιάς κι έτσι φτιάχτηκε το συμπεθεριό. Ακούσατε από κανέναν πρωθυπουργό από την μεταπολίτευση αλλά και πριν, (ας μην περιμένουμε από τον Ιωαννίδη ή τον Παπαδόπουλο) συγγνώμη; Είπε κανείς τους εγώ έφταιγα για την χρεοκοπία της Ελλάδας, του χρηματιστηρίου, την εξαφάνιση των καταθέσεων των ταμείων; Συγγνώμη για τις πυρκαγιές του 2007,  τις πλημμύρες της Μάντρας, το φονικό στο Μάτι; Τις Γκρίζες ζώνες μετά τα Ίμια; Την αρπαγή των δυο παλληκαριών ύστερα από ενέδρα των Τούρκων στο ελληνικό έδαφος, στον Έβρο; Ούτε και θ’ ακούσετε. Γιατί δεν έχουν ηρωική  ψυχή, ανδρεία, σεβασμό στον ανθρώπινο παράγοντα, στον λαό τους. Γιατί είναι δειλοί και ιδιοτελείς, η  όλη δραστηριότητά τους και ενέργεια ευτελίζεται όχι στο να φέρουν ουσιαστική αλλαγή σ’ αυτό τον τόπο, αλλά κυρίως στην κατάκτηση της εξουσίας. Όχι στο να γίνουν σοβαροί μεταρρυθμιστές και αναδιοργανωτές του κράτους, των δομών και των θεσμών,  αλλά μικρορρυθμιστές και υποτακτικές μαριονέτες στην παγκοσμιοποίηση. Δηλαδή προωθητές της διάλυσης των θεσμών, της απονεύρωσης της θρησκευτικής πίστης, των εθνικών παραδόσεων και της αγάπης προς την πατρίδα. Απάτριδες και αρνησίθρησκοι οι ίδιοι.  

[2]Όταν ο Βενιζέλος μιλάει για την μέθοδο των δύο όψεων εννοεί την τεχνική που συχνά χρησιμοποιούν οι αντικοινωνικές προσωπικότητες. Να το παίζουν αντιμνημονιακοί και μνημονιακοί αριστεροί ενώ η πρακτική τους είναι πλλήρως αφομοιωμένη αστική νοοτροπία και πρακτική. Να υπόσχονται κατάργηση των μνημονίων με ένα Νόμο και μετά να αποδέχονται να εφαρμόσουν όλα τα προηγούμενα δύο συν το τρίτο μνημόνιο, γιατί αν και πάλεψαν δεν μπόρεσαν να κάνουν αλλιώς(!). Να εμφανίζονται ως  Δημοκράτες που οδήγησαν τον λαό σε δημοψήφισμα και μετατρέπουν το αποτέλεσμα  εν μια νυκτί από ΟΧΙ σε ΝΑΙ. Δείχνουν βαρυπενθούντες με εκδήλωση πόνου και οδύνης στο πρόσωπο και στα λόγια, ενώ παραμένουν αμετανόητοι, σκληροί και ψυχροί υπολογιστές στην ουσία. Συμμαχούν με τον Θεό και τον διάβολο ταυτόχρονα, προκειμένου να εξυπηρετήσουν το δικό τους συμφέρον…

 

Οι υποσημειώσεις και τα σχόλια είναι του Γεώργιου Ευαγγελάτου